Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο φτωχός συγγενής των φρούτων

Posted by sarant στο 14 Νοεμβρίου, 2016


Γυρίζοντας από τη Μάλτα, βρήκα ένα βουνό να με περιμένει -τις επόμενες μέρες και γενικότερα μέχρι την ανάπαυλα των γιορτών έχω πάρα πολλά τρεχάματα, οπότε θα συνεχίσω να καταφεύγω σε επαναλήψεις άρθρων συχνότερα απ’ όσο θα το ήθελα. Το σημερινό μας άρθρο είναι επανάληψη, αν και με διαφορετικό τίτλο, ενός παλιότερου άρθρου που είχε δημοσιευτεί πριν από 6 χρόνια -ελπίζω πως δεν θα το έχετε διαβάσει όλοι. Εδώ δημοσιεύω μια ξανακοιταγμένη και αρκετά αλλαγμένη μορφή, που είχε δημοσιευτεί στη συνέχεια στο βιβλίο μου «Οπωροφόρες λέξεις«.

PearsΠριν από καναδυό μήνες είχα δημοσιεύσει εδώ ένα άρθρο για το μήλο, που το είχα χαρακτηρίσει, από γλωσσική άποψη, «βασιλιά των φρούτων». Μετά το μήλο έρχεται φυσιολογικά το αχλάδι· τα δυο φρούτα συχνά αναφέρονται μαζί, αλλά κατά τη γνώμη μου το δεύτερο είναι φτωχός συγγενής του πρώτου. Μπορεί το αχλάδι να αρέσει σε πολλούς, αλλά δύσκολα θα βρείτε άνθρωπο που να το αναφέρει σαν πρώτη του προτίμηση, νομίζω· ίσως πάλι να είμαι υποκειμενικός, διότι πρόκειται για ένα φρούτο που δεν μου πολυαρέσει.

Η αχλαδιά (Pyrus communis) βρίσκεται από την αρχαιότητα στον ελληνικό χώρο –στον Όμηρο είναι όγχνη (και το δέντρο και ο καρπός), ενώ τα επόμενα χρόνια το αχλάδι έλεγαν άπιον, αλλά ήδη από την ελληνιστική εποχή είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται το υποκοριστικό του, απίδιον. Η λέξη απίδι ακούγεται και σήμερα, σαν συνώνυμο του αχλαδιού, σε πολλά μέρη· αλλού, π.χ. σε πολλά μέρη της Κρήτης, απίδια λέγονται τα ντόπια είδη ενώ αχλάδια τα εισαγόμενα.

Η λέξη αχλάδι προέρχεται από το αρχαίο αχράς, η αχράς της αχράδος δηλαδή, λέξη που αρχικά φαίνεται ότι σήμαινε την άγρια παραλλαγή, το αγριάπιδο. Μάλιστα, στη συλλογή παροιμιών του Βάρνερ, που δημοσιεύτηκε στην Πόλη περί το 1650, βρίσκουμε μια παροιμία που έχει και τις δυο λέξεις μαζί: τ’ απίδια με παρακαλούν, κι αχλάδες θε να φάγω; -δηλαδή, αφού μπορώ να γευτώ κάτι το εκλεκτό, δεν υπάρχει λόγος να προτιμήσω κάτι υποδεέστερο· εδώ, οι αχλάδες είναι τα αγριάπιδα και τα απίδια είναι το εκλεκτό, καλλιεργημένο φρούτο (που το λέμε σήμερα αχλάδι).

Σήμερα όμως λέμε αχλάδι το «καλό» φρούτο –πώς έγινε αυτή η μεταστροφή; Σύμφωνα με τον Ν. Πολίτη, τον Μεσαίωνα η λέξη απίδι έχασε έδαφος στην Αττική και σε όλα τα άλλα μέρη όπου κατοικούσαν αλβανόφωνοι, επειδή στα αρβανίτικα «πίδε» είναι, με το συμπάθειο, το μουνί, που θεωρείται πολύ βρόμικη λέξη. Την εκδοχή αυτή τη βρίσκω εύλογη.

Τα αγριάπιδα λέγονται και γκόρτσα, και γκορτσιά το δέντρο τους, λέξη σλαβικής αρχής. Είναι μικρά και στυφά, αλλά κάποιοι τα τρώνε –κάποτε από ανάγκη. Στην «Ιστορία ενός αιχμάλωτου» του Στρατή Δούκα, διαβάζω: «Στο δρόμο απάνω, βρήκαμε μια γκορτσιά και πέσαμε στ’ άγουρα γκόρτσα». Προκαλούν πάντως δυσκοιλιότητα, όπως μας θυμίζει ο Αριστοφάνης στις Εκκλησιάζουσες, όπου ο Βλέπυρος δυσκολεύεται να αποπατήσει επειδή αποβραδίς είχε φάει αχράδες, δηλαδή αγριάπιδα. Υπάρχουν και τοπωνύμια «Γκορτσιά».

Έχουμε βέβαια και άλλα πολλά τοπωνύμια από τ’ αχλάδι, με γνωστότερο τον Αχλαδόκαμπο, που φτύναν αίμα να τον περάσουν όσοι ταξίδευαν από Αθήνα προς Τρίπολη, πριν φτιαχτεί ο καινούργιος δρόμος. Φυσικά είναι μύθος αυτό που λεγόταν καμιά φορά, ότι τάχα η περιοχή πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Αμαλία η οποία είπε «Αχ! Λαδόκαμπος» βλέποντας τα λιόδεντρα.

Αν στο άρθρο για το μήλο μάς εντυπωσίασε η έντονη παρουσία του στη μυθολογία, το αχλάδι έχει πυκνή παρουσία στη φρασεολογία, με πολλές  ενδιαφέρουσες φράσεις και παροιμίες. Καταρχάς, την απειλή «Θα σου δείξω (ή: θα σε μάθω, ή: θα δεις) πόσα απίδια βάζει ο σάκος», που τη λέμε σε κάποιον που μας ενοχλεί, με την οποία τον απειλούμε ότι θα του δείξουμε με ποιον έχει να κάνει. Για να εξηγήσει τη φράση, ο Τάκης Νατσούλης εφευρίσκει έναν ελάχιστα πειστικό μύθο, ότι τάχα τη φράση τη λέγαν οι Παργινοί, στους οποίους οι Ενετοί είχαν παραχωρήσει διάφορα προνόμια, μεταξύ των οποίων και τη χορήγηση ενός σάκου με απίδια σε κάθε κάτοικο το χρόνο, δίνει δε ως πηγή του τον Περραιβό και την Ιστορία της Πάργας. Καταρχάς, ο Περραιβός, τουλάχιστον στην έκδοση που υπάρχει στα γκουγκλοβιβλία, ενώ πράγματι αναφέρει τα άλλα προνόμια (προσφορά αλατιού, εορταστικά γεύματα κτλ.) δεν λέει λέξη για απίδια, αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε ότι τέτοιο έθιμο υπήρξε, τίποτε δεν μας λέει ότι εκεί βρίσκεται η απαρχή της φράσης· επομένως, θα απορρίψουμε ασυζήτητα την εκδοχή του Νατσούλη και θα περιοριστούμε να πούμε ότι είναι πολύ πιθανό στην αρχή της φράσης να υπάρχει κάποιος λησμονημένος σήμερα μύθος. Το πιθανότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι να είπε αρχικά τη φράση αυτή κάποιος εξαγριωμένος ιδιοκτήτης κήπου, λίγο πριν δείρει τον κλέφτη που του έκλεβε τα απίδια, βάζοντάς τα σε ένα σακούλι. Αυτό βέβαια είναι σκέτη εικασία, αλλά πιο εύλογη από τα ενετικά απίδια των Παργινών.

Την έκφραση τη βρίσκουμε μεταξύ άλλων στον Μακρυγιάννη: Ο Νοταράς πάλε άρχισε να μας αγκυλώνει. Εγώ θυσίαζα αρετή Ελληνική, ότι έβλεπα την δεινή περίστασιν της πατρίδος μου, κι αυτός θυσίαζε αρετή τουρκοκοτζαμπασίτικη. Τότε διά να του δείξω πόσα απίδια πιάνει ο σάκος αυτεινού και του Καραϊσκάκη, συνάζω όλους τους μπουλουξήδες του και τους ξηγάω το συμπεθεριόν. Τη βρίσκω και σε άλλα κείμενα του 19ου αιώνα, οπότε είναι περίεργο ότι δεν την έχει ο Ν. Πολίτης στις Παροιμίες του –ίσως την έχει ταξινομήσει στο λήμμα σάκος που βρίσκεται στο ανέκδοτο κομμάτι του έργου.

Εξίσου περίεργο είναι το ότι απουσιάζει από τον Πολίτη και η άλλη γνωστότατη φράση για το αχλάδι, η παροιμία «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Υποθέτω ότι θα την έχει ταξινομήσει στο λήμμα «πίσω». Πάντως, είναι προειδοποίηση σε κάποιον να μη βιαστεί να χαρεί ή να βγάλει πρόωρα συμπεράσματα γιατί στο τέλος έρχονται τα δύσκολα. Κι αυτή έχει χαρακτήρα ελαφριάς απειλής. Τη φράση την έχει κάνει τίτλο τραγουδιού ο Τσιτσάνης (Η αχλάδα έχει πίσω την ουρά της).

Δεν θα παραξενευτείτε αν σας πω ότι και γι’ αυτή τη φράση κυκλοφορεί μια ευφάνταστη νατσουλική εξήγηση στην οποία επίσης παίζουν ρόλο οι Ενετοί, ότι τάχα με τη λέξη αχλάδα νοούνται τα μεγάλα μεταγωγικά σκάφη των Ενετών. Αλλά δεν αντέχω να γράφω τέτοιες απιθανότητες, προσέχοντας μάλιστα να μην τις αδικήσω στην περίληψη. Ευτυχώς  (δυστυχώς δηλαδή, αλλά τέλος πάντων) η νατσούλεια εκδοχή έχει αποδειχτεί πολύ ελκυστική και την έχουν αναδημοσιεύσει διάφοροι αποπουβγαίνηδες, οπότε βγάζουν από τον κόπο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η εξήγηση είναι απείρως πιο πεζή: η ουρά του αχλαδιού, το αντίθετο σημείο από το κοτσάνι, δεν τρώγεται και είναι δυσάρεστο στη γεύση. Όποιος λοιπόν γεύεται το ζουμερό αχλάδι και το χαίρεται, δεν πρέπει να ξεχνάει ότι ακολουθούν τα δυσάρεστα.

Ότι τα αχλάδια τρώγονται ολόκληρα, δηλαδή και οι φλούδες τους, σε αντίθεση με τα μήλα, το λέει μια άλλη παροιμία, όχι πολύ γνωστή: Φάε απίδι ακάθαρτο και μήλο καθαρμένο, ή, όπως το έλεγε εκείνη η θεία μου που είδαμε στο άρθρο για τα μήλα: άπιον άπαν, μήλον μη όλον. Ξέρουμε άλλωστε ότι τα αχλάδια σπανιότατα προκαλούν αλλεργίες, και γι’ αυτό τα δίνουν κατεξοχήν στα μωρά. Υπάρχει όμως και ο εύθυμος μύθος με την παρέα που έφαγαν αχλάδια, που τα καθάρισαν, και ύστερα κατούρησαν τις φλούδες. Σαν ξύπνησαν, τους θέριζε η πείνα, οπότε ο ένας πήρε μιαν ακριανή φλούδα και, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, την έφαγε, λέγοντας ότι επειδή ήταν στην άκρη θα έχει μείνει ακατούρητη. Οι άλλοι τον μιμήθηκαν και με τα πολλά τις έφαγαν όλες τις φλούδες.

Δεν τελειώσαμε, υπάρχουν κι άλλες παροιμίες και φράσεις με τ’ αχλάδια. Λέμε «τα κρέμασε στην αχλαδιά», συνώνυμο του «τα φόρτωσε στον κόκκορα», και «σαν ανεβεί το γουρούνι πάνω στην αχλαδιά», δηλαδή ποτέ. Νεότερη είναι η φράση «αχλάδια πιάνουν τα χέρια σου;» ή «αχλάδια κρατάς;» που τη λέμε σε κάποιον αδέξιο, που του πέφτουν τα πράγματα από τα χέρια. Έχουμε επίσης την παροιμία «το αχλάδι κάτω απ’ την αχλαδιά θα πέσει», λιγότερο διαδεδομένη παραλλαγή της γνωστής παροιμίας με το μήλο, που ίσως είναι τουρκική επιρροή, αφού οι Τούρκοι λένε Armut ağacın dibine düşer (το αχλάδι δεν πέφτει μακριά απ’ το δέντρο). Μια άλλη παροιμία που θα τη συναντήσουμε και με άλλες παραλλαγές, για άλλα φρούτα, είναι: «το καλό αχλάδι το τρώνε τα γουρούνια», που τη λέμε όταν κάτι καλό πέσει σε κακά χέρια· τη λένε συχνά όταν ένας νέος ή ιδίως μια νέα κακοπαντρεύεται· υπάρχει και στον Πατούχα του Κονδυλάκη, αλλά με «χοίρο», αντί για γουρούνι.

Να αναφέρω επίσης την έκφραση «την κουνάει την αχλαδιά», από τις πιο γνωστές που υπάρχουν στον γνωστό βαρετό κατάλογο ομοφοβικών εκφράσεων που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο. Ωστόσο, παλιότερα, το θυμάμαι καλά, λέγανε «την κουνάνε/ την έχουν κουνήσει την αχλαδιά» για ετεροφυλοφιλική ερωτική (αν και ασφαλώς εξώγαμη) σχέση. Διότι βέβαια, όταν το κάνεις κάτω από την αχλαδιά, η αχλαδιά –που δεν είναι και κανένα θεόρατο δέντρο– κουνιέται.

Τελειώνω με μια φράση που τη δανειστήκαμε. Λέμε, στην καθαρεύουσα κυρίως, ότι το τάδε θέμα συζητήθηκε «μεταξύ τυρού και αχλαδίου», δηλαδή χαλαρά, ανεπίσημα ή αδιάφορα, στο πλαίσιο όχι και πολύ σοβαρής συζήτησης, σαν κι αυτές που γίνονται στο επιδόρπιο ενός καλού γεύματος. Ολοφάνερα πρόκειται για δάνειο, μια και οι Έλληνες δεν τρώγαμε το τυρί στο τέλος, και πράγματι δάνειο είναι από το γαλλικό entre la poire et le fromage, που σημαίνει ακριβώς το ίδιο.

Μια και πιάσαμε τα γαλλικά, να πούμε ότι ο μεγάλος καρικατουρίστας Φιλιπόν μεταμόρφωσε σε αχλάδι τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο, και μάλιστα μέσα στο δικαστήριο, με αποτέλεσμα σε λίγο να γεμίσουν όλοι οι τοίχοι του Παρισιού με σκίτσα που έδειχναν ένα αχλάδι –ή τη μούρη του βασιλιά. Στη νεότερη εποχή, με αχλάδι παρομοίαζαν οι γελοιογράφοι τον Γερμανό πρωθυπουργό Χέλμουτ Κολ.

Πουάρ λέμε ακόμα και σήμερα την ελαστική φούσκα που έχουν τα σιφώνια, τα σταγονόμετρα και συναφή εργαλεία, επειδή αρχικά ήταν αχλαδόσχημη και μας ήρθε από τη Γαλλία (poire). Τα λέει καλά ο Λίγγρης και οι άλλοι στη Λεξιλογία.  Αχλαδόσχημα είναι βέβαια και κάμποσα μουσικά όργανα, όπως η λύρα. Υπάρχει και ο γυναικείος σωματότυπος «σαν αχλάδι», δηλαδή με στενούς ώμους και μεγάλη περιφέρεια.

Πριν κλείσω, να πω ότι το αχλάδι στα τούρκικα λέγεται armud, αρμούτ, που επίσης το βρίσκουμε σε πολλά τοπωνύμια (το βρίσκαμε, δηλαδή, γιατί μετονομάστηκαν τα πιο πολλά). Αρμούτι λεγόταν κι ένα είδος πυροβόλου όπλου του 1821, που το βρίσκουμε σε δημοτικά τραγούδια και σε κάποιο διήγημα του Καρκαβίτσα. Αλλά και το περγαμόντο, όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο, προέρχεται από το ιταλικό bergamotta, το οποίο, κατά τις περισσότερες πηγές, είναι δάνειο από το διαλεκτικό τουρκικό beg armut, παναπεί το αχλάδι του μπέη.

Ευτυχώς δηλαδή που το λεξικογραφικό και φρασεολογικό ενδιαφέρον ενός φρούτου δεν είναι ανάλογο με τη νοστιμιά του –διότι αν γέμισα τόσες ηλεσελίδες με ένα φρούτο που δεν μου πολυαρέσει, φανταστείτε πόσα θα έγραφα για τα αγαπημένα μου!

 

128 Σχόλια to “Ο φτωχός συγγενής των φρούτων”

  1. gpoint said

    Καλημέρα

    το αχλάδι είναι δύσκολο φρούτο να το φας στην ώρα του γιατί σκουληκιάζει εύκολα. οι κάτχοι αχλαδιών όπως ο γράφων ξέρουν πως δεν συγκρίνεται καν μ το γευστικότερο μήλο

  2. gpoint said

    Επίσης η αχλαδιά δεν θέλει υψόμετρο όπως η μηλιά.
    Τα αχλάδια τα κόβουν άγουρα -μόλις μαυρίσει το κουκούτσι τους- και τα ωριμάζουν στα ψυγεία, δεν θα βρείτε στην αγορά αχλάδι κομένο από δένδρο εκτός ίσως από τις κοντούλες που δεν λένε όσο ένα ωριμασμένο στο δένδρο κρυστάλλι.
    Σταμέρη μου δενλένε γκορτσιά αλλά αγκορτσιά

  3. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !

    Εντύπωση κάνει ότι το αχλάδι, αν και θεωρείται χειμωνιάτικο φρούτο, το βρίσκεις ακόμα και τους πρώτους καλοκαιρινούς μήνες στη λαϊκή, ακόμα και Ιούνιο δηλαδή, και μάλιστα όχι ξεπερασμένο σε ποιότητα. (θα μου πεις, σήμερα, και τί δε βρίσκεις) Χαρακτηριστικός επιθετκός προσδιορισμός για τα αχλάδια είναι το «βουτυράτα», αφού ζητούμενο είναι να έχουν ζουμί και ταυτόχρονα να είναι μαλακά. Τέλος, «εχθρός» στην εμφάνιση του αχλαδιού είναι το «νύχιασμα», να έχει δηλαδή σημάδια από ουλές η μαλακιά φλούδα (φλοίδα;) του.
    Μεγαλέμπορος αχλαδιών υπήρξε ο πατέρας του Τόλη Βοσκόπουλου, που έπαιρνε και το μικρό Τόλη κοντά του μέχρι κάποια στιγμή, βεβαίως.

    Υπάρχει και η έκφραση «σώμα αχλάδι», για γυναικείο σωματότυπο με μεγάλη περιφέρεια και πολύ πιο αδύνατο μπούστο.
    Αμέσως λιγότερο γνωστό τοπωνύμιο η Αχλαδερή της Εύβοιας, με πολύ ωραία παραλία, και «πακέτο» ως προς την κατάληξη με τη σχετικά γειτονική Μουρτερή.

  4. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα.
    «Βολικά», για την Ελλάδα, αχλάδια είναι τα αργεντίνικα, που τα ξεχωρίζεις στα μανάβικα απ’ το μακρόστενο σχήμα τους και το κόκκινο κερί που’ χουν ρίξει στο κοτσάνι.
    Ανθεκτικά στο νύχιασμα (που αναφέρθηκε παραπάνω) και εξ ίσου γευστικά με τα ντόπια (κοντούλες κλπ)

  5. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Φυσικά είναι μύθος αυτό που λεγόταν καμιά φορά, ότι τάχα η περιοχή πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Αμαλία η οποία είπε «Αχ! Λαδόκαμπος» βλέποντας τα λιόδεντρα.

    Ἐγὼ τὸ ξέρω μὲ τὸν Κολοκοτρώνη ποὺ εἶπε «ἄχ, λαδόκαμπε». Ἀλλὰ θὰ ἤθελα περισσότερα στοιχεῖα γιατὶ ἀφ’ἑνὸς ὁ Ἀχλαδόκαμπος εἶναι γεμᾶτος ἐλιές καὶ ἀφ’ἑτέρου κανεὶς αχλαδοκαμπιώτης αἰμοδότης δὲ μοῦ διέψευσε τὴν ἐκδοχὴ ὅταν δούλευα στὴν Αἱμοδοσία τῆς Τρίπολης. Καὶ εἴχαμε πολλούς. Ἐπίσης, εἶχα παρατηρήσει τότε ὅτι οἱ περισσότεροι ντόποιοι κάτοικοι τῆς περιοχής ὅταν ἀναφέρονται στὸ χωριό, κάνουν μιὰ ἀνεπαίσθητη παύση μετὰ τὸ «Ἄχ». Δὲ λέω, μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ ἰδέα μου, ἀλλὰ τὸ ἄκουσα παρὰ πάνω ἀπὸ μία φορὰ καὶ νομίζω ὅτι δὲ μὲ ξεγέλασε τὸ ἀφτί μου

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Πού μαρτυρείται αυτό σε πρωτογενή πηγή; Και πού έχεις δει άλλα μέρη στην Ελλάδα (που είναι παντού γεμάτη ελιές) να τα λένε Λαδόκαμπους;

  7. Πάνος με πεζά said

    Ας θυμηθούμε και την περίφημη γέφυρα «Σύρτη» του ΟΣΕ στο βάθος της πεδιάδας του Αχλαδόκαμπου, που έχει κι αυτή τη δική της ιστορία.
    http://mithostousirti.blogspot.gr/2013/09/blog-post_9590.html

  8. Γς said

    >τον Μεσαίωνα η λέξη απίδι έχασε έδαφος στην Αττική και σε όλα τα άλλα μέρη όπου κατοικούσαν αλβανόφωνοι, επειδή στα αρβανίτικα «πίδε» είναι, με το συμπάθειο, το μουνί, που θεωρείται πολύ βρόμικη λέξη. Την εκδοχή αυτή τη βρίσκω εύλογη.

    http://caktos.blogspot.gr/2015/09/blog-post_5.html

  9. Λεύκιππος said

    0. θα απορρίψουμε ασυζήτητα την εκδοχή του Νατσούλη…..

    Το ασυζητητί ισχύει ως επίρρημα ή είναι (λάθος) ιδέα μου;

  10. Πάνος με πεζά said

    Θυμίστε μου, τα εμφατικά επώνυμα «Πριτσαπίδουλας» ή «Πριτσαπιδουλακόπουλος», από πού μου έχουν μείνει;

  11. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    6. Καὶ ποῦ ἀλλοῦ ἔχεις δεῖ νὰ ὀνομάζεται ἕνας κάμπος μὲ ἐλιὲς «ἀχλαδόκαμπος»; Γιατὶ ἀχλαδὲς δὲν ἔχει

  12. Γς said

    >άγουρα γκόρτσα». Προκαλούν πάντως δυσκοιλιότητα, όπως μας θυμίζει ο Αριστοφάνης στις Εκκλησιάζουσες, όπου ο Βλέπυρος δυσκολεύεται να αποπατήσει επειδή αποβραδίς είχε φάει αχράδες, δηλαδή αγριάπιδα.

    Και θυμήθηκα το ημίσκληρο Τρικαλινό.

    Βρήκα κάτι ανάλογο στο LIDL προχτές. Συσκευασία κιλού.
    Το κατανάλωσα αυθωρεί και παραχρήμα.

    Κι ακόμα αναρωτιέμαι τι βάζουν μέσα και σκληραίνει το τυρί [και όχι μόνον]

  13. Λεύκιππος said

    3 Χειμωνιάτικο φρούτο το αχλάδι;
    Οι 4 διαφορετικές αχλαδιές που έχω, κάτω από τον Όλυμπο (στην παραλία, υψόμετρο σχεδόν 0) αρχίζουν να ωριμάζουν τα φρούτα τους από Ιούλιο μέχρι μέσα Σεπτέμβρη. Επίσης, έχοντας την άνεση να τα αφήνω να ωριμάσουν στο δέντρο και όχι στο ψυγείο, γίνονται μμμ…

  14. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ας αφήσω κι εγώ τη μαρτυρία μου για το φρούτο:
    -Αγκορτσιά ή αγκόρτσα ξέρω κι εγώ το δέντρο. Πάνω σε αγκόρτσα εμβολιάζονται για να αντέξουν τα βρώσιμα αχλάδια.
    -Για τη γεύση, το αχλάδι είναι πολύ πιο γλυκό από το μήλο, αλλά περί ορέξεως…
    -Τα καλοκαίρια, δυο-τρεις χρονιές, βοηθούσαμε οικογενειακώς έναν θείο που είχα αχλαδιές στο χωριό. Τα αχλάδια ωριμάζουν τέλη Ιουλίου-αρχές Αυγούστου (ανάλογα με την ποικιλία και τις τοπικές συνθήκες, υποθέτω, αλλά με μικρή διακύμανση), οπότε μετά τον Αύγουστο φρέσκο αχλάδι δεν τρως. Διατηρείται πολύ καλά όμως, στο ψυγείο ή σε δροσερό υπόγειο. Αυτό με τα άγουρα δεν ισχύει, δεν πρέπει βέβαια να είναι παραγινωμένα, αλλά να μαζευτούν τις πρώτες μέρες που αρχίζουν να ωριμάζουν. Η συγκομιδή γινόταν κατά 80% σε 2-3 μέρες (θέρος-τρύγος-πόλεμος τότε έμαθα τι σημαίνει), ξεκινώντας δουλειά με το χάραμα (άρα εγερτήριο 4:30) και με ανάπαυλα μεσημεριανή (καλοκαίρι γαρ) συνεχιζόταν όσο είχε φως, δηλαδή ως τις 8-8:30.
    -Αυτό με τα κρυστάλλια ισχύει, διατηρούνται πολύ καλά στο ψυγείο. Για να μη χαλάσουν θέλει πολλή προσοχή στη συλλογή: Το κοτσάνι δεν πρέπει να κοπεί, αλλά να ξεθηλυκωθεί από τη βάση του, να είναι δηλαδή κάπως στρογγυλό, ώστε να μη χάνει το φρούτο τους χυμούς του από κει. Επίσης, δεν πρέπει να τρίβει κανείς τους καρπούς, γιατί αφαιρείται ένα λεπτό στρώμα σα χνούδι που το προστατεύει (φαίνεται μόνο αν το δει κανείς στον ήλιο και μετά το σκουπίσει). Στο διάλεγμα, τα αχλάδια με σπασμένο κοτσάνι έμπαιναν χώρια για να πουληθούν στη λαϊκή, μαζί με τις κοντούλες και τις μπολντοβάνες (μια ποικιλία που δεν έχω ξαναδεί από τότε, μεγάλα αχλάδια σα μήλα, κατακίτρινα), που επίσης δε διατηρούνται πολύ, αλλά είναι και οι δύο πολύ πιο αρωματικές από τα κρυστάλια (είπαμε, θέμα άποψης).

  15. gpoint said

    # 3, 14

    Τα αχλάδια κόβονται άγουρα, μπαίνουν στο ψυγείο και μετά τα ωριμάζουν με διάφορους τρόπους την εποχή που θέλουνε γι αυτό και υπάρχουνε όλο τον χρόνο, ο πιο απλός είναι να τα σκεπάσεις με σιτάρι δυο μέρες. Γι αυτό όταν αγοράζουμε αχλάδια καλό είναι να παίρνουμε αυτά που έχει μαυρίσει το κοτσάνι τους- δείγμα πως έχει ωριμάσει- αλλά δεν είναι πολύ μαλακά -δείγμα πως έχει πάρει την κάτω βόλτα.
    Η μαρμελάδα από αχλάδια είναι από άλλο πλανήτη και επίσης είναι φοβερά στην κομπόστα

  16. gpoint said

    # 6, 11
    Το πρόθεμα λαδο- στο λαδόκαμπος στέκει όπως λέμε λαδοελιές τις ελιές που προορίζονται για σύνθλιψη (και το λαδόξιδο). Ειδικά παλιότερα βρώσιμες ποικιλίες ήταν η Αμφίσσης και η Καλαμών που δεν ξέρω αν υπάρχουν στον κάμπο ή υπάρχουν μόνο λαδοελιές που θα δικαιολογούσαν ακόμα περισσότερο την προσωνυμία του

  17. Πάνος με πεζά said

    @ 15 : Ενώ αντίθετα, στα σταφύλια κοιτάμε για χλωρό κοτσάνι (αφού, βεβαίως, έχει περάσει η εποχή των πρώιμων ξινών).

  18. Πάνος με πεζά said

    @ 13 : Ναι, εννοώ «της χειμερινής σεζόν», από φθινόπωρο και πέρα. Αν και, όπως ειπώθηκε, έχουμε πια αχλάδια ολοχρονίς. Πάντως, σαν το σκληρό άγουρο και «τραγανό» αχλάδι, δεν ξέρω αν υπάρχει πιο άνοστο φρούτο…

  19. spatholouro said

    #9 («ασυζήτητα»)

    Βεβαίως και ισχύει το «ασυζητητί» και προσωπικά έχω εξαπανέκαθεν ρίξει το «ασυζήτητα» στα αζήτητα…

  20. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραίο άρθρο!

    #0: Τα αγραπίδια είναι στυφά όταν είναι άγουρα. Όταν ωριμάζουν μαυρίζει η σάρκα τους και είναι ολόγλυκα.

    #3: Πάνο δεν θα το ‘λεγα χειμωνιάτικο φρούτο. Υπάρχουν πρώιμες ποικιλίες που ωριμάζουν από Ιούνιο-Ιούλιο και οι πιο όψιμες φτάνουν μέχρι Οκτώβριο. Άρα κατά βάση καλοκαιρινό και φθινοπωρινό.

    #0: Ωστόσο, παλιότερα, το θυμάμαι καλά, λέγανε «την κουνάνε/ την έχουν κουνήσει την αχλαδιά» για ετεροφυλοφιλική ερωτική (αν και ασφαλώς εξώγαμη) σχέση.

    Στην ελληνική ταινία «Φτωχαδάκια και λεφτάδες» του 1961 ο Φωτόπουλος λέει για τον Τσαγανέα πως «αυτός την κούνησε την αχλαδιά» εννοώντας πως του έχει σαλέψει.
    Δεν ξέρω αν αυτή η σημασία ήταν διαδεδομένη παλιότερα, προσωπικά δεν την έχω ακούσει παρά μόνο στη συγκεκριμένη ταινία.

  21. 10

    Πάνο με Πεζά,

    Χρήστο Πριτσαπίδουλα (Γιαννακόπουλο) λένε τον πρώην πρόεδρο του πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ, που είχε διαγράψει τον Μαύρο Τρύπα (μετέπειτα Κομιστή και Πρώκτο Θέμο) όταν είχε περιγράψει ως «γυμνά φούρνου» τις γδυμένες εβραίες που πήγαιναν στα «λουτρά» του Άουσβιτς, στη «Λίστα του Σίντλερ».
    Ο Χρήστος, υλατζής στην κυριακάτικη Ελυθεροτυπία, είναι συνταξιούχος εδώ και μια δεκαετία. Ετυμολογούσε το όνομά του ως αρβανίτικο ισοδύναμο του «γαΙδουρίτσα κάτω απ’ την αχλαδιά». Αρβανίτης και κομμουνιστής, παρακαλώ.

  22. Γς said

    >τον Αχλαδόκαμπο, που φτύναν αίμα να τον περάσουν όσοι ταξίδευαν από Αθήνα προς Τρίπολη

    Αχλαδόκαμπος.

    Η τελευαία φορά που πέρασα από εκεί ήταν πριν πενήντα σχεδόν χρόνια. Με αεροπλάνο εννοώ.

    Επιστρέφαμε από την Καλαμάτα, με τον μακαρίτη Παπαχρηστόπουλο. [Επεσε και σκοτώθηκε στην Κοζάνη το 1970 πηγαίνοντας από Θεσσαλονίκη στα Γιάννενα τη σωρό ενός σμηνίτη. Πήρε και μερικούς ακόμα στον τάφο. Πλήν του σμηνίτη που ήδη ήταν καθ οδόν]

    Είμασταν οι δυό μας. Καθόμουν στα πίσω καθίσματα της Ντακότας [η ουρά όλο και κάποιον μπορεί να σώσει στις πτώσεις], όταν ξαφνικά κάνει ένα βύθισμα στον Αχλαδόκαμπο και είδα τα αυτοκίνητα που πήγαινν στην Τρίπολη να είναι πιο ψηλά από μας.

    Τα χρειάστηκα. Ως εδώ ήταν. Είπα.

    Τα κατάφερα όμως και κερδίσαμε ύψος.

    Δεν έτρεχε τίποτα. Απλώς έπαιζε.
    Εγώ όμως έτρεμα εκεί πίσω. Κι όταν είδα τον κινητήρα απ την πλευρά που ήταν το παράθυρό μου να σβήνει…

    Πήγα στο απέναντι παράθυρο και είδα τον άλλο κινητήρα να δουλεύει. Παναγίτσα μου θα τα καταφέρει;

    Και σβήνει κι αυτός. Είχε όμως αρχίσει να λειτουργεί ο άλλος. Ατός που είχε σταματήσει.

    -Ελα ρε τρόμαξες;

    Ωραίος!

    Με την καλημέρα στη Σχολή Ικάρων ήρθε και με βρήκε [ΑΤ εδάφους και αέρος ο Γς] για να με ρωτήσει αν μπορώ να βάλω μια επιπλέον συχνότητα σε μια Ντακότα.

    -Δεν γίνεται. Δεν έχουμε κρύσταλλο [ταλαντωτή].

    -Που έχει;

    -Στην Ελευσίνα.

    -Πάμε να πάρουμε.

    Και πήγαμε. Βγήκαμε από τη Μοίρα 363 στην πίστα και μπαίνουμε σ ένα μικρό μονοκινητήριο Τσέσνα. Τ41 τα λέγαμε.

    -Βάλε ζώνη.

    Και πήγαμε στην Ελευσίνα. Ταρτόι, Μενίδι κλπ. Αλλο πράγμα να πετάς χαμηλά, πάνω απ τα σπίτια και τ αυτοκίνητα.

    Πήραμε τον κρύσταλλο κι επιστρέψαμε. Παρκάραμε και πήγαμε πάλι στην 363. Σαν να καναμε ντελίβερι με μηχανάκι.

    Εκτοτε όπου πήγαινε στην Ελλάδα για τέτοιες χαμαλοδουλιές ο Γς μέσα.

    Θεός σχωρέστον.

    Α, είχαμε στο υπόστεγο κι ένα Λίαρ Τζέτ. Ηταν του Βασιλιά, που ήταν στην Ρώμη όμως. Στο πόδι του ήταν ο Ζωιτάκης, μετά ο Παπαδόπουλος (;).

    Μ αυτό το χλιδάτο Λήαρ Τζέτ δεν πέταξα.
    ΔΕν πέταξε. Απλώς υποτίθεται ότι θα πέταγε για να πάει στη Ρώμη όποτε το χρειαζόταν για να πιστρέψει στην Ελλάδα….

    http://caktos.blogspot.gr/2013/04/blog-post_21.html

  23. Babis said

    «Φυσικά είναι μύθος αυτό που λεγόταν καμιά φορά, ότι τάχα η περιοχή πήρε το όνομά της από τη βασίλισσα Αμαλία η οποία είπε «Αχ! Λαδόκαμπος» βλέποντας τα λιόδεντρα.»
    #5 «Ἐγὼ τὸ ξέρω μὲ τὸν Κολοκοτρώνη ποὺ εἶπε «ἄχ, λαδόκαμπε».»

    Και τα δύο είναι μύθοι. Το όνομα Αχλαδόκαμπος αναφέρεται σε Ενετικό κατάλογο τοπονυμίων του Μοριά που εκδώθηκε το 1704. Πολύ πριν τον Κολοκωτρόνη και την Αμαλία.
    Εικάζεται ότι το όνομα προέρχεται από το σχήμα του κάμπου που με πολύ φαντασία θυμίζει αχλάδι.
    Μια άλλη εκδοχή βασίζεται στο ότι στην βάση του βουνού υπήρχαν παλιότερα πολλές αγριαχλαδιές και εικάζουν ότι στην αρχαιότητα ήταν όλος ο κάμπος γεμάτος αγριαχλαδιές.

  24. Αιμ said

    Όντως ξινοξενιζει το ασυζήτητα

  25. antonislaw said

    «και «σαν ανεβεί το γουρούνι πάνω στην αχλαδιά», δηλαδή ποτέ»

    Μια άλλη εκδοχή της παροιμίας αυτής έχω ακούσει στο Ρέθυμνο και συγκεκριμένα αυτό που λες θα γίνει «όντε θα βγει ο χοίρος στο δρυ» με την ίδια σημασία, του αδύνατου

  26. Θεοδώρα said

    Καλημέρα σας! με τα γλυκά αχλάδια μου θυμίσατε και το χωριό καταγωγής μου Αχλαδέα Ιωαννίνων
    http://www.greece.com/photos/destinations/Epirus/Ioannina/Settlement/Ano_Achladies/%CE%86%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%B7_%CE%9B%CE%AC%CE%BA%CE%BA%CE%B1%CF%82_%CE%A3%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85_2/75936758

  27. gpoint said

    και φυσικά να μην ξεχνάμε το πιπεράτο -αλλά και παραδοσιακό- άσμα περί την αχλαδέαν….

  28. gpoint said

    # 27

    εδώ :

    youtube.com/watch?v=fA-Uz9eHdd4 μαζί με τα https://www.

  29. gpoint said

    # 27, 28

    ως γνωστόν το μονό σκοινί δεν φτάνει, το διπλό φτάνει και περσεύει…

  30. sarant said

    9 Φυσικά ισχύει το ασυζητητί. Το ασυζήτητα είναι δική μου προβοκάτσια. «Χωρίς συζήτηση» είναι ακόμα καλύτερο.

    11-16 Αχλάδες δεν έχει σήμερα. Όταν ονομάστηκε, το 1200 ας πούμε, μπορεί να είχε.
    Και σκέψου ότι τα τοπωνύμια με αχλαδο- είναι πολλά ίσως επειδή η αχλαδιά είναι κάτι σπανιότερο από την πανταχού παρούσα ελιά.

    16 Λαδολιές λέμε. Έχεις όμως εσύ υπόψη σου τοπωνύμιο από Λαδό-; Λαδόκαμπος ή Λαδοβούνι ή Λαδόρεμα; Εκεί στη Φωκίδα που είναιεπίσης πάμπολλες οι ελιές, δεν θα είχε;

    23 Αν υπάρχει αυτός ο κατάλογος που λες, δεν είναι ανάγκη να συζητάμε περισσότερο.

  31. Alexis said

    #30: Λαδοχώρι.
    Κοντά στην Ηγουμενίτσα.

  32. sarant said

    31 Πράγματι. Αλλά Αχλαδοχώρια υπάρχουν τουλάχιστον δύο.

  33. Alexis said

    Επίσης λέμε ότι ο κάμπος λαδίζει φέτος, εννοώντας ότι έχει πλούσια σοδειά από ελιές, το χωράφι λαδίζει, εννοώντας ότι οι ελιές του πιάνουν μεγάλα ποσοστά λαδιού, λαδικό ή λαδόλιτρα το σκεύος με το οποίο ρίχνουμε λάδι στη σαλάτα κλπ.
    Λαδόκαμπο, όχι δεν έχω ξαναματακούσει!🙂

  34. Alexis said

    Υποθέτω ότι η ιστορία του Νατσούλη υποννοεί πως η Αμαλία ως Βαυαρή και μη γνωρίζοντας καλά ελληνικά, πέταξε μια «ελληνικούρα», μια λέξη δηλαδή (λαδόκαμπος) που δεν λέγεται κανονικά από Έλληνες.
    Όμως αν το «Αχλαδόκαμπος» μαρτυρείται από το 1704, όπως λέει και το σχόλιο 23, δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω συζήτησης…

  35. ΓιώργοςΜ said

    «Αχλάδι» υπάρχει επίσης στη Β Εύβοια, μετά την Αγ. Άννα (αν δεν παινέψεις τη γειτονιά σου…), και βλέπω πως ο γούγλε μαψ δίνει κι ένα στη Φθιώτιδα. Μαψ είναι βέβαια, τι βάση να δώσεις🙂

  36. sarant said

    34 Ε, ναι

    35 Εγώ ήξερα το φθιωτικό😉

  37. spatholouro said

    #30/9 («ασυζήτητα»)

    Έχει «προβοκάρει» νωρίτερα και ο Πανσέληνος στο «Τότε που ζούσαμε»

  38. Υπάρχει και η Αχλαδερή, στη Λέσβο, στην ανατολική πλευρά του κόλπου της Καλλονής. Μια παραλία είναι με δύο ταβερνάκια κι ένα μικρό στρατόπεδο, απ’ όπου περνάνε ΛΥΒ οι υποψήφιοι υπαξιωματικοί τυφεκιοφόροι. Και τους βγαίνει το λάδι, καθώς τρέχουν κάνοντας Αχ και Βαχ.

  39. Προσθ. στο 38

    έψαξα λίγο στο γκούγκλε και είδα πως κάποιοι που πέρασαν από εκεί, την αποκαλούν Αχλατράζ!

  40. spatholouro said

    38
    Τώρα βαλτός είσαι;
    Τα έχουμε πει θαρρώ και στο παρελθόν τι ωραία ΛΥΒ πέρασα εκεί το 1985. Τότε εθεωρούντο από τα δυσκολότερα ΛΥΒ, τώρα δεν ξέρω…

  41. Spiridione said

    O Αχλαδόκαμπος (agladocampos) αναφέρεται σίγουρα στον Πουκεβίλ (προ της Επανάστασης νομίζω).
    https://books.google.gr/books?id=GodTAAAAcAAJ&pg=PA169&dq=%22agladocampos&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi2zMvimKjQAhWKhywKHRYmBX84ChDoAQgjMAE#v=onepage&q=%22agladocampos&f=false

    Και σε μία επιστολή της γυναίκας του Έλγιν, της Μαίρης Νίσμπετ, του 1802 όταν επισκεφτεί την Αργολίδα (όπως αναφέρεται στον Σιμόπουλο σύμφωνα με το λινκ αυτό):
    Το βράδυ σταματήσαμε σ’ ένα χωριό εξαίσιας ομορφιάς· από τότε που έφυγα απ’ την Αγγλία ποτέ δεν ένοιωσα τόσο γοητευμένη με κάποιο τόπο.
    Ξέρω ότι είναι αδύνατο να σας δώσω με την περιγραφή μου μια ιδέα απ’ τις γραφικές ομορφιές του Αχλαδόκαμπου. Τα σπίτια είναι απλές καλύβες από λάσπη, που απλώνονται στην πλαγιά ενός σχεδόν κάθετου βουνού, κατάσπαρτου από κάθε είδους αειθαλή και δέντρα όλων των αποχρώσεων και σχημάτων. Μετά από ένα περίπατο ανάμεσα στα βράχια και κάτω από τα δέντρα που ήταν γεμάτα αηδόνια, κοιμηθήκαμε σ’ ένα φτωχό καλύβι Αλβανών. Στους πρόποδες του λόφου και διασχίζοντας το χωριό κυλάει ένα μικρό ποταμάκι, που ήταν ξερό όταν είμασταν εκεί, αλλά το χειμώνα το νερό κυ­λάει ορμητικά και πρέπει να προσθέτει πολύ στην όλη εικόνα. Υπήρχαν πολλές ασυνήθιστα όμορφες κοπελιές σ’ αυτό το χωριό, αλλά κατά τα λεγόμενα όλων δεν έχουν την έμφυτη απλότητα, που θα περίμενε κανείς να συναντήσει σ’ αυτόν τον απόμερο τόπο. Κατά γενική ομολογία, αγαπούν τις διασκεδάσεις περισσότερο από όλες τις κυρίες της Πελοποννήσου. Νομίζω, απ’ ό,τι έχω δει, ότι αυτή είναι κι η ακριβέστερη περιγραφή τους.
    https://argolikivivliothiki.gr/2010/09/10/%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B7-%CE%BD%CE%AF%CF%83%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%84-%E2%80%93-%CE%AD%CE%BB%CE%B3%CE%B9%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%80%CF%8C%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%82-1802/

  42. gpoint said

    # 30γ, 33

    Χωρις να θέλω να επιχειρηματολογήσω υπέρ του Λαδόκαμπου ξαναλέω πως στην Φωκίδα οι ελιές είναι (μάλλον ήταν) βρώσιμες και τα τοπωνύμια έχουν συνθετικό την ελιά κι όχι το λάδι (υπάρχουν χωριά Ελιά και Ελαιώνας) ενω τα μωραΐτικα δένδρα παράγουν κατά βάση λάδι άρα δίνουν και τοπωνύμια από λαδο- και θεωρώ σχετικά πιθανό και το λαδόκαμπος

  43. 40

    Σόρρυ, κι εμένα για ΄κει με προόριζαν αλλά δύο μέρες προτού μας στείλουν, ήρθε το χαρτί πως είμαι Ι2 και κάνω μειωμένη θητεία και τηνε γλίτωσα. Όταν -στα μισά της εκπαίδευσης- ήρθαν πίσω δύο σειρούλες με έξοδο, τρόμαξα να τους γνωρίσω. Είχαν λιώσει πάνω στα ρούχα τους. Έχασαν περί τα 15 κιλά ο καθένας, μέσα σε ενάμιση μήνα!

  44. spatholouro said

    Εδώ βλέπω κάτι απίδια σάκου από το 1835:

    https://books.google.gr/books?id=_FAAAAAAcAAJ&pg=PA16&dq=%22%CE%B1%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%B1%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjRob-RnajQAhVMuRQKHfEMCIkQ6AEIKjAB#v=onepage&q=%22%CE%B1%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%B1%22&f=false

  45. sarant said

    44 Πολύ ενδιαφέρον αυτό που βρήκες, και όχι μόνο για τα απίδια.

  46. spatholouro said

    Στον Στουγιαννίδη θαρρώ είδα ότι παίζει και η εκδοχή η αχλάδα με την ουρά να είναι τούτο το σύνεργο του διαβόλου:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Pear_of_anguish

  47. Πάνος με πεζά said

    Επίσης υπάρχει η λέξη «αχλαδόσχημος», και χρησιμοποιείται το πιο συχνά για παραδοσιακά μουσικά όργανα της οικογένειας του μπουζουκιού, μπαγλαμά κλπ.

  48. ΓιώργοςΜ said

    Όσον αφορά τα απίδια και το σάκο, η δική μου νατσουλιά είναι πως μάλλον πρόκειται για διαμάχη μετά από απόπειρα απάτης, πως κάποιος πχ πουλούσε απίδια με το σακί λέγοντας πως έχει ξερωγώ εκατό το καθένα, ενώ ο αγοραστής τα βρήκε λειψά και τον ξυλοφόρτωσε.
    (Ασκήσεις δημιουργικής φαντασίας)

  49. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ από το Πεύκιον Άντρον, όπου και διαδικτυακή πρόσβαση της προκοπής..🙂

    46: Spatholouro
    Α, καλά κάνεις και το αναφέρεις, θα το δει σίγουρα ο Tomás de Torquemada….🙂

  50. Pedis said

    Νικοκύρη, σόρρυ για το εκτός θέματος. Σχετικά με τον λαικισμό έχεις γράψει;

    narodniki -> populists -> populism -> people’s party (usa) -> λαικισμός

  51. Spiridione said

    «Χρυσούν απίδιον» γνωστό καφέ αμάν στη Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου.
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/education/urban/item.html?iid=2388

    «Χρυσούν απίδιον», «goldenen Birne», γνωστό ξενοδοχείο και μουσικός χώρος στη Βιέννη. Εκεί πέθανε και ο Αλ. Υψηλάντης το 1828.
    https://www.wien.gv.at/wiki/index.php/Zur_goldenen_Birne#tab=Adressen

  52. Μου κάνει εντύπωση οτι δεν το αναφέρει ούτε κι η λεξιλογία, πάντως αυτό που λέμε κλύσμα, και που υπήρχε σε όλα τα σπίτια, παλιά μερικοί το έλεγαν πουάρ.

  53. Έψαξα να βρώ εικόνες για το πουάρ ντ’ ανγκουάζ και ανακάλυψα οτι …έχει ξανάρθει στη μόδα. Βρίσκεις στο Ebay με 80 λίρες.

    http://www.ebay.com.sg/itm/111718102148

  54. ΣΠ said

    Υπάρχει και ο γυναικείος σωματότυπος «σαν αχλάδι», δηλαδή με στενούς ώμους και μεγάλη περιφέρεια.

    Η λεγόμενη κιθαρόκωλη.

  55. 50,Pedis

    δε θυμάμαι αν έχει γράψει ο Νικοκύρης για το λαικισμό, έτσι κι αλλιώς ως προς την ετυμολογία είναι απλό και σαφές. Κυρίως από την πολιτική και ιστορική πλευρά έχει ενδιαφέρον.
    Βέβαια και την εννοιολογική.

    Δεν νομίζω οτι ισχύει απόλυτα αυτή η γενεαλογία της λέξης που βάζεις.

    narodniki -> populists -> populism -> people’s party (usa) -> λαικισμός

    Μάλλον στη συγχρονη έννοια της λέξης, πιο πολύ παίζει το volkisch των ναζιστών με την ιδιαιτερότητά του. Πάντως πρέπει να είναι μια λέξη ,όπως η λέξη ιδεολογία, που έχει δύο (τουλάχιστον) διαφορετικούς ορισμούς στα λεξικά, ανάλογα με την ιδεολογική τοποθέτηση αυτουνού που τη χρησιμοποιεί.

    Βέβαια όταν ο Κούλης κατηγορεί την κυβέρνηση για «λαϊκισμό», είναι άλλο.Τα μπερδεύει επίτηδες γιατί θεωρεί ότι κάθε τι το λαϊκό, φιλολαϊκό κλπ, είναι κακό, «λαϊκίστικο».

  56. Πάνος με πεζά said

    @ 52 : To πουάρ εγώ το ξέρω σαν φούσκα δειγματοληψίας, πάνω σε σωλήνα, Αυτό το εργαλείο π.χ. που παίρνουμε υγρό από τη μπαταρία και βάσει της πυκνότητας δείχνει με έναν πλωτήρα τη φόρτιση, το λένε πουάρ.

    Και άλλοι παρόμοιοι δειγματολήπτες υγρών.

  57. Πάνος με πεζά said

    Καλά που διαβάζουμε όλο το κείμενο, και δεν επαναλαμβάνουμε τα ίδια…

  58. http://www.boredpanda.com/funny-barack-obama-joe-biden-tweets/?cexp_id=853&cexp_var=1&_f=featured

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το ποίημα της Σίλβια Πλαθ «The Manor Garden» αναφέρεται σε αχλάδια που «έμοιαζαν με μικρούς Βούδες». Τώρα ένας αγρότης από την επαρχία Χεμπέι της Κίνας έκανε την παρομοίωση κυριολεξία, καλλιεργώντας αληθινά αχλάδια στο σχήμα του παχουλού θεού.

  60. Pedis said

    # 55 – Μάλλον στη συγχρονη έννοια της λέξης, πιο πολύ παίζει το volkisch των ναζιστών με την ιδιαιτερότητά του.
    Πιστεύω ότι δεν προέρχεται από αυτό αλλά από εκείνο που έγραψα στο # 50. Και ναι, έχει πολιτικό/ενδιαφέρον, τι άλλο θα μπορούσε να ήταν;🙂

  61. ΣΠ said

    Η μέθοδος Bessemer ήταν η πρώτη μέθοδος μαζικής παραγωγής χάλυβα. Η χρησιμοποιούμενη κάμινος ονομάστηκε άπιον του Bessemer λόγω του σχήματός της. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει παρόμοια ονομασία σε άλλη γλώσσα.

  62. ΣΠ said

    Απιοειδής ονομάζεται ένας μικρός μυς σε σχήμα αχλαδιού που βρίσκεται στην περιοχή του ισχύου.

  63. Αμαλία said

    Γειά σας, περί Αχλαδόκαμπου:
    Στον πρώτο τόμο της Ιστορίας της Χερσονήσου του Μοριά κατά το Μεσαίωνα, του Φαλμεράιερ, εκδόσεις Μεγάλη Πορεία, 2002, στις σελίδες 284-285, αναφέρονται τα εξής:

    «Το Γλαντ (ο Ελληνας προφέρει άγκλαντ, όπως προφέρει αράχοβα) στα σλάβικα σημαίνει κάμπος, Αγκλαντο-Κάμπος, ή στην αρχική γλωσσα του Μοριά αγκλαντοπόλια, το ίσιο χωράφι, aequor campi* μια ονομασία που δηλώνει με ακρίβεια τη θέση αυτής της πολίχνης στο σημείο που τα ορειινά φαράγγια της Αρκαδίας φτάνουν στις πεδιάδες του Αργους.»

    Ούτε αχλάδια, ούτε λάδι λοιπόν, κατα τον Φαλμεράιερ.

  64. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  65. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    46 Κάτι τέτοιες απιθανότητες πάει και πιστεύει ο Στουγιαννίδης, που κατά τα άλλα φαίνεται λογικός άνθρωπος

    50 Όχι δεν έχω γράψει. Ο όρος στην Ελλάδα έγινε κοινόχρηστος στις αρχές της δεκ 1980

    57🙂

    63 Απολύτως πειστική εκδοχή. Ίσως αξίζει χωριστό άρθρο να μη μένει θαμμένο στα σχόλια.

  66. Γιάννης Ιατρού said

    …το καλό αχλάδι το τρώνε τα γουρούνια…

    Εγώ αυτό το άκουγα από την συγχωρεμένο τον πεθερό μου στην παραλλαγή «το καλό το σύκο το τρώει η γουρούνα», με το ίδιο νοήμα, δηλ. ότι κάποιος άξιος από τους συζύγους ατύχησε με την επιλογή συντρόφου που έκανε κλπ.

  67. + In Nomine Christi, amen.

    Η σημερινή περίπτωση του Αχλαδόκαμπου, με την τόσο διάφανη ετυμολογία (αχλάδι ή αχλαδιά+κάμπος), είναι χαρακτηριστική για το πόσο παντοδύναμη είναι η παρετυμολογία με βάση την ακουστική ομοιότητα (παρατηρήστε ότι δεν ξεφεύγουν και οι κατά τεκμήριο «μορφωμένοι» όπως ο Φαλμεράγερ, η ασύλληπτη μπούρδα του οποίου στο σχόλιο 65 βιάζει κάθε έννοια επιστήμης και γλωσσολογίας). Και η δύναμη της παρετυμολογίας βρίσκεται ακριβώς στον τρόπο που λειτουργεί το ανθρώπινο μυαλό: μαζεύουμε δεδομένα και τα κατηγοριοποιούμε με βάση την ομοιότητα ή και άλλα κριτήρια και κατόπι βγάζουμε συμπεράσματα. Αυτό το τόσο απλό, που γενικά δουλεύει, στη γλωσσολογία γίνεται τροχοπέδη.

    Ο Αχλαδόκαμπος λοιπόν θα ήταν ένας κάμπος για τον οποίο κάποτε οι αχλαδιές θα ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του. Υπάρχει και η πιθανότητα ο κάμπος να μην είχε πολλές αχλαδιές και να είχε μόνο μια, ίσως μεγάλη και ξακουστή, και πάλι να τον είπαν αχλαδόκαμπο. Ή πάλι να μην είχε πολλές, να μην είχε μια, αλλά να είχε αρκετές και καλές ώστε το κύριο κι ονομαστό προϊόν του να ήταν τα αχλάδια. Δηλαδή ποτέ δεν θα μάθουμε με ακρίβεια, γιατί οι ονοματοθεσίες, ιδίως των μικροτοπωνυμίων, συνήθως ανάγονται σε γεγονότα που δεν είναι άξια να τα συγκρατήσει η προφορική παράδοση.

    Κι όσος καιρός κι αν περάσει πάντα το σοκ είναι έντονο όταν βλέπω ανθρώπους με κατά τα άλλα λογική σκέψη να δέχονται με ευκολία κάθε απίθανη παρετυμολογία.

    «Ἴδετε ὑγιεῖς γεγόνατε· μηκέτι ἁμαρτάνετε, ἵνα μὴ χεῖρον ὑμῖν τι γένηται» (Ιω. 5, 14)

  68. Λεύκιππος said

    Ο Ηρακλής Poirot καμιά σχέση;

  69. #67
    Η άποψη του Φαλμεράγερ είναι στο 63, όχι το 65.
    #65
    Η άποψη αυτή, Νικοκύρη μου, είναι απολύτως λανθασμένη και στηρίζεται προφανώς στο ότι ο Φ. ετυμολόγησε το τοπωνύμιο με βάση τη δημοσίευση του Πουκβίλ που έβαλε ο Σπύρος στο #41 (agladocampos).

  70. Spiridione said

    Σημειωτέον ότι λεγόταν και Αγραπιδόκαμπος. Ο Φαλμ. λέει ότι αρχικά είχε ακούσει agraculocampo και agladocampo, αλλά μετά το διόρθωσε σε agrapidocampos και agladocampos.
    (εδώ από μία αντίκρουση του Φαλμ. σε αρχαίζουσα και λατινική!
    https://books.google.gr/books?id=UEVlAAAAcAAJ&pg=PA36&dq=agrapulocampo&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjYhf2026jQAhWMWSwKHZcIBXwQ6AEIKjAC#v=onepage&q=agrapulocampo&f=false

    Ο Φ. στα γερμ.
    https://books.google.gr/books?id=5PpNAAAAcAAJ&pg=PA285&dq=agrapulocampo&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjYhf2026jQAhWMWSwKHZcIBXwQ6AEIHDAA#v=onepage&q=agrapulocampo&f=false

    Ο Συμεωνίδης τι λέει; Η Μαρία πού είναι;

  71. sarant said

    69-70 Μπορεί να έχετε δίκιο, αξίζει άρθρο λοιπόν. Η Μαρία φοβάμαι πως είναι εκτός έδρας και δεν έχει κοντά της τον Συμεωνίδη.

  72. Το Συμεωνίδη τον έχω εγώ, τόμος πρώτος, σελ. 317 από αχλάδι+κάμπος.

    Αν θα έπρεπε να υποβάλλουμε την άποψη του Φ. σε βάσανο, θα έπρεπε να μας εξηγήσει γιατί αυτοί οι ρημαδοσλάβοι ονόμασαν έναν τόπο «καμπόκαμπο», αφού (α)γκλαντοπόλιε αυτό θα σήμαινε. Επίσης, αν από το όραχ(=καρύδι) έχουμε την Αράχοβα με τη γνωστή τροπή του ο σε α (οι Ρώσοι έτσι τα λένε ακόμα) πρέπει να εξηγηθεί γιατί το *γκλαντοπόλιε ανέπτυξε αυτό το α. Τέλος, θα πρέπει να εξηγήσει ποιος και με ποιο τρόπο έκανε τη «μετάφραση» του -πόλιε. Κι όλα αυτά με παράλληλα παραδείγματα άλλων τοπωνυμίων όπου έχουμε τα ίδια «γλωσσολογικά φαινόμενα» (σε εισαγωγικά γιατί δεν είναι πραγματικά, τα έχει βγάλει από το μυαλό του ο Φ.).
    Εάν προκληθώ θα επανέλθω με αποκαλύψεις κατά του Μεγάλου Μισέλληνος…🙂

  73. geobartz said

    Sarant said:
    1) «Τα αγριάπιδα λέγονται και γκόρτσα, και γκορτσιά το δέντρο τους, λέξη σλαβικής αρχής. Είναι μικρά και στυφά, αλλά κάποιοι τα τρώνε –κάποτε από ανάγκη … Υπάρχουν και τοπωνύμια «Γκορτσιά». Επίσης και 2-gpoint said: «Στα μέρη μου δεν λένε γκορτσιά αλλά αγκορτσιά».

    Παρ’ ημίν το δέντρο λέγεται γκορνιτσιά και το φρούτο γκορνίτσι. Μικροί το τρώγαμε, όχι με ιδιαίτερο …φανατισμό. Υπήρχε και τοπωνύμιο «Γκορνιτσιά», αναφερόμενο από το 1913, στις ενδοσυμμαχικές (ελληνοβουλγαρικές) συγκρούσεις. Ήταν ένα δένδρο με δύο κορμούς (!) που σε ύψος ενάμισου μέτρου ενώνονταν με έναν τρίτο (!) οριζόντιο. Προ 10 περίπου ετών η «Γκορνιτσιά» καταστράφηκε από τα σκαψίματα που έκαναν κάποιοι χρυσοθήρες, οι οποίοι έκτισαν στη θέση της ένα εκκλησάκι (φαίνεται κάτι βρήκαν!)
    Η λέξη προφανώς σλαβικής αρχής. Μου κάνει όμως εντύπωση το γεγονός ότι στα παλιά τοπωνύμια εμφανίζεται η (σλαβική;) ρίζα κρούσο-, π.χ., Κρούσοβο (Αχλαδοχώρι Σιντικής), Άνω και Κάτω Κρούσοβο (ή Κρούσοβα) τα παλιά (και μαρτυρικά) Άνω και Κάτω Κερδύλλια.

    2) «Η ουρά του αχλαδιού, το αντίθετο σημείο από το κοτσάνι, δεν τρώγεται…».

    Εξαιρείται η (real) ποικιλία κοντούλα, της οποίας ολόκληρο σχεδόν το κοτσάνι έχει σαρκώδες περίβλημα που τρώγεται.

    3) «Σαν ανεβεί το γουρούνι πάνω στην αχλαδιά», δηλαδή ποτέ»
    Παρ, ημίν η παροιμία είναι «κι του γρ’ούν(ι) κ’δούν(ι)» (ή, στα μωραϊτικά: Και στο γουρούνι κουδούνι!)

  74. Corto said

    «τον Μεσαίωνα η λέξη απίδι έχασε έδαφος στην Αττική και σε όλα τα άλλα μέρη όπου κατοικούσαν αλβανόφωνοι, επειδή στα αρβανίτικα «πίδε» είναι, με το συμπάθειο, το μουνί, που θεωρείται πολύ βρόμικη λέξη. Την εκδοχή αυτή τη βρίσκω εύλογη.»

    Έχουμε αναφερθεί πρόσφατα σε κάποιο άλλο άρθρο, για αυτήν την ιστορία. Τέλος πάντων ίσως από ..αρβανίτικο πείσμα, διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις (αν και σέβομαι απολύτως την εξήγηση που είχε δώσει ο Νικοκύρης μας, ότι πρόκειται για παλιά αρβανίτικα, και την επισήμανση του Δημήτρη Μαρτίνου, ότι σώζεται ακόμα ο τύπος «πίδι»). Πάντως σήμερα (μέχρι πρόσφατα τέλος πάντων) ο επικρατέστερος τύπος είναι «πίτσι».

    Και έρχομαι στο εξής:
    Εν όψει της αναμενόμενης σyναυλίας των Stranglers στην Αθήνα, θυμήθηκα το:

    «Walking on the beaches looking at the peaches»

    Και ερωτώ: Τώρα αν νατσουλίσω, φταίω;

  75. Spiridione said

    72. Ωραία, να σε έχουμε υπόψη μας για τον Συμ. Κατά τ’ άλλα και λίγα είπες🙂

  76. Με αφορμή το 73.
    Όπου υπάρχει τοπωνύμιο «Γκορτσιά» και τα τοιαύτα, δεν σημαίνει ότι ντε και καλά σλαβόφωνοι ονόμασαν τον τόπο. Από τη στιγμή που η λέξη γκορτσιά έχει μπει σαν δάνειο στα νεοελληνικά (και άλλα βαλκανικά) ιδιώματα αυτοί που ονόμασαν τον τόπο μπορεί κάλλιστα να ήταν ελληνόφωνοι ή ενδεχομένως κι αλβανόφωνοι. Επομένως, άλλο πράγμα η ετυμολογία, που μας δείχνει από ποια γλώσσα προέρχεται η λέξη, κι άλλο η ονοματοθεσία που μας δείχνει τι γλώσσα μιλούσε αυτός που βάφτισε τον τόπο.

  77. #75
    Ναι τον έχω κι ακόμα κλαίω τα 70-80 ευρόπουλα… Αλλά κάπου τα λέγαμε με τη Μαρία σε άλλο νήμα, σε χρόνο που τώρα μου μοιάζει τόσο μακρινός.😦

  78. Γιάννης Ιατρού said

    Ωχ παναγιά μ’🙂
    Μεταξύ τυρού και αχλαδίου (ο μόνος συσχετισμός με το σημερινό θέμα🙂 ) θα μου επιτρέψετε να παρέμβω ekt;ow u;ematow, να γελάσουν τα χείλη κάθε πικραμένου🙂🙂

    Εδώ, για μην χάσει την είδηση ο ILL-Οινόης 🙂

  79. sarant said

    77 Γιατί τα κλαις; Δεν αξίζει;

  80. Λ said

    Μόλις χτες που έβλεπα ρωσική τηλεόραση αναρωτήθηκα αν στο άρθρο για το μήλο είχαμε πει για το ρωσικό κόμμα Μήλο-Яблоко και να που μου δόθηκε η ευκαιρία να το θέσω το θέμα.

    Νομίζω δεν είπαμε για τη Μαίρη Πόππινς που τα απίδια είναι το leit Motiv του έργου/ βιβλίου.
    Να μνημονεύσω επίσης την Γκρούσιενκα στο μυθιστόρημα Αδελφοί Καραμάζοβ.

  81. Λ said

    Δεν πρόσεξα αν ειπώθηκε η φράση things went pear shaped που σημαίνει ότι μια υπόθεση δεν πήγε καλά.
    Το τραγούδι που εμείς λέμε Καζατσιόκ και οι Ρώσοι Κατιούσια αρχίζει με τη φράση Άνθισαν οι μηλιές και οι αχλαδιές…

  82. Λ said

    Κοιτάζοντας τα ρωσικά αχλάδια, γκρούσι-груши, πρόσεξα ότι ένας στρατηγός του Ναπολέοντα είχε το επώνυμο Crouchy.

  83. #79
    Βάζει μαζί τα αρχικά τοπωνύμια και αυτά που προέκυψαν από τις μετονομασίες, δεν έχει ποσοτική ανάλυση, δεν έχει ειδολογική κατάταξη… Αφήνω τις διαφωνίες που μπορέι να έχει κάποιος για τις ετυμολογήσεις. Γενικά φαίνεται μισοτελειωμένο. Τόση ώρα ψάχνω να βρω το σχόλιο που είχα κάνει επ’ αυτού αλλά τίποτα.

  84. Spiridione said

    83
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/11/28/toponyms/#comment-146067

  85. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Στὰ Θερμιὰ τὴν ἀγριαχλαδιὰ τὴ λέμε ἀγκορίτσα. Πιστεύω, ὅπως λέει καὶ ὁ Tomás de Torquemada στὸ 76, ὅτι μᾶλλον τὸ δανειστήκαμε ἀπὸ κάποια ἀλλη περιοχὴ ποὺ τὸ εἶχε πάρει πρωτογενῶς ἀπὸ τοὺς Σλαύους. ‘Υπάρχει ἐπίσης καὶ τοπωνύμιο Τσούκα γιὰ κάποια κορφὴ.Δὲν ἔχω διαβάσει κάπου γιὰ μαζικὴ ἐγκατάσταση σλαυικῶν πληθυσμῶν στὸ νησὶ, ἀλλὰ δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ τὸ ἀποκλείσω κατηγορηματικὰ.

  86. Καππαδοκης said

    Τα σύνορα στα χωράφια τα καθόριζαν οι απιδιες που φύτευαν οι συνορατορες.στην κρητη και αυτο

  87. Γιάννης Εμίρης said

    Πολύ επίθεση σήμερα κατά Νατσούλη! Κάποιο άχτι βγάζεις Νίκο. Χα χα χα

    @spatholouro: Ρίξε και το εξαπανέκαθεν στα αζήτητα.

  88. 82 Γκρουσύ, η νέμεσις του Ναπολέοντα! (Αν δεν ακολουθούσε τόσο πιστά τις διαταγές… αν είχε τρέξει στο πεδίο του Βατερλώ εγκαίρως…)

  89. spatholouro said

    #86
    Εμ, για αυτό το χιούμορ ήταν ανέκαθεν στα ζητούμενα…

  90. spatholouro said

    Ίσως να μην παρέλκει η βιβλιοκρισία του Στάντη Αποστολίδη για το λεξικό Συμεωνίδη:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=311605

  91. Καππαδοκης said

    Αγκουτσακας στην κρητική διάλεκτο η άγρια απιδια

  92. sarant said

    90 Eπαινετικός ο Στάντης. Αλλά το ΙΛΝΕ εχει σταματήσει στο Δ (δαχτυλωτός) όχι στο Ε

  93. #84
    Πώς τα καταφέρνεις, άτιμε!😀

  94. nikiplos said

    Καλησπέρα… Να προσθέσω το «αχλάδας» ως βρισιά κυρίως στη Θεσσαλία που ήτο κοινότατη, ευγενικότερη του «μαλάκας» και αναφερόταν συχνά· εγώ την είχα προσέξει ως ξένος στην περιοχή…

    Για τον Αχλαδόκαμπο ένα ανέκδοτο: Σε σχολική εκδρομή κάναμε στάση στο αλησμόνητο (από τα απανωτά ΚΤΕΛ και τραίνα) αυτό χωριό. Ένας δάσκαλος που εμφορούταν από εθνική υπερηφάνεια, διηγιόταν την εκδοχή του «Αχ! Λαδόκαμπε!», όχι από τον Κολοκοτρώνη ή την Αμαλία, αλλά από τον ίδιο τον Ιμπραήμ που δεν κατόρθωσε να καταλάβει το χωριό στη γνωστή μάχη του 1821. Μάλιστα εκείνα τα χρόνια ήταν η πλέον διαδεδομένη εκδοχή. Ο Δάσκαλος φώναζε δυνατά, ώστε εκτός του ποίμνιου ν’ ακούν και οι ταλαιπωρημένοι και ζαλισμένοι ταξιδιώτες που έκαναν εκεί υποχρεωτική στάση. Ήταν τόση η ευφορία του στο «Αχ!», που ένας καταταλαιπωρημένος επιβάτης ΚΤΕΛ που κάπνιζε αρειμανίως βρήκε ευκαιρία στην παύση της αποφοράς του διδασκάλου να φωνάξει «Αχ στ’ αρχίδια μας» προκαλώντας απανωτά και νευρικά γέλια όχι μόνο στο ποίμνιο του δημοδιδάσκαλου αλλά και σε όλο το πλήθος των ταξιδιωτών εκείνη την ώρα… επικές στιγμές…

  95. Corto said

    Για να μην αφήσω εκκρεμότητα στο σχ.74, το ροδάκινο στα αρβανίτικα ονομάζεται πιέσκα.

  96. #88
    Τι μου θύμισες! «And divide my force? France would hang me. And maybe France would be right!»

  97. Spiridione said

    94. Έχεις δίκιο, τώρα που το λες με τον Ιμπραήμ το θυμάμαι κι εγώ.

  98. Στο χωριό μου, οι μεγαλύτεροι ακόμα τρώνε απίδια. Αλλά στα παιδάκια καθαρίζουν «αχλαδάκ黨. Σε μερικά χρόνια, όλοι θα τρώνε αχλάδια αλλά από διάφορες ποικιλίες όπως βουτυράπιδα, λεμονάπιδα (απ’ αυτά και γλυκό) κι άλλα τέτοια. Πάντως, τα άγρια δέντρα, αχλαδιές τα λέμε ακόμα. Κι υπάρχει και περιοχή στο βουνό που λέγεται «Αχλάδια». Α! τα ήμερα με τα άγρια ξεχωρίζουν γιατί τα άγρια έχουν αγκάθια. Και δεν ξέρω γιατί, αλλά κάπου εκεί είχα στο νου μου την παροιμία με την ουρά της αχλάδας.

    3, 13 κλπ. Εγώ ξέρω απίδια έχει (ώριμα στις απιδιές), από τέλη Ιούνη μέχρι Σεπτέμβρη. Δύσκολα κάποιο είδος του Οκτώβρη. Και καθώς η απιδιά (κι η αχλαδιά) είναι φυλλοβόλα, μάλλον δεν υπάρχουν χειμώνα.

  99. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ὑπάρχει καὶ ἡ παροιμία:

    Ὅταν κόβαν τὴν ἀχλάδαν ὅσοι λάχαν τόσοι φάγαν.

  100. Λ said

    Για το το Κόμμα Μήλο
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BF

    Και να που στα ρωσικα τα αχλάδια συμβολίζουν γυναικείο στήθος

    Και το άλλο τρελό είναι που υπάρχει συγκρότημα Πεθαμένες αχλαδιές/мертвые груши που μάλλον το εμπνεύστηκαν από το έργο Γκόγκολ мертвые души

  101. 99 Σωστά (αν και σε μας το λένε με το σιούσαν = κουνούσαν)

  102. sarant said

    99-101 Το ανέφερε και μια φίλη από την Κρήτη, πάλι με «σειούσαν»

  103. was said

    Εκουρφεύτεν και τ’ απίδ’ κι είπεν είμ’ όλων καλλίων
    Σους γαμέτα ζαρογούλ’ , και πως εισ’ όλων καλλίον

  104. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #101, 102.Ἔτσι ἀκούγεται καλύτερα. Μᾶλλον τὸ θυμόμουνα λάθος.

  105. Σωτήρς said

    Για τον Αχλαδόκαμπο – Αγκλαντοπόλια.

    Στην Φωκίδα το χωριό Ελαιώνας λεγόταν Τοπόλια επίσημα έως το 1927. Σε θηλυκή έκδοση, η Τοπόλια γιατί υπάρχει και στην Κρήτη στην Κίσσαμο χωριό, τα Τοπόλια νομίζω.

    Πάντως οι αγκορτσές όταν είναι ανθισμένες είναι χάρμα, ολόλευκες παντού με μπουμπούκια. Και τα άτιμα τα αγκόρτσα γίνονται μεγάλα και φαίνονται ζουμερά. Έτσι την είχα πατήσει σε μεγάλη ποδηλατική βόλτα όπου μετά από 60 χλμ είδα μια αγκορτσά μες στο κατακαλόκαιρο, δεν σκεφτόμουν καθαρά και λέω ώριμο θα ναι θα τρώγεται. Παραμένει το στιφότερο πράγμα που έχω φάει.

  106. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #104. Βέβαια, ἄν πάρουμε τὸ «σειοῦσαν τὴν ἀχλάδαν» μὲ τὶς μεταγενέστερες ἔννοιες τοῦ «κουνοῦσαν τὴν ἀχλαδιὰ» αὐτοὶ ποὺ «λάχαν καὶ φάγαν» μᾶλλον ἄλλου εἴδους ἀπολαύσεις θὰ εἶχαν καὶ ὄχι γευστικὲς.🙂

  107. Λ said

    Το ρήμα σούζω/ σούζουμαι/σσιέμαι το έχουμε κι εμείς αλλά δεν πήρε τ’αυτί μου τίποτα για αχλαδιές.
    Έχουμε και το ουσιαστικό σούσα/κούνια

    Σούσα μπέλλα
    όμορφη κοπέλλα

    Θεέ μου να ρτουν οι λαμπρές να κρεμμαστούν οι σούσες
    τζιαι να γεμώσουν τα στενά ούλλο μαυρομματούσες

    Και κάπου αλλού στην Ελλάδα:

    ΕΒΓΑ, ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΓΑΜΠΡΟΥ
    Έβγα, πατέρα του γαμπρού,
    να δεις τη νύφη στο χορό,
    να δεις τη νύφη στο χορό
    πώς σειέται πώς λυγίζεται,
    πώς σειέται, πώς λυγίζεται,
    πώς βεργοκαγγιολίζεται.
    Έβγα, μανούλα του γαμπρού,
    να δεις τη νύφη στο χορό,
    να δεις τη νύφη στο χορό,
    πώς σειέται, πώς λυγίζεται,
    πώς σειέται, πώς λυγίζεται,
    πώς βεργοκαγγιολίζεται
    Βγάτε, αδέρφια του γαμπρού,
    δείτε τη νύφη στο χορό,
    δείτε τη νύφη στο χορό,
    πώς σειέται, πώς λυγίζεται,
    πώς σειέται, πώς λυγίζεται,
    πώς βεργοκαγγιολίζεται
    κι απ’ τα φλουριά δε φαίνεται.

    file:///C:/Users/Paul/Downloads/ta_tragoudia_tis_drakotrypas.pdf

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105.>>Παραμένει το στιφότερο πράγμα που έχω φάει.
    «Στιφόγκορτσο» άκουσα να χαρακτηρίζουν μια κοπελιά (στην Αρκαδία).

  109. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ΣΗΜΑΝΣΗ Χ.

    Λόγῳ τοῦ προκεχωρημένου τῆς ὥρας νομίζω πὼς μποροῦμε νὰ βάλουμε αὐτὸ ποὺ ἐμπνεύστηκα μόλις τώρα ἀπὸ τὸ προηγοὺμενο σχόλιό μου (106).

    Ἐκούνησε τὴν ἀνθισμένη ἀχλαδιὰ μὲ τὰ χεράκια της κλπ.

    Καὶ σὰν τὴν εἶδα ἀνθισμένη τὴ τρελὴ γλυκὰ τῆς μίλησα
    τῆς τίναξα τὰ ἄνθη ἀπὸ τὴν κεφαλὴ καὶ τῆς τὸν σφύριξα.

  110. Λ said

    Και το αβοκάτο, το αχλάδι του αλιγάτορα

    http://blog.dictionary.com/avocado/

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά ή
    Δώδεκα μέρες των Χριστουγέννων(Twelve Days of Christmas)

    Την πρώτη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε
    Μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την τρίτη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την τέταρτη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την πέμπτη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την έκτη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την έβδομη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Εφτά κύκνους να κολυμπούν
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την όγδοη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Οκτώ κοπέλες να αρμέγουν
    Εφτά κύκνους να κολυμπούν
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την ένατη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Εννιά κυρίες να χορεύουν
    Οκτώ κοπέλες να αρμέγουν
    Εφτά κύκνους να κολυμπούν
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την δέκατη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Δέκα άρχοντες να πηδούν
    Εννιά κυρίες να χορεύουν
    Οκτώ κοπέλες να αρμέγουν
    Εφτά κύκνους να κολυμπούν
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την ενδέκατη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Έντεκα αυλητές να παίζουν αυλό
    Δέκα άρχοντες να πηδούν
    Εννιά κυρίες να χορεύουν
    Οκτώ κοπέλες να αρμέγουν
    Εφτά κύκνους να κολυμπούν
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

    Την δωδέκατη μέρα των Χριστουγέννων
    Η αληθινή μου αγάπη μου έστειλε:
    Δώδεκα τυμπανιστές να παίζουν τύμπανο
    Έντεκα αυλητές να παίζουν αυλό
    Δέκα άρχοντες να πηδούν
    Εννιά κυρίες να χορεύουν
    Οκτώ κοπέλες να αρμέγουν
    Εφτά κύκνους να κολυμπούν
    Έξι χήνες να κλωσούν
    Πέντε χρυσά δαχτυλίδια
    Τέσσερα κοτσύφια
    Τρεις γαλλικές κότες
    Δύο τρυγόνια
    Και μια πέρδικα πάνω σε μια αχλαδιά

  112. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Λ said:

    «Το ρήμα σούζω/ σούζουμαι/σσιέμαι το έχουμε κι εμείς αλλά δεν πήρε τ’αυτί μου τίποτα για αχλαδιές.
    Έχουμε και το ουσιαστικό σούσα/κούνια

    Σούσα μπέλλα
    όμορφη κοπέλλα

    Θεέ μου να ρτουν οι λαμπρές να κρεμμαστούν οι σούσες
    τζιαι να γεμώσουν τα στενά ούλλο μαυρομματούσες»

    Κούνιες ἔδεναν παλιὰ καὶ στὰ Θερμιὰ τὸ Πάσχα καὶ ἦταν εὐκαιρία γιὰ «ψώμωμα», ὅπως ἔλεγαν τὸτε τὸ φλέρτ. Ὑπῆρχε μάλιστα καὶ εἰδικὸς σκοπὸς τῆς κούνιας, γιὰ νὰ τραγουδοῦν τὰ παινέματα στὸ ρυθμὸ ποὺ πηγαινοερχόταν ἡ κούνια. Πολλοὶ/ὲς μάλιστα ἔφτιαχναν καὶ αὐτοσχέδια στιχάκια, ὄχι πάντα ἐπιτυχημένα. Χαρακτηριστικὸ δεῖγμα τὸ παρακάτω ποὺ ἄκουσα ἀπὸ παλιότερους.

    Θὲ νά ‘ρχει καὶ ὁ Νικολὸς ποὺ πῆε εἰς τὸ Βόλο
    για νἀ βαφτίσει τὸ παιδὶ τοῦ Νικολοῦ τοῦ Γιούργου
    μὰ εἶναι τὰ ἔξοδα βαριὰ καὶ θά ‘ρχει τὸ Σετέμπρη

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σειέμαι,σείσου,σείσμα

    Ξανοίξετε* ΄να λούμακα**
    απού βαστά τη νύφη
    και σειέται και λυγίζεται
    ωσάν το κυπαρίσσι

    Το σείσμα και το λύγισμα
    άλλη καμιά δεν τόχει
    μόνο η πετροπέρδικα
    που είναι στο μετόχι

    *κοιτάξτε
    **λυγερός βλαστός

  114. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    110. Πολὺ ἐνδιαφέρουσα παραπομπὴ, Λ. Εἶχα ἀκούσει τὸ aguacate, ἀλλά ὄχι τὰ ὑπόλοιπα.

  115. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #113.Ἔφη τὸ ξανοίξετε (ξανοιῶ) καὶ τὸ λουμὶ τὰ λέγανε καὶ στὰ Θερμιὰ. Παλιὰ, πττ*.

    *πττ: πρὸ τουρισμοῦ/τηλεόρασης.

  116. NM said

    Παντελώς Άσχετον μεν – Εντελώς Επίκαιρον δε:
    Μόλις λάβαμε μαντάτο ότι αύριο και μεθαύριο δεν θα λειτουργήσουν τα σχολεία της Αθήνας γιατί θα μας κάνει λέει βεγγέρα ο Ομπάμα.
    Σοβαρά ρε μάγκες; Μήπως θέλετε να κατεβούμε και στο δρόμο με τα σημαιάκια;
    (Η γενιά μου υποχρεώθηκε να το κάνει κι αυτό, όταν είχε έρθει ο Σπάιρους Αγκνιου επι χούντας)
    Το απόγεμα είχαμε κι ένα ημέιλ από καθηγητή του ΕΚΠΑ προς τους φοιτητές του. Το παραθέτω εδώ γιατί μ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται
    …………………………………
    «Από: Σ….. Λ…..
    Ημερομηνία: 14 Νοε 2016 16:11
    Θέμα: ΜΑΘΗΜΑΤΑ & ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
    Επειδή συνεχίζετε να ρωτάτε διακαώς τι θα γίνει με τα μαθήματα Τρίτης, Τετάρτης & Πέμπτης, σας ενημερώνουμε ότι ….όπως μας ενημερώσατε (κοινοποιώντας την απόφαση της Γενικής σας Συνέλευσης), ο εορτασμός για το Πολυτεχνείο θα είναι τριήμερος με «κατειλημμένη Σχολή και μεταφορά της κατάληψης στον ιστορικό χώρο του κάτω Πολυτεχνείου».
    Άρα ….ΠΡΟΦΑΝΩΣ και ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ τις ημέρες αυτές.
    Καλό είναι πάντως να συμμετέχετε μαζικά στις συνελεύσεις του Συλλόγου σας και έτσι να διαμορφώνετε και να μαθαίνετε για τις αποφάσεις που παίρνετε, ώστε να μην γίνεστε …..»ρόμπα» στους καθηγητές σας ρωτώντας τους ……τι απόφαση πήρατε.
    Και προφανώς η συμπεριφορά αυτή δεν έχει καμία σχέση με αυτό που συμβολίζει ο εορτασμός του Πολυτεχνείου, για τον οποίο έχετε την τύχη να μαθαίνετε από τα πρώιμα μαθητικά σας χρόνια.
    Φιλικά
    ένας καθηγητής σας ενήμερος για τις αποφάσεις σας.»

  117. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Εκπληττόμεθα διότι ο κ. Σαραντάκος αποκρύπτει ότι η πρώτη σύμπτωσις των λέξεων αχράς και άπιον εις την Θείαν Ελληνικήν Γλώσσαν παρατηρείται το 1650 στην συλλογή ρωμέικων παροιμιών του Βάρνερ. Ουδέν ψευδέστερον αυτού, κ. Σαραντάκο: Ο διάδοχος του Αριστοτέλους Θεόφραστος, 300 χρόνια προτού γεννηθεί ο καταστροφεύς του Ελληνισμού, Ραββίνος Χριστός, πρωτοαναφέρει τις δύο λέξεις σε μία θρυλική φράση που είναι μεγίστη παράλειψις το ότι δεν την περιλάβατε στο βιβλίο σας

    2) Επίσης, στον 1ο τόμο των «Ελληνικών Ανεκδότων» <a href="«>μαθαίνουμε ότι οι ανεπανάληπτοι Έλληνες (προτού τους αποβλακώσουν οι Ραββίνοι Σαούλ και Τζόσουα Μπέν Γιοζέφ) έκαμναν διάκριση ακόμη και μεταξύ του καρπού και του δένδρου της αγριοχλαδιάς:

    «… ο μέν καρπός αχράς, το δε δένδρον άχερδος»!..

    3) Όσο για την φράσι «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά», είναι ολοφάνερο ότι προήλθε από το περίφημο βασανιστήριο της Ιεράς Εξετάσεως που το ονόμαζαν «σιδερένια αχλάδα» (αγγλιστί= pear of anguish). Ηταν ένα εργαλειο που το τοποθετουσαν στο στομα, στο μουνί ή στον πρωκτό καποιου και το άνοιγαν προοδευτικά με μια ειδική στρόφιγγα που εμοιαζε με το κοτσανι του αχλαδιού. Αυτό το νόημα έχει η φράσις «πίσω εχει η αχλάδα την ουρά»: Αν δεν ομολογησεις, η «αχλαδα» στο τελος θα διασταλεί και θα μαρτυρησεις.

    ΙΔΟΥ και το σχετικό βίντεο (για παραστατικότερη εκμάθηση) για τους συνταξιούχους αναγνώστες που θα τολμήσουν νά μάς αμφισβητήσουν

    4) Περαίνοντες, καταγγέλλουμε τον κ. Σαραντάκο και τους αναγνώστες του, διότι επί 16 ώρες αποκρύπτουν ότι και η αγγλική λέξις για το αχλάδι (pear) είναι ελληνικής προελεύσεως από την εποχή των Μυκηναίων. Ρίξτε μιά ματιά στην αγγλική Wikipedia, αν και κάποιοι ανθέλληνες πρόσθεσαν ότι η απωτάτη καταγωγή της λέξεως είναι σημιτική, ενώ όλοι οι Εβραίοι συγγραφείς της Αγίας Γραφής αγνοούν ΚΑΙ τις αχράδες, ΚΑΙ τα απίδια. Σιγά μήν ήξερε ο Ραββίνος Χριστός τα αχλάδια και δεν θα τα μνημόνευε…

  118. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    ΣΧΟΛΙΟΥ 117, διόρθωσις στο 1):«… ο κ. Σαραντάκος αναφέρει…», αντί «αποκρύπτει».

    Επίσης στο 2) ο σύνδεσμος των «Ελληνικών Ανεκδότων»για την διαφορά αχράδος και αχέρδου είναι εδώ

  119. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #117 (3). Πρίν ἐξακοντίσουμε μύδρους νὰ διαβάζουμε καὶ τί γράφτηκε προηγουμένως:

    spatholouro said(46) :

    «Στον Στουγιαννίδη θαρρώ είδα ότι παίζει και η εκδοχή η αχλάδα με την ουρά να είναι τούτο το σύνεργο του διαβόλου:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Pear_of_anguish«

  120. Alexis said

    #78: Και το αγωνιώδες ερώτημα που γεννάται αυτομάτως Γιάννη είναι το εξής:
    Γνωρίζει ο νέος πλανητάρχης την σημασία των στίχων του άσματος; Του έχει εξηγήσει κάποιος από το ελληνόψυχον επιτελείον του τι σημαίνει «μπήκαν τα γίδια στο μαντρί»;
    Εάν ναι, τότε είναι απολύτως εύλογον να φέρεται εκστασιασμένος από το άσμα και να προσκαλεί την καλλιτέχνιδα να του το τραγουδήσει λάιβ!

  121. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    120: Alexis
    Δυστυχώς ο ο γνωστός σχολιαστής, του οποίου η γνώμη δι εμέ έχει δεσπόζουσαν σημασίαν, δεν καταδέχθηκε να ασχοληθεί στο παρόν νήμα με αυτό το τεράστιας σημασίας για το έθνος μας θέμα. Όπως μάλιστα διαπιστώνει και ο Δημήτρης (στο #119) δεν διαβάζει το τί γράφτηκε προηγουμένως, αλλά ζει κλεισμένος αυστηρά στον δικό του κόσμο🙂🙂

  122. sarant said

    Kαλημερα από εδώ!

  123. Κ. Καραποτόσογλου said

    Ο Ι. Φ. Φαλλμεράυερ, Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων, μετάφρ. Κωνστ. Π. Ρωμανός, Νεφέλη 1984, σ. 108, αναφέρει:«Στο έργο μου προσπάθησα να εξηγήσω μια σειρά σλαβικών ονομάτων του Μορέα, προκειμένου να κάνω το σκοπό του βιβλίου πιο κατανοητό στον αναγνώστη. Μερικές από τις αντιλήψεις μου έγιναν αντικείμενο περισσότερο ή λιγότερο δικαιολογημένης κριτικής και διόρθωσης. Όλες τις κριτικές παρατηρήσεις του άποδέχθηκαν κατ’ αρχήν τη σλαβική προέλευση τών διαφόρων ονομάτων αλλά είχαν να προτείνουν καλύτερες εξηγήσεις της ετυμολογίας τους, τις δέχομαι με ευγνωμοσύνη σα βελτιώσεις της εργασίας μου και δε θα επανέλθω πια σ’ αυτές. Μόνο στην ερμηνεία δύο τοπωνυμίων, Άγλαδόκαμπος καί Άγραπουλόκαμπος, είχαν πέσει τελείως έξω, γιατί στις ταξιδιωτικές περιγραφές, που τότε ήσαν η μόνη μου πηγή, ήταν γραμμένα λάθος (96) Τήν πραγματική προφορά την έμαθα επί τόπου: Αχλαδόκαμπος και Αγραπιδόκαμπος λέγονται τα μέρη αυτά στό Μορέα (97).

    96. Ιστορία του Μορέως, σελ. 855.
    97. Ίχνη του δεύτερου από τα δύο αυτά μέρη βρίσκονται καθ’ οδόν από το Μυστρά προς το Λουντάρι σ’ ένα θλιβερό πετρότοπο. Εκτός αυτού ούτε ο κύριος Κ. ήξερε πώς εξηγείται το όνομα Άγραπουλόκαμπος.

    Κ. Καραποτόσογλου

  124. Λ said

    121. Τώρα που μιλήσατε για το έθνος να σας πως πως στη Ρωσική Ομοσπονδία έχουν πιάσει μεγάλη κουβέντα για το τι εστί έθνος. Ετοιμάστηκε ένα νομοσχέδιο για το θέμα.Δεδομένου ότι στη ΡΟ υπάρχουν σχεδόν 200 ενότητες το θέμα είναι καυτό.

  125. Ριβαλντίνιο said

    Ο Αχλαδόκαμπος μάλλον πήρε το ονομά του από το σχήμα του, έτσι όπως τον έβλεπαν από τα ορεινά. Στην Μάνη υπάρχει αντίστοιχα τοπωνύμιο Κολοκυνθού και μικροτοπωνύμιο Αχράδα (οροπεδιάκι στον Σαγγιά).

    Ευχαριστούμε την Αμαλία, τον Μέγα Ιεροεξεταστή και τον κο Κ. Καραποτόσογλου για τον Φαλμεράγιερο.

  126. Spiridione said

    123. Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση. Δικό μου λάθος, ο Αγραπιδόκαμπος είναι άλλο τοπωνύμιο.

  127. sarant said

    123 Ευχαριστούμε πολύ, είναι καίρια η πληροφορία αυτή!

  128. Γς said

    124:

    >στη ΡΟ υπάρχουν σχεδόν 200 ενότητες

    στη ΡΟ υπάρχουν σχεδόν 200 εΘνότητες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: