Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Καβγάς (πεζογράφημα του Μιχαήλ Μητσάκη)

Posted by sarant στο 27 Νοεμβρίου, 2016


Τις προάλλες,  ο φίλος μας ο Αφώτιστος Φιλέλλην έκανε λόγο, σε κάποιο σχόλιο, για τον Μιχαήλ Μητσάκη (1868-1916), μιαν από τις παραγνωρισμένες μορφές της λογοτεχνίας μας -και μού θύμισε ότι στο ιστολόγιο δεν έχω βάλει καθόλου κείμενα του Μητσάκη, αν και είχα ανεβάσει στον παλιό μου ιστότοπο.

Οπότε, παρακάλεσα τον φίλο μας τον Σκύλο να μου πληκτρολογήσει ένα μικρό αθηναϊκό αφήγημα του Μητσάκη, με τον τίτλο Καβγάς, που το παρουσιάζω σήμερα.

Ο Μητσάκης, όπως θα δείτε, περιγράφει με τέχνη και οξυδέρκεια έναν καβγά κουτσαβάκηδων, πιθανότατα στην πλατεία Κουμουνδούρου, στα τέλη του 19ου αιώνα. Η γλώσσα είναι βαριά καθαρεύουσα, αλλά οι διάλογοι δίνονται στο μάγκικο ιδίωμα της εποχής.

Το αφήγημα δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Αττικόν Μουσείον στο τεύχος 9 του 1890 (Σεπτέμβριος 1890). Εγώ το πήρα από τον τόμο «Μιχαήλ Μητσάκης. Πεζογραφήματα» του εκδ. οίκου Νεφέλη, αλλά κοίταξα και το πρωτότυπο, το οποίο στη μαγική εποχή μας υπάρχει ονλάιν, κι έτσι διορθώνω το «λαμβάνων ούτω στάσεις παλαιστών» που υπήρχε στην έκδοση της Νεφέλης (σελ. 140-141) σε «λαμβάνουν ούτω στάσεις παλαιστών». Διορθώνω επίσης ένα πολύ σοβαρότερο λάθος που είχε η έκδοση της Νεφέλης, στη σελ. 143, όπου το «αναγκαζόμεν’ ίσως να ενθυμηθούν και άκοντες» το έχει κάνει «και ανήκοντες» και δεν βγαίνει νόημα.

Εκσυγχρόνισα λιγάκι την ορθογραφία -δηλαδή στην υποτακτική αν και όχι στο πρώτο πληθυντικό της- πιο πολύ από κεκτημένη ταχύτητα. Εννοείται ότι μονοτονίζω, όχι μόνο από πεποίθηση αλλά και από ανάγκη -ποιος να πληκτρολογήσει σε πολυτονικό, χώρια που τα σκουληκάκια δεν διαβάζονται στις ταμπλέτες. Βέβαια, σε μια βαριά καθαρεύουσα όπως του Μητσάκη τα επιχειρήματα υπέρ της διατήρησης του πολυτονικού είναι ισχυρότερα -και ακόμα περισσότερο της υπογεγραμμένης σε κάποιες δοτικές. Αλλά είναι και τεχνικοί οι λόγοι, όπως είπα.

Δεν είναι όμως η έλλειψη της υπογεγραμμένης το βασικό πρόβλημα για την κατανόηση από τον σημερινό αναγνώστη, αλλά η βαριά καθαρεύουσα. Λογαριάζω να το συζητήσουμε και με ευκαιρία ένα άρθρο του Ζουμπουλάκη για τον Παπαδιαμάντη, αλλά όλο και περισσότερο πιστεύω ότι δεν πρέπει να αποκλείουμε την ιδέα της μετάφρασης των αξιόλογων κειμένων που είναι γραμμένα σε καθαρεύουσα του 19ου αιώνα.

Σημειώνω με αστερίσκο κάποιες λέξεις που τις εξηγώ στο τέλος -ελάχιστες επειδή είναι κόπος και δεν προλαβαίνω. Κανονικά θα έπρεπε πολύ περισσότερες. Όποιος δεν καταλαβαίνει κάποια λέξη ρωτάει, κι όποιος φιλοτιμιέται του απαντάει (εγώ θα λείπω την περισσότερη ώρα, ταξιδεύω στις Βρυξέλλες).

ΚΑΒΓΑΣ

Υπό το τρομαλέον φέγγος του φανού, συνεπλάκησαν οι δύο κουτσαβάκηδες. Προ ώρας ήδη, ερίσαντες έμπροσθεν της τραπέζης του παρακειμένου καφενείου, όπου εκάθηντο μαζί, είχαν εγερθεί και ηπειλούντο. Εν τη ασελήνω νυκτί, επί της σκοτεινής πλατείας, εφ’ ής το ράμφος του αεριόφωτος διέχυνεν αμυδράν λάμψιν, ο είς είχεν ανασπάσει* πελωρίαν κάμαν, εξαστράπτουσαν και ρεβόλβερ ο έτερος προτείνει. Και από μακράν, ιστάμενος ο πρώτος εις το πεζοδρόμιον, επάνω, κάτω ο άλλος, εν τω μέσω της οδού, απέναντι, προσβλέπονται αγρίως, εν ανορθώσει μυστάκων και κομών, λοιδορούνται αμοιβαίως, φαίνοντ’ έτοιμοι να εξορμήσουν κατ΄ αλλήλων. Από του βραχνού των λάρυγγος, αρτίως προφανώς οινοβραχέντος, εξέρχονται άναρθροι κρωγμοί, εκρήγνυνται βλασφημίαι εμπαθείς, ύβρεις πτύονται, βάλλονται προκλήσεις, εν χειρονομιών παραφορά και βιαιότητι κινήσεων. Με την πλατύγυρον ρεπούμπλικαν ανερριμμένην επί το ινίον* του αυτός, τον κούκον* του ο δεύτερος προσπίπτοντα επί την οφρύν, ωχροί, άνευ γελέκου, το υποκάμισον προβάλλον ανοικτόν επί του στήθους, την μίαν μόνην χειρίδα του επανωφορίου περασμένην, μ΄ ευρύ ζωνάρι, κατακόκκινον κι οι δύο, περιτυλίσσον την οσφύν, λαμβάνουν ούτω στάσεις παλαιστών, δραματικάς, ωσεί ακατασχέτων εκ θυμού και μένους, λυσσαλέων, παρασκευαζομένων να ροφήσουν αίμα μεστοίς χείλεσι, χωρίς όμως εν τούτοις να μετακινούνται κατά βήμα.

-Τι σκιάζεσαι, ρε, τη Μπαναγία σου μέσα! Τι κάνεις έτσι σα γυναίκα; Θαρρείς, μωρέ, που θα σε φοβηθώ που έχεις περίστροφο; Να, μωρέ, εγώ την πετάω και την κάμα! Έλα στα χέρια, σα σου βαστάει!

-Το σταυρό σου, ρουφιάνε! Εγώ σε φοβάμαι, ρε; … Πέταχτη, ρε, την κάμα ναν τ’ αφήκω το περίστροφο… Τι την έβγαλες, ρε;

-Τι σκούζεις έτσι, βρε πεζεβέγκη; Για να μαζωχτεί κόσμος; Πού θα μου πας, ρε, θα σ’ το πιω το αιματάκι σου!

-Εσύ θα μου το πιεις, ρε; Κείνος που θα μου το πιει δε γεννήθηκε, ρε, ακόμα! Σου το ’φαγα το μάτι, κακομοίρη!

Απαμείβονται* κατά τον τρόπον τούτον, διηνεκώς, ως ομηρικοί ήρωες, εκσφενδονίζουν φράσεις κομπαστικάς, και επιφόβους, προσπαθούν ποίος να προξενήσει δια του λόγου τρόμον εις τον άλλον. Θα είναι ωσεί μία μετά τα μεσάνυχτα, και τα παράθυρα των γύρω οικιών είναι κλειστά. Έρημος η πλατεία, σιγηλή, εκτείνεται, με ελαφρώς θροούντα προς τον άνεμον τα δένδρα της, προχωρεί, μέχρι της λεωφόρου Πειραιώς, φραττομένη αποτόμως από τον βαρύν όγκον του Βρεφοκομείου*. Κι εν τη σιγή της, αι φωναί των αντηχούν, παράτονοι, προσποιημέναι, ως εγγαστριμύθων, οιδαλέαι*, οιονεί εν αρειμανίω γαυριάματι, πλην ραγισμέναι ταυτοχρόνως, τρέμουσαι, ωσεί εξ ενδομύχου συνοχής*. Την αποκρύπτουν, όμως, όσον δύνανται, την συνοχήν αυτήν, μετά φροντίδος, υπό των απειλών τον χείμαρρον, και την βροχήν των βωμολοχιών, και των λοιδοριών την πλήμμυραν, ήτις κυλίετ’ εκ του στόματος αυτών, ασυγκράτητος. Ενίοτε, εκάτερος ομοίως, φέρει την χείρα, ήτις μένει ελευθέρα, προς το χείλος, ωσεί προς υποστήριξιν κι επίτασιν, εξωτερίκευσιν αρρενοπρεπεστέραν των προκλήσεων, άπτεται των τριχών, και τας συστρέφει προς τα άνω, λοξώς προσβλέπων άμα τον εχθρόν του, βλοσυρός. Θα εξελάμβανες αυτούς ηθοποιούς, αυτόχρημα επίτηδες ελθόντας, και συντυχόντας προς αλλήλους, ως δια να παραστήσουν εν υπαίθρω, αυτοσχέδιον εικόνα θεματικήν, δρώντα συγχρόνως πρόσωπα κι υποκριταί οι ίδιοι αυτής.

Εκ των εγγύς ημιανοίκτων ταβερνών, άλλων καταγωγίων αναλόγων, από των αγόντων ιδίως προς το Ψυρρή πλαγινών δρομίσκων, εξήλθε προς τον θόρυβον εσμός, ποικίλος, υπηρέται, καταστηματάρχαι ή θαμώνες, δύο ή τρείς διαβάτ’ εκοντοστάθησαν, εφάνη δε μακρόθεν κι ερυθρόστολος κλητήρ. Αλλ’ άμα είδαν την αιτίαν, και μαχαίρι έξω και πιστόλι, έσπευσαν να απομακρυνθούν, αμέσως, έτρεξαν προς τας γωνίας των πλησίον οικιών, άλλοι εκρύβησαν υπό τας θύρας, διά να φυλαχθούν, και εξασφαλισθέντες, θεώνται ήδη την σκηνήν εκείθεν. Ο ερυθρόστολος κλητήρ, κατέλαβεν αυλήν τινά, εισήλθεν, ώθησε την πόρταν εξοπίσω του, και μεταστρέψας, παρατηρεί προς τα εκτός, δια της χαραμίδος.

Οι δύο αθληταί, ίστανται πάντοτε, απέναντι αλλήλων, με τα όπλα των, εξεμούντες την οργήν των. Αλλά των όπλων δα αυτών να κάμει χρήσιν δεν το σκέπτεται κανείς, ο αγών περιορίζεται να είναι μόνον λόγων, κι εφ’ όσον ταύτα απομένουσιν αργά, επί τοσούτον ούτοι γίνονται τραχύτεροι. Προδήλως, οι ενδιαφερόμενοι θα ηύχοντο να έμεναν τα πράγματα έως εκεί, ή κάλλιον να ευρίσκοντο αμφότεροι μακράν, παντού αλλού, παρά να διαγωνίζονται ανδρείας πάλην επί της πλατείας ταύτης. Δυστυχώς, οι θεαταί πυκνούνται έτι μάλλον, προστίθενται και άλλοι διαβάται εις αυτούς, όλοι όμως σπουδάζοντες να φυλαχθούν, ως δύνανται καλλίτερα, και μακρυνόμενοι εν ταραχή των διαπληκτιζομένων. Και αυτοί λοιπόν, αφού ουδείς ευρίσκεται να τους κρατήσει, αφού εξήντλησαν και το υβρεολόγιον και το φοβερολόγιον αυτών, αφορώντες προς την συνάθροισιν, εκτεθειμένοι, αναγκαζόμεν’ ίσως να ενθυμηθούν και άκοντες το σύνηθες παρά ταις τάξεσί των λόγιον, δι’ ού εξηγούνται οι καυγάδες, «το φιλότιμο έφαγε τον Κυβερνήτη»*, βλέπουν μετ’ άλγους υποχρεωμένους εαυτούς να συντομεύσουν την απόστασιν, αρχίζουν να πλησιάζουν προς αλλήλους, με ακκισμούς και με λυγίσματα διάφορα, συχνάκις ως να κάμνουν βήμα σημειωτόν, ή ως να θέλουν μάλλον να χορεύσουν τον καρσιλαμάν, καταβαίνει τέλος από του λιθοστρώτου του ο είς, ο άλλος προχωρεί, αργά-αργά, και ούτε να πυροβολήσει ο κραδαίνων το πολύκροτον τολμά, αλλ’ ούτε και ο λαζοφόρος να ορμήσει. Δεν παύουν όμως εν τοσούτω να ερεύγωνται, τα εξ αμάξης, ως δια να ενθαρρύνουν εαυτούς με τας κραυγάς, να συνηθίσουν εις την σκέψιν της τυχόν πραγματοποιήσεως των απειλών εν προσεχεί, προφέροντες αυτάς κι επιχειρούντες να επιβληθούν πλειότερον, όσω μάλλον εγγίζουν τον αντίπαλον. Εκ των καταφυγίων τών κρυβέντων, ακούονται κατά καιρόν κρίσεις τινές, αίτινες φαίνονται ως να εξερεθίζουν τους ανθρώπους. Και η απόστασις ανεπαισθήτως συντομεύεται, οι παλαισταί θα προσπελάσουν, θέλουν-δεν θέλουν θα επέλθ’ η σύγκρουσις.

Αίφνης, ο είς εξ αυτών, ο αίρων την κάμαν, ως συγκεντρώσας τας δυνάμεις του, λαβών απόφασιν εσχάτην, ορμά εν ακαρεί, αναπηδά, και ρίπτετ’ επί τον εχθρόν. Εκείνος, ζαλισμένος προ της αποφάσεως, βλέπων τον κίνδυνον ενσκήπτοντα, αφήνει την σκανδάλην, και ο κρότος του ρεβόλβερ αντηχεί ξηρός. Αλλ’ από της τρεμούσης του χειρός εκφεύγει αδεξία η βολή, πλαγίως, άπρακτος, χαμένη, και ενεπάγη* εις τον τοίχον αντικρύ. Ο άλλος έφθασεν ήδη, πλησιέστατα, δεν απέχει πλέον παρά σπιθαμάς, επίκειται αυτώ. Οι κουτσαβάκηδες, ασθμαίνοντες, έρχονται εις χείρας, σώμα προς σώμα, ανταρπάζονται, ενηγκαλίσθησαν σχεδόν. Αλλά, πριν ή επιτεθεί ο είς του άλλου, σπεύδει το πρώτον έκαστος να ασφαλίσει εαυτόν, και ο μεν δράττει την χείρα την κρατούσαν το ρεβόλβερ, από του καρπού, ο δε του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν. Διά της ετέρας των χειρών κρατεί εκείνος από του λαιμού τον έτερον, τον σφίγγει, και ούτος περιβάλλει την οσφύν αυτού, ζητεί να τον κλονίσει, και τον σείει συνεχώς. Πλην πάσαι αι προσπάθειαι αυτών, καταφανώς δεν συγκεντρούνται, ή* εις το να επιτύχουν, όσον ένεστι, των όπλων την αδράνειαν, κι ενώ συγχρόνως αγωνίζονται ποιος να ρίψει καταγής τον έτερον, το βλέμμα έχει μόνον εις την χείρα του εεχθρού προσηλωμένον, και προς τα εκεί την δύναμιν αυτού εντεταλμένην.

Τρικλίζουν επομένως, επί του εδάφους, προ πολλού, εν τω κονιορτώ, πολυειδώς κινούνται, διαγράφουν σχήματα, ως μαινομένων νευροσπάστων παλαιόντων, και της καρδίας των ο ήχος, ισχυρός, φαίνεται ως να συνοδεύει τας φωνάς, και αι σκιαί των πάλλονται, μελαναί επί του χώματος. Θα έχουν πλέον του τετάρτου βέβαια, όπου τοιουτοτρόπως κατατρίβονται, και διατρέχουν την τριγύρω έκτασιν, μετατοπίζονται αδιακόπως, βάλλουν αγρίας ωρυγάς, πνιγόμενοι, ιδρώνοντες εξ αγωνίας, εν θρασυδειλί’ απεριγράπτω. Κι αι βλασφημίαι των τηρούν τον αυτόν τύπον απαράλλακτον, και ουδ’ επί στιγμήν εγκατελείφθη η πολύτιμος του λόγου συνδρομή, και αφού συνεπλάκησαν καλά-καλά, τώρα, πειρώνται, ποίος εκ των δύο, να καταφέρει τον εχθρόν – να τον αφήσει.

-Άσε με, ρε, το σταυρό σου μέσα! Άσε με, ρε, σου λέω! Θα σε βαρέσω, μωρέ, να φάω τα κόκαλα της μάνας μου, θα σε βαρέσω! Άσε με!…

-Εσύ, μωρέ, θα βαρέσεις; Τι με κρατάς, μωρέ, από το λαιμό; Αμόλα μου το χέρι σα σου βαστάει!…

Και οφθαλμοί προβάλλουν έξω των κογχών, και γλώσσαι κρέμαντ’ έξω εν σιέλοις, και γογγυσμοί ακούονται, και την ωχρότητα εδίωξε προ πολλού η πελιδνότης.

Αλλά, διαμιάς, εξ εντάσεως ως ακουσίας, αποσπασθείσα ακαθέκτως η χειρ του κρατούντος την μάχαιραν τινάσσεται, φέρεται ταχεία, χωρίς να ηξεύρει και εκείνη πώς προς τ’ αντικρύ στήθος, κι ισχυροτέρα έτι μάλλον εκ του ανεπιγνώτου τής φοράς, εμπήγετ’ εις την σάρκα, κάτωθεν του δεξιού μαστού.

-Ωχ! έκαμεν ο άνθρωπος, βαθέως, μετά πόνου, κατακίτρινος ως το φλωρί. Άιντε, μωρέ, μ’ έφαγες!

Το αίμα ήρχισε να διαβρέχει τα ενδύματα, διέφυγε της παλάμης το ρεβόλβερ, έπεσε χαμαί, παρά τον πρότερον πεσόντα ήδη κούκον. Έντρομος ο άλλος επί τη θέα του συμβάντος, έσυρε την μάχαιραν, έκυψε κι έλαβε τον κούκον, φαίνεται ως λάφυρον, και φεύγων εις τα τέσσερα ευθύς, εξηφανίσθη εξοπίσω της γωνίας, αστραπή. Ο τραυματίας έμεινε μεμονωμένος, έκλινε το γόνυ προς το χώμα, έβαλεν επώδυνον οιμωγήν.

-Ελάτε, μωρέ παιδιά! Μ’ έφαγε ο άτιμος!

Οι κεκρυμμένοι, βλέποντες ένα πλέον, μόνον και πεσμένον καταγής, και πληγωμένον, ήρχισαν συρρέοντες, εξήλθον από των θυρών, και άφησαν τα αγκωνάρια, προσέδραμον, τον περιέβαλον εν κύκλω. Δύο έλαβον αυτόν από τών μασχαλών, τον υπανήγειραν, τον έστησαν επάνω εις τους πόδας του, κι εβάδισαν, διευθυνόμενοι προς τα εμπρός.

-Μωρ’ έκαμα ΄γω να του κρατήσω το χέρι που να παρ’ ο διάβολος! λέγει οιονεί αχθόμενος επί τω συμβάντι είς των προσδραμόντων.

-Μωρέ, τους είχα πιασμένα και τους δύο εγώ, μα μου ξέφυγαν! προσθέτει άλλος, πλειοδοτών εις γενναιότητα.

-Βρε, θαν του την έπαιρνα γω την κάμα, μα τι να σου κάμω! αντικρούει τρίτος, όλοι υπονοούντες ότι προσεπάθησαν πάση δυνάμει να προλάβουν το κακόν, και ανεμίχθησαν ενεργώς δια να χωρίσουν, αλλ’ άδηλον εκ ποίας ανωτέρας τύχης, η επέμβασίς των δεν απέβη τελεσφόρος. Και ενώ ο τραυματίας μεταφέρεται υποβασταζόμενος εις το πλησίον φαρμακείον, συνεχώς αναστενάζων, οι θεαταί χειρονομούν βίαιως εν τω μέσω της οδού, υπό το τρομαλέον φέγγος του φανού, και συζητούν επί μακρόν, με παραστατικά κινήματα και με κραυγάς, και μεγαληγορούν, προσπαθούντες να καταπείσουν και αλλήλους κι εαυτούς, ότι και αυτοί έλαβον μέρος εις τον καυγάν…

Αττικόν Μουσείον, 1/9/1890

 

Γλωσσάρι κτλ.

* είχεν ανασπάσει: είχε ανασύρει το μαχαίρι

* κούκος: είδος σκούφου (αν και αυτό μάλλον ειναι γνωστό)

* το ινίον: το πίσω και κάτω μέρος του τριχωτού της κεφαλής

* απαμείβονται: αποκρίνονται, απαντούν (το ρήμα συχνό στον Όμηρο, και μάλλον γι’ αυτό το χρησιμοποιεί ο Μητσάκης)

* Βρεφοκομείο: το Δημοτικό Βρεφοκομείο είχε χτιστεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 51, στην Πλατεία Κουμουνδούρου, και μέχρι πρόσφατα ήταν εκεί η Δημοτική Πινακοθήκη (είναι ακόμα; δεν θυμάμαι).

* οιδαλέος: φουσκωμένος, πρησμένος (εδώ βέβαια μεταφορικά, αφού μιλάει για τις φωνές)

* συνοχή: δεν σημαίνει ό,τι και σήμερα αλλά στενοχώρια, θλίψη.

* «το φιλότιμο έφαγε τον Κυβερνήτη»: παροιμιώδης φράση που έχει σήμερα ξεχαστεί. Αναφέρεται στον θάνατο του Καποδίστρια και στην ευρέως διαδεδομένη άποψη (που μπορεί και να αληθεύει, δεν το έχω μελετήσει) ότι ο Καποδίστριας, τη μέρα της δολοφονίας του, καθώς πήγαινε στην εκκλησία όπου βρήκε τον θάνατο, κάτι αντιλήφθηκε και προς στιγμή θέλησε να γυρίσει πίσω, αλλά ντράπηκε να δείξει ότι φοβάται και συνέχισε τον δρόμο του. Τη φράση τη λέγανε από τότε σαν γνωμικό που συμβουλεύει να μην δίνει κανείς σημασία μόνο στο φιλότιμο.

* ενεπάγη: αόριστος του εμπήγνυμαι, άρα μπήχτηκε, χώθηκε.

* ή εις το να επιτύχουν: δεν είναι διαζευκτικό, σημαίνει «παρά στο να επιτύχουν»

 

 

173 Σχόλια to “Καβγάς (πεζογράφημα του Μιχαήλ Μητσάκη)”

  1. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλημέρα!

    …διορθώνω το «λαμβάνων ούτω στάσεις παλαιστών» που υπήρχε στην έκδοση της Νεφέλης (σελ. 140-141) σε «λαμβάνων ούτω στάσεις παλαιστών».
    Στο κείμενο που ακολουθεί είναι διορθωμένο – λαμβάνουν

    τρομαλέον
    Πιθανολογώ ως σωστό το τρεμαλέον.

  2. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίο και το σημερινό, ένα μεγάλο ευχαριστήριο ΓΟΥΦ στον Σκύλο που το πληκτρολόγησε.🙂

    Πάει, τα ξεχνάω σιγά σιγά τα καθαρευουσιάνικα, δυσκολεύτηκα να τα διαβάσω.🙂

    » Αλλά, πριν ή επιτεθεί ο είς του άλλου, σπεύδει το πρώτον έκαστος να ασφαλίσει εαυτόν, και ο μεν δράττει την χείρα την κρατούσαν το ρεβόλβερ, από του καρπού, ο δε του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν. Διά της ετέρας των χειρών κρατεί εκείνος από του λαιμού τον έτερον, τον σφίγγει, και ούτος περιβάλλει την οσφύν αυτού, ζητεί να τον κλονίσει, και τον σείει συνεχώς.»
    Aυτό πώς μπορεί να γίνει, πόσα χέρια είχαν;

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Θα λείψω σήμερα για κάμποσες ώρες, ή και για όλη τη μέρα, έχω ένα επαγγελματικό, ας πούμε, ταξίδι.

    1: Καλά λες για το λαμβάνουν, το άλλαξα.
    Το τρομαλέος είναι σωστό, σημαίνει (και) τρεμουλιαστός

    2: Κάπου περισσεύει ένα χέρι, τώρα που το βλέπω. Επειδή πρέπει να φύγω ελπίζω να μας το ξεδιαλύνει κάποιος.

  4. voulagx said

    «…κι έτσι διορθώνω το «λαμβάνων ούτω στάσεις παλαιστών» που υπήρχε στην έκδοση της Νεφέλης (σελ. 140-141) σε «λαμβάνων ούτω στάσεις παλαιστών».»
    Νικοκυρη, τι ακριβως διορθωσες;

  5. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,
    Τό ‘χουμε ξανασυζητήσει νομίζω, αλλά για επανάληψη:
    Επιδεικνύμενοι επί ανδρεία παρασείειν είθιζον την οσφύν και την αριστεράν χείρα βαδίζοντες… ==> τα κουτσαβάκια

    Από πού προερχόταν το ιδιαίτερο βάδισμα των Κουτσαβάκηδων του Ψυρρή;, του Δημήτρη Σταθακόπουλου

  6. sarant said

    4 Με πρόδωσε η κοπυπάστη αλλά τώρα το διόρθωσα: λαμβάνων –> λαμβάνουν, στο διήγημα

  7. gpoint said

    Καλημέρα

    Εγώ τα βγάζω 6 τα χέρια καθένας πιάνει το οπλισμένο χέρι του άλλου και με το τρίτο τους χέρι ο ένας τον λαιμό κι ο άλλος την μέση του άλλου… συμβαίνουν αυτά στις περιγραφές αγώνων

  8. atheofobos said

    Διαβάζοντας το αφήγημα απέκτησα ένα περίεργο αίσθημα. Από την μία ευχαρίστηση, γιατί διάβαζα ένα γάργαρο κομψοτέχνημα της καθαρεύουσας, που μου θύμισε την αντίστοιχη μοναδική ευχαρίστηση που είχα όταν διάβασα νέος την Πάπισσα Ιωάννα,στην οποία το χαρισματικό γράψιμο του Ροίδη επαυξάνεται λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιεί και από την άλλη την δυσάρεστη σκέψη ότι λόγω ηλικίας δεν έχω κανένα πρόβλημα κατανόησης του κειμένου!

    Σχετικά με την πλατεία που γινόταν ο καυγάς έχω γράψει:
    Η ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2015/03/blog-post_13.html

  9. Αξιανάγνωστο, υπέροχο, σαν να το διάβαζα πρώτη φορά. Καλημέρα.

  10. atheofobos said

    Δεν υπάρχει πρόβλημα με τα χέρια.
    Ο Α δράττει την χείρα την κρατούσαν το ρεβόλβερ, από του καρπού
    Ο Β ο δε του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν
    Ο Α κρατεί εκείνος από του λαιμού τον έτερον τον σφίγγει
    Ο Β ούτος περιβάλλει την οσφύν αυτού, ζητεί να τον κλονίσει, και τον σείει συνεχώς.»
    Δηλαδή με το ένα χέρι ο ένας έπιασε το χέρι του άλλου και με το άλλο ο ένας τον έπιασε από την μέση και ο άλλος από τον λαιμό.

  11. cronopiusa said


    Καλή σας μέρα.

  12. gpoint said

    # 10

    στο θεό σου ρε αθεόφοβε…

    Ο Α δράττει την χείρα την κρατούσαν το ρεβόλβερ, από του καρπού, την χείρα του Β δράττει, εξυπακούεται
    Ο Β ο δε του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν, προφανώς ο Β πιάνει το οπλισμένο χέρι του Α
    ]
    τέλος τα δυο χέρια του Β… αν δεν έχει τρίτο, ομοίως για τον Α

  13. Ένα «παρά ταις ταξεσί» θα είναι μάλλον «ταις τάξεσι».
    Αυτά τα «ναν τ’ αφήκω», «θαν του την έπαιρνα» τα ακούω και από το σόι μου στην Κύμη σήμερα.

    Γιατί όμως μου φαίνεται πολύ γνωστό το κείμενο; Ίσως το παραθέτει δια μακρών κάπου ο Πετρόπουλος.

  14. Alexis said

    #10:Μα δεν μπορεί να γίνει αυτό!
    Δεν είναι δυνατόν το χέρι που κρατάει το μαχαίρι να πιάνει συγχρόνως το χέρι του αλλουνού με το πιστόλι, και αντιστρόφως.
    Κάπου περισσεύει ένα χέρι στον καθένα…

  15. Alexis said

    Καλημέρα δεν είπα…

  16. Babis said

    Καλημέρα.
    Μετά από τόσα χρόνια που είχα να διαβάσω ή να ακούσω καθαρεύουσα δεν περίμενα ότι θα τα κατάφερνα. Στην Αρχή πήγαινε αργά αργά και σταδιακά έφθασα να διαβάζω στρωτά σαν να ήταν νεοελληνικά.

    Τα χέρια βεβαίως είναι έξι. Ο καθένας με το ένα χέρι πιάνει το οπλισμένο του άλλου με το δεύτερο χέρι κρατάει τον άλλον από το λαιμό ή την μέση και έχει και το τρίτο του χέρι, το οπλισμένο, ακινητοποιημένο από τον άλλο.

    Έχουμε αποδείξεις ότι οι κουτσαβάκηδες δεν ήταν τρίχειρες;
    Αντιθέτως, οι μαρτυρίες λένε ότι φόραγαν το σακάκι μόνο στο ένα χέρι, ή έτσι πίστευαν γιατί έβλεπαν ένα χέρι αμανίκωτο. Η πραγματικότητα βεβαίως είναι ότι φόραγαν κανονικά το σακάκι στα δύο τους χέρια και περίσσευε το τρίτο αμανίκωτο.

  17. Γιάννης Ιατρού said

    16: Babis
    …και περίσσευε το τρίτο αμανίκωτο…🙂

  18. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μήπως ο «ποιητής» αφήνει να υπονοήσουμε τρίτο «χέρι»; ☺

    16 τέλος – Α μπράβο, λύθηκε το πρόβλημα.☺

  19. cronopiusa said

    μικρά συνεισφορά στο 8 του Αθεόφοβου

    ΟΔΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Νίκος Μπελαβίλας

    Οδός Πειραιώς: Μεγάλη ελληνική λεωφόρος με ρημαγμένα παλιά δοξασμένα σπίτια και φτωχούς

    Όλοι οι κουτσαβάκηδες, που ζούνε στο κουρμπέτι κι αυτοί, μεσ’ στην καρδούλα τους έχουν μεγάλο ντέρτι.

  20. Babis said

    17
    Σας τάλεγα, ζουν ανάμεσα μας.

  21. Γιάννης Ιατρού said

    20: Babis
    σεξαπανέκαθεν🙂

  22. gpoint said

    # 17

    ναι μεν αλλά στη φωτό εμφανίζεται και τρίτο πόδι (ανάμεσα στα δυο αριστερά )

  23. Γιάννης Ιατρού said

    22: Γιώργο,
    για ξεκάρφωμα🙂

  24. Babis said

    22
    Είναι μετάλλαξη, οι τρίχειρες έγιναν και τρίποδοι.

  25. geobartz said

    Υπέροχο κείμενο.

    Και επειδη εδώ λεξιλογούμε, «το ινίον: το πίσω και κάτω μέρος του τριχωτού της κεφαλής», Το οποίον ινίον στα Σερραϊκά χωριά λεγόταν κούτκα (η). Άλλο επικίνδυνο (για χτύπημα) μέρος του κεφαλιού ήταν η παραυτίδα (πάνω από το αυτί). Λιγότερο επικίνδυνο (ίσως) ήταν ένα χτύπημα στο δοξαπατρί (στο κέντρο του μετώπου). Μην ξεχνάμε βέβαια και ένα χτύπημα στην κατήνα (στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης, λίγο πάνω από την «νουρίτσα», ή το ιερόν οστουν)

  26. ΚΩΣΤΑΣ said

    Οι άντρες διαθέτουν 5 άκρα!🙂 Μήπως ενεπλάκη και το πέμπτο;

  27. ΚΑΒ said

    Τότε ο Ιμπραΐμης πλησιάζει βραδέως προς το δένδρον, ίσταται και προσβλέπει σιγηλός επί μακρόν το άπνουν πτώμα του αντιπάλου και υπό το φως της σελήνης ήτις ανέτελλε την ώραν εκείνην αιματόχρους, ωσεί βαφείσα και αυτή εκ του λύθρου του χυθέντος κατά την μάχην, υπό τους σειομένους κλάδους, οίτινες ανέφρισσον πενθίμως, φιλεί, παρατεταμένον φίλημα, τον όρθιον νεκρόν.

    Το φίλημα

    Δεν ξεχνιέται με τίποτε. Ήδη διασκευασμένο στο αναγνωστικό της Στ΄τάξης του Δημοτικού δεκαετίας 1960.

  28. atheofobos said

    Πάμε λοιπόν στο κείμενο για να καταλάβετε τα χέρια:

    Αλλά, πριν ή επιτεθεί ο είς του άλλου, σπεύδει το πρώτον έκαστος να ασφαλίσει εαυτόν, δηλαδή πριν να έρθουν σε επαφή φροντίζει ο καθένας να εξουδετερώσει το όπλο του άλλου,
    , και ο μεν δράττει την χείρα την κρατούσαν το ρεβόλβερ, από του καρπού, δηλαδή πιάνει ο Α το χέρι του άλλου που κρατάει το ρεβόλβερ,
    ο δε του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν. δηλαδή ο Β τον πήχη του άλλου με το μαχαίρι.
    Διά της ετέρας των χειρών κρατεί εκείνος από του λαιμού τον έτερον, δηλαδή με το άλλο χέρι ο Α βουτάει από τον λαιμό τον Β, και ούτος, δηλαδή ο Β, περιβάλλει την οσφύν αυτού, ζητεί να τον κλονίσει, και τον σείει συνεχώς, δηλαδή ο Β αρπάζει τον Α από την μέση και προσπαθεί να τον ρίξει.

  29. Καλημέρες
    εγώ θα συμφωνήσω με τον Αθεόφοβο.
    Ο Α πιάνει τον καρπό του Β, που κρατάει το μαχαίρι.
    Ο Β πιάνει τον πήχυ του Α, που κρατάει το πιστόλι
    Ο Α με το άλλο πιάνει τον καρύτσαφλο του Β
    κι ο Β με το δεύτερο χέρι πιάνει χαμηλά για να τον γκρεμίσει.

  30. voulagx said

    Φαινεται οτι οι περι ου ο λογος κουτσαβακηδες ηταν απογονοι των εκατογχειρων και λογω φυσικης επιλογης (βλ. Δαρβινο) ειχαν εξελιχθει σε τριχειρες.

  31. Γς said

    Κουτσαβάκης

  32. Alexis said

    #28, 29: Θα μας τρελάνετε!!!

  33. voulagx said

    Σκυλε αν υποθεσουμε οτι ηταν και οι δυο δεξιοχειρες τοτε το αριστερο χερι του καθενα πιανει το δεξι χερι του αλλου.

  34. ΚΑΒ said

    Τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·

    Η πρώτη φορά που συναντάται στην Ιλιάδα Α 84: Τότε ο Αχιλλέας ο φτεροπόδαρος του απηλογήθη κι είπε.

    οιδαλέος, οίδημα, Οιδίπους

  35. atheofobos said

    19

    Στο δεύτερο κείμενο από τα λινκ που έβαλες στην φωτογραφία που δημοσιεύει από την πλατεία δεν ήταν εκεί που έχει το βέλος η οικία Κουμουνδούρου.

    Υπάρχει επίσης και το ενδιαφέρον βιβλίο ΣΤΗ ΟΔΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ του Δημήτρη Φερούση (2002), δυστυχώς εξαντλημένο.
    http://www.politeianet.gr/books/9789603281931-ferousis-dimitris-akritas-stin-odo-peiraios-172310

  36. Γιάννης Ιατρού said

    29: Σκύλε
    Να το πάμε αλλιώς:
    Ο Κουτσ. Α : Το ένα του χέρι (με το όπλο) είναι ακινητοποιημένο, το άλλο του χέρι ακινητοποιεί το χέρι του Β (με το μαχαίρι)
    Ανάλογα και με τον Κουτσ. Β

    Που βρίσκει π.χ. ο Κουτσ. Α χέρι να πιάσει από τον λαιμό/μέση τον άλλο;

  37. ΚΑΒ said

    τρομαλέος Γ.Σεφέρη Ο καρυδοσπάστης και η Ζαχαροπιάστρα

    Ο γάτος τρομαλέος νιαουρίζοντας τινάχτη,

  38. Παραιτούμαι από τη χειρολογία.
    Δεδομένου ότι η πλατέα ήταν η Κουμουνδούρου, θεωρώ βέβαιο πως οι δύο ερίζοντες κούτσαβοι ήταν συριζαίοι, άρα αριστερόχειρες!

  39. Γιάννης Ιατρού said

    Η τρίτη χείρ ==> Έριξε ο κουζουλός μια πέτρα στο πηγάδι και σαράντα γνωστικοί δεν κατέουν να τηνε βγάλουν🙂

  40. ΣΠ said

    Στο κείμενο το «ανήκοντες» δεν έχει διορθωθεί σε «άκοντες».

  41. ΣΠ said

    Η αριθμητική των χεριών δεν βγαίνει όσο κι αν προσπαθήσει κανείς. Ένα χέρι κρατάει όπλο και ένα κρατάει το οπλισμένο χέρι του άλλου. Δεν υπάρχει χέρι ελεύθερο για να πιάσει τον λαιμό ή την μέση του άλλου.

  42. Spiridione said

    Για τη δημοτική πινακοθήκη παλιά και νέα.
    https://www.cityofathens.gr/node/668

  43. Spiridione said

    Για το φιλότιμο που έφαγε τον Κυβερνήτη
    https://books.google.gr/books?id=TnnzBgAAQBAJ&pg=PA437&lpg=PA437&dq=%CE%BF+%CF%86%CE%B9%CE%BB%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%BF+%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%B5+%CF%84%CE%BF%CE%BD+%CE%9A%CF%85%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7&source=bl&ots=6z0XNWhXSx&sig=-clH-ab37vdpr0VOx7yPVMvoSoo&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwj97MKT18jQAhUEOhoKHRmpBAcQ6AEIIzAB#v=onepage&q=%CE%BF%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%BF%20%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%B5%20%CF%84%CE%BF%CE%BD%20%CE%9A%CF%85%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7&f=false

  44. Γιάννης Ιατρού said

  45. Alexis said

    Το αλληλοβρίσιμο των κουτσαβάκηδων πριν συμπλακούν μου θύμισε έντονα τον «Καπετάν Μιχάλη» του Καζαντζάκη και τη συμπλοκή Μανούσακα-Νουρήμπεη.
    Έτσι κι εκεί, «έβρισαν πρώτα τους θεούς τους για ν’ ανάψουν τα αίματα» λέει ο Καζ. «αλλά δεν είχαν ανάψει ακόμα αρκετά». Τότε ο Μανούσακας θυμήθηκε ένα επεισόδιο που είχε γίνει πριν από μερικές μέρες, όταν ο καπετάν Μιχάλης είχε «ξεφτιλίσει» τους Τούρκους, μαζί και το Νουρήμπεη, μες στο τούρκικο καφενείο:
    -Νουρήμπεη για πες αλεύρι, του σφύριξε. …Ο καπετάν Μιχάλης να σε ‘βρει!
    Αυτομάτως «άναψαν τα λαμπάκια» του Νουρή και ακολούθησε η συμπλοκή! (Ε, χμ, δεν το λέει ακριβώς έτσι ο Καζ. αλλά περίπου…🙂 )

    Αλλά και παρακάτω υπάρχουν ομοιότητες: «Άιντε, μωρέ, μ’ έφαγες!» λέει ο μαχαιρωμένος κουτσαβάκης, «μ’ έφαγες σκύλε» ο Μανούσακας που έχει δεχτεί τη μαχαιριά και ξεψυχάει.

    Λέτε ο Καζ. να είχε διαβάσει το κείμενο του Μητσάκη;🙂

  46. Κι εγώ στην αρχή δεν έβλεπα να περισσεύουν χέρια, μετρώντας τα σαν τον Αθεόφοβο: με το ένα χέρι κρατάει καθένας το οπλισμένο χέρι του άλλου, και με το άλλο τον πιάνει από το λαιμό / τη μέση. Δε βγαίνει όμως έτσι το μέτρημα: το οπλισμένο χέρι καθενός είναι αχρηστευμένο, αφού του το πιάνει ο άλλος και προφανώς το κρατάει μακριά του, οπὀτε χρειάζεται δύο άλλα για να κάνει αυτό που περιγράψαμε!

  47. ΚΩΣΤΑΣ said

    37

    Άρα το «τρομαλεος» βγαίνει από το τρομάζω και όχι από το τρέμω. Το φως όμως τρομάζει ή τρέμει;

  48. Alexis said

    Δύσκολη πράγματι η καθαρεύουσα του Μητσάκη. Πολύ πιο «βαριά» π.χ. από τον Παπαδιαμάντη, αρχαΐζουσα.
    Χρησιμοποιεί κάποιες λέξεις, όπως π.χ. το «ενεπάγη», που πρέπει να ξέρεις καλά αρχαία ελληνικά για να τις καταλάβεις.

  49. Μια που διαβάσαμε τόσο προσεχτικά την περιγραφή των χεριών, εκείνο το «του πήχεως» δεν σας φαίνεται ασύντακτο; Ίσως να είχε στο νου του ο συγγραφέας ότι ο άλλος δράττΕΤΑΙ «του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν», αλλά δράττΕΙ λέει. Ίσως πάλι να σκεφτόταν ότι ο μεν μαχαιροβγάλτης δράττει την χείρα του πιστολά «από του καρπού», ο δε πιστολάς δράττει την χείρα του μαχαιροβγάλτη από του πἠχεως…

  50. gpoint said

    Μετά το χέρι του θεού που βοήθησε τον Μαραντόνα να σκοράρει έχουμε και το χέρι του αθεόφοβου που έχει δυο εκδοχές ( # 28) καθώς ο Α βουτάει από τον λαιμό τον Β :

    το χέρι του Α πιάνει το χέρι του άλλου (Β) που κρατάει το ρεβόλβερ ΚΑΙ βουτάει από τον λαιμό τον Β !!!!

    ή

    το οπλισμένο χέρι του Α (που του το πιάνει ο Β) βουτάει από τον λαιμό τον Β !!!!

    ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ;;;;;;

  51. gpoint said

    # 46

    Σίγουρα πάντως είχε διαβάσει τον Χρήστο Μηλιώνη του Παπαδιαμάντη πριν γράψει τον Καπετάν Μιχάλη

  52. Alexis said

    #50: Πράγματι, φαίνεται σα να λείπει κάτι, ένα ρήμα ίσως…
    Διαφορετικά έπρεπε να γράψει «ο δε τον πήχυν…»

    Από τους κουτσαβάκηδες δεν έχει βγει και η φράση «έχει λυμένο το ζωνάρι για καυγά»; (βλ. και εικόνα σχολίου 31)

  53. atheofobos said

    Όταν οι δύο κουτσαβάκηδες τσακώνονται αρχικά κοιτάνε να αποφύγουν ο ένας το όπλο του άλλου με το ελεύθερο χέρι τους.
    Όταν όμως αγκαλιαστούν το χέρι που απέτρεπε το χέρι με το όπλο του άλλου ελευθερώνεται και ο ένας τον βουτάει από τον λαιμό και ο άλλος από την μέση για τον ρίξει . Προφανώς ο Μητσάκης, για λόγους οικονομίας, δεν θεωρεί αναγκαία την λεπτομερή περιγραφή του καυγά γιατί όλοι λίγο πολύ θα έχουν δει καυγά

  54. Alexis said

    #52: Δεν το έχω υπόψιν μου, θα το βρώ και θα το διαβάσω.

  55. Κώστα, «τρόμος» (ρηματικό ουσιαστικό από το τρέμω, όπως φέρω > φόρος και τρέπω > τρόπος) είναι αρχικά το εν γένει τρέμουλο (πρβ. και τρομώδες παραλήρημα = delirium tremens), όχι αναγκαστικά από φόβο, και από κει βγαίνει ο «τρομαλέος «(όπως ψώρα > ψωραλέος), που μπορεί επομένως να λεχθεί και για το φως («το φοβισμένο φως του καντηλιού», που λέει κι ο ποιητής).

  56. #44
    Κάπου είχα δει πρόσφατο άρθρο με στοιχεία από αρχεία για αστυνομικές έρευνες πριν και μετά τη δολοφονία, σχετικά με τους δολοφόνους. Δυστυχώς δεν συγκράτησα τίτλο και συγγραφέα, αν και το διάβασα το άρθρο. Πιθανόν σε κάποιο από αυτά που τώρα είναι ονλάιν, Μνήμων, Ερανιστής κλπ;

  57. ΚΑΒ said

    46.>>έβρισαν πρώτα τους θεούς τους για ν’ ανάψουν τα αίματα. Η μαγική δύναμη του λόγου.

  58. #57
    Τελικά το άρθρο δεν ήταν πρόσφατο, εγώ το διάβασα πρόσφατα!🙂

    http://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/eranistis/article/view/1747/1738

  59. Γς said

    >Το Δημοτικό Βρεφοκομείο είχε χτιστεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Βρίσκεται στην οδό Πειραιώς 51, στην Πλατεία Κουμουνδούρου

    Και απέναντι χτιζόταν εκείνη την χρονιά το Ορφανοτροφείο Χατζηκώνστα. Από το κτίριό του έχει διασωθεί μόνο ο ναός του Αγίου Γεωργίου έργο του αρχιτέκτονα Ernst Ziller

  60. Spiridione said

    59. Ναι, αυτό υπάρχει ονλάιν.
    Ο Κρεμμυδάς δεν αναφέρει για τους δισταγμούς του Κυβερνήτη πριν τη δολοφονία, αλλά αναφέρει το γεγονός ότι υπήρχαν πληροφορίες για σχέδια δολοφονίας του, αλλά αρνούνταν να ληφθούν μέτρα για την προστασία του επειδή δεν πίστευε ότι θα βρισκόταν Έλληνας να τον δολοφονήσει (το αναφέρει κι ο Βλαχογιάννης αυτό). Ίσως και αυτό να είχε σχέση με την παροιμιώδη φράση.

  61. ΣΠ said

    54
    Αλλά, πριν ή επιτεθεί ο είς του άλλου, σπεύδει το πρώτον έκαστος να ασφαλίσει εαυτόν, και ο μεν δράττει την χείρα την κρατούσαν το ρεβόλβερ, από του καρπού, ο δε του πήχεως του τείνοντος την μακράν μάχαιραν. Διά της ετέρας των χειρών κρατεί εκείνος από του λαιμού τον έτερον, τον σφίγγει, και ούτος περιβάλλει την οσφύν αυτού, ζητεί να τον κλονίσει, και τον σείει συνεχώς.

    Εδώ όμως λέει ότι ο καθένας με το ένα χέρι κρατάει το οπλισμένο χέρι του άλλου και με το άλλο (δηλαδή το δικό του οπλισμένο χέρι) κρατάει τον λαιμό/την μέση.

  62. cronopiusa said

  63. ΚΩΣΤΑΣ said

    56 Άγγελε

    δεκτό, δεν είμαι ειδικός επί του θέματος, δεν επιμένω. Πάντως εγώ, για τη δική μου ευχαρίστηση, το προσλαμβάνω ως τρεμάμενο, όπως και στο «φοβισμένο φως του καντηλιού, από το «κρυφό σχολειό». Μόνο που εκεί μεταφορικά έχει τη σημασία του φόβου, «μη σκιάζεστε στα σκότη» λέει παρακάτω ο Πολέμης.

  64. ΣΠ said

    Να πώς γίνεται!

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    ΄δοόρθωση στο 64

    …. «το φοβισμένο φως του καντηλιού
    τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει» ….

  66. gpoint said

    # 54

    Ρε αθεόφοβε η περιγραφή είναι λάθος όπως και να το κάνεις για τον απλούστατο λόγο πως όταν κάποιος έχει ΔΥΟ χέρια το ένα το οπλισμένο δεν μπορεί να πιάσει τον λαιμό του άλλου ούτε το άλλο χέρι αφου έχει αρπάξει το οπλισμένο χέρι του αντιπάλου !
    Χρειάζεται τρίτο χέρι, έλεος πια με τις αλχημείες.

  67. gpoint said

    # 65

    τ
    ασχετη η φωτό με την περιγραφή

    Υπάρχει βέβαια κι αυτή λύση…

    https://www.google.gr/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&source=images&cd=&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwjTgfiz8MjQAhWEthoKHYAjBwgQjRwIBw&url=https%3A%2F%2Fainafetst.wordpress.com%2F2015%2F02%2F06%2Fla-chance%2F&psig=AFQjCNFr7CRg7MJlgp8vP_-At5uYRazrtA&ust=1480334099560663

  68. Μπούφος said

    «αχθόμενος επι των συμβάντι» διαβασα στο κείμενο.
    Μήπως πρέπει να διορθωθεί σε «αχθόμενος επί τω συμβάντι» ;
    Τι θα έλεγε π.χ. ο Σμερδαλέος και οι λοιποί, φίλτατοι,
    γλωσσοπετροβολημένοι, ενταυθί;
    ;-(
    Προσωπικά τόση καθαρεύουσα (την κατανοώ απολύτως, όμως…)
    με κάνει να σκυλο-βαριέμαι σαν να μην υπάρχει ζωντανή κίνηση το κείμενο. Σαν να τα βλέπω όλα σε επιβράδυνση όπως κάποιες σκηνές στο σινεμά…Να ομολογήσω ότι ποτέ δεν θα καθόμουν να διαβάσω τέτοιο κείμενο, επί τούτω, προκειμένου να θαυμάσω δηλαδή την καθαρεύουσά του. Ο Παπαδιαμάντης συγχωρείται από εμέ, δι εντελώς ειδικούς λόγους.

  69. gpoint said

    # 68

    η ενάτη εικόνα του κειμένου

  70. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  71. Γς said

    Κουτσαβάκηδες.

    Τους πρόλαβα.

    1950. Μαχαιροβγάλτες τους λέγαμε.
    Κι όλο τσακωνόντουσαν στην Πλατεία Τσιακοπούλου του Βύρωνα και σερνόντουσαν παλεύοντας με τα μαχαίρια τους στην άσφαλτο της Αγίας Σοφίας έξω από τα καφενεία του Νισάγκα και του Μάτζου.

    Θυμάμαι τον Καπελέ. Ισως ήταν και το πραγματικό του όνομα. Ισως επειδή πάντα φόραγε ένα άσπρο καπέλο Παναμά.

    Κι ήταν πολύ μάγκας. Στο περπάτημα. Στην μακρόσυρτη φωνή του. Στον τρόπο που ίσιωνε το καπέλο του με το δαχτυλό του.

    Θα μπορούσα να λέω ιστορίες κι ιστορίες γι αυτόν και τη φάρα του.

    Αλλά πάντα θυμάμαι που όταν καυγαδίζανε τρέχαμε τα πιτσιρίκια να δούμε θέαμα, παράσταση.
    Μέχρι που κάποιο χέρι, μαμάς, θείας, γειτόνισσας μας βούταγε και μας έσερνε μακριά από την επικίνδυνη ζώνη.

    Κι ήταν κι ο λαϊκός τροβαδούρος της γειτονιάς, που του΄χε γράψει και τραγούδι

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_19.html

    Και στο καφενείο του Μάτζου

  72. ΣΠ said

    69
    Ναι, στο πρωτότυπο είναι «αχθόμενος επί τω συμβάντι».

  73. Μπούφος said

    Γς σε παρακαλώ γράψε αυτά που θυμάσαι από τα κουτσαβάκια!

    73 ο.κ. για την επιβεβαίωση.

  74. Spiridione said

    Βαριά καθαρεύουσα ο Μητσάκης, αλλά βλέπω ότι στο γ’ πληθ. της ενεργ. φωνής χρησιμοποιεί τον δημ. τύπο: εκσφενδονίζουν αντί εκσφενδονίζουσι κλπ., αντίθετα νομίζω με την καθαρεύουσα της εποχής.

  75. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Βρήκα γουήφι

    9: Καλημέρα!

    13: Είναι «παρά ταις τάξεσί των»

    16:🙂

    25 Αλλού ειναι αρσενικό: ο κούτ(ι)κας

    40 Ωχ… Τώρα διορθώθηκε!

    42 Ετσι λέω κι εγώ

    54 Πιθανή εξήγηση

    69-73 Διορθώθηκε, μερσί!

  76. το 40 ήταν στο πρωτότυπο έτσι (το δακτυλογράφησα πιστά κι ας μην μου καλοφαινόταν)

    69-73 μάλλον δικό μου λάθος.😦

  77. Μπούφος said

    Να προσθέσω ότι διαβάζοντας Παπαδιαμάντη, δοσμένο στα απλά σύγχρονα ελληνικά, ήθελα να… δείρω τον επιμελητή γλώσσας…(βασικά δεν έφταιγε ο άνθρωπος αλλά…λέμε!)

  78. atheofobos said

    67
    Προφανώς η περιγραφή είναι ελλιπής, όπως γράφω στο 54, αλλιώς θα έπρεπε την γενετική ανωμαλία που είχε ο Lando Buzzanca στην ταινία Homo Eroticus να την είχαν οι κουτσαβάκηδες στα χέρια!
    http://www.imdb.com/title/tt0067212/

  79. Corto said

    Καταπληκτική αφήγηση με υπέροχη γλώσσα!

    Πολές ευχαριστίες στον Νικοκύρη για την ανάρτηση και στον Κύνα για την πληκτρολόγηση!

    Αυθόρμητα η σκέψη μας πηγαίνει στην έτερη σπουδαία λογοτεχνική αφήγηση μάγκικου καβγά, αυτόν από το Τουμπεκί του Πέτρου Πικρού, όπου σε ένα καπηλειό της Πόλης μονομάχησαν ο Αρμένης Καραμπέτ, ο λεγόμενος και Αράπης με τον Μέμο τον Σεβαχθαλασσινό, τον Κεφαλονίτη.

  80. νεσσίμ said

    Εικονογραφημένη απόδειξη της περίσσιας χεριών

  81. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    62 – «Εδώ όμως λέει ότι ο καθένας με το ένα χέρι κρατάει το οπλισμένο χέρι του άλλου και με το άλλο (δηλαδή το δικό του οπλισμένο χέρι) κρατάει τον λαιμό/την μέση.»
    Δεν έχει καμία σημασία τι γράφει ή τι θέλει να πεί ο κάθε συγγραφέας, σημασία έχει πώς το αντιλαμβάνεται (τι βλέπει, διαβάζει, καταλαβαίνει, ερμηνεύει) ο κάθε αναγνώστης, πάρε παράδειγμα το ευαγγέλιο ή το κεφάλαιο.🙂

  82. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    81 – Κι όμως κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος, κάπου την έχουμε πατήσει όλοι πλήν ενός.🙂

  83. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Δὲν μὲ ἔθελξε ὅπως ὁ Παπαδιαμάντης ἤ ἀκόμα κι ὁ Ροϊδης. Πάντως, μὲ ἐξαίρεση τὰ… τρία χέρια τῶν ἡρώων ποὺ προαναφέρθηκαν, ἡ περιγραφὴ εἶναι ζωντανὴ καὶ άποδίδει γλαφυρὰ τὸ περιστατικὸ, διαγράφοντας ταυτόχρονα τοὺς χαρακτῆρες καὶ τὰ ἤθη τῆς ἐποχῆς.
    Γιὰ τοὺς πρωταγωνιστὲς: φοβᾶται ὁ Γιάννης τὸ θεριὸ…
    Γιὰ τοὺς παρατρεχάμενους: ἀπὸ μακριὰ καὶ σίγουρα, ἀλλὰ καὶ στὸ τσὰκ δὲν τὸ προλάβαμε τὸ κακὸ.

  84. Ριβαλντίνιο said

    @ 27 ΚΑΒ

    +1

    Και αφού έφαγαν την μπαρούτην με την φούχταν, αφού και το έσχατον σπειρί της εσώθη μέσα εις τις παλάσκες των, αφού ερραγίσθη και του τελευταίου όπλου των η κάννα, αφού και το ύστατον γιαταγάνι έσπασε μέσα εις το χέρι των, έπεσαν χαμαί, άψυχοι ναι, ηττημένοι όχι.

    —————————————————————

    «το φιλότιμο έφαγε τον Κυβερνήτη»: παροιμιώδης φράση …

    Και γι’αυτό υπάρχει η φράση : καλύτερη λίγη ντροπή παρά μεγάλη ζημιά.

    Καθώς ο Μπεηζαντές μαχαίρωνε τον κυβερνήτη του είπε : Και συ κακά χειρόβολα και μεις κάκά δεμάτια.

  85. sarant said

    78 Ποια έκδοση; Ποιος έκανε τη μεταγλώττιση; Το θέμα θα το συζητήσουμε κάποια μέρα στο κοντινό μέλλον

    81 Πού τις βρίσκετε τις ταιριαστές φωτογραφίες, ήθελα νάξερα

  86. Ριβαλντίνιο said

    Από τις πιο ωραίες περιγραφές πάλης που έχω διαβάσει :

    Εὐθὺς δ᾽ ὡς εἶδε τὸν Σκούνταν, ἐξέλαβε τοῦτο ὡς δῶρον τῆς Νεμέσεως καὶ ἐρρίφθη ἐπ᾽ αὐτοῦ μὲ τὴν λύσσαν τῆς τίγρεως. Ὁ Σκούντας εἶχεν ἴσως τοὺς βραχίονας ἰσχυροτέρους, ἀλλ᾽ ἦτο ἀπαράσκευος, καὶ εὑρέθη εἰς θέσιν προχείρου ἀμύνης. Ὁ δὲ Τρέκλας ἦτο θρασύδειλος καὶ σκληρός, καὶ ᾐσθάνθη ὅτι οἱ βραχίονές του ἀνέλαβον πρόσκαιρον νευρικὴν δύναμιν. Ὁ Σκούντας ὑπέκυψεν εἰς τὸν πνιγμόν, καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ, ἁρπάσασαι κατ᾽ ἀρχὰς τὸν ἀντίπαλόν του ἐκ τοῦ πώγωνος, εὐθὺς παρελύθησαν. Κατεβλήθη καὶ τὸ γόνυ τοῦ ἐχθροῦ του ἐτέθη ἐπὶ τοῦ στήθους του.(…)Ἀποσπασθείσης δ᾽ ἐπὶ μίαν στιγμὴν τῆς προσοχῆς αὐτοῦ, ἐχαλαρώθη καὶ ἡ περίσφιγξις τῆς χειρός του. Ὁ Σκούντας ἀνακουφισθεὶς μικρόν, ἐπειράθη νὰ ἐγερθῇ. Ἀλλ᾽ ὁ Τρέκλας δὲν ἐπτοήθη, καὶ ἐπανέλαβεν σφοδρότερον νὰ τῷ σφίγγῃ τὸν λαιμόν. (…)Ἀλλ᾽ ἡμεῖς πρὸς συμπλήρωσιν ὀφείλομεν νὰ εἴπωμεν ὅτι ὁ Τρέκλας, ἄναλκις καὶ θρασύδειλος ὤν, ἐνέδωκεν εἰς τὸ πρῶτον κίνημα τῆς μανιώδους μνησικακίας καὶ ἥρπασεν ἀπὸ τοῦ λαιμοῦ τὸν ἐχθρόν του, ὃν καταχθόνιός τις Νέμεσις ἐφαίνετο παραπέμπουσα πρὸς αὐτόν, καθ᾽ ἣν στιγμὴν δὲν τὸν περιέμενεν. Ἀλλ᾽ ἀφοῦ ἅπαξ τὸν συνέλαβεν, ἔσφιγξε τὸν βρόχθον αὐτοῦ λυσσωδῶς, διότι ἂν τὸν ἀπέλυεν, ἐφοβεῖτο μὴ καταστῇ θῦμα αὐτοῦ. Δειλία λοιπὸν καὶ σκληρότης ἀπαιτεῖται (καὶ οὐχὶ γενναία καρδία(!), κατὰ τὴν ἄξεστον καὶ χυδαίαν πρόληψιν), ὅπως φονεύσῃ τις τὸν ἐχθρόν του, συντρεχούσης καὶ τῆς τύχης. Δειλία δὲ καὶ σκληρότης εἶναι ἀνόμοια, ἢ τὸ πολὺ ἀντίθετα, ἀλλ᾽ οὐχὶ καὶ ἀντιφατικά, καὶ δύνανται νὰ συνυπάρχωσι παρὰ τῷ αὐτῷ προσώπῳ.

    http://www.papadiamantis.org/index.php?option=com_content&view=article&id=77:2011-04-16-20-40-15&catid=57:novel&Itemid=54

  87. Corto said

    Ο ΚΑΒΓΑΣ ΤΩΝ ΝΤΑΗΔΩΝ

    Από το βιβλίο του Πάνου Ν. Τζελέπη
    «Ιστορίες του Νταη-Σταβρή»
    Μικρά χρονικά της Πόλης στα τέλη του 19ου αιώνα απ΄τη ζωή των ταπεινών
    (εκδόσεις Τροχαλία, 2003)

    Μιαν αυγή, ο Νταή-Αντρής καθόταν στο «σέτι» -στο προαύλιο-, που ήτανε μπροστά στο μαγαζί του κι αργόπινε τον πρωινό του καφέ. Ξαφνικά από την αντικρινή γωνιά του σοκακιού πρόβαλε ένας άλλος νταής, ο Μίλτος ο Μπογάς –ο ταύρος-, ένας άντρακλας καμιά πενηνταριά χρονών, με αψηλό ανάστημα και κορμί γιομάτο, σφιχτοδεμένο. Τα κοκκινόμαυρα μαλλιά του, σκληρά κι ολόρθα σαν βούρτσα, κατέβαιναν χαμηλά στο στενό του μέτωπο. Τα μάτια του, βαθιά κάτω από πυκνά φρύδια, παίζανε πέρα-δώθε, αστραφτερά, λες κι ερευνούσαν τα περίγυρα. Τα μεγάλα ριχτά μουστάκια του, κουνιόντανε κάθε τόσο προς τ’ απάνω, σάμπως τα χείλια να ήθελαν να αποτινάξουνε το βάρος τους. Αυτό του είχε γίνει νευρικό και συνοδευόταν από ένα ηχερό ρουθούνισμα. Περπατούσε σιγά με σειστές δρασκελιές ζυγίζοντας το βήμα του και κουνώντας τις μακριές χερούκλες του, κυκλικά και αργά, λίγο σκυφτός με το κεφάλι τεντωμένο μπρος, έτοιμος να χιμίξει στον ξαφνικό εχθρό. Όλο τούτο το «κιαφέτι», -το σουλούπι-, έδινε στο Μίλτο όψη ανθρωποθεριού. Και ήταν, αλήθεια, δυνατός σα θεριό, μα πραγματικό παλικάρι, δίχως καμιά «τζάχα», καμιά ξιπασιά.
    Το επάγγελμά του «κατσακτσής», -λαθρέμπορας καπνού-, όμως τίμιος στ’ αλισβερίσια του. Καλόκαρδος και απλοχέρης ιδιαίτερα στους φουκαράδες. Κανείς δεν είχε παράπονο απ’ αυτόν, εκτός από τους «κολτζήδες της Ρεζή», της καταδίωξης του Μονοπωλίου καπνού, που τον τρέμανε. Το ίδιο και οι «πολίτσες», -οι αστυνόμοι. Τον άφηναν να κάνει τις δουλειές του δίχως να τον πολυκυνηγάνε, παρά μόνον έτσι, για τα μάτια. Γράφανε όμως ταχτικά «αρτζοχάλια», -αναφορές-, για το τι έκανε κάθε φορά. Θα είχε καμιά εικοσαριά τέτοιες ευκαιρίες «εγκρεμείς». Μα ο Μίλτος ο Μπόγας, γι’ αντίκρισμα, ήξερε να τους ανταμείβει, πότε-πότε, με κατσάκικο καπνό εκλεκτό, πράγμα που κι αυτοί –φουκαράδες σαν τους άλλους- εκτιμούσαν ιδιαίτερα και το συνόδευαν μ’ ευχές.
    Ζούσε όξω από την πολιτεία, στα βουνά και στους κάμπους. Πήγαινε πεζός μέχρι την Χιλή ακόμα, στην Μαύρη Θάλασσα, πέρα από τα Καβάκια στο στόμιο του Βόσπορου, εφτά ώρες δρόμο απ’ την Πόλη. Λημέρι του είχε τα καπνοχώρια. Κάπου-κάπου έκανε και την εμφάνισή του στο χωριό απ’ όπου καταγότανε, μα δεν είχε πια κανένα δικό του εκεί. Κατέβαζε ολόκληρα φορτώματα καπνό, μέσα σε κοφίνια σκεπασμένα με φρούτα και ζαρζαβατικά. Κατά πώς το καλούσαν οι δουλειές του είχε και τον «νταϊφά» του. Διάλεγε τους συντρόφους του ανάμεσα σε νέα κι άξια παλικάρια. Ένας απ’ αυτούς απόχτησε μεγάλη φήμη: ο Λεωνής, με τ’ όνομα, απ’ το καπνοχώρι του Άι-Γιώργη, που κι οι φυλακές τον τρέμανε, όπως έλεγε και το τραγούδι:
    …Σπάνε οι αρμοί της φυλακής
    Για να περάσει ο Λεωνής…

    Οι δυο τους, ο Αντρής κι ο Μίλτος είχανε κάθε τόσο «μικροδιαφορές» μεταξύ τους και βρισκόντανε «τσαντισμένοι». Όχι στ’ αλισβερίσια τους. Σε γυναικοδουλειές. Ήτανε και οι δύο περιζήτητοι εραστές, που κουμαντάριζαν τον έρωτα όπως θέλανε. Με τη φήμη τους, τους άθλους και τον «εντά», -το ύφος τους-, είχαν στη διάθεσή τους λογιώ-λογιώ γυναίκες, απ’ όλες τις φυλές κι απ’ όλα τα τσεσίτια. Δεν είχαν παρά ν’ απλώσουν τη χερούκλα τους και να δρέψουν αυτούς τους καρπούς. Κάποια τέτοια διαφορά θα είχαν και τότες γιατί συχνά, οι πιο «ρομαντικές» απ’ τις γυναίκες αυτές θέλανε να δοκιμάσουν τoν έρωτα και του ενός και του άλλου, παράλληλα. Βάζανε τους δυο νταήδες σε μπελάδες και τους κάναν να τσακώνονται.
    Ο Μπογάς προσπέρασε δίχως να καλημερίσει τον Αντρή. Τούτος το πήρε για μεγάλη προσβολή:
    -Βρε χαμένο ρούχο –του φώναξε- δε λες μια καλημέρα του Θεού.
    -Άι στο διάολο, κοπρίτη –βρυχήθηκε ο Μίλτος ο Μπογάς.
    Αυτό έφταξε. Ο Αντρής όρμησε μέσα στο μαγαζί του κι άρπαξε το όπλο του. Μια «σομπανίκα» -μια μαγκούρα- , που την είχε κληρονομήσει απ’ τον πατέρα του το «μπεχτσή», -το νυχτοφύλακα. Όταν βγήκε όμως στο «σέτι» βρήκε τον Μπογά να τον περιμένει αντίκρυ στο μαγαζί του. Τούτος μόλις είδε τον αντίπαλό του με τη μαγκούρα, τράβηξε το «σαλντιρμά», -τη μαχαίρα- , που τον είχε πάντα κρεμασμένο στον αριστερό του κόρφο κάτω απ’ το σακάκι. Στεκότανε μπροστά σ’ ένα μικρό, χαμηλό μπακάλικο, έτοιμος για την πάλη. Ήταν ξαγριωμένος και φυσομανούσε. Ο Αντρής άμα τον κιαλάρισε, κοντοστάθηκε:
    -Έλα πιο όξω, βρε χαμάλη, -βροντοφώνησε ο Μπογάς.
    -Άιντε τράβα, γομάρι, και μη με βάζεις στα αίματα πρωί-πρωί –απάντησε περιφρονητικά ο Αντρής.
    Ο Μίλτος πέρασε τότε τη μαχαίρα στο αριστερό του χέρι, τέντωσε τη δεξιά του χερούκλα στο ακρόστεγο του μπακάλικου, ξήλωσε ένα κεραμίδι και το «σαβούρντισε», -το σφενδόνισε-, με δύναμη κατά τον Αντρή. Αυτός δεν τα ’χασε, άπλωσε το χέρι του, άρπαξε το κεραμίδι στον αέρα και το σβούρισε πίσω, ίσα στον Μπογά. Τούτος προφυλάχτηκε και το κεραμίδι έσπασε τα τζάμια του μπακάλικου. Ξήλωσε ένα άλλο απ’ τη σκεπή, και το τίναξε με πιο πολλή φόρα πάνω στον Αντρή, που κατάφερε πάλι να τ’ αρπάξει και να το ρίξει ξανά καταπάνω στο Μίλτο, μια που δεν έφτανε τα κεραμίδια του δικού του μαγαζιού και δεν είχε τίποτα άλλο για να ρίχνει. Η παράξενη αυτή μάχη, με βλήματα τα κεραμίδια, κράτησε κάμποσο. Βρισιές συνοδεύανε κάθε ριξιά. Ο ένας έλεγε τον άλλο: λεχρίτη, χαλέ, μαντά, και κάτι τέτοια. Ούτε λέξη όμως που να θίγει την τιμή τους. Ουδέ καμιά βρισιά πρόστυχη για τους ίδιους, ή για τους δικούς τους• μήτε για τους έρωτες και τις αγαπητικές τους, όπως γίνεται συχνά στους καβγάδες. Φυσομανούσανε και βρυχόντανε σα δράκοι. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί ένα γύρω, σεργιάνιζε απ’ αλάργα την πρωτόβλεπτη αυτή πάλη των δυο νταήδων, που με τα μουκανητά τους και τον κρότο που κάμναν τα κεραμίδια και τα τζάμια του μαγαζιού, καθώς θρυματίζονταν, ταράζανε τη γαλήνη του δροσερού πρωινού.
    Κανείς δεν τολμούσε να επέμβει. Όχι με πράξη, μα ούτε με λόγο. Μονάχα ο μπακάλης, -ένας κοντόχοντρος, οψερός καραμανλής- μα που είχε χάσει τώρα το χρώμα του –βλέποντας με αγωνία τα κεραμίδια του μαγαζιού του να φεύγουν και τα τζάμια να σπάνουν, τόλμησε για μια στιγμή να σιμώσει τον Μπογά και να κλαψομουρμουρίσει δειλά-δειλά:
    -Μπρε Νταή-Μίλτο, μπρε «γιαβρούμ», -μπρε παιδί μου-, θα με ξεπατώσεις το μαγαζί, το φουκαρά.
    Ο Μίλτος ο Μπογάς σα να πήρε είδηση ξαφνικά από κάποιο κακό που γίνεται, κοντοστάθηκε, κοίταξε παράξενα το μπακάλη:
    -Θα σ’ τα πλερώσω, βρε κλαψιάρη- του μασούνισε -«κόρκμα»-, μη φοβάσαι.
    Κι έπειτα, σαν τα θεριά που μπουχτίζουν από ισόπαλο αγώνα, σταμάτησαν κι οι δυο νταήδες μαζί. Λες κι αναγνώριζε ο ένας του αλλουνού τη δύναμη στα βουβά. Ο Μίλτος ο Μπογάς έβαλε το μαχαίρι στη θήκη, κάτω απ’ το σακάκι του, και, μουντζώνοντας με τα δυο του χέρια, καβαλητά και τέζα τεντωμένα τον Αντρή:
    -Να! Αή, -Να Αρκούδα-, φώναξε• χτύπησε τις παλάμες του τη μια με την άλλη για να τινάξει τα χώματα, έριξε μια λοξή ματιά στο μαγαζί και μια δεύτερη στον μπακάλη κι έφυγε βαρύς-βαρύς, κουνώντας τις χερούκλες του κυκλικά, δεξά-ζερβά, σαν ν’ άνοιγε δρόμο να περάσει το θεριακωμένο του σώμα. Ο Αντρής, πάνω απ’ το «σέτι», κάνοντας μια χειρονομία περιφρονητικιά, σαν να τον έδιωχνε, βροντοφώνησε:
    -Χάιντε χάσου, αή-ογλού-αή, -αρκούδας γιε-αρκούδα-, πέταξε με βρόντο τη μαγκούρα πάνω στο σιδερένιο τραπέζι, κάθησε σαν όγκος σ’ ένα σκαμνί, άναψε το τσιγάρο που είχε στ’ αυτί, και συνέχισε να πίνει τον καφέ του. Σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Ένας-δύο απ’ τους θεατές έκαναν να τον ζυγώσουν, ενώ άλλοι παρακολουθούσαν με τα μάτια το Μίλτο το Μπογά που έφευγε «ενταλής», -αεράτος. Ο Αντρής πάτησε σ’ όλους τη φωνή:
    -Χάιντε βρε και σεις! Αμέτε στη δουλειά σας!
    Δεν ήθελε ούτε παινέματα για τον εαυτό του ούτε κατηγόρια για το Μπογά.
    Την ίδια μέρα, ένας «ατζένης», -ένας Πέρσης-, έφερε με το γαϊδούρι του στον καραμανλή το μπακάλη, ένα φόρτωμα κεραμίδια κι ένας Εβραίος μια κάσα τζάμια, μαζί με τα σύνεργά τους για να τα τοποθετήσουν. Άλλη ζημιά δεν είχε πάθει το μπακάλικο. Ο Αντρής απ’ αντίκρυ παρακολουθούσε τα μερεμέτια του μαγαζιού κι έστριβε τις μουστάκες του, ευχαριστημένος κι απ’ το συνάδελφό του τον Νταή-Μίλτο κι απ’ τον εαυτό του.

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> τρομαλέος
    Τρόμος,συχνή αναφορά στην ιατρική (μυικός τρόμος κλπ). Επίσης στις οδηγίες που εσωκλείονται στα φάρμακα: σε περίπτωση εμφάνισης τρόμου κλπ
    http://www.helmedica.gr/items-9-5.htm

    46.ξεψυχάει
    μπα! στη δεξιά την έφαγε…

  89. Corto said

    Οι δυο σερέτες
    Διαλογικό τραγούδι του Μανώλη Χρυσαφάκη (1932)

    Ερμηνεύουν αριστοτεχνικά ο Ζαχαρίας Κασιμάτης και ο Αντώνης Νταλγκάς

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ανασπάσει*
    εμένα πήγε ο νους στο:
    «…στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της. » (Του νεκρού αδελφού)

    >>μού θύμισε ότι στο ιστολόγιο δεν έχω βάλει καθόλου κείμενα του Μητσάκη, αν και είχα ανεβάσει στον παλιό μου ιστότοπο.
    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/mhtsakhs_megalomata.html

  91. Ευτυχώς, πάντως, που στα βρισίδια δεν περιέχονταν τίποτα γαδούρια. Τα γαδούρια είναι συμπαθέστατα. https://twitter.com/newworlddd555/status/800358796228956160

  92. smerdaleos said

    @45

    Επληροφορήθην ότι γέρων τις δυσσεβής τε και λεοντόχλαινος παρεπέμφθη εις Λουτράκιον παρά του ομίλου Trump δια τας σχετικάς διαπραγματεύσεις. Λέγεται δε πως ο γέρων ούτος τυγχάνει ων μέγιστος μεν γόης τε και παρθενοπίπης, αιζηός δε πανδαμάτωρ εις το επιχειρηματικόν διαπραγματεύεσθαι.

  93. 63,
    Μια που λεξιλογούμε, με το borrachos του βίντεο (μποράτσος, μεθυσμένοι) να πούμε και το borracho beans (μποράκο μπινζ) – πιθανόν από την μπύρα που περιλαμβάνεται στην συνταγή της φασολάδας, μαζί με κρεμμύδι, ντομάτες, και μπέικον – δημοφιλές συνοδευτικό πιάτο σε εστιατόρια Tex-Mex.
    Χωρίς την μπύρα γνωστά και ως frijoles charros (οι ειδήμονες λένε πως διαφέρουν),
    όπου charros (no pun intended) μεξικάνοι καβαλαρέοι, τώρα και σε ρόλο φολκλορικής επίδειξης, δημοφιλούς και στο Houston Rodeo.
    Τα frijoles charros και γνωστά και ως charro beans ή cowboy/chuckwagon beans, ανάλογα αν το φαγοπότι είναι στην απο ‘δώ ή στην απο ‘κεί μεριά του Rio GrandeRio Bravo, αναλόγως και πάλι – όπου στην ομώνυμη ταινία με τον Τζον Γουέιν ο βοηθός του σερίφη της πόλης Ρίο Μπράβο είχε το παρατσούκλι Borrachón, λέει η Βίκη, για την ευαισθησία του στο αλκοόλ!)

    Και τελιώνω με τα παρετυμολογημένα και επίσης δημοφιλή refried beans (λιωμένα φασόλια, με υφή φάβας ή σκορδαλιάς, περίπου), όπου «The name is a direct calque of Spanish frijoles refritos, refritos meaning «well-fried», and not «fried again» as might be assumed from the use of re- in English.»

  94. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίο διήγημα Corto πιο ατμοσφαιρικό από το σημερινό, ίσως γιατί είναι γραμμένο στην «γλώσσα» μας. ☺. Αλλά δεν είναι τόσο «ειδυλλιακά» τα πράγματα με τους κουτσαβάκηδες, παλιούς και σημερινούς, το άκρως αντίθετο θα έλεγα από το διήγημα. Και κάτι που δεν τονίζουν οι συγγραφείς (όσους λίγους έχω διαβάσει) ούτε κάν αφήνουν υπόνοια, είναι πως οι περισσότεροι είναι θρασύδειλοι.

  95. sarant said

    88 Αυτό το βιβλίο όλο λέω να το αναζητήσω κι όλο το ξεχνάω όποτε είμαι στην Ελλάδα…

  96. 94

    Αλλά οι borrachas είναι εντελώς άλλο πράμα!😳

  97. 88 Και νομίζω δεν θα το βρεις, έχει εξαντληθεί.

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Καβγάς
    Καυγά θα τον έγραφα😦 .
    Ψάχνοντάς το: http://www.babiniotis.gr/wmt/webpages/index.php?lid=1&pid=20&apprec=42

    92.>>Τα γαδούρια είναι συμπαθέστατα.
    Ναι! Είμαι κι εγώ …γαδουρόφρων🙂 .Μ΄άρεσε και το σκέφτηκα να υιοθετήσω περσόνα γαϊδούρα/γαϊδάρα αναλογικά της δικής σου του Σκύλου μα δεν ξέρω να βρίχνω γαδαροτζιφάκια τόσο εύκολα και τόσο πετυχημένα. Όλο στ΄ανεβολέματα της Σαντορίνης που είναι το κάτεργό τους,θα κατέφευγα,πράμα απεχθές.

  99. 82,
    Είναι σαν τον Τραμπ,
    που οι ειδικοί δεν τον πήραν σοβαρά και τον ερμήνευσαν κυριολεκτικά,
    ενώ οι ψηφοφόροι του δεν τον ερμήνευσαν κυριολεκτικά αλλά τον πήραν σοβαρά…
    🙂

  100. 96

    Τόχω εγώ σε αυτοέκδοση του 1980. Άμα το βρώ (κάπου εδώ είναι μαζί με το άλλο «Στον καιρό των σουλτάνων» του ιδίου) θα στο φωτοτυπήσω.

  101. Corto said

    Λάμπρο έχεις απόλυτο δίκιο. Εννοείται ότι κατά τον μεσοπόλεμο ο κουτσαβάκης πολλές φορές ήταν συνώνυμο του ψευτοπαλληκαρά. Τέτοιος π.χ. εθεωρείτο ο Νίκος Μάθεσης, ο οποίος επειδή αισθανόταν ανταγωνιστικά για τους αναγνωρισμένους ρεμπέτες, βιαιοπραγούσε εναντίον τους, όταν είχε το περιθώριο (π.χ. χτύπησε άσχημα τον Μάρκο), αλλά όταν μια φορά τον κυνήγησε ο Μπαγιαντέρας, έγινε καπνός!

    Το διήγημα του Τζελέπη βασίζεται σε πραγματικές αφηγήσεις του Νταή-Σταβρή, ο οποίος ήταν υπαρκτό πρόσωπο και συγγενής του συγγραφέα. Υπήρξε νταής στην Πόλη κατά το διάστημα 1893 έως 1897 περίπου, και τις δικές του μνήμες αυτής της εποχής αποδίδει ο συγγραφέας με λογοτεχνικό τρόπο. Υποθέτω λοιπόν ότι στην Πόλη οι Νταήδες θα είχαν (όσο να ‘ναι) κάποιους άγραφους κανόνες.
    Κατά τα άλλα, συμφωνώ ότι διαμορφώθηκε μια κάποια ρομαντική εικόνα της μαγκιάς, ενώ σαφώς υπήρχαν και πολλοί θρασύδειλοι και μικρόψυχοι.
    Ωστόσο είναι εντυπωσιακό ότι οι κουτσαβάκηδες τυποποιήθηκαν κατ’ αρχήν με την εικόνα του θρασύδειλου, δηλαδή του Σταύρακα στον Καραγκιόζη. Σύμφωνα με τον Π. Κουνάδη το πλήρες όνομα του Σταύρακα ήταν «Τζίμης ο Σταύρος, ο γιος της Μαμής, ο…και Λέων της Νεμέας επονομαζόμενος»!

    http://www.britishmuseum.org/research/collection_online/collection_object_details.aspx?objectId=3164580&partId=1

  102. sarant said

    101 Aμα μπορέσεις….

  103. Corto said

    96 (Sarant) και 101 (Σκύλος):

    Αν αρέσουν οι ιστορίες αυτές, ευχαρίστως πληκτρολογώ και άλλη, για όποια περίσταση.

  104. 103 πσάχνω, πσάχνω.

    Ανακοίνωση: https://left.gr/news/ekdilosi-stis-5-dekemvri-gia-toys-fotografoys-kai-kinimatografistes-toy-dse

  105. sarant said

    104 Θα σου πω

  106. Για τους κουτσαβάκηδες της Πόλης, τον νταή-Σταβρή κλπ μπορεί να ενδιαφέρει αυτό (επροκλήθην να ανεβάσω το λινκ😉 )
    https://dytistonniptiron.wordpress.com/2010/11/17/kulhanbey/

  107. Corto said

    107 (Δύτης): Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον το άρθρο σου για τους καπανταήδες. Το ξαναδιάβασα και σήμερα, πριν αναρτήσω το διήγημα του Τζελέπη.

  108. leonicos said

    Όλοι σας υπέροχοι. Βέβαια, δεν με απασχόλησε το πόσα ήσαν τα χέρια. Αλλά η Κρόνυ στο 10 και ο Κορτο στο 90 ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο.

    Πιθανολογώ ότι όσοι δήλωσαν ότι δυσκολεύτηκανμ με τη γλώσσα, κάνουν νάζια. (Είχα γράψει ‘ακκίζονται’ αλλά το άλλαξα για να μην παρεξηγηθώ. Μπορεί κάποιος να μην ξέρει όντως τη λέξη).

    Μάθαμε και το ‘κουσουμάρω’ από την Κρόνη.

    Τη ‘συνοχή’ με αυτή τη σημασία δεν την ήξερα.

    Το ινίον είναι ένα από τα οστά του κρανίου, και μάλιστα καθυστερεί λίγο τη συνοστέωση, για να προλάβει να ναναπτυχθεί ο εγκέφαλος, εξ ου και υπάρχει, στα βρέφη, η ινική πηγή

    Πολλά ε΄’ιπα. Τι τα θέλω;

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    109. Καλησπέρα Λεώνικε!
    την ινιακή χώρα θυμήθηκα απροπό🙂

  110. Corto said

    109:
    Λεώνικε ευχαριστώ πολύ!
    Προσωπικά ούτε εγώ δυσκολέυτηκα με την γλώσσα του χρονογραφήματος του Μητσάκη, και ας μην είμαι ιδιαίτερα εξοικειωμένος.
    Πάντως, αν και δεν είμαι γνώστης αυτών των ζητημάτων, έχω την εντύπωση ότι κάποιες μετοχές της καθαρεύουσας θα αποδίδονταν στην δημοτική με αρκετή δυσκολία και κάπως άτσαλα. Παραδείγματα:

    ερίσαντες έμπροσθεν της τραπέζης
    εξεμούντες την οργήν των
    πνιγόμενοι, ιδρώνοντες εξ αγωνίας
    κ.ο.κ.

  111. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Από σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά περιόδου 1835 – 1838 παρουσιάζουμε αποσπάσματα για την κατάσταση του Μακρυγιάννη:
    «Επί του μετωπικού και του κατ’ ινίου οστούπαρατηρούνται κοιλότητες άνευ σχεδόν οστών… Τοιαύτα τραύματα παράγουσι, ζάλας, συμφορήσεις, διαρκείς κεφαλαλγίας, Δρ. Λιντερμάουερ, βασιλικός ελληνικός αρχίατρος.

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    111 Γεια σου Corto
    κι εγώ είχα για την καθαρεύουσα την εντύπωση ότι είναι συντομότερη και ευκολότερη στην απόδοση των εννοιών, αλλά μετά το Σαραντάκειο φροντιστήριο εδώ λέω ότι όχι πάντα🙂
    Να αποπειραθώ να μεταφέρω; Έτσι από κέφι:
    ερίσαντες έμπροσθεν της τραπέζης
    -αρπαχτήκανε μπρος στο τραπέζι
    εξεμούντες την οργήν των
    -ξέρναγαν την οργή τους
    πνιγόμενοι, ιδρώνοντες εξ αγωνίας
    -από την αγωνία πνίγονταν,ιδρωκοπούσαν…

  113. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Νοικοκυρη ευχαριστω για την αναφορα σου για την αναφορα μου στον Μ.Μ. Η επιλογη του διηγηματος ηταν καπως βαρεια:-) και ψυχοπλακωτικη. Ως διδαχθεις Αρχαια και αρχαϊζουσα καθαρευσουσα, ολιγες λεξεις μου διαφευγουν του κειμενου του.

    2.Θα προτεινα -εις το μελλον και αν/οταν θελησεις – να δημοσιευσεις λ.χ. και αλλα εργα του Μ.Μ. οπως
    – «Παρά την δεξαμενήν» ενδιαφερουσα ηθογραφια της εποχης και
    – αποσπασματα απο το εκτενες «Εις Αθηναίος χρυσοθήρας»ι με κυριο θεμα την οικονομική νοοτροπία του γρήγορου πλουτισμού, σύμπτωμα μιας κοινωνίας με προαστική σκέψη, που επιβιώνει ασθμαίνοντας σε μια καθ’ όλα αστική Αθήνα» κατα ον Γ.Σταθακη

    Να επιστρεψουμε στους μεγαλους ανατομους της ελληνικης ψυχης, λοιπον. Τα τελευταια ετη αντλω γνωση -οχι συστηματικα- για την ιστορια των παππουδων/γιαγιαδων μας, τελος 19ου, αρχες 20ου αιωνα, απο τους παραγνωρισμενους ανατομους της ελληνικης ψυχης Δ.Βουτυρα, Μ.Μητσακη,…

    Ειχα αγορασει την συλλογη διηγηματων του Μ.Μητσακη για τον οποιο ειχα ακουσει παλιοτερα πολυ καλα λογια. Μου εκανε μεγαλη εντυπωση οτι το 1890 δεν εχει μεγαλες διαφορες στην νοοτροπια των μικροαστων (απεχθεια προς την χειρωνακτικη εργασια, παρασιτισμος μεσιτεια, πολυσθενεια των εισοδηματων,…) σε σχεση με το 1970-1980 (τους σημερινους 60-ρηδες)

    Ολα ξεκινησαν απο την αναγνωση του διηγηματος «Παρά την δεξαμενήν» εις το υπαιθριο καφενειο της οποιας, ηδη απο το 1976 ημουν τακτικος θαμωνας επι πολλες ωρες ως φοιτητης… και ακομη και σημερα, αλλα αραιοτερα…

    Ενθουσιασθηκα απο το κατωθι τελος του διηγηματος :
    «…τον σύγχρονον εν Ελλάδι πολιτισμόν, τον σύγχρονον εν Ελλάδι βίον, κατά το ήμισυ
    ευρωπαϊκόν και το ήμισυ έλληνα, κατά το ήμισυ φράγκον και κατά το ήμισυ ανατολί-
    την, δομινοφορούντα μασκαράν, επιχρυσωμένον τενεκέν, βρακάν με ψηλό καπέλλο…»

    οπου προ 100 και πλεον ετων αναφερει αυτα που σχολιαζω στην καθ’ημας δυτικοανατολικη ελλαδα των γαλλικων με πιανο (εκ των οποιων μερικοι/ες ΚΚΕεσ.) μαζι με τα κλαρινα της Ομονοιας και την τσιφτετελ-λαδα,…την οψιμη συχνα παρασιτικη ή μεταπρατικη μεγαλοαστικη και αστικη ταξη(μιγμα γονων ευπορων αριστερων, μαυραγοριτων και παλαιοτερων τζακιων)

  114. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μια γρηγορη ερευνα στο διαδικτυο εφερε απροσμενα αποτελεσματα για την κριτικη παρουσιαση του εργου του Μ.Μ., οπως

    1. Μιχαήλ Μητσάκης:
    η ετερότητα
    μέσα από δύο
    «μυωπικά μάτια»

    Ονοματεπώνυμο: Μαρία Μαρκοπούλου
    ΑΕΜ: 1171

    http://ikee.lib.auth.gr/record/129752/files/GRI-2012-9133.pdf
    Επόπτρια μεταπτυχιακής εργασίας: Μαίρη Μικέ

    2. Σε αναζήτηση του πλούτου στη μικροαστική Αθήνα (κριτικη παρουσιαση του διηγηματος «Εις Αθηναίος χρυσοθήρας»)

    Του Γιώργου ΣΤΑΘΑΚΗ

    Το εκτενές αυτό διήγημα του Μητσάκη είναι ίσως ένα από τα πρώτα και πιο σημαντικά λογοτεχνικά έργα που επικεντρώνονται στην οικονομία. Θέμα του είναι η οικονομική νοοτροπία του γρήγορου πλουτισμού, σύμπτωμα μιας κοινωνίας με προαστική σκέψη, που επιβιώνει ασθμαίνοντας σε μια καθ’ όλα αστική Αθήνα.

    [….]

    Εντούτοις, ο νέος χρυσός της βιομηχανικής εποχής είναι διαφορετικός. Τα ορυχεία σήμαιναν εργασία και κεφάλαιο. Και φυσικά επιστήμη και τεχνικές προόδους. Αυτές που μόλις είχαν επιτρέψει την βιομηχανική οργάνωση του ορυχείου.

    Όμως ο Αθηναίος Χρυσοθήρας δεν έχει τέτοιες φιλοδοξίες. Ο πλουτισμός που αναζητά είναι διαμεσολαβητικός και αρπακτικός, όχι βιομηχανικός, συστηματικός και κεφαλαιοκεντρικός. Ο πλούτος, ως προϊόν είτε του κεφαλαίου είτε της εργασίας, φαντάζει εξωπραγματικός, σε κοινωνικές ομάδες εν μέρει κρατοδίαιτες, εν μέρει μικροεμπορευματικές και μικροεπαγγελματικές. Η βιομηχανία, ως οργανωμένη δράση του κεφαλαίου, είναι ξένη προς τον Μεγγλίδη. Η προσδοκία του είναι, αμέσως μετά την ανακάλυψη να πουλήσει την άδεια σε μια ξένη εταιρεία του είδους, η οποία θα αναλάβει την καθαυτή οργάνωση της εξόρυξης.

    Το ελληνικό κράτος παρείχε τότε αφειδώς άδειες για έρευνες προς αναζήτηση ορυχείων. Ο Μεγγλίδης απέκτησε μια άδεια και με την ανακάλυψη του ορυχείου προσέβλεπε να εκποιήσει τα δικαιώματα εκμετάλλευσής του σε «αυτούς που ήξεραν», σε αυτούς που θα οργάνωναν την πραγματική εκμετάλλευση του ορυχείου. Ο μεσολαβητικός ρόλος του θα τελείωνε εκεί. Ο πλουτισμός του θα ήταν προϊόν αυτής της μεσολαβητικής πράξης.
    […]

    Ο Γιώργος Σταθάκης διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης|

    http://avgi-anagnoseis.blogspot.gr/2008/05/blog-post_6079.html

    ΥΓ Εξαιρετικος ο Γιώργος Σταθάκης ως διδασκων -βεβαιως- οικονομικη ιστορια μεσα απο την παραγνωρισμενη λογοτεχνια του Μ.Μ. εν έτει 1890!

    ΥΓ2 Ομως το προβλημα του μκροαστου Μεγγλιδη :

    «Γλυτώνουμε και από τις σκοτούρες. Που να κάθεσαι τώρα να σκάβεις, δεν είμαστε μεις γι’ αυτά! Εταιρεία να βρης! Άκουσε που σου λέω εγώ!… »

    συνεχιζει να υπαρχει και το 2016 για την εκαστοτε κυβερνηση. Η νεολαια σπουδαζει κατα 70% σε ΑΕΙ/ΑΤΕΙ για να μην σκαβει, να μην ασχολειται με την χειρωνακτικη εργασια, για την οποια εχει θεωρητικη μονον γνωση μαζι με αλλλεργια/απεχθεια/αποστροφη. Στις «καθυστερημενες» χωρες της Ε.Ε. 50% των νεων ακολουθει την τεχνικη εκπαιδευση, ενω στην χωρα μας μονον το 25%.

    Προσφατα, ειδα στην ΕΡΤ τον εκπροσωπο της ΝΔ Γεράσιμο Γιακουμάτο να λεει οτι εφοσον οι προσφυγες θα παραμεινουν 2-3 ετη στην χωρα μας να ψηφισθει διαταξη για να εργαζονται σε αγροτικες εργασιες με εργοσημο ( τις οποιες αποφευγουν οι φραπογαλοι νεοι ελληνες των χιλιαδων καφετεριων της χωρας)

    Συγνωμην για το σεντονι🙂

  115. smerdaleos said

    Λοιπόν, επειδή πιάσατε συζήτηση για το ινίον, θα προσθέσω μόνο ότι στην ανατομική ορολογία το οστό ονομάζεται «ινιακό» (occipital bone) και το «ινίον», ειδικότερα, είναι μια προεξοχή (κρανιομετρικό σημείο, external occipital protuberance) του ινιακού οστού.

    https://en.wikipedia.org/wiki/External_occipital_protuberance
    https://en.wikipedia.org/wiki/Occipital_bone

  116. Corto said

    113:
    Καλησπέρα Έφη!

    Πολύ ωραία απέδωσες τα αποσπάσματα στην δημοτική!
    Συμφωνώ ότι δεν είναι πάντα πιο πυκνή η καθαρεύουσα. Απλώς υποθέτω (χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω) ότι η καθαρεύσουσα πλεονεκτεί σε κάποιες μετοχές, διότι μπορεί να «παράγει» ισότιμα μετοχές αορίστου και ενεστώτα, ενιοτε και άλλων χρόνων (παρακειμένου και μέλλοντα).
    Δηλαδή στην καθαρεύουσα θα πούμε «πνιγόμενοι» αλλά και «πνιχθέντες», ενώ στην καθαρόαιμη δημοτική υπάρχει μόνον ο τύπος «πνιγμένοι», άρα αν θέλουμε να αποφύγουμε αρχαϊσμούς, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε πιο πολλές λέξεις.
    Ωστόσο δεν βλέπω για ποιον λόγο πρέπει να αποφεύγουμε τους αρχαϊσμούς. Μια ανάμικτη γλώσσα (λόγια και λαϊκή, δημοτική με καθαρευουσιάνικα στοιχεία) μου φαίνεται η πλέον ολοκληρωμένη.
    Θυμήθηκα και τον Μάρκο Βαμβακάρη που έγραφε στην αυτοβιογραφία του «έλαβα την άγουσα για το πειθαρχείο». Πολύ μεστή φράση και ακριβής, λόγος στολισμένος, όχι μονότονος.

    Λέω τώρα μια γνώμη, δεν είμαι ειδικός και δεν δογματίζω…

  117. Corto, «πνιγέντες» θα πούμε στην καθαρεύουσα🙂

  118. Corto said

    118:
    Λάθος μου Άγγελε, είδα ότι έχει δύο μετοχές παθητικού αορίστου, α και β, αλλά δεν ξέρω την διαφορά τους. Αν ξέρει κανείς σε τι διαφέρουν, ας με διαφωτίσει…

    http://www.lexigram.gr/lex/arch/%CF%80%CE%BD%E1%BD%B7%CE%B3%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9#Hist28

  119. Μπούφος said

    Corto
    είσαι αυτός που έγραψε το βιβλίο της Κατερίνας, τη Μικρή Ιστορία Τρέλας και κάμποσα άλλα;

  120. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    102 – Δεν διαφωνώ για το διήγημα, για την γενικώτερη εικόνα μιλάω, που ειδικά την τελευταία εικοσαετία έχει ωραιοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που φτάνει μέχρι του αντιεξουσιαστή και επαναστάτη καταφερτζή, ή του μάγκα του γενικώς γαμάω και δεν υπολογίζω κανένα και τίποτα, αλλά ντόμπρου και ακριβοδίκαιου, (κάπως έτσι πλασαρίστηκαν από τα ΜΜΑ και τα αποβράσματα της Χ.Α, και βασιλεύουν στην Βουλή των άβουλων) ενώ είναι λαμόγια του κερατά και συνεργάτες της αστυνομίας, είτε στον χαφιεδισμό, είτε στο εμπόριο ναρκωτικών, στην πορνεία, και σε οτιδήποτε άλλο χρειαστεί να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, και με την πρώτη φάπα, «δίνουν» στεγνά τον οποιονδήποτε για να την γλυτώσουν. Μαγκιά με την άδεια της αστυνομίας δηλαδή.
    Άγραφους κανόνες είχαν και έχουν, όπως συμβαίνει σε όλα τα ιδιαίτερα κοινωνικά σύνολα, σε όλα τα επίπεδα, αλλά αυτό δεν τους κάνει καλύτερους από σκουλήκια που είναι. Αυτή η προσπάθεια ωραιοποίησής τους, με ενοχλεί από πολλά χρόνια, αλλά ελπίζω να πούμε πολλά περισσότερα, αν μας κάνεις την τιμή και έρθεις σε καμιά ιστολογική ΟΙΝΟπνευματική σύναξη, γιατί είσαι από τους σχολιαστές που θα ήθελα να συναντήσω.

  121. Corto said

    120:
    Όχι. Ο συγγραφέας που αναφέρεις, τονίζει το ψευδώνυμο στην λήγουσα (Κορτώ).
    Εγώ είχα βάλει αυτό το ψευδώνυμο εδώ και αρκετά χρόνια σε διάφορα ιστολόγια (από τον ήρωα του Hugo Pratt και συγχρόνως με την σημασία του συνοπτικού ή σύντομου στα ισπανικά). Αν ήξερα ότι μπορεί να με μπερδέψουν με τον συγγραφέα, θα το άλλαζα.

  122. Corto said

    121:
    Λάμπρο μου σε ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Και βέβαια θέλω να έρθω σε οινοκατάσταση και είναι δική μου τιμή να σε γνωρίσω από κοντά.
    Για αυτά που λες, τα ψευτονταήδικα, έχεις απόλυτο δίκιο. Ο ψευτοπαλληκαρισμός υπάρχει και στην σημερινή εποχή.
    Άκου αν θες αυτό το τραγούδι του 1932, με τον σπουδαίο Ζαχαρία Κασιμάτη, τον Στέφανο Βέζο και τον Ιωάννη Γεωργίου. Πιστεύω θα συμφωνήσεις ότι προτάσσει πολύ έξυπνα την συμφιλίωση, αντί για την ανούσια βία:

    «Τα καλά τα παλικάρια συναμετάξυ των δεν παρεξηγούνται.
    Άντε εβίβα!
    -Βίβα!»

  123. Γιάννης Ιατρού said

    Κατεχωρήθη🙂

  124. spatholouro said

    #118/119
    Σωστά νομίζω τα λές Corto.
    Είτε «πνιχθέντες» μπορούμε να πούμε (παθητ. αόρ. α) είτε «πνιγέντες» (παθητ. αόρ. β)

    Ο παθητικός αόριστος α έχει το πρόσφυμα –θη (επνίχθην), ενώ ο παθητικός αόριστος β έχει το πρόσφυμα –η (επνίγην)

  125. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φρατ! φρατ! φρατ!», διακρίνετ’ αντηχούσ’ από το καφενείον, πλαταγίζουσα, η υπερμεγέθης πατσαβούρα, που κρατεί ο υπηρέτης, καταφερομένη επί των επίπλων του.
    Ζωγραφιά νυκτερινή
    ‘Ενα υπέρκομψο διήγημα του Μιχαήλ Μητσάκη
    http://www.lifo.gr/articles/almanac/103238

  126. Corto said

    125:
    Ωραία, άρα ισχύουν και οι δύο τύποι. Spatholouro σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση!

  127. Corto said

    126:
    Ωραίο διήγημα και αυτό Έφη!
    Νομίζω πως ένα από τα αριστουργηματικότερα του Μητσάκη είναι ο «αυτόχειρ».

  128. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    128.Ναι, ο αυτόχειρ.Παίζεται μάλιστα και φέτος.
    Πέρασα πολύ ωραία με το Μητσάκη.Να είστε καλά κι εσύ κι ο Νικοκύρης! Αυτό το ανακάτωμα της γλώσσας κάνει πεταλούδισμα στη διάθεση: να ροφήσουν αίμα/ διέφυγε της παλάμης το ρεβόλβερ/πλαταγίζουσα πατσαβούρα! Χαχα!

  129. oinofitos said

    «ως μαινομένων νευροσπάστων παλαιόντων»
    Νευρόσπαστα εννοεί τις μαριονέτες;

    παρεμπιπτόντως ξεκινάει την Τετάρτη στο θέατρο vault, παράσταση πάνω στο διήγημα του Μητσάκη «Αυτόχειρ».

  130. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    130 Ναι, οι μαριονέτες

    ΑΦ, ο Χρυσοθήρας είναι εξαιρετικό, αλλά μεγάλο. Το είχα δουλέψει παλιότερα επειδή το μετέφραζε στα γαλλικά (και τελικά το εξέδωσε) ένας φίλος.

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ας βάλουμε και τον Αυτόχειρα του,για τα 100 χρόνια φέτος από το θάνατο του Μιχαήλ Μητσάκη.
    http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=152&author_id=27

  132. Κι εγώ βλέπω τώρα πως στα αρχαία μαρτυρείται και ο τύπος «επνίχθη», αλλά νομίζω πως στην καθαρεύουσα μόνο «επνίγη» λέγαμε, πρβ. και το κλασικό «επνίγη ενώ εκολύμβα». Τέλος πάντων, ένα αστείο έκανα — και με φατσούλα🙂

  133. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άσχετο :Πνιγαρά ή συντεκνάκι λέγαμε κάτω ένα είδος κουναβιού που περιποιόταν οριστικά τα κοτόπουλα από την ινιακή τους χώρα🙂
    Κι άλλο άσχετο: -Βρέχει μαμά -βάρκα να πάρεις😦

  134. Παναγιώτης Κ. said

    Πριν διαβάσω το συγκεκριμένο, άλλην εντύπωση είχα για την καθαρεύουσα του Μητσάκη. Θέλω να πω ότι δεν είναι τόσο βαριά σαν αυτή που διαβάσαμε.

    Τον Αθηναίο χρυσοθήρα τον απόλαυσα και μου έμεινε στη μνήμη η ατάκα: Πέτρες θα πωλήσωμε, λεφτά θα πάρωμε. Πρόκειται για τη φράση που χρησιμοποιεί ο Μεγγλίδης για να πείσει τον συνομιλητή του ώστε αυτός να κάνει τη σχετικήν επένδυση.

    Από το ίδιο βιβλίο, έκδοση τσέπης του Γαλαξία, κρατώ μιαν αποφθεγματική φράση του Μητσάκη. » Έλλην: Ζώον πονηρόν ευκόλως εξαπατώμενον «.

    Ως προς το διήγημα μας τώρα. Ο ένας κρατάει κάμα και ο άλλος ρεβόλβερ οπότε σκέφτεσαι πως ο αγώνας είναι άνισος υπέρ του δεύτερου. Συνέβη όμως το αντίθετο!

    Λένε όσοι ξέρουν πως άμα κρατάς …σιδερικό πρέπει να είσαι αποφασισμένος να το χρησιμοποιήσεις κιόλας.Διαφορετικά, βάλτο…εκεί που ξέρεις…
    Και επειδή στο… πρόγραμμα είναι η χρήση του, γιαυτό και καλό είναι να μη το κουβαλάς μαζί σου γιατί είναι… άτιμο πράγμα.

  135. Μαρία said

    98
    Το αγόρασα 7 ευρώπουλα πέρσι απ’ το παζάρι των εκδοτών. Υπάρχει ή τουλάχιστον υπήρχε σε στοκ.

  136. spatholouro said

    Sarant: «πιστεύω ότι δεν πρέπει να αποκλείουμε την ιδέα της μετάφρασης των αξιόλογων κειμένων που είναι γραμμένα σε καθαρεύουσα του 19ου αιώνα»

    Στη συζήτηση αυτή θα έχει ενδιαφέρον να δει κανείς γιατί παλαιότερα δεν ετίθετο τέτοιο ζήτημα και μια χαρά διαβάζαμε απαιτητικά κείμενα (όχι μόνο λογοτεχνικά) του 19ου π.χ. αιώνα, όσοι περάσαμε από ένα απλό δημόσιο σχολειό (τα έχω ξαναπεί κάπου)

  137. gpoint said

    # 137

    Μεταγλώττισηείναι ίσως καλύτερη έκφραση από μετάφραση

  138. sarant said

    Καλημέρα!

    137 Διότι, μεταξύ άλλων, δεν λέγαμε όλοι αλήθεια ή/και διότι εκείνοι που έβγαζαν το απλό δημόσιο εξατάξιο γυμνάσιο ήταν μειοψηφία. Ζήτημα κατανόησης της καθαρεύουσας του 19ου αιώνα είχε τεθεί ήδη προπολεμικά και ο Μυριβήλης έκανε τις μεταφράσεις του Παπαδιαμάντη περί το 1948.

  139. spatholouro said

    Όταν με το καλό γίνει αυτή η συζήτηση (και για την οικονομία της, σε ό,τι με αφορά), δεν θα χρειαστεί εκ μέρους μου παρά να προσυπογράψω όσα συνομαδώνει εδώ ο Κουτσουρέλης:

    http://www.koutsourelis.gr/index1.php?subaction=showfull&id=1154983243&archive=&start_from=&ucat=13&

    http://www.koutsourelis.gr/index1.php?subaction=showfull&id=1155170692&archive=&start_from=&ucat=13&

  140. gpoint said

    Τίποτε δεν είναι τυχαίο… ούτε φυσικά το παρατσούκλι βαζελίνες στον ΠΑΟ για την απύθμενη κωλοφαρδία του… Παίζουν Πανιώνιος- ΠΑΟΚ κερδίζει 1-0 ο Πανιώνιος με 3 προσπάθειες έναντι 15. Παίζουν χθες Πανιώνιος-ΠΑΟ χάνει απίστευτα γκολ ο Πανιώνιος κερδίζει 20 (!) κόρνερ έρχονται 1- με γκολ που ξεκινάει με ολοκάθαρο σπρώξιμο-φάουλ του Βιγιαφάνες στις καθυστερήσεις-χαρακτηριστικό πως κανένας συμπάίκτης του δεν τον ακολούθησε στην φάση , ούτε πανηγύρισαν το γκολ περιμένοντας να το ακυρώσει ο διαιτητής- και ο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ Μιλόγιεβιτς-προπονητής του Πανιωνίου-επιδεικνύοντας απίθανο πολιτισμό το χαρακτήρισε…ομορφιά του ποδοσφαίρου κάνοντας σύγκριση των δυο παιχνιδιών…
    Κατόπιν αυτού και εν όψει του κυριακάτικου ματς ΠΑΟ-ΠΑΟΚ ο Αλαφού κλείδωσε τους παίκτες του από χθες (!) στο ξενοδοχείο -μάλλον να τους κάνει βουντού…

  141. Μπούφος said

    Corto

    ελήφθη! Πάντως εξ αιτίας του παρατσουκλακίου σου, διάβασα δυο βιβλία του Αύγουστου Κορτώ τελευταία και ομολογώ ότι …τον αγάπησα! Σύμφωνα με τον Κωστή Παπαγιώργη στο τελευταία εκδοθέν έργο του (μετα τον βιολογικό του θάνατο, εννοώ) cortex: λατινιστί φλοιός (εγκεφαλικός) Καστανιώτης -Ο Εαυτός, σελ. 80)

    Σπαθόλουρε,

    καλά εξήγησες τους αόριστους α και β (είχατε καλούς δασκάλους πάει να πει. Σας σιδέρωναν τα μυαλά, κανονικά, δεν σας λυπούνταν όπως οι σημερινοί δασκαλοκουλτουριάρηδες (οι περισσότεροι) που όλο κοιτάνε, λέει, να μην αγχώσουν το μαθητή και τον αφήνουνε σκράπα, μάπα, μοσκιό, ή ντουβάρι, ή στούπαλο, που έλεγε και η συχωρεμένη μανούλα μια κολλητής μου. Δεν εξήγησες όμως σε ποιες περιπτώσεις οι αρχαίοι ημών προτιμούσαν τον α τύπο αορίστου και σε ποιες τον δεύτερο αόριστο. Συμφωνώ με την άποψη ότι κάποτε και τα φτωχά αγροτόπαιδα, καταλάβαιναν γλωσσικα κείμενα 2000 χρόνων πίσω στο παρελθόν. Τώρα, τα ‘μέτερα, ούτε 50 χρόνια πισω κείμενο, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν. Φγίκη!

    Νικο-κύρη

    δεν θυμάμαι ποιος μακέλεψε τη μεταγλώτιση του Παπαδιαμάντη στα Νέα Ελληνικά. Βασικά, θύμωσα τόσο που δεν κοίταξα τα ονόματα των αυτουργών. Ασ τα να πάνε!

  142. gpoint said

    # 141

    Και φυσικά γράφτηκε :

    απορία: all inclusive θα είναι το δωμάτιο ή με ημιδιατροφή ;

  143. νεσσίμ said

    Να τονίσουμε ότι ο Λάμπρος μόνο είχε την ψυχραιμία να διακρίνει μέσα στη σκόνη της μάχης ότι συνεπλέκοντο χταποδο-κουτσαβάκηδες!

    (Ο συγγραφέας κατάφερε να μας συνεπάρει με τη γραφίδα του και οι περισσότεροι -παραμυθιαζόμενοι- από εμάς τους «συνταξιούχους αναγνώστες» να μην το προσέξουμε)

  144. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    114. Θέμα του «Παρά την δεξαμενήν» αποτελεί ένα γλέντι που στήνει μια παρέα φοιτητών, είκοσι με τριάντα χρονών περίπου. Όλοι προέρχονται από την επαρχία, Πελοπόννησο, Νάξο, Σύρο, Ρούμελη, Τρίπολη, γι’ αυτόν το λόγο και διατηρούν ακόμη τις παραδόσεις, τραγουδώντας ελληνικά κομμάτια και αδιαφορώντας για οποιοδήποτε ξενόφερτο ήχο. Διασκεδάζουν, τραγουδώντας δημοτικά τραγούδια από τη Σπάρτη και τη Μεσσηνία ή το «Άιντε, σαράντα χρόνους έκαμα στους κλέφτες καπετάνιος»
    του Βαλαωρίτη. Δεν έχουν μπολιαστεί με τα νέα ήθη και έθιμα, τα εκ του εξωτερικού προερχόμενα. Πρόκειται για σίγουρη έμμεση αναφορά του Μητσάκη στον ξενόφερτο τρόπο διασκέδασης των κατοίκων της Αθήνας, στον «ξένο» ήχο και στην αγνότητα και γνησιότητα της ελληνικής περιφέρειας. Η αντιπαραβολή των ελληνικών ασμάτων με τα ακούσματα ευρωπαϊκών τόνων, με τελική νίκη των πρώτων, αφού σκεπάζουν οποιοδήποτε άλλο ήχο, δίνει μια εικόνα πάλι της απογοήτευσης του Μητσάκη για τη
    νέα κατάσταση. Σε συνδυασμό με το γλέντι αυτό μια σκηνή χορωδίας «άπορων παιδιών» προκαλεί το ενδιαφέρον του αφηγητή, ο οποίος κάθεται και ακούει τις αργές, γλυκές, λεπτές, ποικίλες και εναρμόνιες φωνές των μικρών παιδιών να μεταφέρουν ήχους της ελληνικής παράδοσης. Παράλληλα ακούγεται ο ήχος ενός πιάνου, που είναι σαν να προσπαθεί να χαλάσει τη διασκέδαση της παρέας, οι φοιτητές παραγγέλνουν κανταΐφι, κατάλοιπο τούρκικων παραδόσεων, και όλα τα στοιχεία δικαιολογούν τα πολλαπλά πρόσωπα της ταυτότητας του ελληνικού κράτους, του χαμένου ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Όλα συνδυάζονται και μπερδεύονται. Δεν πιστεύω ότι είναι τυχαία η επιλογή από το Μητσάκη μιας παρέας φοιτητών. Είναι εκείνοι που τον βοηθούν να διατηρήσει την αισιοδοξία του πως θα αλλάξουν την κατάσταση και πως θα πάρουν το μέλλον στα χέρια τους, καταδικάζοντας επικίνδυνες πολιτικές και παλαιότερες ιδεολογίες. Σκηνικό είναι η παλιά Αθήνα, μια Αθήνα που ανακαινίζεται, προσπαθώντας να αλλάξει ταυτότητα με την αλλαγή της όψης των κτιρίων, με μέσα δηλαδή επιφανειακά, που δεν αλλάζουν στην πραγματικότητα την ουσία των γεγονότων.
    Το αφελές, παιδιάστικο και τερπνό τραγούδι των μικρών ξεσηκώνει την πρωτεύουσα, «τον σύγχρονον εν Ελλάδι πολιτισμόν, τον σύγχρονον εν Ελλάδι βίον, κατά το ήμισυ ευρωπαϊκόν και το ήμισυ έλληνα, κατά το ήμισυ φράγκον και κατά το ήμισυ ανατολίτην, δομινοφορούντα μασκαράν, επιχρυσωμένον τενεκέν, βρακάν με ψηλό καπέλλο…»

    Μιχαήλ Μητσάκης:
    η ετερότητα μέσα από δύο «μυωπικά μάτια»

    Ονοματεπώνυμο: Μαρία Μαρκοπούλου ΑΕΜ: 1171

    http://ikee.lib.auth.gr/record/129752/files/GRI-2012-9133.pdf
    Επόπτρια μεταπτυχιακής εργασίας: Μαίρη Μικέ
    .

  145. Ριβαλντίνιο said

    @ 141 gpoint

    Με την σειρά :

    1. Κάνατε μια νίκη επί της αδιάφορης Φιορεντίνα, επί της Παναχαϊκής της Ιταλίας δηλαδή , και πήραν τα μυαλά σας αέρα. Η Φιορεντίνα και φυσικά ήταν και είναι αδιάφορη γιατί α) στην τριπλή ισοβαθμία θα έχει σε κάθε περίπτωση καλύτερη διαφορά γκόλ από εσάς και την Κάραμπαγκ β)η Κάραμπαγκ δεν έχει νικήσει κανέναν άλλον πλήν του καφενείου που λέγεται ΠΑΟΚ, άρα πώς να νικήσει την Φιορεντίνα ; γ) ο ΠΑΟΚ έχει μία έδρα απ’την οποία παίρνει αποτέλεσμα και η κουτσή Μαρία, συνεπώς και η Σλόβαν Λίμπερετς.
    Συνεπώς η πρόκριση της Φιορεντίνα ως πρώτης και της Κάραμπαγκ ως δύτερης, και ο ντροπιαστικός αποκλεισμός του ΠΑΟΚ είναι σίγουροι.

    2. Η νίκη του ΠΑΟ επί της Ίντερ δεν ήταν νίκη επί μιας αδιάφορης ομάδας. Της στοίχισε την πρωτιά του ομίλου -θέση που κατέλαβε ο ΠΑΟ- με αποτέλεσμα στην φάση των 16 να πέσει πάνω στην M.United και να γνωρίσει άδοξο αποκλεισμό. Στην φετινή διοργάνωση του Γιουρόπα η Ίντερ είναι αδιάφορη. Οι μεγάλες ομάδες της Ευρώπης (Ίντερ, ΠΑΟ κ.λπ.) δεν ασχολούνται με Μίλκο κάπ και Γιουρόπα, αλλά μόνο με Τσουλού.

    3.Ο ΠΑΟ ήταν πολύ άτυχος με τον Πανιώνιο. Ίσως το πιο δίκαιο αποτέλεσμα να ήταν το 1-3 υπέρ μας. Αλλά για άλλη μια φορά μας γύρισε η τύχη την πλάτη. Το γκόλ μας ήταν πεντακάθαρο. Τα κόρνερ τα παραχωρούσαμε επίτηδες για να ξεχυθούμε στην ανεπίθεση και να πιάσουμε ανέτοιμη και ανοργάνωτη την άμυνά του Νιώνιου. Η προεδράρα μας, αυτός ο εθνικός ευεργέτης της χώρας, ο άνθρωπος που έχει προσφέρει τόσα και τόσα στην πολιτιστική ακμή του τόπου αλλά και στα κοινά, ξέρει τι κάνει ! Η στρατηγική που ακολουθεί θα έχει σαν αποτέλεσμα η Πανάθα (η αγνή και η ατρόμητη) να εξεφτελίσει κατά σειρά ΟΦΗ (0-4) και Μπουγάτσα (6-1).

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κλάδεμα ομπρέλα

  147. Γς said

    Λάθος νήμα

  148. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    123 – Corto, θεϊκό, καλά λέω πως είστε με το Spatholouro (που είχα την μεγάλη χαρά να γνωρίσω από κοντά) ανεκτίμητος ιστολογικός θησαυρός, και μαζί με αρκετούς άλλους διαφορετικούς θησαυρούς, έχετε ανεβάσει το ιστολόγιο σε πολύ υψηλό επίπεδο, παρά την προσπάθεια των όποιων φασιστοτρόλ να το ρίξουν στην λάσπη που κινούνται.

  149. 123, 149

    περί σημερινών ψευτοπαληκαρισμών

  150. Γιάννης Ιατρού said

    150: Σκύλε, έχεις κέφια🙂🙂

  151. 151

    όχι αλλά δεν υπάρχει λόγος να χαλάω τα δικά σας

  152. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    150 – Ε ά να χαθείς πιά, πού πάς και τα βρίσκεις; ☺☺☺

  153. gpoint said

    # 146

    εκτός από άσχετος είσαι και αφελής (για να μην πω κάτι πιο χοντρό) σε περίπτωση τριπλής ισοβαθμίας μετράνε πρώτα οι βαθμοί στα μεταξύ τους παιχνίδια οπότε η Καραμπαγ θα έχει 9 και η Φιορεντίνα και ο ΠΑΟΚ από 4 με τον ΠΑΟΚ να έχει πλεονέκτημα στα μεταξύ τους παιχνίδια. Είναι ερωτηματικό αν θα μετρήσει το μεταξύ τους αποτέλεσμα ή η διαφορά τερμάτων η οποία για την ώρα είναι υπέρ της Φιορεντίνας αλλά κανείς δεν ξέρει πως θα είναι μετά ΑΡΑ Η ΦΙΟΡΕΝΤΙΝΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΔΙΑΦΟΡΗ όπως ήταν η Ιντερ όταν την κερδίσατε τω καιρω εκείνω και κονόμησε παίκτης που είχε αγωνισθεί και στις δυο ομάδες τα κέρατά του, «αγνός και ατρόμητος» όπως όλοι οι βαζελοκαταγόμενοι, το ξέρουν όσοι γνωρίζουν τα του τζόγου, κορόιδο.

    Ελα ρε ποιό τσουλου και τρίχες τώρα ομάδα που είχε αγωνισθεί (από σπόντα ενοείται) στο Διηπειρωτικό (τω καιρώ εκείνω-αχ να ξανάχαμε χούντα ) μόνο με το Διαγαλαξιακό πρέπει να ασχολείται

    Μόλις τελειώσουν τα λεφτά της περιφέρειας για τις σουίτες σας περιμένει η Γ Εθνική α λα ΑΕΚ, Αρη και λοιπούς συγγενείς, ήδη οι παίκτες είναι απλήρωτοι κάτι μήνες-σου θυμίζει τίποτε ; Και μετά θα την πάρει ο καβούριας επενδύοντας όπως κι ο τίγρης, η ιστορία επαναλαμβάνεται, να το θυμ΄΄ασαι

  154. Γιάννης Ιατρού said

    154: Gpoint

    Διατί ο πσαράς σχολιαστής αποκρύπτει από 4ημέρου ότι οι αγνοί φίλαθλοι του ΜΠΑΟΚ έχουν σκαρώσει και αζμα με αντι-μερκελικές προεκτάσεις κλπ. συμπεριλαμβανομένων περιεκτικών οικονομοτεχνικών συνθημάτων κλπ. κλπ.
    εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=VtEO8UTWAKs🙂🙂

  155. 154, 155

    Διότι μας αποκρύπτει από δεκαετίας πως ήτο νάπτης στη Σεβίλλη

    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2007/03/blog-post_05.html

  156. Corto said

    149 (ΛΑΜΠΡΟΣ):

    Σε ευχαριστώ και πάλι για τα τόσο καλά σου λόγια!
    Χαίρομαι πραγματικά αυτήν την επικοινωνία μας, όπως και με άλλους φίλους εδώ, και είναι θαυμάσιο το γεγονός ότι όλοι μοιραζόμαστε τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας!

  157. Ριβαλντίνιο said

    @ 154 gpoint
    Πολύ μπλά μπλά για να μην παραδεχτείς στο τέλος πως : Ναι, Ριβαλντίνιο, είσαι ολόσωστος και άλλη φορά θα είμαι πιο προσεκτικός ! Όμως είμαι μεγάλη καρδιά και σε συγχωρώ, αλλιώς θα σου ‘δειχνα εγώ …

    Φαιδρά αυτά για την Ίντερ και συνωμοσιολογικά τύπου Ελοχίμ, Νεφελίμ, ταμτιριρίμ και καραπιπερίμ.

    Η Πανάθα (η αγνή και η ατρόμητη) αδικήθηκε από την χούντα. Αυτό φανερώνει το «αγνή» ομάδα! Στο διηπειρωτικό παίξαμε γιατί έκλασε μέντες ο Άγιαξ. Αυτό δηλώνει το «ατρόμητη» ομάδα !

    Ο ΠΑΟ μας είναι η μόνη ομάδα που δεν έχει πέσει κατηγορία στα 3 δημοφιλέστερα ομαδικά αθλήματα της χώρας : Μπάλα, Μπάσκετ και Βόλλεϋ ! Στην Δ΄Εθνική θα ήταν ο ΠΑΟΚ αν δεν τον διευκόλυνε οικονομικά ο Μπένι.

    =========================================================================
    @ 155 Γιάννης Ιατρού

    Και η αλήθεια :

    ΔΙΚΟ ΣΑΣ; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ
    Το γύρο του διαδικτύου κάνει το πρωτότυπο (και καλά) σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ από την εκδρομή τους στην Ιταλία για το ματς με την Φιορεντίνα. Το Leoforos.gr έχει την απάντηση για το αν σκεφτήκαν το ρυθμό του συνθήματος οι οπαδοί του ΠΑΟΚ μόνοι τους ή το πήραν από κάπου άλλου. Πιο συγκεκριμένα από τις 27 Ιουλίου έχει κυκλοφορήσει στο Youtube ένα σύνθημα που εμπνεύστηκαν οι «ρουλαλάδες» για τη μεγάλη τους αγάπη τον Παναθηναϊκό. Ο τίτλος ήταν «Στη ζωή το πιο μεγάλο μου ιδανικό» και ήταν στο ρυθμό του τραγουδιου «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα» του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

    Στη ζωή το πιο μεγάλο μου ιδανικό
    Απ το χίλια εννιακόσια οκτώ

    Το καμάρι της Ελλάδας και των Αθηνών
    Με τριφύλλι στην καρδιά περήφανο

    Ένα μονάχα εγώ ζητώ για την Πανάθα μια ζωή να τραγουδώ
    Δεν θέλω χάπια ούτε γιατρό, άστε με εδώ με τον Παναθηναϊκό!

  158. gpoint said

    Επειδή είσαι από εύπιστος μέχρι ..θείος του Ηλία (το έπιασες το υπονοούμενο, ε;) το στοίχημα παίχτηκε στο τέλος του πρώτου γύρου με τον ΠΑΟ στην τελευταία θέση και απόδοση 2000 : 1 πως θα έπαιρνε την πρώτη θέση και αρχίσανε τα θαύματα που δείξανε πως ήταν και οι Γερμανοί στο κόλπο και οι Κύπριοι που άφησε ο τερματοφύλακας μέσα από τα χέρια του το σουτ του Καραγκούνη γιατί δεν μπορούσε να βάλει γκολ ο ΠΑΟ και έξυπνα συνδυασμένα όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Δεν ήταν μόνο οι Ιταλοί. Ρώτα τις στοιχηματικές πόσα λεφτά παιχθηκαν σ’ αυτό το στοίχημα και βρες μου εσύ ποιοί είχαν αυτήν την φαεινή…
    Είναι σαν να λες ποιοί παίξανε τα 10 μύρια λίρες διπλό στο ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ στο κύπελλο με 2.20:1 και τα χάσανε γιατί δεν τελείωσε το ματς ενώ εκεί που θα τα πέρνανε πίσω αν δεν τελειώνε η απόδοση ήταν 1.12 :1
    Κατάλαβες τώρα γιατί ζορίσθηκε η παράγκα ; Ε, μπορεί με το σημερινό να αρχίσει να ξηλώνεται, ομελέττα χωρίς να σπάσεις αβγά δεν γίνεται.
    Για να καταλάβεις πόσο κορόιδο είσαι μόλις πριν από λίγο ο Ιβιτς κατηγόρησε εμμέσως πλην σαφώς πως κάποιοι παίκτες του έπαιξαν στοίχημα στο ημίχρονο που κέρδιζαν 2-0 και αγωνίσθηκαν ύπουλα στο β’ ημίχρονο απειλώντας πως θα φύγει αν δεν φύγουν αυτοί και αυτός που τον έπεισε να τους βάλει στην 11άδα τελευταία στιγμή. Εγώ δεν τυφλώνομαι από οπαδικό πάθος, εχω ζήσει την εποχή Μαντζαβελάκη και κάτι έμαθα. Γκέγκε ;;

  159. Γιάννης Ιατρού said

    158β Ρίβα
    Ναι μεν, αλλά υστερεί καταφανώς στην οικονομοτεχνική ανάλυση και στο επαναστατικό φρόνημα έναντι του άζματος του ΜΠΑΟΚ. Είναι δηλ. αυστηρά οπαδικό, ενώ το άλλο περιέχει οικουμενικά μηνύματα 🙂🙂🙂

  160. Ριβαλντίνιο said

    Το δικό μας είναι ένα αγνό σύνθημα. Είναι μια άδολη αγάπη προς κάτι απ’το οποίο δεν περιμένεις ανταπόδοση. Σαν την αγάπη της μάνας προς το μωρό της, την αγάπη του άνδρα προς την σύζυγό του, την αγάπη του εθνι(κι)στή προς το έθνος του και την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

    Του ΠΑΟΚ είναι μια τσιφτετελονεοελληνική ψευτοεπαναστατική @@ρα. 🙂 Θα πήγαιναν ποτέ εκδρομή αν είχαμε χρεωκοπήσει ; Με τα δανεικά της Μέρκελ και του Σαρκοζί (είναι και εκτός τόπου και χρόνου) κάνουν τις εκδρομές τους !

    (Δεν μου έχεις πει Τζόν Ντοκτόρ τι ομάδα υποστηρίζεις ; )

  161. gpoint said

    Ρίβα δες αυτό από το 15.30 και μετά ΑΞΙΖΕΙ Ακου και την δήλωση του προπονητή του Ατρόμητου που είπε πως ο ΠΑΟΚ παίζει την καλύτερη μπάλλα στην Ελλάδα μήπως και ξυπνήσεις

  162. gpoint said

    # 162

  163. Ριβαλντίνιο said

    @ gpoint
    Μετά από μια τέτοια ήττα πολλά θα ειπωθούν. Περίμενε να ξημερώσει και βλέπουμε … Εξάλλου έχουμε δει και πιο παράξενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τον ΟΣΦΠ να νικά 4-0 τον ΟΦΗ και να χάνει με 4-5 !

  164. Γιάννης Ιατρού said

    161: Ρίβα
    Οι εκδρομές είναι επιμορφωτικού χαρακτήρα, φαίνεται και από βίδεον …. Όσο για την ομάδα προ΄τίμησης που ρώτησες, εγώ είμαι κάτι σαν άθεος σ΄αυτό το θέμα, κάτι σαν τον Λάμπρο🙂 Τι να υποστηρίξει κανείς ρε Ρίβα, εδώ όλα ανεξαιρέτως ένα Στοίχημα κλπ. είναι, χειρότερα κι απ΄ τους «αγώνες» στα ρινγκ.

    162: Γιώργο,
    τι ρεζιλίκια διαβάζω για τα διαδραματισθέντα στην Τούμπα ρε φίλε; Άσε, δράμα! Τι να πούμε τώρα, πάντως μόνο άθλημα δεν μπορείς να το πείς το ποδόσφαιρο που έχουμε (προ πολλού βεβαίως-βεβαίως). Κρίμα και για την ομάδα σου (όχι πως οι άλλοι είναι καλύτεροι).

  165. gpoint said

    # 164, 165

    Εντάξει αλλά κάπου το παραχέσανε…επειδή δλδ και φέτος μια απο τα ίδια -αφού κακώς ξεκίνησε το πρωτάθλημα με ελεγχόμενους διαιτητές- να μην βαστάνε ούτε τα προσχήματα ; Εν τω μεταξύ κυκλοφόρησε η φήμη πως είχαν προγραμματίσει το ματς με την Λάρισσα για κόλπα αλλά αναβλήθηκε με τους ορισμούς των διαιτητών και κτυπήσανε σ’ αυτό. Ψυλλιάζομαι ακόμα πως οι τραυματισμοί των παικτών του ΠΑΟΚ ( ο ένας στην …ανάπαυλα ! ) ήταν λίγο μούφα από αυτούς που ήξεραν ή έβλεπαν από νωρίς τι θα γίνει για να σώσουν την υπόληψή τους

  166. gpoint said

    # 165 τέλος

    Ναι βρε Γιάννη αλλά τα κόμματα είναι ακόμα χειρότερα…κι εκεί δεν παίζουν στοίχημα που καμιά φορά γίνεται το λάθος και τα χάνουνε..πόσα λαδώματα και «μεταγραφές» πολιτικών έχεις δει ; Μέχρι κι η Φώφη δήλωσε «ΝΔ και Σύριζα, δυο όψεις του ίδιου νομίσματος» και δεν την πλακώσανε στις φάπες Ε τέτοιες μαλακίες ούτε ο Βαμβακούλας δεν έλεγε…

  167. gpoint said

    # 164

    Ρίβα καλή είναι η πλάκα αλλά γεγονός είναι πως ο γιδοβοσκός έχει πολλές άκρες και προβοκάρει. Αυτόν που κάποιοι θεωρούν αγνό αποδείχθηκε πως επί Καραγκούνη αυτός έκανε κουμάντο στην Εθνική όντας προπονητής του ΠΑΟΚ !!! Ναι τότε που χάναμε από τις Φερόες μέσα κι έξω…Δεν ήταν βλάκας ο Μαρκαριάν που έφυγε τρέχοντας.
    Τουλάχιστον από αυτόν κονόμησα στο ΟΣΦΠ-ΠΑΟΚ 1-2 αμέσως μετά την εντός έδρας ήττα του ΠΑΟΚ από τον ΠΑΟ γιατί τον έχω μάθει απ’ έξω κι όπως είδες ο πονηρός Κούγιας τον σούταρε ΑΦΟΥ κέρδισε τον γάβρο και μια που δεν είχε ομάδα είπε να αξιοποιήσει τα κονέ του στον ΠΑΟΚ και πιθανώς στον ΠΑΟ. Δεν ασχολούμαι με τον βάζελο τόσο ώστε να έχω γνώμη, απλά ξέρω εδώ και χρόνια πως αυτός κι ο Αναστό δεν κάνουν άλλη δουλειά εκτός από τα περίεργα αποτελέσματα

  168. gpoint said

    # 164

    Από το sport 24

    Η φήμη περί διαλόγου για παραίτηση Ίβιτς-Μουσλίμοβιτς
    Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε ένα συμβάν λίγες μέρες μετά την ήττα από τον Πανιώνιο. Τότε, στο Sport24.gr είχε φτάσει μία φήμη ότι ο Βλάνταν Ίβιτς είχε μιλήσει με τον Ζλάταν Μουσλίμοβιτς και του είχε μεταφέρει τον φόβο του ότι ορισμένοι παίκτες θα έχουν εσκεμμένα κακή απόδοση στο ματς με τη Λάρισα (πριν προκύψει η διακοπή και η αλλαγή προγράμματος) και ότι προτίθεται να θέσει στη διάθεση του Σαββίδη την παραίτησή του,

    Επικοινωνήσαμε με τον προπονητή του ΠΑΟΚ και του θέσαμε υπόψη την περίεργη φήμη προκειμένου να μην σέρνεται το θέμα. Διέψευσε κατηγορηματικά ότι υπήρξε αυτή η επικοινωνία και έτσι θεωρήσαμε ότι δεν έπρεπε καν να το αναφέρουμε, εκτιμώντας τότε ότι δεν υπάρχει η παραμικρή αφορμή που να δικαιολογεί τη φήμη και άρα δεν υπήρχε λόγος να δημοσιευτεί η διάψευση.

    Μετα από αυτά που δήλωσε σήμερα ο Ίβιτς, όμως, δημοσιοποιούμε το συμβάν.

  169. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Για οσα εκ των σχολιων απο το 154 και εντευθεν ειναι… ποδοσφαιρικα , να υπενθυμισω

    Οπως η θρησκεια και το ποδοσφαιρο ειναι το οπιο του λαου, ακομη και των αποφοιτων ΑΕΙ🙂

  170. spatholouro said

    Αν και συχνά με κουράζουν τα σχόλια του Αφώτιστου, αυτή τη φορά βλέπω ότι συμπίπτουμε σε κάτι ανάλογο που λέω χρόνια: Η θρησκεία που είναι το όπιο του λαού είναι το ποδόσφαιρο (και ας με συγχωρήσει από εκεί που βρίσκεται ο -συγχωρεμένος έτσι κι αλλιώς- φίλος Κωστής Παπαγιώργης…)

  171. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    171. Ελπιζω να ξεκουραστεις διοτι ξεκινω την επομενη μελετη μου εναλλαξ με το επομενο διηγημα μου🙂

  172. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η Ατλέτικο Νασιονάλ πρότεινε να απονεμηθεί το Copa Sudamericana στη Σαπεκοένσε
    Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016 16:08 UPD:16:16

    Το αθλητικό ιδεώδες σε όλο το μεγαλείο του, ακόμη και σε περιπτώσεις «μαύρων σελίδων» στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού…
    Η Ατλέτικο Νασιονάλ, αντίπαλος της Σαπεκοένσε στον τελικό του Copa Sudamericana, πρότεινε στην ποδοσφαιρική συνομοσπονδία της Νότιας Αμερικής (CONMEBOL) να απονείμει τιμής ένεκεν το τρόπαιο στο σύλλογο της Βραζιλίας, που αφανίστηκε σε αεροπορική τραγωδία στην Κολομβία, τις πρώτες πρωινές ώρες.
    Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης η κολομβιανή ομάδα, που επρόκειτο να φιλοξενήσει τους Βραζιλιάνους στον πρώτο τελικό της διοργάνωσης, ζήτησε από την CONMEBOL να ματαιώσει τους δύο προγραμματισμένους αγώνες και να ανακηρύξει νικήτρια της διοργάνωσης τη Σαπεκοένσε.
    Εν τω μεταξύ, φίλαθλοι της Ατλέτικο Νασιονάλ απευθύνουν μέσα από ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης κάλεσμα να συγκεντρωθεί ο κόσμος στο στάδιο του Μεντεγίν την ώρα που ήταν προγραμματισμένο να διεξαχθεί ο πρώτος τελικός, για να αποτίσουν φόρο τιμής στους νεκρούς της τραγωδίας.

    http://www.naftemporiki.gr/story/1177114/i-atletiko-nasional-proteine-na-aponemithei-to-copa-sudamericana-sti-sapekoense

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: