Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για τις γιορτές και φέτος!

Posted by sarant στο 9 Δεκέμβριος, 2016


Ο Δεκέμβρης είναι μήνας με πολλές γιορτές και συνδέεται με πολλές παραδόσεις. Έχει και το ιστολόγιο δημιουργήσει τις παραδόσεις του, που μερικές από αυτές είναι δεκεμβριάτικες -χτες, ας πούμε, ξεκίνησε η διαδικασία για την ανάδειξη της λέξης της χρονιάς -αν δεν το κάνατε, μπορείτε να δείτε τι πρότειναν οι άλλοι και να υποβάλετε κι εσείς τις προτάσεις σας.

Με το σημερινό άρθρο τηρούμε μιαν άλλη παράδοση του ιστολογίου ή, για να μη λέω μεγάλα λόγια, μια συνήθεια που έχουμε καθιερώσει τα τελευταία χρόνια: να δημοσιεύουμε  λίγο πριν από τις γιορτές ένα βιβλιοφιλικό άρθρο, ακριβώς για να ανταλλάσσουμε προτάσεις. Το περυσινό άρθρο με ιδέες για βιβλία βρίσκεται εδώ, ενώ το προπέρσινο άρθρο θα το βρείτε εδώ. Τέλος, μπορείτε να βρείτε εδώ το αντίστοιχο άρθρο του 2013.

Πρακτικά, μπορείτε να προτείνετε ό,τι βιβλίο θέλετε, αλλά θα σας συνιστούσα να αναφέρετε κυρίως βιβλία που εκδόθηκαν τα τελευταία 3-4 χρόνια και ακόμα καλύτερα μέσα στο 2016. Να διευκρινίσω ότι ζητάω η έκδοση να είναι πρόσφατη, όχι η συγγραφή του βιβλίου. Και φυσικά περιλαμβάνονται και επανεκδόσεις βιβλίων που ήταν εξαντλημένα.

Γιατί επιμένω στα καινούργια βιβλία; Επειδή, και δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, στις πολύ ιδιόμορφες συνθήκες κρίσης που περνάμε σήμερα το μεγάλο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι νέες εκδόσεις. Παρόλο που τα βιβλία που εκδίδονται τα τελευταία χρόνια έχουν χαμηλότερες τιμές από τα παλαιότερα, ο ανταγωνισμός που αντιμετωπίζουν από παλιότερες, καλές και πάμφθηνες εκδόσεις είναι οξύτατος και εντείνεται ακόμα περισσότερο μέσα στις γιορτές. Βλέπετε, εξαιτίας της κρίσης των εφημερίδων, οι περισσότερες κυριακάτικες εφημερίδες προσφέρουν από ένα βιβλίο (και όχι μόνο) μαζί με κάθε φύλλο τους. Έπειτα, πολλοί εκδοτικοί οίκοι, και μάλιστα από τους κορυφαίους, διαθέτουν το παλιό τους στοκ σε εξευτελιστικές τιμές, με εκπτώσεις που φτάνουν το 80%. Τρίτον, έχουν πληθύνει πολύ τα βιβλιοπωλεία που διαθέτουν μεταχειρισμένα και πάμφθηνα βιβλία, ενώ τα τελευταία χρόνια ακόμα και περίπτερα του κέντρου βγάζουν πάγκους με παλιά, καλά βιβλία. Και, τέταρτον, μέσα στις γιορτές πολλοί εκδοτικοί οίκοι και άλλοι φορείς κάνουν και έκτακτα μπαζάρ, όπου πάλι διαθέτουν βιβλία κοψοχρονιάς.

Για τον βιβλιόφιλο η κατάσταση αυτή είναι από ευνοϊκή έως παραδεισένια: ακόμα κι όταν το εισόδημά του έχει περικοπεί εξαιτίας της μνημονιακής λαίλαπας, οι εκπτώσεις στα βιβλία συχνά είναι ακόμα μεγαλύτερες, οπότε η βιβλιαγοραστική του δύναμη συχνά όχι απλώς δεν έχει μειωθεί, αλλά ίσως και να έχει αυξηθεί, υπό τον όρο ότι αγοράζει μόνο προσφορές και μεταχειρισμένα. Όμως για τον εκδότη, που βγάζει νέα βιβλία, η ίδια κατάσταση είναι ασφυκτική αφού τα καινούργια βιβλία, όσο και να ρίξουν τις τιμές τους, πάντα θα είναι ακριβότερα από τις προσφορές ή από τα μεταχειρισμένα.

Γι’ αυτό και επιμένω σε πρόσφατα βιβλία.

Για να ξεκινήσω ευλογώντας τα γένια μου, εγώ φέτος έβγαλα ένα βιβλίο (ενώ έχω στα σκαριά άλλα δύο που εκτός σοβαρού απροόπτου θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2017). Πρόκειται βέβαια για το βιβλίο που παρουσίασα μόλις προχτές, τα Αττικά, τη συλλογή 400 χρονογραφημάτων του Κώστα Βάρναλη με θέμα την Αθήνα και την Αττική, που βλέπω ότι έχει φτάσει στα βιβλιοπωλεία (και τα ηλεβιβλιοπωλεία) και που, τολμώ να πω, δεν είναι κακή ιδέα για χριστουγεννιάτικο δώρο.

Υπάρχει βέβαια και ένα ακόμα φετινό βιβλίο στο οποίο έχω βάλει το χέρι μου, και εννοώ τη βραβευμένη βιογραφία του Γιώργου Κοτζιούλα από την Αθηνά Βογιατζόγλου, με τίτλο «Ποίηση και πολεμική» από τις εκδόσεις Κίχλη -στο βιβλίο αυτό έχω γράψει το επίμετρο και έχω συντάξει το γλωσσάρι (μια και ο Κοτζιούλας χρησιμοποιεί στα έργα του όχι λίγους ηπειρώτικους ιδιωματισμούς). Να θυμίσω ότι το βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο του ηλεπεριοδικού «Ο αναγνώστης» στην κατηγορία Δοκιμίου-μελέτης.

Κλείνω την περιαυτολογία αναφέροντας και ένα περσινό δικό μου, τη συλλογή διηγημάτων του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη «Τα δεκατρία ντόμινα« (εκδόσεις Ερατώ), τον τρίτο τόμο διηγημάτων του Λαπαθιώτη, με τον οποίο ολοκληρώνεται η έκδοση των διηγημάτων του.

Ένα πολύ σημαντικό βιβλίο κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από τις φιλικές Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου και δεν έχω καν προφτάσει να το παρουσιάσω εδώ. Πρόκειται για το μυθιστόρημα «Για τα πληγωμένα μας αδέρφια» του Ζοζέφ Αντράς, φετινό βραβείο Γκονκούρ πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Αφηγείται τη ζωή και τον θάνατο του Φερναν Ιβτόν, του μοναδικού Γάλλου που εκτελέστηκε (στη γκιλοτίνα) κατά τον πόλεμο της Αλγερίας. Ο Ιβτόν, κομμουνιστής εργάτης που είχε προσχωρήσει στο FLN, το απελευθερωτικό μέτωπο της Αλγερίας, εκτελέστηκε επειδή είχε βάλει βόμβα στο εργοστάσιο όπου δούλευε, σε μια κίνηση καθαρά συμβολική -αφού είχε φροντίσει να μην υπάρχει καμιά πιθανότητα για θύματα από την έκρηξη. Πιο σωστά, ο Ιβτόν εκτελέστηκε με πρόσχημα τη βόμβα -η οποία άλλωστε εντοπίστηκε και εξουδετερώθηκε πριν εκραγεί- για παραδειγματισμό -η κυβέρνηση των σοσιαλιστών, με υπουργό Δικαιοσύνης τον Φρανσουά Μιτεράν ήθελε να δώσει ένα μήνυμα. Έγραψα ότι ο Αντράς τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ για το βιβλίο του -αλλά αξίζει να επισημανθεί ότι αρνήθηκε το βραβείο.

Από τον ίδιο εκδοτικό οικο να αναφέρω και το ιστορικό δοκίμιο του Έντσο Τραβέρσο «Η ιστορία ως πεδίο μάχης«. Ο υπότιτλος, «Ερμηνεύοντας τις βιαιότητες του 20ού αιώνα» προσδιορίζει και το θέμα του βιβλίου.

Ένα άλλο βιβλίο που δεν έχω προλάβει να παρουσιάσω ακόμα -αν και μπορεί να το κάνω πριν από τις γιορτές- είναι η συλλογή παπαδιαμαντικών δοκιμίων «Ο στεναγμός των πενήτων» του Σταύρου Ζουμπουλάκη (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης). Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, συλλογή άρθρων στα οποία ο Ζουμπουλάκης εξετάζει διάφορα θέματα σχετικά με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (χάρηκα όταν είδα πως ένα μικρό άρθρο έχει ως αντικείμενο το αθησαύριστο διήγημα «Η νοσταλγία του Γιάννη» που είχα βρει και είχα εκδώσει πρόπερσι). Ωστόσο, ένα άλλο θέμα που θέτει ο Ζουμπουλάκης με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο:

Πρέπει/μπορεί να μεταφραστεί (ή να μεταγλωττιστεί, αν διαφωνείτε με τον όρο) ο Παπαδιαμάντης για τις νεότερες γενιές; Εκτός απροόπτου, θα το συζητήσουμε και εδώ, ίσως σύντομα.

Ένα άλλο φετινό βιβλίο που όμως το παρουσίασα εδώ μέσα στη χρονιά είναι, από τις εκδόσεις Ερατώ, η αυτοβιογραφία του Ερνστ Τόλερ «Ήμουν ένας Γερμανός«. Ο Τόλερ ήταν σημαντική μορφή της γερμανικής πρωτοπορίας στη δεκαετία του 1920, εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού, ήταν όμως και αγωνιστής της αριστεράς, πρόεδρος της βραχύβιας Σοβιετικής Δημοκρατίας του Μονάχου το 1919. Αυτοεξορίστηκε μετά την άνοδο των ναζί στην εξουσία και από το 1936 ζούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1939 αυτοκτόνησε στη Νέα Υόρκη εξαιτίας της ανέχειας και μη μπορώντας να αντέξει την είδηση του εγκλεισμού του αδερφού και της αδερφής του σε στρατόπεδο.

Ένα άλλο βιβλίο με μεταφραστικό ενδιαφέρον είναι η πρόσφατη επανέκδοση του κλασικού μυθιστορήματος της Φλάνερι Ο’ Κόνορ «Και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» που είχε μεταφραστεί έξοχα από τον Αλέξανδρο Κοτζιά. Στην επανέκδοση, από τον εκδοτικό οίκο Αντίποδες, χρησιμοποιείται και πάλι η κλασική μετάφραση του Κοτζιά αλλά με νέα επιμέλεια ώστε να φύγει η σκουριά που είχε πιάσει σε μερικά σημεία. Υπάρχει επίσης νέο επίμετρο -έτσι το παλιό καλό κρασί μπαίνει σε καινούργιο ασκί και γίνεται ακόμα καλύτερο.

Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο είχαμε παρουσιάσει πριν από μερικούς μήνες εδώ τη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Κώστα Περούλη «Αυτόματα«.

Αλλά αυτά τα λίγα βιβλία τα αναφέρω απλώς ως έναυσμα για τη συζήτηση -αξία θα έχει να προτείνει ο καθένας βιβλία για τις γιορτές, ώστε να πάρουμε ιδέες και να ενημερωθούμε και οι υπόλοιποι. Σας ακούω λοιπόν!

 

Advertisements

174 Σχόλια to “Βιβλία για τις γιορτές και φέτος!”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Δεν είναι άσχημη ιδέα, ε;

  2. Λάζαρος Ρεπούνδιος said

    Βιβλίο ειδικού ενδιαφέροντος του 2016
    goo.gl/O3Hk8v

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Τέλη δεκαετίας του ΄70 στην Αθήνα. Έχοντας παπί στη διάθεσή μου ένιωσα την γλύκα του Αττικού τοπίου πηγαίνοντας σε πολλά μέρη και ειδικά στην Ανατολική Αττική.
    Τα Αττικά του Βάρναλη είναι μια καλή ιδέα για να…ξαναζήσω νοερά τις εντυπώσεις του τότε έστω και αν αφορούν παλιότερη εποχή. Δεν έχει σημασία αφού πρόκειται για τα ίδια μέρη.

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Τα «Εμφύλια Πάθη» των Καλύβα και Μαραντζίδη βλέπω ότι είναι το επίκεντρο του διαλόγου για τον Ελληνικόν Εμφύλιο.

  5. spiral architect said

    Δεν θα προτείνω βιβλίο, άλλωστε έχω κάμποσα αδιάβαστα ακόμα, θα προτείνω όμως ένα βιβλίο του αγαπημένου μου Φίλιπ Ροθ που έγινε ταινία και που προβάλλεται αυτή τη βδομάδα το Αμερικανικό ειδύλλιο με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον -Trainspotting και Βig Fish- Γιούαν Μακ Γκρέγκορ και την -A Beautiful Mind- Τζένιφερ Κόνελι

    Οι σινεφίλ ας σπεύσουν! 🙂

  6. spiral architect said

    @4: Μωρ’ δεν με βλέπω κρεμασμένο ανάποδα! 😛

  7. Γς said

    4:

    Σχετικό και το Κόκκινο Τανγκό των Κώστα Κουτσομύτη και Ευάγγελος Μαυρουδή

  8. Μπούφος said

    Λούκι Λουκ-Καλάμιτι Τζέην

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Δεν ήξερα ότι κυκλοφόρησε, ευχαριστώ -ο αγαπητός Ανδρέας έγραφε κι εδώ έναν καιρό.

    6 Θα έχεις παρέα 🙂

  10. Γς said

    6, 9:

    Μουσολίνι, Πετάτσι

  11. Κουνελόγατος said

    6. & 9. Σα να παραγινόμαστε πολλοί, δε θα χωράμε σε λίγο, θα πέσει και το δένδρο.

  12. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Λογοτεχνια:
    Η εκδίκηση των Αγγέλων- Συγγρ. Λένα Μαντά
    Το φιλί του δράκου – Συγγρ. Χρυσηίδα Δημουλίδου
    Χειρότερα δε γίνεται: Χάλια ρεκόρ – Συγγρ. Μπερνάρ Φριό

    Φιλοσοφία:
    To Ιερό Κοράνιο- Συγγρ. Θεός.

    Ψευδόφιλα-Επιστήμη
    Wondrous Truths
    The Improbable Triumph of Modern Science- Συγγρ. Τζέι-Ντι Τράουτ.

  13. Πέπε said

    Πείτε όμως ρε παιδιά και δυο κουβέντες ο καθένας για την πρότασή του!

  14. Θεωρώ «απαραίτητο ανάγνωσμα» το Economix του Michael Goodwin που έμαθα ότι κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά ως Οικονόμιξ.
    Περισσότερα: http://economixcomix.com/

  15. atheofobos said

    Μερικά από αυτά που ξεχώρισα.
    Χρήστος Χωμενίδης Νίκη ( Πατάκης 2014)

    Μίμης Ανδρουλάκης Ταξίδι Μέλιτος (Πατάκης 2015)

    Τίτος Πατρίκιος Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας (2015 Κίχλη)

    Μαρία Καμηλάκη, Γεωργία Κατσούδα, Μαρία Βραχιονίδου Πιπέρι στο στόμα! Όψεις των λέξεων στην Νέα Ελληνική (2016 Καλλιγράφος)

    Συλλογικό Νευροψυχολογία Ψυχανάλυση Μετάιχμιο Ασυνέχειες/Συνέχεια Για τον Θανάση Τσαβάρα (2016 Νήσος)

  16. Σουμέλα said

    Καλημέρα,
    δύο βιβλία που διάβασα την τελευταία εβδομάδα και μου άρεσαν πολύ είναι:
    1. «Άθος ο Δασονόμος» της Μαρίας Στεφανοπούλου εκδ. Το Ροδακιό (2014) – βιβλίο υψηλής λογοτεχνίας μιλάει για την εμπειρία του πολέμου και το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, την ανάγκη για συμφιλίωση και τη λογοτεχνία ως διαμεσολαβητή.
    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=790828

    2. «1913, Η χρονία πριν από τη θύελλα» του Florian Illies, εκδ. Utopia
    (2016).
    http://www.biblionet.gr/book/210307/Illies,_Florian/1913,_Η_χρονιά_πριν_από_τη_θύελλα

    Κι ένα τρίτο «Νέα φινλανδική γραμματική» του Diego Marani εκδ. Αιώρα (2015)
    http://diavazontas.blogspot.rs/2015/12/diego-marani.html

  17. Raptakis Dimitrios said

    1. Κωνσταντίνος Χατζηνικολάου, Ιάκωβος, εκδ. Αντίποδες, 2016. Λίαν ενδιαφέρον μυθιστόρημα, άκρως «κινηματογραφική» γραφή. Δεν το έχω τελειώσει ακόμη, αλλά μου κίνησε εξ αρχής το ενδιαφέρον.
    2. Παντελής Μπουκάλας, Όταν το ρήμα γίνεται όνομα – Η «αγαπώ» και το σφρίγος της ποιητικής γλώσσας των δημοτικών τραγουδιών, Άγρα, 2016 (κυκλοφόρησε μόλις προχθές!). Πολυαναμενόμενος ο πρώτος τόμος της σειράς δοκιμίων του ποιητή για το δημοτικό τραγούδι. Καρπός έρωτος, ορισμένως.
    3. Γ. Μ. Σηφάκης, Ζητήματα ποιητικής, φιλολογίας και λαογραφίας, Κίχλη, 2016. Συνωρίς του βιβλίου του Μπουκάλα. Ιδιαιτέρως ενδιαφέρον για τους κρητολάτρες-κρητολογούντες.

  18. Παναγιώτης Κ. said

    @7. Ναι και «το κόκκινο ταγκό» αφορά την περίοδο του Εμφυλίου.
    Διάβασα τελευταία μια «επίσημη» κριτική γιαυτό. Η κεντρική ιδέα της κριτικής ούτε λίγο ούτε πολύ είναι αυτή που θέλει τους επαναστάτες να απεκδύονται την ανθρώπινη πλευρά τους και ο συγγραφέας που παρουσιάζει αυτή την πλευρά είναι κατακριτέος.

  19. Corto said

    Καλημέρα!

    Θα ήθελα (αν δεν κάνω κατάχρηση) να προτείνω αρκετά βιβλία:

    1) Τα «Αττικά» του Κώστα Βάρναλη (επιμ. Ν. Σαραντάκου), με το οποίο ξενύχτησα χθες.

    2) Οριακά πρόσφατες εκδόσεις (2012) δύο βιβλία ενός παραμελημένου, αλλά πολύ δυνατού και προκλητικού συγγραφέα, του Πάρι Τακόπουλου.

    «Κλεινόν άστυ»
    http://www.biblionet.gr/book/184624/%CE%A4%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82,_%CE%A0%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%82/%CE%9A%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CE%BD_%CE%AC%CF%83%CF%84%CF%85

    «Οι αποστάται»
    http://www.biblionet.gr/book/184625/%CE%A4%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82,_%CE%A0%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%82/%CE%9F%CE%B9_%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B9

    (Νομίζω ότι στον Πάρι Τακόπουλο -στενό φίλο του Μποστ, αλλά και του Γκράχαμ Γκρην- αξίζει κάποιο αφιέρωμα.)

    3) Για όσους ασχολούνται με το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι:

    «Η δισκογραφική καριέρα του Βασίλη Τσιτσάνη (1936-1983)» του Νίκου Ορδουλίδη.
    Το βιβλίο συνιστά πρωτότυπη και ολοκληρωμένη μελέτη πάνω στο ύφος των συνθέσεων του Τσιτσάνη.
    Συγχρόνως όμως διαθέτει τα εχέγγυα ενός εξαιρετικού επιμελητή, και αυτός ο λόγος είναι αρκετός για να το αγοράσει κανείς.

    (Λίγο στο πρόλογο μας τα χαλάει η έκδοση, αλλά χαλάλι)

    http://tvxs.gr/news/moysiki/i-diskografiki-kariera-toy-basili-tsitsani-ston-iano

    4) Για όσους αγαπούν την εκλαϊκευμένη επιστήμη:

    «Ένα όμορφο ερώτημα», του νομπελίστα συγγραφέα Frank Wilczek.
    Ωραιότατη εικονογραφημένη έκδοση. Το θέμα του βιβλίου είναι συναραπαστικό, και αφορά την αναζήτηση της ομορφιάς στην Φύση.
    Ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιθχείο του βιβλίου είναι ότι στο χρονολόγιο των μεγαλύτερων σταθμών στην εξέλιξη της Φυσικής, ο Wilczek περιλαμβάνει και το έργο σύγχρονων Ελλήνων Φυσικών.

    http://www.politeianet.gr/books/9786185111489-wilczek-frank-katoptro-ena-omorfo-erotima-bibliodetimeni-ekdosi-264267

    Καλή ανάγνωση!

  20. Alexis said

    #13: Στον Κιντ πές τα που μας προτείνει κυρά-Χρύσα χωρίς να μπει στον κόπο να κάνει μία στοιχειώδη ανάλυση του έργου της συγγραφέως! 🙂

  21. kass said

    12

    «Ψευδόφιλα-Επιστήμη
    Wondrous Truths
    The Improbable Triumph of Modern Science- Συγγρ. Τζέι-Ντι Τράουτ»

    Το διάβασα. Με αποπλάνησε! Μου έδωσε ένα δυο-πληροφορίες ώστε να ξεχωρίζω τις ψεύτρες γυναίκες και τους λωποδύτες άντρες.

  22. Θεοδώρα said

    «Η κρυφή γοητεία του εντέρου» Guilia Enders.
    #13 γιατί επιβεβαίωσα ότι αυτό το όργανο – ίδιας σπουδαιότητας με την καρδιά και τον εγκέφαλο – καθορίζει την καλή ζωή και ευεξία στην καθημερινότητά μας.

  23. gpoint said

    Χρόνια πολλά στις Αννες του ιστολογίου, άμεσες και έμμεσες !

  24. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εξαιρετικό και επίκαιρο:
    http://www.culturenow.gr/53736/giati-den-agapame-th-dhmokratia-myriam-revw-nt-allon

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και αυτά τα δύο πολύ ενδιαφέροντα:
    http://www.politeianet.gr/books/9789601668963-alexievich-svetlana-patakis-to-telos-tou-kokkinou-anthropou-264907
    http://www.metaixmio.gr/products/3496–.aspx

  27. raf said

    Θα προτείνω δυο βιβλία που αγόρασα πρόσφατα, «Τα παιδιά της δικτατορίας» του Κωστή Κορνέτη από τις εκδόσεις Πόλις το 2015, και «Τα ποιήματα: Δημοσιευμένα και αδημοσίευτα» του Κ.Π. Καβάφη σε επιμέλεια Δημήτρη Δημηρούλη από Gutenberg, επίσης 2015.

    Το πρώτο είναι μια μελέτη από έναν νέο ιστορικό που φωτίζει το φοιτητικό κίνημα του ’72-’73 και τις ιδιαιτερότητές του σε σχέση με τη λεγόμενη «γενιά του Ζ» (Λαμπράκηδες κυρίως), βασίζεται σε προφορικές μαρτυρίες αλλά διαθέτοντας επίσης και πλούσια βιβλιογραφία δευτερογενών πηγών, το δε άλλο είναι μια προσεγμένη έκδοση σε ό,τι έχει γράψει ο Κ.Π. Καβάφης, με εκτενή πρόλογο, ευρετήρια, σχόλια και ό,τι χρειάζεται κάποιος για να διαβάσει τον αλεξανδρινό όπως του πρέπει.

  28. raf said

    4: Αλλά με μεγάλη αμφισβήτηση στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Πρόσφατα άκουσα τη γνώμη καθηγήτριας στη σχολή πως ο Μαραντζίδης, όχι στο τελευταίο αυτό βιβλίο τουλάχιστον, φτάνει στην «παραχάραξη». Εγώ όμως δεν το έχω διαβάσει και δεν έχω δικιά μου γνώμη. Είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει όμως και θα ήθελα την άποψη των αναγνωστών του ιστολογίου.

  29. tamistas said

    Τα καινούργια στην παραγγελία που περιμένω αύριο μεθαύριο είναι το «Περί τρέλας» (Αρτώ, Γουλφ, Νίτσε, Πόε, Σέλλευ) των εκδόσεων Κοβάλτιο και οι «Ορίτζιναλ Μαϊμούδες» του Γιώργου Κεντρωτή. Σύντομα θα διαβάσω και την «Πλάνη» του Μανώλη Λυδάκη. Καλημέρα.

  30. Tην πολύ καλή μετάφραση του L’amica geniale (Η υπέροχη φίλη μου). Το βιβλίο είναι ψυχογράφημα μιας φιλίας, αλλά και μια συγκλονιστική ιστορία της μεταπολεμικής Ιταλίας.

  31. spiral architect said

    – Σκύλε, πιάσε μια σαμπάνια, ο Κουβάτσος επανέκαμψε! 🙂
    – Έφτασεε!

  32. 31

    Εδώ και δύο μέρες!
    Πλοπ! η σαμπάνια…

  33. ΚΩΣΤΑΣ said

    28 Raf

    Εγώ το έχω διαβάσει. Είναι εύληπτο, προσεγγίζει τον εμφύλιο μέσα από 23 ερωτήματα στα οποία δίνονται και οι απαντήσεις. Ανεξάρτητα αν συμφωνείς ή διαφωνείς με την ανάλυση των γεγονότων, αποκτάς μια σύντομη σφαιρική γνώση όλων των διαδραματισθέντων κατά την περίοδο του εμφυλίου.

    Προσωπική (υποκειμενική;) μου άποψη είναι ότι έχει επιστημονική τεκμηρίωση, δεν υπηρετεί καμία από τις αντιμαχόμενες πλευρές, βλέπει τα γεγονότα από απόσταση και πιο αντικειμενικά.

  34. Corto said

    Και ένα ακόμα βιβλίο που θα ήθελα να προτείνω:

    «Στους δρόμους της λογιοσύνης»
    Κείμενα Γνώσης, Θεωρίας και Κριτικής του Γεώργιου Βιζυηνού
    Επιμέλεια: Παναγιώτης Μουλλάς
    Εκδόσεις: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
    έτος: 2013

    Τεράστιας αξίας δοκίμια και μελέτες του μεγάλου μας λογοτέχνη Γ. Βιζυηνού, ο οποίος ήταν καλός ποιητής και εξαίρετος διηγηματογράφος, αλλά έφτασε στην πνευματική του κορύφωση με το Φιλοσοφικό του έργο.
    Ο αναγνώστης θα θαυμάσει έναν Βιζυηνό που, εκτός των άλλων, παίζει στα δάκτυλα την Λογική, την Ηθική και την Ψυχολογία, με όρους μοντέρνους για την εποχή του (και εν μέρει διαχρονικής αξίας).
    Η έκδοση περιλαμβάνει και εγκυκλοπαιδικά λήμματα που συνέταξε ο Γ.Β.
    Όποιος αγοράσει το βιβλίο, αναμφίβολα θα έχει κάνει πνευματική επένδυση.

    http://www.biblionet.gr/book/194319/%CE%A3%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82_%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%82

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    31, 32: Σας ευχαριστώ, καλά μου παιδιά. Τσίριο! 🍸

  36. 35 …Μανώλη!

  37. cronopiusa said

    «Η ασθένεια της πεταλούδας (Άγκυρα, 2009)

    «Το διπλό πρόσωπο του νου» (Κριτική, 2015)
    του Γιάννη Παπαγιάννη

  38. Παναγιώτης Κ. said

    @34. Σπεύδω να το αγοράσω!
    Αλλά και ο Μουλλάς είναι σπουδαίος. Υποθέτω ότι υπάρχει στην έκδοση και κάποια εκτεταμένη και εμπεριστατωμένη εισαγωγή του επιμελητή.

  39. Να προτείνω μερικά, ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μου, εκδοθέντα τα τελευταία 3 χρόνια σύμφωνα με τον κανόνα:

    Το πρώτο που θα πρότεινα είναι το Δούναβης του Claudio Magris επανέκδοση 2015 από το εκδοτικό Πόλις, πάρα πολύ καλό και θάλεγα [πάντα επίκαιρο βιβλίο (http://www.biblionet.gr/book/63228/Magris,_Claudio,_1939-/%CE%94%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%B7%CF%82).

    Επίσης,
    το Παγοδρόμιο του Μπολάνιο (Άγρα 2016),
    Αχός της Εποχής του Barnes για τον Σοστακόβιτς (Μεταίχμιο 2016),
    Τίποτα δεν χαρίζεται της Μάρως Δούκα «αγαπητικά» κείμενα για άλλους λογοτέχνες (Πατάκης, 2016),
    Δενδρίτες της Κάλλιας Παπαδάκη η ιστορία μιας πόλης και των ανθρώπων της στον 20ο αιώνα, εδώ του Camden του New Jersey (Πόλις 2015),
    Το καντήλι της Ουμ Χασίμ του Αιγύπτιου Γιάχια Χάκι μικρό, καλαίσθητο, με χαρακτηριστική ματιά για τις παραδόσεις και τις προκαταλήψεις στην ισλαμική χώρα
    Το μυθιστόρημα του δον Σανδάλιο σκακιστή του Μιγκ. ντε Ουναμούνο, για όσους είναι αναγνώστες του ιδιαίτερου Ισπανού συγγραφέα (Άγρα 2015)

    Για όσους ενδιαφέροντα για τα περί Κρήτης, εδώ μερικά:

    Το λογοτεχνικό Ηράκλειο του μεσοπολέμου του Αντ. Καρτσάκη (Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη 2014)
    Της Κρήτης ο χαλασμός του Μαν. Σκλάβου για το σεισμό του 1508 και με πολλές πληροφορίες για την Βενετοκρατούμενη κρήτη και κυρίως τον Χάνδακα σε επιμέλεια Τασ. Μαρκομιχελάκη (ΙΝΣ 2014)
    Ισλαμικές αδελφότητες στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη του Χρ. Φραδέλλου (Captainbook.gr 2015)

    Και άλλα, αλλά ας σταματήσω εδώ.

  40. Καλημέρα, σε όλους και όλες.
    Το καλύτερο βιβλίο που διάβασα το 2016 ήταν το «Αριθμός 11» του Τζόναθαν Κόου από τις καλές εκδόσεις Πόλις.
    Αντιγράφω από τη biblionet :

    Ο Αριθμός 11 είναι ένα μυθιστόρημα για τη μυστική σχέση ανάμεσα στον εσωτερικό μας κόσμο και τον κόσμο που μας περιβάλλει, και για το πώς μας επηρεάζει αυτή η σχέση. Για ό,τι άφησε πίσω του ο πόλεμος και για το τέλος της αθωότητας. Για το πώς κονταροχτυπιούνται η κωμωδία με την πολιτική, αλλά και για το πώς η κωμωδία, μάλλον, κερδίζει. Για τη ζωή σε μια πόλη όπου οι τραπεζίτες χρειάζονται κινηματογράφους στα υπόγειά τους ενώ, στο διπλανό στενό, υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που έχουν ανάγκη από τράπεζες τροφίμων για να επιβιώσουν. Ο Κόου ξαναπιάνει το νήμα (από το «ωραίο μας πλιάτσικο») για να μιλήσει για την εποχή μας, αγγίζοντας πτυχές της καθημερινής ζωής που όλοι αντιμετωπίζουμε, φοβόμαστε και απολαμβάνουμε.

    Ένα βιβλίο για τον Θατσερισμό μετά τη Θάτσερ, αυτόν που ζούμε όλοι και όλες και στη χώρα μας και που περιγράφει τη διάλυση του όσων ελάχιστων απέμειναν από το αναιμικό κοινωνικό κράτος. Με το γνωστό έξυπνο χιούμορ του Κόου, διαβάζεται απνευστί.

  41. Corto said

    38 (Παναγιώτης Κ.):

    Βέβαια! Έχει προλεγόμενα του Παναγιώτη Μουλλά , αλλά και επιλεγόμενα, υπόμνημα και ευρετήριο. Είναι εξαιρετική έκδοση.

    Εδώ φαίνονται τα περιεχόμενά του:

    http://www.politeianet.gr/books/9789602505892-bizuinos-m-georgios-miet-morfotiko-idruma-ethnikis-trapezis-stous-dromous-tis-logiosunis-chartodeti-ekdosi-230579

  42. καλησπέρες said

    Πρόταση δώρου, σε νέα και παλαιά… λυκόπουλα : Το βιβλίο του Δημήτρη Σαραντάκου με τίτλο «ο Βενετσιάνικος καθρέφτης», από τις εκδόσεις Γνώση. Βλέπετε και εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2012/12/14/venkathreftis/

  43. Corto said

    Και ένα ακόμα βιβλίο, με περιεχόμενο θεμελιώδες για την νεοελληνική λαογραφία και κοινωνιολογία:

    «Εις τα άδυτα και τα ερέβη των φυλακών μας» του Πέτρου Πικρού
    Εκδόσεις: Σταμούλη
    Έτος: 2016

    http://www.politeianet.gr/books/%C2%A89786185161323-pikros-petros-ekdotikos-oikos-ant-stamouli-eis-ta-aduta-kai-ta-erebi-ton-fulakon-mas-260486

    Το βιβλίο αποτελεί συλλογή των άρθρων του Πέτρου Πικρού, από τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ που είχε διεξαγάγει στα σωφρονιστικά καταστήματα κατά τον Μεσοπόλεμο.
    Απλή έκδοση, ίσως όχι επαρκώς επιμελημένη, αλλά οπωσδήποτε με λίαν ενδιαφέρον περιεχόμενο (που δύσκολα το συγκεντρώνει κανείς από τις ψηφιοποιημένες εφημερίδες). Διαβάζεται απνευστί.

  44. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και τις προτάσεις, που αρκετές με δελεάζουν πολύ -πώς θα διαστείλω τον χρόνο, για να τα διαβάσω κιόλας;

  45. θεία Ελπι-νίκη said

    Ε όχι και να διαολοστείλουμε το χρόνο,
    αγαπητέ Σαραντάκο, πεφιλημένε του πατρός σου, υιέ!
    😉

    Θα σου βάλώ χμ… πιπέρι στη γλώσσα!

    Εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν!

  46. Μαρία said

    28
    «Εμφύλια Πάθη»: Μια (όχι τόσο) νέα αφήγηση για τη δεκαετία του 1940
    https://enthemata.wordpress.com/2016/02/14/emfylios/

  47. Μαρία said

    46
    Χρήστος Χατζηιωσήφ
    Ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο και η ελληνική του εκδοχή:
    Ο αναθεωρητισμός στην ιστοριογραφία της Αντίστασης
    και του Εμφυλίου

    Απ’ αυτόν τον τόμο που συστήνω ανεπιφύλακτα http://alexandria-publ.gr/shop/i-makra-skia-tis-dekaetias-tou-40/?q=%2Fshop%2Fi-makra-skia-tis-dekaetias-tou-40%2F&v=2a4b9e2e4254

  48. Barrie said

    Ξέρω πως δεν είναι σχετικό αυτό που θα ρωτήσω, αλλά θα το κάνω επειδή γνωρίζω ότι ασχολείστε μ’ αυτά. Λέγεται πως το γνωστό γνωμικό «Αργία μήτηρ πάσης κακίας» είναι τού Σόλωνα – είν’ αλήθεια; Και, γενικότερα, γνωρίζουμε πράγματι την πατρότητά του;

  49. Οι κυνηγοί των Ναζί – Η καταδίωξη των εγκληματιών του Β’ Παγκόσμιου πολέμου

    https://left.gr/news/left-vivlio-oi-kynigoi-ton-nazi-i-katadioxi-ton-egklimation-toy-v-pagkosmioy-polemoy

  50. Γιάννης Κ. said

    Βίος και πολιτεία του Διονυσίου εκ Φουρνά, ζωγράφου και αλχημιστή. Ε. Ζάχος-Παπαζαχαρίου, εκδόσεις Φαρφουλάς. Ο βίος ενός αγιογράφου ως μυθιστορηματική αφορμή για την παρουσίαση της κατά τον συγγραφέα (πολύ ενδιαφέρουσας) εκδοχής του οθωμανικού κόσμου.

    Πες μου ποιος είναι ο εχθρός. Μιχάλης Καστρινός, εκδ. Μεταίχμιο. Παρουσιάστηκε εδώ πριν από μερικούς μήνες. Για όσους αγαπούν τα αστυνομικά-πολιτικά θρίλερ. Το συγκεκριμένο μπλέκει μυθιστορηματικά ένα διεθνές θέμα ειδικού ελληνικού ενδιαφέροντος της δεκαετίας του ’90 (ας μην αποκαλύψω ποιο) με την ΕΥΠ και το τότε πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο.

    Αν προλάβω αργότερα θα προσθέσω καναδυό ακόμα.

  51. Kass said

    Θα κυκλοφορήσει προσεχώς από το «Επίκεντρο» μάλλον , το ημερολόγιο του Γιώργου Μπασάκου. Το έγραφε ενώ ήταν 15-16 ετών, λεπτομερώς, παρακολουθώντας, τα (να πάνε και να μη γυρίσουν) γεγονότα του 1943-1944 στη Βυτίνα, και στα οποια περιλαμβάνεται και η τραγική δολοφονία των γονέων του.

  52. Δεν μπορώ να προτείνω καινούρια βιβλία, δεν έχω επαρκή ενημέρωση θα προτείνω κάποια που διάβασα ή ξαναδιάβασα φέτος και θεωρώ οτι είχαν ενδιαφέρον.

    Μεταξάς-Χίτλερ, Ελληνο-γερμανικές Σχέσεις 1936-1941, Του Αννίβα Βελλιάδη, Εκδόσεις Ενάλιος.

    Είναι μια πλήρης έρευνα πάνω στη διπλωματική ιστορία Ελλάδας -Γερμανίας-Ιταλίας -Αγγλίας πριν και μετά την κήρυξη του Πολέμου, μέσα από τα κείμενα και τη μυστική αλληλογραφία της εποχής.

    Η Βιολογία της Ομοφυλοφιλίας, Ζακ Μπαλταζάρ, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

    Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, για τη συμβολή των στεροειδών του φύλου και της γενετικής στις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. (Ξεδιαλύνει και πολλά που είχαν συζητηθεί παλιά και εδώ).

    Γενικά, θα ήθελα να προτείνω βιβλία που μπορούν να αλλάξουν την άποψή μας για ζητήματα .

    Βρήκα το καλοκαίρι σε καροτσάκι, μια παλιά έκδοση, μια βιογραφία του Ταλεϊράνδου από τον Ρώσο Ιστορικό Τάρλε, και την πήρα…ένα ευρώ. Ήταν το πιο χορταστικό Ευρώ που έχω ξοδέψει. Γνωστά σε γενικές γραμμές πράματα, αλλά μας θυμίζει τι σημαίνει πολιτικός και τι πολιτική.
    Δεν ξέρω αν κυκλοφορεί.

    Πέρσι το πήρα και τώρα ξαναδιαβάζω ( 700 σελίδες γαρ) ένα βιβλίο που το συνιστώ, «Καττάρευση» του Τζάρεντ Ντάιαμοντ, από το Κάτοπτρο. Όχι για να το πάρει κανείς για Ευαγγέλιο, αλλά για να δει ότι όντως υπήρξαν περιπτώσεις στο παρελθόν που κοινωνίες κατέρρευσαν και για οικολογικές αιτίες και συγκεκριμένα από έναν μικρό αριθμό παραγόντων, που επηρεάζουν και σήμερα τη ζωή μας και βάζουν σε κίνδυνο το μέλλον μας. Αστυφιλία, έλλειψη και ρύπανση του νερού, νέα είδη, καταστροφή βιοτόπων,καταστροφή της καλλιεργήσιμης γης κλπ.
    Έχει βγάλει ο ίδιος και ένα δεύτερο βιβλίο με κείμενα άλλων επιστημόνων, που κριτικάρουν την «Κατάρευση», αξίζει ίσως να το παραγγείλει κανείς. «Questioning Collapse».

    Ο Ντάιαμοντ υπογραμμίζει τις σπατάλες της ελίτ εκείνων των κοινωνιών. Κατά τη γνώμη μου, βέβαια, σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας απείρως πολύ περισσότερη γνώση και τεχνολογία. Πχ οι Μάγιας δεν είχαν μόνο πέτρινα εργαλεία, δεν είχαν ζώα για να τα φορτώνουν, ούτε καν λάμα, και ακόμα δεν είχαν ανακαλύψει τη ρόδα. Άρα σήμερα είναι πολύ περισσότερο σημαντικός ο ταξικός παράγοντας και το ποιος καθορίζει την πορεία της Οικονομίας. Από την άλλη, σήμερα έχουμε τα μέσα να καταστρέψουμε πολύ πιο εύκολα τη Γη.
    ( Η Γη, δηλαδή, δεν καταστρέφεται, όλο και κάποια κατσαρίδα θα επιζήσει. Τον άνθρωπο θα καταστρέψουμε. Και δε θα λυπηθεί κανένα άλλο ζώο. Ο σκύλος ίσως)

  53. 53τέλος

    Ούτε εγώ.

  54. Πχ οι Μάγιας δεν είχαν μόνο πέτρινα εργαλεία,

    Λάθος τυπογραφικό, θέλω να πω:
    είχαν μόνο πέτρινα εργαλεία

  55. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Θα ξαναπροτεινω το László Krasznahorkai «Πόλεμος και Πόλεμος» (μετάφραση στα ελληνικά Ιωάννα Αβραμίδου, εκδόσεις «Πόλις», 2015).

    Ειναι ενα δυσκολο εργο, διαφορετικο απ’ οτι εχω διαβασει , αλλα επειδη ξεκινα απο την Μινωϊκη εποχη, και «πηδάει» …. τοποθεσίες.(Κρήτη , Κολωνια, Αγγλία , Γιβραλταρ ) και αιώνες ( 1650 πχ έως1350 μχ).

    Βέβαια στον πρώτο και κύριο αφηγηματικό χρόνο η υπόθεση αφορά την δύσκολη περιπέτεια του ιδιόμορφου Κόριμ που ξεκινά από την επαρχία της Ουγγαρίας για να βυθιστεί στις σκοτεινές γειτονιές της Ν.Υόρκης σε μια προβληματική συμβίωση με βασανισμένους μετανάστες με σκοπό να διαδώσει και να διασώσει το χειρόγραφο στην αιωνιότητα»

    Αυτο το εκπληκτικο εργο του βραβευμενου με το Διεθνές Βραβείο Μπούκερ 2015 ιδιοφυη συγγραφεα, 10,60 με εκπτωση 40% στην Πρωτοπορια ….

    Οι περισσοτεροι Ελληνες που διαβαζουν (κατι) προτιμουν την Δημουλιδου, την Μαντα, παλαιοτερα την Παπαθανασοπουλου.

    Για περισσοτερα βλ. περυσινό σχόλιο
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/12/11/dorobiblio-3/#comment-324851

  56. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ, MCCARTHY TOM. Κάτι έπεσε από τον ουρανό, τον χτύπησε και τον βύθισε σε κώμα. Όταν ξύπνησε ήταν πλουσιότερος κατά οκτώμισι εκατομμύρια λίρες. Αυτοί που τον αποζημίωσαν τον υποχρέωσαν να κρατήσει μυστικές τις συνθήκες του ατυχήματος. Απελπιστικά αποξενωμένος από τον κόσμο γύρω του, ο ήρωας στα «Απομεινάρια», ξοδεύει με μανία τον χρόνο του και τα χρήματα της αποζημίωσης για να αναπαραστήσει σκηνές που θυμάται αμυδρά από το παρελθόν…

    Του 2007. Το ειχα αγορασει παλια και το ανεσυρα απο την σκονη καποιας απο τις βιβλιοθηκες μας (σπιτι/γραφειο ). Ειμαι λιγο πριν το τελος…..

  57. raf said

    46
    Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο του Βόγλη. Τον συλλογικό τόμο δεν τον είχα υπόψην. Είσαι ιστορικός;

  58. Μαρία said

    57
    Εγώ ιστορικός; Όχι.

  59. sarant said

    48 Ενδιαφέρον ερώτημα για το «αργία μήτηρ πάσης κακίας».

    Το βρίσκω μόνο στον… Θεόδωρο Στουδίτη, και όχι ακριβως έτσι.

    Και σε έναν αλλο βυζαντινό, τον Εμμ. Καλέκα, βλέπω «καὶ τῆς προτέρας ἀργίας, ἣν ὁ Πλάτων μητέρα κακίας ἔφη,»

    Στον Πλάτωνα όμως δεν βρίσκω τη φράση.

    Σε καναδυό έργα αναφοράς δεν βρήκα να δίνεται πατρότητα.

    Οπότε… το ερώτημα παραμένει.

  60. 53,
    Ναι, αλλά φαίνεται ότι εσύ την έκανες τη ζημιά.

    Σύμφωνα με μια άποψη, δεν εξημερώσαμε το σκύλο, αλλά εκείνος εμάς. Αρχικά, μας πλησίασε και τρεφόταν από αυτά που πετούσαμε και σιγά σιγά πάψαμε να τον φοβόμαστε, κι εκείνος εμάς, και συνοικήσαμε με αυτόν, πρώτον από όλα τα ζώα.
    Και έτσι μπήκε η ιδέα στους ανθρώπους. «Αφού ημερώθηκε ο λύκος, δεν πιάνουμε ένα ένα τα ζώα να τα κάνουμε δούλους ;’ Αγελάδες, κατσίκια, αρνιά, γουρούνια…και μετά χωριά, πόλεις, κράτη, γραφειοκρατία…πολιτισμός.
    Κάποιοι λένε οτι όλα ήταν ένα κρυφό σχέδιο του σκύλου για να μας εξημερώσει.

    * Η Μαύρη Αφρική γλύτωσε. Επειδή τα άλλα ζώα είχαν συνεξελιχτεί μαζί μας επί εκατομμύρια χρόνια και ήξεραν το ποιόν μας, είχε περάσει στο dna τους: Μακρυά από αυτό τον όρθιο πίθηκο, μέγας απατεώνας. Και έτσι, σιγά μη μας κάτσει η ζέμπρα να την καβαλήσουμε.
    Τα άλλα, κάτι αγαθά άλογα και χαζές καμήλες και λάμα, που ,μας έβλεπαν πρώτη φορά, δεν την ανθίστηκαν και μας έκατσαν.

  61. Jago said

    Είναι κάπως παράξενο που το τελευταίο βιβλίο του Τάσου Κωστόπουλου, » Ο κόκκινος Δεκέμβρης» πέρασε αρκετά απαρατήρητο ίσως επειδή φέρνει σε κάποια άβολη θέση όσους δεν θέλουν να σπάσουν τα τελευταία ιστορικά ταμπού γιατί εδώ χωράει πολλή αυτοκριτική. Ο Κωστόπουλος ξεκινάει – ορθά – από τις υπερβολές της δεξιάς ιστοριογραφίας αναλύοντας τις στρεβλώσεις και τις πολιτικές επιδιώξεις αλλά στο δεύτερο τμήμα του βιβλίου του ασχολείται και με τα «παρατράγουδα» της άλλη πλευράς επιδιώκωντας ίσως την απομυθοποίηση του «αλάθητου». Ναι μεν υπάρχουν αδημοσίευτα ντοκουμέντα – εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σημαντικού μέρους η αδημοσίευτη μαρτυρία του Ανδρέα Εμπειρίκου για την ομηρεία του από τον ΕΛΑΣ – αλλά ήδη ανατρέχει και σε γνωστές πηγές που παραμένουν ανεκμετάλλευτες όταν αυτές περιέχουν κι επικρίσεις για τα λάθη της αντίστασης. Διατηρώ όμως κάποιες επιφυλάξεις για κάποιες ερμηνείες αλλά περίμενα να ξεκινήσει περισσότερη συζήτηση, κάτι που δεν έγινε ακόμα.

    Φετινό και το βιβλίο του Ανδρέα Βενιανάκη, «Δάγκουλας – ο δράκος της Θεσσαλονίκης». Μια, θα τολμούσα να πω, ενδελεχής και πρώτη συνολική αποτίμηση για τα έργα και τις ημέρες του διαβόητου γερμανοντυμένου, στα χνάρια του ανάλογου ήδη κλασικού έργου του Θανάση Φωτίου για τον Φριτς Σούμπερτ. Πληρέστατη και κατατοπιστική έρευνα με άφθονα ανέκδοτα στοιχεία που επανακαθορίζει βιβλιογραφικά αυτή τη δυσώδη περίοδο.

    Είχε βγει ήδη από το 2014 αλλά τώρα το πήρα χαμπάρι διότι δίνεται σε πολύ συμφέρουσα τιμή, η επανέκδοση του βιβλίου του Ασημάκη Πανσέληνου «Τότε που Ζούσαμε» από το Μεταίχμιο, πολύ το απολαμβάνω τώρα. Αλλά ακόμα περιμένει τη σειρά του και η «Κρυφή Πόρτα» του γιού του, του Αλέξη Πανσέληνου, να το πιάσω.

    Στα περιθώρια της μικροϊστορίας, τα «Οδωνύμια Φιλοθέης» της (και φίλης μας) Χριστίνας Φίλιππα μου άρεσαν επειδή ανανεώνουν αυτό το υποείδος εκδόσεων. Μεγάλου σχήματος, πολύ καλής εκτύπωσης, με αφθονία πρωτότυπης εικονογράφησης. Ενώ οι ανάλογες παλιότερες εκδόσεις είναι πια ξεπερασμένες, λόγω του περιορισμένου ενδιαφέροντος που προκαλεί η στείρα πια εγκυκλοπαιδική αναπαραγωγή ονοματοθεσιών, η Φίλιππα έδωσε περισσότερη σημασία στα σχετικά άγνωστα πρόσωπα που ονοματίζουν τις σχετικές οδούς συνδέοντάς τα με την τοπική ιστορία της Φιλοθέης. Κάτι που αγνοούσα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό πως η περιοχή χτίστηκε σε κλήρους που δόθηκαν σε πολλούς γνωστούς δημοσιογράφους του μεσοπολέμου εκτός από τους τραπεζίτες. Ίσως χρειαζόταν περισσότερο τόλμημα στο να αναδειχτεί αυτή η τοπική ιστορία αλλά πιστεύω ότι δίνει ένα καλό παράδειγμα για ανάλογες μελλοντικές εκδόσεις.

    Θα γκρινιάξω όμως για κάτι που γράφει ο Νικοκύρης, λέει: «πολλοί εκδοτικοί οίκοι, και μάλιστα από τους κορυφαίους, διαθέτουν το παλιό τους στοκ σε εξευτελιστικές τιμές, με εκπτώσεις που φτάνουν το 80%. Τρίτον, έχουν πληθύνει πολύ τα βιβλιοπωλεία που διαθέτουν μεταχειρισμένα και πάμφθηνα βιβλία, ενώ τα τελευταία χρόνια ακόμα και περίπτερα του κέντρου βγάζουν πάγκους με παλιά, καλά βιβλία. Και, τέταρτον, μέσα στις γιορτές πολλοί εκδοτικοί οίκοι και άλλοι φορείς κάνουν και έκτακτα μπαζάρ, όπου πάλι διαθέτουν βιβλία κοψοχρονιάς».

    Αυτή η λογική του «μπαζάρ» και του «μεταχειρισμένου βιβλίου» τα τελευταία χρόνια παραέχει στρεβλωθεί κι αυτή διότι ενώ κι αυτή είναι απότοκη της κρίσης, πάλι θεωρώ τη σχετική αγορά στρεβλωμένη. Ας ξεκινήσουμε με τα «μπαζάρ». Ποιά μπαζάρ; Αυτά όπως του μεταφερόμενου μεταξύ Κλαυθμώνος και Κοτζιά, που κάθε φέτος και χειρότερα; Να οι καθιερωμένες ντάνες με την απούλητη Διάπλαση των Παίδων, οι 18 διαφορετικές εκδόσεις του Μακρυγιάννη, οι σαβουροεκδόσεις του Ιουλίου Βερν και τα αζήτητα ελληνικά άρλεκιν των γνωστών οίκων θεωρούνται «παζάρι»; Μπαζάρ αυτοπακολούνται και αυτά που βγάζουν παρόμοιες σαβούρες και ολοχρονίς σχετικά καταστήματα, βγάζουν επιπλέον και τη σαβούρα των εκδοτικών συγκροτημάτων, δηλαδή τα απούλητα από τα κυριακάτικα φύλλα. Αυτό λέγεται «παζάρι»; Εγώ αυτή τη λέξη τη γνωρίζω όπως την ορίζουν τα λεξικά και η παραδοσιακή συνήθεια πόσο το έχεις τόσα σου δίνω, όχι όπως οι κάθε λογής εξυπναδίστικες «επιχειρηματικές» κινήσεις. Συν τοις άλλοις που τις περασμένες χρονιές εύρισκες κάποια καλά βιβλία αλλά συνήθως προερχόντουσαν από τους επιθανάτιους ρόγχους όσων εκδοτικών οίκων απέμειναν να κλείσουν, πχ όπως ο Φιλίστωρ. Το μεταχειρισμένο βιβλίο τώρα, αρχίσανε πρόσφατα και τα γνωστά «περίπτερα του κέντρου» να ανεβάζουν τιμές που σε πολλές περιπτώσεις έρχονται ακριβότερα από τα καινούρια βιβλία! Θα θυμάται ο Νικοκύρης μια συζήτηση που κάναμε στο Facebook, σε γνωστό στέκι του κέντρου να βλέπω του Αθλιους σε μετάφραση Κοτζιούλα 80 ευρώ(!!) ενώ στο Μοναστηράκι τους βρίσκεις με 30 σε 3-4 μαγαζιά κι εγώ που έχω μάθει καλύτερες «τρύπες» τους έχω πάρει με δέκα! Κάπου έχει καβαληθεί το καλάμι και στα μεταχειρισμένα. Δεν είναι ζήτημα πόσο σπάνια μπορεί να είναι μια έκδοση αλλά στοιχειώδους εντιμότητας και σωφροσύνης στο πως αντιμετωπίζεις έναν πελάτη. Γιατί τον ανίδεο μπορεί να τον κοροϊδέψεις αλλά όχι κάποιον ψαγμένο σαν και μένα που πήρα τον Κοτζιούλα δέκα ευρώ – αλλά να πω ότι ήταν μεγάλη ευκαιρία ενώ τα τριάντα ευρώ είναι η θεωρητική στάνταρ τιμή στην αγορά. Όχι Νίκο, και τα περίπτερα έχει γίνει ακόμα χειρότερα απ’ όλους. Ξαφνικά τον τελευταία καιρό σαν να βλέπω εκατοντάδες, να μη πω χιλιάδες, «Νέες Εστίες» κι όμως τις κοστολογούν και 5 ευρώ το τεύχος! Παφ και τάληρο που έλεγε προφητικά η παλιά διαφήμιση. Περιμένουν έτσι να πουλήσουν, εκεί παραμένουν ντάνες στους περαστικούς. Μη μου πείτε και για τα έξοδα ενοικίου, ΤΕΒΕ κλπ που επικαλούνται οι έμποροι γιατί βλέπω ότι συνήθως γκουγκλίζουν τους γνωστούς ιντερνετικούς φαρμακοτρίφτες και λένε «οκ το βάζω στη μισή τιμή». Αμ δε! Πως μου έχουν τύχει πάμπολλες φορές βιβλία των «50 ευρώ» να τα βρίσκω με πέντε και ένα με «δέκα ευρώ» με δυο και τρία! Έχει παρατραβήξει πια η κατάσταση, και τα «μεταχειρισμένα βιβλία» έχουν γίνει πανάκριβα. Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμη αλλά το κούρασα.

  62. MA said

    Καλησπέρα,
    Μόλις τελείωσα τα Υποκείμενα του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου, εκδόσεις Γαβριηλίδης. Είναι μια συλλογή κειμένων που έχουν δημοσιευτεί σε επαρχιακά περιοδικά και στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας και στα οποία ο Η.Π. μιλάει πεζογράφους μας και ποιητές, παλιούς και νεότερους. Γράφει και για την Ιατρική Επιθεώρηση, περιοδικό του Στρατού στο οποίο ήταν αρχισυντάκτης (ο Η. Π. ήταν στρατιωτικός γιατρός). Μου άρεσε πολύ. Να σημειώσω ότι τα κείμενα είναι πολυτονικά.
    Τώρα διαβάζω το Με μια χιλιάρα Καβασάκι του Βαγγέλη Σιαφάκα, εκδόσεις Πόλις. Διηγήματα σχετικά με τα Γιάννενα, δικτατορία και αρχές μεταπολίτευσης.
    Και ένα του 2014, που όμως το διάβασα πρόσφατα: Αναμνήσεις από την Ελλάδα του 50, του Βάλτερ Χούπκα, εκδόσεις Αρχείο. Περιγραφή των χρόνων που ο Β. Χούπκα, αυστριακός μηχανικός ορυχείων, δούλεψε στη Βόρεια Ελλάδα και στη Μήλο. Είναι και δίγλωσσο.
    Συγνώμη για το σεντόνι, αλλά συμμορφώθηκα με την προτροπή φίλου σχολιαστή «να λέμε και δυο λόγια»

  63. Corto said

    48 – 59:
    Μάλλον από την Παλαιά Διαθήκη προέρχεται (παραλλαγμένο σε παροιμοιώδη μορφή):

    «πολλὴν γὰρ κακίαν ἐδίδαξεν ἡ ἀργία.»
    (Σοφία Σειράχ, 33,28)

    http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Sofia_Seirax/Sofia_Seirax_kef.31-38.htm

  64. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Εχοντας διαβασει το «Κοντά στην άγρια καρδιά» προτεινω για τους φιλους/ες του μοντερνισμου το :

    Η ώρα του αστεριού

    Κλαρίσε Λισπέκτορ
    μετάφραση: Μάριος Χατζηπροκοπίου

    Αντίποδες, 2016, 152 σελ.

    YΓ Η Κλαρίσε Λισπέκτορ γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1920 στην Ουκρανία και πέθανε στο Ρίου ντε Ζανέιρου στις 9 Δεκεμβρίου 1997. Θεωρείται μία από τις κύριες εκπροσώπους του μοντερνισμού – και για ορισμένους του μεταμοντερνισμού – στη βραζιλιάνικη λογοτεχνία του 20ού αιώνα, παγκοσμίως. Με το «Κοντά στην άγρια καρδιά», το πρώτο της μυθιστόρημα, το 1944, χάραξε καινότροπους και μοναχικούς δρόμους στη βραζιλιάνικη πρόζα. «Δε γράφει κανένας όπως εκείνη, εκείνη γράφει όπως κανένας».

  65. Μαρία said

    59
    H σύνδεση αργίας κακίας φαίνεται να είναι κοινός τόπος στην αρχαιότητα ελληνική και λατινική και εβραϊκή.
    π.χ. Σοφία Σειράχ, ΛΓ, 25 Έμβαλε αυτόν (ενν. τον δούλον) εις εργασίαν, ίνα μη αργή, πολλήν γαρ κακίαν εδίδαξεν η αργία.
    Αλλά η φράση αργία μήτηρ … υποψιάζομαι οτι είναι λόγια μετάφραση του γαλλ. L’oisiveté est la mère de tous les vices.

  66. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    65 Να ειναι μετάφραση από τα γαλλικά αφού υπάρχει στον Στουδίτη το
    ἐπειδὴ ἀργία μήτηρ κακίας ;

    61-62 Καλοδεχούμενα τα σεντόνια, είπαμε.
    Και δίκιο έχεις Jago για τους απατεώνες.

  67. Και μια πρόταση: όποια βιβλία κι αν αγοράσετε, πάρτε τα από μικρά, συνοικιακά ή επαρχιακά βιβλιοπωλεία. Όχι από αλυσίδες-σκλαβοπάζαρα ή μέσω ταχυδρομικής αγοράς.
    Εγώ αυτό κάνω. Και ψωνίζω από το μπακάλικο του χωριού κι όχι από τα σούπερ-μάρκετ.
    Δίνεις πέντε ευρώ περισσότερα, ένα πακέτο τσιγάρα, ας πούμε.

  68. Μάριου Θρασυβούλου: Ο εθνικισμός των Ελληνοκυπρίων. Από την Αποικιοκρατία στην Ανεξαρτησία. Όψεις, τάσεις και ο ρόλος της Αριστεράς. Εκδόσεις Επίκεντρο. Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο: «Ο συγγραφέας αφιερώνει σημαντικό κομμάτι του βιβλίου στην επιρροή της Ελλάδας, κυρίως τη δεκαετία του 1950. Το πώς το Κυπριακό επέδρασε στους Έλληνες και το πώς οι Έλληνες ενθάρρυναν τον εθνικισμό των Ελληνοκυπρίων.»

  69. Ριβαλντίνιο said

    @ 8 Μπούφος

    Πολύ καλό !!!
    ========================================================================================================================================================================================================================

    Προτείνω τα αγαπημένα (πολύ αγαπημένα ) του Σκύλου !!! 🙂 🙂 😉

  70. 69

  71. Γς said

    67:

    Συμφωνώ.
    Κάνεις και μια μικρή χαλαρή συζήτη με τον βιβλιοπώλη και τους [αργόσχολους] φίλους πελάτες βρε αδελφέ.

    Αν κι εγώ είμαι σοβαρός και δεν κάνω πλάκες. ούτε φασφουντάδικο το βιβλιοπωλείο

    http://caktos.blogspot.gr/2014_04_01_archive.html

  72. Γς said

    φτου!
    λάθος λίκνο!

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/immunity.html

  73. Jago said

    69. Σκύλε, αυτό δεν ισχύει πάντα, ότι αυτό που θες θα το βρεις στα συνοικιακά μαγαζιά. Εσύ που είσαι του κέντρου τα βρίσκεις εύκολα τα βιβλία που θες ενώ στις περιφερειακές συνοικίες η έννοια «βιβλιοπωλείο» δεν υφίσταται, είναι χαρτοπωλεία με ντάνες από τα γνωστά ελληνικά άρλεκιν και δυο τρία ξεκαρφώματα συν κάτι από τοπικές εκδόσεις ενδεχομένως. Θα σου φέρω παράδειγμα, το προ πενταετίας βιβλίο του Μπογιόπουλου ήδη κυκλοφορούσε κάνα δυο μήνες και πήρα τα πόδια στη γειτονιά να το πάρω επιτέλους. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μήτε παραπέρα και ούτε καν γνώριζαν ποιος σκατά είναι ο Μπογιόπουλος! Μάλιστα λόγω εκδοτικού οίκου, ένας μου έψαχνε στη Δημουλίδου μήπως είχε κάνα αντίτυπο! Ε αναγκάστηκα και το πήρα από τη γνωστή αλυσίδα που ανοίγει «μαγαζιά» δίπλα σε κάθε σταθμό μετρό που χτίζεται. Δεν είναι θέμα διαθεσιμότητας, ενημερότητας και προϋπολογισμού του «μικρού μαγαζιού» αλλά πολιτικής «καρτέλ» για το πως θα διανέμονται κάποιοι τρανταχτοί τίτλοι. Αυτός είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε! 😉

  74. Μαρία said

    Το ALLERT3 θα μεταφερθεί στο Λουξεμβούργο, την πρωτεύουσα της πολυγλωσσίας.
    Θα περιπλανηθεί στους δρόμους του Μεγάλου Δουκάτου, με ξεναγό τον επικεφαλής τομέα Ορολογίας, στη ΓΔ Μετάφρασης του Ευρωκοινοβουλίου, κ.Ροδόλφο Μασλία και θα μιλήσει και με τον μεταφραστή διανοούμενο κ. Νίκο Σαραντάκο, που επίσης εργάζεται στα θεσμικά όργανα. Θα σταθεί στο υπέροχο μουσείο μοντέρνας τέχνης, το MUDAM.
    http://program.ert.gr/details.asp?pid=3510750&chid=10

  75. 73, Jago
    Δεν έχεις άδικο, φυσικά. Τώρα, που είμαι στο χωριό, όπου μάλλον θα εγκατασταθώ μόνιμα, συνεννοήθηκα με ένα καλό χαρτοπωλείο/βιβλιοπωλείο/φωτοτυπάδικο για τυχόν παραγγελίες. Αλλά καταλαβαίνεις σίγουρα τη λογική μου.

    74 Ουάου!

  76. Φούμαρα κανείς; http://www.enikos.gr/politics/424351,Oi-12-protaseis-toy-Kyriakoy-Mhtsotakh-gia-thn-katapolemhsh-ths-diaf8oras.html

  77. Μαρία said

    75
    Κι εγώ δίνω λίστα στο βιβλιοπώλη της γειτονιάς μου και μου κάνει και καλή έκπτωση. Αλλά το μπακάλικο που ήταν σε μαγαζί της πολυκατοικίας μας έκλεισε κι ο μπακάλης ξαναγύρισε στη Γερμανία.

  78. Ριβαλντίνιο said

    @ 73 Jago

    Ποιον είπες ηλίθιο ρε ; (Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα ! ) 🙂 🙂 🙂

  79. Jago said

    75. Στη συγκεκριμένη περίπτωσή σου, που είναι ιδιάζουσες οι συνθήκες, συμφωνώ κι επαυξάνω μ’ αυτή τη λογική. Αυτό μάλιστα.

    Θυμήθηκα και την άλλη περίπτωση, μόλις είχε σκάσει ο θόρυβος με τον Κουφοντίνα και «περιλάλητα βιβλιοπωλεία», με το άφθονο προμόσιον από τα γνωστά φρη πρες, δήλωναν ότι δεν θα δεχόντουσαν να πουλήσουν το βιβλίο του. Λέω θα το πάρω αλλά από το κέντρο καθώς εδώ στη γειτονιά μου κανένα χαρτοπωλείο δεν θα τολμούσε να το φέρει λόγω της υπερβολικής δημόσιας έκφρασης του τοπικού ακροδεξιού στοιχείου. Σκέφτηκα όμως από πριν να δω στην «αλυσίδα» δίπλα στο μετρό που λέμε. Πάω και μου λένε ποιό λέτε, δεν το φέραμε, να σας το παραγγείλουμε, δεν το βρίσκουμε στο κομπιούτερ. Με το που μου λένε το τελευταίο, τους προέτρεψα μπείτε στην ιστοσελίδα σας και θα το δείτε κανονικά φάτσα κάρτα. Ε το ψάχνουν, το καλοκοιτάζουν, το σκέφτονται και δίνουν μια εντολή σε υπάλληλο «να κοιτάξουν στην αποθήκη». Μόλις ΔΥΟ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ αργότερα ήρθε η κακομοίρα ασθμαίνουσα να κουβαλάει αγκαλιά καμιά εικοσαριά αντίτυπα! Τους λέω «ένα βιβλίο θέλω όχι όλα». Και τελείωσε κάπου κει το θέμα, πρέπει να ήμουν ο πρώτος που πήρε το βιβλίο σε μια πολύ μεγάλη περιοχή «περασμένων αριστερών μεγαλείων»…

  80. Νίκος Κ. said

    ΤΡΑΧΑΝΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ: ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ, Η επιστήμη στον πολιτισμό μας

    Οι κοινωνίες μας θαυμάζουν την επιστήμη. Γνωρίζουν ότι σ’ αυτήν οφείλουν την υλική ευμάρεια που απολαμβάνουν. Όμως το αληθινό της πρόσωπο, τον θεμελιώδη αντιδογματισμό της, το πνεύμα του υγιούς σκεπτικισμού που τη χαρακτηρίζει, προτιμούν να μην το βλέπουν. Ας μένει καλύτερα στο σκοτάδι, στο υπόγειο.

    Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2016

  81. vk said

    28
    και εγώ το έχω διαβάσει και συμφωνώ με όσα γράφει ο Κωστας στο 33.
    Το βρήκα ενδιαφέρον και η εντύπωση που μου άφησε είναι οτι κρατά ουδέτερη θέση που για μένα μετράει στα θετικά του βιβλίου.

  82. MA said

    Επειδή φίλοι σχολιαστές ανάφεραν το βιβλίο των Μαραντζίδη / Καλύβα, νομίζω αξίζει τον κόπο να διαβάσουν το σχετικό άρθρο του Πολυμέρη Βόγλη, ο οποίος (και για μένα σωστά) το βρίσκει τραγικά μεροληπτικό προς την πλευρά των νικητών. Η καθηγήτρια στη σχολή που σας μίλησε για παραχάραξη των γεγονότων έχει δίκιο.
    http://www.avgi.gr/article/10811/6264510/-emphylia-pathe-mia-ochi-toso-nea-aphegese-gia-te-dekaetia-tou-1940

  83. Jago said

    Κι επίσης, για να συμπληρώσω το #82, η Σύγχρονη Εποχή εξέδωσε ένα μεγάλο περιοδικό 45 σελίδων, του Ιστορικού Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ, με τον τίτλο «23+ παθιασμένα ψέμματα για τον ένοπλο λαϊκό αγώνα» και κοστίζει μόλις… ένα ευρώ. Είναι πολύ ενδιαφέρον προς απάντηση στους καλυβομαραντζήδες, βέβαια με τη γνωστή οπτική του κόμματος αλλά πολύ αξιόλογος και χρήσιμος αντίλογος με καλά αντεπιχειρήματα προς συζήτηση.

  84. Μαρία said

    46
    Και η κριτική του Στανγκανέλλη http://avgi-anagnoseis.blogspot.gr/2015/10/blog-post_43.html

  85. cronopiusa said


    Πολυμέρη Βόγλη «Η αδύνατη επανάσταση. Η κοινωνική δυναμική του Εμφυλίου Πολέμου». Αλεξάνδρεια, 2014

  86. τοῦ 2016; δύσκολα μοῦ βάζετε. ἕνα μόνο ἀγόρασα ἐκδεδομένο τὸ 2016 καὶ δὲν μπορῶ νὰ πῶ τίποτε γ’αὐτὸ γιατὶ ἀκόμη δὲν τὸ διάβασα.

    http://www.biblionet.gr/book/210141/Grang%C3%A9,_Jean_-_Christophe/%CE%A4%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B4%CE%AF%CF%87%CF%89%CF%82_%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AD%CF%82

  87. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    86 Ένα αλλά…. λέον βρε Κορνήλιε, άκου 960 σελίδες!

    73 Μάλλον γερνάω διότι δεν μου έρχεται στο νου ποια είναι η γνωστή αλυσίδα!

  88. cronopiusa said

    Τάσου Κωστόπουλου «Κόκκινος Δεκέμβρης» Εκδόσεις «Βιβλιόραμα»

  89. Jago said

    #87β. Ε πόσο «δημόσια» να την κάνω την αλυσίδα; Σκέψου την πως λέγεται στ’ αγγλικά εντός εισαγωγικών.

    #88. Ε ναι, το αυτό 1-0.

  90. Παναγιώτης Κ. said

    Να ένα ερώτημα που μου δημιουργήθηκε καθώς διαβάζω τις παραπομπές για την διαμάχη μεταξύ των ιστορικών: Πόσα βιβλία έχουν γραφτεί για την περίοδο 1941-46 και πόσα για την επόμενη 1946-49;
    Δεν έχω κάποιαν έρευνα υπόψη μου να απαντά σε αυτό το ερώτημα αλλά η διαίσθηση μου λέει πως ο αριθμός των βιβλίων που αφορούν στην πρώτη περίοδο είναι συντριπτικά μεγαλύτερος σε σύγκριση με τον αριθμό των βιβλίων για τη δεύτερη.
    Μένει τώρα να εξηγήσω το γιατί (αν έχει νόημα ένα τέτοιο ερώτημα).
    Προσωπικά, έχω μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την δεύτερη.
    Πιθανόν να οφείλεται στο γεγονός ότι ο γενέθλιος τόπος υπήρξε πεδίο μαχών μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και έχω αφηγήσεις από πρώτο χέρι. Πρώτη και… καλύτερη τη μάνα μου! Το ΄47 ήταν είκοσι ετών. Στα όσα μου αφηγήθηκε, απουσιάζει το πάθος .Την όποια συμμετοχή την παρουσιάζει ως μέρος ενός τρόπου ζωής που είχε επιβληθεί τότε στην περιοχή. Περιοχή όπου κυριαρχούσαν οι αντάρτες.

  91. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) σάς καταγγέλλει απαξάπαντας, διότι επί 16 ώρες αποκρύπτετε την συνταρακτική αποκάλυψη του τακτικού αναγνώστου της Στήλης Μιχάλη Κατσίγερα στην σημερινή «Καθημερινή», ότι ο ήρωας της Ρωμέικης Αριστεράς, Γρηγόρης Λαμπράκης, επί 4ης Αυγούστου υπήρξε κορυφαίο στέλεχος της φασιστικής ΕΟΝ και προσκαλούσε τον μπαρμπα-Γιάννη Μεταξά στο Πανεπιστήμιο για εθνικοπατριωτικές Διαλέξεις στο αποβλακωμένο (από τις αρλούμπες των Γαλιλαίων) φοιτηταριό.

    Το Επιτελείο μας ανεκάλυψε ότι η δοσιλογική στάση του Γρηγόρη Λαμπράκη συνεχίστηκε και επί Κατοχής, κατά της διάρκεια της οποίας υπήρξε στενός συνεργάτης του κατοχικού Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου. Κι όταν μπήκαν οι Γερμανοί το 1941 στην Ελλάδα και διόρισαν καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών τον Κ. Λογοθετόπουλο στην θέση του αποπεμφθέντος Νικολάου Λούρου, ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν ο μόνος συνεργάτης του γερμανοτσολιά Λογοθετόπουλου στο μαιευτήριο «Μαρίκα Ηλιάδη» που δεν παραιτήθηκε…

    Αν προκληθούμε, θα παραθέσουμε περισσότερα στοιχεία για τις χριστιανο-ακροδεξιές καταβολές του Γρηγόρη Λαμπράκη. Μέχρι τότε ΙΔΟΥ οι αποκαλύψεις για το δοσιλογικό παρελθόν του ήρωα της Ρωμέικης Αριστεράς από μιά παλιά (25/5/2013) εκπομπή του Βασίλη Βασιλικού στην ΕΤ-3.

    https://www.youtube.com/edit?video_id=fRQmQGmYfo4
    .

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    82. Δεν χρειάζεται καμιά κριτική για τα βιβλία των Μαραντζίδη-Καλύβα. Απόρριψη με τη μία.

  93. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    σχ. 91 συνέχεια

    Δεν ενσωματώθηκε το βίντεο

  94. Μαρία said

    90
    Πρέπει να πάρεις υπόψη σου οτι η άρση των συνεπειών του εμφυλίου έγινε με το Ν.1823 του 1989.

  95. Pedis said

    Weinberg Steven, Πώς να εξηγήσουμε τον κόσμο

    Εισαγωγή του Κώστα Γαβρόγλου

    (ιδέα δεν έχω για μετάφραση-επιμέλεια, ας πει όποιος το (έχει) διαβάσει στα ελληνικά, αλλά το βιβλίο είναι πλήρες στο θεμα του, αξιολογότατο και με ξεκάθαρες θέσεις πάνω στην ιστορία της επιστήμης, άρα προκαλεί την κριτική.)

  96. atheofobos said

    Δεν διόρισαν οι Γερμανοί τον Λογοθετόπουλο καθηγητή στην Ιατρική Σχολή Αθηνών γιατί αυτός ήταν ήδη καθηγητής σε αυτήν αρκετά χρόνια πριν τον πόλεμο!
    Ο Λούρος ήταν και αυτός ταυτόχρονα Καθηγητής στην έδρα της Β΄Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής και ο Λογοθετόπουλος στην κατοχή τον έδιωξε από το Μαρίκα Ηλιάδη και μετέφερε εκεί την κλινική του.
    Ο Λαμπράκης ήταν νεαρός υποβοηθός στην κλινική του Λούρου και παρέμεινε με τον Λογοθετόπουλο ενώ οι περισσότεροι από τους συνεργάτες του παραιτήθηκαν.
    Σχετικές λεπτομέρειες στα:
    Α- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ -ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2011/03/20-22.html
    Β- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΓΟΘΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – ΚΑΤΟΧΗ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2011/03/blog-post_19.html

  97. atheofobos said

    96
    Υποβοηθοί ονομαζόντουσαν τότε οι σημερινοί ειδικευόμενοι.

  98. sarant said

    97 A, γιατί αρχικά νόμισα πως το είπες ειρωνικά. Δεν την ήξερα τη λέξη.

  99. gpoint said

    # 91, 93

    Καταγγέλλω τον Αγαθία και όλο του το Ιλλινόη διότι επί τόσας ώρας αποκρύπτει το συγκλονιστικό γεγονός της ανακήρυξης ως ποδοσφαιρίστριας της χρονιάς στις ΗΠΑ -από την ένωση προπονητών- της αθλήτριας της ΠΑΟΚάρας Μάρκου. Είναι προφανές πως τα σκουλήκια έχουν βγει από το χώμα στο ιλλινόη !!

    http://www.paok24.com/gynaikeio-podosfairo/84282/terastio-epiteugma-gia-tin-markou

  100. Γς said

    Α, με πρόλαβε ο Αθεόφοβος.

    Ποιον μωρέ διόρισαν οι Γερμανοί;

    Διετέλεσε κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής (1928–1929), και αργότερα πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1932–1933)

    Βέβαια όλα αυτά τα εξηγεί ο καθ ‘υλην αρμόδιος Αθεόφοβος.

    Η παρέμβασή μου είναι επί προσωπικού θέματος:

    Δεν φαντάζομαι με την φόρα που έχετε πάρει με τα παιδικάτα εκάστου και την παραχάραξη της ιστορίας να με συμπειλάβετε και μένα στους δοσίλογους επειδή γεννήθηκα το 1944 στο μαιεευτήριο που μνημονεύται στην καταγγελία υπό την διεύθυνση. εποπτεία, δεν ξέρω τι, των Λογοθετόπουλου, Λαμπράκη κλπ.

    Στο κάτω κάτω υπήρξα και αντιστισιακός αφού μετά κανα δυο μήνες από τη γέννησή μου οι Γερμανοί τα μάζεψαν κι έφυγαν.

    Κι όσο σκέφτομαι τον Γς τζούνιορ που γεννήθηκε και παραμένει ακόμα επί γερμανικού εδάφους.

  101. Γς said

    κι ο παππούς Γς στην κατοχή.

    Ηταν ντυμένος γερμανοτσολιάς;

  102. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    100: Γς, να τον χαίρεσαι ρε, παίδαρος 🙂

  103. Babis said

    «Το απίστευτο ταξίδι του φακίρη που παγιδεύτηκε σε μια ντουλάπα IKEA» του Πουερτολάς Ρομαίν εκδόσεις Πατάκη

    Αντιγράφω από την περιγραφή του βιβλίου.
    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο ΑτζατασάτρουΠατέλ, ένας Ινδός ντυµένος στα γκρίζα, µε αυτιά γεµάτα σκουλαρίκια κρίκους κι ένα γιγαντιαίο µουστάκι. Φακίρης στο επάγγελµα, αρκετά κατεργάρης, διάσηµος σε όλο το Ρατζαστάν για την ικανότητά του να τρώει κοµµάτια γυαλί (από ζάχαρη), να καταπίνει σπαθιά (πτυσσόµενα) και άλλα πολλά… Μια µέρα ο φακίρης µας αυτός προσγειώθηκε στο αεροδρόµιο Σαρλ Ντε Γκολ του Παρισιού, µε προορισµό τη Μέκκα της συναρµολόγησης: το κατάστηµα ΙΚΕΑ. Κι αυτό για να ανανεώσει τη σανίδα σωτηρίας του και σκληρό µέσο βιοπορισµού του: ένα κρεβάτι για φακίρηδες, από αυθεντικό σουηδικό πεύκο, µε 15.000 καρφιά, στην εξαιρετική τιµή των 99,99 ευρώ…

    Το Απίστευτο ταξίδι του φακίρη που παγιδεύτηκε σε µια ντουλάπα ΙΚΕΑ είναι µια πραγµατικά απίστευτη, ξεκαρδιστική περιπέτεια απ’ άκρη σ’ άκρη της Ευρώπης και έξω από αυτή, µια ιστορία έρωτα πιο αφρισµένη και σπαρταριστή κι από αναψυκτικό µε ανθρακικό, µα και καρπός περισυλλογής γύρω από µια τροµερή πραγµατικότητα: τη µάχη που δίνουν καθηµερινά οι παράνοµοι µετανάστες, οι απόλυτοι τυχοδιώκτες του εικοστού πρώτου αιώνα.

    «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» του ΑΛΜΠΕΡΤ ΧΟΥΡΑΝΙ εκδόσεις Ψυχογιός

    Αντιγράφω από την περιγραφή του βιβλίου.
    Καμία άλλη περιοχή στον σημερινό κόσμο δεν είναι τόσο σημαντική όσο η Μέση Ανατολή, και κανένας λαός δεν είναι πιο παρεξηγημένος από τους Άραβες. Σε αυτό το αριστουργηματικό έργο διαχρονικής αξίας, ο έγκριτος ιστορικός της Οξφόρδης διηγείται την πραγματική ιστορία των αραβικών λαών, από την εξάπλωση του Ισλάμ μέχρι το Παλαιστινιακό ζήτημα, από τον προφήτη Μωάμεθ μέχρι τον Μουαμάρ Καντάφι.

  104. Babis said

    12
    Ψευδόφιλα-Επιστήμη
    Wondrous Truths
    The Improbable Triumph of Modern Science- Συγγρ. Τζέι-Ντι Τράουτ.

    Υπάρχει στα Ελληνικά; Γιατί ψάχνω στο Google και δεν το βρίσκω.

  105. Ριβαλντίνιο said

    @ 90 Παναγιώτης Κ.

    ο αριθμός των βιβλίων που αφορούν στην πρώτη περίοδο (1941-46) είναι συντριπτικά μεγαλύτερος σε σύγκριση με τον αριθμό των βιβλίων για τη δεύτερη(1946-49).

    Αυτό συμβαίνει επειδή για την περίοδο 1946-49 τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο ΔΣΕ προσπαθεί να πάρει την εξουσία (ή μέρος αυτής) και ο ΕΣ τον εμποδίζει. Αντίθετα το ζουμί είναι το 1942-44 τόσο για τους αριστερούς όσο και για τους δεξιούς. Οι πρώτοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι ήταν περίοδος αντίστασης κατά των κατακτητών και των δοσιλογικών/ημιδοσιλογικών μη εαμικών οργανώσεων, ενώ οι δεύτεροι ότι ήταν «κατοχικός εμφύλιος» (1ος γύρος).
    ——————————————————————————–

    @ 91 Αγαθίας ο Σχολαστικός

    Πασίγνωστα αυτά ! Πολλοί «δοσίλογοι» άφησαν έργο. Ένας από αυτούς ήταν ο Λογοθετόπουλος. Το ίδιο και ο Μπάκος που ίδρυσε το ΝΜΤΣ και νομίζω έχουν και προτομή του. Και ο «δοσίλογος» Κατσιμήτρος ήταν αυτός που πέτυχε την πρώτη αμυντική μας νίκη το ’40. Και ο Τσολάκογλου νομίζω την πρώτη μεγάλη επιθετική νίκη το ’40.
    Άκου ένα περιστατικό που είχα διαβάσει στα Αντίποινα του Δορδανά. Κάποιοι φουκαριάρηδες έκλεψαν κάποια «πράγματα» (καλώδια από τις επικοινωνίες ; κάτι άλλο από τις σιδηροδρομικές γραμμές ; Δεν θυμάμαι καλά.) για να τα πουλήσουν για το υλικό τους και να βγάλουν κανένα φράγκο. Οι Γερμανοί μόλις το είδαν λένε «σαμποτάζ» και πάμε για αντίποινα και εκτελέσεις ! Είδε κι έπαθε ο Τσολάκογλου να τους δώσει να καταλάβουν πως δεν επρόκειτο για κανένα «σαμποτάζ» και ότι αυτό γινόταν και πριν έρθουν αυτοί να μας κατσικωθούν στο σβέρκο ! 🙂

    Υ.Γ. Επίσης για πολλούς ουσιαστικά η ΕΠΟΝ ήταν κάτι σαν διάδοχος της ΕΟΝ.
    ——————————————————————–

    @ 92 Γιάννης Κουβάτσος

    Όποιος δεν τα θέλει τα βιβλία των καλυβομαραντζίδηδων και μουμτζήδων να τα φέρνει σε εμένα που στενεύομαι οικονομικά να τα αγοράσω !!! 🙂 🙂 🙂
    ———————————————————————–

    @ 101 Γς

    γερμανοτσολιάς

  106. sarant said

    Ευχαριστώ για τις νεότερες προτάσεις

    Δανοτσολιάς δεν είναι αυτός;

  107. Ριβαλντίνιο said

    Δεν είναι ο Όθων ; Δεν είναι Βαυαρός ; Η μήπως είναι ο Γεώργις Α’ ; Μπερδεύτηκα ! 😦

  108. sarant said

    Δίκιο έχεις, ο Όθωνας πρέπει νάναι -νόμιζα πως ηταν ο Γεώργιος.

  109. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    – Ο Μεσαίωνας και το χρήμα: Δοκίμιο ιστορικής ανθρωπολογίας (Jacques Le Goff, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Απρίλιος 2016).

    – Η ιστορία ως πεδίο μάχης: Ερμηνεύοντας τις βιαιότητες του 20ού αιώνα (Enzo Traverso, εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Οκτώβριος 2016).

    bonus

    – Sapiens: Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου (Yuval Noah Harari, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Δεκέμβριος 2015).

  110. https://twitter.com/BookwormsPage

  111. Γς said

    110:

    Τελικά όλα είνι χάρτινα εκτός απ ο χαρί που είναι από ξύλο.
    Και τα βιβλία που είναι και στο πυρίτιο. Στα τάμπλετ, pdf και τέτοια,

  112. ΚΩΣΤΑΣ said

    @92

    Γιάννη, τουλάχιστο το δίτομο, η κόκκινη βία, του Σάκη Μουμτζή αξίζει; αριστερός, παλιός ρηγάς αυτός.

  113. 112

    διάβασα τις πρώτες 50 σελίδες και ήταν τόση η μανία του να τονίσει στον αναγνώστη πως είναι παλιός αριστερός και -στο καπάκι- να υπερβάλλει κάθε στοιχείο που δεν άντεξα, το αξιοποίησα όσο καλύτερα μπορούσα.
    Ένα μήνα προσάναμμα στο τζάκι.

  114. Μαρία said

    113
    Και πού να δεις τι γράφει στο λίμπεραλ για τα κομμούνια του συριζα.

  115. cronopiusa said

  116. ΚΩΣΤΑΣ said

    113
    Σκύλε, σου φάνηκε και κάπου χρήσιμο! «Να καώσι» αφού πρώτα διαβασθώσι συμπληρώνω εγώ.

  117. Γς said

    115:

    Εγώ ποτέ. Μόνο νερό. Αφτερ. Στο μπάνιο

  118. 116

    Όχι, φίλε μου. Δεν είχε ένα ψίχουλο τεκμηριωμένης πληροφορίας. Αναμάσαγε διαρκώς το πόσο κακιά είναι η αριστερά γιατί την έχει ζήσει αυτός στα 70ς και μας το διαβεβαιώνει.
    Αλλά θα μου πεις με τέτοιο τρόπο δεν εξελέγη κι ο Τράμπ πρόεδρας;
    Αν θες να πάρεις μια πρόγευση διάβασε τα άρθρα του εν λόγω κυρίου στο λίμπεραλ.γκρ. Κι άμα βρεις ένα γραμμάριο ζουμί ή μια πρωτότυπη ιδέα, μου λες!
    Καληνύχτα.

  119. Μαρία said

    Ο κουμπάρος βέβαια δούλευε στο γραφείο του Λοβέρδου.

  120. sarant said

    118 Νομίζω ότι είναι για πέταμα ό,τι γράφει ο Μουμτζής

    119 Ποιες είναι οι 24 μονάδες διαφορά;

  121. Μαρία said

    120
    Σε δημοσκόπιση αναφέρεται.
    https://www.google.gr/search?q=24+%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82+%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC&ie=utf-8&oe=utf-8&client=firefox-b&gfe_rd=cr&ei=pJlMWJn6J8Pc8Afnlo2oCQ

  122. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    120 >>Ποιες είναι οι 24 μονάδες διαφορά;
    τριχομονάδες 🙂

  123. Παρατηρώ, ομολογουμένως όχι πλέον με μεγάλην έκπληξη, πως οι περισσότεροι σχολιαστές εδωμέσα αλληλοπροτείνουν …νοσταλγικά «ιστορικά» αναγνώσματα με επίκεντρό τους την «νοσηρή» θεματολογία της «κομμουνιστικής» περιπέτειας στην Ελλάδα κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα και την «δράση» των αμφιλεγόμενων πρωταγωνιστών της!

    Προσωπικά βρίσκω εντελώς σχιζοφρενική την εμμονή κάποιων να απολαμβάνουν(!!!) ΣΗΜΕΡΑ, ως αναγνώστες της εορταστικής περιόδου, την περισπούδαστη …»κριτική» αναδίφηση σε ιστορικά πρόσωπα και πράγματα εκείνης της άθλιας εποχής. Ίσως, αυτούς να μην τους έχει εγγίσει ΣΗΜΕΡΑ τόσον οδυνηρά η τωρινή αθλιότητα της «πρώτης-φορ’-αριστερά»ς και να διαθέτουν (υλικώς ΚΑΙ ψυχολογικώς) τα απαραίτητα αποθέματα ανοχής τους στην ντροπή και αντοχής τους στον πόνο, ή, ίσως, προσδοκούν να αντλήσουν «ηρωικά» … «διδάγματα» από τα γεγονότα τα τοτινά για τα σημερινά με την ίδια βεβαιότητα και την ίδιαν λαχτάρα που οι πιστοί χριστιανοί προσδοκούν ανάσταση νεκρών!

    Το δικό μου «πνεύμα», των «εποχιακών» αναγνωσμάτων, σάς το παρουσίασα εκτενώς μεσοκαλόκαιρα, όταν πρό 5μήνου σάς είχα προτείνει έναν μακρύ υπερ-αναλυτικόν κατάλογο (κάπου 70+) ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ βιβλίων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ιδανικών για στιγμές ονειρικής απομόνωσης τόσο στην καυτήν άμμο της παραλίας με μουσική υπόκρουση τον ανάλαφρον παφλασμό του κύματος στην ερημική ακρογιαλιά και τις μακρινές φωνές των παραθεριστών στην απέναντι πλαζ, όσο και για τα δροσερά σεντόνια των θερμών θερινών νυκτών με μουσική υπόκρουση το τερέτισμα των τζιτζικιών και γρύλισμα των γρύλων, φυσικά όταν πλέον κάθε άλλη ευχάριστη δραστηριότητα της ημέρας έχει ολοκληρώσει τον δικόν της κύκλο…

    Εμέναν, λοιπόν, εάν τώρα μού επιτρέπεται από τον αγαπητόν ΝΙΚΟκύρη να προτείνω βιβλία τα οποία ΔΕΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2016 αλλά είναι ΚΛΑΣΣΙΚΑ, ΠΛΕΟΝ, και τα θεωρώ ιδανικά προς ανάγνωση κατά την ηδυπαθή ραστώνη της 20ήμερης χειμερινής εορταστικής περιόδου (εννοείται: στην νωχελική θαλπωρή τής ξάπλας σ’ ένανε μαλακό καναπέ μιάς γωνιάς του ζεστού ημιφώτιστου καθιστικού σας, υπό τον απαλόν κατευθυντικόν φωτισμό μιας κοντινής λάμπας αναγνώσεως και τις μακρυνές πολύχρωμες αναλαμπές που σκορπούν τα φωτάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου, επίσης απαλά, στους γύρω σκοτεινούς τοίχους, τις κουρτίνες, τους πίνακες, τα χαλιά μαζί με τις ζεστές πορτοκαλόχρωμες ανταύγειες απ’ τις τρεμοπαίζουσες τελευταίες φλόγες που ξεπηδούν από τα μυρωδάτα ημικαρβουνισμένα κούτσουρα στο παραγώνι, με μακρυνή μουσική υπόκρουση σοφτ-τζαζ ή ρυδ’μ-μπλούζ σε σιγανή ένταση και τή συνοδεία ενός ποτηριού γλυκού σαμιώτικου κρασιού ή, έστω, «μαυροδάφνης» με λίγα ξερά σύκα, σταφίδες, χουρμάδες, αμύγδαλα, καρύδια και φουντούκια), φυσικά όταν πλέον κάθε άλλη ευχάριστη δραστηριότητα της ημέρας έχει ολοκληρώσει τον δικόν της κύκλο…,

    θα σάς έλεγα, το λοιπόν:

    – Αυτά τα Χριστούγεννα, φίλοι μου, ανακαλύψ’τε (ή ξαναθυμηθείτε) τον «μεγαλύτερον αμερικανό πεζογράφο του 20ου αιώνα» (κατά την, ίσως υπερβάλλουσα αλλά ενδεικτική, γνώμη του Γκρέη’αμ Γκρην), εκείνον που ΑΔΙΚΩΣ του «κόλλησαν» κάποτε τη … «ρετσινιά» του (παρακατιανού;;;) συγγραφέα «Επιστημονικής Φαντασίας» ενώ το έργο του υπερβαίνει κάθε ταξινομική κατηγοριοποίηση και, ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ, ο άνθρωπος καθίσταται ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ακουμπώντας τα «καυτά» ζητήματα των ανοιχτών τοπικών πολεμικών συγκρούσεων, των προσφύγων, της κλεπτοκρατίας των τραπεζικών οίκων, της «εισβολής» των λαθρομεταναστών απ’ τον «3ον κόσμο», των ακραία βίαιων θρησκευτικών αντιπαραθέσων, της αφύπνισης του φασιστικού ερπετού, των ολέθριων περιβαλλοντικών επιπτώσεων της βιομηχανικής παραγωγής, του παγκόσμιου «χαστουκιού» με το «ζωντάνεμα» των «χάρτινων» τίγρεων της Ασίας, του οριστικού τέλους όλων των ιδεολογιών (για όλους όσους, φυσικά, δεν βρίσκονται υπό καταστολή νοητικών λειτουργιών!…), του ανεξήγητου παραλογισμού που δέρνει την ιδεολογικώς αγκυλωμένη παγκόσμια διανόηση σε σχέση με τις πολιτικές της εκτιμήσεις και τις προτάσεις της, την καθημερινή μοναξιά του ατόμου μέσα στο πλήθος (όπως αυτή παρατηρείται σήμερα ό,που γης από τους χρήστες των «κοινωνικών δικτύων»), κλπ, κλπ, κλπ, …

    ΓΝΩΡΙΣ’ΤΕ, κυρίες & κύριοι, τον ξεχωριστό, τον ευφυή, τον χιουμορίστα, τον παιγνιώδη, τον αποκαλυπτικό, τον ανατρεπτικό, τον χαρισματικό, τον παρεξηγημένο, τον απροσδόκητον, τον μ-ε-γ-ά-λ-ο
    ΚΟΥΡΤ ΒΟΝΝΕΓΚΑΤ: αυτά τα Χριστούγεννα, σάς συνιστώ, να τιμήσετε την μνήμη του με το να εγκύψετε στα …άπαντά του. Δεν ξέρω εάν έχουν κυκλοφορήσει σε «σώμα» Απάντων όλα τα έργα του, ούτε ξέρω να σάς πω αυτήν την στιγμή πόσα και ποιά έργα του έχουνε μεταφρασθεί στα ελληνικά (εγώ ξέρω μόνον 2-3, από την δεκαετία του ’80, όχι ιδιάιτερα αντιπροσωπευτικά του). Εάν έχετε καλή γνώση της αγγλικής, αναζητή’στε Ο,ΤΙ δικό του στο πρωτότυπο και διαβάστε τα ΟΛΑ, το ένα μετά το άλλο.
    Θα περάσετε μοναδικά…! Κάν’τε το ΚΑΙ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ…! (Χώρια που στο τέλος είναι πολύ πιθανόν να σάς έχουνε φύγει και κάποιες …τσίμπλες από τα μάτια!)

    Καλή ανάγνωση και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !

  124. Γς said

    123:

    Και που άκουα μωρέ [εκπομπή; βίντεο;] αυτές τις μέρες ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι που ξεφυλλίζανε βιβλία:

    -Αυτό λέε για πόλεμο.
    -Τι πόλεμο;
    -Εμφύλιο.
    -Τι είναι εμφύλιος πόλεμος;
    -Να, που οι Ελληνες πολέμαγαν Ελληνες
    -Και γιατί οι Ελληνες πολέμαγαν Ελληνες;

    Και το αγοράκι:

    -…δεν ξέρω.

  125. Γς said

    122:

    >τριχομονάδες

    και καρκίνος του προστάτη

  126. Νίκος Μαστρακούλης said

    123: Όποιος έχει «περίσσευμα» τα «εισαγωγικά», τα «βάζει» και στα «λάχανα».

  127. 126
    Ε, ναι…! Και λοιπόν; Εσύ τι ζόρι τραβάς; Εγώ για να τα βάλω, θα πει πως θέλω να δώσω στις λέξεις εκείνες μιάν διαφορετική σημασία από αυτήν που παίρνουν στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσής τους και ετούτο επιχειρώ να επισημάνω με τα εισαγωγικά. Εσύ εκεί κόλλησες, βρε Μαστρακούλη; Ή βρήκες ευκαιρία, τώρα που είπα κι εγώ κάτι να προτείνω στο κοινό εδωμέσα, σαν ευγενική ανταπόδωση κι εσύ να μού …προσφέρεις την καλή σου κουβέντα, φίλε μου, ;


  128. Στέλιου Μαρίνη: «Οι περιπέτειες των λέξεων των Μαθηματικών στην Ελληνική Γλώσσα»

  129. https://left.gr/news/deka-vivlia-poy-xehorisan-2016

  130. sarant said

    129 Kαναδυό τα έχω στη λίστα των αδιάβαστων…

  131. Ριβαλντίνιο said

    @ 120 α) sarant

    Δεν συμφωνούν όλοι. 🙂 Π.χ. ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου παρακάτω (33 : 15, 37:20 κ.α. ) το λέει αξιόλογο βιβλίο.

    Στο παρακάτω βίντεο μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος τις απόψεις του συγγραφέα πριν αγοράσει ή όχι τα βιβλία του για να μην μετανιώσει για την επιλογή του.

    Ενδεικτικά :

    1ω1λ10δευ : Οι Άγγλοι ήταν αρχικά 5000 σε όλη την χώρα και έφτασαν τις 40.000 συνολικά. Νούμερα όπως 60.000 ή 80.000 είναι απαράδεκτα.

    1ω7λ : Ο ελληνικός λαός δεν ήθελε τον κομμουνισμό.

    1ω8λ : Ο ΔΣΕ ποτέ δεν ξεπέρασε τις 25.000, απ’τους οποίους 8.000 – 12.000 Σλαβομακεδόνες. Και το 1949 συνολικά σε 18.000 μαχητές οι 12.000 ήταν Σλαβομακεδόνες.

    1ω 12λ : Η οικουμενική κυβέρνηση εκπροσωπούσε το 80% του ελληνικού λαού. 70.000 εθελοντές στον ΕΣ κατά του κομμουνισμού, αντίθετα οι ίδιοι οι κομμουνιστές δεν ήθελαν να πολεμήσουν. Χρησιμοποιεί κατά 70 % αριστερή βιβλιογραφία, απλώς αυτός παίρνει τα επιχειρήματά τους και «τα γυρνάει ανάποδα».

    1ω 13λ : ΗΠΑνοί και Άγγλοι απεχθάνονταν την ακροδεξιά για πρακτικούς λόγους.

    1ω 15λ : Τα στρατοδικεία ήταν πολύ χαλαρά στις ποινές κατά 85%. Λίγοι εκτελέστηκαν σχετικά (14.000 καταδίκες, μόνο όμως οι 3.000 εκτελέστηκαν).

    1ω17 λ έως 1ω24λ : Μακρόνησος.

    1ω44λ : Λευκή Τρομοκρατία. Οι πιο σκληροί κομμουνιστές ήταν της Λακωνίας.

    1ω57λ : Τάγματα Ασφαλείας.

    κ.α.

  132. Μόλις κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του Τζον λε Καρέ – και διαβάζεται απνευστί

    http://www.lifo.gr/articles/book_articles/125035

  133. Νίκος Μαστρακούλης said

    127: Ε, όχι και «φίλε μου»! Δεν σας επιτρέπω!

  134. «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ιστορικού αναθεωρητισμού»:

    https://left.gr/news/i-avastahti-elafrotita-toy-istorikoy-anatheoritismoy-ekdilosi-toy-ektos-grammis-savvato-1712

  135. Mπούφος said

    Αυτοβιογραφία Τζον Λε καρέ; Φύγαμεεεεε!

    Σκύλε

    να είναι πάντα φουντωτή η ουρά σου!

  136. Σ’ ωραίος! Το έχω ήδη παραγγείλει στο βιβλιοπωλείο του χωργιού.

  137. Μαρία said

    134
    Να το γράψει κάποιος, για να το δει κι η επαρχία.

  138. Ε, όλο και κάτι θα μπει στην Εφ.Συν. 😉

  139. Γιάννης Ιατρού said

    138: Σκύλε,
    Κρίμα που στις 18 πρέπει να ΄σαι στο χωργιό, αν πάω ίσως σου μεταφέρω κάτι

  140. Ριβαλντίνιο said

    @ 139 Γιάννης Ιατρού

    ίσως σου μεταφέρω κάτι

  141. Γεροτάσος said

    Καλημέρα.
    Ὡς νέος στήν παρέα, τολμῶ νά προτείνω ἀρκετά βιβλία, διαφόρων κατηγοριῶν, ὅπως τά παρουσίασα σέ ἄλλον ἱστότοπο.
    Λογοτεχνία: Τεῦκρος Μιχαηλίδης «κοῖλα κάτοπτρα, ἐπίπεδοι φόνοι» http://www.iporta.gr/politismos/vivlio/item/10439-te-kros-mixailidis-sfairika-katoptra-pipedoi-fonoi-to-tasou-geronta
    Γιάννης Μακριδάκης «Ἡ πρώτη φλέβα» http://www.iporta.gr/politismos/vivlio/item/10062-giannis-makridakis-proti-fleva-to-tasou-geronta
    Γιῶργος Σκαμπαρδώνης «Ὑπουργός νύχτας»
    Σκέψεις: Νούτσιο Ὄρντινε «Ἡ χρησιμότητα τοῦ ἄχρηστου» (τοῦ 2014) http://www.iporta.gr/politismos/vivlio/item/10391-nuccio-ordine-xrisimotita-to-xristou-to-tasou-geronta
    Φυσική/κοσμολογία: Κριστόφ Γκαλφάρ «Τό σύμπαν στά χέρια σας» http://www.iporta.gr/politismos/vivlio/item/9967-kristof-galfar-to-sympan-sta-xeria-sas-to-tasou-geronta

  142. sarant said

    141 Επειδή είχε τα λινκ, το σχόλιό σου είχε πιαστεί στη βαθιά σπαμοπαγίδα, όπου έμεινε δυο μέρες. Να με συμπαθάς. Πάντως δεν έχασε τν επικαιρότητά του.

  143. Mπούφος said

    Γεροτάσο που είσαι νέος
    αυτό του Γκαλφάρ το πήρα , αλλά…μου φάνηκε κουραστικό στο γράψιμο του, από άποψη γλώσσας, όχι από άποψη επιστημονικής πληροφορίας που δεν είμαι σε θέση να ελέγξω, βεβαίως.
    Πολύυ φιλολογία ρε φίλε , ο συγγραφέας (ή ο μεταφραστής του; ) . Το ψιλοβαρέθηκα. Γούστα είναι αυτά. Σόρρυ.;-(

  144. Μαρία said

  145. Μπλιάρχ…

  146. Mπούφος said

    145 Σκύλε
    νομίζω ότι το σωστό επιφώνημα είναι «μπλιαχ….»

  147. 146

    Το ρ στο μπλιάρχ υποδηλώνει τον πόνο στο λαρύγγι. 😉

  148. voulagx said

    Μπλιάρχ…ιδια
    Για βλαχοσκυλο σε ηξερα, ποτε μουγινες σκυλι ρατσας; 🙂

  149. Jago said

    Μπλλλλλιάξ….

  150. Μαρία said

    148
    Γιά δες αυτό: https://sarantakos.wordpress.com/2016/12/13/arimaspi-17/#comment-401470

  151. Mπούφος said

    Χα χα…αυτό με το βλαχοσκύλο που έγινε ράτσας, με άρεζε!

  152. έχω καιρό να πάω στα βουνά και μαλάκωσα.

  153. Γιάννης Ιατρού said

    152: Μόνο αυτό; Άσε που ‘ρχονται κι οι γιορτές και είσαι μέσα στις προετοιμασίες, απ΄ό,τι βλέπω 🙂 🙂

  154. 133
    Καλά, τότε, κύριε Νίκε Μαστροκούλη, ας γίνει όπως αγαπάς: μετά χαράς να το αποσύρω εκείνο το «φίλε μου» που δεν σ’ αρέσει.

  155. Μπούφος said

    80 Νίκος Κ.

    Ο Στέφανος Τραχανάς με το «Φάντασμα… «αξίζει ό,τι κι αν πεις! όπως «η Ζωζώ»! (έκαστος στο είδος του και ο Σαββόπουλος στα τραγούδια)

    Καλά Χριστούγεννα, καρντάσια!

  156. Μάντις said

    Ριβαντίνιο:

    με άρεζε που συμφωνείς!
    😉

    Προτείνω ως must και τους «Πειραιώτες¨του Δ. Χαριτόπουλου

    Ήρθαν πρόσφυγες από παντού. Γύρω από το έρημο αρχαίο Λιμάνι μαζεύτηκαν πρώτα Υδραίοι, Χιώτες, Μανιάτες, Κρητικοί, μετά Θρακιώτες, Πόντιοι, Νησιώτες, Μακεδόνες, Ρουμελιώτες, Πελοποννήσιοι, Θεσσαλοί, Ηπειρώτες και έφτιαξαν μια νέα ράτσα, λιμανίσια· τους Πειραιώτες.

    Μικρές ιστορίες από τη ζωή των Πειραιωτών στις δεκαετίες ’50 και ’60. Η σκληρή ζωή του λιμανιού, οι κάθε λογής χαρακτήρες, η ζωή με το ένα πόδι στη στεριά και το άλλο στη θάλασσα, η ανοιχτή ματιά των λιμανίσιων, η μετανάστευση, οι ιδιότυποι και περιθωριακοί τύποι, το ρεμπέτικο, οι συμμορίες και η κρατική βία, περνούν από τις σελίδες του βιβλίου και καταγράφονται με σκληρό χιούμορ.

    «Οι αναμνήσεις δεν τεμαχίζονται, τις έχεις μέσα σου και βγαίνουνε, άσχετα με ποια σειρά συμβαίνει αυτό. Είναι όλα μέσα μου αυτά, είναι ο Πειραιάς μέσα μου. Μ’ έπλασε και δεν τον ξεχνώ ποτέ. Στο βιβλίο, βέβαια, δεν έβαλα ορισμένα ακραία περιστατικά, τόσο δικά μου όσο και της πόλης. Και δεν τα έβαλα επειδή σήμερα φαντάζουν τόσο απίθανα που θα μπορούσαν να περάσουν για φτιαχτά. Ο Πειραιάς, ξέρετε, υπήρξε μια πολύ άγρια υπόθεση. Στις αρχές του 20ού αιώνα όλοι κοιμόντουσαν μ’ ένα πιστόλι κάτω απ’ το μαξιλάρι. Η αστυνομία μέτραγε 30 πυροβολισμούς ανά πεντάλεπτο. Αλλά και αργότερα, στη δική μου την εποχή, κάπως έτσι ήταν. Αυτοκτονούσαν κορίτσια λ.χ. επειδή δεν αντέχανε την όλη ιστορία. Κι από την άλλη ήταν οι ξένοι, οι τυχοδιώκτες, τα ρεμάλια. Ολοι εκεί μαζευόντουσαν. Το λιμάνι είχε το κεχρί, το χρήμα».

    Από την συνέντευξη του Δ. Χαριτόπουλου, Γ. Μπέκος, Το Βήμα (20.03.16)
    ΚριτικέςBack to top
    (…) Το βιβλίο αυτό, που μόλις κυκλοφόρησε, όπως και όλα του από τις εκδόσεις «Τόπος», εμπεριέχει ιστορίες και ειδήσεις της περιόδου από το 1947 έως το 1967. Σε μια αφήγηση που μοιάζει με γάργαρο ποταμό, ενιαία και κατά μόνας, με μια ιδιαίτερη σύνθεση ζωής, όπως τη ζουν ή την αφηγούνται οι άνθρωποι καθημερινά και όπως την απαθανάτισε ο Τύπος.
    «Πειραιά, ου μ’ εθέσπισεν» μας εξηγείται απ’ την αρχή ο Χαριτόπουλος. Για να μας βάλει ευθύς αμέσως και ειδυλλιακά σε ό,τι τον έκανε συγγραφέα: «Σήμερα μπήκε στο λιμάνι μια μικρή φώκια». «Φώτισε αλλιώς το λιμάνι», γράφει δυο παραγράφους παρακάτω. Και με ατμόσφαιρα, μαύρο χιούμορ, σκληρή ευαισθησία, ντόμπρο ύφος, λόγια σταράτα, νοσταλγία, πόνο, καμάρι κρυφό μάς συστήνει ό,τι γνώρισε, όποιους συνάντησε, μας μιλά για ό,τι άκουσε.
    Στις περίπου 180 σελίδες του βιβλίου, μαρτυρία, αναμνήσεις, πινακοθήκη ανθρώπων και παλίμψηστο εποχής, ανθρωπογεωγραφία μιας ιδιαίτερα αντιφατικής περιοχής κι εποχής, παρελαύνουν το περιθώριο και ο νόμος, ο κανόνας και η εξαίρεση, η απόκλιση και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας, τα ανθρώπινα σουσούμια και τα σουσούμια της πόλης: Ο Γιαννάκης, το μπουζούκι του Τσιτσάνη και ο αόμματος ακορντεονίστας, το πούσι του λιμανιού, οι στρατιώτες και ο κόσμος στο λιμάνι.
    Με εγκιβωτισμένες ειδήσεις της εποχής για εργατικά ατυχήματα, ζηλιάρες ερωμένες, σαλούς που πιστεύουν ότι είναι ο αρχάγγελος Μιχαήλ, λίγο πριν από τη ζεμπεκιά του Γιαννάτη «Μεμέτη μου, μεμέτη μου, νταλκά μου και σεκλέτι μου» και την κρατούσα νοοτροπία «Εδώ είναι Τρούμπα, δεν κελαηδάμε στους μπάτσους, δεν νταραβεριζόμαστε με μπάτσους, αυτά είναι τα πρώτα που μαθαίνεις». (…)
    Ελένη Γκίκα, Έθνος (19.03.16)

    Ο Διονύσης Χαριτόπουλος είναι γέννημα-θρέμμα Πειραιώτης και στον ανά χείρας τόμο μάς παραδίδει μια σειρά αφηγήσεων, όπου το κέντρο βάρους πέφτει πάνω στο βιωμένο, στο λοξό, στο ανεκδοτολογικό μα και στο ντοκουμέντο (πλήθος «μικρών» ειδήσεων εν είδει ρεπορτάζ πλαισιώνουν σαν ενθέματα τις ιστορίες), κοινός άξονας των οποίων όμως είναι πάντοτε το λιμάνι και ο κόσμος του. Κάθε καρυδιάς καρύδι σκιαγραφείται με αριστοτεχνικό τρόπο από έναν δεινό παραμυθά, ο οποίος είτε μας λέει κάτι βγαλμένο από το κεφάλι του είτε μεταφέρει κάτι που άκουσε ή είδε, είναι το ένα και το αυτό.
    Ηλίας Μαγκλίνης, Καθημερινή (20.03.16)

    Από το «Εκ Πειραιώς» περνάμε στους «Πειραιώτες», ως μια συνέχεια των βιωματικών εμπειριών του συγγραφέα, που ανασύρει ουσιαστικά τις επώδυνες μνήμες της μετεμφυλιακής Ελλάδας (1947-1967), οι οποίες μέσα από τη γραφή λαμβάνουν τις διαστάσεις μιας ανίερης λιμανίσιας θείας μετάληψης. Πρόκειται για μιαν αφήγηση ιστοριών παντός καιρού, όπου κυρίαρχο στοιχείο είναι η «λιμανίσια» ψυχή όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από την πρόσμιξη διαφόρων κοινοτήτων, με κοινό τόπο τη σκληρότητα, εκεί όπου ο σιωπηρός διάλογος της συνείδησης με τον εαυτό της παίρνει τη μορφή των ενστίκτων, εκεί όπου ο πολιτισμός έχει αποτύχει να υποκαταστήσει τις πράξεις με τα λόγια.
    Ο κόσμος του Χαριτόπουλου δεν μιλά, αλλά πράττει, ζει στο σκοτάδι όπως οι περιοχές που δεν έχουν ηλεκτροδοτηθεί – το φως των λόγων στο λιμάνι δεν περνά. Οι ήρωές του ζουν δίχως διχασμούς, δεν έχουν υποστεί το εσωτερικό τσάκισμα που γεννά η αμφιβολία. Στις σύντομες διηγήσεις περιστατικών όπου αναδεικνύονται χαρακτήρες, τόποι, συμπεριφορές, αντιλήψεις – ό,τι δηλαδή προσφέρει η ανθρώπινη κατάσταση μέσα στην καθημερινότητά της – παρατίθεται εμβόλιμα ένα ανθολόγιο μικρών ειδήσεων της εποχής. Μικρές ειδήσεις διάσπαρτες που περιγράφουν μεγάλα δράματα και υπονοούν ακόμα μεγαλύτερα…
    Ταυτόχρονα, δίπλα στη χαμοζωή, η ειδησεογραφία προβάλλει υπερατλαντικά ταξίδια, δρομολόγια ονειρικά, ναυπηγήσεις πλοίων – έναν ασυγκράτητο δυναμικό μελλοντικό κόσμο πλούτου και ονείρου, άπιαστο για τους ανθρώπους της πιάτσας, για όλο αυτό το ανθρωπομάνι των προσφύγων που έφτασαν στο λιμάνι γιατί εκεί τους ξέβρασε η μαύρη τους η μοίρα. Ονόματα παλιά, μυθικά από γειτονιές, περιοχές, διαδρομές με ανθρώπινο ψυχισμό, μπαμπεσιά και μπέσα, όλα μαζί συνθέτουν ένα τοπογραφικό του Πειραιά, αυθαίρετο, παράνομο, αλλά κυρίως αναδεικνύουν τη φουρτουνιασμένη, σκοτεινή πλευρά ενός κόσμου καταραμένου από τη φτώχεια και την καταδίκη της προσφυγιάς, ενός κόσμου όπου αντιπαραβάλλεται τυφλά ο φόνος αντί του φόνου, η κλοπή αντί της κλοπής, η προσβολή αντί της προσβολής – ενός κόσμου απελπιστικά πρωτογενούς συμπεριφοράς, που γνωρίζει ενστικτωδώς την τιμή και την αιδώ αγνοώντας την ηθική.
    Έτσι, ο Χαριτόπουλος και σ’ αυτό το «πειραιώτικο» βιβλίο του, που έρχεται ως συνέχεια του «Εκ Πειραιώς», απαθανατίζει την ευγένεια και το κάλλος ενός κόσμου που μάχεται μεταξύ τιμής και ευτελισμού!
    Ξενοφώντας Μπρουντζάκης, Το Ποντίκι (17.03.16)

  157. https://left.gr/news/left-vivlio-o-giannis-maris-gia-tin-ypothesi-polk-toy-g-leontariti

    Ο Γιάννης Μαρής για την υπόθεση Πολκ του Γ. Λεονταρίτη

  158. Ριβαλντίνιο said

    Να πω ότι και ο Φαίδων Μαλιγκούδης που μας άφησε σχετικά πρόσφατα είχε γράψει ωραία βιβλία.

    Το πιο πρόσφατό του ήταν το ΣΛΑΒΟΙ ΣΤΗ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ. Ο σύνεσμος έχει αναλυτικά περιεχόμενα για να δείτε αν σας ενδιαφέρει. Για τον τρόπο γραφής του ή τα θέματα που πραγματεύεται μπορείτε να κοιτάξετε και στο παλιό ιστολόγιο που διατηρούσε για να δείτε αν σας ενδιαφέρει :

    ΘΕΜΑΤΑ ΣΛΑΒΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
    http://phmalingoudis.blogspot.gr/2008/07/blog-post.html

    ================================================================================================================================

    Βιβλίο για τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ μας

    Τεκμηριωμένα με παραπομπές και φωτογραφίες. Δέκα χρόνια έρευνας σε 88 ιδιωτικές και δημόσιες αρχειακές συλλογές. 1.100 σπάνιες φωτογραφίες και ντοκουμέντα. 472 καταπράσινες σελίδες. Το βιβλίο που θα αλλάξει τον χάρτη της ιστορίας του Παναθηναϊκού.Πρόκειται για το πολυτελές λεύκωμα «Και Χιλιάδες Τίτλοι», το οποίο κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική, υπό την αιγίδα του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου. Το βιβλίο παρουσιάζει την ιστορία του Τριφυλλιού, μέσα από τους επίσημους ομαδικούς τίτλους του σε όλα τα αθλήματα και σε όλες τις ηλικιακές βαθμίδες..Μέσα από πλούσιο φωτογραφικό υλικό, λίστες και επεξηγηματικές σημειώσεις, παρουσιάζεται η πολυαθλητική δραστηριότητα του Παναθηναϊκού και το πώς αυτός εξελίχθηκε με την πάροδο των ετών από ποδοσφαιρικό σωματείο σε «Πρωταθλητής σ’ όλα τα σπορ». Οι τίτλοι του Παναθηναϊκού παρατίθενται τόσο ανά άθλημα, όσο κι ανά χρονιά και είναι –όλοι ανεξαιρέτως– πλήρως τεκμηριωμένοι, με παραπομπές και επεξηγήσεις. Το βιβλίο προλογίζει ο πιο πετυχημένος, σε ό,τι αφορά κατακτήσεις τίτλων σε ομαδικά σπορ, αθλητής του Ομίλου, Φραγκίσκος Αλβέρτης. Στις σελίδες του θα διαβάσετε, μεταξύ πολλών ακόμα, για τους «άγνωστους» τίτλους του Τριφυλλιού στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ, στον στίβο και στα υπόλοιπα σπορ.Το λεύκωμα τιμάται 35 ευρώ, όμως για τις εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς θα πωλείται –μόνο κατόπιν παραγγελίας– στη μειωμένη τιμή των 25 ευρώ. Οι συντάκτες του βιβλίου αποποιούνται οποιοδήποτε δικό τους τυχόν οικονομικό κέρδος –πλην των εξόδων έκδοσης– και θα προσφέρουν αυτό το ποσό στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο. Συγγραφείς του βιβλίου είναι οι: Ανδρέας Οικονόμου, Αριστοτέλης Μπενόγλου, Παναγιώτης Αλαφάκης, Νίκος Πετρόπουλος, Γιώργος Κοκοής και Άγγελος Σκλαβουνάκης. Επικοινωνία – παραγγελίες: http://www.facebook.com/titloipao
    Υ.Γ. Το 1963, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Γιώργος Ανδριανόπουλος είπε: «Ο Παναθηναϊκός υπήρξε και παραμένει πρωτοπόρος των αθλητικών εκδηλώσεων του τόπου μας και αποτελεί τον Σύλλογον των Πρωταθλητών, την πεμπτουσίαν του ελληνικού αθλητισμού». Τα λόγια του παραμένουν πάντοτε διαχρονικά…».

    Η σελίδα τους στο φατσομπούκι :

    https://www.facebook.com/titloipao

    και η επίσημη σελίδα τους :

    http://www.titloipao.gr/

    Για να δείτε για τι δουλειά μιλάμε κοιτάξτε εδώ 6 σελίδες από το βιβλίο :

    https://photos.google.com/share/AF1QipMA9xRfIstzziYgkR43qOCTTUYrTOczP4ZpvGul9-xDiL_BVV_ljxQzY0ALkuCgsQ?key=aHo4Y2ZFY0NoSElkLWpTRTczVXA0RFVjdGMzTjhn

    Θα προστεθούν άγνωστοι τίτλοι στο παλμαρέ του συλλόγου μας :

    https://photos.google.com/share/AF1QipMA9xRfIstzziYgkR43qOCTTUYrTOczP4ZpvGul9-xDiL_BVV_ljxQzY0ALkuCgsQ/photo/AF1QipMOS-HyvQ2Gbkut0tIeesT2B65YEiBgIOHL8_Cl?key=aHo4Y2ZFY0NoSElkLWpTRTczVXA0RFVjdGMzTjhn

    πλήρως τεκμηριωμένοι :

    Π.χ.

    Χόκεϋ: Πρωτάθλημα Ελλάδας 1930 (Άνδρες) – Εφ. «Ακρόπολις», 2 Ιουλίου 1930

    Ποδηλασία Δρόμου: Πρωτάθλημα Ελλάδας 1934 (Άνδρες) – Εφ. «Αθλητικά Χρονικά», 6 Ιουλίου 1934

    https://photos.google.com/share/AF1QipMA9xRfIstzziYgkR43qOCTTUYrTOczP4ZpvGul9-xDiL_BVV_ljxQzY0ALkuCgsQ/photo/AF1QipPXnZYoaiiuwVLrv-ElH2lDO0R54a0_aPHitvS8?key=aHo4Y2ZFY0NoSElkLWpTRTczVXA0RFVjdGMzTjhn

  159. Ριβαλντίνιο said

    @ 156 Μάντις

    με άρεζε που συμφωνείς!

    Για πες τίποτα παραπάνω ; 🙂 Πού συμφωνώ ;

  160. Μπούφος said

    159

    Ριβαλντίνιο,

    επειδή γνωρίζω το πρόσωπο, οι μάντεις συχνά μιλούν αόριστα. Δεν το έχεις δει στην τηλεόραση; σε αυτές που λένε το μέλλον; (κοίτα. σίγουρα κάπου συμφωνούσε μαζί σου σε κάτι, αλλά μετά έχασε το νούμερο του σχολίου και τώρα, μη της πεις να καθίσει να τα ξαναδιαβάσει όλα, πέρασαν και ώρες, πάει! το ξέχασε! Σημασία έχει ότι συμφωνούσε!)

    Εσύ να είσαι πάντα καλά!
    😉

  161. Ριβαλντίνιο said

    @ 160 Μπούφος

    🙂

    Και εσύ να είσαι καλά ! Καλά Χριστούγεννα και καλή Πρωτοχρονιά να έχεις !!!

  162. spatholouro said

    Πολύ με κέντρισε και τσίμπησα το βιβλίο του Ν. Σινιόσογλου, που τον έχω διαβάσει και πολύ καλό τον βρίσκω: «Αλλόκοτος ελληνισμός –δοκίμιο για την οριακή εμπειρία των ιδεών». Όσοι έχουν ανάλογα ενδιαφέροντα, πιστεύω θα αποζημιωθούν:

    http://www.politeianet.gr/books/9786185004507-siniosoglou-nikitas-kichli-allokotos-ellinismos-265849

  163. Νικόλαος Βαρβατάκος said

    Καλησπέρα σε όλους τους φίλους και τις φίλες. Εύχομαι το νέο έτος να είναι γεμάτο υγεία, δημιουργία και προσφορά για εσάς και τους ανθρώπους που αγαπάτε.

    Γράφω το σχόλιο αυτό με την ιδιότητα του επιμελητή και ενός εκ των δύο συντελεστών της πρόσφατης έκδοσης του νέου βιβλίου του Πέτρου Πικρού με τίτλο «Εις τα άδυτα και τα ερέβη των φυλακών μας», ορμώμενος από το σχόλιο που έκανε για το εν λόγω βιβλίο στο forum το μέλος Corto, στις 9-12-2016 (ανάρτηση υπ’ αριθ. 43).

    Κατ’ αρχάς, χαίρομαι που το βιβλίο άρεσε στο εν λόγω μέλος, το οποίο και ευχαριστώ για τη γενικώς εύσημη αναφορά που του έκανε.

    Θα ήθελα, ωστόσο, να σταθώ λίγο στον χαρακτηρισμό (από τον φίλο ή τη φίλη Corto) της έκδοσης αυτής ως «απλής» και «ίσως όχι επαρκώς επιμελημένης»…

    Η έκδοση αυτή, το «Εις τα άδυτα και τα ερέβη των φυλακών μας», αποτελείται κατά κύριο λόγο από 30 άρθρα-ρεπορτάζ που δημοσίευσε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» το 1926 ο δημοσιογράφος και λογοτέχνης Πέτρος Πικρός. Τα άρθρα αυτά αναδημοσιεύονται στην παρούσα έκδοση γλωσσικώς επιμελημένα, χωρίς αντιδεοντολογικές παρεμβάσεις στο ύφος και στη μορφή των κειμένων του Π. Πικρού, συνοδευόμενα συγχρόνως από ερμηνευτικές υποσημειώσεις όπου χρειαζόταν (π.χ. για τη μετάφραση ξένων λέξεων ή φράσεων στο πρωτότυπο) υπό μορφή υποσημειώσεων (με τη γνωστή «Σημείωση του Επιμελητή» [Σ.τ.Ε.]).
    Μαζί με τα άρθρα-ρεπορτάζ, και για την όσο το δυνατόν καλύτερη ιστορική τους πλαισίωση, το βιβλίο περιλαμβάνει:
    α) Πρόλογο με ποικίλα ιστορικά και εν γένει ενημερωτικά στοιχεία για τον συγγραφέα Πέτρο Πικρό, που συνέγραψε ο δάσκαλος-συγγραφέας κ. Γιάννης Μπάρτζης,
    β) Συνοπτική ιστορική εισαγωγή και σχόλια,
    γ) Φωτογραφικό υλικό από την τότε (ιδίως) εποχή.

    Για τη συγγραφή της ιστορικής εισαγωγής και των σχολίων διερεύνησα (και χρησιμοποίησα) πληθώρα πηγών, μεγάλο μέρος των οποίων αποτελεί πρωτογενές ιστορικό υλικό από τη δεκαετία του 1920 και γενικότερα από την εποχή του μεσοπολέμου – κάτι που ο αναγνώστης/αναγνώστρια μπορεί να διακριβώσει, απλώς ρίχνοντας μια ματιά στη βιβλιογραφία.
    Συγχρόνως, στα σχόλια -μαζί με την παράθεση επιπλέον ιστορικών στοιχείων- έκανα και ορισμένες αναφορές στο συγκαιρινό σωφρονιστικό μας σύστημα και στη σημερινή κατάσταση των ελληνικών φυλακών, αξιοποιώντας και την εμπειρία μου ως πρώην εργαζομένου σε κατάστημα κράτησης. Τις αναφορές αυτές τις έκανα σε μια προσπάθεια να συνδέσω το τότε με το τώρα, έτσι ώστε αυτό το «κομμάτι ιστορίας» που επιμελήθηκα να μην είναι απλώς ένα σύνολο από «στείρες» παραπομπές, αλλά να δίνει και ερεθίσματα για γενικότερη σκέψη, με γνώμονα το παρόν και το μέλλον.

    Απολογούμενος για την έκταση του παρόντος σχολίου μου, περνώ σε ένα ερώτημα-«διά ταύτα»:

    Αν η συγκεκριμένη αυτή έκδοση, με όλο αυτό το (ιστορικό, φιλολογικό, δημοσιογραφικό, σωφρονιστικό, θεωρητικό και βιωματικό) υλικό που περιλαμβάνει, είναι «απλή» και «ίσως όχι επαρκώς επιμελημένη»…

    τότε μια «μη απλή» και «επαρκώς επιμελημένη» έκδοση, τι θα πρέπει άραγε να περιλαμβάνει…;

    Όπως και αν έχει, ευχαριστώ το μέλος Corto για την αναφορά που έκανε – προτρέποντάς το, ωστόσο, να κοιτάξει εκ νέου το βιβλίο και τα περιεχόμενά του.
    Σε κάθε περίπτωση, μια συγγραφική εργασία εξ ορισμού υπόκειται σε κριτική και επαφίεται στο αναγνωστικό κοινό να την αξιολογήσει.
    Η κριτική πάντοτε μας κάνει καλύτερους – και δη αν είναι εμπεριστατωμένη και καλοπροαίρετη.

    Φιλικά, με εκτίμηση και ευχές για το νέο έτος,

    Νίκος Βαρβατάκος

  164. sarant said

    163 Καλημέρα, ευχαριστώ για το εκτενές σχόλιό σας, πάντοτε εκτιμώ τέτοιες απαντήσεις σαν και τη δική σας.

    Δυστυχώς το βιβλίο δεν το είδα ώστε να μπορώ κι εγώ να πω τη γνώμη μου. Το είχα στα υπόψη αλλά το ξέχασα. Πάντως, ο Γιάννης Μπάρτζης που αναφέρθηκε έχει κάνει μια πολύ καλή δουλειά για τον Πικρό.

  165. Νικόλαος Βαρβατάκος said

    Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

    Με μεγάλη μου χαρά σάς προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα και δημοσιογράφου της Αριστεράς του μεσοπολέμου Πέτρου Πικρού, με τίτλο «Εις τα άδυτα και τα ερέβη των φυλακών μας» (δημοσιογραφική έρευνα του 1926 δημοσιευμένη σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος», η οποία -εμπλουτισμένη με πληροφοριακό υλικό και επιστημονικά σχολιασμένη- κυκλοφορεί αυτοτελώς σε βιβλίο για πρώτη φορά 90 χρόνια μετά).
    Η παρουσίαση θα γίνει την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2017 και ώρα 18.30 μ.μ. στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ένωσης Συντακτών Ημερήσιων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) (Ακαδημίας 20, α΄όροφος).

    Θα μιλήσουν:
    Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Παντελής Μπουκάλας,
    Η δημοσιογράφος Πόλυ Κρημνιώτη,
    Ο δρ. Παν. Αθηνών Γιάννης Δ. Μπάρτζης, και
    Ο επιμελητής της έκδοσης Νίκος Βαρβατάκος

    Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός Σοφία Ιωαννίδη.

    Είσοδος ελεύθερη.

    Η παρουσία σας θα μας χαροποιήσει και θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

    Σας ευχαριστώ πολύ!

    Με εκτίμηση,

    Νίκος Βαρβατάκος

  166. Corto said

    163 – 165:
    Κύριε Βαρβατάκο,

    μόλις τώρα είδα το σχόλιό σας, γιαυτό και σας απαντώ με καθυστέρηση.
    Συγχαρητήρια και πάλι για την εργασία που κάνατε στην συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο το έχω προτείνει σε πολλούς φίλους, όχι μόνο στο ιστολόγιο ,αλλά και ευρύτερα.
    Βεβαίως έχετε κάνει εξαιρετική δουλειά, και οπωσδήποτε ήταν υπερβολή δική μου να χαρακτηρίσω την έκδοση «όχι επαρκώς επιμελημένη».
    Υπάρχει όμως μια μικρολεπτομέρεια που με οδήγησε σε αυτήν την βιαστική κρίση: στην βιβλιογραφία, εφόσον ως πηγή του πρωτοτύπου αναφέρεται το Διαδίκτυο και συγκεκριμένα η ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων, θεωρώ ότι θα έπρεπε να αναφέρεται και ο αριθμός καθεμίας ψηφιακής σελίδας στην οποία βρίσκεται το κάθε δημοσίευμα. Ναι μεν προς τιμή σας αναφέρετε την ηλεκτρονική διεύθυνση, αλλά ο αναγνώστης του βιβλίου, ο οποίος θέλει να ελέγξει την μεταγραφή, είναι υποχρεωμένος να πηγαίνει μπρος – πίσω μέχρι να πετύχει την ημερομηνία.
    Τέλος πάντων, έχοντας προφανώς συναίσθηση ότι η παραπάνω παρατήρηση συνιστά ασήμαντη λεπτομέρεια για τους περισσότερους αναγνώστες, σας συγχαίρω και πάλι.
    Αν μου επιτρέψει η εργασία μου (δύσκολο ομολογουμένως), θα προσπαθήσω να έρθω την Τετάρτη και να σας γνωρίσω και από κοντά.

    Φιλικά Corto (ο)

  167. spatholouro said

    Τα άρθρα αυτά του Πικρού, όσο γνωρίζω, μνημόνευσε για πρώτη φορά ο Stathis Gauntlett στη διδακτορική διατριβή του «Rebetika Carmina Graeciae Recentioris» (Οξφόρδη 1978 -έκδοση σε βιβλίο 1985).

    ΥΓ. Θα είχε ενδιαφέρον να πληροφορούμασταν σε τί συνίσταται η γλωσσική επιμέλεια των κειμένων του Πικρού στην υπό συζήτηση έκδοση.

  168. Corto said

    167:
    Πάντως τα κείμενα του Πικρού (όχι ο πρόλογος και τα σχόλια) είναι σε πολυτονικό -δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι αυτό.

  169. Μαρία said

    https://www.efsyn.gr/arthro/stis-fylakis-ta-sidera

  170. sarant said

    166 Λιγάκι υπερβολικό αυτό με τον αριθμό της ηλεκτρονικής σελίδας -η στάνταρ αναφορά, σε βιβλία, είναι με την ημερομηνία του φύλλου.

  171. Corto said

    170:
    Σύμφωνοι, υπερβολή δική μου. Τον στενοχώρησα τον άνθρωπο άδικα.
    Και είναι πολύ καλή έκδοση, από όσο μπορώ να κρίνω.

    (Κόλλησα με την αρίθμηση των σελίδων, γιατί σημαντικό τμήμα της βιβλιογραφίας του είναι από το Διαδίκτυο και επιπλέον, εκτός των δημοσιευμάτων του Πικρού, τουλάχιστον 6 αναφορές είναι από την Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Βουλής, οπότε η καταγραφή της σελίδας θα βοηθούσε σε κάποια ψαξίματα).

  172. Μαρία said

    170, 171
    Μου θυμίσατε σημείωση στο βιβλίο της Μαρίνου: «…μελέτησα και τη διατριβή του τάδε ….Ο συγγραφέας δεν παραπέμπει στο υλικό του αρχείου που χρησιμοποίησε και στις πηγές του συναντάμε την αόριστη αναφορά «ΕΛΙΑ». Επομένως δεν είναι δυνατή η παραπομπή σ’ αυτόν»

  173. Νικόλαος Βαρβατάκος said

    170: Αγαπητέ φίλε Corto, δεν με στενοχωρήσατε καθόλου – τουναντίον, χαίρομαι που (βασιζόμενος στην αναφορά σας) μου δόθηκε η δυνατότητα να παραθέσω κάποια στοιχεία σχετικά με αυτό το συγγραφικό έργο.
    Θα χαρώ πολύ να γνωρίσω διά ζώσης και εσάς και κάθε άλλο φίλο και φίλη από αυτό το forum που θα με τιμήσει με την παρουσία του/της.

    167: Το θέμα της γλωσσικής επιμέλειας των άρθρων του Πέτρου Πικρού είναι ένα ζήτημα που με απασχόλησε ιδιαίτερα, πριν αποφασίσω τελικά να ακολουθήσω την προσέγγιση που επέλεξα (πάντοτε με σεβασμό στο πρωτότυπο και στον συγγραφέα). Χαίρομαι πολύ που θίγετε το θέμα αυτό, και επιφυλάσσομαι να γράψω αναλυτικά γι’ αυτή την προσέγγισή μου μέσα στις επόμενες ημέρες. Πιστεύω πως θα είναι μια καλή ευκαιρία, για όλους τους φίλους και φίλες του forum, να ανταλλάξουμε σκέψεις και «καλές πρακτικές» αλλά και να μοιραστούμε προβληματισμούς μας σχετικά με το εν γένει ζήτημα της γλωσσικής επιμέλειας ενός κειμένου.

  174. Corto said

    173:
    Ευχαριστώ πολύ! Δεν είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρω να έρθω, αν και με ενδιαφέρει ιδιαιτέρως η παρουσίαση, αλλά σε κάθε περίπτωση επειδή πιστεύω ότι ενδιαφέρονται και άλλοι αναγνώστες του Ιστολογίου, αν ληφθεί κάποιο βίντεο από την εκδήλωση και αναρτηθεί σε κάποιον ιστοχώρο (π.χ. youtube), κοινοποιήστε μας τον σχετικό σύνδεσμο.

    Εύχομαι καλή επιτυχία στην εκδήλωση και στην εμπορική πορεία του βιβλίου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: