Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μετάφραση, πολυγλωσσία, ενδιάμεσες γλώσσες

Posted by sarant στο 9 Νοεμβρίου, 2016


Το σημερινό άρθρο είναι χαρακτηριστικά ανεπίκαιρο αφού, όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, που λέει και το κλισέ, θα έχει βγει η καινούργια πλανητάρχισσα ή ο καινούργιος πλανητάρχης -εκτός κι αν τα κάνουν πάλι μπάχαλο όπως το 2000. Έτσι κι αλλιώς, δεν είχα σκοπό να ξενυχτήσω για να μάθω το αποτέλεσμα, αλλά είμαι και σε ταξίδι χωρίς πολλές δυνατότητες και με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο. Οπότε, το άρθρο θα είναι εκτός επικαιρότητας. (Προσθήκη: Πάντως, αν, όπως όλα δείχνουν τώρα το πρωί πριν φύγω για δουλειά, βγει ο Τραμπ νικητής, θα χρειαστεί να βάλω αύριο ειδικό άρθρο, ανεπικαίρως επίκαιρο -οπότε, ναι μεν είναι λογικό να σχολιάσετε την αμερικάνικη τραμπάλα και σε τούτο το άρθρο, αλλά κρατήστε κάτι και για αύριο).

Στις αρχές του περασμένου μήνα δημοσίευσα στο ιστολόγιο ένα απόσπασμα από την ομιλία που έδωσα στις 30 Σεπτεμβρίου στις εκδηλώσεις της 1ης Λουξεμβουργιανής Ημέρας Μετάφρασης και Διερμηνείας -ή μάλλον από την ελληνική της μετάφραση, αφού η πρωτότυπη ομιλία έγινε στα γαλλικά.

Αρχικά, είχα σκοπό να δημοσιεύσω μόνο εκείνο το απόσπασμα, αλλά τα σχόλιά σας σε εκείνο το άρθρο με έκαναν να αλλάξω γνώμη -κι έτσι αποφάσισα να δημοσιεύσω, σε συνέχειες, όλη (σχεδόν) την ομιλία. Σήμερα λοιπόν θα δούμε το δεύτερο μέρος, που έχει ως αντικείμενο, μεταξύ άλλων, τη μετάφραση στις υπηρεσίες της ΕΕ και το πολυγλωσσικό καθεστώς της. Στην πραγματικότητα, για το θέμα αυτό η διάλεξή μου δεν ήταν τόσο αναλυτική όσο στο άρθρο που θα διαβάσετε: εδώ έχω προσθέσει κάποια στοιχεία, παίρνοντας υλικό από μιαν άλλη διάλεξή μου.

Θυμίζω ότι είχαμε σταματήσει στους δραγουμάνους της οθωμανικής περιόδου, οι οποίοι εκτός από μεταφραστικά είχαν και διπλωματικά καθήκοντα.

Εμείς οι σύγχρονοι μεταφραστές και διερμηνείς δεν μπορούμε βέβαια ούτε να ονειρευτούμε τα μεγαλεία των δραγουμάνων της οθωμανικής περιόδου, αλλά τουλάχιστον οι επαγγελματικοί μας κίνδυνοι είναι σαφώς λιγότεροι, διότι, βλέπετε, την εποχή εκείνη δεν ήταν σπάνιο όταν έχανες τη θέση σου να χάνεις ταυτόχρονα και το κεφάλι σου. Από την άλλη πλευρά, οι συνάδελφοι της γενιάς μου είχαμε το προνόμιο να ασκήσουμε το επάγγελμα σε μια καθοριστική στιγμή για τον κλάδο μας, όταν συνέβησαν ιστορικές αλλαγές, που μεταμόρφωσαν τον κλάδο και τον τρόπο που κάνουμε τη δουλειά μας. Οι παλιές καλές γραφομηχανές έγιναν πια μουσειακό είδος, οι υπολογιστές έφεραν τεράστιο κέρδος παραγωγικότητας.

Έπειτα, έχουμε το Διαδίκτυο, που μπορεί με δυο κλικ του ποντικιού να μας δώσει πλούτο πληροφοριών και γνώσεων που ούτε να τον φανταστούμε μπορούσαμε. Ακόμα είδαμε πώς η χρήση των μεταφραστικών μνημών έχει φέρει επανάσταση στο επάγγελμα, αν και, από τη σκοπιά του αυτοαπασχολούμενου μεταφραστή η εξέλιξη αυτή δεν ήταν μόνο θετική. Τέλος, μια άλλη εξέλιξη που ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί κακός οιωνός ή τέλος πάντων απειλή είναι η εμφάνιση και γενίκευση της αυτόματης μετάφρασης, δηλαδή της μετάφρασης κειμένων από υπολογιστές.

Η αυτόματη μετάφραση είναι τομέας αχανής και συναρπαστικός, αλλά δεν τον έχω μελετήσει αρκετά ώστε να είμαι σε θέση να τον συζητήσω σοβαρά. Προς το παρόν, όλοι μας χρησιμοποιούμε το Google translate για να πάρουμε μια ιδέα για κείμενα γραμμένα σε άγνωστή μας γλώσσα, και εμπειρικά έχουμε διαπιστώσει ότι οι μεταφράσεις προς τα αγγλικά δεν είναι και τόσο κακές –τουλάχιστον βγαίνει το νόημα. Βέβαια, η αυτόματη μετάφραση χρησιμοποιείται επίσης ευρύτατα στο Διαδίκτυο από επιχειρήσεις που θέλουν να μεταφράσουν γρήγορα και αδάπανα τις ιστοσελίδες τους και τους καταλόγους των προϊόντων που πουλάνε, χωρίς να νοιάζονται και πολύ για τα μεταφραστικά λάθη, κάτι που βέβαια μας χαρίζει κατά καιρούς άφθονο γέλιο. Πριν από μερικά χρόνια, ας πούμε, είχα ανακαλύψει ένα ηλεκατάστημα που έδρευε στη Σλοβακία, το οποίο χρησιμοποιούσε αυτόματη μετάφραση για να μεταφράσει σε διάφορες γλώσσες τον τεράστιο κατάλογο ειδών που πουλούσε, έχοντας ως ενδιάμεση γλώσσα της μετάφρασης τα αγγλικά. Αποτέλεσμα ήταν μερικές ξεκαρδιστικές μεταφράσεις, που μερικές θα εμπίπτανε στον νόμο περί ασέμνων, αφού, για παράδειγμα, ένα παιδικό παιχνίδι με τη μορφή ενός γαϊδάρου μεταφράστηκε από τα σλοβακικά στα αγγλικά ως ass, και στη συνέχεια το λογισμικό ξαναμετάφρασε από τα αγγλικά προς τα ελληνικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και πολλές άλλες γλώσσες διαλέγοντας την άλλη σημασία της λέξης ass.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως εδώ ο ένοχος είναι η χρήση μιας ενδιάμεσης γλώσσας. Πράγματι, τα στατιστικά συστήματα αυτόματης μετάφρασης χρησιμοποιούν παράλληλα σώματα κειμένων για τη γλώσσα-πηγή και τη γλώσσα-προορισμό και έτσι καταφέρνουν να δώσουν ικανοποιητικές μεταφράσεις, αλλά δεν υπάρχουν καλά παράλληλα σώματα για όλα τα γλωσσικά ζεύγη. Στις περιπτώσεις αυτές, μια ενδιάμεση γλώσσα παίζει το ρόλο της γέφυρας ανάμεσα στις γλώσσες για τις οποίες δεν υπάρχουν ικανοποιητικά παράλληλα σώματα. Η μετάφραση μέσω ενδιάμεσης γλώσσας θεωρείται κάτι προς αποφυγήν, διότι εισάγει επιπρόσθετα λάθη και αμφισημίες. Πρέπει όμως να επισημάνω, έστω και παρεμπιπτόντως, ότι αυτό δεν εμπόδισε χαρισματικούς μεταφραστές να δώσουν αριστουργήματα λογοτεχνικής μετάφρασης παρά το γεγονός ότι δούλευαν με ενδιάμεση γλώσσα.

Αξίζει επίσης να επισημανθεί ότι στον οργανισμό μου, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία είναι, και με μεγάλη διαφορά, ο μεγαλύτερος πάροχος μεταφραστικών υπηρεσιών παγκοσμίως, υιοθέτησε τη χρήση ενδιάμεσων γλωσσών ως το μοναδικό μέσο για να διατηρήσει υπό έλεγχο το κόστος της μετάφρασης και παράλληλα να προσφέρει πλήρη πολυγλωσσική κάλυψη με 24 επίσημες γλώσσες.

Οι λίγο παλιότεροι θα θυμάστε ίσως τον θόρυβο που είχε ξεσηκωθεί, το 1994, όταν είχε προταθεί (από τον Γάλλο υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Alain Lamassoure) να περιοριστούν οι τότε 11 επίσημες γλώσσες σε 5 γλώσσες εργασίας. Δεν αντέδρασαν μόνο οι…. τρισχιλιετείς Έλληνες, αλλά και οι Ολλανδοί, οι Δανοί, οι Πορτογάλοι, με λίγα λόγια όσοι έμεναν εκτός νυμφώνος.

Το θέμα αυτό, της πολυγλωσσίας, κρίθηκε, πιστεύω οριστικά, στη διεύρυνση του 2004, όταν μπήκαν στην ΕΕ δέκα νέα κράτη μέλη, κυρίως χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Εφόσον τότε αποφασίστηκε να διατηρηθεί το πολυγλωσσικό καθεστώς, πιστεύω ότι θα μείνει και στο μέλλον, όσο υπάρχει η ΕΕ υπό τη σημερινή μορφή της. Δεν σας κρύβω ότι και εμείς, που ζούσαμε την προετοιμασία της διεύρυνσης από τα μέσα, είχαμε ενδοιασμούς αν θα γίνει μπορετό να διατηρηθεί η πολυγλωσσία με τόσες νέες γλώσσες, και μάλιστα «εξωτικές», όπως π.χ. τα λιθουανικά ή τα ουγγρικά.

Άλλωστε, ακόμα και πριν από τη μεγάλη διεύρυνση του 2004, δεν ήταν εύκολο να βρεθούν μεταφραστές για σπάνιους γλωσσικούς συνδυασμούς: όταν το 1995 προστέθηκαν τα φινλανδικά, το ελληνικό τμήμα έκανε διαγωνισμό για να προσλάβει φινλανδομαθή μεταφραστή, χωρίς όμως κανέναν επιτυχόντα: όσοι ήταν έμπειροι μεταφραστές δεν ήξεραν καλά τη γλώσσα, όσοι ήξεραν φινλανδικά δεν ήξεραν να μεταφράζουν, και ο ένας που βρέθηκε, ένας ελληνοφινλανδός που δεχόταν να εγκατασταθεί στο Λουξεμβούργο… δεν είχε πτυχίο πανεπιστημίου, οπότε του έλειπαν τα τυπικά προσόντα!

Θυμίζω ότι με βάση το άρθρο 1 του κανονισμού 1/1958, «Οι επίσημες γλώσσες και οι γλώσσες εργασίας των οργάνων της Ένωσης είναι η αγγλική, η βουλγαρική, η γαλλική, η γερμανική, η δανική, η ελληνική, η εσθονική, η ιρλανδική, η ισπανική, η ιταλική, η λετονική, η λιθουανική, η μαλτέζικη, η ολλανδική, η ουγγρική, η πολωνική, η πορτογαλική, η ρουμανική, η σλοβακική, η σλοβενική, η σουηδική, η τσεχική και η φινλανδική» -είναι 24 τον αριθμό, δηλαδή 28 κράτη μέλη μείον 4 (Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Αυστρία, Κύπρος) που δεν έχουν «δική τους» επίσημη γλώσσα.

Το πρόβλημα είναι ότι, με την προσθήκη νέων γλωσσών οι μεταφραστικές ανάγκες δεν αυξάνονται γραμμικά αλλά γεωμετρικά: πριν από το 2004, που είχαμε 11 επίσημες γλώσσες, οι δυνατοί γλωσσικοί συνδυασμοί ήταν 11*10 = 110 (η κάθε γλώσσα επί όλες τις άλλες εκτός από τον εαυτό της), αλλά σήμερα με 24 επίσημες γλώσσες οι συνδυασμοί γίνονται 24*23 = 552, δηλαδή ενώ οι γλώσσες περίπου διπλασιάστηκαν, ο αριθμός των γλωσσικών συνδυασμών πενταπλασιάστηκε.

Η λύση που δόθηκε στο πρόβλημα των γλωσσικών συνδυασμών, ήταν οι ενδιάμεσες γλώσσες. Δηλαδή, επειδή ήταν πολύ δύσκολο να βρεθούν, έστω, αρκετοί Εσθονοί που να μεταφράζουν από τα μαλτέζικα, το μαλτέζικο κείμενο μεταφράζεται πρώτα στα αγγλικά ή τα γαλλικά ή κάποιαν άλλη ενδιάμεση γλώσσα, και όλοι οι άλλοι μεταφράζουν από το ενδιάμεσο κείμενο. Ως ενδιάμεσες γλώσσες χρησιμοποιούνται τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά (σε ορισμένες περιπτώσεις επίσης ιταλικά, ισπανικά, πολωνικά), αλλά στην πράξη πάνω από το 75% των κειμένων μεταφράζονται με ενδιάμεση γλώσσα τα αγγλικά . Βέβαια, αν κατά τύχη κάποιος μεταφραστής ξέρει τη γλώσσα του πραγματικού πρωτοτύπου, μπορεί να μεταφράσει από εκεί. Το καθεστώς αυτό ονομάζεται ελεγχόμενη πλήρης πολυγλωσσία. Πλήρης, επειδή τα κείμενα μεταφράζονται σε όλες τις επίσημες γλώσσες· ελεγχόμενη, επειδή λαμβάνεται υπόψη το κόστος. Αυτή η πρακτική, όπως είπαμε, αντιβαίνει σε μια βασική μεταφραστική αρχή, εφόσον η μετάφραση της μετάφρασης αυξάνει την πιθανότητα απομάκρυνσης από το νόημα του πρωτοτύπου, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά, διότι ο αριθμός των κειμένων που γράφονται στις σπανιότερες γλώσσες είναι πολύ μικρός.

Επίσης, στην εσωτερική λειτουργία των οργάνων της Ένωσης δεν χρησιμοποιούνται και οι 24 γλώσσες ισότιμα. Και, παρόλο που ο κανονισμός 1/1958 αναφέρει μόνο επίσημες γλώσσες και γλώσσες εργασίας, έχει εισαχθεί μια τρίτη έννοια, οι γλώσσες διαδικασίας, που είναι οι γλώσσες στις οποίες γίνεται η τρέχουσα εσωτερική εργασία των θεσμικών οργάνων και είναι τρεις, τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Μόνο που, σύμφωνα με το παλιό ανέκδοτο για τους 4 ευαγγελιστές που ήταν τρεις, οι εξής δύο, ο Λουκάς, μπορούμε να πούμε ότι και οι γλώσσες διαδικασίας της ΕΕ είναι τρεις, οι εξής δύο, τα αγγλικά.

Όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι, και επιτρέψτε μου να κάνω μια ιστορική αναδρομή στον συσχετισμό των γλωσσικών δυνάμεων στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Αρχικά, υπήρχε μονοκρατορία της γαλλικής γλώσσας· όλες οι γλώσσες ήταν επίσημες, ίσες στα λόγια, αλλά στην πράξη τα γαλλικά κυριαρχούσαν ως γλώσσα εργασίας, με το επιχείρημα ότι ήταν η μοναδική γλώσσα που διδασκόταν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και των έξι ιδρυτικών κρατών μελών (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Μπενελούξ). Τα αγγλικά δεν ήταν καν γλώσσα κάποιου κράτους μέλους κι έτσι η μοναδική γλώσσα εργασίας ήταν τα γαλλικά. Όταν με την πρώτη διεύρυνση μπήκαν στην Ένωση τρία κράτη του αγγλόφωνου αστερισμού (ΗΒ, Ιρλανδία, Δανία), τα αγγλικά αμφισβήτησαν την γαλλική μονοκρατορία· όμως, οι άλλες «παλιές» γλώσσες εξεγέρθηκαν· είναι χαρακτηριστικό το ανέκδοτο που κυκλοφορεί (κι αν δεν αληθεύει, είναι ben trovato), ότι ο Ιταλός αντιπρόσωπος, εκεί που ως τότε έλεγε Je suis d’accord, αναφώνησε: Non sono d’accordo! Έτσι, άρχισαν να μεταφράζονται τα εσωτερικά έγγραφα σε όλες τις γλώσσες και ταυτόχρονα τα αγγλικά έγιναν γλώσσα διαδικασίας. Οι επόμενες διευρύνσεις (ελληνικά το 1981, ισπανικά-πορτογαλικά το 1986) δεν κλόνισαν τη γαλλική κυριαρχία (άλλωστε στη δεκαετία του 1980 η Αγγλία ήταν με το ένα πόδι έξω από την ΕΟΚ) αλλά από την επόμενη δεκαετία τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Η διεύρυνση του 1995 πρόσθεσε στην αγγλική επιρροή δυο ακόμα κράτη (Φινλανδία, Σουηδία· και την Αυστρία), αλλά τη χαριστική βολή την έδωσε η διεύρυνση του 2004, όταν μπήκαν στην ΕΕ οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης με ελάχιστο γαλλόφωνο πληθυσμό. Ταυτόχρονα, τα αγγλικά είχαν φτάσει να κυριαρχούν και στον έξω κόσμο με την τεράστια αύξηση των επικοινωνιών, της τηλεόρασης και του Διαδικτύου, και την ανάδυση γνωστικών τομέων με καθολική κυριαρχία της αγγλικής (πληροφορική, οικονομικά). Έτσι, περάσαμε στην αγγλική μονοκρατορία που ισχύει και σήμερα, στον έναν ή στον άλλο βαθμό σε όλα σχεδόν τα θεσμικά όργανα.

Πράγματι, στην Επιτροπή και το Συμβούλιο, δύο από τα πολυπληθέστερα μεταφραστικά τμήματα, το 95% των πρωτοτύπων κειμένων είναι γραμμένα στα αγγλικά. Μοναδικό προπύργιο της γαλλοφωνίας έχει απομείνει το Δικαστήριο της ΕΕ, όπου για ιστορικούς λόγους τα γαλλικά διατηρούν τη θέση τους ως γλώσσα διαδικασίας. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξ ορισμού έχει μεγαλύτερη γλωσσική ποικιλία, αφού ο κάθε βουλευτής καταθέτει ερωτήσεις και τροπολογίες στη μητρική του γλώσσα, ωστόσο και εδώ όλες σχεδόν οι εκθέσεις, οι γνωμοδοτήσεις και τα άλλα πολυσέλιδα έγγραφα συντάσσονται πλέον ή στα αγγλικά ή στα γαλλικά. Έχουμε την εξής κατανομή των εγγράφων με βάση τη γλώσσα του πρωτοτύπου:

Αγγλικά           65%
Γαλλικά           10%
Γερμανικά         5%
Ιταλικά              3,5%
Ισπανικά            3%

Οι πέντε μεγάλες γλώσσες έχουν το 87% του συνόλου, με τα αγγλικά να αντιπροσωπεύουν τη μερίδα του λέοντος. Όλες οι άλλες γλώσσες, 19 τον αριθμό, μοιράζονται το 13% που απομένει. Τα ελληνικά έχουν γύρω στο 1% του συνόλου, είναι δηλαδή από τις πιο διαδεδομένες «μικρές» γλώσσες, ίσως επειδή οι Έλληνες ευρωβουλευτές, όλων των κομμάτων, είναι δραστήριοι, αλλά και οι Έλληνες πολίτες υποβάλλουν πολλές αναφορές.

Πάντως, αυτή η κυριαρχία της αγγλικής γλώσσας, σε συνδυασμό με το σύστημα των ενδιάμεσων γλωσσών, έχει ως αποτέλεσμα ότι παύει να είναι σημαντικό πλεονέκτημα για έναν μεταφραστή να γνωρίζει μια «σπάνια» γλώσσα, όπως ήταν παλιότερα, για τους Έλληνες, τα φινλανδικά, όπως είδαμε, ή τα δανέζικα.

Έχουν παρατηρηθεί λάθη που να οφείλονται στη χρήση ενδιάμεσης γλώσσας στη μετάφραση; Ασφαλώς έχουν υπάρξει, πάντως η πιο αστεία γκάφα που έχω συναντήσει στις μεταφράσεις των υπηρεσιών της ΕΕ δεν οφειλόταν στη χρήση ενδιάμεσης γλώσσας, αλλά σε έναν συνδυασμό τεχνολογίας αιχμής και πατροπαράδοτης αμέλειας.

Στην εικόνα αυτή βλέπετε μια σελίδα από την Επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ. Πρόκειται για το παράρτημα μιας απόφασης που αφορά «την εκδοθείσα τεχνική προδιαγραφή διαλειτουργικότητας για το υποσύστημα λειτουργίας του διευρωπαϊκού σιδηροδρομικού συστήματος υψηλών ταχυτήτων» (ο τίτλος μάλλον χρειάζεται μιαν ακόμα μετάφραση, από το ευρωενωσιακό ιδίωμα σε απλά ελληνικά). Λοιπόν, στη σελίδα αυτή βλέπουμε έναν κατάλογο χωρών απ’ όλο τον κόσμο και τις αντίστοιχες σιδηροδρομικές τους εταιρείες –και, αμέσως μετά την Τυνησία και πριν από το Τουρκμενιστάν εμφανίζεται μια άγνωστη χώρα, με το όνομα «Κρέας Γαλοπούλας»!

kreasgalo

Τι συνέβη; Προφανώς, το πρωτότυπο έγραφε «Turkey», όμως η μετάφραση γινόταν με λογισμικό μεταφραστικής μνήμης, το οποίο δεν μπορεί να ξεχωρίσει ανάμεσα στη χώρα Turkey και στο πουλί που λέγεται turkey (άλλωστε το πουλί πήρε το όνομά του από τη χώρα). Στη μεταφραστική μνήμη υπήρχαν προηγούμενες περιπτώσεις (από μεταφράσεις τελωνειακών κανονισμών) όπου η επικεφαλίδα Turkey είχε μεταφραστεί σωστά «Κρέας γαλοπούλας», κι έτσι το πρόγραμμα ανέσυρε μια τέτοια ανεύρεση και την παρουσίασε στην οθόνη σε πράσινο χρώμα, το χρώμα με το οποίο εμφανίζονται οι «τέλειες αντιστοιχίσεις». Ο συνάδελφος, έχοντας προηγουμένως κλικάρει εκατό περίπου φορές για να εγκρίνει τα προηγούμενα «πράσινα» με τα ονόματα των χωρών, έπεσε στην πράσινη παγίδα, όπως την αποκαλώ, και μηχανικά αποδέχτηκε και την απόδοση που του πρότεινε το πρόγραμμα για το Turkey κι έτσι το λάθος αυτό, που δεν το έπιασε ούτε ο αναθεωρητής του κειμένου, τυπώθηκε τελικά στην Επίσημη Εφημερίδα της ΕΕ L 84 / 26.3.2008, σελ. 92.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η γαλοπούλα προκαλεί μεταφραστικό λάθος. Θυμάμαι πριν από κάμποσα χρόνια που είχα δει σε ένα φανελάκι την ετικέτα «Fabriqué en dinde», κατά λέξη «Φτιάχτηκε στη γαλοπούλα», που είναι η αυτόματη μετάφραση του «Made in Turkey» στα γαλλικά! Το πιο αστείο είναι ότι η γαλλική λέξη dinde είναι παραλλαγή του d’Inde, αρχικά poule d’Inde, δηλαδή όρνιθα από την Ινδία –εδώ, από τις Δυτικές Ινδίες. Αλλά σε αυτό το πουλί, που είναι πάντοτε από αλλού, έχουμε αφιερώσει ειδικό άρθρο.

(Έπεται συνέχεια)

117 Σχόλια to “Μετάφραση, πολυγλωσσία, ενδιάμεσες γλώσσες”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Πρωτιά σήμερα; Καλημέρα!

  2. Πάνος με πεζά said

    Ανεπίκαιρο άρθρο, επίκαιρο τραγούδι, «Ένας χαρούμενος αλήτης (tramp)».
    Kαλημέρα !

  3. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «Γαλοπούλες» είναι (ή τελοςπάντων ήταν… σε μια άλλη ζωή…) ο όρος που χρησιμοποιούσαν Έλληνες φοιτητές στη Γερμανία για να αναφερθούν σε γείτονες συμφοιτητές, λόγω διακριτικότητας.🙂

    Aυριοσχετικό: Το μαμημένο το ντάλαρ γιατί πέφτει;; O Καπετάνιος δεν μπορεί να κάνει κάτι σαν επιτελάρχης του Τράμπα; Tα μισθά μας λιγοστεύουν!…

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Πολύ ενδιαφέρον Νίκο, τόσο για τις διαδικασίες που υπάρχουν όσο και σχετικά με την ιστορική και τεχνολογική εξέληξη και την επιρροή της στην καθημερινότητα ….

  5. Γιάννης Ιατρού said

    3: Μάλλον στον καθ΄ύλην αρμίδιον «γαμβρόν» πρέπει να αποτεινόμαστε πλέον Κίντο🙂🙂

  6. geobartz said

    Τραμπ, τραμπάλα, τραμπολίνο: Οι Αμερικάνοι κάνουν τράμπα τον νέο Πρόεδρό τους με τον Πρόεδρο οποιασδληποτε άλλης χώρας. Να κάνουμε τράμπα με τον Παυλόπουλο; Τι λέτε;; Θεός φυλάξοι, που έλεγε κι η μάννα μου!!

  7. Γιάννης Ιατρού said

    εξέληιξη και αρμίόδιον γμτ$#^, βλέπετε η συγκίνηση με τον Τράμπα κάνει να τρέμει το χέρι🙂🙂

  8. ΓιώργοςΜ said

    Η επικαιρότητα μάλλον θα υποβαθμίσει το άρθρο, που θίγει πολύ σημαντικά θέματα και με γλαφυρό τρόπο (αυτό το «κρέας γαλοπούλας» πρέπει να έχει αναφερθεί ξανά, αλλά είναι διαχρονική αξία).
    Να σημειώσω πως πρόσφατα ανακοινώθηκε ( εδώ η ανακοίνωση της εταιρείας) από το γκουγκλ η επικείμενη αναβάθμιση του μεταφραστή με χρήση νευρωνικών δικτύων, πράγμα που σημαίνει μεγάλη αναβάθμιση της ποιότητας (θα λαμβάνονται υπόψη συμφραζόμενα στην επιλογή των λέξεων κι έτσι ο γάιδαρος θα έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να παραμείνει γάιδαρος) εις βάρος του εύκολου γέλιου που μπορεί να βγάλει μια σελίδα με αυτόματη μετάφραση.

  9. LandS said

    Για να διαβαστεί αύριο:
    έτσι εξηγείται
    http://www.independent.co.uk/news/world/americas/marijuana-legislation-2016-election-nevada-california-nevada-massachusetts-maine-montana-a7406401.html

  10. Babis said

    «Προς το παρόν, όλοι μας χρησιμοποιούμε το Google translate για να πάρουμε μια ιδέα για κείμενα γραμμένα σε άγνωστή μας γλώσσα, και εμπειρικά έχουμε διαπιστώσει ότι οι μεταφράσεις προς τα αγγλικά δεν είναι και τόσο κακές –τουλάχιστον βγαίνει το νόημα.»

    Τότε πείτε μου τι νόημα βγάζει ο τίτλος:
    «Το πυροβολικό ως ενναλακτική παροχή ισχύος»

    ταν το βλέπεις σε ένα ιστότοπο αφιερωμένο αποκλειστικά σε κατασκεύς που χρησιμοποίουν έναν συγκεκριμένο μικροεπεξεργαστή

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, σχετικά ή όχι

    8 Ναι, η πρόοδος στον τομέα είναι συνεχής…

  12. ΓιώργοςΜ said

    3 Όταν ο οικονομικός μας συντάκτης έλεγε να κάνεις τα (ν)τάλαρα χρυσές λίρες, κώφευες!🙂

  13. Stella said

    Αγαπητε φιλε,
    Το Ιδεατο και ιδεαλιστικο της ευρωπαικης ενοποιησης, δεν εχει φθασει, ακομη τουλαχιστον, , να γινει γλωσσικη ομογενοποιηση και αφομοιωση. Ας το δουμε μελλοντικα, εαν συμφωνουμε σε τετοια εξελιξη. Για την ωρα , η βαβελικη κατασταση στο γλωσσικο ( για την αλλη πολιτικη Βαβελ, αλλοι συνειρμοι), επιβαρυνει τον προυπολογισμο, οπως λενε, αλλα δινει θεσεις εργασιας και αρκετο γελιο. Το εχουμε αναγκη.

  14. ΓιώργοςΜ said

    Δε βάζω λίκνο για να μη βαρύνω το νήμα, αλλά ο συνειρμός αυτόματος: Ας βάλει «italian in Malta» (επίκαιρο για δύο λόγους!) στο γιουτουμπ για να ευθυμήσει όποιος θέλει…

  15. sarant said

    10 Εγώ όμως έγραψα για μεταφράσεις ΠΡΟΣ τα αγγλικά

  16. Ενδιαφέρον για την ιστορία των γλωσσών το ότι η αγγλική προβλέπεται να συνεχίσει να κυριαρχεί παρά το Μπρέξιτ (άλλωστε, και προηγουμένως μάλλον υπερατλαντική ήταν η πηγή της κυριαρχίας της). Αλλά αυτό πάει μάλλον σε ένα λίγο παλιότερο νήμα για την ιστορία των αγγλικών και τις κυρίαρχες/δεσπόζουσες γλώσσες.

  17. Babis said

    #15 Είναι καλύτερα σ’αυτήν την κατέυθηνση; Δεν το ήξερα.

  18. 16 κυρίαρχες/παγκόσμιες, παρντόν
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/10/17/crystal-2/

  19. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καλημέρα. Ἤθελα νὰ ρωτήσω τὸ ἑξῆς. Ἡ Λουξεμβουργιανὴ γλῶσσα δὲν εἶναι ἐπίσημη; Ἣ θεωρεῖται διάλεκτος τῆς γερμανικῆς;

  20. ΓιώργοςΜ said

    19 Δε μπορώ να μην επαναλάβω αυτό που διάβασα εδώ τις προάλλες και μου άρεσε πολύ:
    «Γλώσσα είναι μια διάλεκτος με στρατό» !
    Βέβαια ο στρατός του Λουξεμβούργου ζήτημα να γεμίζει 3-4 ταξί (υποθέτω), αλλά υποθέτω επίσης πως μπορεί ν’ αγοράσει όσο στρατό του χρειαστεί…

  21. cronopiusa said


    Νίκος Μπογιόπουλος Κλίντον ή Τραμπ…

    και το επίκαιρο άζμα της ημέρας: «Lou Reed – Berlin ».

    Καλή σας μέρα…

  22. sarant said

    17Ναι, έχει μεγάλη διαφορά. Οι μεταφράσεις προς τα αγγλικά είναι πολύ καλύτερες.

    19 Τα λουξεμβουργιανά είναι επίσημη γλώσσα στο Λουξεμβούργο αλλά όχι στην ΕΕ.

  23. ΣΠ said

    Μήπως ο Βάταλος είναι ο Πάνος Καμμένος;

  24. gpoint said

    Ενδιαφέρον άρθρο, μαθαίνουμε πως λειτουργεί γλωσσικά η ΕΕ…περιμένουμε και την συνέχεια

    στα μεταφραστικά «διαμάντια» είχαμε και τα παιχνίδια- πούσσυ…

  25. cronopiusa said

    Scorpions – Wind Of Change

    Happy Together – Red Russian Army Choir – Leningrad Cowboys

  26. Γιάννης Ιατρού said

    13: Stella
    Δεν θα το πρόσεξες, τό ΄χουμε ξαναπεί εδωμέσα🙂

  27. Γιάννης Ιατρού said

    23: Ο γαμβρός🙂🙂

  28. Avonidas said

    Καλημέρα, ο Θεός να την κάνει.

    Τζάμπα θα μας έρθει κι ο Ομπάμιας, αν μας έρθει, Νοεμβριάτικα, τι να τον κάνουμε τώρα, ποντάραμε σε λάθος άλογο. Μπράβο, Αστραχάν…

  29. Πάνος με πεζά said

    @ 28 : Θα τον ξεψαρώσουμε τώρα που τέλειωσε. Θα τον κρατήσουμε μια μέρα ακόμα, και στην πορεία του Πολυτεχνείου χεράκι-χεράκι με τον Κουτσούμπα θα φωνάζει «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι !».

  30. Avonidas said

    #29. Μπα, τον Γενάρη το αδειάζει το γραφείο. Εκτός αν την κάνει κρουαζιέρα κι αφήσει πίσω τη Μισέλ να φτιάξει κούτες.

    Τον Μπιλ πάλι δεν τον βλέπω καλά, θα τον πεθάνει στην κρεβατομουρμούρα η Ιλαρή. Ούτε που καταδέχτηκε να βγει να μιλήσει στον κόσμο της, σκέψου ξινομ***ίαση που θα χει πέσει.

  31. ΓιώργοςΜ said

    29 Εντάξει, οτιδήποτε και να ‘χει κανείς με τον Κουτσούμπα, δεν είναι σωστό να τον καταριέσαι με τέτοιο ντουβρουντζά!
    (Φαντάζομαι τη σκηνή, θα την έβαζαν στη Βικιπέδια στο λήμμα «αποπληξία»)

  32. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  33. Πάνος με πεζά said

    Nα θυμηθούμε και τα νιάτα μας.

  34. Avonidas said

    Ψιτ… παιδιά; Σοβαρά τώρα, εντάξει, τελείωσε το αστείο! Μας τη φέρατε για τα καλά, την πατήσαμε.

    Φέρτε τώρα τον αληθινό πρόεδρο. Άντε, μπράβο!

    Τη Χίλλαρυ.
    Το ζόμπι του Νίξον.
    Το φάντασμα του Χίτλερ.
    Τον Κθούλου.
    Ένα σκύλο με γραβάτα.
    ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΝ.

    (Ω, Θεέ μου, αλήθεια είναι, είμαι ξυπνητός, δε βλέπω εφιάλτη…)

  35. Νεο kid Al Kuwaiti said

    Εγώ πιστεύω οτι ο Τραμπας μπορεί να είναι ένας καλός πρόεδρας και κυρίως να ΑΝΕΒΆΣΕΙ το τιμημένο δολλάριο στα ύψη που του αρμόζουν! χι,χι,χι…😎

  36. 35

  37. ΓιώργοςΜ said

    36 Κότα ο σκύλος!
    Το κλέβω!

  38. nikiplos said

    Όσον αφορά τον Δόναλντ και πως εξελέγη, καλύτερα να αναγνωσθεί το παρακάτω άρθρο, το οποίο βρήκα εξαιρετικό:
    https://www.theguardian.com/society/2016/nov/03/trump-supporters-us-elections?CMP=share_btn_fb
    εννοείται ότι μεταφέρεται άνετα στα ευρωπαϊκά δρώμενα και φυσικά και στη χώρα μας…

    συνελλόντι ειπείν: το εκλογικό σώμα στον Δυτικο κόσμο θα στραφεί ακροδεξιότερα, έως ακροδεξιότατα. Αυτό ας το περιμένουν και ας μην πέσουν απ’ τα σύννεφα οι παροικούντες των τσιτάτων του σοφού λα(γ)ού…

  39. nikiplos said

    @36, εδώ ο κανονικός σκύλος δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με σκύλα, θα τα κατάφερνε με την κότα? (μεταφοραί ο μήτσος)

  40. Γιάννης Ιατρού said

    36: Να τα βάζουμε όλα, ε; Και την παιδική ηλικία …. Όλο και κάτι μένει🙂

  41. Βγήκε ο Τραμπ και στο Μπαχρέιν άρχισαν να εισάγουν γκαμήλες!

    http://www.telegraph.co.uk/news/2016/11/09/pictures-of-the-day-9-november-2016/a-bahraini-honour-guard-awaits-the-arrival-of-prince-charles-and/

  42. gpoint said

    # 38

    Ισως πιο εύκολα από το άρθρο η απλή λογική εξηγεί και το αποτέλεσμα και γιατί η Ευρώπη δεν θα στραφεί ακροδεξιά πλην ίσως των πρώην σοσιαλιστικών χωρών

    Οι Αμερικανοί δεν έχουν κουλτούρα κατακτημένου λαού, δεν είχαν ποτέ τους βασιλιά και πρίγκηπες οπότε είναι πιο δύσπιστοι στα κάθε είδους τζάκια που φάνηκαν στους λίγους αιώνες της ύπαρξης της και λογικά στήριξαν αυτόν που το έπαιξε αυτοδημιούργητος ενσαρκώνοντας τον διακαή τους πόθο. Αντίθετα στην Ευρώπη τα βασιλικά σόγια βαστάνε απ’ ευθείας από τον Χριστό (λένε)κι όπου φύγανε όπως σε μας αντικατασταθήκανε στην εξουσία από τζάκια που μονοπωλούν σχεδόν την εξουσία.
    Εκεί που στην Αμερική η ευρωπαϊκή κουλτούρα είναι ισχυρή (ΒΑ πολιτείες π.χ.) η επικράτηση της Κλίντον έδειξε πως η λαϊκή ακροδεξιά ροπή δεν συνάδει με την ευρωπαϊκή κουλτούρα, οπότε μη φοβάσαι για την γηραία ήπειρο εκτός από τις χώρες που προανέφερα που δεν την έχουν τόσο ανεπτυγμένη.

  43. Εντάξει, δε θέλω να υπονοήσω κάτι ιδιαίτερο, απλώς δηλώνω ότι χτες κυκλοφορούσαμε στα Εξάρχεια με κοντομάνικο και σήμερα ρίχνει χαλάζι!

    Ευχαριστούμε, Δόναλδ, που πήρες στα σοβαρά την υπερθέρμανση του πλανήτου!

  44. Γιάννης Ιατρού said

    43: Κι εδώ, προ 3-4 ωρών είχε μπουρίνι τρικούβερτο Σκύλε!
    Ε, η καλή η ‘μέρα, απ΄το πρωί φαίνεται🙂

  45. Σωτήρς said

    Τυχαίο που ανέβηκε άρθρο για τους μεταφραστές μια τέτοια μέρα; Δε νομίζω. Μάλλον ο Νικοκύρης διαβάζει Συναξαριστή.

    Χρόνια πολλά στους μεταφραστές.
    Του Οσίου Συμεών του Μεταφραστή σήμερα.

  46. Γς said

    43, 44:

    Εδώ λιακάδα!

  47. Pedis said

    It is almost laughable to see the horrified reaction of the respectable left (human rights defenders, feminists, anti-racists) to the sight of this phenomenon. After all, the respectable left is itself totally pro-capitalist, but it uses its own vocabulary to designate the system: free market, open society, liberalism. But it accepts capitalism as essentially the end of history. It directs its criticism solely against “exclusion”, whether due to supposed prejudice or rejection of immigrants, or against unfair competition. But perfect competition would be a capitalist dream come true.

    When the respectable left is faced with such a pure product of the system it defends (in its own way), that is, someone who is very calculating, vulgar, who says what comes to mind without concern for what is politically correct, all of which is fairly typical of a successful capitalist pleased with himself, we hear cries of dismay.

    For that well-mannered left, the pro-capitalist discourse must be wrapped in sweet words, such as freedom, human rights, equality of opportunity, whereas the system as it is produces something quite different. Trump, for example.

    The Trump Phenomenon, as Seen From Europe
    by Jean Bricmont
    October 7, 2016
    (το άρθρο έχει πολλά ενδιαφέροντα, κάποια είναι συζητήσιμα, σημεία.)

  48. Πάνος με πεζά said

    Στο κέντρο, προ μιας ώρας έπεσε χαλάζι ωσάν φουντούκι (άντε, βάλε και κάτι παραπάνω, σαν κεράσι)… Πηγαίνοντας δε κάποια στιγμή πίσω στην κουζίνα, από την ξαφνική μαυρίλα νόμιζα ότι είχαν χτίσει τη μπαλκονόπορτα !

  49. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Εβρεξε ξαφνικά κι εδώ για λίγο, τίοτα δεν είναι τυχαίο!

    Κι όμως, τυχαία έβαλα σήμερα το άρθρο, Σωτήρη.

  50. Avonidas said

    #48. «[…]καὶ χάλαζα μεγάλη ὡς ταλαντιαία καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τοὺς ἀνθρώπους[…]»
    😐

  51. Avonidas said

    Πηγαίνοντας δε κάποια στιγμή πίσω στην κουζίνα, από την ξαφνική μαυρίλα νόμιζα ότι είχαν χτίσει τη μπαλκονόπορτα !

    «Καὶ εἶδον ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν ἕκτην, καὶ σεισμὸς μέγας ἐγένετο, καὶ ὁ ἥλιος μέλας ἐγένετο ὡς σάκκος τρίχινος, καὶ ἡ σελήνη ὅλη ἐγένετο ὡς αἷμα»

  52. Pedis said

    Από τα πιο ενδιαφέροντα, κατα τη γνώμη μου, στοιχεία της νικης Τραμπ είναι ότι ο τύπος, επειδή είναι πλούσιος και έχει μάθει να κάνει τον καπετάν-γαμάω, δεν είναι υπάλληλος της πολιτικής, φοβισμένος για την καριέρα του, ακολούθησε τακτική επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Είχε τα ΜΜΕ εναντίον του, το «κόμμα του» κόντρα, έπαιξε τον εαυτό του, τον πούλησε όπως «είναι», μπορεί και υπερβάλλοντας, κάνοντας γραμματικά λάθη, μιλώντας χωρίς ειρμό, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο. ‘Οσο περισσότερο γινόταν καταγέλαστος και σατυριζόταν με φρίκη από τη ράντικαλ σικ αριστερά των (ψεύτο)διανοουμένων κι από τους μικροαστούς με πολιτικορθίτιδα, άλλο τόσο κέρδιζε από το ξύσιμο στον πάτο της δεξαμενής των παραδοσιακων ψηφοφόρων οι οποίοι αν και υποστήριξαν τόσα χρόνια την πολιτική «λεηλατούμε, καταστρέφουμε, κάνουμε ό,τι γουστάρουμε» σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, δεν έχουν καπαρώσει ούτε ένα γρόσσι. Το αντίθετο.

    Και … μην δίνετε δυάρα στις δημοσκοπήσεις. Είναι πλαστές (είτε λόγω μεθόδου -> φθηνιάρικες και αρτσιμπούρτσι, είτε πλαστές-πλαστές).

  53. Avonidas said

    #52. Και … μην δίνετε δυάρα στις δημοσκοπήσεις. Είναι πλαστές (είτε λόγω μεθόδου -> φθηνιάρικες και αρτσιμπούρτσι, είτε πλαστές-πλαστές).

    Αυτό το πλαστές-πλαστές πάντα με προβλημάτιζε, γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο ρεαλιστικό κίνητρο. Σχεδόν πάντα, όταν πέφτουν έξω οι δημοσκοπήσεις, ακούμε για υποτιθέμενο μαγείρεμα από τους οπαδούς και των δύο πλευρών. Δεν γίνεται να έχουν κι οι δύο δίκιο…

  54. Pedis said

    Από τα πιο ενδιαφέροντα, κατα τη γνώμη μου, στοιχεία της νικης Τραμπ είναι ότι ο τύπος, επειδή είναι πλούσιος και έχει μάθει να κάνει τον καπετάν-γαμάω, δεν είναι υπάλληλος της πολιτικής, φοβισμένος για την καριέρα του, ακολούθησε τακτική επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Είχε τα ΜΜΕ εναντίον του, το «κόμμα του» κόντρα, έπαιξε τον εαυτό του, τον πούλησε όπως «είναι», μπορεί και υπερβάλλοντας, κάνοντας γραμματικά λάθη, μιλώντας χωρίς ειρμό, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο. ‘Οσο περισσότερο γινόταν καταγέλαστος και σατυριζόταν με φρίκη από τη ράντικαλ σικ αριστερά των (ψεύτο)διανοουμένων κι από τους μικροαστούς με πολιτικορθίτιδα, άλλο τόσο κέρδιζε από το ξύσιμο στον πάτο της δεξαμενής των παραδοσιακων ψηφοφόρων οι οποίοι αν και υποστήριξαν τόσα χρόνια την πολιτική «λεηλατούμε, καταστρέφουμε, κάνουμε ό,τι γουστάρουμε» σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, δεν έχουν καπαρώσει ούτε ένα σέντσι. Το αντίθετο.

    ΥΓ. Ο Μπερλουσκόνι κατάφερε με παρόμοιο τρόπο με τον Τραμπ να πάρει και να κρατήσει την εξουσία για πολλά χρόνια. Ποια ήταν η εναλλακτική προσφορά εντός του πολιτικού αστικού συστήματος; Οι νυφίτσες του πρώην ΚΚΙ που έγινε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, έπειτα «αριστερό», και τώρα λέγεται «δημοκρατικό», οι σοσιαλιστές της κραξιανής διαφθοράς, οι θλιβεροι Νταλέμα και Πρόντι ή τα τσιράκια του τύπου Μπερτινότι; Δηλ. όλοι τους δηλωμένοι υπαλληλάκοι της ΕΕ, τραπεζωμένοι στα γκαλά και περήφανοι γλύφτες της κονφιντούστρια. Οι εκλογικές νικες του Μπερλουσκόνι αποδίδονταν στο φαινομενο της «εκδίκησης της γυφτιάς», αλλά οι «γύφτοι» δεν ήταν άλλοι από κείνους που τα καθεστωτικά κόμματα (αριστεροδεξιά) είχαν εκφυλίσει, κοροιδέψει και φτωχοποιήσει. Και η εμπειρία Μπερλουσκόνι και το πραξικόπημα των Βρυξελλών, που τον αποκαθήλωσε και επέβαλε τον Ρέντσι, τους έχει αποτελειώσει.

  55. Pedis said

    # 52-55 Μπήκε δύο φορές, την πρώτη ως ντραφτ. Υποκλοπή μου μυρίζει …🙂

  56. Pedis said

    # 54 – Αυτό το πλαστές-πλαστές πάντα με προβλημάτιζε, γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο ρεαλιστικό κίνητρο. Σχεδόν πάντα, όταν πέφτουν έξω οι δημοσκοπήσεις, ακούμε για υποτιθέμενο μαγείρεμα από τους οπαδούς και των δύο πλευρών. Δεν γίνεται να έχουν κι οι δύο δίκιο…

    με σκοπό όχι να αποτυπώσουν τις τάσεις αλλά να τις διαμορφώσουν. Πού είναι το παράξενο;

    (Βάλε με το νου σου πόσο θα έπαιρνε ο θλιβερός Σημιτης αν δεν τον προίκιζαν οι πλαστές δημοσκοπήσεις ως τον «καταλληλότερο»!)

  57. Δώρο ένα μικρό ρακούν: https://pbs.twimg.com/media/CvcivTlWgAAnmzT.jpg

  58. Avonidas said

    #57. Το παράξενο είναι ότι, για μακιαβελικοί χειριστές της κοινής γνώμης, δεν φαίνεται να ξέρουν πού παν τα τέσσερα. Για παράδειγμα, αν αποδειχτεί ότι έβγαλαν φουσκωμένα τα ποσοστά του Α έναντι του Β, κάποιος θα πει «το κάνουν για να πιστέψει ο κόσμος ότι ο Α θα βγει και να τον ψηφίσει, για να είναι με τον νικητή». Ένας άλλος θα πει «το κάνουν για να θορυβηθεί ο κόσμος ότι ο Β έχει μείνει πίσω, και να τον στηρίξουν με την ψήφο τους». Οποιαδήποτε θεωρία μπορεί να επιβεβαιωθεί με αυτό τον τρόπο.

    Και βέβαια, σε κανέναν δημοσκόπο δεν κάνει καλό να είναι σταθερά και προβλέψιμα αναξιόπιστος.

  59. sarant said

    Ενδιαφέροντα σχόλια και το κακό είναι πως κ αύριο θα έχουμε το ίδιο θέμα

  60. Pedis said

    # 59 – Όλα αυτά που γράφεις παίζουν από διαφορετικές εταιρείες δημοσκοπήσεων και ακολούθως από ποιον έχουν πληρωθεί. Δεν είναι παράξενο. Δεν υπάρχει συνωμοσία. Απλώς, απάτη. Με πολλούς παίκτες. Ο καθένας δουλεύει για λογαριασμό του και όλοι μαζί να στήσουν τα όρια στο μαντρί.

    Δες τις «δημοσκοπήσεις», όταν ακόμη κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι τους νεοναζιστές και τους έμαθε από τα ποσοστά που τους δώριζαν.

    Ή εκείνες που έδιναν στον Αβραμόπουλο διψήφιο ποσοστό πριν ακόμη σχηματίσει το «κόμμα» του.

    Επιμένω σε αυτό: πιστεύεις ότι οι δημοσκοπήσεις που έβγαζαν ως «καταλληλότερο» τον Σημίτη για δέκα χρόνια με τεράστια διαφορά ήταν αντικειμενικές. Ποιον τον Σημίτη! Σιγά τον ηγέτη.

  61. Pedis said

    # 59 – Και βέβαια, σε κανέναν δημοσκόπο δεν κάνει καλό να είναι σταθερά και προβλέψιμα αναξιόπιστος.

    Σιγά το πρόβλημα. Εδώ τόσοι και τόσοι δεν «θυμούνται» τι ψήφισαν και γιατί ψήφισαν όταν του κάνουν τα αντίθετα που του υποσχέθηκαν και είναι και χαρούμενοι όταν πάνε να ξαναψηφίσουν τους ίδιους, θα θυμούνται ποια εταιρεία δημοσκόπησης έπεσε έξω και ποια τον κορόιδεψε συνειδητά και σχεδιασμένα;

    Ακόμη περισσότερο που οι δημοσκοπήσεις δημοσιεύονται δυο-δυο κάθε μέρα!

  62. Avonidas said

    #61. Καταλαβαίνω τη λογική του «πάρε τόσα, και βγάλε το ποσοστό μου τόσο». Αλλά είναι παράξενο, αν σκεφτείς ότι με πολλούς παίκτες, όπως λες, αυτός που πληρώνει για τη δημοσκόπηση τελικά πετάει τα λεφτά του, γιατί δεν ξέρει πώς θα του γυρίσει τελικά το αποτέλεσμα. Ενώ είναι μεγάλη μπίζνα να *προβλέψεις* μυστικά το αποτέλεσμα, και να πέσεις μέσα (ο Λάμπρος έχει σίγουρα δίκιο σ’ αυτό). Τελικά, ένας υποψήφιος με αντίληψη και νιονιό απλώς δεν θα έδινε φράγκο, αφού με όλα αυτά τα κόψε-ράψε το αποτέλεσμα δεν διαφέρει σημαντικά από το τυχαίο, αλλά το κάνουν γιατί έτσι έχουν μάθει να κάνουν. Ή ένας υποψήφιος όπως κακή ώρα ο Τραμπ, που λέει ό,τι του έρθει και βασικά στα @@ του, και του βγήκε τελικά σε καλό.

  63. 62 Κλπ

    τάχε πει κι ο νομπελίστας και μετά απ’ αυτόν ο Νιόνιος:

    … αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μην μας πει κανένα…
    κι έτσι τον διώξανε τον άγγελο-εξάγγελο από την αγορά.

    Οι δημοσκόποι πληρώνονται από κόμματα και ΜΜΕ (συγκεκριμένων πολιτικών συμφερόντων) για να τους φέρνουν ευχάριστες ειδήσεις. Οι οποίες (μπορεί να) επηρεάζουν την κοινή γνώμη και την συμπαρασύρουν στο ποθητό αποτέλεσμα.
    Εν προκειμένω, οι διαρροές έλεγαν πως ο Τράμπ ήταν σεξιστής (σώωωωπα!) και η Χίλλαρυ τάπαιρνε από Κατάρ, Κουβέιτ και αλλού. Με ποιόν θα ταυτιζόταν ο μέσος ψηφοφόρος; Ε;

  64. Γιάννης Ιατρού said

    Επιτρέψατε μοι να προβώ εις την καταιγιστικήν επισήμάνσιν, ότι ουδείς των μετασχόντων εις την κλίκαν του Μεταλληνού χριστανούλης ενεφανίσθει σήμερον σχολιάζων την εκλογήν του νέου πανητάρχου (προσεχώς…., γιατί μέχρι τότε έχουμε ακόμα καιρό, δεν ξέρει κανείς έως που μπορεί να φτάσει η οργή του Κυρίου….)

  65. Ε-ε-ε-ε-έρχεται!

  66. Pedis said

    # 63 – άλλες οι δημοσκοπήσεις για την μαζική κατανάλωση κι άλλες για να μάθει ο καθένας πού θα καταλήξει η παράταξή του.

    Σε κάθε περίπτωση, το τι ποσοστό θα πάρει ένα κόμμα με οργανώσεις σε όλη την επικράτεια έχει κι άλλους τρόπους να το προβλέψει με καλή απόκλιση.

    Η περίπτωση Τραμπ, έχω την εντύπωση, έχει να κάνει με τον τρόπο που διενεργούν τις δημοσκοπήσεις ως προς την επιλογή του δείγματος αλλά και με το ότι τα ΜΜΕ είχαν αποφασίσει ότι το ντηλ έχει κλεισει με τη Χίλαρυ και την πριμοδοτούσαν αβέρτα κουβέρτα.

  67. Κι ένας κουβανός σκιτσογράφος

  68. Γιάννης Ιατρού said

    64: Σκύλος
    …και η Χίλλαρυ τάπαιρνε από Κατάρ, Κουβέιτ και αλλού…

    Ωχ, λες ρε να….. 🙂

  69. τα έπαιρνε είπα, πληθυντικός ουδετέρου, όχι ενικός αρσενικού

  70. Pedis said

    # 64 – Οι δημοσκόποι πληρώνονται από κόμματα και ΜΜΕ (συγκεκριμένων πολιτικών συμφερόντων) για να τους φέρνουν ευχάριστες ειδήσεις. Οι οποίες (μπορεί να) επηρεάζουν την κοινή γνώμη και την συμπαρασύρουν στο ποθητό αποτέλεσμα.

    Να μας πει κι ο Σκύλος που θα έχει ακούσει και γνωρίζει περισσότερα πώς τα κατάφερνε δημοσκοπικά η χα αρκετούς μήνες πριν τις ακλογές του ’12 που δεν την είχε δει κανείς νοικοκυραιος στους δρόμους, όταν δεν είχε ακόμη σχηματίσει τις ομάδες κρούσης, δεν είχε καν γραφεία, αλλά παράλληλα με τις πρώτες δειλές εμφανίσεις εκπροσώπων της στην τιβι και πριν από αυτές παρατηρούσε τη σούζα στα δημοσκοπικά ποσοστά της.

  71. Avonidas said

    #64. Με ποιόν θα ταυτιζόταν ο μέσος ψηφοφόρος; Ε;

    Στο σημείο αυτό, καλό θα ήταν να θυμηθούμε ότι η Ιλαρή έχει πάρει μέχρι στιγμής κάτι δεκάδες χιλιάδες ψηφαλάκια *παραπάνω* από τον πορτοκαλί σίφουνα. Και γαμώ τις δημοκρατίες,κιετς, αλλά όχι, ο μέσος ψηφοφόρος ΔΕΝ ταυτίστηκε με τον Τραμπ.

  72. 71

    Θυμάμαι και πώς τα ΜΜΕ ανέδειξαν το σχωρεμένο Μ. Έβερτ για αρχηγό της ΝΔ.
    Με τον ίδιο τρόπο παρίσταναν ότι δεν ήξεραν τι είναι η Χ.Α. Και να οι συνεντεύξεις του Φύρερ στο Σταύρακα και να τα *ρεπορτάζ* του Πρώτου Θέματος για τα καλά παλληκάρια που συνοδεύουν τις γριές στα ΑΤΜ.
    Θυμίζω ότι το μεταναστευτικό πρωτοεμφανίστηκε στον Άγιο Παντελέημονα όχι γιατί μόνο εκεί είχε μετανάστες αλλά γιατί κυρίως εκεί είχε χρυσαυγίτες νταβατζήδες (κυριολεκτικά) και φτηνά διαμερίσματα, τα οποία εποφθαλμιούσαν οι εν λόγω νταβατζήδες. Α, και ένα βολικό αστυνομικό τμήμα.

  73. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…πάντα θα θυμούμαστε τους εκατοντάδες χιλιάδες Ανατολικογερμανούς να σχηματίζουν, στις 9 Νοεμβρίου 1989, ατελείωτες ουρές με τα θλιβερά και ομοιόμορφα αυτοκίνητα τους προς το Δυτικό Βερολίνο, προς την ελευθερία…..»

    Αφιερωμένο εξαιρετικά στα ηγετικά στελέχη της ΚΝΕ της περιόδου της δεκαετίας του ΄70, και όχι μόνον.

    ΕΙΜΑΙ ΑΛΟΓΟ ΚΟΥΡΣΑΣ

    Την δεκαετία του ’70
    τον κόσμο ήθελα ν’ αλλάξουμε
    Με τους προλετάριους να καταλάβουμε
    Τα ανάκτορα τα χειμερινά
    (Ο Eisenstein όμως …μας δούλευε κανονικά
    όμως το’ μαθα πολύ αργά)

    Στη σχολή στρατολογούσα επαρχιώτες
    (αν δεν έλθεις στην παράταξη δεν σε καλώ στο πάρτυ)
    έτρεχα, οργάνωνα, συντόνιζα, προξένευα
    να κάνουμε πολλά παιδιά για το δεκαεπτά (%)

    Το ‘ 85 γκλάσνοστ (διαφάνεια)
    (μήπως θα βάζανε κρυστάλλινες πόρτες στο Κρεμλίνο😉
    Ρόδινα ακρογιάλια στη Μαύρη Θάλασσα ψεύτικα υποσχόταν
    η περεστρόϊκα του Γκορμπατζόφ
    (Τώρα διαφημίζει πίτσες)

    Από μια ….παρεξήγηση
    ανατολικογερμανού αξιωματούχου
    το ΄89 άφησαν το πλήθος
    να περάσει το Τείχος
    το Τείχος που γκρεμίστηκε.
    Γκρεμίστηκαν και τα τελευταία ονειρά μου

    Την πρώην κνίτισα γυναίκα μου με τρία παιδιά παράτησα
    και τώρα πηδάω …διεθνιστικά : Ρωσίδες και Ουκρανίδες
    Σε πρώην πράκτορα-επιχειρηματία-χρηματοδότη του Κόμματος
    (που αυτονομήθηκε νωρίς) μπήκα στη δουλεψή του
    είμαι άλογο κούρσας :
    για το έπαθλο τρέχω του αφεντικού μου
    σαν παλιός συνδικαλιστής οργανώνω και διαχειρίζομαι τα πάντα :
    τις λέξεις, το πλήθος, τον χρόνο, το χρήμα…

    01.08.2008

  74. gpoint said

    # 65

    Η βασική αιτία είναι οι επαναλαμβανόμενες τριάρες που εισπράττει ο βάζελος που κατά τον Ριβαλντίνιο θα έφτανε τουλάχιστον ημιτελικό Γιουρόπαλίγκ, θα έπαιρνε το πρωτάθλημα, νοβοκαΐνες στον Λεντέσμα κ.λ.π., κ.λ.π.

  75. Για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.
    Το πείραμα του Ας:
    Η ομάδα πιέζει το άτομο να αλλάξει τις απόψεις του για να μη διαφέρει.
    Είναι στη φύση του ανθρώπινου πιθήκου.
    Τα κόμματα εκμεταλλεύονται την ιδιότητα αυτή, πληρώνουν τις εταιρείες και επηρεάζουν προς όφελός τους. Τόσο βου-α-βά απλό.

  76. https://en.wikipedia.org/wiki/Asch_conformity_experiments

  77. cronopiusa said

  78. nikiplos said

    @42, Αγαπητέ Gpoint, υπό αυτήν την έννοια για την ΕΕ, συμφωνώ εν μέρει στην ανάλυσή σου, όμως ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει το ιστορικό παράδειγμα της Γερμανίας του μεσοπολέμου…
    Όταν κανείς δεν έχει αναφορά στη μεγάλη μάζα, όταν προβάλεται το γκλάμορους των συστημικών, όταν οι χαρτογιακάδες της Βρυξέλας κόβουν και ράβουν πολιτικορθότητες συνιστώντας μας πως είναι καλό να έρθουν ξένοι στις λαϊκές γειτονιές και πρέπει – αυτή η μάζα της οποίας το βιωτικό επίπεδο απαξιώνεται τραγικά – να είναι πολιπολιτισμική, ανεκτική και πολιτικορθή.

    Φυσικά εκείνοι που τα λένε αυτά και τα επιβάλουν, πηγαίνουν στα ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά, ξενοδοχεία 5στερα στη Βρυξέλα πληρωμένα από τον δημόσιο κορβανά, διορίζουν μπατζανακοξαδέρφια ως συμβούλους με αντιμίσθιο το 3σιο του δημοσιουπαλληλικού κοκ. Κοινώς ζουν σε «άλλη χώρα» από εκείνη των απλών πολιτών. Δεν ξέρω αν ο Δόναλτ κάνει τίποτε πράξη από όσα έχει εξαγγείλει. Το ζήτημα είναι ότι πλέον η παγκοσμιοποίηση ως κοινωνική μηχανική δεν δουλεύει πλέον στις μάζες που τη στήριξαν και καλό θα είναι να σταματήσουμε να λέμε «καθυστερημένους λευκούς» ή «φασίστες» όσους αρχίσουν να στηρίζουν λύσεις πολιτικές που δεν είναι ανεκτικές πλέον σε μερικά ζητήματα. Αυτή είναι εν πολλοίς η γνώμη μου. Η έλλειψη κάθε αναφοράς θεωρητικής ή πρακτικής στην ανεργία που καλπάζει στις Δυτικές χώρες, σύντομα θα δώσει έδαφος σε εκείνους που θα την πιάσουν στο στόμα τους και θα την ερμηνεύσουν κατά το δοκούν με κυνήγι μαγισσών – στην περίπτωσή μας θα διατείνουν ότι θα επιλύσουν το πρόβλημα της ανεργίας με την εκδίωξη των ξένων λαθραίων ή μη εργατών.

    Αν στη χώρα μας την έχουμε γλυτώσει προς ώρας, αυτό έγινε γιατί το εν λόγω «πρότζεκτ» ανετέθη σε μια εγκληματική οργάνωση νονών της νύχτας και πορτιέρηδων κωλάδικων μπαρ, που έχουν χαλασμένα μυαλά από τα στεροειδή που κάνουν κατάχρηση…

  79. Spiridione said

    42. Αν εννοείς πολιτικά τζάκια, στη Δυτ. Ευρώπη δεν νομίζω να υπάρχουν τα τελευταία 40-50 χρόνια. Στην Ελλάδα ναι, έχουμε τις τρεις πολιτικές δυναστείες. Και στην Αμερική μπορώ να μετρήσω τρεις πολιτικές δυναστείες τα τελευταία 40 χρόνια.

  80. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Letter to Brezhnev is a 1985 British romantic comedy film about working class life in contemporary Liverpool. It was written by Frank Clarke and directed by Chris Bernard. It starred Alexandra Pigg, Margi Clarke, Alfred Molina, Peter Firth, and Tracy Marshak-Nash (credited as Tracy Lea). Letter To Brezhnev presents Margaret Thatcher’s high-unemployment Liverpool as a dangerous and near hopeless city.

    Two Liverpool young women, Teresa and Elaine, meet two Russian sailors, Sergei and Peter, and hook up for a night of fun and frolics. Teresa is looking for sex and a smile, Elaine wants love, romance and the dream of a life far away from the grime of the Liverpool docklands.

    Amongst other themes, it reflects the constraints on working class women’s dreams. It also shows that many people do not get the chance to aspire to anything other than the humdrum lives they find before them as they walk away from school. Some of the characters worked in what they called «the chicken factory», a slaughterhouse.
    For the soundtrack for the movie Sandie Shaw re-recorded the song «Always Something There to Remind Me». Also on the soundtrack was the Bronski Beat song «Hit That Perfect Beat» which was a hit in Australia and the UK.

  81. leonicos said

    Τουλάχιστο σήμερα βάλατε πολύ ωραία τραγούδια και καλαμπούρια.

    Η μετάφραση από ενδιάμεση γλώσσα.
    Βέβαια, αυτό που θα πω δεν ισχύει για τις μεταφράσεις διοικητικών κειμένων, αλλά

    όλες οι μεταφράσεις είναι από ενδιάμεση γλώσσα, διότι ο καθένας έχει τη γλώσσα του, άσχετα αν κατά κάποιον τρόπο είναι κατανοητός από τον άλλο. Αλλά κανείς δεν ξέρει σε ποιο βαθμό είναι κατανοητός, κιαι δεν μπορεί να το μάθει, όπως δεν μπορούμε να μ’άθουμε αν το κόκκινο που βλέπω εγώ είναι το ίδιο κόκκινο που βλέπεις εσύ, άσχετα αν και οι δυο μάθαμε πως αυτό λέγεται κόκκινο.

    Κάποτε διάβαζα ένα βιβλιαράκι για τις δυσκολίες των μεταφραστών της Αγίας Γραφής. Κάπου έλεγε ‘από ποιο σημείο και πέρα η κούπα γίνεται φλιτζάνι σε κάθε γλώσσα;’
    Η βιβλική εβραϊκή δεν έχει χρόνους αλλά συνεχή και συντελεσμένη διάθεση (κάτι ανάλογο με το σαβερσένιι – νεσαβερσένιι της ρωσικής, η οποία όμως έχει και μέλλοντα). Πώς θα μεταφράσεις τα ρήματα επακριβώς;

    Εδώ, πολλές φορές, δυσκολεύομαι να μεταφράσω κείμενο δικό μου, Πού να πιάσω κι αλλονού!

  82. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    El single, «Hit That Perfect Beat», salió a la luz en enero de 1986, alcanzando el puesto 3 en el Reino Unido. La canción repitió su éxito en las listas australianas e incluso fue utilizada en la película Letter to Brezhnev.

  83. leonicos said

    Μόλις είδα αυτό
    George P Pefanis
    National & Kapodistrian University of Athens, Theatre Studies, Faculty Member
    Παραστάσεις της έμφυλης ετερότητας στο θέατρο. Parabasis/Παράβασις 10, 2010, σ. 257-277.

    Η αποδόμηση των διχοτομικών σχημάτων αποδεικνύει ότι οι οντολογικώς σταθερές και συμπαγείς έμφυλες ταυτότητες ανήκουν στον χώρο της μυθοπλασίας και ότι το κοινωνικό φύλο, όπως ισχυρίζεται η Judith Butler, δεν είναι παρά μια «στυλιζαρισμένη επανάληψη ενεργημάτων», μια κατασκευασμένη ταυτότητα, μια επιτελεστική ή παραστασιακή εκπλήρωση, έτσι ώστε να μην είναι αληθινό, παρά μόνο στο μέτρο που επιτελείται8 και, επιπλέον, να ισχυροποιείται τόσο όσο ασκείται.

    Μετάφραση:
    Δεν είμαστε άντρες ή γυναίκες. Παίζουμε τον άντρα ή τη γυναίκα, και μόνο στο μέτρο που το κάνουμε αυτό. (Ευτυχώς) ισχυροποιείται όσο ασκείται.

    Αλλά τι ασκείται όταν δεν υπάρχει;

    ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ. ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ, ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΡΟΛΟΙ

    ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

    Το κοινωνικό φύλλο {δεν το επιασε ο σπελ τσέκερ} εκλαµβάνεται συνήθως µέσα από ένα αντινοµικό ζεύγος, που απαρτίζεται από έναν πρώτο, κυρίαρχο όρο, ο οποίος αντλεί το προνόµιό του από την απώθηση ή την υποχώρηση του αντίθετού του, δεύτερου και υποτελούς όρου. Η «απου-σία», το «σώµα», το «γυναικείο» κ.ο.κ. είναι οι νοθευµένοι, κατώτεροι και υποτελείς όροι που εκλαµβάνονται ως εσωτερική συνθήκη των αντίστοιχων κυρίαρχων όρων «παρουσία», «νους», «ανδρικό», ως βασική προϋπόθεση θεµελίωσής τους ως τέτοιων, αποκαλύπτουν δε ταυτόχρονα τη βία της ιεραρχίας που διέπει τα διχοτοµικά σχήµατα και υποδεικνύουν τη δυ-νατότητα και άλλων εναλλακτικών τρόπων, πέραν της διχοτόµησης και της αντινοµίας, για να συλλάβουµε τους όρους αυτούς.
    Γιατί εντός της διχοτόµησης το γυναικείο υποκείµενο λειτουργεί ως ένα είδος καθρέφτη, όπου το αρσενικό υποκείµενο µπορεί να αυτοαντανα-κλάται.

    Μπορείτε να μου πείτε τι σημαίνει ‘αυτο-αντανακλάται’. Μόνο οι παρ΄λληλοι καθρέφτες αυτοαντανακλώνται στο διηνεκές.

    Τέλος πάντων, διαβάστε το άρθρο, ίσως κάτι μάθετε για τη σεξουαλικότητά σας

  84. Πέπε said

    @26

    Συγγνώμη που εν μέσω τόσο ενδιαφέρουσας συζήτησης εξ αφορμής των εκλογών επιστρέφω στο συγκριτικά ασήμαντο θέμα της ανάρτησης, αλλά έχω μιαν απορία που πιστεύω ότι όλο και κάποιος θα ξέρει να μου τη λύσει.

    Η εικόνα του #26 που δείχνει δίπλα δίπλα τον Πύργο της Βαβέλ (τον πίνακα του Μπρέγκελ, που το ξέρω ότι δεν προφέρεται έτσι αλλά ας το προσπεράσουμε) και το κτήριο του Ευρωκοινοβουλίου, φανερώνοντας τη χτυπητή ομοιότητα, κυκλοφορεί πολύ στο ίντερνετ τελευταία. Τουλάχιστον εγώ τελευταία την αντιλήφθηκα. Όμως, και χωρίς να είχε κυκλοφορήσει η εικόνα, η ομοιότητα είναι όντως τόσο χτυπητή που πολλοί θα την είχαν παρατηρήσει κι από μόνοι τους.

    Την είχα παρατηρήσει κι εγώ, όταν επισκέφθηκα το Ευρωκοινοβούλιο (ίσως επειδή από μέσα το βρήκα τόσο αντιπαθητικό, με γιγαντιαίες διαστάσεις που εκμηδενίζουν τον άνθρωπο, χωρίς ούτε ένα παράθυρο που να ανοίγει ώστε να αναπνεύσεις αέρα που -καλός, κακός- να προέρχεται κατευθείαν από τον έξω κόσμο κι όχι από το κλιματιστικό, συν κάτι αίθρια με φυτά που κι αυτά δεν είχαν πρόσβαση από πουθενά και τα έβλεπες μόνο πίσω από το τζάμι, κλπ. κλπ., με αποτέλεσμα να το πάρω από κακό μάτι: αν για κάποιο λόγο είχα συμπαθήσει το από μέσα, μπορεί να μην παρατηρούσα την ομοιότητα του απ’ όξω με τον Πύργο της Βαβέλ).

    Η απορία λοιπόν είναι η εξής:

    Είναι τυχαία αυτή η ομοιότητα; Ο αρχιτέκτονας που το σχεδίασε, εκλήθη ποτέ να τη σχολιάσει;

  85. gpoint said

    # 80

    Εννοώ πως πως πρώτη φορά οι «αυτοδημιούργητο είχαν υποψήφιοπου όσο χάλια κι αν ήτανε νίκησε εξ αιτίας μόνο αυτού του λόγου. Δεν νομίζω πως ο Μπους ο Βου π.χ, είχε τέτοιου είδους αντίπαλο. Φυσικά εδώ στην Ελλάδα αυτοδημιούργητος ούτε σε εκλόγιμη θέση δεν φτάνει

  86. gpoint said

    Η δική μου θέση είναι για την Γερμανία του μεσοπολέμου (και την Ιταλία αλλά και Ισπανία ακόμα )πως δεν είχε την σημερινή εμπειρία, κατά κάποιο τρόπο δοκίμαζαν… υπάρχει μια φράση, του Ελ. Βενιζέλου νομίζω, πως ίσως πρέπει να δοκιμάσουμε και την δικτατορία σαν σύστημα διακυβέρνησης(εξ ου και η εύκολη αποδοχή της δικτατορίας Μεταξά)
    Ακόμα και το 67 ξέρεις πόσοι έλεγαν «ας τους δοκιμάσουμε κι αυτούς» ; μη κοιτάς που μετά έγιναν όλοι αντιστασιακοί…αλλά ούτε τότε ήταν φασίστες

  87. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    81. Το φιλμ αυτο (1985) διαπραγματευεται – μεταξυ των αλλων- την ανεργια του Liverpool την εποχη της Θατσερ, την μοιρα των νεων (γυναικων στο συγκεκριμενο) της εργατικης ταξης στην Μ.Βρεττανια που μολις τελειωσουν το σχολειο (δεν σπουδαζουν σωρηδον σε «Α» ΤΕΙ και τριτης κατηγοριας ΑΕΙ οπως τα δικα μας «αστερια») αλλα πιανουν αμεσως δουλεια στο εργοστασιο. Εκει θα δειτε την ανια της αγγλικης εργατικης ταξης απο μικρη ηλικια, και εναν δυσκολο ερωτα που εμποδιζεται απο τον ψυχρο πολεμο που σε λιγο θα αλλαξει μορφη …

    ΦΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ

    LETTER TO BREZHNEV
    Σινεφίλ | 1985 | Έγχρ.
    Σκηνοθεσία Κρις Μπέρναρν με τους: Πίτερ Φερθ, Αλφρεντ Μολίνα, Τρέισι Λία, Μάργ: Κλαρ

    Μια νεαρή από τις λαικές συνοικίες του Λίβερπουλ ερωτεύεται ένα Ρώσο ναύτη και ξεσηκώνει ποικίλες αντιδράσεις από τον περίγυρό της.

    83. Μουσικο θεμα της ταινιας. Δεν τραγουδα ο Νταλαρας η η Χ.Αλεξιου.

  88. Μαρία said

    85
    http://www.taurillon.org/la-symbolique-du-parlement-europeen-de-strasbourg

  89. Πέπε said

    …φυσικά, η Μαρία!

    Ευχαριστώ Μαρία!🙂

  90. Babis said

    #76,77 Ευχαριστώ. Μου λύσατε μια απορία που είχα για χρόνια, καθώς ήταν φανερό ότι το απότελεσμα των εκλογών πάντοτε επηρεαζόταν από αυτό που λέμε παράσταση νίκης.

    #82″… όπως δεν μπορούμε να μ’άθουμε αν το κόκκινο που βλέπω εγώ είναι το ίδιο κόκκινο που βλέπεις εσύ…»

    Είναι μύθος, με εξαίρεση όσους έχουν σοβαρό πρόβλημα αντίληψης των χρωμάτων, οι υπόλοιποι βλέπουμε τα χρώματα ίδια ακριβως.

    Η αντίληψη μας για τα χρώματα, όπως ξέρουμε όλοι ξεκινάει από το μάτι, που βλέπει τρία βασικά χρώματα. Οταν κοιτάζουμε ένα χρώμα το μάτι μας βλέπει ένα μιγμα των τριών βασικών χρωμάτων και ο εγκέφαλος αναλαμβάνει να ταυτοποιήση το χρώμα με βάση αυτήν την αναλογία.

    Η βάση του μύθου είναι ότι λόγω πιθανών διαφορών στην φυσιολογία του ματιού κάποιος μπορεί να «βλέπει» μικροτερη αναλογία σε ένα χρώμα από κάποιον άλλο. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι ο έγκέφαλος μας χρησιμοποιεί την εμπειρία μας για να εφαρμόση ενίσχυση ή υποβαθμιση στα χρώματα που παίρνει από το μάτι ώστε να αντισταθμίση τις όποιες διαφορές. Παράδειγμα είναι οι άνθρωποι που η δουλεία τους εξαρτάται από την αντίληψη των χρωμάτων (γραφίστες, ζωγράφοι, μπογιατζήδες κλπ) οι οποίοι όταν βλέπουν ένα χρώμα μπορούν να σου πουν τις αναλογίες των βασικών χρωμάτων σωστά.

  91. Το σκάνδαλο της ημέρας:
    Προκάλεσε αίσθηση το γεγονός ότι ο κ. Παυλόπουλος στην ομιλία του χαρακτήρισε ως πυρπολητή του Αρκαδίου εκτός από τον Κωστή Γιαμπουδάκη και τον Μανώλη Σκουλά από τα Ανώγεια! Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι μαζί Γιαμπουδάκης και Σκουλάς έβαλαν φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, γεγονός που προκάλεσε άμεσα πολύ έντονες αντιδράσεις στους τοπικούς φορείς… Τελικά, μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, η Προεδρία της Δημοκρατίας ανήρτησε εκ νέου την ομιλία, από την οποία απουσίαζαν τα ονόματα των Γιαμπουδάκη και Σκουλά.
    Από το Γραφείο Τύπου της Προεδρίας της Δημοκρατίας απεστάλη γραπτό μήνυμα προς τον Δήμαρχο Ρεθύμνου κ. Γιώργη Μαρινάκη, με το οποίο ανασκευάζεται η ομιλία του Προέδρου του Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου, που έγινε κατά την τελετή αναγόρευσης του σε Επίτιμο Δημότη Ρεθύμνου όπου κατά τον προφορικό του λόγο έκανε αναφορά σε δύο πυρπολητές της πυριτιδαποθήκης της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, γεγονός που προκάλεσε σάλο.

  92. Pedis said

    # 92 – Σπάστα και ξαναρίχτα. Με επεξηγήσεις. Δεν καταλαβαίνω το πρόβλημα …

  93. Pedis said

    Το τείχος

    Σχετικό: από το τελευταίο βιβλίο του N. Chomsky, «Who rules the world?»
    (κεφ. 15)

    Bundy wrote that “the timely development of ballistic missiles during the Eisenhower administration is one of the best achievements of those eight years. Yet it is well to begin with a recognition that both the United States and the Soviet Union might be in much less nuclear danger today if [those] missiles had never been developed.” He then added an instructive comment: “I am aware of no serious contemporary proposal, in or out of either government, that ballistic missiles should somehow be banned by agreement.” In short, there was apparently no thought of trying to prevent the sole serious threat to the United States, the threat of utter destruction in a nuclear war with the Soviet Union.

    Could that threat have been taken off the table? We cannot, of course, be sure, but it was hardly inconceivable. The Russians, far behind in industrial development and technological sophistication, were in a far more threatening environment. Hence, they were significantly more vulnerable to such weapons systems than the United States.

    There might have been opportunities to explore the possibilities of disarmament, but in the extraordinary hysteria of the day they could hardly have even been perceived. And that hysteria was indeed extraordinary; an examination of the rhetoric of central official documents of that moment like National Security Council Paper NSC-68 remains quite shocking.

    One indication of possible opportunities to blunt the threat was a remarkable proposal by Soviet ruler Joseph Stalin in 1952 offering to allow Germany to be unified with free elections on the condition that it would not then join a hostile military alliance. That was hardly an extreme condition in light of the history of the past half century, during which Germany alone had practically destroyed Russia twice, exacting a terrible toll.

    Stalin’s proposal was taken seriously by the respected political commentator James Warburg, but otherwise mostly ignored or ridiculed at the time. Recent scholarship has begun to take a different view. The bitterly anti-Communist Soviet scholar Adam Ulam has taken the status of Stalin’s proposal to be an “unresolved mystery.” Washington “wasted little effort in flatly rejecting Moscow’s initiative,” he wrote, on grounds that “were embarrassingly unconvincing.” The political, scholarly, and general intellectual failure left open “the basic question,” Ulam added: “Was Stalin genuinely ready to sacrifice the newly created German Democratic Republic (GDR) on the altar of real democracy,” with consequences for world peace and for American security that could have been enormous?

    Reviewing recent research in Soviet archives, one of the most respected Cold War scholars, Melvyn Leffler, observed that many scholars were surprised to discover “[Lavrenti] Beria—the sinister, brutal head of the [Russian] secret police—propos[ed] that the Kremlin offer the West a deal on the unification and neutralization of Germany,” agreeing “to sacrifice the East German communist regime to reduce East-West tensions” and improve internal political and economic conditions in Russia—opportunities that were squandered in favor of securing German participation in NATO.

    Under the circumstances, it is not impossible that agreements might have been reached that would have protected the security of the American population from the gravest threat on the horizon. But that possibility apparently was not considered, a striking indication of how slight a role authentic security plays in state policy.

  94. 93 Α, τίποτα ιδιαίτερο, Άδελε και Ανώγεια ερίζουν εδώ και κάτι χρόνια για τον πυρπολητή του Αρκαδίου και ο Πάκης πιάστηκε στον ιστό🙂 Δεν έχει πλάκα η είδηση;

  95. Pedis said

    # 95 – Α, πάλι καλά.

    Κι εγώ νόμιζα ότι θα (έχει) ανακατευτεί κάνας Λιάκος Βερεμής του Κρανιδιώτη να κάνουν τη συνήθη μποτάνα.

  96. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    92-93 Λοιπόν, εγώ θυμάμαι στο δημοτικό πως μας είχαν πει για Σκουλά και Γιαμπουδάκη.

  97. ΑιμΠαν. said

    Τακτικός επισκέπτης στον εξαιρετικό τούτο χώρο…
    Μια μικρή παρατήρηση : ass είναι ο γάιδαρος, arse είναι ο κώλος στην αγγλική, οι αμερικανόφωνοι φταίνε για την πολιτικορθή διαστρέβλωση της ορθογραφίας και τις όποιες συνέπειες…
    Ωστόσο η αυτόματη μετάφραση (και όχι μόνο ενίοτε) δυσκολεύεται σε περιπτώσεις όπως π.χ. παράδοση/tradition/delivery/livraison(fr) κ.α. παρόμοια.

  98. Pedis said

    (αυτό το πικάντικο δεν το είχα υπόψην μου …)

    Η πρώτη (σ.σ. η Κλίντον) – ως εκπρόσωπος του συστήματος των δισεκατομμυριούχων, όπως ο μέχρι πρότινος χρηματοδότης των Κλίντον, ο Τραμπ …

    Ωραία που κάνει να μας θυμίζει κάτι τέτοια …

    http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=25659:klintonitramp-mpogiop&catid=71:dr-kinitopoiisis&Itemid=278

  99. Pedis said


    (επιτέλους μπορώ να το πω: σας μισώ όλους κι εγώ)

    Κλωνοποίηση

    και εγένετο Τραμπουσκόνι.

  100. Πέπε said

    > > …τα στατιστικά συστήματα αυτόματης μετάφρασης χρησιμοποιούν παράλληλα σώματα κειμένων για τη γλώσσα-πηγή και τη γλώσσα-προορισμό και έτσι καταφέρνουν να δώσουν ικανοποιητικές μεταφράσεις…

    Άρα το κρέας γαλοπούλας έπεσε στη χαραμάδα του συστήματος, αφού ήταν ξεκομμένο, χωρίς κείμενο. (Μαζί βέβαια με καμιά εικοσαριά ονόματα χωρών…)

  101. Πέπε said

    Μήπως κανείς θυμάται (π.χ. η Μαρία που θυμάται τα πάντα – ή οποιοσδήποτε) το κόλπο που κάνει τα μηνύματα ενός σχολιαστή αόρατα για έναν άλλο;

  102. Μαρία said

    102
    Οδηγίες για τον κουβά εδώ https://malvumaldit.wordpress.com/2009/11/23/implementing-plonk-for-wordpress/

  103. Γς said

    Στην ΕΡΤ1 τώρα:

    Φεύγας, σύμβουλος στρατηγικής:

    -Στο ΠρίνσΕτον [κλπ]

  104. Γς said

    102:

    >τον κόλπο που κάνει τα μηνύματα ενός σχολιαστή αόρατα για έναν άλλο;

    Α, το κόλπο.

    Είπα κι εγώ

  105. Γιάννης Ιατρού said

    105: Α Σ Τ Ρ Ι Τ Η Σ 🙂🙂

  106. sarant said

    Καλημέρα από εδώ! Τρέχω, τρέχω.

  107. Γς said

    105:

    Κόλπος ή κόλπο;
    Μπερδεύτηκα.
    Αλλά τι ανακατεύομαι.

    Μπάια [bahia]. Στην ιταλία κι η δικιά μου προσπαθούσε να καταλάβει τι είναι.

    -Κόλπος της λέω.
    -Αποκλείεται.
    -Πας στοίχημα.
    -Ναι. Αμα δεν είναι κερδίζω μια Κόα Κόλα
    -Κι άμα χάσεις;
    -Κερδίζεις έναν … κόλπο.

    Δεν ήπιε Κόκα κόλα. @άμησα.

  108. Γιάννης Ιατρού said

    107: Πρ’όσεχε Νίκο, με το μαλακό🙂

  109. Γς said

    107:

    >Τρέχω, τρέχω.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_27.html

  110. gpoint said

    # 108

    κάποιος κακεντρεχής έλεγε πως οι απότιστες το βάζουν στοίχημα για να χάσουν…

  111. Γς said

    111:

    Ε, όχι και απότιστες!

    Ολη μέρα με το ποτιστήρι ήμουνα

  112. Γς said

    -Κάθε μέρα, δις, τρις, αλλά και τετράκις.

    http://caktos.blogspot.gr/2015/10/blog-post_6.html

  113. Πέπε said

    Μαρία, ευχαριστώ.
    Στάζιμπο, εύγε.
    Θα το κάνω αργότερα. Ελπίζω να πετύχει, γιατί σαν περιγραφή δε φαίνεται πανεύκολο. Αν διαψευστώ και αποδειχτεί εύκολο, θα το διαφημίσω μέχρι σημείου να προτείνω στον Νίκο να το βάλει σε κάποιο εμφανές σημείο του μπλογκ του για όλους, μιας και με τα μπαν δε γίνεται πια δουλειά.

  114. konstantinos said

  115. konstantinos said

    Greek Singerman.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: