Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Λεξιλογώντας για το Χρυσό δρεπάνι (Αστερίξ)

Posted by sarant στο 12 Δεκέμβριος, 2016


coverΕδώ και δύο χρόνια έχω αρχίσει να παρουσιάζω, κάθε δυο μήνες, από μία περιπέτεια του Αστερίξ, ενός από τα πιο αγαπημένα μου κόμικς.

Όπως έχω πει, με μια δόση υπερβολής βέβαια, οι 24 τόμοι του Αστερίξ (εννοώ την κοινή δημιουργία του Ρενέ Γκοσινί και του Αλμπέρ Ουντερζό) είναι μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Γαλλίας στον παγκόσμιο πολιτισμό μεταπολεμικά. Τουλάχιστον η γενιά μου, που γνώρισε τον Αστερίξ στα φοιτητικά της χρόνια, τον αγάπησε σχεδόν ομόθυμα -και η ανταπόκρισή σας σε αυτές τις δημοσιεύσεις ήταν πολύ θετική, οπότε είχα πει ότι θα αρχίσω να παρουσιάζω στο ιστολόγιο, έναν προς έναν, τους 24 τόμους του Αστερίξ, κάτι που, με μια συχνότητα έναν τόμο κάθε δίμηνο (και εφόσον δεν κάνω παρασπονδίες, όπως έκανα φέτος), θα μας πάρει τέσσερα χρόνια.

Ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο του 2014, με μια παρουσίαση της περιπέτειας Αστερίξ στους Βρετανούς και μετά με μια γενική παρουσίαση των πρωταγωνιστών του κόμικς. Τον Δεκέμβριο είχαμε τη δεύτερη περιπέτεια, την Κατοικία των θεών, τον Φλεβάρη 2015 είδαμε τον Μάγο (ή Μάντη) ενώ στα τέλη Απριλίου παρουσίασα τον «Αστερίξ στη χώρα των Ελβετών». Τέλη Ιουνίου 2015 παρουσιάστηκε Ο αγώνας των αρχηγών, η πέμπτη περιπέτεια της σειράς, αλλά στα τέλη Αυγούστου δεν είχαμε περιπέτεια για τεχνικούς λόγους. O κύκλος συνεχίστηκε στα μέσα Οκτωβρίου με τον Αστερίξ στην Κορσική και η τελευταία δημοσίευση για το 2015 ήταν την παραμονή των Χριστουγέννων με τον Αστερίξ Λεγεωνάριο. Το 2016 ξεκίνησε με την περιπέτεια Οβελίξ και σία τον Φλεβάρη, ενώ τον Απρίλιο ανέβασα το Δώρο του Καίσαρα. Τον Ιούνιο είχε πέσει πολλή δουλειά, τον Αύγουστο είχαμε το… θερινό ραστόνι (και θα ήταν ευκαιρία να βάλουμε τον Αστερίξ Ολυμπιονίκη, κρίμα), οπότε ξαναπιάσαμε το νήμα τον Οκτώβριο με την Ασπίδα της Αρβέρνης. Σήμερα έχουμε την ενδέκατη περιπέτεια της παρουσίασής μας, δηλαδή πλησιάζουμε στα μισά. Θα δούμε το Χρυσό δρεπάνι.

Θυμίζω ότι οι περιπέτειες του Αστερίξ κυκλοφόρησαν σε αυτοτελείς τόμους στα ελληνικά πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τις εκδόσεις Ψαρόπουλου (σε μετάφραση αρχικά του Κώστα Ταχτσή και μετά του Αργύρη Χιόνη) ενώ αργότερα κυκλοφόρησαν σε νέα μετάφραση (της Ειρήνης Μαραντέι) από τις εκδόσεις Μαμούθ, που είναι και η έκδοση που (νομίζω πως) βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο εμπόριο.

Εγώ έχω γαλουχηθεί με τις μεταφράσεις του Ψαρόπουλου, και ομολογώ πως τις βρίσκω καλύτερες, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι τις έχω συνηθίσει. Από την άλλη, ο δεύτερος μεταφραστής βρίσκεται σε δύσκολη θέση, διότι ίσως αισθάνεται αναγκασμένος να αποφύγει τα λογοπαικτικά ευρήματα του πρώτου. Ένα σταθερό χαρακτηριστικό των παρουσιάσεων που κάνω εδώ είναι η σύγκριση των δύο ελληνικών μεταφράσεων, Ψαρόπουλου και Μαμούθ. Η κυρία Ιρένε Μαραντέι, που έχει κάνει τις μεταφράσεις της σειράς Μαμούθ, μάς έκανε την τιμή να σχολιάσει εδώ και να επισημάνει ότι δεν προσπάθησε να αποφύγει τις μεταφραστικές επιλογές του Αργύρη Χιόνη, όπως είχα υποθέσει.

Την περιπέτεια, όπως εκδόθηκε από τον Ψαρόπουλο, τη σκανάρισε κάποιος φίλος. Ίσως έχει ένα μικρό πρόβλημα το σκανάρισμα, κάπως θαμπές μου φαίνονται μερικές σελίδες. Τέλος πάντων, την περιπέτεια την ανέβασα σε έναν ιστότοπο φιλοξενίας, απ’ όπου μπορείτε να την κατεβάσετε ή να τη διαβάσετε ονλάιν.

Το Χρυσό δρεπάνι είναι μόλις η 2η χρονολογικά από τις 24 περιπέτειες του Αστερίξ που μας χάρισε το δίδυμο Γκοσινί-Ουντερζό και αν προσέξετε το σκίτσο θα δείτε πως οι μορφές των ηρώων δεν έχουν ακόμα στανταριστεί εντελώς (Αυτό πάντως είναι πολύ πιο έκδηλο στην πρώτη περιπέτεια, «Αστερίξ ο Γαλάτης»).

Το Χρυσό δρεπάνι παρουσιάστηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Πιλότ το 1960-61 και το 1962 κυκλοφόρησε σε αυτοτελή τόμο. Είναι μια από τις «ταξιδιωτικές» περιπέτειες εσωτερικού, όπου οι ήρωες δεν ταξιδεύουν σε κάποιο μακρινό μέρος, αλλά μέσα στη Γαλατία -στην καρδιά της μάλιστα, τη Λουτέσια. Επίσης είναι περιπέτεια χαμηλών τόνων, αφού δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός κίνδυνος που να απειλεί το χωριό ούτε κάποιο σχέδιο των Ρωμαίων για να υποτάξουν τους ανυπόταχτους Γαλάτες.

Για να διακινδυνεύσω μια εκτίμηση, θα στοιχημάτιζα ότι πολύ δύσκολα θα βρισκόταν κάποιος αστεριξόφιλος που να δηλώσει πως η αγαπημένη του περιπέτεια είναι το Χρυσό δρεπάνι, έστω κι αν αρκετοί θα της έδιναν καλό βαθμό.

Η υπόθεση

Ενώ όλα κυλούν ειρηνικά κι ανέφελα στο ανυπόταχτο χωριό, ο δρυίδης Πανοραμίξ παθαίνει μια ζημιά: σπάει το χρυσό δρεπάνι του (αν το γκι κοπεί με κοινό δρεπάνι, δεν θα έχει μαγικές ιδιότητες). Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ ξεκινούν λοιπόν για τη Λουτέσια, το σημερινό Παρίσι, όπου μένει ο καλύτερος κατασκευαστής δρεπανιών, που μάλιστα τυχαίνει να είναι μακρινός ξάδερφος του Οβελίξ. Το θέμα επείγει, επειδή ο Πανοραμίξ πρέπει να πάρει μέρος σε ενα μεγάλο συνέδριο δρυιδών.

Φτάνοντας στη μεγαλούπολη, όμως, βρισκουν κλειστό το εργαστήριο του ξαδέρφου, άφαντο τον ίδιο και κλειστά τα στόματα των γειτόνων. Διαπιστώνουν επίσης ότι στην αγορά υπάρχει μεγάλη έλλειψη χρυσών δρεπανιών -και οι μαυραγορίτες ζητούν υπέρογκα ποσά. Τελικά ανακαλύπτουν ότι η σπείρα των μαυραγοριτών έχει απαγάγει τον ξάδελφο του Οβελίξ -και, το πιο αναπάντεχο, ότι ο έπαρχος της Λουτέσιας είναι ο επικεφαλής της σπείρας.

Τα πρόσωπα

cadeauxΟ ξάδερφος του Οβελίξ, ο κατασκευαστής των δρεπανιών, λέγεται Amérix, από την Αμερική -και ίσως όχι τυχαία ο Οβελίξ λέει στην αρχή της περιπέτειας πως είναι ο μόνος από την οικογένεια που πρόκοψε. Ο Χιόνης τον αποδίδει «Μαλαματίξ» ενώ στις εκδόσεις Μαμούθ η Ιρένε Μαραντέι τον λέει «Ταλαντίξ». Ο Οβελίξ δεν τον έχει δει ποτέ του -τελικά μοιάζουν στο πρόσωπο, αλλά ο ξάδερφος είναι πολύ πιο αδύνατος και μικρόσωμος. Ο Οβελίξ κουβαλάει ένα μενίρ για να του χαρίσει επειδή, όπως λέει, les petits cadeaux entretiennent l’amitié, που είναι γαλλική παροιμία και σημαίνει «τα μικροδωράκια συντηρούν τη φιλία», κατά την απόδοση της Μαραντέι.

Αυτός που εμφανίζεται για αρχηγός της σπείρας είναι ένας Γαλάτης ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου, ονόματι Avoranfix (από το A vos rangs, fixe! δηλ. «Στις γραμμές σας, προσοχή»), ενώ το πρωτοπαλίκαρό του λέγεται Lentix (ίσως απο το lentille -φακός/φακή). Και οι δυο έχουν φάτσες ανθρώπων της νύχτας και μπράβων.

Στην ελληνική μετάφραση, ο Χιόνης βαφτίζει Παρασιτίξ τον αρχηγό ενώ η Μαραντέι τον λέει Νονίξ. Στο πρωτοπαλίκαρο συμπίπτουν: Μπραβίξ τον λένε και οι δύο.

Ο Χιόνης είχε την πολύ καλή ιδέα να βάλει τον Παρασιτίξ να μιλάει μάγκικα με μια δόση καθαρεύουσας, όπως στον Τσιφόρο. Παράδειγμα στη σκηνή αυτή, οπου ο Παρασιτίξ έχει προτείνει στον Αστερίξ ένα χρυσό δρεπάνι «ένα πραματάκι πρώτης, 3000 χρυσά»

parasitix

«3000 ακατέβατα. Λόγω η συνέλευσις στο δάσος των Καρνυτών, δε βρίσκονται πια χρυσά δρεπάνια στη Λουτέσια». Και μετά: «Μη μου ξαναφέρεις ζητιάνους στην επιχείρησις». (Η Μαραντέι το minables το αποδίδει ‘λεχρίτες’).

«Ποιος είναι ζητιάνος;» θυμώνει ο Αστερίξ και ακολουθει γενική σύρραξη, οπότε επεμβαίνει το παρατυχόν ρωμαϊκό περίπολο και οδηγεί τους ήρωές μας στον έπαρχο.

prefetlaughtonΟ έπαρχος, ο Gracchus Pleindastus (λογοπαίγνιο με το plein d’astuces = όλο τεχνάσματα) είναι τυπικό δείγμα Ρωμαίου αριστοκράτη, που πλήττει θανάσιμα με τα πάντα.

Ο Χιόνης τον απέδωσε Στρογγύλους (ή ίσως Στρόγγυλους, αφού τα γράμματα είναι κεφαλαία, άτονα) ενώ η Μαραντέι τον είπε Γράκχους Βαρεμάριους, ίσως πιο πετυχημένο.

Ο Γκοσινί έδωσε στον Ουντερζό εντολή να σκιτσάρει τον έπαρχο με τα χαρακτηριστικά του μεγάλου βρετανού ηθοποιού Τσαρλς Λώτον, ο οποίος είχε παίξει και ρόλους Ρωμαίων π.χ. στον Σπάρτακο -νομίζω πως η ομοιότητα είναι ολοφάνερη.

Λογοπαίγνια και ατάκες

Υπάρχει κι ένας Αρβέρνιος ταβερνιάρης, γείτονας του Μαλαματίξ, που ξέρει τι έχει γίνει αλλά φοβάται να το πει και από το φόβο του πουλάει την ταβέρνα και φεύγει με τη βοϊδάμαξα για τη Ζεργκόβια, οπότε ο Αστεριξ και ο Οβελίξ τον κυνηγάνε (με τα πόδια!) στην εθνική οδό.

rn7

Εδώ υπάρχουν και κάμποσοι γουστόζικοι αναχρονισμοί.

  • Η…. καταδίωξη γίνεται στην Ρωμαϊκή οδό VII, υπαινιγμός για τη Route Nationale 7, την εθνική οδό που έπαιρναν οι Παριζιάνοι για να κατέβουν στη Μεσόγειο.
  • H πινακίδα δεξιά γράφει Ralentissez, esclaves au travail («Αργά, έργα σκλάβων» μεταφράζει ο Χιόνης) που παραπέμπει στο τυποποιημένο μήνυμα Ralentissez ! Ouvriers au travail (εργάτες δηλαδή).
  • Ο Οβελίξ παρατηρεί: Il doit y avoir des amphorisages, λογοπαίγνιο με το embouteillage (μποτιλιάρισμα) με τον αμφορέα στη θέση της μποτίλιας. Αυτό εύλογα αποδίδεται αμφορεάρισμα/αμφοράρισμα από τους δυο μεταφραστές μας.

benhurΠρωταγωνιστεί επίσης στην περιπέτεια η μεγαλούπολη, το Παρίσι ή μάλλον η Λουτέσια, που παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά των σύγχρονων μεγαλουπόλεων: πολυκοσμία, μολυσμένος αέρας, ο Σηκουάνας γεμάτος σκουπίδια (αμφορείς!) και, βέβαια, κυκλοφοριακό χάος.

– Άντε από δω βάρβαρε!

– Τι μας παριστάνεις ρε; Τον Μπεν Χουρ;

Βέβαια, την εποχή εκείνη όλη κι όλη η Λουτέσια χωρούσε στο νησάκι του Σηκουάνα, που σήμερα λέγεται Ιλ ντε λα Σιτέ, όπως δείχνει και το εξώφυλλο της περιπέτειας.

Στο τέλος της περιπέτειας, οι δυο φίλοι εγκαταλείπουν την πρωτεύουσα τραγουδώντας Lutèce c’est une blonde, υπαινιγμός στο προπολεμικό τραγούδι της Μιστεγκέτ Paris c’est une blonde. «Η Λουτέσια είναι θεσπέσια» αποδίδει ο Χιόνης, ενώ «Η Λουτετία είναι μια οπτασία» η Μαραντέι.

Υπάρχει κι άλλη μια αναφορά σε τραγούδι. Στην αρχή-αρχή της ιστορίας, βλεπουμε τον Οβελίξ να πελεκάει ένα μενίρ και να τραγουδάει «Γλυκιά μου Γαλατία…» -Douce Gaule στο πρωτότυπο, που είναι υπαινιγμός στο πολύ γνωστό (στους Γαλλους τουλάχιστον) τραγούδι Douce France του Σαρλ Τρενέ.

Και βέβαια, παρόλο που αυτή είναι μόλις η δεύτερη περιπέτεια της σειράς, στο τέλος της περιπέτειας ο βάρδος Κακοφωνίξ δεν τραγουδάει, διότι κάποιος (όχι πάντως ο σιδεράς, ο οποίος δεν έχει ακόμα κάνει την εμφάνισή του) τον έχει φιμώσει και δέσει μέσα στην καλύβα του. Αντίθετα, στην πρώτη περιπέτεια (Αστερίξ ο Γαλάτης, που δεν την έχουμε παρουσιάσει ακόμα εδώ) ο βάρδος είναι παρών στο καταληκτικό τσιμπούσι.

 

 

 

 

Advertisements

188 Σχόλια to “Λεξιλογώντας για το Χρυσό δρεπάνι (Αστερίξ)”

  1. Καλημέρα, μα τον Τουτάτη.

  2. Πρώτος, και χωρίς μαγικό φίλτρο.

  3. Ούτε μένα, βέβαια, είναι η αγαπημένη μου περιπέτεια, είναι όμως η πρώτη που διάβασα μικρός.

    Όσο προχωρά η σειρά, πάντως, πείθομαι ότι οι μεταφράσεις της Μαραντέι είναι ελαφρώς καλύτερες. Εξαίρεση βέβαια το παλικάρι αγκαλιά με το σκουτάρι!

  4. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Χωρίς να θυμάμαι ακριβώς, νομίζω ότι αυτές οι πρώτες περιπέτειες, είχαν πολλά προβλήματα στο χρωματισμό (δεν ξέρω γιατί), π.χ. κάποιοι Ρωμαίοι δεν φόραγαν το γνωστό πράσινο χιτώνα, άλλα σημεία καλύπτονταν από ενιαίο χρώμα κλπ. Ξαναεκδόθηκαν πρόσφατα αποκατεστημένες ψηφιακά, με τα σωστά χρώματα. Νομίζω στην Ελλάδα ήταν εκείνες που κυκλοφόρησαν με σκληρό εξώφυλλο, γύρω στο 2008-2009;

  5. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Τέτοια προβλήματα υπάρχουν όντως σε αυτό το τεύχος

  7. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    3. Eσύ καλά τα λες για τη Μαραντέι, αλλά το μπλογκ σου μαράντωσε (κρυάδα ,ξέρω!…). Σε λίγες μέρες κλείνεις εξάμηνο χωρίς ρηφρές! Έτσι όπως πας, θα χάσεις και την επιδότηση μέσω των κοινοτικών πακέτων… 🙂

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Εγώ δεν διάβασα Αστερίξ.
    Τον απολαμβάνω όμως στο σινεμά.
    Έχει μεγάλη διαφορά;
    Καλημέρα.

  9. Babis said

    8
    Εγώ δεν διάβασα Αστερίξ.

    Αμόρφωτε!

  10. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Nικοκύρη, νομίζω ότι είναι το Ίλ ντε λα Σιτέ (αυτό με την Παναγιά πάνω, τεσπά) κι όχι το άλλο δίπλα. Η χαρακτηριστική μυτούλα βορειοδυτικά είναι ξεκάθαρη. Και η γέφυρα είναι η Πον(τ) Νεφ. 🙂

  11. Παναγιώτης Κ. said

    @9. Τόσο μεγάλη διαφορά ε! 🙂
    Ούτε μίκυ μάους διάβασα, ούτε κλασικά εικονογραφημένα.
    Διάβασα όμως Μάσκα, Μυστήριο, Μικρό Ήρωα, Ιούλιο Βερν.
    Το σώζω; Τι λες. 🙂

  12. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    10. Επίσης,αν δεν κάνω λάθος, στο Ντε λα σιτέ υπάρχουν κατάλοιπα ρωμαϊκών οχυρώσεων -κάτι τέτοιο, όχι;

  13. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα, καλή εβδομάδα, και χρόνια πολλά στους αρκετούς εορτάζοντες, ιστολογίου και μη.
    Δυστυχώς, όπως έχω ξαναπεί, η πολύ ωραία αυτή σειρά των αναρτήσεων, με πετυχαίνει σε ένα «μεσοβέζικο» στάδιο, μεταξύ του να θυμάμαι τις ιστορίες εγώ, και να τις έχω ξαναθυμηθεί επειδή τις διαβάζω με τα παιδιά μου ! 🙂

  14. sarant said

    13 Γιατί «δυστυχώς» όμως;

    10-12 Στο εξώφυλλο, έχεις δίκιο, είναι η Ιλ ντε λα Σιτέ.

  15. 7 Εξάμηνο ε; Τι να κάνω που έπεσε δουλειά!

  16. Πάνος με πεζά said

    @ 14 : Κυρίως «δυστυχώς» γιατί δεν έχω καν τα τεύχη, με τα οποία θα μπορούσα να αντιπαραβάλλω τις πολύ ωραίες αναλύσεις, ή και να τα ξαναδιαβάσω… Βεβαίως, όταν κάποια στιγμή ξαναγοραστούν, scripta manent…

  17. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα.

    @10, 12, 14β: Île de la Cité
    Ωραία η απεικόνιση στο εξώφυλλο.

  18. Corto said

    3:
    Κατά σύμπτωση και για μένα είναι το πρώτο Αστερίξ που διάβασα (εκδ. Ψαρόπουλος). Το είχα μάθει απέξω και ακόμα θυμάμαι ολόκληρους διαλόγους.

    Είναι ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ για έναν επιπλέον λόγο: έχει αστυνομική δομή και μια «σκοτεινή», σχεδόν μυστηριώδη ατμόσφαιρα (το δάσος με τους ληστές και τους λύκους, το υπόγειο μαγαζί, το ντόλμεν κλπ). Επίσης ο διάλογος είναι περιορισμένος, είναι σχετικά «βουβή» ιστορία.
    Διαβάζεται πιο πολύ ως περιπέτεια και λιγότερο ως κωμωδία.

  19. sarant said

    18 Εύστοχες παρατηρήσεις!

  20. Corto, πολύ εύστοχο!

  21. (μωρέ μπράβο, απίκο και συγχρονισμός!)

  22. Jimakos said

    Στο μεγάλο καρέ, πριν φτάσουν οι ήρωες στην Λουτετία, λέει ότι «…δεν βρήκαν που να κοιμηθούν γιατί έπεσαν ακριβώς τη μέρα της μεγάλης κούρσας με βοϊδάμαξες, του Σουϊντίνουμ». Αυτό είναι αναφορά στο ράλι του Λε Μαν, που είναι 24ωρο. Ένας μάλιστα από τους χαρακτήρες, είναι καρικατούρα του Ζαν Γκρατόν, κομίστα του Michel Vaillant, που αφρούσε έναν ραλίστα.

    Καλημέρα, μα τον Τουτάτη!

  23. Corto said

    19 – 20: Ευχαριστώ αμφότερους!

  24. gpoint said

    Βασικά το αγαπημένο μου εικονογραφημένο ήταν ο Λούκυ Λουκ…ίσως τόχουν οι Κυψελιώτες ( Λουκιανός ). τα τεύχη του Λ.Λ. τα έχω όλα στην πρώτη τους έκδοση τα περισσότερα, Αστερίξ και Τιν Τιν λίγα, τα περισσότερα στα αγγλικά

  25. sarant said

    22 Πολύ σωστά!

    Και με την ευκαιρία: χρόνια πολλά στον Σπιριντιόνε, τον Spyridon και γενικά τους Σπύρους του ιστολογίου!

  26. Avonidas said

    Καλημέρα.

    η Λουτέσια, που παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά των σύγχρονων μεγαλουπόλεων: πολυκοσμία, μολυσμένος αέρας, ο Σηκουάνας γεμάτος σκουπίδια (αμφορείς!)

    Ο Ιουλιανός, πάντως, τον βρήκε πεντακάθαρο, με κρυστάλλινα νερά. Αλλά ίσως να τον απολύμαναν για την περίσταση 😉

  27. Avonidas said

    «Η Λουτέσια είναι θεσπέσια» αποδίδει ο Χιόνης, ενώ «Η Λουτετία είναι μια οπτασία» η Μαραντέι.

    Σε κάποια φάση, δεν είχε συνθέσει και μια «ωδή» ο Κακοφωνίξ για τη Λουτετία, που ξεκίναγε «Λουτετία, είσαι μια οπτασία»;

  28. Avonidas said

    Το Χρυσό δρεπάνι είναι μόλις η 2η χρονολογικά από τις 24 περιπέτειες του Αστερίξ που μας χάρισε το δίδυμο Γκοσινί-Ουντερζό και αν προσέξετε το σκίτσο θα δείτε πως οι μορφές των ηρώων δεν έχουν ακόμα στανταριστεί εντελώς

    Μια απορία που την έχω καιρό (δε θυμάμαι να το έχω ξαναρωτήσει): υπάρχει κάποια λογική στη σειρά επανέκδοσης αυτών των ιστοριών; Θέλω να πω, γιατί οι ελληνικές εκδόσεις δεν ακολουθούν τη χρονολογική σειρά;

    Το ίδιο μοτίβο έχω παρατηρήσει και στο Λούκυ Λουκ, και στο Ιζνογκούντ. Εντάξει, για τα κόμιξ της Ντίσνευ, π.χ., που οι σχεδιαστές και οι σεναριογράφοι είναι πολλοί και η παραγωγή χαώδης, δεν τίθεται θέμα χρονολογικής σειράς, αλλά γιατί να μην ακολουθείται στις πιο συνεκτικές δημιουργίες του Γκοσινύ;

  29. Μανιατολεσβιος said

    αυτο παντως με τα φτερα του κρανους του Αστεριξ που κινουνται αναλογα με τις εκφρασεις του, εχει πολυ πλακα

  30. sarant said

    28 Υποθέτω ότι απέφυγαν να ξεκινήσουν με την πρώτη χρονολογικά ιστορία (Αστερίξ ο Γαλάτης) επειδή σε αυτήν δεν είχε ακόμα ρονταριστεί το σκίτσο και φοβήθηκαν ότι θα έδιωχνε κάποιους αναγνώστες

  31. Corto said

    28:
    Έτσι θα έπρεπε, αλλά φαίνεται ότι τουλάχιστον όταν η ελληνική έκδοση του Αστερίξ περιήλθε στην Μαμουθκόμιξ, πρέπει να έγιναν διάφορα εκδοτικά λάθη.
    Χαρακτηριστικά, η πρώτη σειρά που κυκλοφόρησε είχε ψεύτικα εξώφυλλα, με πρόχειρες σιλουέτες των προσώπων και μονόχρωμο φόντο. Σαν να τα είχε κάνει κάποιος ξεπατικωτούρα από το πρωτότυπο.
    Επίσης στην επανέκδοση του Λούκυ Λούκ (που ανήκε ούτως ή άλλως στην Μαμουθκόμιξ) έλειπαν τα βιογραφικά σημειώματα των ηρώων (ο Δικαστής, ο Τζέσσε Τζαίημς κλπ).

  32. Cyrus Monk said

    Bonjour…
    …ο Αστεριξ και ο Οβελίξ τον κυνηγάνε (με τα πόδια!) στην εθνική οδό
    Πρὸς τί το θαυμαστικό; Ἀφοῦ τὸ διευκρινίζει ὁ Ὀβελίξ : (Καὶ τὰ βόδια μὲ τὰ πόδια πᾶνε!).
    Δὲν ἔχω τὸ γαλλικὸ πρωτότυπο, ὁπότε πρέπει νὰ ὑπάρχει κάποιο λογοπαίγνιο ποὺ χάνω, κάπου στὴν ἀρχὴ τῆς περιπέτειας, ὅταν ὁ Ἀστερίξ λέει ὅτι τὰ δρεπάνια τοῦ Ταλεντὶξ εἶναι γνωστὸ ὅτι εἶναι τὰ καλύτερα (δυστυχῶς μοῦ ἔχει μείνει μόνο ἡ μετάφραση τῆς Μαραντέι).

  33. Λεύκιππος said

    Κάτι πρέπει να γίνει, δημοσίευση on line εννοώ, και με τον Ιζνογούντ. Άλλο επίπεδο και στυλ βέβαια, αλλά το ίδιο καλό.

  34. Γιάννης Ιατρού said

    Χρόνια πολλά στους Σπύρους (και Σπυριδούλες, ;ν έχουμε…) εδώ στο μπλογκ, ειδικά στον Spiridione

    αλλά και σ’ όλους τους άλλους (μια πρόχειρη έρευνα έβγαλε, εκτός των κρυφοσπυρ*: 🙂 ):

    Spiro Apostolou
    Spiros Skolarikis
    spyridon
    Spyros

    Σπύρος
    Σπύρος Α.
    Σπύρος Ηλ. Μπούμπουκας
    Σπύρος Σκολαρίκης

  35. Ριβαλντίνιο said

    @ 8 Παναγιώτης Κ.

    Ούτε εγώ. Προτιμούσα Λούκυ Λούκ.

    @ 24 gpoint

    το αγαπημένο μου εικονογραφημένο ήταν ο Λούκυ Λουκ

    +1

  36. Corto said

    Το χρυσό δρεπάνι των Δρυίδων είναι πραγματικό ιστορικό στοιχείο. Αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο (Φυσική Ιστορία, XVI, 95) στην περιγραφή της τελετής της δρυός, κατά την οποία οι Δρυίδες σκαρφάλωναν σε μία ιερή δρυ και έκοβαν γκι με χρυσό δρεπάνι. Με αυτό παρασκεύαζαν ένα ελιξίριο γονιμότητας που ήταν συνάμα και αντίδοτο για κάθε δηλητήριο.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Ritual_of_oak_and_mistletoe#cite_note-Pliny-1

  37. Γιάννης Ιατρού said

    37: Corto
    …με χρυσό δρεπάνι…..

    Εμ βέβαια, με χρυσό, τότε δεν είχαν βγει (ή είχαν καταργηθεί προ πολλού) τα κεραμικά (λίθινα) δρεπάνια…
    Έτσι, για να αποφεύγεται η επίδραση της σκουριάς/του σιδήρου… όπως στο κόμιμο των φρέσκων μυρωδικών/βοτάνων 🙂

  38. Corto said

    38:
    Σωστή παρατήρηση Γιάννη!
    Είχαν σοφία οι αρχαίοι, ήξεραν εμπειρικά να φυλάγονται από κινδύνους. Διαβάζω ότι το γκι (ή γκυ;), ο ιξός στα ελληνικά, έχει πράγματι ιαματικές ιδιότητες.

    «Σήμερα, η δράση και χρήση του για την αντιμετώπιση διαφόρων παθήσεων στην ιατρική, είναι αποδεδειγμένη και έχει εγκριθεί τόσο από το FDA-USA, όπως και από αντίστοιχους ευρωπαϊκούς οργανισμούς. Θεωρείται διεγερτικό του ανοσοποιητικού συστήματος ενώ, επηρεάζει τη διαδικασία της διαφοροποίησης των καρκινικών κυττάρων και της κυτταρικής απόπτωσης. Χρησιμοποιείται δε και στην πρόληψη του καρκίνου σε ασθενείς υψηλού κινδύνου (ασθενείς με εκλώδη κολίτιδα, δυσπλασία του τραχήλου της μήτρας, θηλωμάτωση της ουροδόχου κύστης και πολύποδα παχέος εντέρου). To φυτό είναι τοξικό και μεταξύ άλλων περιέχει ουσίες όπως βισκόλες Α και Β, βισκοτοξίνες, λεκτίνες, γλυκοσίδια της σαπωνίνης, δεψίνες κ.ά»

    http://roula-the-cat.blogspot.gr/2014/12/blog-post_19.html

    Τώρα τι σχέση έχει το γκι με τα Χριστούγεννα, άγνωστον…
    (Ό,τι ο μπακαλιάρος με τον Κολοκοτρώνη!)

  39. sarant said

    32 Δεν έχω τώρα κοντά μου το πρωτότυπο, αλλά στα γαλλικά ο ξάδερφος λέγεται Amerix, οπότε μπορεί απλώς να εννοεί «όλοι ξέρουν πως τα αμερικάνικά προϊόντα είναι τα καλύτερα»

  40. Πέπε said

    Τρίτος στη σειρά που θα πω ότι είναι ο πρώτος Αστερίξ που διάβασα. Βασικά, δεν ξέρω καν αν τον διάβασα τότε, μάλλον ήμουν πολύ μικρός για να διαβάζω τόσο καλά, αλλά τον έχω ξεφυλλίσει όσο ίσως κανένα άλλο βιβλίο (μέχρι τις Πανελλαδικές!).

    Κι εμένα λοιπόν είναι το αγαπημένο μου, για εντελώς υποκειμενικούς λόγους, αν και αναγνωρίζω τα ελαττώματά του: αφενός οι μορφές των ηρώων, που στην κατασταλαγμένη τους μορφή (που δεν είχαν ακόμη τότε) μ’ αρέσουν καλύτερα, και αφετέρου τα τυοπογραφικά προβλήματα που ήδη αναφέρθηκαν. Ότι η περιπέτεια είναι πιο πολύ περιπέτεια / αστυνομικό παρά κομωδία, δε μ’ ενόχλησε ποτέ.

    @28 (μια απορία…):

    Πιθανώς αυτό ακριβώς με τον όχι κατασταλαγμένο σχεδιασμό:

    Πάρε π.χ. τον Λούκι Λουκ. Είτε είναι κανείς γνώστης του είδους είτε όχι, σίγουρα θα προτιμάει τα τεύχη Μορίς-Γκοσινί, και μεταξύ αυτών όχι τα πρώτα πρώτα που ο Μορίς (ο σχεδιαστής) ακόμα το ‘ψαχνε. Υποθέτω λοιπόν ότι αν τα καλύτερα και τα χειρότερα τεύχη εκδίδονται ανάκατα και σκόρπια, ανάμεσα και στα υπόλοιπα που είναι ενδιάμεσα, θα είναι εμπορικά καλύτερο. Αν ξεκινήσεις μ’ ένα μέτριο, μετά δεύτερο μέτριο, καληνύχτα.

    _________________

    Μα να μη σχολιάσει κανείς την «αγωνιώδη καταδίωξη» πεζών (που περπατάνε με τα χέρια στην πλάτη, ούτε καν ελαφρό τροχαδάκι) προς βοϊδάμαξα!

  41. Πέπε said

    @41:
    (Άνοιξα τη σελίδα πριν καναδυό ώρες αλλά τη διάβασα τώρα, χωρίς ριφρές. Στο μεταξύ όλες μου τις πρωτότυπες ιδέες τις είχαν πει άλλοι!)

  42. Ετοιμάστε ποπκόρν! Μπούκαραν στην ΕΣΗΕΑ (εκδήλωση για τη μουσουλμανική μειονότητα) οι ΧΑβγουλοι.
    Και σε δύο ώρες, το δημαρχείο της Αθήνας φωτίζεται στα χρώματα της τουρκικής σημαίας, σε ένδειξη συμπαράστασης για τις βόμβες,

    news.in.gr/greece/article/?aid=1500120409

  43. gpoint said

    # 41

    Σωστός. όσα δεν είναι Μορίς-Γκοσινί δεν λένε, σωστή και η παρατήρηση για την εικονογράφιση. Αυτό που τα ξεχωρίζει από τα Αστερίξ είναι πως τα ζωάκια ΡανΤανΠλαν και Ντόλλυ είναι πολύ πιο εμπνευσμένα από τον Ιντεφίξ

  44. Γιάννης Ιατρού said

    χιχιχχι!
    Να δώ τι σχόλια θα κάνει η Κοινότης (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) επ΄ αυτού 🙂 Πάει, χάλασε ο κόσμος, σε λίγο θα τον έχουμε με την κλίκα του Μεταλληνού. Υποψιάζομαι βύσμα Ριβαλντίνιου-BLOG OTI NANAI 🙂

  45. Jago said

    Αυτό με τους λανθασμένους επιχρωματισμούς, πίστευα πως σας είναι ήδη γνωστό πως ο Υντερζό πάσχει από αχρωματοψία. Γι αυτό στα επόμενα τεύχη – αν και σε ένα δυο ακόμα υπάρχουν ακόμα λάθη, πχ στον Αγώνα των Αρχηγών – αναλαμβάνουν άλλοι από το ατελιέ του αυτή τη δουλειά σύμφωνα με τις οδηγίες του.

    Συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο του Corto στο #18 και για έναν επιπλέον λόγο: εκείνη την εποχή ήταν ήδη δημοφιλείς και καταξιωμένες οι περιπέτειες του Τεν Τεν και το Χρυσό Δρεπάνι εύλογα ακολούθησε τουλάχιστον γι αυτό το δεύτερο τεύχος Αστερίξ τη παρόμοια σεναριακή και θεματική δομή περιπέτειας και αγωνίας και δοκίμασε να προχωρήσει περισσότερο το στοιχείο της σάτιρας, σήμα πια κατατεθέν στη γνωστή συνέχεια.

    Πάντως το πρώτο τεύχος που είχα διαβάσει ήταν το Δώρο του Καίσαρα, δεύτερο η Διχόνοια (αυτό σώζεται ακόμα στη συλλογή μου, χρωστάω το σκανάρισμα μια που θα είναι εύκολο καθώς έχουν πια ξεκολλήσει όλες οι σελίδες) και τρίτο η Κατοικία των Θεών. Το θυμάμαι πολύ καλά γιατί όταν διάβασα αργότερα το Δρεπάνι μού είχε κακοφανεί στην αρχή αλλά το εκτίμησα στη συνέχεια. Είναι μια καλή περιπέτεια σε μοναδικό στυλ από τα επόμενα. Ίσως να έπαιξαν το ρόλο τους και οι ανάλογες πρωτοεμφανιζόμενες ταινίες του είδους με Ντελόν, Μπελμοντό, ίσως Βεντούρα κοκ αλλά δεν είμαι και άριστος γνώστης του γαλλικού σινεμά οπότε κρατάμε την αμερικανική επιρροή. Η σκηνή καταδίωξης με τη βοϊδάμαξα σαφώς ανήκει σε αυτές τις επιρροές και ίσως να φωτογραφίζει κάποια συγκεκριμένη ταινία.

    Λουτέσια εδώ, Λουτέτια το ξέραμε, όπως τα μάθαμε και ξεμαθαίνουμε αλλά να σημειώσω μερικά εδώ για το Île de la Cité, το ξέρετε ένα ακόμα πιο αναλυτικό και πανοραμικό καρέ στη δεύτερη σελίδα στις Δάφνες του Καίσαρα, που το βλέπουμε ψηλά από τα βορειοδυτικά με αξιοσημείωτο πλήθος λεπτομερειών. Και να λοιπόν, εντάξει ο Ρογήριος σίγουρα αλλά ο Δύτης δεν βλέπει το Vikings του History Channel; Βέβαια απέχει χρονικά εννιά αιώνες μέχρι να το αλώσει ο Ράγκναρ Λόθμπροκ αλλά όταν το είδα από τη τρίτη σεζόν, έμεινα άφωνος από την προσοχή που έδωσαν στην αναπαράσταση του Île de la Cité, μου ήρθε αμέσως στο νου ο αγαπημένος μου Αστερίξ! Τώρα και φέτος στην τέταρτη σεζόν, έχει ένα επεισόδιο με μια εκπληκτική ναυμαχία στο Σηκουάνα που μου σηκώθηκε η τρίχα. Έλεγα που είναι και ο Οβελίξ να τους λιανίσει όλους που ξέρει και από ποτάμια.

  46. 44 Σ’ αυτό θα διαφωνήσω όσο και να θαυμάζω τα άπαντα Γκοσινύ: υπάρχουν τουλάχιστον δύο μεταγενέστερα Λούκι Λουκ που είναι καταπληκτικά: Νταίηλυ Σταρ, και Πόνυ Εξπρές.

  47. Σε σκεφτόμουν το πρωί JAGO μια και συνειρμικά έφτασα στον Τεν-τεν 🙂
    Δεν βλέπω το Vikings, έχω μείνει λίγο πίσω με τις σειρές, αν και πρόσφατα είδα μαζεμένους και τους έξι κύκλους του Game of Thrones.

  48. Pedis said

    # 43 – Σκύλε, αυτό (http://www.efsyn.gr/arthro/eisvoli-hrysaygiton-se-ekdilosi-stin-esiea);

    πάνω που είχε πείσει ο Παρασκευόπουλος … μάλλον τον παρερμήνευσα.

  49. Jago said

    #48 Μπράβο που είδες επιτέλους και τους έξι κύκλους Game of Thrones αλλά μια που θα αργήσει ο επόμενος ξεκίνα το Vikings. Νομίζω θα σου αρέσει περισσότερο λόγω τοων ενδιαφερόντων σου, δεν είναι λίγο που ο δημιουργός του είναι ο Michael Hirst λέγε με Ελισάβετ και Tudors.

  50. 49 Ναι, αυτό. Τόχουν ξανακάνει, νομίζω.

  51. Jago said

    #49 και #51 το έχουν ξανακάνει πριν καμιά πενταετία με μια ανάλογη «εισβολή» για μια παρουσίαση «ελληνομακεδονικού» λεξικού.

  52. sarant said

    48 Μα, πώς τα προλαβαίνετε όλα; 😉

    51-52 Περνάει ο καιρός. Το έκαναν το 2009, αλλά το βίντεο που είχα βρει τότε δεν παίζει πια:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/06/03/xaugh/

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και το 2009 το είχαν ξανακάνει, στην παρουσίαση του βιβλίου του Γκουρογιάννη «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή». Τότε, βέβαια, ήταν ένα τσούρμο βετεράνοι ελδυκάριοι, λέει, και «νεαροί εθνικιστές». Κι όπου ακούμε «νεαροί εθνικιστές» τι καταλαβαίνουμε;

  54. Γιάννης Ιατρού said

    53: Νίκο, αυτό δεν είναι;

  55. sarant said

    55 Ναι μπράβο!

  56. Jago said

    #55 Μπράβο, αυτό είναι αν και σε χαμηλότερη ανάλυση. Εκεί στο 00:50 που λέει το ούγκανο με το δάχτυλο «εδώ είναι Ελλάδα», κάτι τέτοια ούγκανα θυμάμαι παλιότερα σε βίντεο στο Youtube που ανέβαζαν μετσοβίτες με τις βλάχικες προφορές και στα σχόλια από κάτω γράφανε οι περιορισμένης εγκεφαλικής λειτουργίας «να γυρίσετε πίσω στην πατρίδα σας στην Τουρκία»!

  57. sarant said

    Το έβαλα και στο παλιό άρθρο

  58. Jago said

    Νομίζω το ούγκανο με το κράνος και το «αιδό ήνε αιλάδα» το είχε ταυτοποιήσει το XYZcontagion.

  59. Ριβαλντίνιο said

    @ 43 Σκύλος

    Ψόφια πράγματα. Πάει χάλασε ο κόσμος…

    @ 45 Γιάννης Ιατρού

    Παρατηρείς βεβαίως ότι ο Βάταλος έχει αρχίσει να εκχριστιανίζεται. Το μεταλληνιστικό ιεραποστολικό μας έργο έπιασε τόπο.

    @ 47 Δύτης των νιπτήρων

    Πόνυ Εξπρές.

    Γρήγορο και ασφαλές
    είναι μόνο το Πόνυ Εξπρές ! 🙂

    @ 46 Jago

    Vikings

    Είναι αυτό που δείχνει και το ΣΚΑΙ ; Εγώ είδα μέχρι το επεισόδιο που έκαναν την επίθεση, αλλά τον ήπιαν.

  60. Γιάννης Ιατρού said

    60: Ρίβα
    τι εκσυγχρονίζεται μου γράφεις; Η επιφοίτηση του αΓρίου πνεύματος έκανε την δουλειά της 🙂

  61. Jago said

    #60 Δεν βλέπω ΣΚΑΙ αλλά αν εννοείς αυτό http://www.imdb.com/title/tt2306299 τότε βλέπεις τη σωστή σειρά. Τώρα πια επίθεση απ’ όλες δεν ξέρω ποιά εννοείς, πολλές φορές την πίνανε μέχρι να μάθουν από τα λάθη τους. Φοβερός λαός αυτοί οι Βίκινγκς. Αλήθεια, τί ώρες το βάζει; Και υπάρχει ακόμα άνθρωπος που αντέχει να βλέπει σαραντάλεπτο σήριαλ στο ΣΚΑΙ με ενδιάμεσα μια ώρα διαφημίσεις; Χαρά στις αντοχές σου.

  62. Περαστικος said

    Ωραίος ο Αστεριξ, αλλά το υπέρτατο μαμουθκομιξ ήταν και θα είναι ο Λουκυ Λουκ :Ρ

  63. Γιάννης Ιατρού said

    62: Jago
    τις διαφημίσεις θέλει να βλέπει, το άλλο το ανέχεται 🙂

  64. Ριβαλντίνιο said

    @ 62 Jago

    Ναι αυτό είναι. Αυτό τον κύκλο (τρίτο ; ) τον έβαζε 3:00 π.μ. και δεν μπορούσα να τον παρακολουθήσω καλά γιατί έπρεπε και να κοιμηθώ. Είδα μέχρι εκεί που η επίθεση απέτυχε και ένας έδωσε μια μπατσιά στην γυναίκα του Ράγκναρ για να την απομακρύνει και έπειτα την προσέγγισε ερωτικά και αυτή είπε «Oκ, αλλά κάποτε θα πρέπει να σε σκοτώσω να ξέρεις γιατί αμφισβήτησες την εξουσία μου». Κατά τ’άλλα από ότι έχω δει δεν έχει καμιά σχέση με τα ιστορικά γεγονότα. Ίσως μόνο ο Ρόλο που ήταν πρόγονος με τον Γουλιέλμο τον Κόνκουερ ! 🙂

  65. Ριβαλντίνιο said

    @ 64 Γιάννης Ιατρού

    Όταν βάζει διαφημίσεις βλέπω Σούπα Νίντζα στο Νικολόντεον !

  66. Βίκινγκς; Όταν ακόμη και οι ηθοποιοί που τους υποδύονται είναι φονιάδες διαπιστευμένοι…

  67. Ριβαλντίνιο said

    @ 67 Σκύλος

    Το Τάεκβντό και το καράτε είναι μόνο για αθλητισμό. Αν κάποιος θέλει να μάθει να δέρνει…. εε να αμύνεται θέλω να πω , θα πρέπει να ξεκινήσει τουλάχιστον από κανένα κίκ μπόξινγκ.

    Όταν ήμουν μικρός μου είχαν πει πως η Ζήνα έχει 11 ντάν και εγώ τους πίστεψα. Βλέποντας την στον Σπάρτακο κατάλαβα ότι δεν είχε… 🙂

  68. Ήταν όμως πολεμίστρια http://memes.doublie.com/wp-content/uploads/2015/07/pms.jpg

  69. Jago said

    #64 Κάτι κατάλαβα…
    #65 Τρεις η ώρα το πρωί; Βρε παιδάκι μου, ακόμα δεν έχεις μάθει τα τόρεντ;
    #67 Το γκούγλισα και βρήκα ότι είναι τρίβια του IMDB. Καλά από τέτοια άπειρα και τα γράφουν οι ίδιοι οι ηθοποιοί και οι μάνατζέρ τους για προφανείς λόγους. Σιγά μην είναι η κοντοπίθαρη και σωματοφύλακας, άλλο αν όντως έχει εκπαιδευτεί στις πολεμικές τέχνες γιατί θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο και για τον Κάμπερμπατς λόγω του Dr. Stranger.

  70. nikiplos said

    Καλησπέρα… Το τετραγωνάκι που γράφει «μας παριστάνεις τον Μπεν Χουρ»? θα ειναι τελείως ακατανόητο σε νεότερους που δεν έχουν δει την ταινία, ώστε να κατανοήσουν ότι ο Μπεν Χουρ ήτο ο Σουμάχερ (Βιλνέφ, Λάουντα, Πατρέζε, Πικέ, Αλαίν Προστ, Μπέργκερ για τους … ωριμότερους) της εποχής… 🙂

  71. Ριβαλντίνιο said

    @ 71 nikiplos

    Με τον Μοντόγια θα τον παρομοίαζα αν και ο Μπέν Χούρ ήταν πολυαθλητής. Είχε διακριθεί και στο βάδην , στην κωπηλασία και στην κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης.

  72. Ποντικαρέος said

    @71(nikiplos) Με τόσες επαναλήψεις κάθε πάσχα στην τηλεόραση έχω την εντύπωση ότι μόνο τα νεογέννητα δεν ξέρουν τον Μπεν Χουρ 🙂

  73. Ο Σουμάχερ είχε παίξει τον αρματοδρόμο στο κινηματογραφικό «Αστερίξ στους Ολυμπιακούς αγώνες». Με όλο το τιμ της Φερράρι!

  74. ΣΠ said

    Βλέπω αρκετοί έγραψαν ότι προτιμούσαν τον Λούκι Λούκ από τον Αστερίξ. Εγώ δεν μπορώ να πω αν προτιμούσα κάποιο από τα δύο. Ο Λούκι Λουκ ήταν των γυμνασιακών χρόνων και ο Αστερίξ των φοιτητικών. Ίσως αξίζει να κάνουμε μια ψηφοφορία εδώ μεταξύ των δύο.

  75. 75

    Συνομήλικος εδώ! Ο Λούκι Λουκ ήταν μοναχικός ήρωας, οι άλλοι χαρακτήρες εμφανίζονταν σε μια περιπέτεια και μετά χάνονταν. Εξαιρουμένων των ευφυών Ντάλτον και Ραταπλάν. Οι ήρωες του Αστερίξ εμφανίζονταν ξανά και ξανά και γίνονταν οικείοι.

  76. Από αθλητισμό γνωρίζω ελάχιστα κι από κολύμβηση ακόμα λιγότερα. Αυτό το κείμενο, όμως, είναι Δ-Ι-Α-Μ-Α-Ν-Τ-Ι !

    http://longreads.oneman.gr/swim αφορά την τελευταία κολυμβητική μάχη του Σπύρου Γιαννιώτη, το καλοκαίρι στο Ρίο Ιανέιρο.

  77. Μαρία said

    32
    Το λογοπαίγνιο γίνεται με το όνομα Αμερίξ. To υπαινίσσεται και το άρθρο.
    Ο Αστ. λέει: les serpes qui viennent d’ Amerix sont les meilleures.
    http://n1other.hjfile.cn/st/2016/08/23/c7edd0d8e401d6612a5dc36a9041211c.pdf σ.6

  78. sarant said

    75 Νομίζω πως είναι εύστοχη η διάκριση. Και κάποια στιγμή θα βάλω και κάποιο Λούκι Λουκ

  79. ΣΠ said

    76
    Σωστή παρατήρηση.

    Πάω να δω τον Νικοκύρη στην ΕΡΤ3.

  80. 80 Α, ναι. Νικοκύρη, είδα στο τρέιλερ: εκεί που μιλάς, το γραφείο σου είναι; Δεν θα με χάλαγε η θέα…

  81. sarant said

    81 Όχι, ειναι γραφείο αλλουνού, το δικό μου ίσως το δείξει μέσα στην εκπομπή

  82. spiral architect said

    Σαραντάκος (αχτένιστος) τώρα στην ΕΡΤ3.
    Pens down!

  83. 83 Κάπως έτσι https://www.youtube.com/watch?v=iwnKU89CCdI τότε που μιλάγαμε για τα μετάλλια των βραβείων Νόμπελ, που τα λιώσανε με βασιλικόν ύδωρ για να μην τα ψειρίσουνε οι Ναζήδες, όταν μπούκαραν Κοπεγχάγη.

  84. sarant said

    Εκεί που μιλάω εγώ είναι το γραφείο του Μασλία.
    Μετά πήραν πλάνα και από το δικό μου γραφείο.

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι εγώ Λούκι Λουκ. Ίσως γιατί όταν διάβαζα φανατικά κόμικς, τη δεκαετία του ’70, ήταν σαφώς πιο διαδεδομένος στην Ελλάδα από τον Αστερίξ. Ε, κι εδώ που τα λέμε, γίνεται να μην καψουρευτείς τον Άβερελ και τον Τζόε Ντάλτον καθώς και τη μάνα τους, τον Ραταπλάν, τον νεκροθάφτη με το κοράκι στον ώμο, έναν παππού σε αναπηρικό καροτσάκι, φοβερό καβγατζή και με την καραμπίνα μονίμως στα χέρια ή έναν Ρώσο ευγενή που τον ξεναγούσε ο Λούκι στο Φαρ Ουέστ; Τι θυμηθήκαμε πάλι σήμερα…😊

  86. 85 Του Μασλία, ε; Μας φώτισες, Νικοκύρη! ⭐ Πάρε ένα ωραίο άρθρο για ένα ωραίο φιλμάκι https://www.theguardian.com/film/2016/dec/11/the-eagle-huntress-teenage-mongolian-nomad-oscars-otto-bell

  87. sarant said

    82 Δεν το ήξερα ότι θα έδινα συνεντευξη, βλεπεις

    Και με εκπλήσσει που αν θυμάμαι καλά τα βάλανε ολα όσα είπα

  88. spiral architect said

    Εκπομπή- επανάληψη. ☺

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίος, άνετος και κατατοπιστικός ο Νικοκύρης στην ΕΡΤ3. Αλλά πρέπει να φυσάει πολύ στο Λουξεμβούργο, ε; 😉

  90. Α, τον έδειξε τον Μασλία. Δεν είχα καταλάβει ότι είναι Έλληνας.
    90 Φυσάει και βρέχει. Ενώ εδώ τζάκι και λουκάνικα!

  91. sarant said

    90 Δεν μου το είχαν πει να χτενιστώ

    87 Αυτος που μιλάει τώρα, λέμε

  92. 92β ναι, που δεν έχει πρόβλημα με τον αέρα.

    Εντωμεταξύ, και οι δύο ομιλούντες είναι καταιγιστικοί, οπότε και να θέλει να τους κόψει ο σκηνοθέτης, είναι αδύνατο. Πρωτεύουσα πολυγλωσσίας ή ταχυγλωσσίας; 😛

  93. sarant said

    93 Ναι, τους εντυπωσιάσαμε -και να σκεφτείς ότι ήμουν και εντελώς απροετοίμαστος 🙂

  94. 94 Άσε, ρε! Αφού τα είχες πει στη διάλεξη. Χοχοχοοο…

  95. Πέπε said

    Αφού το πιάσατε, κι εγώ είμαι περισσότερο του Λούκυ Λουκ φαν. (Νομίζω ότι το επαναλαμβάνω κάθε δίμηνο εδώ αυτό, αν και τον τελευταίο καιρό είχαμε κάποιες ασυνέπειες…)

    Αυτό δε σημαίνει ότι τον θεωρώ ανώτερο, απλώς τον απολαμβάνω περισσότερο.

    Πρέπει βέβαια να ομολογήσω ότι αν κάποιος διαβάσει τα άπαντα και των δύο, στον Λούκυ Λουκ θα έχει περισσότερη φύρα. Κατά τα άλλα, αν συγκρίνουμε μόνο τα καλύτερα τεύχη (με τα εκάστοτε ορίτζιναλ δίδυμα δημιουργών* και, για τον σκιτσογράφο, όχι στα πρώτα του βήματα – και φουλ 50σέλιδες ιστορίες), ίσως ο Αστερίξ είναι λίγο πιο ενήλικος.

    __________
    *Οκέι, δεκτή και η ένσταση παραπάνω για μερικές ιστορίες του Λ.Λ., αλλά λέω τον γενικό κανόνα.

  96. Αγώνες με βοϊδάμαξες, στη σελ.10
    Οι 24 ώρες του Σουιντίνουμ.
    Είναι το Ρωμαϊκό όνομα του Λε Μαν και αναφορά στις 24 Ώρες του Λεμάν.
    https://en.wikipedia.org/wiki/24_Hours_of_Le_Mans

    Η κατασκευή υδραγωγείου σχεδόν ακριβής ιστορικά. Οι Ρωμαίοι όταν εγκαταστάθηκαν στη Λουτέτια, φέρανε νερό από πιο μακρυνές πηγές. Βέβαια μικρότερη κατασκευή από όσο φαίνεται στον Αστερίξ.
    Σώζονται κομμάτια του ακόμα και σήμερα.

  97. ΣΠ said

    Νικοκύρη, ωραίος!
    Είδα ξανά μετά κάπου 50 χρόνια και τον Ρούντι Μασλία. Ήμασταν μαθητές δημοτικού όταν παίζαμε μπάλα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.

  98. sarant said

    98 Μικρός ο κόσμος!

  99. Παναγιώτης Κ.

    Εγώ δεν διάβασα Αστερίξ.
    Τον απολαμβάνω όμως στο σινεμά.
    Έχει μεγάλη διαφορά;

    Μεγάλη. Κάθε είδος τέχνης έχει τα δικά του μέσα. Στα κόμικς δεν είναι μόνο η ιστορία και οι διάλογοι και οι χαρακτήρες, που φυσικά παίζουν μεγάλο ρόλο. Είναι και η δύναμη του σχεδίου, το χέρι του σχεδιαστή και η εκφραστικότητα που δίνει στους χαρακτήρες και τη δράση και που χάνεται στο ανιμέισον και πολύ περισσότερο στην ταινία με ηθοποιούς, που για μένα είναι στα όρια του κιτς.
    Φυσικά κάτι μένει, αλλά ο Ντεπαρντιέ ποτέ δε θα γίνει ο Οβελίξ του Ουντερζό.

  100. Γιάννης ΙΑτρού said

    Σχετικά με την συνέντευξη…

    Νίκο, διατί μας αποκρύπτεις τι/ποιόν/ποιάν κοίταζες συνέχεια αριστερά; 🙂

    Κατατοπιστικά και ενδιαφέροντα αυτά που άκουσα. Με εξέπληξε το πόσοι Έλληνες είναι εκεί, αν και όπως ακούσαμε, δεν εργάζονται όλοι στην ΕΕ.

  101. sarant said

    191 Ο αριθμός 5000 ειναι εκτίμηση -αφού δεν απογράφονται κάπου οι Έλληνες της χώρας. Ίσως είναι το πάνω μέρος της φουρκέτας, εγώ μπορεί να έλεγα «πάνω απο 4000»

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στη σημερινή τους εισβολή στην ΕΣΗΕΑ οι χρυσαβγάδες ούτε τα ‘σπασαν, ούτε έδειραν. Μόνο καταγγελίες και μπινελίκια. Το καταλάβαμε ότι δεν είναι πια τραμπούκοι κι ότι εκδημοκρατίστηκαν και εκπολιτίστηκαν, αλλά μην καταντήσουν και σκυλάκια του καναπέ. Θα χάσουν τη γοητεία τους.Έτσι, δάσκαλε Παρασκευόπουλε;

  103. Corto said

    Το ενδιαφέρον από γλωσσικής απόψεως στην μετάφραση του Χιόνη είναι η περίφημη ατάκα της σελ.17:
    «Σύρμα! Οι Ρωμαίοι!»
    Προσπαθώ να βρω αν αυτή η έκφραση απαντάται στην προπολεμική αργκό, αλλά η παλαιότερη εμφάνιση που βρήκα είναι μάλλον του 1947, σε ένα τραγούδι του Ροβερτάκη, με τον τίτλο «Σύρμα!» Κρατάω όμως πάρα πολλές όμως επιφυλάξεις, διότι το τραγούδι είναι καταγεγραμμένο από τον Πετρόπουλο, και μάλλον δεν ηχογραφήθηκε ποτέ.
    Τείνω να πιστέψω ότι είναι αργκό του πολέμου (σύρμα με Αίγυπτο; με Αγγλία; με Μ. Ανατολή; κάτι τέτοιο φαντάζομαι).

    Όποιος ξέρει κάτι παραπάνω…

  104. gpoint said

    # 105

    Ο Τσιφόρος λέει πως το χρησιμοποιούσαν οι αβανταδόροι των παπατζήδων όταν έσγιγγαν τα πράγματα. κοίταζε ο κόσμος ψηλά να δει αν πέφτει το καλώδιο και την κοπάναγε ο παπατζής

  105. 105

    Το σύρμα στην Αίγυπτο για τους Έλληνες (κατά τον Β’ Π.Π.) ήταν τα συρματοπλέγματα της ελ-Τάμπα, όπου κλείσανε τους αριστερούς στρατευμένους.

  106. sarant said

    Kι εγώ την εξήγηση του Τσιφόρου ξέρω.

    Στα γαλλικά είναι «22» αντί για «σύρμα» και για την γαλλική έκφραση υπάρχουν πάμπολλες θεωρίες:
    https://fr.wikipedia.org/wiki/22,_v'l%C3%A0_les_flics_!

  107. Corto said

    Αυτή η εξήγηση του Τσιφόρου όμως δεν έχει κάποιο κενό;
    Υποτίθεται ότι όταν πέφτει σύρμα ο ένας ειδοποιεί τον άλλον για τον επερχόμενο κίνδυνο.

    107: Στην Ελ Ντάμπα δεν έκλεισαν μόνο στρατευμένους, αλλά και πολίτες.

  108. 109 Σωστό, χαζαμάρα μου.

    Μήπως με το «σύρμα» εννοούσαν το τηλεφωνικό καλώδιο, πρωτοφανές στην εποχή εκείνη, μέσω του οποίου μεταβιβάζονταν μυνήματα; Σύρμα=Μύνημα=Έρχεται μπάτσος.

  109. Πέπε said

    110
    Πάντως το «τέλι», που κυριολεκτικά σημαίνει ακριβώς «σύρμα», χρησιμοποιείται για το τηλέφωνο. Όχι όμως για συνθηματικό συναγερμό.

  110. Πάει κι αυτή: https://www.youtube.com/watch?v=nyBv3qFxquA 😦

  111. 111 χορδή δεν είναι το τέλι;

  112. spatholouro said

    Εδώ ο Γιαννουκάκης κάτι λέει (ΕΜΠΡΟΣ, 20/8/1946) «Σύρμα!…Σύρμα!»
    http://efimeris.nlg.gr/ns/..%5Coutput/108_-1_53177.pdf

  113. spatholouro said

    Μπα, η παραπομπή σκαλώνει: πηγαίνετε ψηφιακή ΕΒΕ (ΕΜΠΡΟΣ 20/8/1946, σελ. 2)

  114. Corto said

    110: Σκύλε και εγώ έτσι το αντιλαμβανόμουν πάντα. Ως τηλεφωνικό’ τηλεγραφικό καλώδιο.
    Για να διαβάσω και το ΕΜΠΡΟΣ…

  115. Corto said

    Spatholouro δεν το βρίσκω, Μέχρι 1930 δίνει το ΕΜΠΡΟΣ Αθηνών.

  116. Corto said

    ΟΚ, νομίζω το βρήκα.

  117. spatholouro said

    Ναι, γιατί μπήκες στην ψηφιακή της Βουλής, ενώ είπαμε της ΕΒΕ (Εθνική Βιβλιοθήκη Ελλάδας)
    http://efimeris.nlg.gr/ns/

  118. nikiplos said

    @105, @106, @107, @108… αλλά και παρακάτω…

    Ο πατέρας μου πριν κατορθώσει να στήσει ένα μαγαζάκι με τ’ αδέρφια του στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ήταν υπάλληλοι εμπόρων που έστηναν στα πανηγύρια της ελληνικής επικράτειας τέντες και πωλούσαν εμπορεύματα σε πάγκους. Γύριζαν (με έδρα την Αιόλου) όλη την (νότια) Ελλάδα σχεδόν τότε… Τα μισθωμένα φορτηγά προστάτευαν τα εμπορεύματα και οι υπάλληλοι κάθονταν πάνω στους μουσαμάδες ψηλά… Τα φορτηγά τότε πήγαιναν εξαιρετικά σιγά… Έναν έβαζαν μπροστά να κοιτάζει αν υπάρχει κάποιο καλώδιο που να διασχίζει το δρόμο (συνήθως τηλεγραφικό γιατί ρεύμα δεν είχε η επαρχία)… Όταν φαινόταν το καλώδιο ο πρώτος που επιτηρούσε (κι αυτός ήταν ο σκοπός του) φώναζε «Σύρμα!» και όλοι έσκυβαν κάτω στην καρότσα, έπεφταν μπρούμητα δηλαδή… Αυτό ήταν πολύ συχνό… Το είχα ακούσει κι από άλλους συναδέλφους του, το είχα δει και σε κάποια διήγηση του Κοτζιούλα όπου περιγράφει μεταξύ άλλων ως εμβόλιμο και κάτι σχετικά με τα μπουλούκια του θεάτρου όπου αναφέρεται και η Σπεράντζα Βρανά… Δεν ξέρω αν βγήκε από εκεί η έκφραση ή προϋπήρχε. Το λέω πληροφοριακά και μόνο…

  119. gpoint said

    # 113

    και οι ψαράδες όταν λένε σύρματα εννοούν τους συρμάτινους κιούρτους…

  120. Corto said

    Spatholouro, καταπληκτικό!

    «Λαγοί γίνονται τότε οι διάφοροι ποικιλοπώλαι. Λούηδες γίνονται, Κυριακίδηδες και τρέχουν να απομακρυνθούν από την επικίνδυνη προσέγγισι, ενώ ταυτοχρόνως η φωνή του σκοπού επαναλαμβάνεται από τους άλλους, δια να μεταδοθή εις τα πέρατα του δρόμου, όπως μεταδίδονται οι ειδήσεις με το ταμ-ταμ στη ζούγκλα.»

    Νομίζω ότι το βασικό χαρακτηριστικό του συνθηματικού είναι η αναμετάδοση (σαν τηλέφωνο ή τηλέγραφος).

  121. Corto said

    120: Εννοείς ότι κάποιος κοιτούσε για να μην βρει η καρότσα στο σύρμα;

  122. sarant said

    Μπράβο. Δεν το εξηγεί αλλά το χρονολογεί (εισήλθε πρότινος)

  123. sarant said

    120 Κι αυτή η εξήγηση στέκει -και θυμαμαι και το αποσπασμα του Κοτζιουλα.

  124. nikiplos said

    Όλα μαζί μάλλον… Μόλις βρίσκαν σύρμα πήγαιναν πιο σιγά και προσεκτικά και το ανασήκωναν και με ένα ξύλο που τελείωνε σε διχάλα… αλλά κυρίως το σύνθημα ήταν να λουφάξουν πάνω στους μουσαμάδες ώστε να προστατευτούν οι ίδιοι… κι αυτό γιατί φόρτωναν τις καρότσες σε χαμηλά σχετικά ύψη…

  125. Corto said

    Εν πάση περιπτώσει, τόσο το άρθρο του ΕΜΠΡΟΣ, όσο και η αφήγηση με τα φορτηγά συνηγορούν ότι δεν είναι προπολεμική αργκό.
    (Το δε περίφημο σύρμα μαύρο του Μάρκου που ήταν χαρμάνης απ’ το πρωί, προφανώς δεν έχει καμία σχέση).

    Εδώ που τα λέμε, η κωμκή γλώσσα του Τσιφόρου αρμόζει σε κόμικ -εξάλλου η ελληνική μυθολογία του έχει διασκευαστεί σε κόμικ. Το κοινό ήξερε την ψευτομάγκικη γλώσσα του Τσιφόρου από τις ελληνικές κωμωδίες. Αντιθέτως, εάν ο Χιόνης έβαζε περαιώτικα μάγκικα (αυθεντικά) μάλλον θα ξένιζαν στους περισσότερους.

  126. Corto said

    126: Πολύ ενδιαφέρον, ευχαριστώ!

  127. spatholouro said

    Μήπως παίζει να είναι και παλιότερη απήχηση από ό,τι μπορούσε να μεταδώσει το σύρμα του τηλεγράφου [«το σύρμα του τηλεγράφου μετέδιδεν» (ΣΚΡΙΠ 28/4/1909)]; Και τώρα δεν λέμε «πέφτει σύρμα»/ «έπεσε σύρμα»;

    Όσο για το «σύρμα μαύρο», Corto, υποθέτω ότι εννοούσε το καϊνάρι μαύρο, το σπουδαίο μαύρο, αυτό για το οποίο έπεφτε σύρμα… και πηγαίνανε οι μερακλήδες και παίρνανε από τον τάδε π.χ.

  128. Πέπε said

    @113:
    > > χορδή δεν είναι το τέλι;

    Συνεκδοχικά. Και πάλι, μόνο η συρμάτινη χορδή (χορδές γίνονται από διάφορα υλικά, αλλά δεν είναι όλες τέλια). Τέλι μπορεί να είναι οτιδήποτε αποτελείται από σύρμα, αλλά βασικά η λέξη σημαίνει το ίδιο το σύρμα.

  129. Corto said

    Spatholouro, αυτήν την εντύπωση είχα και εγώ αρχικά για το «σύρμα μαύρο», αλλά ο Κουνάδης -που εν προκειμένω με πείθει- μας διαψεύδει:

    «Με την έκφραση «σύρμα μαύρο» εννοεί (ο Μάρκος Βαμβακάρης) τον τρόπο επεξεργασίας του χασίς, όπου το έστριβαν σαν σύρμα και το έκοβαν κομματάκια για να τοποθετείται μέσα στο τσιγάρο καπνού.»

    Η έκφραση σε κάθε περίπτωση, συμφωνώ απολύτως ότι παραπέμπει σε αναμετάδοση πληροφορίας μέσω τηλεπικοινωνιακού σύρματος, και επειδή η σημασία των τηλεπικοινωνιακών συνδέσεων παίρνει άλλη διάσταση σε πολεμικές περιόδους, λέω μήπως η έκφραση αυτή είναι κληρονομιά του πολέμου και της Κατοχής.

  130. Corto said

    130: Υπάρχει και ο στίχος «σύρμα και τέλι τένιε μου/ σταυρέ μαλαματένιε μου».

  131. spatholouro said

    Χμ, Corto, εμένα δεν με πολυπείθει ο Κουνάδης κι ερμηνεία του, διότι:

    1))πρώτη φορά ακούω τέτοια επεξεργασία, αφενός, και να ονομάζεται έτσι, αφετέρου

    2)το συγκείμενο στην εν λόγω στιχουργία είναι:»μεσ’ τον τεκέ του Σάλωνα, πούχει το φίνο μαύρο/μεσ’ τον τεκέ του Μίχαλου, πούχει το σύρμα μαύρο». Δηλαδή μου έρχεται πολύ εύλογο στον απάνω στίχο το μαύρο να χαρακτηρίζεται «φίνο» και στον αποκάτω να έχουμε ένα συνώνυμο του «φίνου», δηλ. το «σύρμα»

    3) παραμένοντας στο ποιητικό κείμενο, βλέπουμε ότι ο Μάρκος μιλάει για ναργιλέ και όχι για χασισοτσίγαρο…

    4) ούδέποτε συνάντησα μαρτυρία του Μάρκου που να κάνει λόγο ότι εκάπνιζε και τσιγάρο με χασίς. Ναργιλέ και ξερό ψωμί βλέπω παντού να λέει…

  132. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ Σπαθόλουρο(129β). Κάπου ἔχω διαβάσει (δυστυχῶς δὲν θυμᾶμαι ποῦ) ὅτι παλιὰ τὸ καλύτερης ποιότητας χασίς τὸ ἔπαιρναν περιστρεφόμενοι μέσα στὶς χασισοφυτεῖες. Μάλιστα φοροῦσαν χοντρὲς δερμάτινες ζώνες στὴ μέση τους καὶ πάνω τους κολλοῦσε τὸ καλύτερο. Δὲν ξέρω ἄν αὐτὸ ἔχει κάποια σχέση μὲ τὸ «σύρμα μαῦρο» τοῦ Μάρκου (ἀπὸ τὸ σύρσιμο μέσα στὴ χασισιφυτεία, ἴσως. Πβλ τὰ σύρματα γιὰ τὶς βάρκες στὴν Μῆλο, στὴν Κίμωλο καἰ σ’ ἄλλα νησιὰ. http://hotelsline.com/1/syrmata-milos1.jpg).

  133. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    134. Σύρματα λέγονται τὰ σπιτάκια δίπλα στὴ θάλασσα ποὺ σέρνουν τὶς βάρκες γιὰ νὰ τὶς προστατέψουν ἀπὸ τὶς κακοκαιρίες. Ἐτυμολογικὰ προῆλθε ἀπὸ τὸ ρῆμα σύρω καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ μεταλλικὸ σύρμα. Τὸ συρματόσκοινο χρησιμοποιεῖται στὰ τρέιλερ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ὅταν φτιάχτηκαν τὰ σπιτάκια αὐτὰ ἔσερναν τὶς βάρκες μὲ σκοινιὰ (ἤ καὶ μὲ τὰ χέρια) πάνω σὲ κατρακύλια ἤ φαλάγγια (κυλινδρικὰ ξύλα).

  134. Corto said

    133:
    Έκανα ένα πρόχειρο ψάξιμο, για άλλες αντίστοιχες αναφορές σε τέτοια τεχνική προετοιμασίας του χασίς και πράγματι, δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι σχετικό.
    Ωστόσο δεν έχουμε και καμιά άλλη προπολεμική αναφορά της έκφρασης σύρμα ως προειδοποίηση. Και το άρθρο του ΕΜΠΡΟΣ, όπου παρουσιάζεται ως νεολογισμός, είναι του 1946.
    Έπειτα τόσα ρεμπέτικα αναφέρουν τσίλιες και τα σχετικά, κανένα όμως την λέξη σύρμα. Περίεργο δεν είναι;
    (Αυτό που καταγράφει ο Πετρόπουλος υποτίθεται ότι είναι του 1947)

  135. sarant said

    135 Αυτά τα σπιτάκια κτλ. προφανώς, όπως λες, ετυμολογείται από το σύρω/σερνω, όπως και η συρμή (= ίχνος)

    Και ιδού το απόσπασμα του Κοτζιούλα, 1944, όπου το «σύρμα»είχε γινει έκφραση κυριολεκτικής προειδοποίησης.

    Βρέχει. Το αυτοκίνητο, περνώντας από λάκκους, μας πιτσιλίζει νερό. Κι από μπροστά έρχεται ανεμόβροχο. Καλύτερα είναι όσοι βρίσκονται απάνω.
    Μα εκείνοι έχουν άλλο χάλι. Κάθε τόσο ο βοηθός τούς φωνάζει:
    — Σύρμα! Σύρμα!
    Όταν δεν προσέχουν την τηλεφωνική γραμμή, μπορεί να την πάθουν.
    — Προχτές ένας αντάρτης κόντεψε να βγάλει το μάτι. Χτύπησε απάνω σ’ ένα σύρμα αγκαθερό και του πήρε τη βλεφαρίδα, του έγδαρε το πρόσωπο.

  136. Πέπε said

    134:
    Το έχω ακούσει κι εγώ. Στη δική μου εκδοχή, αλείφονταν με κάτι που κολλαγε (μέλι;;), και ο πιο φίνος ανθός της χασισιάς κόλλαγε απάνω τους.

    Ντάξει, λίγο αστικός μύθος μου φαίνεται. Η θεματική των ναρκωτικών είναι από τα πιο γόνιμα εδάφη για καλλιέργεια τέτοιων μυθολογιών.

  137. Corto said

    Τέλος πάντων επειδή μάλλον το θέμα είναι πολύ ασαφές, παραθέτω και τους στίχους του τραγουδιού «Σύρμα!» με όλες τις επιφυλάξεις.
    Υποτίθεται ότι η μουσική είναι του Ροβερτάκη και οι στίχοι του Κ. Μάνεση (περιέργως, γιατί ο τελευταίος δεν μας έχει συνηθίσει σε υποκοσμικού περιεχομένου στίχους). Η χρονολογία όπως είπαμε, υποτίθεται ότι είναι το 1947 και ο ρυθμός του φέρεται να είναι λαϊκό βαλς.

    «Σύρμα»!

    Για ένα μεροκάματο γυρίζω μες τους δρόμους,
    καθημερινώς τραβήγματα έχω με αστυνόμους.

    Ρεφραίν:
    «Σύρμα» εδώ, «σύρμα» εκεί, μου σπάει τη χολή μου,
    ζημιά μου κάνει στη δουλειά, μου κόβει το ψωμί μου.

    Κι εκεί που κάνω το σεφτέ το σκάω μάνι – μάνι,
    σύρμα! φωνάζουν τα παιδιά, έρχονται πολισμάνοι.

    Αν με γραπώσ’ ο πόλισμαν, αλίμονο σε μένα,
    με πάει στο αυτόφωρο, πληρώνω τα σπασμένα.

    Το περιεχόμενο των αμφίβολων αυτών στίχων παραπέμπει απευθείας στην αφήγηση του ΕΜΠΡΟΣ με την οποία εξάλλου ταιριάζουν και χρονικά. Φαίνεται να αναφέρεται σε μικρολαθρεμπόριο ή κάτι ανάλογο.

  138. w2016blog said

    Μία ευχάριστη έκπληξη για την ελληνική οινοποιία έκρυβε η λίστα με τα 10 πιο αξέχαστα κρασιά για το 2016 που δημοσιοποίησαν οι New York Times.

    Ο κορυφαίος κριτικός οίνου, Έρικ Ασίμοβ, δοκίμασε τη Ρετσίνα της ΓΑΙΑ Οινοποιητικής

    Η ρετσίνα, ένα μπουκάλι Γαία ΡΗΤΙΝΙΤΗΣ Nobilis, ήταν γοητευτική, λαμπερή και ισορροπημένη, με ευδιάκριτες νότες πεύκου.

  139. Πέπε said

    Και για να ξαναπάρουμε λίγο αμπάριζα από το αρχικό θέμα:

    > > …οπότε επεμβαίνει το παρατυχόν ρωμαϊκό περίπολο και οδηγεί τους ήρωές μας στον έπαρχο.

    Σ’ αυτό το τεύχος δεν είναι η θεϊκή ατάκα, όπου την τρίτη φορά που πέφτουν στο ίδιο παρατυχόν ρωμαϊκό περίπολο, λέει ο Ρωμαίος «Πάλι εσείς;», και απαντάν οι Γαλάτες «Γιατί, εσείς άλλοι είστε;»;

  140. Μαρία said

    141
    Ναι.

  141. Πέπε said

    142
    Indeed.
    Μόλις πήγα στο πδφ και το ξαναδιάβασα.
    Έχει κι άλλες πολύ καλές ατάκες. Βασικά μόνο ο κακός χρωματισμός τού φταίει, κατά τ’ άλλα είναι πολύ καλή ιστορία.

    Εκεί που ταξιδεύουν πεζή κι έχει μια πινακίδα στην εθνική «ολισθηρές πλάκες», σχετικά αρχή, υπάρχει κάποιο λογοπαίγνιο στο πρωτότυπο; Γιατί η πλοκή δε δικαιολογει την ύπαρξη της πινακίδας.

  142. sarant said

    143 To «ολισθηρές πλάκες» (Attention dalles glissantes) είναι υπαινιγμος για την πινακίδα «Attention route glissante» (προσοχή, ολισθηρό οδόστρωμα) που υπήρχε παλιότερα στους γαλλικούς δρόμους

  143. Μαρία said

    Η μετάφραση του τίτλου νομίζω οτι δεν σχολιάστηκε. Serpe είναι το κλαδευτήρι κι όχι το δρεπάνι του σφυροδρέπανου.

  144. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Μάς προξενεί αλγεινή εντύπωση το ότι οι αναγνώσται του παρόντος Ιστολογίου (ενώ τον «γλείφουν» με κάθε ευκαιρία) απαξιούν να δούν ακόμη και τις εκπομπές όπου εμφανίζεται ο κ. Σαραντάκος. Επί παραδείγματι, αν και έχει ανακοινωθεί επί ημέρες από το παρόν Ιστολόγιο η ύπαρξις του trailer της εκπομπής της Σιγανίδου στην ΕΡΤ-3, μέχρι τώρα το έχουν δεί μόλις 391 νοματαίοι, δηλαδή ούτε το 10% των όσων μπαινοβγαίνουν καθημερινώς στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο. Ασφαλώς, την ίδια τύχη θα έχει και το πλήρες βίντεο της αποψινής εκπομπής για το Λουξεμβούργο και θα το δείτε: Δεν θα ξεπεράσει τις 500 τηλεθεάσεις σε έναν μήνα. Τόσο ωχαδερφιστές είναι οι Ρωμιοί

    2) Ημείς δεν είδαμε ακόμη την εκπομπή (δεν έχει ανέβει στο YouTube), αλλά θα σταθούμε στην περίφημη φράση του Εβραίου γλωσσολόγου Μάξιμου Βάϊνράϊχ (1894-1969) «Γλώσσα είναι μιά διάλεκτος με στρατό και ναυτικό», που ξεστόμισε στο trailer ο κ. Σαραντάκος και εντυπωσίασε την κ. Σιγανίδου. Κατά την γνώμη του Επιτελείου μας δεν υπάρχει πιό βλακώδης ρήσις από αυτή, που – άλλωστε – διαψεύδεται από την Ιστορία: ΟΙ Εβραιόφωνοι επί 2.500 χρόνια δεν είχαν ούτε στρατό, ούτε ναυτικό. Το ίδιο και οι Ελληνόφωνοι επί Τουρκοκρατίας. Αυτό σημαίνει ότι η Εβραϊκή και η Ελληνική εκφυλίστηκαν σε διάλεκτο τις περιόδους εκείνες; Ύπαγε οπίσω μου Σατανά…

    3) Θα πρέπει επιτέλους να μάθει ο κ. Σαραντάκος πως τόσον η αγγλική Wikipedia, όσον και το Πανεπιστήμιο του Cambridge αμφισβητούν πως είπε ποτέ αυτή την βλακώδη φράση (που ομολογουμένως σαγηνεύει τους γλωσσολόγους, για κάποιον ανεξήγητο λόγο…) ο κορυφαίος Εβραίος γλωσσολόγος και μελετητής των Γίντις, Μάξιμος Βάϊνράϊχ. Του την απέδωσε το 1996 (17 έτη μετά τον θάνατό του!) κάποιος μαθητής του και το θαύμα έγινε: Η φράσις «A language is a dialect with an army and navy» διεδόθη αστραπιαίως από τους γλωσσολόγους και σήμερα περνιέται για μεγάλη σοφία διεθνώς, ενώ είναι μιά τεράστια μπαρούφα. Μπαρούφα που εκθέτει, ασφαλώς, και τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο που την ξεστόμισε στην εκπομπή της ΕΡΤ-3 για να εντυπωσιάσει την απαίδευτη Χριστίνα Σιγανίδου, ώστε να την περιλάβει στο trailer.

    4) Σε κανένα από τα συγγράμματά του δεν αναφέρει ο Βάϊνράϊχ αυτή την φράση,ούτε κάν στο περίφημο δίτομο έργο του «Ιστορία της Γλώσσης Γίντις» που <a href="«>σάς προσφέρουμε απόψε από την προσωπική μας βιβλιοθήκη, μαζί με το άλλο μνημειώδες έργο του για τους καθηγητές που προσκύνησαν τον Αδόλφο Χίτλερ. Το Επιτελείο μας θεωρεί ανεκτιμήτου αξίας την «Ιστορία της Γλώσσης Γίντις» του Max Weinreich για έναν απλούστατο λόγο που θα στενοχωρήσει τον «Σάθα του 21ου αιώνος» κ. Σμερδαλέο, αλλά και τον ίδιο τον κ. Σαραντάκο: Περιγράφει με εκπληκτικές λεπτομέρειες πώς τα Εβραϊκά (μέσω των Εβραίων συγγραφέων της Αγίας Γραφής) κατέστρεψαν διά παντός την Θεία Ελληνική Γλώσσα, την ίδια στιγμή που τα Ελληνικά εμπλούτισαν αφάνταστα την Γλώσσα Γϊντις!.. Αυτό, δηλαδή, που υποστηρίζουμε και ημείς εδώ και μήνες από το παρόν Ιστολόγιο, αλλά εσείς είτε μάς λοιδορείτε, είτε μάς γράφετε στα παπάρια σας: Ότι και… καλά τα λέμε αυτά από μίσος προς τον Χριστιανισμό και προς τους Γαλιλαίους. Φάτε τώρα την σκόνη μας διά χειρός του κορυφαίου Εβραίου μελετητή των Γίντις

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν…

  145. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Σχολίου 146 (4) διόρθωσις: Δεν τυπώθηκε η προσφορά των βιβλίων του Max Weinreich από την προσωπική μας βιβλιοθήκη. Πατήστε εδώ

  146. Πέπε said

    Δε νομίζω να υπήρχαν επί 2500 συναπτά έτη εβραιόφωνοι. Στην Ιστορία των Γίντις μπορεί να το λέει αυτό. Έχετε σκεφτεί να την κοιτάξετε από μέσα; Αν όχι, υπάρχει πάντα και η αγγλική Βίκη που τόσο εμπιστεύεσθε.

  147. Γιάννης Ιατρού said

    146: Σχολαστικέ των Αμπελοκήπων
    1. ..δηλαδή ούτε το 10% των όσων μπαινοβγαίνουν καθημερινώς ..
    από κάτι τέτοια φαίνεται πως δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το τι γίνεται. Έπεσες τελείως έξω, ως συνήθως. Αν προκληθώ κλπ. κλπ.
    2. μεταφορικό είναι το «…με στρατό και ναυτικό». Σιγά μην αναφέρεται σε κράτη/έθνη.

    Και που να απαντήσεις στο σχ. #45…. για τον κρυφοχριστιανούλη γαμβρό!

    Λοιπόν διαπιστώνω ότι έχει πέσει κατακόρυφα η ποιότητα πλέον. Στερεότυπα επαναλαμβανόμενα, λάθη επί λαθών, παντελής έλλειψις πρωτοτυπίας! Αυτά παθαίνουν όσοι σεληνιάζονται με τον Τράμπα, dementia trampii λέγεται 🙂

  148. Γιάννης Ιατρού said

    148: Πέπε
    τι λες, εδώ ο Θεός ο ίδιος, εβραϊκα πρωτομίλησε 🙂

  149. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Απάντησις προς αναγνώστας κ.κ. Πέπεν (148) και Ιατρού (149)

    1) κ. Πέπεν (148): Μελετήσατε την «Ιστορία των Γίντις» που σάς προσφέραμε και θα δείτε ότι οι Εβραίοι θεωρούν τα Γϊντις ως μιά διάλεκτο της ιεράς Εβραϊκής Γλώσσης. Διαθέτουν δυνατότητα search και οι δύο τόμοι.

    2) κ. Ιατρού (149): Ομολογουμένως δεν γνωρίζουμε πόσοι μπαινοβγαίνουν καθημερινώς στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο. Υποθέσαμε τον αριθμό από την κατάταξι που του δίνει η Alexa (σήμερα 1.176, που είναι ρεκόρ σωτηρίου έτους 2016)

    Επίσης, μόλις τώρα είδαμε το σχόλιό σας για το εξέχον μέλος της Κοινότητός μας, Γεώργιο Παπαδόπουλο, αν και είχαμε αναγνώσει το χθεσινό αφιέρωμα της «Καθημερινής». ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ:

    Στις ΗΠΑ όλοι οι Ελληνομερικανοί (πιστεύοντες και μή πιστεύοντες) βρίσκονται σε στενή επαφή με την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, για Εθνικούς και μόνο λόγους, όπως ασφαλώς θα γνωρίζετε… Ο πατήρ του Γ. Παπαδόπουλου, εξέχον μέλος της Κοινότητός μας και πρώην πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ιλλινόϊ + Ιντιάνα, κ. Αντώνης Παπαδόπουλος, είναι δεδηλωμένος οπαδός της Πατρώας Θρησκείας, αλλά καθόλου δεν έχει διακόψει τις στενές του σχέσεις με την Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Ο ίδιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος εκκλησιάζεται τακτικώς για εθνικούς και μόνο λόγους και ασφαλώς δεν πιστεύει λέξι από τις παλαβομάρες των Γαλιλαίων.

    Το σπάνιο χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης που πρόσφερε ο πατήρ Αλέξανδρος Καρλούτσος στην Μητρόπολι της Δράμας ηγοράσθη από εράνους της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητος. Τί θα έπρεπε να κάνει ο Γ. Παπαδόπουλος κατά την τελετή της παραδόσεως της Καινής Διαθήκης, για να μή σάς φανεί κρυφοχριστιανούλης; Να πιάνει τ’ αρχίδια του;

    Από Φλεβάρη (Θεών θελόντων) θα μάθετε περισσότερα για τον νεαρό Γεώργιο Παπαδόπουλο, διότι είναι εν δυνάμει γαμβρός διακεκριμένου μέλους της Κοινότητός μας που έγραφε παλιά και στο παρόν Ιστολόγιο με το ψευδώνυμο Βάταλος. Μετά τις 20 Γενάρη που θα ορκισθή ο Ντόναλντ (αν δεν τον δολοφονήσουν μέχρι τότε οι γνωστοί – άγνωστοι), ο κ. Βάταλος μάς υπεσχέθη ότι θα επανέλθει στο παρόν Ιστολόγιο και θα σάς τα πεί ο ίδιος για τον γαμβρό του και τις σχέσεις του με τον Ντόναλντ. Θυμίζουμε ότι την ύπαρξι του «γαμβρού» ανεκοίνωσε ο ίδιος ο κ. Βάταλος εδώ και μήνες από το Σαραντάκειο Ιστολόγιο, όταν εσείς οι αναγνώσται τον μόνο Γ. Παπαδόπουλο που ξέρατε ήταν ο Αρχηγός της 21ης Απριλίου

  150. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Απάντησις προς αναγνώστας κ.κ. Πέπεν (148) και Ιατρού (149)

    1) κ. Πέπεν (148): Μελετήσατε την «Ιστορία των Γίντις» που σάς προσφέραμε και θα δείτε ότι οι Εβραίοι θεωρούν τα Γϊντις ως μιά διάλεκτο της ιεράς Εβραϊκής Γλώσσης. Διαθέτουν δυνατότητα search και οι δύο τόμοι.

    2) κ. Ιατρού (149): Ομολογουμένως δεν γνωρίζουμε πόσοι μπαινοβγαίνουν καθημερινώς στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο. Υποθέσαμε τον αριθμό από την κατάταξι που του δίνει η Alexa (σήμερα 1.176, που είναι ρεκόρ σωτηρίου έτους 2016)

    Επίσης, μόλις τώρα είδαμε το σχόλιό σας για το εξέχον μέλος της Κοινότητός μας, Γεώργιο Παπαδόπουλο, αν και είχαμε αναγνώσει το χθεσινό αφιέρωμα της «Καθημερινής». ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ:

    Στις ΗΠΑ όλοι οι Ελληνομερικανοί (πιστεύοντες και μή πιστεύοντες) βρίσκονται σε στενή επαφή με την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, για Εθνικούς και μόνο λόγους, όπως ασφαλώς θα γνωρίζετε… Ο πατήρ του Γ. Παπαδόπουλου, εξέχον μέλος της Κοινότητός μας και πρώην πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ιλλινόϊ + Ιντιάνα, κ. Αντώνης Παπαδόπουλος, είναι δεδηλωμένος οπαδός της Πατρώας Θρησκείας, αλλά καθόλου δεν έχει διακόψει τις στενές του σχέσεις με την Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Ο ίδιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος εκκλησιάζεται τακτικώς για εθνικούς και μόνο λόγους και ασφαλώς δεν πιστεύει λέξι από τις παλαβομάρες των Γαλιλαίων.

    Το σπάνιο χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης που πρόσφερε ο πατήρ Αλέξανδρος Καρλούτσος στην Μητρόπολι της Δράμας ηγοράσθη από εράνους της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητος. Τί θα έπρεπε να κάνει ο Γ. Παπαδόπουλος κατά την τελετή της παραδόσεως της Καινής Διαθήκης, για να μή σάς φανεί κρυφοχριστιανούλης; Να πιάνει τ’ αρχίδια του;

    Από Φλεβάρη (Θεών θελόντων) θα μάθετε περισσότερα για τον νεαρό Γεώργιο Παπαδόπουλο, διότι είναι εν δυνάμει γαμβρός διακεκριμένου μέλους της Κοινότητός μας που έγραφε παλιά και στο παρόν Ιστολόγιο με το ψευδώνυμο Βάτ*λος. Μετά τις 20 Γενάρη που θα ορκισθή ο Ντόναλντ (αν δεν τον δολοφονήσουν μέχρι τότε οι γνωστοί – άγνωστοι), ο κ. Βάτ*λος μάς υπεσχέθη ότι θα επανέλθει στο παρόν Ιστολόγιο και θα σάς τα πεί ο ίδιος για τον γαμβρό του και τις σχέσεις του με τον Ντόναλντ. Θυμίζουμε ότι την ύπαρξι του «γαμβρού» ανεκοίνωσε ο ίδιος ο κ. Βάτ*λος εδώ και μήνες από το Σαραντάκειο Ιστολόγιο, όταν εσείς οι αναγνώσται τον μόνο Γ. Παπαδόπουλο που ξέρατε ήταν ο Αρχηγός της 21ης Απριλίου

  151. Γιάννης Ιατρού said

    151 (τέλος): …διακεκριμένου μέλους της Κοινότητός μας που έγραφε παλιά και στο παρόν Ιστολόγιο με το ψευδώνυμο Βάταλος

    χαχαχαχα
    Προσφάτως (Νοέμβριο) απεδείχθη, εδώ στο μπλογκ, δια αναρτήσεως αδιασείστων στοιχείων η ταυτοπροσωπία υμών και του Βατ-αλου (δι αντιπαραβολής αποσπάσματος με ιδιόχειρα σχόλια/υπογραμμίσεις).

    Αλλα αλλού είναι το μεζεδάκι: στο …είναι εν δυνάμει γαμβρός διακεκριμένου μέλους….
    Καλά, αστεφάνωτη την έχει ακόμα;;;;; Ντροπή του! Αλλά, είπαμε, κρυφοχριστιανούλης, τι να περιμένει κανείς 🙂

  152. Γς said

    Μην φωνασκείτε πωί-πρωί

  153. Γς said

    Ντούσε Φράνσε
    σερ πεί ντε μον ανφάνσε

    Και πότε θα ασχληθούμε με το Γαλλικό τραγούδι
    [της εποχής μας, εκείνης]

    >που είναι υπαινιγμός στο πολύ γνωστό (στους Γαλλους τουλάχιστον) τραγούδι Douce France του Σαρλ Τρενέ.

    Tραγούδι των 40s, που μας πάει πίσω, αν όχι στην εποχή του Αστερίξ, στο τραγούδι του Ρολάνδου, χίλια χρόνια πίσω και βάλε. Μέχρι τον Καρλομάγνο.

    Και ποιος θα μετράσει αυτά τα φράγκικα της εποχής εκείνης ;

    Li quens Rollant se juz desuz un pin.
    Envers Espaigne en ad turnet sun vis.
    De plusurs choses a remembrer li prist,
    De tantes teres cum li bers cunquist,
    De dulce France, des humes de sun lign,
    De Carlemagne, son seignor kil nurrit.
    Ne poet muer n’en plurt e ne suspirt

  154. Γς said

    155:

    Και μού’ φαγε την εικόνα

  155. Γς said

    155:

    >Και ποιος θα μετράσει αυτά τα φράγκικα της εποχής εκείνης ;

    θα μετρΑΦάσει

  156. Πέπε said

    Κανονικά δε θα ‘πρεπε να ασχολείται κανείς. Αλλά αν κάποιος αναγνώστης του μπλογκ δε γνωρίζει ότι τα Εβραϊκά ήταν μια αρχαία γλώσσα που έσβησε και που, αιώνες αργότερα, αναβίωσε τεχνητά στο νεότερο κράτος του Ισραήλ, ή δε γνωρίζει ότι τα Γίντις είναι γλώσσα Εβραίων μεν αλλά τελείως άσχετη γλωσσολογικά από την Εβραϊκή (πέρα από τα πολλά λεξιλογικά δάνεια) και ανήκει στη γερμανική οικογένεια, αυτός ο αναγνώστης δε θα καταλάβει τι μεγέθους βλακείες γράφονται εδωμέσα μόνο και μόνο για να μυρίσει λίγο αντισημιτικό άρωμα από εντελώς άσχετη αφορμή (τη ρήση περί διαλέκτου με στρατό και λοιπά).

    Στο ίδιο επίπεδο θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει, απλούστατα, «οι Εβραίοι είναι βλάκες» ή «μπουουουου Εβραίοι».

  157. Γς said

    ΟΥΦ!

    θα μεταφράσει

  158. Γς said

    158:

    Καλά κάνεις και τα λες αυτά [κε Πεπέν κατα Αγαθίαν #151].

    Αν και δεν μπορώ να φανταστώ αναγνώστη του ιστολογίου αυτού, που να τα χρειάζεται.

  159. spatholouro said

    139 (Corto)

    Καλά κάνεις και επισημαίνεις το συγκεκριμένο τραγούδι. Τόσο στη «Ρεμπέτικη Ανθολογία» του Σχορέλη, όσο και στο βιβλιαράκι «Γιώργος Ροβερτάκης-ένας ρεμπέτης» των Σχορέλη-Οικονομίδη, γίνεται αναφορά σε αυτό το τραγούδι των Ροβερτάκη-Μάνεση (γιατί όμως «υποκοσμικοί» οι στίχοι; Στη δική μου ανάγνωση διεκτραγωδούνται με επιτυχία τα καθημερινά βάσανα π.χ. των μικροπωλητών των δρόμων για ένα μεροκάματο, που ως συνήθως και τότε δεν είχαν άδεια…)

    Και στα δύο βιβλία που προανέφερα δημοσιεύεται η παρτιτούρα του τραγουδιού, με ένδειξη copyright 1946 (έτσι φαίνεται στην εκτύπωση της «Ρεμπέτικης Ανθολογίας»). Τώρα, το εάν δισκογραφήθηκε, δεν είναι σαφές, ίσως όχι. Οι στίχοι είναι ταυτόσημοι με αυτούς που παραθέτεις, οπότε πράγματι θα λέγαμε ότι συνηγορεί και αυτό το τραγούδι προς την κατεύθυνση ότι ακουγόταν τη δεκαετία του 1940 πολύ αυτό το σύνθημα. Μήπως να χρησιμοποιήθηκε και στις πρακτικές των σαλταδόρων, δεν ξέρω…

    Α, και κάτι άλλο σημασιολογικό για τη λέξη «σύρμα», που το αγνοούσα και ίσως μπορεί κανείς να κάνει κάποιους συνειρμούς: τόσο στον Σταματάκο όσο και στον μεγάλο Δημητράκο, το λήμμα «σύρμα» αναφέρεται και ως το μέρος (ο τόπος) απ’ όπου συνήθως περνούν τα θηράματα. «Το μέρος δι’ ού διέρχεται τις συνήθως, ιδίως επί θηραμάτων: απ’ εδώ είναι το σύρμα των λαγών».

  160. Babis said

    160 Αν και δεν μπορώ να φανταστώ αναγνώστη του ιστολογίου αυτού, που να τα χρειάζεται.

    Μη το λες, είμαστε και εμείς που ήρθαμε για να μάθουμε.

  161. Corto said

    161:
    Spatholouro, πολύ σημαντικές οι πληροφορίες αυτές. Υποκοσμικούς χαρακτήρισα τους στίχους, διότι αναφέρονται σε παράνομη (ή παράτυπη) δραστηριότητα της πιάτσας, κι όχι στην «τίμια» εργατιά (χασαπάκια, μαναβάκια, τεχνίτες κλπ), οπότε θα το χαρακτήριζα «εργατικό».

    Το σύρμα ως τόπος από όπου περνούν τα θηράματα δεν το γνώριζα και πράγματι μπορεί να δώσει συνειρμούς. Βέβαια το σύρμα ως συνθηματικό της αργκό ενημερώνει μάλλον για κίνδυνο, παρά για ερχόμενη ευκαιρία.

    Ειδικότερα για το «σύρμα μαύρο» του Μάρκου έκανα την εξής σκέψη:
    Μήπως σε αυτήν την περίπτωση, σύρμα σημαίνει «καντίνι» (στην πένα, στο καντίνι);

  162. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ

    159 και πριν: Καλός φίλος, που μας διαβάζει κιόλας, έχει μεταφράσει μεγάλα αποσπάσματα από το τραγούδι του Ρολάνδου.Ίσως τον πείσουμε να τα παρουσιάσει από εδώ.

    145 Mπράβο, είχα στο νου μου να σχολιάσω ότι δεν είναι το faucille αλλά το ξέχασα.

  163. Corto said

    161:
    «Μήπως να χρησιμοποιήθηκε και στις πρακτικές των σαλταδόρων»

    Δεν ξέρω μήπως υπέρ αυτής της υπόθεσης συνηγορεί και το γεγονός ότι ο Ροβερτάκης το 1946, νομίζω, είχε ηχογραφήσει και το «Να τι βγαίνει από κει», που περιλαμβάνει τον στίχο:
    «το Κολωνάκι τους λιμοκοντόρους και οι Τζιτζιφιές τους σαλταδόρους»

    Δεν θυμάμαι άλλη αναφορά σε σαλταδόρους (εκτός του Γενίτσαρη – Κατσαρού).

  164. spatholouro said

    163 (Corto)
    «Μήπως σε αυτήν την περίπτωση, σύρμα σημαίνει «καντίνι» (στην πένα, στο καντίνι);»

    Δεν μου φαίνεται εύλογος ο συσχετισμός, ομολογώ. Γιατί να παραλείψει κανείς το «καντίνι» (που ήδη από την εποχή του Σουρή υπάρχει η έκφραση «στο καντίνι») και να βάλει ως επιθετικό προσδιορισμό το «σύρμα» εξυπονοώντας «καντίνι»; Άλλωστε ούτε «καντίνι μαύρο» θα μπορούσε να γραφεί, γιατί η έκφραση είναι θαρρώ μονόδρομος: «στο καντίνι»

    Από την άλλη, σημειώνω και πάλι τη ροή του τραγουδιού: πούχει το φίνο μαύρο/πούχει το φ… (Μάρκος: «ε, να μην ξαναπώ το ίδιο, ας πω το «σύρμα»…)

  165. Corto said

    166:
    Πολύ εύστοχα αυτά που γράφεις. Προφανώς ο Μάρκος βάζει μια λέξη με περίπου το ίδιο νόημα με το «φίνο» (γιαυτό έκανα και τον ατυχή συσχετισμό με το καντίνι = πρίμα χορδή).
    Τέλος πάντων, αν δεν γίνομαι κουραστικός, βρήκα και μια έκφραση από κάποιο νεο-κρητικό στιχούργημα:

    «σύρμα-καντάρι κάλλητα σαφίς τρουλιάζ’ η Κρήτη»
    ή επίσης:
    «σύρμα-καντάρι ευχαριστώ βγαίνουν’ από τ’ αστήθι»

    http://documents.tips/documents/-568bd50c1a28ab2034970c41.html

    Μου δίνεται η εντύπωση ότι εδώ το νόημα είναι «σε αφθονία».

  166. Πέπε said

    167:
    > > Προφανώς ο Μάρκος βάζει μια λέξη με περίπου το ίδιο νόημα με το «φίνο»

    Στη σημερινή αργκό βέβαια, το σύρμα λέγεται μ’ αυτήν ακριβώς την έννοια. (Περίπου όπως το τζάμι.) Ίσως επειδή, όταν κάπου είναι καλά ή κάτι είναι καλό, ρίχνουμε σύρμα (ειδοποίηση, όχι μόνο επί κινδύνω) να ‘ρθεί και κάνας φίλος να γουστάρει. Μπορεί πάλι και να ‘ναι χασικλήδικης προέλευσης: γύρω από την έκφραση «την άκουσα» υπάρχει ένα ολόκληρο, χαλαρό ομολογουμένως, πλέγμα λιγότερο στανταρισμένων εκφράσεων που υπονοούν ότι ο μπάφος (δε νομίζω να καπνίζει κανείς ναργιλέ σήμερα) «μιλάει» στον πότη: «δε μου την είπε» (=δεν την άκουσα), «τώρα μου ‘ρθε ένα σήμα» (μόλις την ψιλοάκουσα), άρα γιατί όχι και «σύρμα» (=με ειδοποίησε = την άκουσα).

    Απλώς έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά δεν είναι πολύ παλιές εκφράσεις. Η χασικλήδικη γλώσσα σήμερα είναι κατεξοχήν υπαινικτική (λένε π.χ. «να πιούμε ένα» ή άντε «να πιούμε ένα τσιγάρο», πολύ σπανιότερα «να πιούμε έναν μπάφο» και ποτέ «…ένα τσιγαριλήκι», λένε «το σταφ» ή απλά «πού το ‘χεις;» και όχι «το χασίσι», κλπ.). Η αντίστοιχη γλώσσα της εποχής των ρεμπέτηδων μοιάζει, συγκριτικά, σοκαριστικά κυριολεκτική. Μαστουρώνω, μαστουριάζω, όχι «την ακούω».

  167. Corto said

    168:
    Δεν το ήξερα ότι υπάρχει αυτή η λέξη στην σημερινή αργκό. Μπορεί τότε να κρατάει από παλιά.

  168. Πέπε said

    169:
    Ναι. Ο στίχος με το σύρμα μαύρο θα μπορούσε να έχει γραφτεί τώρα. Γι’ αυτό άλλωστε και τραγουδιέται ανενδοίαστα από τις σημερινές κομπανίες, αντίθετα με άλλους στίχους που έχουν καταντήσει ακατανόητοι και συχνά αλλοιώνονται για να βγάλουν νόημα και σήμερα (πράγμα που θεωρώ φυσικό: συμβαίνει και στα δημοτικά τραγούδια, και το δεχόμαστε, ενώ το διορθώνουμε στα λάθη των μεσαιωνικών αντιγραφέων των κλασικών κειμένων – ένα ρεμπέτικο τραγούδι είναι πιο κοντά στα δημοτικά παρά στα κλασικά κείμενα!).

    Κατά τα άλλα, το σύρμα έχει χάσει βέβαια την πραγματικά συνθηματική του σημασία/χρήση, αφού είναι πλέον πασίγνωστο, αλλά εκφράσεις όπως «δίνω σύρμα», «έπεσε ένα σύρμα» κ.τ.ό. λέγονται με μια εξέλιξη της τότε σημασίας: πλέον το σύρμα είναι η είδηση, η ειδοποίηση, ενδεχομένως ακόμα και η «γραμμή» (έπεσε σύρμα να μην πάει κανείς στου Τάδε), χωρίς πλέον ιδιαίτερη σύνδεση με τον κίνδυνο.

  169. Μαρία said

    168
    Την έκφραση πέφτει/έπεσε/έπεφτε σύρμα με τη σημασία που αναφέρεις δεν τη λες και αργκό.

  170. Πέπε said

    @171:
    Ε ναι, έστω. Αλλά, Μαρία, σίγουρα απαντάς στο 168, ή μήπως στο 170;

    Βασικά δεν ξέρω καν αν υπάρχει αργκό σήμερα με την πλήρη έννοια, συνθηματική υποκοσμική γλώσσα. Δεν πουλώ ούτε ναρκωτικά, ούτε προστασία, ούτε λευκή σάρκα, ούτε λαθραία, οπότε κι αν υπάρχει δεν έχω πολλές ευκαιρίες να την ακούσω. Ας πούμε ότι εννοώ τους ιδιωτισμούς της «νεανικής» (κι αυτό με πολλές επιφυλάξεις) γλώσσας, που δε σημαίνουν ό,τι σημαίνει το άθροισμα των λέξεών τους αλλά που σ’ όποιον έχει μια γενική εξοικείωση είναι κατανοητοί ήδη από την πρώτη φορά.

  171. Μαρία said

    172
    Στο 168. Δεν είχα ανανεώσει τη σελίδα, όταν το έγραφα 🙂

  172. Σύρμαααα…
    Δε φαίνονται οι μέχρι στιγμής εξηγήσεις πολύ πειστικές. Κάποιες Νατσουλίζουν λίγο
    Μια δική μου εκδοχή, μάλλον πιο απλή.
    Σε πολλά νησιά σύρματα λέγονται οι παραθαλάσσιες αποθήκες που οι ψαράδες αφήνουν τις βάρκες τους για να τις προστατεύσουν. Λέγονται έτσι γιατί σύρουν τις βάρκες, που προφανώς είναι δεμένες με σύρμα. Αυτό γίνεται από πολλούς μαζί ανθρώπους (το έχω δει πολλές φορές, στην Ύδρα, στο Καρνάγιο στο Καμίνι, και αλλού). Κάποιος δίνει το σύνθημα και σέρνουν όλοι τρέχοντας προς την ίδια κατεύθυνση.
    Δεν το έχω ακούσει, αλλά γιατί το σύνθημα για να τρέξουν να μην ήταν κάποτε
    -Σύρμαααα…

  173. ΓιώργοςΜ said

    174 Δε γνωρίζω την εξήγηση, πάντως αυτή είναι η λιγότερο πειστική για μένα.
    Σύρματα στις περιπτώσεις αυτές είναι οι αποθήκες, όσο για το πώς σέρνονταν εκεί, δεν είναι καθόλου προφανές πως γινόταν με σύρμα (το πιθανότερο με σχοινί να ήταν). Εκτός αυτού, το να χρησιμοποιεί κανείς την ίδια λέξη με δύο έννοιες σε τόσο κοντινά συμφραζόμενα είναι μάλλον απίθανο, θα εισαγόταν αναίτια μια αμφισημία. Τέλος, αν υπήρχε παράγγελμα, αυτό μάλλον «βίρα» θα ήταν παρά οτιδήποτε άλλο, λέξη ναυτική που έχει αυτή ακριβώς την έννοια.
    Άλλωστε δεν ταιριάζει με την έννοια «φευγάτε, κίνδυνος» που της έχει αποδοθεί.

  174. […] Ημερ. Δημοσίευσης:12 December 2016 | 7:40 am Πηγή Συγγραφέας:sarant […]

  175. Πέπε said

    174, 175:
    Κατ’ αρχήν, δεν είναι απαραίτητο να τις σέρναν με σύρμα. Στη χρήση «σύρμα» = η εν λόγω αποθήκη, είναι προφανές ότι σύρμα σημαίνει σύρσιμο, εκεί όπου σέρνουμε τις βάρκες. Άρα ένα σύνθημα «σύρμα!», δηλαδή «σύσριμο! σέρνουμε!» θα μπορούσε και να έχει χρησιμοποιηθεί, είτε σέρναν με σχοινί είτε με αλυσίδα είτε με τα χέρια, και να αποφεύγει τις αμφισημίες. (Λέμε σήμερα «δεν είμαι καλός στο πάρκιν = στους ελιγμούς του παρκαρίσματος», «βρήκα πάρκιν = τόπο να παρκάρω» και δεν τίθεται θέμα να μπερδευτεί κανείς, στην ουσία είναι η ίδια έννοια.)

    Με την επιφύλαξη βέβαια πως όταν σέρνουμε, μάλλον υπάρχει ήδη σχετικό καθιερωμένο ναυτικό παράγγελμα (βίρα, λέει ο ΓιώργοςΜ, και δεν έχω λόγο να το αμφισβητώ).

    Επιπλέον, μπορεί ένα τέτοιο σύνθημα (που ουσιαστικά σημαίνει «εμπρός! πάμε!» να μην έχει ιδιαίτερη σχέση με το «φευγάτε, κίνδυνος!», αλλά ούτε και η σημερινή σημασία (ειδοποίηση γενικώς) έχει, κι όμως η μετάβαση έγινε.

    Νομίζω ότι η προέλευση από τα ναυτικά σύρματα δεν είναι καθόλου αδύνατη. Είναι όμως ελάχιστα πιθανή, γιατί τα ναυτικά σύρματα ως πρακτική και ως λέξη περιορίζονται σ’ έναν πολύ ειδικό, επαγγελματικά και γεωγραφικά, χώρο – θέλω να πω, πόσοι από τους διαρρήκτες ή τους παπατζήδες ή τους τεκετζήδες της Αθήνας και του Πειραιά θα ήταν Μηλιοί και Υδραίοι και Κιμωλιάτες ώστε να τους έρχεται φυσική η χρήση της φράσης, και απ’ αυτούς να γενικευθεί και στον υπόλοιπο υπόκοσμο;

  176. Πέπε said

    171&173:
    Μα στο 168 αναφέρομαι κυρίως στο «σύρμα = καλό, τζάμι». Το «ρίχνω σύρμα » απλώς το ανέφερα παρεμπιπτόντως. Από αυτά τα δύο, νομίζω ότι το πρώτο είναι κάπως πιο «βαριά» αργκό, με όλες τις σχετικές επιφυλάξεις για τον όρο, από το δεύτερο που μάλλον το καταλαβαίνει κι όποιος δεν το λέει ο ίδιος.

    Από την ώρα που ξεκίνησε η σχετική συζήτηση προσπαθώ να σκεφτώ παραδείγματα και δε μου κατεβαίνει κανένα φτιαχτό πειστικό, πέρα από τα σχετικά με το χασίσι (που το παράδειγμα ήταν ήδη έτοιμο!). Παρ’ όλα αυτά, δε νομίζω ότι θα έλεγε κανείς π.χ. «η διάλεξη ήταν σύρμα», ταιριάζει σε πιο αλανιάρικα συμφραζόμενα, ενώ το «ρίχνω σύρμα» είναι λιγότερο χρωματισμένο.

  177. Περί σύρματος: μπορεί απλώς κάποιοι τσιλιαδόροι έξω από κλειστούς χώρους (πχ τεκέδες) να είχαν ένα σύρμα, το οποίο κατέληγε σε τίποτε ντενεκέδια, γεμισμένα με χαλίκι κατά προτίμηση. Έβλεπαν το καρακόλι να πλησιάζει, τραβούσαν το σύρμα, βρόνταγαν τα ντενεκέδια, άνοιγαν οι μαστούρηδες τα παράθυρα να ξεντουμανιάσει.
    Κι από ΄κεί να πέρασε στους υπαίθριους τσιλιαδόρους, πχ παπατζήδων.

  178. sarant said

    177 τέλος: Αυτή είναι η πιο βασική ένσταση

  179. Γιάννης Ιατρού said

    179: σχοινί θα ήταν πιό πρακτικό για τέτοια χρήση (κατ΄εμέ πάντα)

  180. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    174. Στὰ Θερμιὰ σύρματα σὰν τῆς Μήλου καὶ τῆς Κιμώλου δὲν εἴχαμε, ἀλλὰ τὶς βάρκες τὶς τραβούσαμε στὴν παραλία μὲ τὰ χέρια μέχρι καὶ τὴν δεκαετία τοῦ ’80, ποὺ ἄρχισαν νὰ ἐπικρατοῦν οἱ πολυεστερικὲς βάρκες καὶ τὰ τρέιλερ. Γιὰ νὰ τραβήξεις μὲ τὰ χέρια μιὰ ξύλινη ψαρόβαρκα μὲ μηχανὴ ποὺ ζύγιζε κοντὰ στὸ μισὸ τὸνο ἤθελε κόσμο, τοὐλάχιστον 7-8 ἄτομα. Τὴν κάθιζαν στὰ ρηχὰ καὶ 2-4 ἄτομα ἔμπαιναν στὸ νερὸ μέχρι τὰ γόνατα (1-2 ἀπὸ κάθε μπάντα). Οἱ ὐπόλοιποι τραβοῦσαν μὲ τὸ σκοινί ἀπ’ ἔξω. Τὸ σύρμα δὲν εἶχε νόημα γιατὶ ἔκοβε τὰ χέρια καὶ δὲν ἤταν καὶ διαθέσιμο. Μόλις ἦταν ἕτοιμοι, αὐτὸς ποὺ ἔκανε κουμάντο φώναζε βίρα καὶ τραβοῦσαν ὄλοι μαζὶ. Ἀπὸ κάτω ἔβαζαν ξύλα (φαλάγγια ἤ κατρακύλια τὰ λέγανε) ἀλειμμένα μὲ λῖπος ἤ γράσο γιὰ νὰ γλιστράει ἡ βάρκα.

  181. Αιμ said

    178
    Σύρμα παραλία, σύρμα σκιά, σύρμα η θάλασσα σήμερα, σύρμα η θέα απο δω, σύρμα μαγειρευει ο τύπος, ακομα και συρμα η γκόμενα λέγονται άνετα

  182. Αιμ said

    Γενικά σήμερα χρησιμοποιείται με 3 σημασίες
    Κίνδυνος
    Ειδοποίηση, μήνυμα
    Εξαιρετικό, ποιοτικό
    Κατά χρονολογική σειρά εμφανισης. Κατ’ εμέ πάντα που λέει κι ο προλαλησας

  183. Πέπε said

    183:
    Μπράβο, σωστός!

  184. […] που είχαμε βάλει για τα λεξιλογικά της περιπέτειας Ο Αστερίξ και το χρυσό δρεπάνι. Όπως θα δείτε, ουσιαστικά συνοψίζω όσα ειπώθηκαν στη […]

  185. Αργοπορημένο σχόλιο, αλλά μου φαίνεται ότι υπάρχει ένα λάθος στη μετάφραση. Στο σημείο που ο δρυίδης πέφτει από το δέντρο και βρίζει θεούς και δαίμονες, βρίζει και «το Μπελιάσμα», παρ’ όλο που η συγκεκριμένη θεότητα είναι θηλυκή.

  186. Στο «Πανδοχείο του μετανιωμένου βαρβάρου», ο (προφανώς Γότθος=Γερμανός) πανδοχέας αναφωνεί νοσταλγικά, όταν μαθαίνει τον προορισμό τους, «Ααα, Λουτέτσια!». Την φράση «Ααα, Παρίσι!» (με γερμανική προφορά «Aah, Paris!») την έλεγε σε μια ταινία (που μου διαφεύγει ο τίτλος της) ο Goert Froebe*, υποδυόμενος έναν Γερμανό αξιωματικό που είχε υπηρετήσει εκεί. Η φράση («Aah, Paris!» με… γερμανική προφορά) έμεινε παροιμιώδης στην εποχή της – όπως θυμάται ο πατέρας μου.

    * Γερμανός ηθοποιός, γνωστός από το ρόλο του «Χρυσοδάκτυλου», στη γνωστή ταινία του James Bond.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: