Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Κώστας Μπέζος για τον Μάρκο Βαμβακάρη

Posted by sarant στο 20 Νοεμβρίου, 2016


Πριν από δυο Κυριακές είχα ανεβάσει εδώ ένα χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη, γραμμένο το 1943, που ήταν νεκρολογία του Κώστα Μπέζου, του ιδιοφυούς και πολυτάλαντου συνθέτη, σκιτσογράφου, δημοσιογράφου, τραγουδιστή και μποέμ, που πέθανε στα 38 του χρόνια μέσα στην Κατοχή.

Το χρονογράφημα εκείνο το είχε πληκτρολογήσει ο φίλος μας ο Corto, και μου το είχε στείλει μαζί με ένα άλλο κείμενο, αυτή τη φορά του ίδιου του Μπέζου, γραμμένο για τον Μάρκο Βαμβακάρη. Το κείμενο αυτό είχα πει πως θα το έβαζα κάποια άλλη φορά, οπότε σκέφτηκα να το βάλουμε σήμερα.

Το χρονογράφημα το πήρε ο Κόρτο από το περιοδικό Λαϊκό Τραγούδι όπου αναδημοσιεύτηκε το 2005 (τεύχος 11 – Απρίλιος 2005). Η πρώτη του δημοσίευση δεν ξέρουμε σε ποιο έντυπο έγινε, διότι δεν αναφερόταν στο περιοδικό. Ωστόσο, σε ένα ιστολόγιο που πρέπει να το έχει κάποιος συντελεστής του περιοδικού δημοσιεύτηκε πρόπερσι ένα σχόλιο για το άρθρο του Μπέζου μαζί με φωτογραφία του αποκόμματος της πρώτης δημοσίευσης -δείτε την. Υποψιάζομαι πως είναι από την Πρωία, όπου ήταν συνεργάτης ο Μπέζος και η οποία κατά καιρούς δημοσίευε στη δεύτερη σελίδα της (ή και στην πρώτη) τέτοια άρθρα, αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

Προσθήκη: Όπως επισημαίνεται σε σχόλιο του Σπαθόλουρο, η δημοσίευση του άρθρου του Μπέζου έγινε στην εφημ. Ελευθερία στις 25 Φεβρουαρίου 1945 (άλλος φίλος μού έστειλε με μέιλ το απόκομμα). Βέβαια, το 1945 ο Μπέζος είχε αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο -και επειδή, παρά τα σπάνια ταλέντα του, μάλλον δεν μπορούσε να στέλνει ανταποκρίσεις από το Υπερπέραν, ή η Ελευθερία είχε στα χέρια της ανέκδοτα κείμενά του ή το κείμενο είχε δημοσιευτεί πριν από τον θάνατο του Μπέζου σε άλλο έντυπο που λανθάνει.

Χλευάζει ο Μπέζος τον Μάρκο Βαμβακάρη όπως γράφτηκε -ή απλώς παρουσιάζει με ελαφρό χιούμορ ένα θέμα που θα ήταν εξωτικό για μια μερίδα του αναγνωστικού του κοινού, πειράζοντας ταυτόχρονα έναν εκλεκτό ομότεχνο; Διαβάστε και πείτε τη γνώμη σας.

Αναπαράγω τα σκίτσα του αρχικού άρθρου, που είναι βεβαίως φτιαγμένα και αυτά από τον Μπέζο, εκσυγχρονίζω την ορθογραφία και ευχαριστώ πολύ τον Κόρτο για τη σημερινή προσφορά.

ΤΥΠΟΙ ΚΑΙ ΣΚΙΤΣΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΑΤΡΑΞΙΟΝ

Από τους κλασικούς συνθέτας και την υψηλή μουσική στον «Μεμέτη» και στον «Μποχώρη»

ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΒΕΡΝΑ

 

bezos1

Μπαγλαμάς και μπουζούκι, όργανα μεγαλείον

 

 

 

 

 

Δεν ξέρω αν αυτό που γίνεται στη δική μας πρωτεύουσα συμβαίνει και στις άλλες. Η Αθήνα κλείνει στα σπλάχνα της, όλα τα είδη της ζωής. Εκτός από τη δική της εκδήλωση, έχει στο αίμα της, λίγο Παρισάκι, λίγη Βουδαπέστη, λιγάκι Ν. Υόρκη, λίγο Άργος, λίγη Αράχωβα, λίγη Ανατολή, ίσως και Αφρική. Αν αρχίσουμε από την ταβέρνα, θα καταλάβουμε αμέσως όλο αυτό το «χαρμάνι» του Ευρωπαϊκο-αραχωβίτικο-αφρικανισμού. Η ευγενής παρέα, στο πρώτο ποτήρι, απαιτεί από την ορχήστρα τραγουδάκια της Μπουαγιέ, στο δεύτερο ποτηράκι, κάποιο ταγκό, στο πέμπτο λιγάκι Ιμπέριο Αρτζεντίνα, στο δέκατο τη Βαγγελίτσα, και στο εικοστό, τα άπαντα της νεοελληνικής λαϊκής μουσικοπαραγωγής, ήγουν «Μεμέτην», «Μποχώρην», «Καλογεράκι θα γενώ»… Η τελευταία εκδήλωσις, η οποία επισφραγίζει ένα τέτοιο γλέντι, υπάρχει μονοκόμματη σε χαρακτηριστικά λαϊκά κέντρα, γύρω στην Αθήνα. Εκεί περιφρονείται ή μάλλον θεωρείται ύβρις ο κλασικός Μπετόβεν και κάθε μοντέρνος συνθέτης. Ύβρις μεγάλη επίσης το πιάνο και το σαξόφωνο. Βασιλεύς των οργάνων το μπουζούκι και αντιβασιλεύς ο μπαγλαμάς. Ένα τέτοιο κέντρο λειτουργεί στο Βοτανικό, χωμένο ανάμεσα στα δέντρα. Κάθε βράδυ «τίγκα» από μύστας του ρεμπέτικου τραγουδιού. Και η ορχήστρα! Χάρμα ιδέσθαι. Έξη μπουζούκια, κιθάρα, βιολί, σαντούρι και μπαγλαμάδες. Και εκτελεσταί; Βλοσυροί κατσαρομάλληδες με εξογκωμένο το καρύδι του λαιμού, και ύφος λιονταρή. Τα μουρμούρικα ακουμπισμένα στο γόνατο, κλαίνε και οδύρονται όλο παράπονο και πάθος.

-Ντιγκλίν, ντιγκλάν, γκλιν, γκλιν.

Επικεφαλής (σεφ ντ’ ορχέστρ), ο Μάρκος. Γνωστός μπουζουκτσής και συνθέτης. Ο Μάρκος με τ’ όνομα, που τα μόρτικα τραγούδια του «κάνουνε τράκες στην κενωνία»! Ως διευθυντής της ορχήστρας έχει εντελώς δικό του τρόπο στις εκφράσεις και στη… μπαγκέτα. Τους γνωστούς όρους της κλασικής, τους έχει αντικαταστήσει με λέξεις της εμπνεύσεώς του. Το «πιανίσιμο» επί παραδείγματι, τον σοκάρει και φωνάζει στους εκτελεστάς «μόρτο». Εάν δεν εισακουσθεί, προσθέτει και το «ρε σεις», ήτοι: «Μόρτο ρε σεις», όπως θα ’λεγε ο Μητρόπουλος: «Πιανίσιμο παρακαλώ». Το «πάμε» που λένε οι μαέστροι και που σημαίνει αρχίζουμε, ο Μάρκος το αντικαθιστά με το «ίσα». Μόλις ανεβή στο «πάρκο» διατάζει με την ιλιγγιωδώς βραχνή φωνή του:

-Ίσα…

Τα μπουζούκια αρχίζουν περίεργους χαβάδες κι ο Μάρκος σαν ντιζέρ κι όλας, τραγουδάει τα ρεφρέν:

Για τράβα το μαχαίρι σου
Για τράβα το κουμπούρι σου
Από την από πίσω (εννοεί την πίσω τσέπη)

Να σε γιομίσω καρπαζές
Και να σε ξεφτιλίσω…

Λιονταρισμός δηλαδή με τα ούλα του και τελεία περιφρόνησις στα σιδερικά.

Όλα τα τραγούδια πραγματεύονται «περί φυλακή» και «περί αδικία σ’ αυτόν τον παλιοντουνιά»:

Μέσα την περνάμε φίνα
Πιο καλά και απ’ την Αθήνα.
Κάθε μέρα μακαρόνια
Και ο μάγκας βγάζει χρόνια!

Εννοεί τα χρόνια της φυλακής, που βγάζει ο μάγκας με μακαρονάδα και την οποία προσφέρει, φυσικά, δωρεάν το Δημόσιο στους κρατούμενους. Έτσι, κατά τον ποιητήν, ο μάγκας πιάνει «κορόιδο» το κράτος.

Το μουσικό πρόγραμμα περιλαμβάνει και ατραξιόν. Σόλο μπουζούκι. Βαστάτε την ανάσα σας. Οι γλύκες τρέχουν ποτάμι, καθώς και τα δάκρυα του θηλυκού ημικόσμου. Οι πενιές βαράνε στην καρδιά.

-Παιδί μου ποτέ να μην πεθάνεις…

Εκτελεστής αυτή τη στιγμή είναι ο Μάρκος. Το μπουζούκι τρέμει στα χέρια του. «Δίνεται ολόκληρος», όπως λένε και οι σοβαροί μουσικοκριτικοί…

Ως και το τσουλούφι των μαλλιών του ακόμα, πάνω στο κούτελο, συμπράττει στην εκτέλεση, με τρελά ανεμίσματα…

Κώστας Μπέζος
(Σκίτσα του ίδιου)

bezos2

Το σαξόφωνο είναι ύβρις

 

Tέτοια άρθρα, είτε χρονογραφικά είτε πιο κοντά στο ρεπορτάζ, που γνώριζαν στους αναγνώστες των εφημερίδων τις λιγότερο ορατές πλευρές της ζωής στην πρωτεύουσα, ήταν συνηθισμένα στις εφημερίδες του μεσοπολέμου -είχαμε δει σχετικά πρόσφατα ένα άρθρο για την αργκό.

H διαφορά είναι ότι ο συντάκτης εδώ είναι κάποιος που δρούσε (και) στον ίδιο χώρο, και που (σχεδόν σίγουρα) είχε γράψει, έστω και με ψευδώνυμο, τραγούδια σαν κι αυτά που ειρωνικά περιγράφει στο άρθρο του. Πάντως, αν εξαιρέσουμε το «σεφ ντ’ ορχέστρ», δεν υπάρχει κάποια σαφώς απαξιωτική αναφορά για τον Μάρκο -εσείς τι λέτε;

190 Σχόλια to “Ο Κώστας Μπέζος για τον Μάρκο Βαμβακάρη”

  1. Faltsos said

    Καλημέρα

  2. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Αφού ευχαριστήσω για το ταξίδι στο χρόνο, σχετικά με το ερώτημα της απαξίωσης ή μη: Υπάρχει ένας αέρας υπεροψίας, όμως τον αποδίδω στο γεγονός ότι ο συγγραφέας απευθύνεται στο κοινό της εφημερίδας/περιοδικού του. Σκοπό έχει να παρουσιάσει αυτή την εξωτική για την εποχή εικόνα των περιθωριακών ρεμπέτηδων στους αγοραστές του εντύπου, χαϊδεύοντας την αίσθηση ανωτερότητάς τους απέναντι σ’ αυτούς τους «λαϊκούς». Αν φιλτράρει κανείς αυτό το μέρος της εικόνας, αυτό που μένει είναι αρκετά καλή απεικόνιση της ατμόσφαιρας.
    Για να είναι κανείς σίγουρος, θα πρέπει να δει κι άλλα κείμενα της εποχής, σαφώς επικριτικά και απαξιωτικά, για να γίνει σύγκριση. κτγμ πάντα.

  3. Faltsos said

    Δεν ομιλώ την γαλλικήν, αλλά απ’ ότι βλέπω chef d’orchestre είναι ο μαέστρος/διευθυντής ορχήστρας. Γιατί να είναι απαξιωτικός ο χαρακτηρισμός; Ορχήστρα είναι και η λαϊκή όπως μας έμαθαν αργότερα ο Μίκης, ο Μάνος και οι επίγονοί τους

  4. Γς said

    >ν αρχίσουμε από την ταβέρνα, θα καταλάβουμε αμέσως όλο αυτό το «χαρμάνι» του Ευρωπαϊκο-αραχωβίτικο-αφρικανισμού

  5. atheofobos said

    Οι δύο ξένες τραγουδίστριες που αναφέρει είναι η Lucienne Boyer και η Imperio Argentina και αυτές είναι οι μεγάλες επιτυχίες τους.

  6. atheofobos said

    Και ο Μάρκος τραγουδά την επιτυχία της Imperio Argentina

  7. spatholouro said

    Μπράβο στον Corto και να επαναλάβω εδώ, για το άρθρο αυτό, ό,τι έγραφα για την έκδοση Μπέζου από τον Klein:

    «το άρθρο του Μπέζου, το μεταφρασμένο αγγλικά, δημοσιεύθηκε ελληνιστί στην εφημερίδα «Ελευθερία» στις 25/2/1945, και όχι «γύρω στα 1937-38», όπως αναφέρεται. Επίσης δεν αναφέρεται η πηγή από την οποία αντλήθηκε το άρθρο αυτό!»
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/11/06/bezos/

  8. Γς said

    3:

    Ενας faltsos περί σεφ ντ ορκέστρ

  9. Γς said

    Κι αν μας ρωτουσαν ποιος είναι ο σύγχρονος του ανεπανάληπτου Κώστα Μπέζου;

    Ο πιο κοντινός έστω

  10. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    θα έχουμε πολλά ενδιαφέροντα να διαβάσουμε και σήμερα Νίκο, έχουμε και ειδήμονες σχολιαστές …
    Ωραία.

    Αλλά και μιά είδηση για να ακούνε μερικοί-μερικοί και να λάβουν υπ΄ όψη τους ….🙂

    Αυτές τις μέρες ο αριθμός των σχολίων στο 2016 ήδη ξεπέρασε αρκετά το σύνολο των σχολίων του προηγουμένου έτους
    2015 (1/1-31/12): 61016 σχόλια (εντός του 2015),
    2016 (1/1-19/11): 63592 σχόλια, κι ακόμα έχουμε μέσα Νοεμβρίου !!!!

  11. gpoint said

    Καλημέρα

    Μου είναι δύσκολονα κατανοήσω το πνεύμα του γραπτού δεδομένου ότι αναφέρεται σε εποχή που οι λέξεις είχαν άλλη ιδιαίτερη σημασία από την σημερινή- αν αποκακούσες τον άλλον ρε ήταν αιτία για σοβαρό καυγά.

    Το ύφος της γραφής μου θυμίζει έντονα κάποια μικρά ένθετα στο «Ρομάντζο» της δεκαετίας του 50 με τίτλο «λόγια της πιάτσας» ή κάπως έτσι

  12. Faltsos said

    8
    Ευχαριστώ! Με κολακεύεις

  13. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλημέρα.
    Κατ’ αρχήν συγχαρητήρια πολλά στον Corto που μας χάρισε αυτό το χρονογράφημα.
    Ο Γιώργος Μ είπε ό,τι ήθελα να πώ, με κάλυψε πλήρως.☺

  14. gpoint said

    # 10

    Μοι προξενει κατάπληξιν η προσπάθεια του σχολιαστού Ιατρού να αναβιβάσει τεχνηέντως το τίμημα της εξαγοράς του Σαραντάκειου ββλογγ υπό των ελληνοψύχων του Ιλυνόεις ( = λασπωμένα μυαλά) τον προσεχήν Γαμηλιώνα.
    Ημεις ντόλλαρς έχομεν κάργα αλλά δεν υποκύπτομεν εις παραπλανητικάς αναβιβάσεις τιμών

  15. Γς said

    12:

    Πλάκα κάνω.

    Πάντα κάνω πλάκα.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_726.html

  16. spatholouro said

    Sarant: «Η πρώτη του δημοσίευση δεν ξέρουμε σε ποιο έντυπο έγινε, διότι δεν αναφερόταν στο περιοδικό.»

    Ατυχώς το συνηθίζει αυτό ο Κ. Χατζηδουλής, ο οποίος προέβη τότε σε αυτή τη δημοσίευση στο «Λαϊκό Τραγούδι». Το νόστιμο είναι ότι ο Γ. Κοντογιάννης στο blog του περιοδικού, που μνημονεύει ο Νίκος, δεν θυμάται καν ότι εκείνος στο ίδιο το περιοδικό του το δημοσίευσε! Είχα στείλει τότε σχόλιο στο blog, όπου του υπενθύμιζα τα πράγματα, δίνοντάς του και την πληροφορία της πρώτης (;) δημοσίευσης του άρθρου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, αλλά μάταια…

  17. Γς said

    10:

    Αχ, Γιάννη. Για ρίξε και τον αριθμό σχολίων ανά σχολιαστή.

    Να δούμε που βρισκόμαστε.

    Μού΄χεις ρίξει στ αυτιά βέβαια.

    Τουλάχιστον είμαι δεύτερος;

  18. Babis said

    Θυμίζει λίγο Τσιφόρο ή μου φαίνεται;

  19. Καλημέρα.
    Ευχαριστώ πολύ για την γνωριμία και τα υπέροχα δώρα-κείμενα που λαμβάνω εγώ και χιλιάδες άλλοι απο εσάς.
    Καθόλου δεν με πειράζει που σας μοιράζομαι.Ίσως έτσι εξηγείται και η πολυγαμία.
    Αστειεύομαι φυσικά.
    Επί του θέματος:Τους θαυμάζει,κυρίως τον Μάρκο,αλλά επιθυμεί την απόσταση, τουλάχιστον στους χώρους που φανερά κινείται, εφημερίδα, πρωινά στέκια, επαγγελματικές συναστροφές. Αν δίνει στίχους ή τους επισκέπτεται τα βράδια είναι προσωπική του, όπως λέγεται ,υπόθεση. Η ταπεινή μου γνώμη.

  20. spatholouro said

    Εύλογη πάντως φαίνεται η υπόθεση ότι το άρθρο παρέμεινε ανέκδοτο όσο ήταν εν ζωή ο Μπέζος, για δύο λόγους: και γιατί έως τώρα δεν έχει ανευρεθεί προηγούμενη του 1945 δημοσίευση και γιατί φαίνεται πως κάπως σαν εις μνήμην η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να το δημοσίευσε, όπως έκανε και στις 18/2/1945 (δηλ. χονδρικά δύο χρόνια από τον θάνατό του) με το άρθρο του «Ο Γιάννης», όπου δηλώνεται ότι πρόκειται για ανέκδοτο ευθυμογράφημα του Κ. Μπέζου.

  21. Γς said

    9, 11, 18:

    Ναι. του Νίκου Τσιφόρου.

    Ποιό κοντινό στο στυλ του δεν βλέπω

  22. Γς said

    21:

    Λίγο Ζάχο Χατζηφωτίου;

  23. Γς said

    19:

    >Καθόλου δεν με πειράζει που σας μοιράζομαι.Ίσως έτσι εξηγείται και η πολυγαμία.

  24. Γιάννης Ιατρού said

    17: Γς
    Πάντα πρώτος (μετά τον ΝικοΚύρη ήσουν, είσαι και θα είσαι🙂🙂

  25. sarant said

    Καλημερα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις ουσιαστικές επισημάνσεις που με έκαναν να προσθέσω μια παράγραφο στο άρθρο.

    20 και πριν: Το πιθανότερο είναι να έχει μείνει το κείμενο ανέκδοτο -αλλά δεν είναι βέβαιο και δεν δηλώνεται ανέκδοτο όπως το προηγούμενο ευθυμογράφημα (Θα μπορούσε να λέει, «ακόμα ένα ανέκδοτο κειμενο….»)

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=64&dc=18&db=2&da=1945

    3: Νομίζω ότι στα γαλλικά η προφορά είναι «σεφ ντ’ ορΚέστρ». Όταν γράφει «σεφ ντ’ ορΧέστρ» δεν το κάνει από άγνοια, αλλά μάλλον για το λογοπαίγνιο. Νομίζω.

    10: Οι επισκέψεις στο ιστολόγιο δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει τις περσινές και προπέρσινες -αυτό θα γίνει, καλώς εχόντων των πραγμάτων, αρχές Δεκεμβρίου.

  26. Παναγιώτης Κ. said

    @2. Πως τα… κατάφερες και μπήκες στο μυαλό μου και έγραψες όλα όσα είχα να γράψω, διαβάζοντας το σημερινό άρθρο;🙂

  27. Γς said

    24:

    Δεν το πιστεύω!

    Ευχαριστώ Τζον, που μου επιτρέπεις να προηγούμαι.

    Υπόσχομαι κρασοκατάνυξη την ημέρα της απονομής βραβείων

  28. spatholouro said

    25/20
    Πράγματι, δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι.

    Ωστόσο, αφενός μπορεί να διέφυγε η επισήμανση «ανέκδοτο» (ή να θεωρήθηκε αυτονόητο μετά το προηγηθέν ανέκδοτο δημοσίευμα «Ο Γιάννης») και αφετέρου θαρρώ πως και η τότε επικρατούσα δεοντολογία θα επέβαλε να αναγραφεί η εφημερίδα και η χρονολογία της πρώτης δημοσίευσης, εάν είχε προϋπάρξει.

  29. Εμένα, μια και ρωτάς Νίκο, μου φάνηκε απαξιωτικό το άρθρο και ως εκ τούτου δεν μου πολυάρεσε. Αν μου θύμισε κάτι, είναι διάφορα αντίστοιχα του Ψαθά. Ο «Μεμέτης», να υποθέσω, είναι το γνωστό ηπειρώτικο; Γιατί δεν θα το συγκατάλεγε κανείς στα «τα άπαντα της νεοελληνικής λαϊκής μουσικοπαραγωγής» — προφανώς τον μπέρδεψε ο Μποχώρης.

  30. spatholouro said

    Ο «Μεμέτης» (1931)

  31. κουτρούφι said

    «Βασιλεύς των οργάνων το μπουζούκι και αντιβασιλεύς ο μπαγλαμάς. Ένα τέτοιο κέντρο λειτουργεί στο Βοτανικό, χωμένο ανάμεσα στα δέντρα. Κάθε βράδυ «τίγκα» από μύστας του ρεμπέτικου τραγουδιού. Και η ορχήστρα! Χάρμα ιδέσθαι. Έξη μπουζούκια, κιθάρα, βιολί, σαντούρι και μπαγλαμάδες. Και εκτελεσταί; Βλοσυροί κατσαρομάλληδες με εξογκωμένο το καρύδι του λαιμού, και ύφος λιονταρή. Τα μουρμούρικα ακουμπισμένα στο γόνατο, κλαίνε και οδύρονται όλο παράπονο και πάθος.»

    Στο Βοτανικό, ο Μάρκος ήταν προπολεμικά. Εδώ:
    https://www.facebook.com/notes/mpoyzoyki-kai-mpoyzoyksides/%CE%B8%CF%81%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9/532096446832135/
    και εδώ:
    http://mpouzouksides.blogspot.gr/2013/11/blog-post_26.html
    πληροφορίες για το μαγαζί και για το ποιοι ήταν (και ποιοι δεν ήταν;) οι άλλοι μπουζουκτσήδες και οργανοπαίκτες.

  32. 30 Όποιος βιάζεται σκοντάφτει! Στέκομαι διορθωμένος λοιπόν🙂

  33. spatholouro said

    Κι αν δεν σου πω, δεν έχει ημι-ανάς! (λέμε και καμιά «μΑγαθία» να περνάει η ωρα…)

  34. Γιάννης Ιατρού said

    25 (τέλος): Ναι Νίκο, άλλο ο αριθμός σχολίων κι άλλο οι επισκέψεις. Αλλά κι εκεί, όπως λές …. ανεβαίνει η αξία ….🙂

    Και να με συμπαθάτε που διαβάζω/σχολιάζω διακεκομμένα, αλλά εδώ έχουμε απανωτές διακοπές ρεύματος, 6-7 μέχρι στιγμής, από 3′ έως 72′ κι έχω τον νού μου στα ηλιακά συστήματα στο σπίτι, γιατί η θερμοκρασία έφτασε τους 250°C περίπου (με όριο ασφαλείας τους 360°C), γιατί τα συστήματα UPS κλπ. που υποστηρίζουν πλήρως έως 60′ περίπου το σύστημα….. εξαντλήθηκαν με τη διακοπή των 72′ και η γεννήτρια δεν είναι διαθέσιμη (service κλπ. γμτ$%^^# 😦 )

  35. sarant said

    34 Ωχ, τέτοιο χουνέρι κυριακάτικα;

    Πάντως, από τον πίνακά σου βλέπω ότι οι πρώτοι δώδεκα σχολιαστές έχουμε σχεδόν το 50% των σχολίων. Αν πάρουμε και τον Νεοκίντ κάνουμε κυβέρνηση.

    28 Έχω κάποιες επιφυλάξεις για το αν ετηρείτο η δεοντολογία της εποχής

  36. Γιάννης Ιατρού said

    35a Ναι ρε γμτ! Ευτυχώς, εδώ και 30′-40′ λεπτά ηρεμήσανε τα πράγματα, είμαστε πλέον σε DEFCON4🙂 . θα δούμε.. .

    Πληροφοριακά, ο Κίντος είναι στην 20η θέση με 951 (1,51%) σχόλια, αλλά κι έτσι φτάνει για >50% κυβέρνηση. Εδώ βέβαια ισχύει το λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε του πρώτου ανδρός αρχή🙂🙂

    Είναι και το θέμα, ότι δεν έχουμε (ακόμα) βάλει και συντελεστές/πολλαπλασιατές/bonus για την ποιότητα σχολιών,την ηλικία, τον χρόνο συνδρομής ως σχολιαστής, τη συχνότητα σχολιασμού κλπ., οπότε θα είχαμε κι ενδιαφέρουσες ανακατατάξεις.
    Θέμα λαμπρόν για την επόμενη ολομέλεια…, κρινόμενο κυρίως βάσει της «Αρχής της Απροσδιοριστίας του Χάινεκεν (Heinecken)», την οποία προφανώς και θα παρουσιάσει σε πανηγυρικό λόγο ο ανακαλύψας αυτήν, ο Κίντος.🙂🙂🙂

  37. Corto said

    Χαίρετε και από μένα!

    Ευχαριστούμε και πάλι τον Νίκο Σαραντάκο για όλα τα ωραία που μας προσφέρει!
    Ευχαριστώ και όλους τους φίλους για τα καλά τους λόγια!

    Για την ταυτότητα του άρθρου είναι πολύτιμη η πληροφορία του Spatholouro ότι είναι γνωστή τουλάχιστον μία δημοσίευσή του στην Ελευθερία στις 25/2/1945.

    Να πω ότι και σε αυτό το άρθρο η δακτυλογράφηση έγινε από το απόσπασμα της δημοσίευσης στην εφημερίδα και ακολουθήθηκε η πρωτότυπη ορθογραφία, την οποία εκσυγχρόνισε ο Νικοκύρης μας. Δηλαδή δεν έγινε η πληκτρολόγηση από το έντυπο περιοδικό, στο οποίο η ορθογραφία είναι ήδη εκσυγχρονισμένη, αλλά όπου έχω εντοπίσει κάποια λάθη.

    Κατά την γνώμη μου, το άρθρο δεν είναι καθόλου απαξιωτικό για τον Μάρκο, αλλά διαπνέεται από το χιουμοριστικό πνεύμα της υπερβολής με το οποίο οι ίδιοι οι ρεμπέτες απευθύνονταν μεταξύ τους για αυτοσαρκασμό και χιούμορ (Ζωρζ Μπατέ, χοροδιδάσκαλος εκ Παρισίων κ.ο.κ.)

  38. Μιχάλης Κατσίγερας said

    Ενδεχομένως το »λιονταρής», για την όλη λαϊκή κομπανία και η επανάληψή του ως σχόλιο στο περιεχόμενο του τραγουδιού του Μάρκου, να αφορά και τον ίδιο τον Μάρκο. Τώρα, αν ήταν λιονταρής ο Βαμβακάρης, ας δούμε τα κιτάπια.

  39. Νικόλας said

    Αναρωτιέμαι ποιο είναι το τραγούδι με αυτούς τους στίχους:
    «Για τράβα το μαχαίρι σου
    Για τράβα το κουμπούρι σου
    Από την από πίσω (εννοεί την πίσω τσέπη)

    Να σε γιομίσω καρπαζές
    Και να σε ξεφτιλίσω…»

    Τα αποτελέσματα του γούγλη είναι απογοητευτικά. Μην είναι κάποιο γνώστο τραγούδι του Μάρκου με παραλλαγμένους στίχους; Έχει κανείς καμιά ιδέα;

  40. sarant said

    39 Κι εγώ την είχα αυτή την απορία. Το πιο κοντινό που σκέφτηκα είναι το «Κουτσαβάκι»
    («Βρε μάγκα το μαχαίρι σου») του Ανέστου Δελιά, που έχει στίχους με κάποια ομοιότητα

    Βρε μάγκα το μαχαίρι σου
    για να το κουσουμάρεις
    Πρέπει να έχεις την ψυχή
    φιγουρατζή, καρδιά για να το βγάλεις

    Στο ‘πα να κάτσεις φρόνιμα
    γιατί θα σε τσακίσω
    θα ‘ρθω με το κουμπούρι μου
    φιγουρατζή και θα σε ξεφτιλίσω

  41. Corto said

    20 (Spatholouro):

    Τον «Γιάννη» πληκτρολογημένο και άλλα ενδιαφέροντα για τον Μπέζο μπορούν να διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι εδώ:

    https://hsoupa.wordpress.com/

  42. Corto said

    38 (Μιχάλης Κατσίγερας):

    Αν με το όρο λιονταρής νοείται ο ψευτοπαλληκαράς, όπως ο Νίκος Μάθεσης, τότε όχι, ο Μάρκος δεν επεδείκνυε τέτοια συμπεριφορά -από όσα διαβάζουμε τουλάχιστον.
    Παρομοίως δεν υπήρξε νταής (επιθετικός τύπος του υποκόσμου), όπως ήταν ο Μπαγιαντέρας και ο Μιχάλης Γενίτσαρης.

  43. Corto said

    40 (Sarant):
    Να προσθέσουμε ότι το «Βρε μάγκα το μαχαίρι σου» το ηχογράφησε και ο Γιώργος Κατσαρός:

  44. Αιμ said

    Καλημέρα, όπως πάντα εξαιρετικό.

    Νομιζω τα λέει όλα ο Κορτο στην τελευταία παραγραφο του 37

  45. sp said

    Δεν ξέρω αν σημειώθηκε και αλλού, όμως αξίζει να αναφερθεί, ότι πίσω από τον αινιγματικό ρεμπέτη Α. Κωστή κρυβόταν στην πραγματικότητα ο Κώστας Μπέζος (ταυτοποιήθηκε από τον ερευνητή Παναγιώτη Κουνάδη).

  46. sarant said

    45 Αυτό που λέτε το έχουμε αναφέρει στο προηγούμενο άρθρο περί Μπέζου και το θεώρησα ήδη γνωστό γι’ αυτό και δεν το ανέφερα τώρα.

  47. ΓιώργοςΜ said

    13, 26 Άμα ξυπνάς πρωί….🙂

    36 Στη στατιστική να μπουν παρακαλώ και οι αναφορές (citations). Μάνι-μάνι μάζεψα δύο σήμερα…🙂

  48. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  49. Αν δεν γνωρίζαμε πως ο Μπέζος είχε την ορχήστρα με τις χαβάγιες, θα έλεγα πως είναι ένα άρθρο εν μέρει ξενάγηση σε έναν άγνωστο κόσμο (α λα Βάρναλης) και εν μέρει υποτιμητικό της πλέμπας, που βεβαίως δεν διαβάζει την εφημερίδα.
    Γνωρίζοντας, όμως, πως ο Μπέζος ασχολιόταν με ένα μουσικό είδος σαφώς δυτικότροπο, λέω πως πρόκειται για ένα εντελώς υποτιμητικό άρθρο.
    Και μάλιστα τριπλά υποτιμητικό, διότι ο Μπέζος είχε και το πεπόνι και το μαχαίρι (πρόσβαση στην εφημερίδα και γνώσεις γραφής/σκίτσου/μουσικής) ενώ ο Μάρκος δεν είχε καμία δυνατότητα απάντησης. Ακόμα κι αν μάθαινε κάποτε την ύπαρξη αυτού του άρθρου.

  50. Νικόλας said

    Το σκέφτηκα κι εγώ το «Κουτσαβάκι» αλλά μου φάνηκε ότι δεν ταιριάζει. Τώρα που το ξαναβλέπω κάτι τέτοιο τραγουδιέται κανονικά πάνω στη μελωδία:
    «Για τράβα το μαχαίρι σου / Για τράβα το κουμπούρι σου
    Από την από πίσω
    Να σε γιομίσω καρπαζές, αμάν αμάν
    Και να σε ξεφτιλίσω…»

  51. Corto said

    Για το ζήτημα της χρονολόγησης του άρθρου, παρατηρούμε ότι ο Μπέζος αναφέρεται στην Βαγγελίτσα:
    «στο πέμπτο λιγάκι Ιμπέριο Αρτζεντίνα, στο δέκατο τη Βαγγελίτσα, και στο εικοστό, τα άπαντα της νεοελληνικής λαϊκής μουσικοπαραγωγής»

    Αν πρόκειται για την γνωστή Βαγγελίτσα του Παπαϊωάννου, τότε λογικά είναι γραμμένο μετά το 1937.
    Επειδή τα στιχάκια που μας μεταφέρει ο Μπέζος δεν είναι μεν χασικλίδικα, ανήκουν όμως σαφέστατα στο μάγκικο, υποκοσμικού ύφους ρεμπέτικο, πιστεύω ότι δεν πρέπει να απορρίψουμε το ενδεχόμενο το χρονογράφημα να είχε λογοκριθεί αρχικά.
    Προφανώς το 1945 όταν τελικά δημοσιεύτηκε, η λογοκρισία θα είχε χαλαρώσει.

  52. Μοιάζει σαν να προσπάθησε να γράψει ένα κείμενο που να βρίσκεται σε συμφωνία με τη γραμμή των σοβαρών εφημερίδων της εποχής,που ήταν η καταδίκη του τραγουδιού του υποκόσμου, γιατί αλλιώς δε θα δημοσιευόταν (έχουν και οι πολυτάλαντοι τη συνήθεια του φαγητού ), αλλά από κάτω φάνηκε η θετική άποψή του για τους ανθρώπους,το χώρο και τη μουσική, που τη γνώριζε καλά.
    Ακόμα κι αυτό το «Ντιγκλίν, ντιγκλάν, γκλιν, γκλιν» αποδίδει σχετικά σωστά τα τελευταία μπιτ του ζειμπέκικου.

  53. Pedis said

    H διαφορά είναι ότι ο συντάκτης εδώ είναι κάποιος που δρούσε (και) στον ίδιο χώρο, και που (σχεδόν σίγουρα) είχε γράψει, έστω και με ψευδώνυμο, τραγούδια σαν κι αυτά που ειρωνικά περιγράφει στο άρθρο του. Πάντως, αν εξαιρέσουμε το «σεφ ντ’ ορχέστρ», δεν υπάρχει κάποια σαφώς απαξιωτική αναφορά για τον Μάρκο -εσείς τι λέτε;

    Τον παίρνει στο ψιλό, για πλάκα.

    Παρόμοιου στυλ περιγραφές ενδέχεται να λειτουργούσαν, στους περίεργους της μεσοαστικής τάξης ως διαφήμιση με γαρνιτούρα φολκλόρ για τα ρεμπέτικα μαγαζιά.

  54. Το
    Για τράβα το μαχαίρι σου
    Για τράβα το κουμπούρι σου
    Από την από πίσω (εννοεί την πίσω τσέπη)
    Να σε γιομίσω καρπαζές
    Και να σε ξεφτιλίσω…

    μπορεί να το έγραψε ο ίδιος καθώς έγραφε το άρθρο.

  55. Corto said

    Για το ερώτημα σε ποια τραγούδια απαντούν οι στίχοι του χρονογραφήματος, θεωρώ ότι πρόκειται για την ίδια περίπτωση με διάφορα παλαιά χρονογραφήματα σχετικά με το ρεμπέτικο, π.χ. με την χασικλίδικη λογοτεχνία του Βάρναλη. Τα λάθη που παρατηρούμε στην μεταφορά των στίχων δεν οφείλονται αναγκαστικά σε κάποιον αυτοσχεδιασμό των μουσικών, π.χ. του Μάρκου -έστω και αν αυτοί ανά περίσταση, μπορεί να παράλλαζαν τους ηχογραφημένους στίχους.
    Το πιο πιθανό είναι ότι οι χρονογράφοι δεν συγκράτησαν καλά τα τραγούδια που άκουγαν, και προσπάθησαν να τα ανακατασκευάσουν από μνήμης. Είναι αναμενόμενο να συνέβαινε κάτι τέτοιο, σε μια εποχή κατά την οποία οι δίσκοι γραμμοφώνου ήταν ακριβοί και δυσεύρετοι, ενώ συγχρόνως οι ακαδημαϊκές προσεγγίσεις έχουν αποκλείσει σχεδόν κάθε ενασχόληση με το ρεμπέτικο.

    Στην χασικλίδικη λογοτεχνία, ο Αυτόχειρ γράφει:

    Πότε με θρέφει ο λουλάς,
    (αμάν, αμάν, αμάαααν… ωώχ!)
    πότε μ’ αδυνατάει,
    πότε με ρίχνει στο νταλκά
    και με παρηγοράαααει!

    Αντί για το σωστό:

    Ώρες με θρέφει ο λουλάς/ ώρες αδυνατάω
    ώρες με ρίχνει σε νταλκά/ κι ανθρώπου δεν μιλάω.

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, πολύ μεστά σχόλια!

  57. w2016blog said

    37 «Κατά την γνώμη μου, το άρθρο δεν είναι καθόλου απαξιωτικό για τον Μάρκο, αλλά διαπνέεται από το χιουμοριστικό πνεύμα της υπερβολής με το οποίο οι ίδιοι οι ρεμπέτες απευθύνονταν μεταξύ τους για αυτοσαρκασμό και χιούμορ (Ζωρζ Μπατέ, χοροδιδάσκαλος εκ Παρισίων κ.ο.κ.)»
    Δηλαδή για να μην τρελαθούμε, το αρθρο του Μπέζου γράφτηκε για να το διαβάσουν οι ρεμπέτες;
    Εδω ισχύει το
    – Οι άλλοι μας φτύνουν και μεις νομίζουμε πως βρέχει!

  58. Γιάννης Ιατρού said

    57: Ε, δεν ανοίγεις καμιά ομπρέλα;

  59. Γιάννης Ιατρού said

    Πως ξέρουμε ότι το άρθρο το έγραψε όντως ο Μπέζος; Η μοναδική (πιό παλιά) αναφορά είναι αυτή από την δημοσίευση στην εφημερίδα του 1945. Δεν βλέπω πουθενά αλλού κάποια αναφορά του έστω σχόλιο κλπ. Αν είχε δημοσιευθεί παλιότερα, οπουδήποτε, δεν θα είχε προξενήσει κάποια σχόλια τέλος πάντων;

  60. 59

    Τα σκίτσα, πάντως, μοιάζουν με τη γραμμή του Μπέζου πούχαμε δει στο προηγούμενο άρθρο

  61. Corto said

    57: Ο Αλέκος Σακελλάριος γύρισε την ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» για να την δουν οι λατερνατζήδες;

  62. Corto said

    59:
    Γιάννη, νομίζω ότι αφενός τα σκίτσα μοιάζουν, όπως σωστά παρατηρεί ο Σκύλος, αφετέρου οι εκδότες της «Ελευθερίας» δεν θα είχαν λόγο να βάλουν ψεύτικη υπογραφή. Υπόθεση κάνω δηλαδή, δεν έχω άλλο τεκμήριο.

  63. Γιάννης Ιατρού said

    62: Corto
    Κι εγώ τα σκέφτηκα αυτά, δεν ξέρω όμως καθότι έχω πρακτικά άγνοια επί των θεμάτων των ρεμπετών κλπ., αν υπήρχε τότε (1945) κάποιος λόγος (πολιτικός/προσωπικός κλπ.) να γίνει μιά κάποια μείωση του ρεμπέτικου ή κάποιου επιφανούς ρεμπέτη (π.χ. του Μάρκου;) την εποχή εκείνη. Τα σκίτσα δεν είναι και δύσκολο να τα μιμηθεί κάποιος που σκαμπάζει ….

    Ίσως είναι τραβηγμένο να το δεί κανείς έτσι, αλλά λίγο ξεκάρφωτο, εν αιθρία, μου φαίνεται το όλο δημοσίευμα…. Και είναι και διφορούμενο, έπαινος/χιούμορ ή γελιοποίηση/μείωση κλπ.;;;

  64. Γιάννης Ιατρού said

    63: Και κάτι άλλο: Και σήμερα, πολλές φορές έχω παρατηρήσει, π.χ. σε «κοσμικές συγκεντρώσει», π.χ. σε γλέντια σε γάμους σε διάφορα «κτήματα xy», όλα αρχίζουν με κάποια μουσική κάπως ευρωπαϊκή κλπ. και τελειώνουν με καλαματιανό κλπ. Η σειρά είναι πολύ κοντά σ΄αυτό που περιγράφει ο Μπέζος ….🙂
    Τρισχιλειτής παιδιά η παράδοση🙂

  65. Πέπε said

    Καλησπέρα.

    Υποτίθεται ότι για να βγάλουμε κρίση αν το κείμενο είναι υποτιμητικό, πρέπει να συνυπολογίσουμε ποιος ήταν ο Μπέζος και τι άλλο ξέρουμε γι’ αυτόν. Λοιπόν: Έγραφε κι αυτός ρεμπέτικα, άρα κατά τεκμήριο ήταν συμπαθών.

    Σίγουρα;

    Αν κάποιος ξεκινήσει αντίστροφα, πρωτογνωρίζοντας τον άνθρωπο από αυτό το κείμενο και στη συνέχεια περνώντας στα τραγούδια του, θα μπορούσε να πει ότι αφού σίγουρα ΔΕΝ είναι συμπαθών (γιατί χωρίς πλαίσιο το κείμενο μάλλον εκλεί παραπέμπει), άρα και τα τραγούδια του είναι παρωδίες.

    Χωρίς να είμαι πεισμένος για κάτι τέτοιο, νομίζω ότι μια τέτοια ανάγνωση των τραγουδιών του (με όλη την υπερβολή, την πολύ βαριά φωνή, τη μεγάλη πληθώρα μάγκικων εκφράσεων κλπ.) είναι δυνατή.

    _______________________

    Οι αταύτιστοι στίχοι δεν κολλάνε με το «Βρε μάγκα το μαχαίρι σου». Θα θέλαμε ένα τραγούδι είτε όχι σε 15σύλλαβα δίστιχα αλλά σε στίχους (8+8+7) + (8+7) συλλαβών, είτε σε 15σύλλαβο μεν αλλά με τέτοια μελωδία ώστε το πρώτο από τα 4 ημιστίχια να λέγεται δυο φορές. Αλλιώς, θα τραβάει μόνο το μαχαίρι ή μόνο το κουμπούρι.

  66. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Να επιστρεψουμε στους μεγαλους ανατομους της ελληνικης ψυχης

    Μιχαήλ Μητσάκης:
    η ετερότητα μέσα από δύο «μυωπικά μάτια»

    Ονοματεπώνυμο: Μαρία Μαρκοπούλου
    ΑΕΜ: 1171

    http://ikee.lib.auth.gr/record/129752/files/GRI-2012-9133.pdf
    Επόπτρια μεταπτυχιακής εργασίας: Μαίρη Μικέ

    «….Θέμα του «Παρά την δεξαμενήν»αποτελεί ένα γλέντι που στήνει μια παρέα
    φοιτητών, είκοσι με τριάντα χρονών περίπου. Όλοι προέρχονται από την επαρχία,
    Πελοπόννησο, Νάξο, Σύρο, Ρούμελη, Τρίπολη, γι’ αυτόν το λόγο και διατηρούν ακό-
    μη τις παραδόσεις, τραγουδώντας ελληνικά κομμάτια και αδιαφορώντας για οποιοδή-
    ποτε ξενόφερτο ήχο. Διασκεδάζουν, τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια από τη Σπάρ-
    τη και τη Μεσσηνία ή το «Άιντε, σαράντα χρόνους έκαμα στους κλέφτες καπετάνιος»
    του Βαλαωρίτη. Δεν έχουν μπολιαστεί με τα νέα ήθη και έθιμα, τα εκ του εξωτερικού
    προερχόμενα. Πρόκειται για σίγουρη έμμεση αναφορά του Μητσάκη στον ξενόφερτο
    τρόπο διασκέδασης των κατοίκων της Αθήνας, στον «ξένο» ήχο και στην αγνότητα
    και γνησιότητα της ελληνικής περιφέρειας. Η αντιπαραβολή των ελληνικών ασμάτων
    με τα ακούσματα ευρωπαϊκών τόνων, με τελική νίκη των πρώτων, αφού σκεπάζουν
    οποιοδήποτε άλλο ήχο, δίνει μια εικόνα πάλι της απογοήτευσης του Μητσάκη για τη
    νέα κατάσταση. Σε συνδυασμό με το γλέντι αυτό μια σκηνή χορωδίας «άπορων παι-
    διών»85 προκαλεί το ενδιαφέρον του αφηγητή, ο οποίος κάθεται και ακούει τις αργές,
    γλυκές, λεπτές, ποικίλες και εναρμόνιες φωνές των μικρών παιδιών να μεταφέρουν
    ήχους της ελληνικής παράδοσης. Παράλληλα ακούγεται ο ήχος ενός πιάνου, που εί-
    ναι σαν να προσπαθεί να χαλάσει τη διασκέδαση της παρέας, οι φοιτητές παραγγέλ-
    νουν κανταΐφι, κατάλοιπο τούρκικων παραδόσεων, και όλα τα στοιχεία δικαιολογούν
    τα πολλαπλά πρόσωπα της ταυτότητας του ελληνικού κράτους, του χαμένου ανάμεσα
    σε Ανατολή και Δύση. Όλα συνδυάζονται και μπερδεύονται. Δεν πιστεύω ότι είναι
    τυχαία η επιλογή από το Μητσάκη μιας παρέας φοιτητών. Είναι εκείνοι που τον βοη-
    θούν να διατηρήσει την αισιοδοξία του πως θα αλλάξουν την κατάσταση και πως θα
    πάρουν το μέλλον στα χέρια τους, καταδικάζοντας επικίνδυνες πολιτικές και παλαιό-
    τερες ιδεολογίες. Σκηνικό είναι η παλιά Αθήνα, μια Αθήνα που ανακαινίζεται, προσ-
    παθώντας να αλλάξει ταυτότητα με την αλλαγή της όψης των κτιρίων, με μέσα δηλα-
    δή επιφανειακά, που δεν αλλάζουν στην πραγματικότητα την ουσία των γεγονότων.
    Το αφελές, παιδιάστικο και τερπνό τραγούδι των μικρών ξεσηκώνει την πρωτεύουσα,
    «τον σύγχρονον εν Ελλάδι πολιτισμόν, τον σύγχρονον εν Ελλάδι βίον, κατά το ήμισυ
    ευρωπαϊκόν και το ήμισυ έλληνα, κατά το ήμισυ φράγκον και κατά το ήμισυ ανατολί-
    την, δομινοφορούντα μασκαράν, επιχρυσωμένον τενεκέν, βρακάν με ψηλό καπέλ-
    λο…»

  67. Πέπε said

    Τι να δηλώνει άραγε η μνεία στην απουσία του σαξοφώνου; Τι συμβολικές συνδηλώσεις μπορεί να είχε το συγκεκριμένο όργανο τότε;

  68. 67

    Ε, το σαξόφωνο είναι δυτικός ήχος, καθαρός! Δεν είναι ντρίγκι-ντρίγκι σαν το μπαγλαμά.

  69. Πέπε said

    68
    Σύμφωνοι. Αλλά το πιάνο, εκτός ότι κι αυτό είναι δυτικό όργανο, έχει κι άλλες συνδηλώσεις: πιάνο μάθαιναν οι δεσποινίδες καλών οικογενειών (των πολύ καλών ίσως μάθαιναν άρπα), πιάνο είχαν σπίτι τους οι εύποροι κλπ.. Με το σαξόφωνο υπήρχε κάτι ανάλογο;

    Το σαξόφωνο είναι ένα σχετικά πρόσφατο όργανο, που η δημιουργία του τοποθετείται σε πολύ συγκεκριμένη περίοδο, και που -θαρρώ- προοριζόταν να ενταχθεί στα «ξύλινα» (ανεξαρτήτως πραγματικού υλικού) πνευστά της ορχήστρας, αλλά τελικά σταδιοδρόμησε πρωτίστως στην τζαζ και δευτερευόντως σε διάφορα είδη «ελαφράς / δημοφιλούς» μουσικής.

    Επειδή δεν ξέρω τι απ’ όλα αυτά ήταν που κυρίως συνέβαινε τότε, γι’ αυτό ρωτάω.

    Διάφορα όργανα έχουν κατά καιρούς αναχθεί σε σύμβολα διάφορων πραγμάτων, αλλά για το σαξόφωνο και δη στην τότε Ελλάδα δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό.

  70. Γιάννης Ιατρού said

    67-68: Και πνευστόν🙂 όχι έγχορδον!

  71. Μια υπόθεση έκανε, φίλε μου. Δεν ξέρω τίποτε παραπάνω.

    Α, και για τους μπαμπάδες που έχουν κορίτσα: http://www.boredpanda.com/funny-parenting-reality-father-of-daughter-simon-hooper/

  72. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    66. Tο πληρες διηγημα του Μιχαήλ Μητσάκη ««Παρά την δεξαμενήν» κατωθι

    http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=58823&code=7370&zoom=800

    Ολα ξεκινησαν απο την αναγνωση του διηγηματος ««Παρά την δεξαμενήν» εις το υπαιθριο καφενειο της οποιας, ηδη απο το 1976 ημουν τακτικος θαμωνας επι πολλες ωρες ως φοιτητης… και ακομη και σημερα αλλα αραιοτερα…

    Ενθουσιασθηκα απο το κατωθι τελος του διγηματος οπου προ 100 και πλεον ετων αναφερει αυτα που σχολιαζω στην καθ’ημας δυτικοανατολικη ελλαδα των γαλλικων με πιανο (εκ των οποιων μερικοι/ες ΚΚΕεσ.)μαζι με τα κλαρινα της Ομονοιας και την τσιφτετελ-λαδα,…την οψιμη συχνα παρασιτικη ή μεταπρατικη μεγαλοαστικη και αστικη ταξη(μιγμα γονων ευπορων αριστερων, μαυραγοριτων και παλαιοτερων τζακιων)

    «…τον σύγχρονον εν Ελλάδι πολιτισμόν, τον σύγχρονον εν Ελλάδι βίον, κατά το ήμισυ
    ευρωπαϊκόν και το ήμισυ έλληνα, κατά το ήμισυ φράγκον και κατά το ήμισυ ανατολί-
    την, δομινοφορούντα μασκαράν, επιχρυσωμένον τενεκέν, βρακάν με ψηλό καπέλλο…»

    Κατι παρομοιο περιγραφεται και στο αρθρο του Κώστα Μπέζου, οπου ο Μαρκος ειναι -απλως- το παραδειγμα εκεινης της εποχης με τα ρεμετικα :

    «…. Η Αθήνα κλείνει στα σπλάχνα της, όλα τα είδη της ζωής. Εκτός από τη δική της εκδήλωση, έχει στο αίμα της, λίγο Παρισάκι, λίγη Βουδαπέστη, λιγάκι Ν. Υόρκη, λίγο Άργος, λίγη Αράχωβα, λίγη Ανατολή, ίσως και Αφρική. Αν αρχίσουμε από την ταβέρνα, θα καταλάβουμε αμέσως όλο αυτό το «χαρμάνι» του Ευρωπαϊκο-αραχωβίτικο-αφρικανισμού. Η ευγενής παρέα, στο πρώτο ποτήρι, απαιτεί από την ορχήστρα τραγουδάκια της Μπουαγιέ, στο δεύτερο ποτηράκι, κάποιο ταγκό, στο πέμπτο λιγάκι Ιμπέριο Αρτζεντίνα, στο δέκατο τη Βαγγελίτσα, και στο εικοστό, τα άπαντα της νεοελληνικής λαϊκής μουσικοπαραγωγής, ήγουν «Μεμέτην», «Μποχώρην», «Καλογεράκι θα γενώ»… Η τελευταία εκδήλωσις, η οποία επισφραγίζει ένα τέτοιο γλέντι, υπάρχει μονοκόμματη σε χαρακτηριστικά λαϊκά κέντρα, γύρω στην Αθήνα….»

    Απλως η Μαρκο-μανια, η Μαρκο-φανατιλα, γνωστη ασθενεια των απανταχου ρεμπετοφιλων της μεταπολιτευσης προξενησε στον Νικοκυρη το ερωτημα
    » Χλευάζει ο Μπέζος τον Μάρκο Βαμβακάρη όπως γράφτηκε -ή απλώς παρουσιάζει με ελαφρό χιούμορ ένα θέμα που θα ήταν εξωτικό για μια μερίδα του αναγνωστικού του κοινού, πειράζοντας ταυτόχρονα έναν εκλεκτό ομότεχνο;»

    που ενας παλιοχαρακτηρας σαν τον ΑΦ που δεν εχει ιερο και οσιο (και ο οποιος εχει αποκαθηλωσει σχεδον ολους τους παλαιοτερους μουσικους και λογοτεχνες -ινδαλματα του λ.χ. τους Pink Floyd ως εμπορικους αμεσως μετα την εκδοση του The dark side of the moon) δεν θα διατυπωνε ποτε.
    .

  73. Γιάννης Ιατρού said

    72: ΑΦ, τέλος
    Έτσι ε;🙂

  74. Γς said

    64:

    >Τρισχιλειτής παιδιά η παράδοση

    Αν κι εγώ στο τελευταίο γάμο σε κτήμα είδα και μια καινούργια ατραξιόν.

    http://caktos.blogspot.gr/2015/07/blog-post_26.html

  75. Γς said

    Στο Ε ΤιΒι τώρα:

    [Τα λερναία της διατροφής]

    O Δημήτρης Γρηγορακης, γνωστός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος, λέει στην εκπομπή της Αννας Πάνιας για τα μεταλλαγμένα ακέφαλα κοτόπουλα που έχουν παραχθεί στο εργαστήριο για λογαριασμό μεγάλης αλυσίδας φασφουντάδικων.
    Και μια υπόδειξη: Μην παίρνετε προϊόντα που είναι σαν φωτοτυπίες [Εννοεί πανομοιότυπα]. Είναι μεταλλαγμένα.

  76. spatholouro said

    Κατ’ αρχάς θα έλεγα ότι δεν θα είχα ποτέ την υπόνοια ότι το άρθρο δεν είναι του Μπέζου (#59): και το ύφος αυτό είναι (όπως προκύπτει και από άλλα του κείμενα), και τα σκίτσα δικά του είναι, και από την εφημερίδα αναφέρεται ότι είναι δικά του τα σκίτσα, και τέλος από την εφημερίδα επίσης αναφέρεται ότι δικό του είναι το κείμενο. Όσο για το αν συνέτρεχε τότε (1945) λόγος μείωσης του ρεμπέτικου ή των συντελεστών του (#63), θυμίζω αφενός ότι δεν είναι γραμμένο το 1945, αλλά την περίοδο που λειτουργούσε το «Δάσος» (περίπου 1936-1940), δηλαδή Μεταξική περίοδο, όπου οιοσδήποτε επιθυμούσε να μειώσει το είδος αυτό δεν θα έβρισκε βέβαια απέναντί του αντιρρησία τον Μεταξά…

    Αφετέρου, το 1945, που βλέπει το φως της δημοσιότητας (αν το πρωτοβλέπει τότε) το άρθρο αυτό του Μπέζου, μια χαρά μπορεί κανείς να απαξιώσει ανέξοδα ρεμπέτικο και ρεμπέτες, με λιγότερο ή περισσότερο λεπτή ειρωνεία. Αίφνης ο Καραγάτσης τον επόμενο χρόνο (ΒΡΑΔΥΝΗ 9/8/1946) κατεβαίνει στις Τζιτζιφιές και πέφτει πάνω στον Μάρκο και τον Στράτο. Ας τον διαβάσουμε λίγο:

    «Εκεί έχουν μετακομίσει στο ύπαιθρο και μερικά κέντρα του μπαγλαμά. Διάκοσμος όλο μέγκλα και χάρι λαϊκή. Λαμπιόνια πολύχρωμα. Τραπεζάκια με παρδαλά τραπεζομάντηλα. Πελατεία επακριβώς καθωρισμένη. Ορχήστρα με βάσι το μπουζούκι και σόλο μπαγλαμά. Μεγάλες βεντέτες του άσματος, ο Στράτος κι’ ο Μάρκος Βαμβακάρης. Με άλλα λόγια, πράματα ξηγημένα στην τρίχα! […]Ο Στράτος λαμβάνει ανά χείρας το μπαγλαμαδάκι του και το κρούει περιπαθώς. Τράγκα-τρούγκα. Τα μπουζούκια ακομπανιάρουν. Ήχος βαρύς, καταθλιπτικά μερακλήδικος ξεχύνεται στον αέρα. “Κάτσε ν’ ακούσης μια πεννιά, πιές ένα ποτηράκι/αν θες να πιής και ναργιλέ, περίμενε λιγάκι…” […]Εν τω μεταξύ, η πελατεία έχει μερακλωθή από κρασί, έρωτα, “βαρειά” μουσική και…ίσως και κάτι άλλο. Είνε οι νεαροί με το γαρύφαλλο στ’ αφτί, που σε κυττάν με μάτια θολά σα να ήσουν τέρας της οδός Αθηνάς. Είνε τα “παιδιά” τα λίαν μυστήρια, “εργασίαι του ποδός”. Είνε τα κορίτσια των πέριξ συνοικιών, που προαλείφονται για…μέλλον (τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται). Είνε οι ψαράδες της παραλίας, που το ρίχνουν έξω με τον δικό τους τρόπο. Είνε και τα τέως “παιδιά”, που η τύχη τούς γέμισε το πορτοφόλι. Και τώρα γλεντούν πολύ βλοσυρά κι’ αξιόπρεπα, κρατώντας την παρακαθήμενη γκόμενα σε αυστηρή πειθαρχία. “Μάγκας βγήκε για σεργιάνι / καμμιά τζούρα για να βρη» […]Στο διπλανό κέντρο βασιλεύει ο Μάρκος Βαμβακάρης κ’ η ορχήστρα του. Γέννημα της Σύρας και θρέμμα του Περαία, είνε στην ακμή της ηλικίας του και του ρωμαλέου ταλέντου του. Ειδικότης τα “βαρειά”, τα ζεϊμπέκικα. Τα μπουζούκια βαράν το πρελούδιο σε λα μινόρε. Κι’ ο Μάρκος λανσάρει την καινούρια του κρεασιόν. “Γιατί ρωτάτε να σας πω/αφού σας είναι πια γνωστό/αφού συμβή στα πέριξ φωτιές να καίνε/φουμάρουνε οι μάγκες αργιλέ”.
    Το ακροατήριο ακούει τη μουσική με κατάνυξι. Πίσω απ’ τον Υμηττό ξεμυτίζει το λευκό φεγγάρι σκορπώντας ασημένιες πούλιες στην έκτασι της θάλασσας. Τα φώτα της Καστέλλας μοιάζουν με αστερισμό που ανέδυσε απ’ το κύμα. “Τριγύρω όλοι στις φωτιές/και βόλτα φέρνει ο αργιλές/μ’ ένα κελάιδισμα, το ίδιο πάντα/και στης μαστούρας το σκοπό/με τη σειρά μου θα το πω/αφού την τσίλια μου κρατώ”.
    Η πελατεία ρουφάει την τσιγαριά με λαίμαργα χείλια. Θολός καπνός κι’ οσμή ινδικής καννάβεως πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Βαίνομεν ολοταχώς προς γενικήν μαστουροποίησιν… “Παίζει το μπαγλαμαδάκι, και χορεύω ζεϊμπεκάκι / δώστε μου το λουλαδάκι, να φουμάρω τσιμπουκάκι”. […]Τι τρυφερή ψυχή που μαρτυράει αυτή η κατάχρησις των υποκοριστικών! Η πελατεία έχει εξουθενωθή. Όπου και να κυττάξης, μόνο μάτια βασιλεμένα σε τοξινωμένους ορίζοντες αντικρύζεις […]»

    Θαρρώ λοιπόν ότι στο ίδιο μοτίβο λεπτής ή λιγότερο λεπτής ειρωνείας κινείται και ο Μπέζος. Για παράδειγμα: «Και η ορχήστρα! Χάρμα ιδέσθαι. Έξη μπουζούκια, κιθάρα, βιολί, σαντούρι και μπαγλαμάδες. Και εκτελεσταί; Βλοσυροί κατσαρομάλληδες με εξογκωμένο το καρύδι του λαιμού, και ύφος λιονταρή». Επίσης η όλη περιγραφή του Μάρκου θεωρώ ότι επιδιώκει τον λεπταισθητο «διασυρμό» του ανδρός…Τέλος ένα άλλο παράθεμα («Σόλο μπουζούκι. Βαστάτε την ανάσα σας. Οι γλύκες τρέχουν ποτάμι, καθώς και τα δάκρυα του θηλυκού ημικόσμου») δεν αφήνει νομίζω περιθώριο για τη στάση του Μπέζου: κατ’ εμέ, είναι «απέναντι»…

    Ως προς τα καταγραφόμενα τραγούδια τώρα: το πρώτο και μένα μου φέρνει τους συνειρμούς που αναφέρει ο Νίκος (του Δελιά δηλ.): συν κάτι παρακούσματα, συν καμιά σάλτσα του Μπέζου, κάπως έτσι το φαντάζομαι. Το άλλο τραγούδι είναι πιστότερη απήχηση των «Φυλακών του Ωρωπού» του Μπάτη.

    Κατά συνέπεια, η εντύπωσή μου είναι πως το κείμενο την ενέχει την απαξιωσούλα του, ωστόσο, αντίθετα με τον αγαπητό Δύτη (#29: «Εμένα,[…] μου φάνηκε απαξιωτικό το άρθρο και ως εκ τούτου δεν μου πολυάρεσε»), εμένα μου καλοαρέσουνε όλα τα κείμενα εποχής που μπορούν να βρεθούν, κι ας είναι όλα απαξιωτικά: προσωπικά έχω φτάσει σε σημείο να ξεπερνάω σχεδόν το θετικό ή αρνητικό πρόσημο στις αξιολογικές κρίσεις των συγχρονικών κειμένων για το ρεμπέτικο και τους ρεμπέτες, πέφτοντας με τα μούτρα και εστιάζοντας στα παντοειδή στοιχεία και δεδομένα που μπορεί κανείς να αντλήσει από τα κείμενα αυτά, προκειμένου να ανασυστήσει εν τινι μέτρω την από τα πάνω και από έξω αναπαράσταση του ρεμπέτικου από φορείς του «κατεστημένου» και του «αντικατεστημένου».

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    59 κε: Το πιθανότερο είναι να έγραφε στην Ελευθερία κάποιος παλιός συνάδελφος του Μπέζου και να είχε κείμενά του.

    64 Αυτό ισχύει!

    66 Και μου θυμίζεις ότι τον έχουμε παραμελήσει τον Μητσάκη εδώ.

    69 Σαξόφωνο από τις μπάντες τζαζ ισως

    76 Α, εξαιρετικό κείμενο -θα το παρουσιάσουμε κάποτε.

  78. spatholouro said

    Η δε ατάκα απίστευτη: «Βαίνομεν ολοταχώς προς γενικήν μαστουροποίησιν»

  79. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    77.Γ Τα τελευταια ετη αντλω γνωση για την ιστορια των παππουδων/γιαγιαδων μας, τελος 19ου, αρχες 20ου αιωνα, απο τους παραγνωρισμενους ανατομους της ελληνικης ψυχης Δ.Βουτυρα, Μ.Μητσακη,….

  80. κουτρούφι said

    #76.
    » Κι’ ο Μάρκος λανσάρει την καινούρια του κρεασιόν. “Γιατί ρωτάτε να σας πω/αφού σας είναι πια γνωστό/αφού συμβή στα πέριξ φωτιές να καίνε/φουμάρουνε οι μάγκες αργιλέ”.»

    Και δεν είναι κρεασιόν του Μάρκου αλλά του Τσιτσάνη. Αλλο ένα παράδειγμα παραπληροφόρησης, αποτέλεσμα άγνοιας των διανοουμένων της εποχής. Αλλού, βέβαια, θέλει να εστιάσει ο Καραγάτσης αλλά λάθος πληροφορία μεταφέρει.

  81. Πέπε said

    77 τέλος:

    Κωλυόμενος να σχολιάσω το #76, θα σχολιάσω προφητικά την μελλοντική ανάρτηση του κειμένου του Μητσάκη:

    Σε τέτοιο κέντρο, το 1946, μου φαίνεται εντελώς απίθανο να κάπνιζαν χασίσι. Άλλο οι τεκέδες (παράγκες, κρυφές κάμαρες καφενείων, σπίτια) κι άλλο τα κέντρα διασκεδάσεως (δημόσια και ολοφάνερα). Ή ο Καραγάτσης κάνει live your myth in ρεμπετάδικα, δηλαδή είδε αυτό που περίμενε να δει κι ας μην υπήρχε, ή παραπληροφορεί σκοπίμως.

    Επίσης, η φράση «Ορχήστρα με βάσι το μπουζούκι και σόλο μπαγλαμά» δείχνει έλλειψη κατανόησης της μουσικής: ο μπαγλαμάς συνοδεύει το μπουζούκι, δεν είναι πρώτο όργανο. Κάτι ήθελε να πει που να περιλαμβάνει αυτές τις δύο λέξεις (τα ονόματα των οργάνων – πληροφορία) και μερικές ακόμη (αναφορές στην ορολογία της πιο αποδεκτής μουσικής – ειρωνικό σχόλιο), και το είπε.

  82. nikiplos said

    Καλησπέρα… ας μην ξεχνάμε πως πολλοί λόγιοι και διανοούμενοι είδαν με ιλαρό τρόπο ή κατέγραψαν σαν ένα είδος χρονογραφήματος ή ευθυμογραφήματος τη δική τους εμπειρία από λαϊκά μαγαζιά της εποχής τους. Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι απαξίωναν το είδος. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τον Μποστ για μια βραδιά στο Αιγάλεω, όπου θα άκουγαν τον Σερ Μπιθί. Το χιούμορ και η διεισδυτική ματιά που θα υπερβάλει κάποια χαρακτηριστικά, σε εμένα τουλάχιστον προσωπικά καθόλου δεν φαντάζει ως απαξίωση. Δεν είναι απαραίτητο δηλαδή ο κάθε ένας που σατιρίζει να απαξιώνει, ούτε υποχρεωτικά (ντε και καλά δηλαδή να …ούμε) αν μη τι άλλο θα πρέπει να εκτελεί πληρωμένη υπηρεσία ή να ικανοποιεί κάποια μόδα. «Έτσι τού ‘ρθε», έτσι είδε κάποια πράγματα και έτσι αισθάνθηκε ή βίωσε το συγκεκριμένο ντεκόρ εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ. Τίποτε άλλο… Σαφώς και σε άλλη στιγμή θα απολαύσει τον Μάρκο, θα τα πιούνε και παρέα και αν ο άλλος έχει και στοιχειώδη αίσθηση του χιούμορ, θα γελάσουν και παρέα…

    Έτσι μου φαίνεται εμένα δηλαδής…

  83. Γιάννης Ιατρού said

    76 Spatholouro
    Σ΄ ευχαριστώ, όπως και τον Corto και τους άλλους για τις πλούσιες πληροφορίες που δίνετε. Ξέρω καλά, πόσο δύσκολο κι επίπονο είναι να βρεθεί η κάθε μία από αυτές, έτσι ώστε να συμπληρωθεί το παζλ.

    Όπως προείπα, εγώ δεν είμαι γνώστης του θέματος. Από αυτά που γράφεις καταλαβαίνω ότι και το 1945, αλλά και πρωτύτερα, στο πιθανολογούμενο χρονικό πλαίσιο που μπορεί να γράφτηκε το άρθρο αυτό (1936-40), το ρεμπέτικο δεχόταν πολλά μειωτικά σχόλια. Δεν μπορώ να εκτιμήσω αν υπήρχε ανάγκη να δοθεί περισσότερο κύρος σε μια προσπάθεια απαξίωσης του ρεμπέτικου ή κάποιων αντιπροσωπευτικών ρεμπετών (π.χ. Στράτος, Μάρκος) με το βάρος μιας επώνυμης δημοσίευσης γύρω στο 1945. Το όνομα του Μπέζου (που ήδη είχε φύγει απ΄τη ζωή) δεν ήταν και στο στόμα όλου του κόσμου…. κι ακόμα, αν ήταν έτσι, για ποιόν λόγο να γίνει μια ιδιαίτερη προσπάθεια απαξίωσης; Ποιος «άπιστος» ή φανατικός οπαδός έπρεπε να πειστεί;

    Συμφωνώντας μαζί σου και με άλλους πρωτύτερα, μάλλον απαξιωτικό/ειρωνικό μου φαίνεται το άρθρο. Όπως λες, και φέρνεις και σαν παράδειγμα το άρθρο του Καραγάτση στη Βραδυνή του 1946, πολλοί έγραφαν παρόμοια τότε. Γιατί λοιπόν να χρειαζόταν να πλαστοπροσωπηθεί ο Μπέζος; Επομένως, συνηγορώντας των στοιχείων ύφους γραψίματος, σκίτσων κλπ. που ανέφερες, μάλλον δικό του πρέπει να είναι.

    Μήπως το ρεμπέτικο εξέφραζε πολιτικές επαναστατικές ιδέες; Ή μήπως υπήρχαν οικονομικά συμφέροντα από κάποιους στο χώρο της διασκέδασης και τα φτωχομάγαζα τους έκλεβαν την πελατεία; Και τα δύο αυτά δεν τα βλέπω πιθανά το 1945.

    Μόνο λόγω της πολιτικής κατάστασης (π.χ. Μεταξάς, αρχές εμφυλίου κλπ.) ή/και λόγω κοινωνικού πλαισίου (ναρκωτικά της εποχής, υπόκοσμος το φιλοθεάμον κοινό, κλπ.) γράφτηκαν όλα αυτά (και ειδικά αυτό, από τον Μπέζο!!);
    Cui bono λοιπόν; Αυτό αναρωτιέμαι.

  84. sarant said

    81 ..του Μητσάκη;

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πολύ αγαπησιάρικα πάντα αυτά τα νήματα για τους ρεμπέτες και την ατμόσφαιρα των χώρων με τους κουτσαβάκηδες τους μάγκες και τους βαρύμαγκες. Το σχολιάσατε και θαυμάσια και με τα ευρήματα και τις προσθήκες μου το προσφέρατε κομπλέ βράδυ βράδυ🙂
    Μου φαίνεται πως και ειρωνεύεται και κάνει πλάκα και «τη λέει» ας πούμε,στο αλλοπρόσαλλο πρόγραμμα αλλά από τα μέσα. Με τη λεπτομερή περιγραφή των οργάνων και της συντελούμενης μουσικής πανδαισίας,νιώθεις πως αναπνέει κι αυτός κάπου εκεί. Μπορεί και να διαλέγει να ρίχνει τις μπηχτές τάχα επικριτικά για να είναι δημοσιεύσιμο,αναγνώσιμο από το κοινό της εφημερίδας, όπως ήδη αναφέρθηκε. Να το φέρνει στη ματιά τους δηλαδή,αφού ακόμη δεν είχαν κάνει τη ραγισματιά στην αστική κουλτούρα οι πενιές και ο καημός του Μάρκου και ασφαλώς η ατμόσφαιρα αυτή.

  86. spatholouro said

    «εμένα μου καλοαρέσουνε όλα τα κείμενα εποχής που μπορούν να βρεθούν, κι ας είναι όλα απαξιωτικά»: εδώ να διευκρινίσω, γιατί η διατύπωσή μου μπορεί να δώσει λαβή για παρεξηγήσεις. Εννοώ ότι μακάρι να βρεθούν όσα γίνεται περισσότερα κείμενα, ακόμα και στην περίπτωση που όλα θα ήταν απαξιωτικά. Όχι ότι όσα έχουν βρεθεί είναι απαξιωτικά. Έχουμε δόξα τω θεώ όλες τις τάσεις και η προσπάθεια είναι να εντοπιστεί σε κάθε χρονική συγκυρία προς τα πού πάει το πράγμα ως προς την εκάστοτε αναπαράσταση του ρεμπέτικου απ’ έξω.

  87. gpoint said

    # 81

    μπαγλαμαδάκι πρωταγωνιστής

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάνω στην άποψη ότι ο Μπέζος καμώνεται τον επικριτή του Μάρκου:
    Λέει στο 28 το Spatholouro
    >>το προηγηθέν ανέκδοτο δημοσίευμα «Ο Γιάννης»… όπου ο ήρωάς του ο Γιάννης μεταξύ άλλων τερτιπιών που σκαρφίζεται, φωνάζει και βρίζει μπρος στους αστυνομικούς για να τους κοροϊδέψει να τον συλλάβουν και να το φυλακίσουν ώστε να τρώει και να κοιμάται τζάμπα, ως τύπος μικροκομπιναδόρου και τζαμπατζή που ήταν,
    ενώ σ΄αυτό το κείμενό του «ειρωνεύεται» ανάλογο περιεχόμενο στίχων του Μάρκου:
    «Εννοεί τα χρόνια της φυλακής, που βγάζει ο μάγκας με μακαρονάδα και την οποία προσφέρει, φυσικά, δωρεάν το Δημόσιο στους κρατούμενους. Έτσι, κατά τον ποιητήν, ο μάγκας πιάνει «κορόιδο» το κράτος.»

    75. >>Διατροφολόγος,
    διαστροφολόγος 🙂

  89. spatholouro said

    Μπράβο Gpoint για την τραγουδάρα.
    Ο Ξυδάκης με απίστευτη λιτότητα τα λέει όλα, ο δε Τάκης Σιμώτας στους στίχους δείχνει πώς φθέγγεται ο ανδρικός καημός.
    Άσε ο Παπάζογλου!

  90. leonicos said

    Εγώ έφαγα πλύση εγκεφάλου μέχρι τα 18 μου κατά του λαϊκού και ρεμπέτικου. Όταν στα 14(;) μου άκουσα μια θειά μου (που χώριζε) να τραγουδάει ‘ό,τι ωραίο αρχίζει τελειώνει με πόνο’ ρώτησα τον πατέρα μου «από πότε η θεία Γιόλα έγινε του δρόμου» (ήμουν έξυπνος ΚΑΙ τότε). Μυήθηκα στο ρεμπέτικο αργότερα, αλλά σωστά και από άνθρωπο που το αγαπούσε ως είδος, όχι ως χαβαλέ.

    Βέβαια, δεν κόβω φλέβες για τον Μάρκο, αλλά κόβω (που λέει ο λόγος) για τον Άκη Πάνου (Δρόμος, Θέλω να τα πω, άλλος ο θεός… κοκ)

    Σ’ αυτό νιώθω πιο τυχερός από τον Μπέζο, που δεν μπόρεσε ή δεν ήξερε να το χαρεί. Αλλά δεν μπορώ να κρίνω τις θέσεις του. Μπορεί να ήταν απλώς του σαυρμού και όχι δικές του ή ακόμα και υποβολιμαίες από την εφημερίδα του.

  91. spatholouro said

    Αμάν, και η μουσική του Παπάζογλου είναι;

  92. Πέπε said

    @84:
    Τι άσχετο λάψους ήταν αυτό στο #81; Του Καραγάτση βεβαίως. (Κάπου παραπάνω είχε αναφερθεί ο Μητσάκης, και την ώρα που έγραφα το όνομά του γύρναγε στο μυαλό μου.)

  93. spatholouro said

    Αξίζει να μπει κι ένα εκθύμως υπεραξιωτικό κείμενο, εν πλήρει Μεταξική μεσημβρία περικαλώ!

    Χρ. Πύρπ[ασος], Η ΛΑΪΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΘΕΤΑΣ ΤΩΝ «ΡΕΜΠΕΤΙΚΩΝ»
    (εφημερίδα Η Εθνική, 7/11/1936)

    Όπως ο κόσμος των σαλονιών έχει τα ταγκό του, τα φοξ, και τις ρούμπες του, έτσι και οι λαϊκές τάξεις και ιδίως οι συνοικισμοί έχουν τη δική τους μουσική. Το ζεϊμπέκικο, το τσάμικο, το τσιφτετέλι, ο καρσιλαμάς είναι στην ημερησία διάταξι στις λαϊκές συνοικίες και στους προσφυγικούς συνοικισμούς. Εκεί, υπό τους ήχους του φωνογράφου και έπειτα από την σχετικήν…ουζοκατάνυξιν ο Ανατολίτης θα πετάξη το σακκάκι του για να χορέψη ένα τσιφτετέλι. Και όταν ο ενθουσιασμός φθάση στο κατακόρυφον, θα σηκωθή και η Στάσα ή η Μαρίτσα και θα χορέψη και ολίγον χορόν της κοιλιάς.
    Οι αμανέδες λοιπόν, τα σαρκή, οι καρσιλαμάδες και οι καλαματιανοί είναι τα τραγούδια που ενθουσιάζουν, που μερακλώνουν το λαϊκό κοινό και το φέρνουν σε «τσακίρ κέφι». Τα τραγούδια αυτά, τα «ρεμπέτικα», όπως τα ονομάζουν, είναι η αγαπημένη μουσική του λαουτζίκου. Είναι η μουσική, που τον συγκινεί.
    Από τα «ρεμπέτικα» τραγούδια ζη κόσμος ολόκληρος. Λαϊκοί συνθέται, τραγουδισταί, εκτελεσταί, λαϊκοί οργανοπαίκται κλπ. Και είναι ένας κόσμος καλών και αγαθών ανθρώπων. Πολλοί από τους συνθέτες των «ρεμπέτικων», οι λαϊκοί…Μπετόβεν να πούμε, είναι σαν μεγάλα παιδιά. Καλοκάγαθοι άνθρωποι, χωρίς κακίες και μίση. Και πόσο τους λατρεύει το κοινό τους. Ο Μάρκος ο Βαμβακάρης, ο Παναγιώτης Τούντας, ο συνθέτης της θρυλικής «Βαρβάρας», ο Καρύπης, ο Σκαρβέλης, ο Περιστέρης κλπ, είναι οι αγαπημένοι των λαϊκών τάξεων, είναι οι συνθέται των. Αυτοί με το μπουζούκι, τον μπαγλαμά, με το σαντούρι και το κανονάκι ή το λαγούτο τραγουδούν στα γραμμόφωνα το λαϊκό πόνο. Παιδιά του λαού οι ίδιοι έχουν νοιώσει τι θέλει ο κόσμος και ξέρουν με το τραγούδι τους να συγκινήσουν και να κάνουν καρδιές να κλάψουν…
    Οι ίδιοι γράφουν τους στίχους, τη μουσική, παίζουν λαϊκά όργανα και εκτελούν τις συνθέσεις τους εμπρός από το μικρόφωνο της φωνοληψίας.
    Και τι πόνο κρύβουν τα τραγούδια τους!
    Ακούστε τον Μάρκο τον Βαμβακάρη, που είναι ο «άσσος των άσσων» του ρεμπέτικου τραγουδιού.
    Στη φυλακή με κλείσανε/ισόβια για σένα!
    Τέτοιο μεγάλονε καϋμό/με πότισες εμένα!
    Ο Παναγιώτης Τούντας, άλλος «άσσος» λαϊκός συνθέτης, γράφει κάπου:
    Ο μερακλής ο άνθρωπος/πονεί μα δεν το λέει
    Κι αν τραγουδάη, ρε ντουνιά/μέσα η καρδιά του κλαίει!
    Πόση φιλοσοφία δεν κρύβουν αυτοί οι στίχοι!…

    Αλλά ας τους δούμε ένα-ένα χωριστά. Είναι τόσον ενδιαφέροντες «τύποι» οι λαϊκοί συνθέται…
    Θα αρχίσουμε με τον Μάρκο. Όλοι τον φωνάζουν με το όνομά του. Το παράνομό του μπαίνει μόνο στους δίσκους. Ο κόσμος τον λατρεύει και όλοι οι δίσκοι του έχουν μεγάλη εξόδευσι. Ο Μάρκος έχει μια ταβέρνα στην Παληά Κοκκινιά. Μα ζη κυρίως από τα γραμμόφωνα.
    -Είμαι αποκλεισμένος στην «Όντεον», μας είπε προχτές. Παίζω μπουζούκι και τραγουδάω τα τραγούδια μου μοναχός μου.
    Με το «αποκλεισμένος», ο Μάρκος εννοεί πως έχει αποκλειστικότητα.
    Μας μιλά για τη ζωή του. Είναι από τη Σύρα, από την Άνω Σύρα, φραγκοσυριανός και μόνο 31 χρόνων. Την πατρίδα του την λατρεύει και ταχτικά την επισκέπτεται μαζί με το μπουζούκι του. Στη Σύρα οι δίσκοι, όπως και σε όλη την Ελλάδα,έχουν τεραστία κατανάλωσι. Ο Μάρκος είναι αγνός τύπος, είναι ένα μεγάλο παιδί. Την πατρίδα του την υπεραγαπά και της έχει αφιερώσει αρκετά κομμάτια:
    Σύρα, Σύρα, Σύρα μου/γλυκειά και καλομοίρα μου
    Μα στα τραγούδια του δεν λησμονεί και τις Φραγκοσυριανές:
    Μια φούντωσι, μια φλόγα/έχω μέσα στην καρδιά
    και μάγια μούχεις κάνει/Φραγκοσυριανή γλυκειά!…
    Μα ο Μάρκος, μη νομίζετε πως είναι πάντα…στα σύννεφα! Ονειρεύεται και την Γκρέτα Γκάρμπο…μαστουρωμένη! Μιλάει κάπου ότι θα κτίσει ένα τζαμί και λέει:
    Θαρχόντουσαν πελάτες μου/κορίτσια νάχουν τρέλλες
    Κι ο Βίλλυ Φριτς θα σκάρωνε/αφράτους ναργιλέδες
    Η Γκρέτα Γκάρμπο, μάγκα μου/θανάβη το τσιμπούκι
    Κι ο Ζαν Κιεπούρα στη γωνιά/τρελλός στο μαστουρλούκι!

    *
    Ο Παναγιώτης Τούντας, που είναι και διευθυντής της Λαϊκής Ορχήστρας της «Κολούμπια», έχει πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του. Είναι ο συνθέτης της θρυλικής «Βαρβάρας». Ο Τούντας έχει γράψει πολλά «ρεμπέτικα» που άφησαν εποχή. Μεταξύ αυτών είναι η «Πασαλιμανιώτισσα», η «Σμυρνιά Ταταυλιανή», «Κουκλάκι μου», «Μικροπαντρεμένη», «Αμάν Κατερίνα μου» κλπ.
    Το πρώτο τραγούδι που γραμμοφώνησεν ο Τούντας είναι το περίφημο: Σμυρνιά
    Μέχουν λωλό τα χάδια σου, εύμορφη χαϊδεμένη
    Αχ, Σμυρνιοπούλα μου γλεικειά, και μικροπαντρεμμένη
    Κρυφή φωλιά, μικρούλα μου, μ’ έρωτα και με πόνο
    Έχτισα στην καρδούλα μου, για σε Σμυρνιά μου, μόνο

    *

    Άλλη μεγάλη δόξα είναι ο Κώστας ο Σαμιωτάκης ή Ρούκουνας. Κι αυτού οι δίσκοι έχουν την πρώτη κυκλοφορία. Είναι ο αγαπημένος του κόσμου της μαγκιάς…Απλός, σεμνός, χωρίς πόζες, ο Ρούκουνας είναι ένας από τους καλλίτερους λαϊκούς συνθέτες. Γράφει στίχους και μουσική και εκτελεί αποκλειστικώς στην «Όντεον» μόνος του τα τραγούδια του. Κυρίως τραγουδά αμανέδες. Μία από τις επιτυχίες του είναι και το «Στης Σάμου τα περίχωρα».

    *
    Ο Σπ. Περιστέρης, που είναι και διευθυντής της Λαϊκής Ορχήστρας της «Όντεον», είναι επίσης από τους γνωστότερους και πλέον συμπαθείς λαϊκούς συνθέτας. Τους στίχους των κομματιών του τους γράφει ο ίδιος. Τακτικώτατα όμως συνεργάζεται και με τον άσσο των στιχουργών ρεμπέτικων τραγουδιών κ. Κώστα Μακρή.
    Μία από τις επιτυχίες του κ. Περιστέρη με στίχους του κ. Κ. Μακρή είναι και το:
    Μια μπαμπεσιά θελήσανε προχτές να μου σκαρώσουν
    Και τη βουβή για χάρι σου θέλαν να μου καρφώσουν

    Μεταξύ των τόσων και τόσων ρεμπέτικων τραγουδιών είναι κι ένα εξαιρετικά επιτυχές: Το «Άστα, πιάστα, σπάστα, βράστα» των κ.κ. Αγγέλου Καστάνη και Ι. Μπονασέρη. Το τραγουδά στου Λαζάνη η χαριτωμένη ντιζέζ δεσποινίς Σούλα Μακρή μαζί με τον κ. Β. Σεϊτανίδη.
    Ένας επίσης από τους καλούς συνθέτας ταγκό είναι και ο κ. Ι. Μοντανάρης, του οποίου η «Κακούργα Πεθερά» άφησε εποχή. Μα ο κ. Μοντανάρης έχει σημειώσει πολλές επιτυχίες. Το «Ξύπνα, καϋμένε Κωνσταντή», ο «Άταφος Βασιληάς», η «Βασίλισσα Σοφία» είναι μεγάλες επιτυχίες.

    *
    Επιτυχίες σημειώνουν ομοίως ο κ. Σκαρβέλης, που διετέλεσεν επί σειράν ετών Διευθυντής της λαϊκής ορχήστρας της «Κολούμπια», ο κ. Α. Ασίκης, η περίφημη Ρόζα Εσκινάζη, που γράφει αμανέδες, τους οποίους εκτελεί η ίδια, ο επίσης περίφημος Δ. Σεμψής ή Σαλονικιός, το καλλίτερο βιολί των λαϊκών δίσκων. Επίσης καλός ο κ. Παπάζογλου ή Αγγούρης, που είναι ο συνθέτης της «Μπαμπέσσας».
    Ένας γεωργός είναι συνθέτης και εκτελεστής των δίσκων του! Είναι ο περίφημος Παπασιδέρης, ο γνωστός από τους ωραίους αμανέδες του «ο ήλιος εβασίλεψε», η «Ελενιώ» κλπ. Επίσης καλοί λαϊκοί συνθέται είναι και οι κ.κ. Πρίμης, Χρυσαφάκης, Σωφρονίου, Καλλίνικος ή Αραπάκης, Γ. Ροβερτάκης, Δραγάτσης ή Ογδόντας, Διαμαντίδης ή Νταλκάς, παλαιά δόξα των δίσκων, Χρ. Μαρίνος, Τσάμης, Κ. Μακρής, Φυστικάς, Χρυσαφάκης, Γαβαλάς ή Μεμέτης, Ραυτόπουλος, Ταμπούλης, Κοϊνόγλου, ανατολίτικοι χοροί, Πετροπουλέας, Παγκαλής, Ρουμελιώτης ο εξαιρετικός συνάδελφος κ. Κ. Φαλτάιτς, που με το ψευδώνυμο «Ρουμελιώτης» έχει γράψει τον περίφημο «Τζατζά», το «Πίνω κρασί», τα «Δυο αδέλφια» κλπ.
    Στίχους ρεμπέτικων τραγουδιών γράφουν μεταξύ των άλλων και ο διευθυντής της ‘Όντεον» κ. Μίκης Μάτσας, με το ψευδώνυμον «Τσάμας», ο κ. Α. Καστάνης, ο κ. Κώστας Φαλτάιτς, ο κ. Κ. Μακρής και άλλοι.
    Ο κ. Σ. Γεροθεοδώρου, από τους λαϊκούς συνθέτας κατορθώνει τα τραγούδια του να είναι ίδια με το δημοτικό τραγούδι, χωρίς ούτε στίχο να…δανείζεται από τον άγνωστο ποιητή του δημοτικού τραγουδιού. Ομοίως καλοί λαϊκοί συνθέται είναι και οι κ.κ. Ν. Καρακώστας, το ωραιότερο κλαρίνο των λαϊκών δίσκων, Μιχ. Χατζής. Λ. Θαριώτης, Κασιμάτης και Σαββαΐδης.

    Αυτοί είναι οι λαϊκοί συνθέται, των οποίων τα ρεμπέτικα τραγούδια συγκινούν και ενθουσιάζουν τον λαουτζήκο και τον κάνουν να «μερακλώνεται» και να «σπάη κέφι»…

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Όλα τα τραγούδια πραγματεύονται «περί φυλακή» και «περί αδικία σ’ αυτόν τον παλιοντουνιά»
    αλλά υπάρχουν και τα ρεμπέτικα τραγούδια με θεματολογικό περιεχόμενο τη φυματίωση.Με εντυπωσίασε που το παρακάτω άρθρο για τα τραγούδια αυτά το έγραψε ένας πνευμονολόγος! –και πατριώτης μου.🙂
    Το παραθέτω ιδίως για τους πολύ αγαπητούς ρεμπετοτρυποκάρυδους εδώ,αν δεν το έχουν εντοπίσει,μολονότι χλωμό το βλέπω.Χλωμό,χαχα!
    http://pisostapalia.blogspot.gr/2016/11/blog-post_980.html

  95. spatholouro said

    Κι εδώ πλήρες:
    http://www.rebetiko.gr/arthra.php?article=367&highlight=

  96. sarant said

    93 A, πολύ ενδιαφέρον!

    Μου κάνει εντύπωση το ποια τραγούδια επιλέγει να ξεχωρίσει.

  97. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η δική μου αίσθηση, χωρίς να είμαι ειδήμων, είναι ότι ο Μπέζος αναφαίρεται επικριτικά για τον Βαμβακάρη. Θα έλεγα και δικαίως για την εποχή που γράφτηκε, γιατί το ρεμπέτικο ξεκίνησε ως έκφραση των παράνομων , των ποινικών και των χασικλήδων, αργότερα βέβαια μετεξελίχθηκε με άλλο κοινωνικό περιεχόμενο.

  98. Corto said

    85 (Έφη):

    «Μου φαίνεται πως και ειρωνεύεται και κάνει πλάκα και «τη λέει» ας πούμε,στο αλλοπρόσαλλο πρόγραμμα αλλά από τα μέσα. Με τη λεπτομερή περιγραφή των οργάνων και της συντελούμενης μουσικής πανδαισίας,νιώθεις πως αναπνέει κι αυτός κάπου εκεί»

    Πολύ μου άρεσε αυτή προσέγγιση. Με καλύπτει πλήρως. Εννοείται ότι κιατανοώ και τις παρατηρήσεις των λοιπών φίλων σχολιαστών για την σχετική απαξίωση που πλαγίως περνάει ο Μπέζος. Αλλά διαισθάνομαι (έστω και από…ρομαντισμό) ότι κατά βάθος ο Μπέζος τους γούσταρε τους ρεμπέτες.

  99. Corto said

    69 (Πέπε):
    Όμως το πιάνο δεν ήταν εντελώς ξένο από την ρεμπέτικη ορχήστρα. Πιάνο έπαιζε ο Μανώλης ο Τούρκος στον τεκέ του Γκραβαρά στο Μενίδι, ο Σπύρος Περιστέρης, αργότερα ο Ροβερτάκης και η Ευαγγελία Μαργαρώνη, κόρη του μεγάλου σαντουρίστα Μανώλη Μαργαρώνη.

  100. Corto said

    76 και 93:
    Spatholouro, πάλι μας χάρισες εξαιρετικούς θησαυρούς στην διερεύνηση του ρεμπέτικου!

    Για το κείμενο του Χρ. Πύρπασου, παρατηρούμε ότι γράφει:
    «Ο Σπ. Περιστέρης, που είναι και διευθυντής της Λαϊκής Ορχήστρας …. Τους στίχους των κομματιών του τους γράφει ο ίδιος»
    και επίσης ο «κ. Μίκης Μάτσας, με το ψευδώνυμον «Τσάμας»», προφανώς εννοώντας τον Μίνωα Μάτσα.

    Έτσι διαιωνίζεται το μυστήριο της πατρότητας των στίχων των τραγουδιών του Περιστέρη. Το θέμα αυτό έχει τεράστιο ενδιαφέρον (και μάλιστα όχι μόνο στενά «ρεμπετολογικό»). Ως γνωστόν σε πολλά τραγούδια του Περιστέρη τους στίχους τους έγραψε ο Μάτσας, ο δε Μάρκος υποστήριζε ότι ο Περιστέρης έγραφε μόνον μουσική.

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    93.Μωρέ μπράβο!Ούτε ήξερα/θυμόμουν για εφημερίδα Εθνική του 1936.(Βρήκα ότι άρχισε να βγαίνει τον Οκτώβρη του 1934).
    Ρεμπέτικα «Βασίλισσα Σοφία» ,» Άθαφτος βασιλιάς», τί να λέγανε;
    95. εε το κάτεχα πως θα το κάτεχες! 🙂
    98.🙂 Μα τόσο έξυπνος,πολυτάλαντος και μέσα στις μουσικές δε θα πήρε χαμπάρι τη δύναμη αυτών των τραγουδιών;Λέω τώρα κι εγώ η ρομαντική αλλά και μετά το σχ.93 του Σπαθόλουρου, σα να ενισχύεται ακόμη λίγο αυτή η εκδοχή αφού γράφτηκε τέτοιο υμνητικό για το Μάρκο και το ρεμπέτικο,μέσα στο ΄36 κιόλας!

  102. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριιώται,

    1) Μάς προκαλεί αλγεινή εντύπωση ότι επί 3 ώρες ουδείς από τους δεκάδες μηχανικούς του Ιστολογίου (του κ. Σαραντάκου συμπεριλαμβανομένου) τόλμησε να ενημερώσει για την συντριβή των μηχανικών του Σύριζα στις σημερινές Εκλογές του ΤΕΕ. Τί κάμνει ο κ. Αφώτιστος Φιλέλλην; Μπρίκια κολλάει;

    2) Μετά τον αναγνώστη Ιατρού και άλλοι εγκάθετοι του κ. Σαραντάκου προσπαθούν να αναβιβάσουν την αξία του παρόντος Ιστολογίου, γιά να τα σκάσουμε χοντρά τον Φλεβάρη: Σε ημερίδα για την λέξη «Μαλάκας» που διοργάνωσε στις 11 Νοέμβρη στην Τεχνόπολι το «Ίδρυμα Ωνάση», η ποιήτρια – επιμελήτρια Μαρία Τοπάλη ύμνησε το παρόν Ιστολόγιο και εξεδήλωσε (19:27 του βίντεο) τον έρωτά της προς τον κ. Σαραντάκο. Δείτε το βίντεο (βιντεοσκόπηση απο το «Ίδρυμα Μποδοσάκη») από το 16:55 μέχρι το 19:40, όπου η Τοπάλη υμνεί προκλητικά το Σαραντάκειο Ιστολόγιο και τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο, γιατί την βοήθησαν να καταλάβει την εξέλιξη της λέξεως «βωμολόχος»!.. Λές και δεν υπάρχουν τα Ελληνικά Λεξικά για να τα ανοίξει και να ξεστραβωθεί.

    3) Καταγγέλλουμε τον χριστιανούλη αμπελοφιλόσοφο Χρηστάκη Γιανναρά, γιατί στο άρθρο του στην σημερινή «Κυριακάτικη Καθημερινή» προβλέπει ότι η Αμερική με τον Ντόναλντ θα διαλυθεί εις τα εξ ών συνετέθη. Αναρτάμε το σχετικό απόσπασμα για να αντιληφθούν όλοι τί μίσος προς το κέρδος και τον Καπιταλισμό φωλιάζει στις ψυχές των πάσης φύσεως χριστιανο-μπολσεβίκων

    «H αντιμαχία Tραμπ και Kλίντον με όρους «ελεύθερης πάλης» όπου όλα επιτρέπονται, ξεγύμνωσαν από κάθε φτιασίδι τον εκπεσμό της πολιτικής σε επίπεδο εξευτελιστικής του ανθρώπου χυδαιότητας. Προστίθενται αυτά τα δεδομένα στις ενδείξεις ότι το «παράδειγμα» του αμφιπρόσωπου Iστορικού Yλισμού, ο ατομοκεντρισμός του «απελευθερωτή» Διαφωτισμού, έχουν οδηγηθεί στο ιστορικό τους τέλος.

    Πρώτη κατέρρευσε η μαρξιστική εκδοχή του Iστορικού Yλισμού. Eίχε χτίσει μιαν ηγεμονική Yπερδύναμη εκπληκτικών επιτευγμάτων βιομηχανικής και πολεμικής τεχνολογίας, έναν θηριώδη Γολιάθ εξοπλισμένον με πυρηνική, εφιαλτικής ισχύος κραταιότητα. Hταν αδιανόητο, όμως κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, ραγδαία. Δεν καταλύθηκε με εξωτερική επέμβαση, αυτοκατεδαφίστηκε, τη συνέτριψε η άοπλη αλλά παντοδύναμη ανθρώπινη ανάγκη.

    Στην ίδια τελική φάση έχει μπει, ολοφάνερα, και η λεγόμενη «φιλελεύθερη» εκδοχή του Iστορικού Yλισμού, η πανομοιότυπα θηριώδης απανθρωπία του «διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος». Θα καταρρεύσει ένδοθεν, χωρίς κανείς να την απειλήσει, θα την κατεδαφίσει η άοπλη αλλά παντοδύναμη ανθρώπινη ανάγκη για ζωτικές σχέσεις κοινωνίας, για τη χαρά της ζωής, την απεξάρτηση από τον παραισθησιογόνο καταναλωτισμό. H προεκλογική γκροτέσκα διαπάλη στις HΠA, ο έσχατος εκεί εξευτελισμός των καυχήσεων του «φιλελευθερισμού», προμηνύει παταγώδη την κατάρρευση.»

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν…

    ΥΓ-1: Οι σχολιογράφοι Σπαθόλουρο και Ιατρού μάς κατήγγειλαν ως αγραμμάτους επειδή μπερδέψαμε εν τή ρύμη του λόγου τις δύο μακαριστές κουμμουνίστριες Έλλη Αλεξίου και Έλλη Παππά. Απ’ αυτό και μόνο φαίνεται η εγκυρότης του Επιτελείου μας. Αγωνίζονται να μάς βγάλουν σκάρτους και πιάνονται από ένα πασιφανές lapsus linguae

    ΥΓ-2: Ενημερώνουμε τον πολιό αναγνώστη κ. Γς ότι ο θρυλικός Κώστας Γκουσγκούνης ουδέποτε κινηματογραφήθηκε με το πέος του σε μήτρα γυναικός. Οι ταινίες που γύρισε ήσαν όλες ντουμπλαρισμένες, εξ ού και δεν υπάρχει το πέος του Γκουσγκούνη στον Ουρανό του Διαδικτύου. Αν σφάλλουμε, ας μάς υποδείξει ο κ. Γς το πέος του Γκουσγκούνη και θα τον αποζημιώσουμε γενναιόδωρα από Φλεβάρη που θα αναλάβουμε την ιδιοκτησία του Ιστολογίου

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το κείμενο του Μπέζου και το κείμενου του Σπαθόλουρου στο 93 ,περίεργο, σαν να «συνομιλούν», από την πίσω πόρτα.🙂

  104. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η συνδικαλιστικη παραταξη του ΣΥΡΙΖΑ πατωσε στις σημερινες εκλογες του ΤΕΕ

    Στην Αττικη (τελικα αποτελεσματα )

    ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ – ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ – ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ 812 ψηφοι 7.53%

    δηλαδη οπως και η δικη μας παραταξη που δεν ειχε την αναμενομενη αυξηση αλλα μειωση
    ΕΛΕΜ (ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ) & ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ 794 ψηφοι 7.36%

    Νικητες βγαινουν οι παραταξεις της ΝΔ με πρωτη την παραταξη του νυν προεδου Στασινου

    ΔΚΜ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ 2516 ψηφοι 23.32%

    Αλλες δεξιες παραταξεις
    ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ – ΤΕΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ 815 ψηφοι 7.55%
    ΠΡΟΟΔΟΣ & ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΕΕ 765 ψηφοι 7.09%
    …………………………

    οι ΠΑΣΟΚΟ-ΔΗΜΑΡ παραταξεις τα πηγαν καλυτερα

    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ (ΔΗ.ΠΑ.Μ.) 530 ψηφοι 4.91%
    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ (ΔΗ.ΣΥ.Μ.) 1390 ψηφοι 12.88 %

    Και οι προσκειμενες στην Λ.Ε. και ΑΝΤΑΡΣΥΑ

    #block TEE ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ 449 ψηφοι 4.16%

    ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ – ΑΡ.ΑΓ.Ε.Σ. 722 ψηφοι 6.69 %

    Παρομοια ειναι και τα αποτελεσματα επικρατιας, μονον που στην υπολοιπη χωρα ειναι λιγο πιο δεξια🙂

    ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
    Τμήματα 167 από 171
    Σύνολο ψηφισάντων: 31969 Έγκυρα: 30117 Άκυρα: 795 Λευκά: 1057

    http://portal.tee.gr/portal/page/portal/ELECTIONS_2016/RESULTS

    ΥΓ Μπορει να προτρεχω αλλα προεχει η ενημερωση

  105. Corto said

    Για το πρίσμα υπό το οποίο γινόταν δεκτό το ρεμπέτικο από τις λογιότερες πένες της εποχής (μεσοπόλεμος και πρώτα μεταπολεμικά χρόνια), να προσθέσω μία γραμμή από κείμενο που έχει ανθολογηθεί από (ποιον άλλον) το Spatholouro, το 2006:

    «Μήπως όμως και η δόξα του Μάρκου Βαμβακάρη, του εκ Σύρου συνθέτη των λικνιστικών μάγκικων, των ασίκηκων ζεϊμπέκηκων και ρεμπέτικων κομματιών, είνε ολίγη; Η εταιρίες παραγωγής δίσκων περιμένουν ανυπομόνως τις συνθέσεις του, οι άνθρωποι του λουλά μαστουρώνονται τραγουδώντας τες, οι λεβέντες της γειτονιάς δείχνουν την χορευτική τους ικανότητα, βάσει των δικών του χασάπικων και ζεϊμπέκικων και δεν υπάρχει μπαγλαμάς που να μην αντελάλησε τις ιδικές του μελωδίες, όπως το ζεϊμπέκικό του:

    Σκύλα μ’ έκαμες και λυώνω/ μεσ’ της Κοκκινιάς το δρόμο
    (………)

    Εκείνο όμως που…μπιζάρεται αγρίως είνε το χασάπικο του «Φραγκοσυριανή κυρά», που τα γραμμόφωνα δεν προφταίνουν να επαναλαμβάνουν:
    Μια φούντωσι, μια φλόγα/ έχω μεσ’ την καρδιά
    (………)

    Οι στίχοι βέβαια εδώ δεν έχουν τίποτε το αξιόλογο. Αλλά μήπως είνε ολιγώτερον άτεχνοι και ανόητοι οι στίχοι ωρισμένων επιθεωρήσεων; Εκείνο που αρέσει στο κοινόν, είνε ο ρυθμός τους.»
    (Ο ρεπόρτερ, Μπουκέτο, τχ 644, 2 Ιουλίου 1936)

    Λίγο εξυμνητικές, λίγο ειρωνικές, οι ματιές των δημοσιογραφούντων εν μέρει κοιτούν το ρεμπέτικο με κάποια συμπάθεια, και εν μέρει με απαξίωση. Σπανίως συναντάμε μια πλήρη αποδοχή του είδους ως ισότιμο και ακέραιο μέλος του νεώτερου πολιτισμού μας.
    Τι λοιπόν μπορούμε να υποθέσουμε για όλα αυτά;
    Κατά την γνώμη μου, πίσω από όλες αυτές τις επαμφοτερίζουσες προσεγγίσεις, δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά ο εσωτερικός διχασμός της νεώτερης ελληνικής λογιωσύνης, που οδήγησε τον Αδαμάντιο Κοραή το 1805 στην περίφημη κρίση:

    «Ομολογώ ότι δεν είναι νόστιμος διατριβή να αναγινώσκη τις τον Ερωτόκριτον και άλλα τοιαύτα εξαμβλώματα της ταλαίπωρου Ελλάδος…»

    Πρόκειται για τον ίδιο μεγάλο λόγιο, που είχε αποκαλέσει τον Κορνάρο «Όμηρο της δημώδους ποιήσεως».

    Αυτός ο εσωτερικός διχασμός συνεχίζεται επί της ουσίας μέχρι τις μέρες μας, έστω εν ετέρα μορφή.

  106. sarant said

    101 Nαι, έχει βρει τα πάντα το Σπαθόλουρο!

  107. Corto said

    Πάντως όπως και να έβλεπε το ρεμπέτικο, ο Μπέζος έβαλε τον Έλληνα και τον Άγγλο σύμμαχο να χλευάζουν τον Μουσολίνι με την μουσική της Φαληριώτισσας, εν είδει καντάδας:

  108. Γς said

    102 @ Αγαθία Σχολαστικόν

    >ας μάς υποδείξει ο κ. Γς το πέος του Γκουσγκούνη και θα τον αποζημιώσουμε
    γενναιόδωρα από Φλεβάρη που θα αναλάβουμε την ιδιοκτησία του Ιστολογίου.

    Τον Φλεβάρη. Χέρι με χέρι

    Περιορίζομαι τώρα, επιτρέποντος και του πεπερασμένου της ώρας [ευρισκόμεθα ήδη στην πικάντικη ζώνη του ιστολογίου] σε σχετικόν για κάνικες βίντεο.

    -Κάνικες;
    -Ναι @ούτσες Αμερικάνικες

  109. spiral architect said

    @104: Θαρρώ ότι, πιο εθελόδουλοι απ’ το σινάφι μας δεν υπάρχουν.😉
    (νομικάριοι, γιατροί και πολυτεχνίτες νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον πάπα απ’ τα @@, αλλά συνεχίζουν να φτιάχνουν καφέδες, να μεταναστεύουν και να κολλάνε αγγελίες στις κολώνες για ανακαινίσεις διαμερισμάτων και κατασκευή βραχόκηπων)

    Πάει και ο Κωστής Στεφανόπουλος.
    Καλό δρόμο στο επέκεινα.

  110. Γς said

    «Το πρόβατο που φεύγει απ’ το μαντρί το τρώει ο λύκος».

    Είχε πει ο Αβέρωφ για τον Κωστή Στεφανόπουλο όταν αποχώρησε από την Νέα Δημοκρατία και ίδρυαε την ΔΗΑΝΑ

  111. Γιάννης Ιατρού said


    εδώ

  112. Γς said

    Μας τελείωσε κι ο Σαρκοζί
    [ως ο επόμενος ΠτΔ, της Φρανσέζ]

  113. spiral architect said

    [ζήλεια mode on]
    Τουλάχιστον του’ μεινε η Κάρλα Μπρούνι του ζουμπά.
    [ζήλεια mode off]

  114. Γς said

    Βρε τι είναι αυτή η Μισέλ [πως είναι το υπόλοιπο όνομάτης] Δεν βγάζει γλώσσα σ ένα πάνελ τώρα στον Σκάι.

    Αναβαθμίστηκε βλέπετε στην σκιώδη του Μητσοτάκη.

    Ε, ρε τι έχει να μας κάνει όταν ο Αλέξης καταφέρει να κάνει τη σκιώδη πιο φωτεινώδη.

    [Ναι, Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου είναι το πλήρες ονομάτης]

    Και κάποιος από το πάνελ της είπε

    -Παππάς που σου χρειάζετε. [ή κάπως έτσι]

    -Αμα συνέλθει απ το στραπάτσο που έπαθε. Απάντησε με νάζι.

  115. Γς said

    που σου χρειάζεται

  116. spiral architect said

    …κρεβατομουρμούρα 😈

  117. sarant said

    112-113 Είπε ότι αποχωρεί οριστικά από την πολιτική. Το είχε πει και το 2012 όταν έχασε την Προεδρία, αλλά μετά άλλαξε γνώμη.

  118. Γιάννης Ιατρού said

    111:

  119. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    109. Εμεις οι παλιοι ειμαστε και καλοι🙂 . Οι επαρχιωτες λιγοτερο (κομματαρχης και διορισμος στον ευρυτερο ΔΤ, αν επαιρνε καλη προικα εργολαβος στον νομο του,…), οι Αθηναιοι περισσοτερο (σε θεματα συμπεριφορας, ζωης,….)

    3 απο τις 5!!! δεξιες παραταξεις 27,90%+6,53%+4,67%+….=39.1%+

    Αυτο σημαινει οτι περισσοτεροι δεξιοι μηχανικοι ψηφισαν, ενω πασοκοι και αριστεροι ειτε δεν ψηφισαν η ειναι στην ξενιτιά.

    Ειναι αληθεια οτι επι κυβερνησεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τιποτα δεν εγινε για τα θεματα της ανεργιας και υποαπασχολησης, αντιθετως αυξηθηκε το πληθος των εισακτεων σε πολυτεχνικες σχολες απο 5200 σε 5825 !!! (παρα την διαγραφη 5000 μηχανικων απο το ΤΣΜΕΔΕ το 2015) η δε επιλογη του πρωην (πασοκου) και προεδρου του ΤΕΕ Σπιρτζη, ως υπουργου δεν αφηνει καμμια αμφιβολια για την επιδεινωση της θεσης των μηχανικων.

    Για καλύτερη κατανόηση να σημειώσουμε ότι:
    – Αφετηρία & Περιφερειακή Συνεργασία προέρχονται από το χώρο της ΔΗΣΥΜ, μαζί της είχε κατέβει στις προηγούμενες εκλογές η παράταξη «Μηχανικοί επί τω έργω»
    – Ανασυγκρότηση & Πρόοδος – Αναβάθμιση προέρχονται κυρίως από το χώρο της ΔΚΜ (με μικρές προσθήκες ΔΗΣΥΜ)
    – ΔΥΝΑΜΗ από την ΕλΕΜ

    Για πληρη και συγκριτικα αποτελεσματα 2013 και 2016 βλ.

    http://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.gr/2016/11/2016_20.html

  120. Γιάννης Ιατρού said

    102:
    ΥΓ-1: Οι σχολιογράφοι Σπαθόλουρο και Ιατρού μάς κατήγγειλαν ως αγραμμάτους επειδή μπερδέψαμε ………..πιάνονται από ένα πασιφανές lapsus linguae

    Μπα, τι μας λες, lapsus linguae, ε;
    Από εσένα, που μόνος σου διάλεξες να λέγεσαι …Σχολαστικός;;;

  121. spatholouro said

    Άστα Γιάννη, lapsus και κλάψους, πάει για σχόλασμα ο σχολαστικός!

  122. Γιάννης Ιατρού said

    121:🙂🙂🙂

  123. ΓιώργοςΜ said

    121 lapsus και κλάψους, πάει για σχόλασμα
    ή και με ομοιοκαταληξία:
    lapsus και κλάψους, πάει για collapsus

  124. Stella said

    Να μου επιτραπεί μια ιδιότυπη προσέγγιση – Ο Κ. Μπέζος ειδοποιεί τους «ενδιαφερόμενους» για την ύπαρξη, τοποθεσία και λειτουργία του τεκέ.
    Γνωρίζω (από διηγήσεις) για την ύπαρξη παρομοίων τεκέδων π.χ. στο μέσον των λαχανοπεριβολιών του Αγ. Ιωάννη Ρέντη, στην απάνω μεριά (κάπου στα σημερινά Ξύλινα) της Καισαριανής…Απρόσιτοι για την αποφυγή αστυνομικού αιφνιδιασμού και με «παρατηρητές» για έγκαιρη ειδοποίηση και απομάκρυνση λουλέδων, εξαερισμό του χώρου κλπ
    Η μετάβαση στους χώρους αυτούς απαιτούσε αρκετό περπάτημα (από κάποιο κεντρικό δρόμο εως της είσοδο του τεκέ).

  125. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Θεματικό πάρκο Εξαρχείων Του Χρήστου Χωμενίδη

    [….]
    Ο πρωθυπουργός τής πρώτης μετα-Σύριζα κυβέρνησης είχε σκοπό να τηρήσει την προεκλογική του δέσμευσή: Να καθαρίσει τα Εξάρχεια. Να τα ξανακάνει μια κανονική γειτονιά. Μια νεαρή του σύμβουλος, με ειδίκευση στο τουριστικό μάνατζμεντ και με καλπάζουσα φαντασία, τον έπεισε ευτυχώς να δει το ζήτημα διαφορετικά.
    «Υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη τέτοιο πράγμα;» τον ρώτησε ρητορικά. «Διαθέτει άλλη δυτική πρωτεύουσα στο κέντρο της παρόμοιο «μπάτε σκύλοι αλέστε»;» «Έχουμε μονοπώλιο στην ντροπή…» παραδέχθηκε ο πρωθυπουργός. «Σύντομα ωστόσο θα την εξαλείψουμε.» «Εισηγούμαι ακριβώς το αντίθετο» διαφώνησε ευθαρσώς εκείνη. «Να τη διατηρήσουμε και να τη μετατρέψουμε σε θεματικό πάρκο. Ο τουρισμός δεν είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας; Δεν επενδύουμε -δεν ποντάρουμε- στον αγροτουρισμό, στον συνεδριακό, στον ιατρικό και στον θρησκευτικό τουρισμό; Γιατί και ένας χώρος ανομίας να μη μπορεί να βρει το κοινό του;»
    Παρά τις εντονότατες αντιρρήσεις του επιτελείου του, ο πρωθυπουργός τής έδωσε το πράσινο φως να εφαρμόσει την ιδέα της πειραματικά, για ένα εξάμηνο. Διαφημίσεις εμφανίστηκαν σε διεθνείς ταξιδιωτικές ιστοσελίδες, με εντυπωσιακές φωτογραφίες από φωτιές και από σπασίματα. Τα κείμενα που τις συνόδευαν ήταν όσο γινόταν πιό δελεαστικά: «Βαρεθήκατε να ζείτε με ησυχία, τάξη και ασφάλεια; Θέλετε να γευθείτε στιγμές έντασης, να αναπνεύσετε άρωμα εξέγερσης; Ελάτε στα Εξάρχεια!»
    Η ανταπόκριση μιάς ιδιόρρυθμης -όχι όμως και εντελώς αμελητέας αριθμητικά- κατηγορίας πολιτών στάθηκε εντυπωσιακή. Το πρώτο γκρουπ αφίχθη από τη Γαλλία στις 16 Νοεμβρίου 2019 και είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει τα έκτροπα μετά από την πορεία του Πολυτεχνείου. Μέσα από τα διπλά τζάμια του ειδικά διαμορφωμένου ξενοδοχείου στη γωνία Στουρνάρη και Πατησίων, οι ξένοι μας είχαν την ευκαιρία να φωτογραφίσουν κάδους να καπνίζουν, οδοστρώματα να ξηλώνονται, κουκουλοφόρους να καίνε ελληνικές σημαίες… Επέστρεψαν ενθουσιασμένοι στην πατρίδα τους και έπλεξαν στις παρέες τους το εγκώμιο του αθηναϊκού αξιοθέατου. Το δεύτερο κύμα επισκεπτών ήταν πολλαπλάσιο και ασύγκριτα πιό λαίμαργο για κρότους και λάμψεις – αν γινόταν και για αίμα… Τον Ιούνιο του 2020 ιδρύθηκε η εταιρεία «Θεματικό Πάρκο Εξαρχείων Α.Ε.», με μοναδικούς αρχικά μετόχους το ελληνικό δημόσιο και τον Δήμο Αθηναίων.
    [….]

    http://www.capital.gr/xristos-xomenidis/3171095/thematiko-parko-exarxeion

    ΥΓ Εμπνευσμενο κειμενο!

  126. 125
    Ναι εμπνευσμένο κείμενο!!!
    Αντιγράφει τον Τζίμη Πανούση. Τότε έλεγε για το Πασόκ, να βάλει τρία κλουβιά στην Πλατεία, και το ένα να έχει αστυνομικούς, το άλλο χοίρους και το άλλο φονιάδες, για να καταλάβει ο κόσμος ότι άλλο μπάτσος, άλλο γουρούνι, άλλο δολοφόνος.

    Σήμερα θα έπρεπε να βάλουμε σε ένα κλουβί το Χωμεϊνίδη και δίπλα μια προτομή του Ρίτσου, για να καταλάβει ο κόσμος ότι άλλο συγγραφέας κι άλλο ρουφιάνος του συστήματος.

  127. Νίκος Μαστρακούλης said

    125: Άλλωστε, αν θέλει κανείς χώρο ανομίας, θα πρέπει να πάει στις καλές γειτονιές. Τα Εξάρχεια προβάλλονται ως «χώρος ανομίας» για ξεκάρφωμα και μόνο.

  128. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    126-127

    Επειδη αυτην την ιστορια την ειχα σκεφτει, ποσταρα το πιο ενδιαφερον αποσπασμα, ως επι μακρον Εξαρχειωτης και δεν θελω ου🙂

    Σιγα μην αντιγραφει τον Πανουση, ισως να τον κλεβει.

    Στις καλες γειτονιες εχει coca, στις υπολοιπες ντρογκα.

    ΥΓ Εξαλλου κανεις μας δεν εχει γραψει το μυθιστορημα «Το σοφο παιδι» που θεωρω πολυ καλο.

  129. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἰδιαίτερα ἐνδιαφέροντα ὅλα, ἄρθρο καὶ σχόλια. Δυστυχῶς δὲν μπόρεσα νὰ σχολιάσω χτὲς γι’ αὐτὸ θὰ εἶμαι ἐπιγραμματικὸς (τὰ περισσότερα ἔχουν εἰπωθεῖ).
    Συμφωνῶ μὲ αὐτοὺς ποὺ θεωροῦν τὸ ἄρθρο τοῦ Μπέζου ἐπικριτικὸ γιὰ τὸ ρεμπέτικο. Προσωπικὰ δὲν διακρίνω ἵχνη συμπάθειας, ὅπως κάποιοι ἀπὸ τοὺς προηγούμενους σχολιαστές. Μᾶλλον καρικατούρα μοῦ μοιάζει. Τὸ γιατὶ τὰ γράφει αὐτὰ, τὴ στιγμὴ μάλιστα ποὺ κι ὁ ἵδιος ἔχει γράψει ἀνάλογου ὕφους τραγούδια, δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τὸ ἐξηγήσουμε. Μόνο εἰκασίες μποροῦμε νὰ κάνουμε, ὄπως μερικοὶ ἀπὸ τοὺς προλαλήσαντες.

  130. sarant said

    127 Έτσι!

  131. Νίκος Μαστρακούλης said

    128: Τι σχέση έχει «Το σοφό παιδί» με τα Εξάρχεια ως χώρο ανομίας; Η συγγραφική δεινότητα του Χωμενίδη δεν είναι αντικείμενο (αυτής της) συζήτησης. Κι ο Θεός ο ίδιος να είχε γράψει το παρατεθειμένο κειμενάκι, δεν αλλάζει κάτι.

    Εάν όντως είστε [πληθυντικός απόστασης και οριοθέτησης] Εξαρχειώτης, θα είστε σίγουρα σε θέση να διακρίνετε τη διαφορά ανάμεσα στην καθημερινή πραγματικότητα της γειτονιάς και στο σκιάχτρο που έχει φιλοτεχνηθεί τις τρεις τελευταίες δεκαετίες και πλέον.

    Το κειμενάκι, όπως και η γενικότερη πρόσφατη δημοσιότητα περί τα Εξάρχεια, πρέπει να εξετάζονται και με φόντο το κούλειο σύνθημα «θα τα τελειώσω τα Εξάρχεια». Από την πλευρά μου, δεν δικαιολογώ στο ελάχιστο, ούτε βέβαια νοσταλγώ, το καθεστώς ημιστρατιωτικής κατοχής που ίσχυε στην περιοχή επί Σαμαρά.

  132. ΣΠ said

    129
    Δημήτρη, ίσως έχει σημασία ότι τα ανάλογου ύφους τραγούδια τα έγραψε με ψευδώνυμο.

  133. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    132.Σταῦρο καλησπέρα.
    Εὔστοχη ἡ παρατήρησή σου. Θυμίζει κάποιες περιπτώσεις, λογοτεχνῶν κυρίως, ποὺ ἔγραφαν διαφορετικοῦ ὕφους ἔργα κάτω ὰπὸ διαφορετικὰ ψευδώνυμα-προσωπεῖα. Πρωταθλητὴς, ἀπ’ ὅσο ξέρω, ὁ πορτογάλος ποιητὴς καὶ συγγραφέας Φερνάντο Πεσσόα μὲ δεκάδες «ἑτερώνυμα». Ἄλλη περίπτωση ποὺ μοῦ ‘ρχεται στὸ νοῦ ὁ Μανοῦσος Φάσσης τοῦ Μανόλη Ἀναγνωστάκη.

  134. Corto said

    132 και 133:
    Αυτό που δεν έχει ίσως επισημανθεί αρκετά είναι η λεπτομέρεια ότι σχεδόν όλα τα ρεμπέτικα τραγούδια του Μπέζου (με την επιφύλαξη μίας ή δύο ίσως εξαιρέσεων*) είναι μάγκικου-χιουμοριστικού ύφους. Δεν έχει γράψει ή τραγουδήσει κανένα θλιμμένο, μελαγχολικό τραγούδι και φυσικά κανένα αμανετζίδικο.

    *Για την ένσταση που μπορεί να προβάλει κάποιος ως προς το «κάηκε ένα σχολείο», τολμώ να εκφράσω την υπόθεση ότι είναι σεξουαλικού/ περιπαικτικού περιεχομένου. Η δασκάλα τους «έκαψε» όλους, στην μικρή Γαλαξιδιώτικη κοινωνία. (Έχω συναίσθηση ότι θα διαφωνήσουν οι περισσότεροι).

  135. Γιάννης Ιατρού said

    125: Stella
    Δηλαδή, αν το κατάλαβα σωστά, θες να πείς ότι το άρθρο του είναι ένα είδος μικρής αγγελίας;
    Μα είπαμε ότι πρέπει να το είχε γράψει πολά χρόνια πριν δημοσιευτεί. Ο τεκές θα είχε προ πολλού κλείσει ….

  136. Corto said

    Συνέχεια στο 134:
    Έπρεπε να διευκρινίσω ότι η μάγκικη ειρωνεία είναι μια κατηγορία χιούμορ από μόνη της.

  137. Γιάννης Ιατρού said

    133: Δημήτρη,
    ..Θυμίζει κάποιες περιπτώσεις, …., ποὺ ἔγραφαν διαφορετικοῦ ὕφους ἔργα κάτω ὰπὸ διαφορετικὰ ψευδώνυμα-προσωπεῖα.
    Τι μόνο λογοτέχνες, και Σχολαστικοί σχολιαστές το κάνουν ενίοτε🙂

  138. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    126 – Αυτός ο Χωμενίδης, μου θυμίζει κάτι τραγουδιστές του 70 πού έσκουζαν,, μέχρι που τους έδωσαν άδεια ταξί κι ησυχάσαμε από δαύτους. Αυτόν δεν μπορούν να τον βάλουν σε καμιά τυροκομική μονάδα διευθυντή; έστω προϊστάμενο.

    127 – Δεν είναι μόνο στις καλές γειτονιές οι χώροι ανομίας, αλλά σε όλη την Ελλάδα, όπου κι αν πάς, θα βρείς μιά τράπεζα.

  139. ΣΠ said

    133
    Ένας άλλος είναι ο Γιάννης Κωνσταντινίδης/Κώστας Γιαννίδης, που υπέγραφε με πραγματικό όνομά του τα συμφωνικά έργα του και με το ψευδώνυμο τα ελαφρά τραγούδια.

  140. Πέπε said

    134:
    Κόρτο, το «Κάηκε κι ένα σχολείο» πάντα πίστευα ότι είναι παραδοσιακό.

    Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι αν η δεύτερη στροφή (κάηκε το Γαλαξείδι) μπει πρώτη, στέκει καλύτερα το νόημα: κάηκε όλο το Γαλαξείδι, και δη: το παρθεναγωγείο, το ένα, το άλλο… Βέβαια, δεν ξέρω αν για τον Μπέζο είναι εξίσου πιθανό να τα έλεγε όπως τα θυμόταν όσο για τους μουσικούς της προφορικής παράδοσης. Εκείνοι είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι, στα τραγούδια που οι στίχοι είναι από κάπως ελεύθεροι έως τελείως ελεύθεροι, δεν προαποφάσιζαν ποιους θα πουν. Αυτή ήταν η πρακτική της προφορικης μουσικής, και τη μετέφεραν ακόμη και στο στούντιο ηχογραφήσεων. (Αποδεδειγμένο: θα έχεις πιθανότατα υπόψη σου το «Από τον ταμπουρά στο μπουζούκι»: δημοσιεύονται μερικές ηχογραφήσεις από μήτρες που δεν έγιναν ποτέ δίσκοι επειδή απορρίφθηκαν υπέρ μιας δεύτερης ή τρίτης λήψης, που κυκλοφόρησε με άλλου στίχους.)

    Αν υποθέσουμε, όπως υπέθετα πριν μάθω περισσότερα για τον Μπέζο (που τελικά δεν είναι καθόλου ο αντιπροσωπευτικός της προφορικής παράδοσης), ότι κι εκείνος κράταγε αυτή τη συνήθεια, να λέει τους στίχους όπως του ‘ρθουν, έχουμε μια ακόμη εκδοχή του μοτίβου «Κάηκε το Χ μέρος» (εδώ το Γαλαξείδι, αλλού η Σμύρνη ή «το Σταυροδρόμι, ο Γεντί Κουλές κι η Πόλη»), «κάηκε το τάδε μέσα στην πόλη», «κάηκε το δείνα» κ.ο.κ.. Το εισαγωγικό δίστιχο, που μας λέει το μέρος που κάηκε, μπαίνει πάντα πρώτο. Τα υπόλοιπα είναι ελεύθερα, μπορούν να αλλάζουν σειρά ή να τους προσθαφαιρούνται κάποια δίστιχα, και να είναι κοινά σ’ όποιο μέρος κι αν έγινε η πυρκαϊά (παντού υπήρχε κι ένα σχολείο, μια δασκάλα κ.ο.κ., που δεν έχει τόση σημασία αν όντως κάηκε – σκοπός του τραγουδιού είναι να δείξει τον καημό από την καταστροφή κι όχι ακριβείς λεπτομέρειες του συμβάντος).

    Μόνο που η ελευθερία ως προς τα υπόλοιπα δίστιχα έτυχε εν προκειμένω να συμπαρασύρει και το πρώτο, που κανονικά δεν αλλάζει θέση.

    Μπορεί πάλι ο Μπέζος να μην αυτοσχεδίαζε τις εκτελέσεις του, αλλά να είχε ακούσει το τραγούδι από κάποιον άλλο που τις αυτοσχεδίαζε και που έπεσε στο ίδιο λάθος, να βάλει το πρώτο δεύτερο.

    Η άλλη εκδοχή, να το δημιούργησε μόνος του, επιλέγοντας μάλιστα να βάλει το δίστιχο με το Γαλαξείδι αργότερα, δε μου φαίνεται τόσο πιθανή. Άλλο άρωμα προσωπικής δημιουργίας έχει π.χ. η «Φυλακή είναι σχολείο» κι άλλο αυτό.

    Ως προς το αν το τραγούδι είναι τραγικό ή αστείο:

    Εφόσον ισχύει η υπόθεση ότι είναι παραδοσιακό, μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε ότι, περνώντας σιγά σιγά μέχρι τα χείλη ανθρώπων που την πυρκαϊά του Γαλαξειδιού ούτε την ήξεραν ούτε τους άγγιζε, αυτοί θα μπορούσαν να προσθέσουν στο βασικά τραγικό τραγούδι και μια εύιθυμη νότα, «καίγοντας» την όμορφη γκόμενα που τους έκαψε (και που έχει και στάνταρ ρίμα) ή τους δικαστικούς που τους ταλαιπωρούσαν.
    __________________

    Σήμερα σε προφορικές (δηλαδή λάιβ) εκτελέσεις, για τον εισαγγελέα συχνά αντί «που ‘ταν τσίφτης της παρέας» λένε «ο ρουφιάνος της παρέας».

  141. Alexis said

    Μόλις τώρα πρόλαβα να διαβάσω όλα τα σχόλια σ’ αυτό το πολύ-πολύ ενδιαφέρον άρθρο.
    Θέλω να θέσω υπόψιν των Corto, Spatholouro αλλά και των λοιπών που ασχολούνται με το ρεμπέτικο, ένα βίντεο που βρήκα προχθές στο ΥΤ (φαντάζομαι θα το ξέρουν) από την τανία «Νόμος 4000» του 1962.
    Δείχνει τους Μάρκο Βαμβακάρη και Στράτο Παγιουμτζή να παίζουν σε λαϊκή ορχήστρα για τις ανάγκες της ταινίας, ο πρώτος μπουζούκι και ο δεύτερος μπαγλαμά, ενώ τραγουδάει κάποια Κατερίνα Τζοβάρα:

    Επειδή μου έκανε εντύπωση το παραθέτω απλώς για σχολιασμό και πιθανόν για περαιτέρω πληροφορίες.

    Λεπτομέρεια: Ενδεικτικό του πόσο «στον κόσμο του» είναι ο Βαμβακάρης στο συγκεκριμένο βίντεο και πόσο αγγαρεία κάνει, είναι το γεγονός ότι, αν παρατηρήσετε, γρατζουνάει τις χορδές του μπουζουκιού χωρίς πένα με τον …αντίχειρα (!) κάνοντας ότι παίζει!

  142. Corto said

    14:
    Πέπε συμφωνώ με όσα γράφεις. Βεβαίως είναι παραδοσιακό το τραγούδι στην γενική του φόρμα, αλλά με τον τρόπο που το αποδίδει ο Μπέζος, ιδίως με την προσθήκη των στίχων για τον ‘ρηνοδίκη και τον ‘σαγγελέα, διακρίνεται κάποιος μάγκικος – χιουμοριστικός τόνος.
    Το βιβλίο του Σταύρου Κουρούση το έχω, και είναι πράγματι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι παραθέτει εκδοχές τραγουδιών, π.χ. του Καραπιπέρη, που δεν κυκλοφόρησαν.
    Γενικότερα για την προσέγγιση του ευρύτερου ρεμπέτικου, έχει σημασία η διαπίστωση ότι αρκετά τραγούδια έχουν στίχους που μπαλαντζάρουν μεταξύ σοβαρού και αστείου. Η ειρωνεία δεν αποτελεί αποκλειστικότητα του Μπέζου. Σε αδρές γραμμές θα διακρίναμε αυτό το σαρκαστικό ύφος κυρίως στα τραγούδια δημιουργών που δεν μετείχαν στον καθεαυτού μάγκικο τρόπο ζωής. Ως χαρακτηριστικότερο τέτοιο παράδειγμα θεωρώ την «φωνή του αργιλέ», του Β. Παπάζογλου.

  143. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    131. Αφιερωμενο εξαιρετικα ;

    Ειμαι ραϊχικος, γιατι να το κρυψω αλλωστε ;

    Σχολιο του 2011. Το μονο που μετεβληθη ειναι οτι καποιοι φορεσαν σακακια εξουσιας με η χωρις λαιμοδετη🙂

    «Επιμενω : «Μονον ενα μεγαλο οργιο στην πλατεια συνταγματος με μπατσους και αγανακτισμενους, μετα απο μια γεναια πιπα της ειρηνης, μπαφους και αλλες ευφορικες-ηρεμιστικες ουσιες, οπως ειχα γραψει παλαιοτερα * ειναι δυνατον να βελτιωσει κατα τι την κατασταση.»

    * ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ;
    ΧΑΜΟΣΣΣΣ!

    Και αφου η συζητηση περιστρεφεται περι το Συνταγμα, μου ηλθε πριν ενα μηνα η ιδεα να βρω αρκετα χρηματα ωστε να διοχετευσω ηρεμιστικο και διεγερτικο στα διυλιστηρια της ΕΥΔΑΠ και στις φιαλες με εμφιαλωμενα νερο του κεντρου ωστε οι ημι-διαταραγμενοι (η οχι) «αγανακτισμενοι», μπαχαλοι και ημι-μπαχαλοι και οι δυναμεις των ΜΑΤ,μοναδων Δ, Ζ, μυστικοι, χρυσαυγιτες, …, να ηρεμησουν και να επιδοθουν σε ενα πελωριο… λυτρωτικο σεξουαλικο οργιο στην πλατεια, με συμμετοχη και των υψηλων επισκεπτων και επισκεπτριων των γυρω ξενοδοχειων….ενω οι κυριοι χορηγοι της γιορτης (ελληνες και αλβανοι χονδρεμποροι ) θα προσφερουν μεγαλες ποσοτητες απο κανναβιν οποτε αντι καπνων δακρυγονων και κροτιδων κροτου/λαμψης θα διαχεονται οσμες καπνου μαριχουανας με την πιπα της ειρηνης να περνα απο στομα σε στομα στον Εθνικο κηπο , το Ζαππειο και σε καθε αλλο γειτονικο παρκο οπου αστυνομικοι και μπαχαλοι θα ανακαλυπτουν οτι ειναι απο το ιδιο η το διπλανο χωριο,…. , αντι θραυσης κεφαλων με ροπαλα, οι ανδρες με τα σαρκινα ροπαλα τους θα πυρπολουνται απο τον ερωτικον οιστρον (και οπως λει ο ποιητης «…φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι…»)…και πριν τελειωσει η πρωτη μερα της γιορτης οι γιαπηδες και μετα-γιαπηδες του κεντρου θα πεταξουν τα σακκακια τους και τις γραβατες τους και να ενωθουν με το πληθος σε μια γιορτη που θα κρατησει μια βδομαδα….

    Αφιερωμενο στην αριστερα με χιουμορ και αυτοσαρκασμο, γιατι η μανιοκαταθλιψη και η τυφλη επιθετικοτητα στους δρομους και στα blogs δεν μας πηγαινει, ειναι banalite!!!

    Αφωτιστος Φιλλελην

    ΥΓ Διαβαζω το μετα-χιππικο «αστυνομικο» «Εμφυτο Ελαττωμα (Inherent Vice)του μεγαλου Thomas Pynchon και μαλλον εχω επηρεαστει κι απο αυτο.
    18 Ιουλίου 2011 – 11:43 μ.μ.

    http://nosferatos.blogspot.gr/2011/07/blog-post_615.html

  144. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Εις την οδόν των Φιλελλήνων
    Στον Conrad Russel Rooks

    Mια μέρα που κατέβαινα στην οδόν των Φιλελλήνων, μαλάκωνε η άσφαλτος κάτω απ’ τα πόδια και από τα δένδρα της πλατείας ηκούοντο τζιτζίκια, μέσ’ στην καρδιά των Aθηνών, μέσ’ στην καρδιά του θέρους.

    Παρά την υψηλήν θερμοκρασίαν, η κίνησις ήτο ζωηρά. Aίφνης μία κηδεία πέρασε. Oπίσω της ακολουθούσαν πέντε-έξη αυτοκίνητα με μελανειμονούσας, και ενώ στα αυτιά μου έφθαναν ριπαί πνιγμένων θρήνων, για μια στιγμή η κίνησις διεκόπη. Tότε, μερικοί από μας (άγνωστοι μεταξύ μας μέσ’ στο πλήθος) με άγχος κοιταχθήκαμε στα μάτια, ο ένας του άλλου προσπαθώντας την σκέψι να μαντεύση. Έπειτα, διαμιάς, ως μία επέλασις πυκνών κυμάτων, η κίνησις εξηκολούθησε.

    Ήτο Iούλιος. Eις την οδόν διήρχοντο τα λεωφορεία, κατάμεστα από ιδρωμένον κόσμο ― από άνδρας λογής-λογής, κούρους λιγνούς και άρρενας βαρείς, μυστακοφόρους, από οικοκυράς χονδράς, ή σκελετώδεις, και από πολλάς νεάνιδας και μαθητρίας, εις των οποίων τους σφικτούς γλουτούς και τα σφύζοντα στήθη, πολλοί εκ των συνωθουμένων, ως ήτο φυσικόν, επάσχιζαν (όλοι φλεγόμενοι, όλοι στητοί ως Hρακλείς ροπαλοφόροι) να κάμουν με στόματα ανοικτά και μάτια ονειροπόλα, τας συνήθεις εις παρομοίους χώρους επαφάς, τας τόσον βαρυσημάντους και τελετουργικάς, άπαντες προσποιούμενοι ότι τυχαίως, ως εκ του συνωστισμού, εγίνοντο επί των σφαιρικών θελγήτρων των δεκτικών μαθητριών και κορασίδων αυταί αι σκόπιμοι και εκστατικοί μέσα εις τα οχήματα επαφαί – ψαύσεις, συνθλίψεις και προστρίψεις.

    Nαι, ήτο Iούλιος. και όχι μόνον η οδός των Φιλελλήνων, μα και η Nτάπια του Mεσολογγιού και ο Mαραθών και οι Φαλλοί της Δήλου επάλλοντο σφύζοντες στο φως, όπως στου Mεξικού τας αυχμηράς εκτάσεις πάλλονται ευθυτενείς οι κάκτοι της ερήμου, στην μυστηριακή σιγή που περιβάλλει τας πυραμίδας των Aζτέκων.

    Tο θερμόμετρον ανήρχετο συνεχώς. Δεν ήτο θάλπος, αλλά ζέστη – η ζέστη που την γεννά το κάθετο λιοπύρι. Kαι όμως, παρά τον καύσωνα και την γοργήν αναπνοήν των πνευστιώντων, παρά την διέλευσιν της νεκρικής πομπής προ ολίγου, κανείς διαβάτης δεν ησθάνετο βαρύς, ούτε εγώ, παρ’ όλον ότι εφλέγετο ο δρόμος. Kάτι σαν τέττιξ ζωηρός μέσ’ στην ψυχή μου, με ηνάγκαζε να προχωρώ, με βήμα ελαφρόν υψίσυχνον. Tα πάντα ήσαν τριγύρω μου εναργή, απτά και δια της οράσεως ακόμη, και όμως, συγχρόνως, σχεδόν εξαϋλούντο μέσα στον καύσωνα τα πάντα – οι άνθρωποι και τα κτίσματα – τόσον πολύ, που και η λύπη ακόμη ενίων τεθλιμμένων, λες και εξητμίζετο σχεδόν ολοσχερώς, υπό το ίσον φως.

    Tότε εγώ, με ισχυρόν παλμόν καρδίας, σταμάτησα για μια στιγμή, ακίνητος μέσα στο πλήθος, ως άνθρωπος που δέχεται αποκάλυψιν ακαριαίαν, ή ως κάποιος που βλέπει να γίνεται μπροστά του ένα θαύμα και ανέκραξα κάθιδρως:

    «Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου».

    ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

    Ιδου εν ποιημα δια την κατωθεν πλευραν της πλατειας Συνταγματος

    Αφωτιστος Φιλλελην

  145. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πριν γραψω αυτην την μικρη ιστορια για το Συνταγμα (#143) ειχα ξαναδιαβασει για τον εξαιρετικο Dušan Makavejev, του οποιου νεφελωδως θυμηθηκα τα 3 βασικοτερα κινηματογραφικα εργα που ειχα δει ως φοιτητης. Νομιζω οτι οι μικροτεροι πρεπει να τα παρακολουθησουν και οι μεγαλυτεροι να τα ξαναδουμε με πολυ προσοχη.

    W.R.: Mysteries of the Organism (1971)
    Sweet Movie (1974)μουσικη Μανος Χατζιδακης
    Montenegro (1981)

    Ηδη για το πρωτο film εξορισθηκε απο την τοτε Γιουγκοσλαβια… εως το 1988

  146. sarant said

    140 Κι εγώ πάντα πίστευα πως είναι παραδοσιακό, με προσθήκη αδέσποτων διστίχων κατά το δοκούν -γι αυτό και δεν έχω δώσει σημασία στο Γαλαξίδι, θεωρώντας πως είναι τυχαία προσθήκη.

    142 Ποιο είναι το βιβλίο του Κουρούση;

  147. Corto said

    141:
    Αλέξη, ευχαριστούμε για το βίντεο! Το έχω υπόψιν και πραγματικά αποτελεί θλιβερό τεκμήριο της απαξίωσης στην οποία περιήλθε ο Μάρκος και ο Στράτος. Για τον Μάρκο να προσθέσουμε ότι είχε παίξει κανονικά (όχι στο φόντο) σε κινηματογραφική ταινία προπολεμικά, αλλά από όσο γνωρίζω η ταινία έχει χαθεί.
    Τι να πρωτοπεί κανείς για το μεταπολεμικό θάψιμο του λαϊκού μας πολιτισμού; Για το ελληνικό σινεμά μόνο, αρκεί να παρατηρήσουμε ότι ο κατά τα άλλα σπουδαίος Αλέκος Σακελλάριος, ο οποίος χρωστούσε την αφετηρία της καριέρας του στον Πέτρο Κυριακό, αντάμειψε τον μεγάλο κωμικό με έναν ρολίσκο καρικατούρα όλο κι όλο (συγκεκριμένα κάνει τον αρχηγό της πλανόδιας κομπανίας στην ταινία «η νύφη το ‘σκασε»).

  148. Corto said

    146 (Sarant):

    http://www.biblionet.gr/book/189678/%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82,_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82/%CE%91%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CF%84%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B9

  149. 146β
    http://www.biblionet.gr/book/189678/%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B7%CF%82,_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82/%CE%91%CF%80%CF%8C_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CF%84%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC_%CF%83%CF%84%CE%BF_%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%CE%B9

  150. sarant said

    148-148 Ευχαριστώ αμφοτέρους!

    Αλλά το βλέπω εξαντλημένο…

  151. Μπορεί –μπορεί– να καταφέρω να σου βρω ένα αντίτυπο!

  152. Πέπε said

    146: Από τον ταμπουρά στο μπουζούκι: η ιστορία και η εξέλιξη του μπουζουκιού και οι πρώτες του ηχογραφήσεις (1926-1932).

    Όπου όταν λέει «οι πρώτες ηχογραφήσεις» εννοεί ότι περιλαμβάνονται οι ίδιες στην έκδοση, σε ένθετο σιντί, και είναι συναρπαστικές.

    Έκδ. Orpheumphonograph (η λέξη με τα τρία ph🙂 ) 2013, πιθανώς εξαντλημένο.

  153. sarant said

    151 Α, πολύ θα το χαρώ!

  154. Πέπε said

    @152:
    Δεν πιστεύω να άργησα;

    @142:
    > > … αρκετά τραγούδια έχουν στίχους που μπαλαντζάρουν μεταξύ σοβαρού και αστείου. Η ειρωνεία δεν αποτελεί αποκλειστικότητα του Μπέζου. Σε αδρές γραμμές θα διακρίναμε αυτό το σαρκαστικό ύφος κυρίως στα τραγούδια δημιουργών που δεν μετείχαν στον καθεαυτού μάγκικο τρόπο ζωής. Ως χαρακτηριστικότερο τέτοιο παράδειγμα θεωρώ την «φωνή του αργιλέ», του Β. Παπάζογλου.

    Ο Παπάζογλου γενικότερα, όχι μόνο στο συγκεκριμένο.

    Η Φωνή του Αργιλέ είναι εντελώς χαβαλέ τραγούδι. Πέρα από τη μιλητή εισαγωγή, που αντιγράφει τις ηχογραφήσεις επιθεωρησιακών της εποχής (και που είναι σπαρταριστή), και από τις μπουρμπουλήθρες σ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού, όλες οι ρίμες του τραγουδιού παίζουν με δύο λέξεις όλες κι όλες, ναργιλέ και Γεντί Κουλέ. Όπου δε βγαίνει, πετάει ένα «καλέ».

    Αλλά δες επίσης το «Αίνιγμα», το «της το βγάλανε», την «Μπαμπέσα» (στην οποία γίνεται πάλι το ίδιο κόλπο με τις ρίμες – όχι όλες εδώ, αλλά γενικά μας ταΐζει μέχρι κορεσμού με τις λέξεις κλειδιά, μπέσα και μπαμπέσα), και διάφορα άλλα. Μάλιστα, αν δεις τον συνθέτη υπ’ αυτό το πρίσμα μπορεί να ανακαλύψεις αυτή τη σαρκαστική διάθεση ακόμη και τραγούδια σαν τους Λαχανάδες, τον Ξέμαγκα, την Καλόγρια κλπ. που εκ πρώτης όψεως δεν τους φαίνεται. (Λέω τώρα εγώ…)

  155. sarant said

    154 Θα το έλεγα κι εγώ αυτό για τον Παπάζογλου.

  156. Corto said

    154, 155:

    Βεβαίως και πολλά από τα τραγούδια του Παπάζογλου έχουν χιουμοριστικό ή περιπαικτικό ύφος. Διακρίνουμε τραγούδια με σεξουαλικό χιούμορ («το αίνιγμα», «της το βγάλανε», «μου φαίνεται») και άλλα με ειρωνεία της μαγκιάς («φωνή του αργιλέ», «τεχνίτης και κατεργάρης», «σαν φουμάρω τσιγαρλίκι»). Συγχρόνως όμως διακρίνουμε τραγούδια με γνήσια εκδήλωση συμπαράστασης στον προσωπικό ή κοινωνικό πόνο. Νομίζω ότι ειδικά η «καλόγρια» (όπως και το «παιδί του δρόμου», το «προσφυγάκι» και άλλα) ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία.
    Το εντυπωσιακό με τον Παπάζογλου είναι ότι σαρκάζει την εμμονική υπεράσπιση της χασισοποτείας, ενώ υπήρξε και ο ίδιος περιστασιακός χρήστης χασίς (τουλάχιστον σύμφωνα με την καταγεγραμμένη, αλλά πικρόχολη μαρτυρία του Στελλάκη Περπινιάδη).
    Κάτι τέτοιο φαίνεται πως ήταν και ο Μπέζος, τηρουμένων των αναλογιών: αποδεχόταν και συγχρόνως απέρριπτε τα μάγκικα ήθη. Γιαυτό και το χρονογράφημα είναι αμφίσημο.

  157. spatholouro said

    Βρε Corto, επειδή δεν πάει τώρα ο νους μου πού γράφει ο Στελάκης ότι ο Παπάζογλου φουμάριζε κάποτε-κάποτε, για ρίξε μια παραπομπή.
    Πώς έχω εγώ την εικόνα του αφουμάριστου, απορώ και σγούβομαι…

  158. Corto said

    157:
    Είναι σε συνέντευξη στο youtube. Δυστυχώς δεν έχω ήχο και πλήρη πρόσβαση στο youtube αυτή την στιγμή, για να τσεκάρω αν είναι ένα από τα παρακάτω βίντεο και έτσι τα βάζω στα τυφλά.
    Αν είναι λάθος τα βίντεο, υπόσχομαι το βράδυ νωρίς να βρω το σωστό.

    και

  159. Alexis said

    #147: Ευχαριστώ κι εγώ για την απάντηση.

  160. Corto said

    Ακόμα μια προσπάθεια στα τυφλά. Συγγνώμη για τα απανωτά βίντεο.

  161. spatholouro said

    Οκ, Corto, μάλλον αυτό λες:

    Δεν ξέρω κατά πόσο ανταποκρίνεται σε κάποια πραγματικότητα η αφήγηση αυτή, στο μέτρο μάλιστα που δεν έχω ξανακούσει/διαβάσει (εκτός κι αν μου διαφεύγει, οπότε διορθώστε) ότι ο Παπάζογλου το «κοπανούσε» και αυτός… Από το βιβλίο της Αγγέλας Παπάζογλου («Τα χαϊρια μας εδώ») προκύπτει διαφορετική εικόνα…

  162. spatholouro said

    «Από τον ταμπουρά στο μπουζούκι»

    Ίσως δεν παρέλκει να εκθέσω τις εντυπώσεις μου από το βιβλίο, μην τυχόν φανούν χρήσιμες σε όποιον ήδη έχει ή θα αποκτήσει το βιβλίο ή και στους εκδότες για μια επόμενη έκδοση:

    Κατ’ αρχάς «ξεχωρίζω» το βιβλίο από το CD, αποδίδοντάς τους αυτονομία.

    1) Ως προς το CD, το θεωρώ πολύτιμη έκδοση και δεν τίθεται για μένα θέμα συζήτησης της αξίας του. Για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα την όλη έκδοση να συνίσταται μόνο από το CD, συνοδευόμενο από ένα βιβλιάριο, όσο λιγοσέλιδο χρειαζόταν.

    2)Ως προς το βιβλίο, τώρα, η πρώτη εντύπωση είναι καλή, από τυποτεχνική άποψη, αν και η ιλουστρασιόν εκδοχή έχει κάποια προβλήματα (π.χ. γυαλίζει και δυσχεραίνει την ανάγνωση…). Από περιεχομενική άποψη, ξεχώρισα τις αναφορές/περιγραφές των Celepi/Laborde/Villoteau με τα επιμέρους όργανα της ταμπουροοικογένειας, το τμήμα του βιβλίου όπου παρουσιάζονται και περιγράφονται τα όργανα του Γιοβάν Τσαούς, το κείμενο για τον μπουζουξή Μανέτα (που πρώτος ηχογράφησε με μπουζούκι στην Ελλάδα το 1931), καθώς και κάποια ενδιαφέροντα σημεία σποράδην. Τα περί κουρδισμάτων και Καραπιπέρη ήσαν γνωστά από προηγούμενα δημοσιεύματα του Κουρούση. Θετική επίσης βρίσκω τη συνεισφορά των κειμένων στη διευκρίνιση συγχύσεων, όσον αφορά τη διάκριση μπουζουκιού και ταμπουρά.

    Περνώντας σε επιμέρους παρατηρήσεις, θα έλεγα ότι στο τμήμα με τις αφηγήσεις περιηγητών κλπ απουσίαζε εκκωφαντικά ο Bourgault Ducoudray, ο οποίος μας διασώζει κρίσιμη μαρτυρία για το μπουζούκι, τόσο το 1876 (Souvenirs d’ une mission musicale en Grece et en Orient), όσο και το 1877 (Etudes sur la musiqueecclesiastique Grecque): «Το μπουζούκι είναι ένα δημοφιλές όργανο στην Ελλάδα. Είναι ένα είδος μαντολίνου με πολύ μακρύ λαιμό και με σώμα σε σχήμα σκάφης πλοίου. Οι διαιρέσεις του λαιμού αντιστοιχούν στους τόνους και τα ημιτόνια της ευρωπαϊκής σκάλας, εκτός από την ψηλή του περιοχή, που προορίζεται για ξένη μουσική και είναι διαιρεμένη σε τρίτα του τόνου» (1876).
    «Πώς εξηγείται γενικώς η ανά τας επαρχίας διαδεδομένη χρήσις του μπουζουκίου, οργάνου ούτινος τα διαστήματα εισί πάντα τόνοι ή ημιτόνια; Προς το άνω μέρος της λαβής ευρίσκονται, είναι αληθές, διαιρέσεις ανταποκρινόμεναι προς τα τριτημόρια ή τα τεταρτημόρια του τόνου, αλλά το μέρος τούτο του οργάνου είναι προωρισμένον εις την εκτέλεσιν ξένων μελωδιών, τουρκικών ή αραβικών. Η παρουσία εν οργάνω δημοτικώ της Ελλάδος δύο κλιμάκων ων η μία η ευρωπαϊκή κλίμαξ και η ετέρα αφιερωμένη εις τας ξένας μελωδίας, δεν δεικνύει τις είναι η αληθής μουσική του έθνους ιδιοσυγκρασία;» (1877).

    Αρκετά επίσης νομίζω θα ωφελούνταν το βιβλίο αν συνυπολόγιζε την εργασία του Σταύρου Καρακάση από το 1970 (Ελληνικά μουσικά όργανα, σελίδες 59-95), σε ό,τι βέβαια αφορά πραγματολογικά στοιχεία που διατηρούν την αξία τους.

    Και έρχομαι τέλος στη διεγνωσμένη «πετριά» που έχω με τη γλώσσα. Πάντα, όταν αγοράζω με τα ωραία μου και ολίγα πλέον λεφτουδάκια ένα βιβλίο, αυτό που προσέχω και που μου δίνει ή τη σύνολη εικόνα ποιότητας ή προχειρότητας, είναι η φροντίδα ή η ακηδία σε γλωσσικό επίπεδο. Και πάντα, επίσης, δίνω ένα περιθώριο στα τυχόν λάθη, ανάλογα με τον αριθμό των σελίδων και τη ζημία που επιφέρουν στην όλη εικόνα ή υπονομεύουν επιμέρους σημεία του κειμένου.

    Το συζητούμενο βιβλίο αποτελείται από περίπου 90 σελίδες καθαρού κειμένου, και -αλίμονο!- κατά την ανάγνωση μέτρησα περίπου 150 λάθη… (που ξεκινούν ήδη -4- από το οπισθόφυλλο). Ομολογώ ότι αυτό μου στοίχισε μια ενόχληση όχι αμελητέα, η οποία επιτάθηκε όταν είδα (στους συντελεστές της έκδοσης) ότι αναφέρονται 3 διορθωτές/επιμελητές (αριθμό που δεν έχω συναπαντήσει σε βιβλίο, αυτού του όγκου τουλάχιστον).

    Τα λάθη κλιμακώνονται από απλά ορθογραφικά/τυπογραφικά (π.χ. άτονες λέξεις, διπλοτονισμένες λέξεις, διπλογραμμένες, λάθος γραμμένες λέξεις κλπ) έως και πιο «βαριά». Ενδεικτικά αναφέρονται:
    σ. 26-27: 7-8 λάθη στα παραθέματα από τον Pasow
    σ. 28: 5 λάθη στο παράθεμα του Φιλήμονος
    σ.41: στο περί Qaraduzan: «όταν αυτός ήταν ακόμα πρίγκηπας Bayazid», δεν βγαίνει νόημα. Το πρωτότυπο λέει «όταν αυτός ήταν με τον πρίγκηπα Bayazid». Παρακάτω στο Yungar έχει παραλειφθεί η λέξη «τουρκική» από το «Μικρή τρίχορδη πανδούρα». Παρακάτω στο Chartar ο σεϊχης δεν είναι Sawafi αλλά Safawi.
    σ. 44: «γύρω από το μανίκι εντέρινα τάστα είναι τυλιγμένες για να παίζουν ψηλές νότες»: νόημα; Παρακάτω το πρωτότυπο λέει σκέτο viola όχι «viola da gamba». Κάτω κάτω ο Tony Klein αναφέρεται ως άγγλος μουσικός κάτοικος Σουηδίας, ενώ στη σελ. 84 ως Σουηδός μουσικός
    σ. 67: στην υποσημείωση «στριμώχτηκαν» καμιά δεκαριά λάθη. Το κείμενο μας λέει ότι «πρωτοεμφανίζεται» στον Meursius, ποια λέξη όμως; Μετά μας λέει ότι εκεί υπάρχει λέξη «ρέμπιτος»…Παρακάτω αναφέρεται ο Du Cange με κουτσουρεμένο τον τίτλο του Λεξικού (λείπει: ad Scriptores), o δε «ρεμβός» είναι λέει κατά Du Cange και αυτός που «δαπανά τον καιρό του σε ανομίες και αργά στο σπίτι του επιστρέφει (βραδίως [αντί βραδέως] εις τ’οίκον αναςρίφων [αντί αναςρέφων]» Αλλά οι «ανομίες» πού βρέθηκαν; Εις «ανόνητα» λέει ο Du Cange, δηλ. σε μάταια πράματα…
    σ. 71: στην υποσημείωση ο Gauntlett μεταβάλλεται σε μουσικολόγο, ενώ το μικρό του όνομα τη μία λατινιστί (στη λεζάντα) και την άλλη ελληνιστί
    σ. 72 η ταβέρνα όχι «Κουτσουρά» αλλά «Νέα Κούτσουρα» και η εφημερίδα όχι Σκριπ αλλά Εμπρός
    σ. 119: Του Ανωγειανάκη είναι «Ελληνικά Λαϊκά κλπ»
    σ. 121: Του Pasow είναι «Ρωμαίικα» όχι «Ρωμαϊκά»…

  163. Corto said

    Σπαθόλουρο δυστυχώς αυτήν την στιγμή δεν βλέπω το βίντεο. Λογικά το ίδιο θα είναι με αυτό που εννοώ. Συμφωνώ ότι δεν είναι και πολύ αξιόπιστα αυτά που λέει ο Στελλάκης, ιδίως τα απαξιωτικά για τον Τσιτσάνη. Γιαυτό έγραψα ότι πρόκειται περί πικρόχολης μαρτυρίας (για να μην πω ότι βγάζει και μικροψυχία).
    Εν πάση περιπτώσει, ο Παπάζογλου οπωσδήποτε δεν ήταν θαμώνας των τεκέδων και των Βούρλων, από την άλλη βέβαια σίγουρα είχε γνωρίσει από κοντά τον κόσμο τον μεσοπολεμικό υπόκοσμο, τον οποίο απέδωσε στα τραγούδια του με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια (π.χ. «μέχρι που να καθαριστούν/ τον αργιλέ να θυμηθούν» κλπ). Απέρριπτε το μπουζούκι («το παλιομπούζουκο») και δεν το έβαλε ούτε σε ένα τραγούδι του. Συγχρόνως όμως αποτύπωσε μάγκικα θέματα αναφέροντας τον μπαγλαμά, άλλοτε με γοητευτικό τρόπο («μπαίνω σ’ ένα μπαξεδάκι/ που άκουσα μπαγλαμαδάκι»), και άλλοτε με κάποια δόση ειρωνείας («ο λουλάς κι οι μπαγλαμάδες/ σε φορτώνουν τσαμπουκάδες»).
    Γιαυτό εικάζω ότι ο Παπάζογλου συγκαταλέγεται, όπως εξάλλου και ο Μπέζος, σε μία κατηγορία δημιουργών με επαμφοτερίζουσα στάση έναντι του κόσμου της μαγκιάς, όχι απολύτως δεκτική, αλλά οπωσδήποτε ούτε και εχθρική.

  164. sarant said

    162 Αυτά τα λάθη είναι σοβαρά, όχι λεπτομέρειες. Προφανώς οι πολλοί κοκόροι….

  165. spatholouro said

    #163 («και των Βούρλων»)

    Κοίτα πού έπεσα ξεφυλλίζοντας το βιβλίο της Αγγέλας: φαίνεται όντως ότι δεν σύχναζε εκεί ούτε είχε εκεί γκόμενα, όπως άλλοι ρεμπέτες, ωστόσο τον καλούσαν και έπαιζε στα Βούρλα την τελευταία Αποκριά που κάνανε χορό! (σελ. 363)

  166. Νίκος Μαστρακούλης said

    143: Ευχαριστώ για την καλή σας πρόθεση, αλλά η αφιέρωση δεν γίνεται δεκτή, καθότι είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

  167. Corto said

    165:
    Μα και στην Σμύρνη, έπαιζε μουσική στα μπορντέλα και όταν πήγε σε ένα στο Κορδελλιό με την ορχήστρα, ξαφνικά είδε μέσα…την γυναίκα του! (σελ.372)
    (Την πρώτη του γυναίκα εννοείται, όχι την Αγγέλα)

    Παρεμπιπτόντως Σπαθόλουρο, την ιστορία με τα Βούρλα και την τελευταία Αποκριά την βλέπω στην σελίδα 309. Υπάρχουν παραπάνω από μία εκδόσεις;

  168. Πέπε said

    @162:

    Δε λησμονώ ότι το Σπαθόλουρο έχει παρακαλέσει να μην ξανααπαντήσω σε σχόλιό του, αλλά είμαι βέβαιος ότι κατανοεί πως εδώ θα πρέπει να γίνει μια εξαίρεση, αφού εν γνώσει του αναφέρεται και σ’ εμένα (ήμουν ένας εκ των τριών επιμελητών).

    Όταν προ διετίας είχε γράψει αλλού το ως άνω εκτενές σχόλιο για το βιβλίο σχεδόν πανομοιότυπα, είχα απαντήσει ότι θεωρώ τα παράπονά του τόσο δικαιολογημένα ώστε δε θα μπω στη διαδικασία να εξηγήσω ποιοι λόγοι, αναπόφευκτοι για την ομάδα της έκδοσης αλλά παντελώς αδιάφοροι για τον αγοραστή ενός βιβλίου, εξηγούν την ύπαρξη τόσων λαθών. Ότι όμως ειδικά για το ζήτημα του Καρακάση (μιας πηγής που -κακώς κατά το Σπαθόλουρο- δε χρησιμοποιήθηκε) έχω μία απάντηση, που συνοπτικά ήταν ότι κτγμ δε χάθηκε τίποτε σημαντικό από αυτή την παράλειψη.

    Αλλά βέβαια το σημείο «Ίσως δεν παρέλκει να εκθέσω τις εντυπώσεις μου από το βιβλίο, μην τυχόν φανούν χρήσιμες […] και στους εκδότες για μια επόμενη έκδοση» μάλλον …παρέλκει, αφού στην τότε συζήτηση, που παρέπεμψα, συμμετείχε και ο Κουρούσης και είχε απαντήσει στο σχόλιο (άρα το είχε διαβάσει).

  169. spatholouro said

    #167
    Corto, έχω την έκδοση του Ταμιείου Θράκης (2003) και η παραπομπή μου στη σελίδα 363 είναι ορθή. Να υποθέσω ότι έχεις την αυτοέκδοση που είχε κάνει ο ίδιος ο Γιώργης Παπάζογλου το 1986 και τη μοίραζε σε όποιους έκρινε ο ίδιος χέρι με χέρι; (έτσι έβγαλε και εν σειρά άρθρα ο Λιάβας…)

    Τα ίδια δυστυχώς «δεινά» περνάμε οι έρμοι αναγνώστες, που δεν ανήκουμε σε όσους κρίνει επιλέξιμους και δίνει χέρι με χέρι το βιβλίο που εκάστοτε βγάζει ο Γιώργης: από το 2011 έχει πάλι διά της αυτοεκδόσεως «κυκλοφορήσει» τον δεύτερο τόμο από τα «Χαϊρια μας εδώ» αλλά άιντε βρες το…

  170. sarant said

    169 Ε λοιπόν αυτο δεν το ήξερα…!

  171. Corto said

    169:
    Ναι, από τον ίδιο τον Γιώργη το πήρα. Έχει την υπογραφή του και αριθμό μοιρασιάς. Δεν είχα υποπτευθεί ότι διέφερε (ως διάρθρωση) από την έκδοση του Ταμιείου Θράκης. Αυτό που έχω στα χέρια μου περιλαμβάνει δύο μέρη (βιβλίο πρώτο και βιβλίο δεύτερο). Ο δεύτερος τόμος που αναφέρεις είναι το «δεύτερο βιβλίο» ή κάτι περαιτέρω; Το δεύτερο βιβλίο στην έκδοση που κρατάω, έχει τα εξής μέρη:
    προπολεμικό
    αλβανία
    Κατοχή
    αποχή
    κουράγιο…
    Κλεμμένα
    Τωρινά
    Υστερόγραφο

    Επίσης αν δεν σε κουράζω και αν θέλεις, πες μας τι εννοείς με τον Λιάβα.

  172. spatholouro said

    171 (Corto)

    Άρα η έκδοση που σου ενεχείρισε ο Γιώργης είναι η αυτοέκδοση εκτός εμπορίου του 1986. Το 2003 κυκλοφόρησε η έκδοση εντός εμπορίου (για όλους τους κοινούς θνητούς δηλαδή) από το ΤΑΜΙΕΙΟΝ ΘΡΑΚΗΣ (αριθμός σελίδων: 662). Το βιβλίο (χωρίς εισαγωγικά) σύγκειται από δύο «βιβλία» όπως τα ονομάζει ο ίδιος, αλλά περιέχονται σε ενιαίο τόμο, για αυτό και ίσως δημιουργεί παρεξηγήσεις το ότι έκανα λόγο για δεύτερο βιβλίο που «κυκλοφόρησε» το 2011.

    Εξηγούμαι: το δεύτερο βιβλίο αυτό, το καινούργιο του 2011, είναι κατά την ονοματολογία του Γιώργη το τρίτο «βιβλίο», εφόσον είπαμε τα δύο πρώτα «βιβλία» περιείχοντο στο πρώτο εκείνο βιβλίο του 1986 (ή του 2003 εντός εμπορίου). Για να αντιληφθείς την όλη σύγχυση που έχει δημιουργηθεί, στη ΒΙΒΛΙΟΝΕΤ υπάρχει μεν καταχωρισμένο το πρώτο βιβλίο (εντός εμπορίου) του 2003, αλλά από κάτω έχει «βιβλιοπαρουσίαση» της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ για το καινούργιο βιβλίο του 2011 (!)
    http://www.biblionet.gr/book/168354/%CE%A4%CE%B1_%CF%87%CE%B1%CF%8A%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%BC%CE%B1%CF%82_%CE%B5%CE%B4%CF%8E

    Για τον Λιάβα:
    Ο Λιάβας πιθανολογώ ευλόγως ότι ήταν ένας από τους αποδέκτες της αυτοέκδοσης του 1986. Με δεδομένη την «αποκλειστικότητα» αυτή, το πράγμα μιλάει μόνο του –και πράγματι μίλησε: άρχισε η εν σειρά παραγωγή άρθρων βασισμένων στην αυτοέκδοση του 1986. Αντιγράφω από το κιτάπι μου:

    19/2/1992, Λιάβας Λάμπρος, «Καληνύχτα κυρα-Αγγέλα», Ελευθεροτυπία

    14/7/1993, Λιάβας Λάμπρος, «Ευάγγελος Παπάζογλου: ‘‘Μην πεθαίνετε βρε!…’’», Ελευθεροτυπία

    1998, Λιάβας Λάμπρος, «Η μουσική ζωή στη Σμύρνη μέσα από τις διηγήσεις της λαϊκής τραγουδίστριας Αγγέλας Παπάζογλου», Μικρασιατικά Χρονικά, τόμος 20: σ. 49-61

    Ιαν. 2001, Λιάβας Λάμπρος, «Οι διηγήσεις της Αγγέλας Παπάζογλου», Δίφωνο, τχ. 64: σ. 102-106.

    Αυτό εννοούσα όταν έκανα λόγο για εν σειρά άρθρα… Παρατηρεί επίσης κανείς ότι από το 2003 που βγαίνει πλέον το βιβλίο στο εμπόριο, και το προμηθευόμαστε και οι κοινοί θνητοί, παύει και η εν σειρά παραγωγή άρθρων, διότι χάνεται, εικάζω, πλέον η «αποκλειστικότητα». Και ας πούμε ότι είμαι υπερβολικός που ενοχλούμαι από την εν σειρά παραγωγή άρθρων, τη στιγμή που το βιβλίο δεν κυκλοφορεί στο εμπόριο κι έρχεται έστω ένας χριστιανός κάθε τόσο και μας λέει τι λέει το σπουδαίο αυτό πράγματι βιβλίο… Έχει όμως κανένα εχέγγυο ο αναγνώστης ότι έτσι τα λέει το βιβλίο, όπως τα λέει ο «μεταφορέας»; ΟΧΙ!

    Έρχεται λοιπόν το 2009 η έκδοση του πολυτελούς λευκώματος-βιβλίου του Λιάβα, «Το ελληνικό τραγούδι −από το 1821 έως τη δεκαετία του 1950», Εκδόσεις Εμπορικής Τραπέζης Ελλάδος.
    Εδώ, βρίσκει κανείς στις σελίδες 207-221 ότι αντιγράφεται σχεδόν κατά λέξη ένα από τα άρθρα που προανέφερα («Η μουσική ζωή στη Σμύρνη μέσα από τις διηγήσεις της λαϊκής τραγουδίστριας Αγγέλας Παπάζογλου», Μικρασιατικά Χρονικά, τ. 20, 1998) που καταχωρίζεται μεν στη Βιβλιογραφία στο τέλος, αλλά πουθενά στο κείμενο δεν δηλώνεται ότι πρόκειται περί αυτού.

    Κοιτάζοντας λοιπόν από πιο κοντά τα πράγματα, αρχίζει ο αναγνώστης (που έχει πλέον το βιβλίο της Παπάζογλου του 2003) να αντιλαμβάνεται διαφορές στο πώς μεταφέρει ο Λιάβας τα απομνημονεύματα της Αγγέλας Παπάζογλου. Τι διαπιστώνεται δηλαδή; Διαπιστώνεται ότι οι «επεμβάσεις» του Λιάβα είναι πλείστες όσο και απαράδεκτες: σημεία στίξης έχουν αλλοιωθεί, θαυμαστικά έχουν φυτρώσει εκεί που δεν υπήρχαν, εκεί που υπήρχε τελεία στο πρωτότυπο και άρχιζε άλλη πρόταση έχει μπει κόμμα και πάει συνεχόμενα με την επόμενη πρόταση, λέξεις ολόκληρες παραλείπονται και στη θέση τους μπαίνει τελεία ωσάν η πρόταση του πρωτοτύπου να τελείωνε εκεί, σειρά λέξεων παραλείπεται μέσα σε μια πρόταση χωρίς καμμία ένδειξη, φράσεις σκόρπιες παρμένες από το πρωτότυπο έχουν αρμολογηθεί κατά το δοκούν του Λιάβα σε νέο μόρφωμα, η φωνολογία, η μορφολογία και η σμυρνέικη ιδιόλεκτος του πρωτοτύπου έχουν συχνά παραποιηθεί…

    Ενδεικτικά σημειώνω τα παρακάτω:
    «Ήπαιζε» γράφει η Παπάζογλου, «έπαιζε» το αλλοιώνει ο Λιάβας (σ. 207), «ηανεβαίνανε», «ηανεβήκαμε» γράφει η Παπάζογλου, «ανεβαίνανε», «ανεβήκαμε» της το διορθώνει ο Λιάβας (σ. 207, 210), «που δεν ήταν κομπανίες» γράφει η Παπάζογλου, «και δεν ήταν κομπανίες» γράφει ο Λιάβας (σ. 207), «Η ομορφιά τση Σμύρνης» γράφει η Παπάζογλου, «Η ομορφιά της» γράφει ο Λ. (σ. 209), «παράσταση κανονικιά» γράφει η Παπάζογλου, «παράσταση κανονικά» τη διορθώνει ο Λ., «άλλη ταρίφα είχε» γράφει η Παπάζογλου, «άλλη ταρίφα είχαν» γράφει ο Λ., «ανεβούμε» γράφει η Παπάζογλου, «ανέβουμε» το θέλει ο Λ., «δικιά τως κομπανία» γράφει η Παπάζογλου, «δικιά τους κομπανία» λέει ο Λ., «ματζεβούτανε» γράφει −όπως παντού στο βιβλίο της− η Παπάζογλου, «μαζευούτανε» διορθώνει ο Λ., «καμό» λέει η Παπάζογλου, «καημό» διορθώνει ο Λ. (όλα αυτά σ. 210), το «Θοδωράκη», το «Μπαρσαμάκη» με «η» τα θέλει η Παπάζογλου, με «ι» τής τα διορθώνει ο Λ. (σ. 211, 212), «Δεν ηδουλεύανε μόν’ και μον’ για να φάνε» λέει η Παπάζογλου, «Δεν τη δουλεύανε κλπ» διορθώνει ο Λ. (σ. 212), «Στσ’ Απόκριες και στην Καθαρή» λέει η Παπάζογλου, «Την Καθαρή Δευτέρα» γράφει ο Λ., «ηάνοιξα» γράφει η Παπάζογλου, «άνοιξα» τη διορθώνει ο Λ. (σ. 213), «δεν τον ξανάδε κανείς» λέει η Παπάζογλου, «δεν τον ξανάδε πια κανείς» προσθέτει ο Λ. (σ. 216), «Τα μικρά μας βάσανα» λέει η Παπάζογλου, «Τα βάσανά μας» διορθώνει ο Λ., «Ηγλεντούσαμε εμείς» λέει η Παπάζογλου, «Εμείς γλεντούσαμε» διορθώνει ο Λ., «Εδώ, για να γλεντήσουνε» λέει η Παπάζογλου, «Όμως εδώ για να γλεντήσουνε», προσθέτει ο Λ. «βαφτίδια» λέει −όπως παντού στο βιβλίο της− η Παπάζογλου, «βαφτίσια» τη διορθώνει ο Λ. (όλα στη σ. 218), «ήτανε Αρμένης ο άνθρωπος» λέει η Παπάζογλου, «ήτανε Αρμένης» περικόπτει ο Λ., «Ήρθε κι ένας Βλάχος βιολί» λέει η Παπάζογλου, «Ήρθε κι ένας Βλάχος που έπαιζε βιολί» προσθέτει ο Λ. (σ. 219), «Εγώ τόνε ξέρω το Μάρκο» λέει η Παπάζογλου, «Το Μάρκο εγώ τόνε ξέρω» αλλάζει ο Λ., «κολλάνε» λέει η Παπάζογλου, «κολλάγανε» το κάνει ο Λ., «τούρκικες, ινδικές κι αράπικες μελωδίες» λέει η Παπάζογλου, «μελωδίες τούρκικες κλπ» το θέλει ο Λ. (όλα σ. 220), «Έλεγε ο Βαγγέλης» γράφει η Παπάζογλου, «Ο Βαγγέλης έλεγε» διορθώνει ο Λ., «επάνω στσι μανσέτες» λέει η Παπάζογλου, «πάνω στις μανσέτες» το θέλει ο Λ., «Ε, εμένα έτσι δε μ’ αρέσει» λέει η Παπάζογλου, «Ε, λοιπόν, εμένα έτσι δε μ’ αρέσει» προσθέτει ο κ. Λ., «την κανκάγια» λέει η Παπάζογλου, «την κανάγια» διορθώνει ο Λιάβας. (όλα σ. 221)

  173. Corto said

    Σπαθόλουρο, τι να πω…
    Πολύτιμα όλα αυτά που μας μεταφέρεις. Τι κρίμα τόσοι άνθρωποι, και μάλιστα της στάθμης του Λιάβα, να ασχολούνται με τον πολιτισμό μας και να τον αντιμετωπίζουν με προχειρότητα και τσαπατσουλιά…Άλλος γράφει για να εντυπωσιάσει, άλλος για να κερδοσκοπήσει και άλλος χρησιμοποιεί την παράδοσή μας (π.χ. το ρεμπέτικο) για να ικανοποιήσει τις ιδεοληψίες του. Δεν αναφέρομαι στα συνηθισμένα λάθη που όλοι ανεξαιρέτως μπορεί να κάνουν, αλλά σε αυθαιρεσίες του μεγέθους που περιέγραψες.
    Ευτυχώς όμως υπάρχουν και κάποιοι διεισδυτικοί και άοκνοι μελετητές σαν και σένα, και έτσι σιγά σιγά θα ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι. Και πάλι συγχαρητήρια!

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    172. Σκέφτομαι το Γιώργο Παπαδάκη τώρα.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=18524

  175. sarant said

    172 Συγνώμη, αλλά ενώ μερικά από αυτά (έπαιζε – ήπαιζε) είναι διορθώσεις, απαράδεκτες βέβαια διότι εξομαλύνουν το διαλεκτικό στοιχείο, πολλα, πάρα πολλά είναι χοντρά λάθη, διότι βεβαίως άλλο η καγκάγια (κανκάγια έστω) και άλλο το «κανάγια»!

  176. spatholouro said

    #173/175

    Φεύγοντας από τα περί Παπάζογλου, αλλά παραμένοντας στο λεύκωμα-βιβλίο του Λιάβα, αξίζει νομίζω να συμπληρώσω τις παρατηρήσεις μου, μην τυχόν φανούν χρήσιμες σε όσους χρησιμοποιούν ανεπιφύλακτα το εν λόγω λεύκωμα-βιβλίο, παραπέμποντας ανεξέταστα σε αυτό.

    Αλλά ας πάμε σελίδα-σελίδα τις παρατηρήσεις.
    Η πρώτη δημόσια υπεράσπιση των ρεμπέτικων μεταπολεμικά δεν είναι του Ανωγειανάκη, όπως αναγράφεται (σ. 12), αλλά του Μανόλη Καλομοίρη («Τα ρεμπέτικα τραγούδια και τα ταγκό», Έθνος, 8/1/1947). Επίσης της Σπανούδη το εμβληματικό άρθρο δεν είναι του 1952 αλλά του 1951, ο δε τίτλος του άρθρου της Σπανούδη δεν είναι βέβαια ο αναγραφόμενος (σ. 17), ούτε η χρονολογία σωστή (το ορθόν: «Οι κόσμοι της λαϊκής τέχνης: ο Τσιτσάνης» 1951). Ο Λιάβας δεν μπήκε στον αυτονόητο κόπο να βρεί το πρωτότυπο άρθρο στην εφημερίδα, αλλά επαφέθηκε στο βιβλίο της Χολστ (Δρόμος για το ρεμπέτικο) και μετέφερε το λάθος εκείνης! Εννοώ ως προς τη χρονολόγηση, διότι ο λάθος τίτλος συνιστά επινόηση του Λιάβα.

    Το κεφάλαιο που εκτείνεται μεταξύ των σ. 134-143 αποτελεί αντιγραφή (με ελάχιστες μικροαλλαγές) παλαιότερου άρθρου του Λ. με τίτλο «Έ ρε γλέντια −οι μουσικές του μπερντέ», για το οποίο δεν υφίσταται παραπομπή στην οικεία θέση αλλά ούτε και στη βιβλιογραφία…Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Δεν ελήφθη καν η μέριμνα να επανεξεταστεί εκείνο το παλιό κείμενο και μεταφέρονται στην παρούσα έκδοση και τα λάθη εκείνου: έτσι στη σ. 137 διαβάζουμε για κάποιον Σώτο Πολίτη, αντί για τον γνωστό Φώτο! Το λάθος μεταφέρεται και στο Ευρετήριο. Επίσης στη σ. 138, όπου παρατίθενται τα γραφόμενα της Έλλης Παπαδημητρίου, αφενός ο Λ. μεταφέρει δύο λάθη του τοτινού του άρθρου (λείπει άνω κάτω στιγμή στο «τόνοι», και είναι «εβραίικα» αντί «εβραϊκά»), αφετέρου παραλείπει κατά την αντιγραφή από το παλαιό άρθρο του μία ολόκληρη φράση, αυτή που υπογραμμίζουμε: («Η φωνή του Καραγκιόζη του ίδιου είναι χοντρή και σαν βιαστική, έτοιμη για χωρατό ή για κλάμα, χοντρή και άπιαστη συνάμα»).

    Οι σ. 225-235 αποτελούν σχεδόν κατά λέξη αντιγραφή από παλιότερο άρθρο του Λ. στο περιοδικό Δίφωνο («Η κάθαρση του ρεμπέτικου −από τον τεκέ στην ταβέρνα και από το κουτούκι στο Κέντρο» τχ. 10, Ιούλιος 1996). Το άρθρο αυτό αποσιωπάται, τόσο στον οικείο χώρο του κειμένου, όσο και στη Βιβλιογραφία.

    Λίγες σελίδες μετά (σ. 238-239) συναντάμε παράθεση κειμένου του Ζαχαρία Παπαντωνίου σχετικού με τον Αμανέ, με είκοσι πέντε λάθη κατά την αντιγραφή, αλλά τα χειρότερα έπονται αμέσως μετά: στις σ. 240-243 ο Λιάβας αναπαράγει την αρκετά γνωστή συζήτηση για τον Αμανέ που έλαβε χώρα στην εφημερίδα Αθηναϊκά Νέα τον Νοέμβριο του 1934. Τι κάνει όμως ο Λ. στην πραγματικότητα, και εδώ καταγράφεται η μεγαλύτερη «ατασθαλία» του; Αντιγράφει χωρίς πουθενά να το δηλώνει (ούτε μέσα στο κείμενο ούτε στη Βιβλιογραφία) παλαιό άρθρο για το ίδιο θέμα του Γιώργου Παναγιώτου («Ο αμανές», ντέφι, τχ. 4, Ιανουάριος 1983). Να διανοηθεί κανείς ότι ακόμα και οι υπότιτλοι («Ο αμανές ψυχή της Ανατολής», «Είμεθα στην Ανατολή», «Τον έφεραν οι Φοίνικες») είναι του Παναγιώτου… Η αδήλωτη όσο και αβασάνιστη αυτή «μεταφορά» του παλαιού άρθρου συνεπιφέρει και την εξής ακανθώδη παράπλευρη απώλεια: ο Λ., προτιμώντας τον εύκολο αλλά και ολισθηρό δρόμο της παρασιωπημένης αντιγραφής του άρθρου του Παναγιώτου, μετέφερε αυτούσια και τις ποικίλες παραναγνώσεις, διασκευές και λάθη εκείνου! Έτσι ο αναγνώστης παροδηγείται να πιστέψει ότι έτσι είχαν τα κείμενα των Παλαιολόγου (που μας τον αναφέρει κάποια στιγμή ως δημοσιογράφο των …Νέων…) Καλομοίρη, Ψάχου, Μητρόπουλου, Σφακιανάκη και Σπανούδη…Ο χώρος δεν επαρκεί για την πλήρη ανάδειξη των αποτελεσμάτων της απλής αντιβολής των πρωτότυπων κειμένων της εφημερίδας και του κειμένου του Λ. (δηλ. του Παναγιώτου), αλλά ο υπομονετικός αναγνώστης μπορεί να την κάνει για λογαριασμό του. Περιοριζόμαστε σε ένα ενδεικτικό παράδειγμα από τον κυκεώνα: η Σπανούδη φέρεται να λέει −στη σ. 243 του βιβλίου του Λ. στο τέλος− ότι η συζητούμενη δισκογραφία «έφτανε σε μεγάλες ποσότητες από την Αμερική και την Αίγυπτο» στην Ελλάδα κλπ κλπ, ενώ η Σπανούδη έγραφε το ακριβώς αντίθετο στα Αθηναϊκά Νέα: ότι γίνονταν εξαγωγές προς την Αίγυπτο και την Αμερική κλπ κλπ. …

    Στις σ. 244-247 παρατίθεται το πρωτοποριακό άρθρο του Κ. Φαλτάιτς, «Τα τραγούδια του μπαγλαμά», αφενός με αλλαγμένο τίτλο ως «Τα δίστιχα του μπαγλαμά», και αφετέρου αντιγραμμένο με 13 λάθη, ενώ επιπλέον έχουν παραλειφθεί και οκτώ αράδες από το πρωτότυπο.

    Δύο σελίδες μετά (σ. 249) το κείμενο του Μάρκου Βαμβακάρη αντιγράφεται με έξι λάθη, το ένα εκ των οποίων παράλειψη τριών λέξεων. O Βαμβακάρης θα «κακοπάθει» και στη σ. 296, καθώς ο παρατιθέμενος τίτλος του τραγουδιού είναι «Ο αγύμναστος» και όχι «Ο αγύμναστος φαντάρος», όπως θέλει ο Λ. , ο δε στίχος λέει «φαντάρος θα ντυνόμουν» κι όχι «φαντάρος θα γινόμουν» όπως παραθέτει ο Λ.

    Τέλος αξίζει να αναφερθούν και ποικίλα άλλα λάθη, που διαστίζουν την ακριβή αλλά πάντως καλαίσθητη έκδοση:
    Ο επιφανής αριστερός λόγιος της εποχής ονομαζόταν βέβαια Νίκος Καρβούνης κι όχι Καμβούνης όπως αναφέρεται (σ. 298), και όπως έτσι αγνώριστος μεταφέρεται και στο Ευρετήριο στο τέλος του βιβλίου…Ο συνθέτης του «Η ζωή ξαναρχίζει για μας» ονομάζεται Ερμής κι όχι Ανδρέας Πόγγης (σ. 299), με συνακόλουθο λάθος λήμμα στο Ευρετήριο… Του 1949 είναι το «Σαν τη ρημαγμένη χώρα» (σ. 301), όπως του 1949 είναι και ο «Ανταρτόπληκτος» (σ. 303). Ο Τάκης Μίνης (σ. 304) που μπαίνει και στο Ευρετήριο φαρδύς πλατύς είναι ο γνωστός Μπίνης…Η αντιγραφή της «Ντερμπεντέρισσας» του Ασημάκη Γιαλαμά (σ. 307) στίζεται από επτά λάθη, ενώ παραλείπονται και στίχοι χωρίς να δηλώνεται.

    Στη Βιβλιογραφία καθώς και στο Ευρετήριο, στο τέλος του τόμου, απαντούν επίσης αρκετά λάθη:
    σ. 364. στο Βολιότης (1999) ο τίτλος δεν είναι «και άλλα μάγια», αλλά «και άλλα μαγικά»
    σ. 365. Το Γεωργιάδης 2003, είναι Τάνια Ραχματούλινα-Νέαρχος Γεωργιάδης
    Το Gauntlett 2001, εκδότης «Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου»
    Το Δραγούμης 1968, μήπως να είναι 1988;;;;;;
    Το Θεοδωράκης δεν πρέπει να τοποθετηθεί μετά το Ζούστης;;;
    σ. 367. Το Μαστρολέων είναι εκδόσεις Στιγμή
    Το Μητσάκης είναι επιμέλεια Νίκος Οικονόμου
    Το Μιχελή, ο τίτλος να γίνει με πλάγια
    Το Μπαρούνης 2003, στον τίτλο δεν είναι «ανατολικές» αλλά «ανατολίτικες»
    σ. 368. Μήπως το Σκαναδάλη είναι Σκανδάλη;;;
    σ. 369. Τα Σχορέλης 1973 και 1974 έχουν και άλλο συγγραφέα: είναι Μίμης Οικονομίδης-Τάσος Σχορέλης…
    Το Χατζηδουλής 1982 τι 19963 είναι αυτό δίπλα;;;
    σ. 370. Το Αραχίντζης είναι Αραχτίντζης
    Εδώ συναντάμε και κάποια μυστηριώδη κυρία Βάρβογλη. Ή μήπως είναι ο Μάριος Βάρβογλης;
    σ. 371. Ο Κυριακίδης είναι Στίλπων και ο Κυριάκης Γεώργιος
    σ. 373. Ο Σαββόπουλος είναι Διονύσης
    Ο Σκαλκώτας Νίκος όχι Ν.
    Ο Σκουλούδης Μιχαήλ
    Μετά τον Τσιγάντε πρέπει να καταχωρισθεί Τσιγγιρίδης Χρήστος 336
    Ο μεν Σφακιανάκης Κωνσταντίνος, αλλά Χρηστομάνος και Ψάχος γιατί Κ

  177. Γς said

    176:

    Εκατό φορές «Αλλη φορά δεν θα κάνω λάθος»

    http://caktos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_29.html

  178. cronopiusa said

    Σπαθόλουρο «Chapeau !»

  179. sarant said

    176 Ωχ ο Καμβούνης!

  180. Corto said

    176:
    «στο βιβλίο της Χολστ (Δρόμος για το ρεμπέτικο)»

    Το βιβλίο της Γκαίηλ Χολστ είναι επίσης πολύ κακογραμμένο και παραπλανητικό. Τα αποτέλεσμα της κακής παρακαταθήκης που άφησε ο Πετρόπουλος…

  181. spatholouro said

    177: Αυτό, αγαπητέ Γς, θυμάμαι ότι μας το έβαζε ο δάσκαλος. Πάει τώρα εγώ το μαθητούδι να το βάλω στον δάσκαλο -και δη πανεπιστημιακό τοιούτον;

    178: Στέκω κολακευμένος!

    180: Εντάξει, για το 1975 ήταν ένα εγχείρημα που κάπως ανταποκρινόταν στο χρονικά και άλλα συμφραζόμενα παραγωγής του, αν και προσανατολιζόταν θαρρώ προς μυθοποιητικά πελάγη…
    Έκτοτε όμως κύλησε πολύ ερευνητικό νερό στ’ αυλάκι!

  182. spatholouro said

    Corto, μια που είπες για Ηλία Πετρόπουλο, θυμήθηκα μια τοποθέτησή μου στο Ρεμπέτικο Φόρουμ το 2000 (ρε πώς περνάει ο καιρός!), που ίσως εξακολουθεί να είναι χρήσιμη:

    ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
    Αρκούντως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, που έκανε αίσθηση στο αυχμηρό διανοητικό τοπίο της μεταπολεμικής Ελλάδας. Συνέβαλε, κατά τη γνώμη μου, πάρα πολύ σε ένα πεδίο το οποίο η πανεπιστημιακή παρ’ ημίν ζωοπανήγυρις είχε οβελίσει από τα επιστημονικά της ενδιαφέροντα: την αστική λαογραφία. Ο Πετρόπουλος καταπιάστηκε και φώτισε σκοτεινές και παρεξηγημένες, μέχρι της εμφανίσεώς του, περιοχές του αστικού μας βίου.

    Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καταπιάστηκε και με το ρεμπέτικο, έτυχε δε της τόλμης να το κάνει μεσούσης της χούντας, με πολυποίκιλα αποτελέσματα. Είναι λίγο πολύ γνωστοί οι τρόποι τους οποίους μετήλθε προς προσπορισμό του τεράστιου υλικού που απολαμβάνει ο αναγνώστης στην υπερενισχυμένη έκδοση του 1979. Θα ακολουθήσουν δε ποικίλα ρεμπετογραφήματα εκ μέρους του, αλλά νομίζω πως τα «Ρεμπέτικα τραγούδια» είναι το θεωρούμενο opus magnus του.

    Επιχειρώντας να αποτιμήσω, κατά δύναμιν, την περίπτωση Πετρόπουλου, θα έλεγα ότι πράγματι προσέφερε μια πρώτη ύλη, κάτι για να πατήσουμε και να προσανατολιστούμε στο αχανές τοπίο του ρεμπέτικου, ιδίως με το ανεκτίμητο φωτογραφικό υλικό. Επαναλαμβάνω ότι δεν συζητώ σε αυτή τη φάση το πόθεν έσχες. Από κεί και πέρα όμως, τι να πει κανείς και τι να μολογήσει…Ουρανομήκεις ανακρίβειες, οπισθόβουλα και κακεντρεχή σχόλια σε δημιουργούς της απαρεσκείας του, ποικίλα λάθη κ.λπ. Με αυτά και με αυτά επέτυχε να παρασύρει διάφορους ερευνητές και ρεμπετογράφους, οι οποίοι προσέλαβαν τοις μετρητοίς και ανεξέταστα όσα περιείχοντο στο βιβλίο του, εκτρέποντας έτσι τα πράγματα σε ανοίκεια κοίτη.

    Το βιβλίο υπέστη εγκαίρως αυστηρή κριτική στα σημεία που έπασχε, και από γηγενείς αλλά και από ερευνητές της αλλοδαπής. Για ορισμένα μάλιστα εντελώς χτυπητά κατ’ εμέ ζητήματα, όπως αυτό της ορθής μεταγραφής των στίχων, απορεί και εξίσταται ο αναγνώστης εάν ο Πετρόπουλος ήταν ανάμεσα στα αυτιά του κατά τις στιγμές της απομαγνητοφώνησης…Δεν βαριέστε όμως, παρ’ όλες τις κριτικές επισημάνσεις, εκείνος εννοεί να επανεκδίδει συνεχώς το βιβλίο του ΑΔΙΟΡΘΩΤΟ, δίνοντας με αυτόν τον αήθη τρόπο το μέτρο της ατάσθαλης βιοθεωρίας που τον διέπει. Αυτά ως πρώτη κατάθεση προβληματικής, και βλέπουμε…

  183. Poseidon said

    182: Να και η παραπομπή από το τότε άρθρο σας, κ. Βλησίδη:
    http://www.rembetiko.gr/forums/showthread.php?t=17236

  184. Corto said

    Spatholouro, πολύ ολοκληρωμένη αποτίμηση της περίπτωσης του Ηλία Πετρόπουλου.
    Να προσθέτω επίσης ότι κατά την γνώμη μου, στα θετικά του Πετρόπουλου μπορούμε να προσμετρήσουμε ότι ήταν ο πρώτος (ή ένας από τους πρώτους) που διέκρινε στο ρεμπέτικο τραγούδι τρεις αδρομερείς περιόδους δημιουργίας, με αντίστοιχο ύφος η καθεμία (σμυρναίικο στυλ, πειραιώτικο, λαϊκό).
    Βεβαίως αυτή η περιοδολόγηση έχει πλέον ξεπεραστεί, εφόσον γνωρίζουμε ότι το αστικό λαϊκό τραγούδι έχει προϊστορία αρκετών δεκαετιών πριν το 1922, ενώ συγχρόνως οι υφολογικές κατατάξεις θα μπορούσαν να εμπλουτιστούν με πολλές άλλες κατηγορίες (ελληνοαμερικάνικο ρεμπέτικο, πολίτικο, δημοτικοφανές, επιθεωρησιακό κλπ).
    Ωστόσο προς τιμήν του, ο Πετρόπουλος περιέλαβε σαφώς τα σμυρναίικου ύφους τραγούδια στην κατάταξή του, αποφεύγοντας να υποπέσει στην στρεβλή, πλην διαδεδομένη άποψη ότι ως ρεμπέτικα τραγούδια θεωρούνται μόνον τα πειραιώτικα.
    Στα πλεονεκτήματά του θα αναγνωρίζαμε ενδεχομένως και την λογοτεχνίζουσα γραφή του, με αυτό το μίγμα αρχαϊσμών και λαϊκής γλώσσας, με το οποίο αποδίδει (παραδόξως και αυτός!) έναν τόνο ειρωνείας.

    Οπωσδήποτε όμως τα λάθη, οι αβλεψίες και οι γενικότερες παραμορφώσεις που περιέχονται στα βιβλία του είναι πράγματι ουρανομήκεις. Ειδικότερα ως προς την μεταφορά των στίχων, κατά την γνώμη μου, ο Η.Π. δεν απομαγνητοφωνούσε καν τα περισσότερα τραγούδια. Πιστεύω ότι απλώς κατέγραφε ό,τι θυμόταν από αυτά που άκουγε σε μαγαζιά με μπουζούκια, ίσως και από κάποιους δίσκους, τα δε κενά της μνήμης του τα συμπλήρωνε με την φαντασία του. Δεν εξηγούνται αλλιώς τόσο χονδροειδή λάθη.
    Ύστερα από την μεγάλη πρόοδο της λαογραφικής και μουσικολογικής έρευνας σε επιστημονικό πλέον επίπεδο, πιθανότατα η περίπτωση του Η.Π. δεν θα απασχολούσε πλέον κανέναν. Δυστυχώς όμως αποδεικνύεται ότι μεγάλο μέρος από τις μπουρδολογίες του συνεχίζουν να διαδίδονται, και μάλιστα μέσω διαδικτύου πλέον, όπως εξάλλου και διάφοροι άλλοι ψευδοεπιστημονικοί μύθοι.

    (Βεβαίως το ζήτημα δεν εξαντλείται σε αυτές τις γραμμές -έχει πολύ ενδιαφέρουσες προεκτάσεις)

  185. sarant said

    182 Ασχετο, αλλά δεν είναι magnuM opus ;

  186. spatholouro said

    183
    Άννα, να ένα ανανά

  187. spatholouro said

    185
    Ναι Νίκο, έτσι πρέπει νάναι (αφού opus ουδέτερο)
    Γράψε λάθος (ελπίζω όχι magnum…) πληκτρολόγησης

  188. sarant said

    187😉

  189. Ριβαλντίνιο said

    @ 125 Αφώτιστος Φιλέλλην

    Μιας και ήσουν / είσαι (;) Εξαρχειώτης θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Έχω σχηματίσει την άποψη ότι στα Εξάρχεια υπάρχουν πολλοί ντόπιοι που είναι υποστηρικτές των μπαχαλάκηδων. Κάτι σαν τους ληστοτρόφους του 19ου αιώνα. Σωστά νομίζω ;

  190. Ριβαλντίνιο said

    Για πες, για πες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: