Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Βέλμος που έβγαζε το Φραγκέλιο

Posted by sarant στο 18 Δεκέμβριος, 2016


b214023Πριν από τέσσερα χρόνια είχα παρουσιάσει από το ιστολόγιο το περιοδικό Φραγκέλιο (με κ, εσκεμμένα) που το εξέδιδε το 1927-29 ο Νίκος Βέλμος (1890-1930).

Πρόσφατα, από τον εκδοτικό οίκο Φαρφουλάς κυκλοφόρησαν δύο εκδόσεις σχετικές με τον Βέλμο. Αφενός, σε αναστατική επανέκδοση κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος του «Φραγκελίου». Και παρόλο που το περιοδικό είναι σχετικά εύκολο να το βρείτε σε ηλεκτρονική μορφή, θα σας πρότεινα να δείτε και την έντυπη επανέκδοση, το χαρτί έχει άλλη χάρη ιδίως για εκδόσεις που ξεχωρίζουν από την αισθητική τους.

Αφετέρου, εκδόθηκε η μελέτη του Νίκου Λογοθέτη «Νίκος Βέλμος (1890-1930). Ο γυιος (sic) της απωλείας», που είναι μια λεπτομερέστατη βιογραφία και εργογραφία της σημαντικής αυτής μορφής του μεσοπολέμου.

Αυτή την έκδοση θα παρουσιάσω σήμερα.

Κρητικής καταγωγής αλλά γέννημα θρέμμα Πλακιώτης, ο Βέλμος γεννήθηκε το 1890 στην οδό Ναυάρχου Νικοδήμου 21. Μικρό παιδί γνωρίστηκε με τον ηλικιωμένο Εμμανουήλ Ροΐδη ενώ δωδεκάχρονος παράτησε το σχολείο, άρχισε να αλητεύει και να συναναστρέφεται ανθρώπους του υποκόσμου. Δοκίμασε το χασίς, συνελήφθη για κλοπή και φυλακίστηκε. Στα 14 εγκατέλειψε την αλήτικη ζωή και έναν χρόνο αργότερα έκανε τα πρώτα του βήματα στη σκηνή του θεάτρου. Το 1906 έγινε μαθητής του μεγάλου ηθοποιού Θωμά Οικονόμου, και με τη δική του καθοδήγηση αυτομορφώθηκε. Το 1908 παρουσίασε τα πρωτα του λογοτεχνικά έργα στο περιοδικό Ελλάς, ενώ στα επόμενα χρόνια άρχισε να συχνάζει σε λογοτεχνικές παρέες ακολουθώντας παράλληλα την καριέρα του ηθοποιού.

Στο νοεμβριανό πογκρόμ του 1916 φυλακίστηκε από τους βασιλόφρονες, ενώ από το 1919 στρέφεται προς τον αναρχισμό και τον κομμουνισμό. Συμμετέχει στον κύκλο του «Μπάγκειου», εκδίδει βιβλία, συνδέεται φιλικά με τον Στρατή Δούκα και το 1927 εκδίδει το περιοδικό Φραγκέλιο, όπου υμνούσε τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους και έκανε αμείλικτη επίθεση στους πλούσιους και στο κράτος τους, στους πολιτικούς και τους δεσποτάδες, στους κρατικοδίαιτους διανοούμενους, ενώ εγκωμίαζε τους «ασπούδαχτους» καλλιτέχνες και τους λογοτέχνες που πέθαναν φτωχοί ή παραγνωρισμένοι. Τακτικοί συνεργάτες του περιοδικού ήταν ο αλητογράφος Κύπριος ποιητής Τεύκρος Ανθίας, ο Αναστ. Δρίβας, ο Στρατής Δούκας.

velmΚαθώς ο Βέλμος ήταν και σκιτσογράφος, μεγάλο μέρος της ύλης του περιοδικού ήταν στραμμένο στη ζωγραφική και τη γλυπτική. Το 1928 ίδρυσε το «Άσυλο τέχνης» στο σπίτι του, όπου διοργάνωνε εκθέσεις. Το 1928 προσβλήθηκε από δάγκειο και το 1930 πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια.

Ο Βέλμος δεν έκρυβε την ομοφυλοφιλία του, ενώ εκτόξευε τα αναρχικά του συνθήματα κατά των πάντων, χωρίς να λογαριάζει κανέναν: «Μίσησε τους βασιλιάδες. Κι όλους μαζί να τους στίψεις δεν βγάζεις ούτε έναν ζητιάνο»

«Μίσησε τη σημερινή δικαιοσύνη, που είναι η μασκαρεμένη αδικία».

«Αγάπησε τους κλέφτες των πλουσίων, που έκαναν την κλοπή νόμο και δόξα».

«Αγάπησε όσους μισούνε τους παπάδες, όσους καίνε τις εκκλησίες, τα μπορντέλα των παπάδων· όσους φτύνουν τους σταυρούς».

«Ο κομμουνισμός είναι πάνω κάτω έναν με τον αληθινό χριστιανισμό». «Είμαι αναρχικός, δηλαδή χριστιανός».

Το βιβλίο του Λογοθέτη περιέχει, πέρα από τα βιογραφικά και τη συνοπτική έκθεση των απόψεών του, και πλήρη εργογραφία του Βέλμου, αλλά και το παραστασιολόγιό του, δηλαδή κατάλογο όλων των παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο ηθοποιός Ν. Βέλμος. Υπάρχει και (κάπως συνοπτικό) επίμετρο με απάνθισμα από το έργο του Βέλμου.

Κάτι πολύ σημαντικό είναι ότι ο Λογοθέτης ανασκευάζει επίσης διάφορους μύθους που έχουν πλαστεί για τον Βέλμο, όπως π.χ. για τον θάνατό του. Αλλά θα δώσω τον λόγο στον ίδιο:

Ο θάνατος του Βέλμου

Και ενώ ο Βέλμος στην ηλικία των σαράντα χρόνων βρισκόταν σε πλήρη ακμή, πεθαίνει χωρίς κανείς να το περιμένει στις 6 Ιουλίου 1930 από ουραιμία συνεπεία υποχρονίας νεφρίτιδας. Είχε προσβληθεί από δάγγειο πυρετό στη μεγάλη επιδημία του 1928 και η νόσος τού είχε προκαλέσει μεταλοιμώδη νεφρίτιδα, που εξελίχθη­κε σε υποχρονία μορφή. Στις περιπτώσεις αυτές ο θάνατος επέρχε­ται μετά από 2-3 χρόνια. Με άλλα λόγια, η μοίρα του Βέλμου είχε προδιαγραφεί από το 1928.

Γύρω από την αιτία του θανάτου του υπάρχει μια μικρή μυθολογία. Κατά την οικογένειά του, ο θάνατος οφειλόταν σε τροφική δηλητηρίαση. Εξήντα χρόνια μετά, ο Λεωνίδας Χρηστάκης στο βιβλίο του Ιστορία της αλητείας (1991) μυθοποίησε την εκδοχή της δηλητηρίασης, αποδίδοντας μάλιστα το προϊόν της μυθοποιίας του στον Στρατή Δούκα. Γράφει:

«[…]Ακόμη, ο Βέλμος δεν χώνευε τον Ιωάννη Μεταξά, από την εποχή που ήταν υπουργός Μεταφορών, το 1926. Έγραφε στο Φραγκέλιο ότι είναι “γαϊδούρι”, γι’ αυτό του έδωσαν αυτό το Υπουργείο! Κατά τον Στρατή Δούκα πάντα, ο Μεταξάς δεν του το συγχώρεσε ποτέ αυτό. Όταν έγινε αργότερα υπουργός Στρατιωτι­κών, του έστειλε έναν όμορφο παιδαρά στρατιώτη (κρυφά φυσικά) σαν επιβήτορα. Πήγανε εκδρομή στα Παλούκια της Σαλα­μίνας και εκεί ο ψευτοεραστής του έριξε δηλητήριο στο φαγητό. Τον έφεραν κακήν κακώς στην Αθήνα, όπου πέθανε στο σπίτι του Δοΰκα, στην οδό Ρηγίλλης, στην αγκαλιά του[…]».

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι σοβαρά, αφού οι ανακρίβειες που περιέχουν είναι εξώφθαλμες. Ο I. Μεταξάς ήταν μεν υπουργός Συ­γκοινωνιών από 4 Δεκεμβρίου 1926 έως 14 Δεκεμβρίου 1927 στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη, όχι όμως και υπουργός Στρα­τιωτικών το 1930, αφού τότε κυβερνούσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ακόμη, ο Βέλμος δεν πήγε εκδρομή στη Σαλαμίνα με τον υποτιθέμενο επιβήτορά του αλλά στα Μέγαρα με τον Στρατή Δούκα· ούτε και πέθανε στο σπίτι του της οδού Ρηγίλλης, αφού ο Δούκας έμενε τότε σε άλλη συνοικία της Αθήνας. Άλλωστε, τα πράγματα τα είχε εκθέσει από το 1976 ο ίδιος ο Στρατής Δούκας στα Ενθυμήματα από δέκα φίλους μου, όπου γράφει:

«Ο θάνατός του δεν προήλθε από τροφική δηλητηρίαση, όπως ισχυρίσθηκαν οι δικοί του. Ο Βέλμος στον δάγκειο είχε χτυπηθεί στα νεφρά. Και χωρίς να το υποπτεύεται εξακολουθούσε να πίνει. Η συνεχής οινοποσία της εκδρομής, το κρύωμα μέσα στο βαπόρι, του επέφεραν την κρίση και τον θάνατό του από ουραιμία».

Στο βαπόρι, επειδή το 1930 μπορούσες να πας και ατμοπλοϊκώς από την Πάχη στον Πειραιά. Και αφού θυμώσουμε με τον προχειρογράφο Χριστάκη, που εφεύρε επιβήτορες επειδή αλλιώτικα δεν μπορούσε να διηγηθεί μια εντυπωσιακή ιστορία, ας δούμε πώς περιγράφει ο νεαρός Βέλμος τα στερνά του Εμμ. Ροΐδη, σε ένα κείμενο που έχει και μικροφιλολογικό μυστήριο, αφού η πρώτη δημοσίευση λανθάνει -ενώ έχει σωθεί μόνο αναδημοσίευση στη Βραδυνή το 1955.

ΑΠ’ ΤΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΑΦΟΡΕΣΜΕΝΟΥ

Τα στερνά του Εμμανουήλ Ροΐδη

Μια μέρα στενοχωρηθήκαμε για τον αμίλητο γέρο, που αγαπούσε τα κολοκύθια ψημένα στο φαγί του, και στενάξαμεν από έκπληξη και μεις.

Είχε κάψει το παντελόνι του. Κρατούσε το τσιγάρο μέσα στο τραμ και κατά λάθος το έριξε στην ομπρέλα. Στο παντελόνι μια τρύπα μικρή άνοιξε, που ’καψε και το κρέας του μαζί.

—Τον κακομοίρη!

—Ακούς, ο Μητροπολίτης τον αφόρεσε.

—Όλα τα πληρώνει!

—Οι αμαρτίες βλέπεις.

Το φορούσε μπαλωμένο. Ένας πλούσιος, που σα στοιχειό τους δρόμους παίρνει και φοβίζει τα παιδιά. Ο Ροΐδης.

[…] Έπειτα την άλλη μέρα, με την ομπρέλα στα χέρια, αδύνα­τος, ωχρός, κουρασμένος, να γυρίζει στις έξι πάντοτε, την ώρα που εσήμαινε τ’ ωρολόγι της Ρωσικής Εκκλησίας, να προσπερνά σαν αφηρημένος το σπιτόθυρό του και να ξαναγυρνά, ν’ ανεβαίνει τη σκάλα χωρίς να χαιρετά κανένα γείτονα, ενώ η μητέρα του ήταν τόσο καταδεχτική.

Εμείς να φεύγουμε σαν φοβισμένα πουλιά, αφήνοντας στην είσο­δο του σπιτιού του τα παιγνίδια μας, τους βώλους μας, τα πεντόβολά μας. Αυτός ν’ ανεβαίνει την πέτρινη κλίμακα της κάμαρας ήσυχος, σκεπτικός, μελαγχολικός και σε κάθε σκαλοπάτι ολόκληρα δευτερό­λεπτα να σταματά. Τα παιγνίδια μας να φοβούμαστε να τα πλησι­άσουμε. Να τον βρίζουμε μέσα μας, χωρίς να ξέρουμε το γιατί, ή να τρέμουμε τον άνθρωπο, επειδή τα κόκκινα κι αραιά γένια του έκα­ναν τη μορφή του πιο σκεπτική, με τα μεγάλα και στεφανωμένα από κούραση μάτια του. Να τον φοβούμαι και γω. Που κάθε μεσημέρι με τη σάκα στα χέρια κρατώντας δυο αυγά φρέσκα και θερμά, και…

Κτυπούσα τη θύρα. Μια σιγανή φωνή με καλούσε. Του Ροΐδη. Έμπαινα.

Καθισμένος στην πολυθρόνα, χωμένος σ’ αυτή, μ’ ένα βιβλίο στα χέρια, δετό και παλιωμένο πάντοτε. Γυρνούσε και με κοίταζε. Αισθανόμουν μια ταπείνωση, που μια ντροπή τη δημιουργούσε στην ψυχή μου.

– Έφερα τ’ αυγά σας.

Δεν μ’ απαντούσε. Δεν άκουγε. Του μιλούσα σιγά. Αισθανόμουν μια λύπη σ’ αυτόν. Κουφός, άρρωστος, γέρος. Στ’ αυτιά μου τα λόγια της γειτονιάς και προ πάντων του αδελφού μου άκουγα.

– Είναι αφορεσμένος.

– Τι αμαρτία!

[…]

Γύρισα σπίτι. Ρώτησα. Η αδελφή μου άρχισε να μου λέγει:

– Ήταν μεσημέρι του Άι Γιαννιού. Έβρεχε. Είχα ανεβεί και γω απάνω. Ο Ροΐδης ωχρός, πιο πολύ σκελετωμένος, αμίλητος σαν τάφος. Ήταν οι συγγενείς του, οι γνωστοί του. Η μητέρα του εκεί. Την καημένη! Μια θλίψη στο πρόσωπό της, το αγνότατο και αγγελικό, ήταν ζωγραφισμένη. Ήρθεν η ώρα, η στιγμή, το δευτερόλεπτο του θανάτου να τινάξει το σώμα του νεκρού. Η μητέρα του ακίνητη, μελαγχολική, θλιμμένη.

– Αμετάλαβος! Ω, Θεέ μου.

Τους ένευσε να τον πάρουν από κει. ‘Εδειξε τη βιβλιοθήκη.  Τον σήκωσαν από την κλίνη του θανάτου.

Προσεκτικά τον καθίσαν εμπρός στο ερημητήριό του. Ύψωσε τα μάτια του, κοίταξε πεθαμένα γύρω τα βιβλία, νεκρά σαν κι αυτόν να στέκουν. Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στο πρόσωπό του και έσβησε στης ζωής του τον χαρούμενο τόπο, που τόσα τραγούδια σοφά άκουσε κατά τα μακρά έτη της ζωής του

(περί το 1910)

Ο Ροΐδης πέθανε το 1904, στα 68 του χρόνια, ενώ ζούσε ακόμα υπέργηρη η μητέρα του, η κυρία Κορνηλία το γένος Ροδοκανάκη, που είχε πιαστεί σκλάβα κατά την καταστροφή της Χίου το 1822. Αλλά αυτό είναι ιστορία για άλλο άρθρο.

 

Advertisements

111 Σχόλια to “Ο Βέλμος που έβγαζε το Φραγκέλιο”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Εγώ ο πρωινός σήμερα;

  2. gpoint said

    Καλημέρα. Ωραίο.

  3. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εξαιρετικό, Νικοκύρη!
    Συγκλονιστική η περιγραφή του τέλους του Ροΐδη και εξοργιστική η προχειρογραφία του Χριστάκη, πιστή στη γραμμή των απίθανων θεωριών συνωμοσίας που τις δοξάζουν στις ημέρες μας οι ψεκασμένοι. Το είδα το βιβλίο του Λογοθέτη στους πάγκους των βιβλιοπωλείων, θυμάμαι τη φωτογραφία στο εξώφυλλο, αλλά επειδή δεν είχα ξανακούσει περί Βέλμου ( δεν θυμάμαι τουλάχιστον), το προσπέρασα. Θα επανορθώσω, γιατί μου κεντρίστηκε το ενδιαφέρον σήμερα.

  4. ΓιώργοςΜ said

    Δυο παροράματα, για να μη χαλάει η ομορφιά των κειμένων:
    -Στην τελευταία παράγραφο του πρώτου παραθέματος, κάτι γίνεται με το χρώμα σε μια λέξη («…δάγκειο είχε…»)

    -Στο δεύτερο παράθεμα, (…)το δευτερόλεπτο του θανάυου(….)>υ>τ

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τη διόρθωση!

  6. Γιάννης Ιατρού said

    ..το γένος Ροδοκανάκη.. !!!
    μου θυμίζει τον Σιμωνίδη…
    π.χ. εδώ

  7. spatholouro said

    Ωραία φάση ο Βέλμος… (και η εποχή του)

    Δεν ξέρω αν αναφέρεται στην εν λόγω μελέτη: Στις 30/10/1929 (ΣΚΡΙΠ) διαβάζουμε ότι το 1928 ο Βέλμος είχε οργανώσει έκθεση Χαλεπά, κατά την οποία κατηγόρησε τους συγγενείς του ότι τον είχαν εγκαταλείψει «πενόμενον εις το έλεος του θεού» και τους αποκάλεσε «ασυνείδητους». Ο ανεψιός του γλύπτη, Β. Χαλεπάς, του έκανε μήνυση επί δυσφημήσει, ωστόσο -όπως μας λέει η εφημερίδα- δικάσθηκε «προχθές» στο Πλημμελειοδικείο και ο Βέλμος αθωώθηκε.

    Άλλο ενδιαφέρον σχόλιο βρίσκω στο ΕΜΠΡΟΣ (31/5/1928), όπου με αφορμή την έκδοση λευκώματος για τον Γαλάνη, εκ μέρους του Βέλμου, ο συντάκτης -επαινώντας τον πάντως για τη συγκεκριμένη έκδοση- ρίχνει και τις επικριτικές πενιές του: «ό,τι θεωρήση ο Βέλμος ως μεγάλο και τρανό, εννοεί να το διατυμπανίση εις τα πέρατα του κόσμου. Ό,τι δεν είνε της αρεσκείας του, γίνεται πυρ και μανία εναντίον του. Αι γνώμαι των άλλων δεν ισχύουν διά τον φανατισμόν του».

  8. Γς said

    Συγγνώμη

  9. Νίκος Κ. said

    Εξαιρετικό. Μια ακόμη μικρή διόρθωση στην τελευταία παράγραφο: νεκρά (αντί νεκρρά).

  10. spatholouro said

    6
    Γιάννη, να θυμίσουμε, για όσους ενδιαφέρονται για την όντως ενδιαφέρουσα περίπτωση Σιμωνίδη, το άρθρο του Δύτη:
    https://dytistonniptiron.wordpress.com/2014/01/25/simonidis/

  11. Γιάννης Ιατρού said

    8: Γς
    Γιάννη, ένθεν κι ένθεν….
    και χωρίς να τα βάζουμε όλα σε ένα καλάθι, δες όμως κι εδώ

  12. nikiplos said

    καλημέρα σε όλους…

    Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το σημερινό άρθρο, καθώς εκτός από τον ίδιο τον Νικόλαο Βέλμο και το έργο του, δίδονται και πληροφορίες για το τέλος του Εμμανουήλ Ροΐδη… Η ηλικία των 68 ετών ήταν καλή για την εποχή εκείνη… Εκείνη των 40 άδικη. Εδώ βλέπουμε και τις συνέπειες του Δάγκειου πυρεττού· δεν είναι δα και κρυολόγημα… [Σε όλη την δεκαετία του 1960, οι ΗΠΑ έστελναν εκμεταλλευόμενοι τους ανέμους στην Κούβα κουνούπια μολυσμένα με δάγκειο πυρεττό. «Θέριζε τότε» θα γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης… ]
    Ενδεικτική και η ιδιοσυγκρασία του λαού μας που είναι πρόθυμοι να εξαπολύσουν πογκρόμ εναντίον των «άλλων» αν κρίνουν πως συντάσσονται (οι «άλλοι») με τους λάθος ξένους αφεντάδες… Φεύ το είδαμε στον εμφύλιο με τα μελανότερα χρώματα· μια μικρογραφία του είδαμε και την περίοδο του Δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015.

    Χαρακτηριστική και η λαϊκή αντιμετώπιση εκείνων που αφορίζονταν μιαν εποχή που ο σκοταδισμός κυριαρχούσε… (Σήμερα είναι απλώς συγκεκαλυμμένος). Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού αλλά και του γυμνασίου, τι τραβούσαν οι έρμοι οι Ιεχωβάδες από τα χέρια μας… Οι δε Δάσκαλοι επεδείκνυαν «διατησία ελληνικού πρωταθλήματος». Δηλαδή, ανέχονταν να τις φάνε τα παιδιά, κι ύστερα έλεγαν «μην τσακώνουστε είπαμε!» με ήκιστες επιπλήξεις σ’ εμάς… Μετά, μόλις το ΠΑΣΟΚ έγινε κραταιό, ελαίω Μάργκαρετ, έτυχαν χαρακτηριστικής ανοχής της πολιτείας…

  13. Γιάννης Ιατρού said

    10: Κώστα, πολύ σωστά.

  14. Ωραίο αφιέρωμα σε μια πολύ ιδιαίτερη μορφή!

    Ευχαριστώ για το τσιτάρισμα στο #10 — να σημειώσω ότι ειδικότερα για τον πρίγκιπα Ροδοκανάκη υπάρχει ολόκληρο κείμενο του παλιού γνώριμου Αλφρέδου, στο ΥΓ του ποστ.

  15. sarant said

    Και βέβαια για τους διάφορους Ροδοκανάκηδες μπορεί να γραφτεί (και θα έχει γραφτεί) βιβλίο

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η Βικιπαίδεια, πάντως, επιμένει στη θεωρία του θανάτου συνεπεία τροφικής δηλητηριάσεως. Ελέγχεται η αξιοπιστία της για άλλη μια φορά.
    Το σπίτι στη Νικοδήμου 21 υπάρχει ακόμα, αλλά, όπως διαβάζω, η πινακίδα με τον αριθμό 21 που την είχε σχεδιάσει ο Χαλεπάς, αντικαταστάθηκε από την κλασική μεταλλική πινακίδα. Ελληνικό κράτος, πάντα σεβαστικό απέναντι στο πνεύμα και την τέχνη.
    Από τα βιβλία του βλέπω ότι κυκλοφορεί στο εμπόριο το «Δύο αγάπες» με επιμέλεια και παρουσίαση του καλού ποιητή Γιώργου Μαρκόπουλου. Ενδιαφέρον.

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    »- Θέλετε να γίνετε πλούσιοι, όσο κι αν είσαστε φτωχοί, χωρίς καμιά σπουδή, χωρίς μεγάλο κόπο; Εμπορευθείτε τη λέξη πατρίδα Είναι το μόνο εμπόριο που ΄χει εξασφαλισμένα κέρδη, μα όχι εξασφαλισμένες πλάτες.
    – Θέλετε να γίνετε σε όλα φτωχοί, όσο πλούσιοι κι αν είσαστε; Αγαπήσατε την αλήθεια και την πραγματική ελευθερία.»
    http://www.poiein.gr/archives/11563

  18. atheofobos said

    12
    Σε όλη την δεκαετία του 1960, οι ΗΠΑ έστελναν εκμεταλλευόμενοι τους ανέμους στην Κούβα κουνούπια μολυσμένα με δάγκειο πυρεττό.

    Οι θεωρίες συνωμοσιολογίας καλά κρατούν!
    Και η κοινή λογική!
    Some State Department officials believe the introduction of dengue-2 into Cuba is a result of the return to Cuba of troops who had been stationed in Angola or elsewhere in Africa, where the strain is found. But Dr. St. John said dengue-2 had been found in other parts of the Caribbean and might have been carried to Cuba from there or elsewhere overseas.
    http://www.nytimes.com/1981/09/06/world/epidemic-in-cuba-sets-off-dispute-with-us.html

  19. sarant said

    16 Εφόσον αυτή είναι η εκδοχή που πρόβαλαν οι δικοί του άνθρωποι, θα έπρεπε να αναφερθεί και αυτη, χωρίς βέβαια τις σάλτσες του Χριστάκη.

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    18. Είναι σε αντιστοιχία με τις …638 απόπειρες δολοφονίας, που «οργάνωσαν» οι Αμερικάνοι κατά του Κάστρο. Ούτε ο Τσακ Νόρις δεν θα τη σκαπούλαρε. 😊

  21. Jago said

    Βέβαια ο Χρηστάκης δεν ήταν ακριβως προχειρογράφος αλλά μυθομανής. Εδώ η συνέντευξη της συζύγου του: http://www.lifo.gr/team/retrolifo/46770 που αποκαλύπτει πολλά ενδιαφέροντα.

  22. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξαιρετική η σημερινή ανάρτηση. Δυστυχώς για μένα δεν έτυχε ποτέ να διαβάσω κάτι για τον Βέλμο και τον αγνοούσα παντελώς. Από τους συνεργάτες του πολύ αγαπητός σε μένα ο Τεύκρος Ανθίας, κυρίως από τα «σφυρίγματα του αλήτη».

    Δεν αυτοπροσδιορίζομαι ως αντισυστημικός, μ’ αρέσουν όμως όλοι αυτοί οι αντισυστημικοί και αναρχικοί τύποι, γιατί θεωρώ ότι είναι δημιουργήματα των λαθών και των αδικιών του κρατούντος αστικού συστήματος.

  23. sarant said

    21 Δεκτό

    22 Για τον Ανθία εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/04/06/anthias/
    και εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/04/13/anthias-2/

  24. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «….Ο Ροΐδης πέθανε το 1904, στα 68 του χρόνια, ενώ ζούσε ακόμα υπέργηρη η μητέρα του, η κυρία Κορνηλία το γένος Ροδοκανάκη, που είχε πιαστεί σκλάβα κατά την καταστροφή της Χίου το 1822. ….»

    » Ο Πλωτίνος Ροδοκανάκης (ή Plotino C. Rhodakanaty όπως έγινε γνωστός στο Μεξικό) ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός και πολιτικός ακτιβιστής. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Οκτωβρίου 1828 και σπούδασε ιατρική στη Βιέννη και στο Βερολίνο και φιλοσοφία στο Παρίσι. Ο πατέρας του πέθανε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης εναντίον των Τούρκων, οπότε εγκαταστάθηκε με την Αυστριακή μητέρα του στη Βιέννη, όπου μετά από παρότρυνσή της σπούδασε Ιατρική. Τις ιατρικές του σπουδές συνέχισε αργότερα στο Βερολίνο, μετά από μία σύντομη διακοπή το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1848, όταν ταξίδεψε στη Βουδαπέστη για να συμμετάσχει στην επανάσταση κατά των Αυστριακών. Παράλληλα με τις ιατρικές σπουδές του, μελέτησε Πολιτική Φιλοσοφία. Επιρροές στην πολιτική του σκέψη υπήρξαν οι Χέγκελ, Σαιν Σιμόν, Προυντόν και Φουριέ. Το 1857 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να σπουδάσει Πολιτική Φιλοσοφία και την επόμενη χρονιά συνέγραψε το πρώτο του φιλοσοφικό δοκίμιο με τίτλο «De la Naturaleza» («Για τη Φύση», που εκδόθηκε το 1860. Στο Παρίσι γνώρισε μεξικανούς σοσιαλιστές, από τους οποίους έμαθε για τις αγροτικές μεταρρυθμίσεις που είχε υποσχεθεί ο πρόεδρος της χώρας Ιγνάθιο Κομονφόρτ (Ignacio Comonfort), αλλά και για την πρόσκλησή του σε ξένους να μεταναστεύσουν εκεί προς δημιουργία ανεξάρτητων αυτοδιοικούμενων αγροτικών κοινοτήτων. Το 1861 εγκαταστάθηκε στο Μεξικό με σχέδιο να οργανωθούν και να λειτουργήσουν οι κοινότητες αυτές ως σοσιαλιστικές ουτοπικές κομμούνες. Με την άφιξή του εκεί, οργάνωσε την πρώτη αναρχική ομάδα του Μεξικού, την οποία κυρίως αποτελούσαν φοιτητές, μεταξύ των οποίων ήσαν οι Φραντσίσκο Zαλακόστα (Francisco Zalacosta), Σαντιάγκο Bιλλανουέβα (Santiago Villanueva), Xουάν δε Mάτα Pιβέρα (Juan de Mata Rivera) και Xερμενεγκίλδο Bιλαβιθένθιο (Hermenegildo Villavicencio), που όλοι θα εξελιχθούν αργότερα σε σημαντικές προσωπικότητες του μεξικανικού αναρχικού κινήματος.

    Στο Μεξικό συνέγραψε και δημοσίευσε το δοκίμιο «Cartilla Socialista el catecismo elemental de la escuela de Carlos Fourier – El Falansterio» («Σοσιαλιστικό Αλφαβητάρι της στοιχειώδους κατήχησης της Σχολής του Καρόλου Φουριέ»), που αφορούσε στον τρόπο που μπορεί να συγκροτηθεί μία ουτοπική αγροτική κοινότητα σύμφωνα με τις ιδέες του Φουριέ. «Ποιος είναι ο υψηλότερος και λογικότερος σκοπός στον οποίο πρέπει να αφιερωθεί το ανθρώπινο μυαλό;» αναρωτιόταν στο «Σοσιαλιστικό Αλφαβητάρι»: «Στην επιτυχία μιας οικουμενικής αδελφότητας ανάμεσα και στα άτομα και στους λαούς, για την επιτυχία μιας γήϊνης ανθρώπινης μοίρας.» Για να σχολιάσει αμέσως μετά πως στην παρούσα κατάσταση, η διαίρεση σε τάξεις, εθνικότητες, κόμματα εμποδίζει την πρόοδο και διατηρεί την ανθρωπότητα «κάτω από μια διαβολική εξουσία».

    Το 1865, ο Ροδοκανάκης ίδρυσε την μπακουνική «Kοινωνική Λέσχη των Σπουδαστών» («ClubSocialista de Estudiantes»), η οποία συντόνισε τους εργάτες της υφαντουργίας να ιδρύσουν τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς το πρώτο μεξικανικό συνδικάτο με την επωνυμία «Sociedad Mutua del Ramo del Hilados y Tejidos del Valle de Mexico» («Αλληλοβοηθητικός Σύνδεσμος του Κλάδου των Υφαντουργών και των Εργατών της Πεδιάδας του Μεξικού»), που με την σειρά του οργάνωσε τον Ιούνιο την πρώτη ιστορικά καταγραμμένη μεξικανική εργατική απεργία. Την ίδια χρονιά ίδρυσε στην πόλη Tσάλκο του νοτιοανατολικού Μεξικού ένα ελευθεριακό σχολείο, την «Escuela Modernay Libre» («Σύγχρονο και Eλεύθερο Σχολείο») ή «Escuela del Rayo y del Socialismo» («Σχολείο του Φωτός και του Σοσιαλισμού»), όπου διδασκόταν συστηματικά η θεωρία για μία διαφορετική κοινωνία, στηριγμένη αποκλειστικά στον αγροτικό κολλεκτιβισμό, με στόχο την διαμόρφωση μορφωμένων σοσιαλιστών αγροτών, ικανών ρητόρων και οργανωτών.

    Ο Ροδοκανάκης εγκατέλειψε το Μεξικό και επέστρεψε στην Ευρώπη το 1886, μετά το θάνατο του στενότερου συντρόφου και συνεργάτη του Φραντσίσκο Zαλακόστα. Παραμένει άγνωστο το πού, πώς και πότε ακριβώς πέθανε.»

    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

    ΥΓ Φαινεται οτι ο αναρχικος Ροδοκανακης να ειναι συγγενης με την μητερα του Εμμ. Ροϊδη

  25. ΚΩΣΤΑΣ said

    23
    ευχαριστώ! θα κοιτάξω να εμπλουτίσω περαιτέρω τις γνώσεις μου και για τον Βέλμο.

  26. Jago said

    Νικοκύρη, εκείνο ο τόμος του Φραγκέλιου που έχεις περιλαμβάνει και τα φύλλα τέχνης που εξέδιδε ο Βέλμος; Περιλαμβάνονται και στην έκδοση του Φαρφουλά; Έχει αφιέρωμα ακόμα και στον Μπετόβεν για τα εκατοντάχρονά του διαπιστώνω με κάποια έκπληξη.
    (τώρα το κατέβασα, έστω λειψό που είναι, από την Ανέμη και είναι φοβερά ενδιαφέρον από τη διαγώνια ματιά που έριξα).

  27. gpoint said

    Από τις εφημερίδες :
    «Το τέλος του Γιώργου Δώνη από την τεχνική ηγεσία της Αλ Χιλάλ σήμανε η εντός έδρας ισοπαλία (0-0) με την Λοκομοτίβ Τασκένδης για τα play offs του Champions League Ασίας. Η διοίκηση της ομάδας από την Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε το «τέλος» του 46χρονου προπονητή, τον οποίο θα διαδεχθεί ο Αμπντουλατίφ Αλ Χουσεϊνι.

    Σύμφωνα με τις πληροφορίες του SDNA, πάντως, το διαζύγιο του Δώνη με την Αλ Χιλάλ θα στοιχίσει «χρυσάφι» στην ομάδα του Ριάντ, καθώς για τον 46χρονο προπονητή και το τεχνικό επιτελείο προβλέπεται αποζημίωση που αγγίζει τα 3 εκ. ευρώ.»

    Αυτό το παλτό με την εξειδίκευση στις…αποζημιώσεις το πλασσάρανε κάποιοι στον ΠΑΟΚ (λέγε με Βρύζα, συνεπικουρούμενος από «αλητικογράφους») για τον καλύτερο Ελληνα προπονητή !! Είχε προηγηθεί σαν θύμα ο Νικολαΐδης της ΑΕΚ άρα δεν είχε αγνοια για τον σπυριάρη-όπως τον έλεγαν οι βάζελοι.

  28. gpoint said

    # 27

    Για να μην ξεχνιόμαστε κάποτε πλασσάρανε σαν προπονηταρά τον Τζιώλη ο οποίος όταν πήτε με «απόθεμα» από τον Αστέρα στον Αρη έκανε «θαύματα» τις τελευταίες αγωνιστικές της περιόδου αλλά με την καινούργια σεζόν χωρίς άλλο απόθεμα είχε ξεχάσει όχι μόνο τι θα πει νίκη αλλά και γκολ και μείνανε μόνο οι ατάκες του, «δις ιζ φούτμπολ» και «ντιαγκονάλ». Σήμερα κάνει τον θαυματοποιό στην Λάρισα διαδέχθηκε τον άλλον «προπονηταρά » τον Αναστασιάδη και θα συγκρουσθεί με το καινούργιο φρούτο που πλασσάρουν για μεγάλο Μανιτού, τον Ουζουνίδη…
    Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί ; μια ζωή βλοσυρούς και σκεπτικούς θα τους δείτε στις φωτό και στην τιβί, έτσι τους δίδαξε ο κοινός ίματζμέικερ τους…α και αξύριστους, είναι πιο σοφιστικέ !

  29. Corto said

    Πάντως από όσο ψάχνω σε βιβλία και διαδίκτυο, δεν εξάγεται από πουθενά ότι ο Ροΐδης αφορίστηκε και ότι ήταν μάλιστα αφορισμένος μέχρι τον θάνατό του. Βλέπω σε πολλά άρθρα ότι το βιβλίο του (η Πάπισσα Ιωάννα) «αφορίστηκε». Περίεργο όμως. Ο αφορισμός μπορεί εξ ορισμού να απευθυνθεί μόνο σε πρόσωπο, όχι σε σύγγραμμα.
    Μάλλον ακόμα ένας αστικός μύθος τύπου Καζαντζάκη.

    http://logotexnika.blogspot.gr/2012/08/blog-post_26.html
    «Υπάρχει μια ασάφεια σχετικά με το αν αφορίστηκε και ο ίδιος ο Ροΐδης για μικρό χρονικό διάστημα πριν ανακληθεί ο αφορισμός του, ή αν τελικά δεν αφορίστηκε καθόλου,»

  30. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    29. Corto, Ακριβώς αυτό διάβαζα κι εγώ μόλις. Συνεχίζει:
    …Ο Ροΐδης αντιδρά στον πόλεμο που δέχεται, αφενός με μια άμεση επιστολή προς απάντηση της εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου Περί αποκηρύξεως Βλάσφημου και Κακοήθους Βιβλίου, και με τις Επιστολές Αγρινιώτου, τέσσερις επιστολές τις οποίες υπογράφει ως Διονύσιος Σουρλής
    Οι εφημερίδες της εποχής τί γράφουν άραγε; Δεν πιστεύω ότι θα φαίνεται η διάκριση μεταξύ αποκήρυξης και αφορισμού.
    Έψαξα λίγο μήπως έχει αναφερθεί στο ιστολόγιο κάτι σχετικό.Πολλές φυσικά οι φορές που αναφέρεται ο Ροϊδης κι από το Δημήτρη -Μίμη Σαραντάκο και, Νικοκύρη τρία χρόνια χθες από το φευγιό του πατέρα. Θα τους έχει ανταμώσει όλους τους ανυπότακτους και θα τα έχει ξεκαθαρίσει αυτά κει πάνω. 🙂
    Εις μνήμην : http://www.emprosnet.gr/emprosnet-archive/409ae660-98e1-461b-b810-cc5a6e32c710

  31. Μαρία said

    29
    Είναι σίγουρο οτι αφορίστηκε για την Πάπισσα. Απάντησε μάλιστα στον αφορισμό με κείμενα που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Αυγή.
    Επιστολές με τίτλο: Η Πάπισσα Ιωάννα και η ηθική. Επιστολαί ενός Αγρινιώτου τις οποίες υπογράφει με το ψευδώνυμο Διονύσιος Σουρλής και στη συνέχεια με το όνομά του το κείμενο «Ολίγαι λέξεις εις απάντησιν της αφοριστικής εγκυκλίου της Συνόδου».

  32. Μαρία said

    30
    Μαζί γράφαμε.
    Οι επιστολές ενός Αγρινιώτου είναι δημοσιευμένες στον τόμο Σκαλαθύρματα, Ερμής 1986, με επιμέλεια Άλκη Αγγέλου.

  33. Νίκος Κ. said

    Ο θάνατος του Εμμανουήλ Ροϊδου
    Σκριπ 8/1/1904
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=7674&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASZASXASRASMASPASa&CropPDF=0

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    32. Εντάξει, ο ναρκισσισμός της λογοτέχνιδος συγγνωστός και κατανοητός. Αλλά τα σχόλια δεν παίζονται. Όσο για κείνο το «για όλους όσους θέλουν να σ’ έχουν συλλογικά», χμ, ακούγεται κάπως κίνκι. 😈

  35. Μαρία said

    29
    Για αποκήρυξη του βλασφήμου και κακοήθους βιβλίου πρόκειται τελικά κι όχι για αφορισμό το ίδου.
    Εδώ και η αποκήρυξη όπως δημοσιεύεται απο τον ανεψιό του http://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/d/6/3/metadata-loh0q9ru05j00ofqtnnue7ug47_1296226419.tkl&do=101803_w.pdf&pageno=16&pagestart=1&width=841&height=595&maxpage=38&lang=el

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φυσική συνέπεια της ενόχλησης που προκάλεσε ήταν ο πόλεμος τον οποίον του εκήρυξαν ιεράρχες της εποχής, οι οποίοι, με επικεφαλής τον επίσκοπο Καρυστίας Μακάριο, με άρθρα στον τύπο και κηρύγματα από άμβωνος αναθεμάτιζαν συνεχώς το έργο αυτό σαν «βλάσφημο», «κακόηθες», κ.ά.
    Ο Ροΐδης όμως, κάθε άλλο παρά πτοήθηκε από τις επιθέσεις αυτές, ακόμα και όταν η Ιερά Σύνοδος τον αφόρισε, τον Απρίλιο του 1866, ζητώντας συγχρόνως από την Ελληνική πολιτεία την απαγόρευση της κυκλοφορίας του «αντιχριστιανικού» μυθιστορήματός του.
    http://sfrang.blogspot.gr/2010/04/blog-post_15.html

    γι΄αυτά τα «άρθρα στον τύπο» και τον αφορισμό έλεγα. Περί τον Απρίλη του 1866.

  37. spatholouro said

    Sarant: «πώς περιγράφει ο νεαρός Βέλμος τα στερνά του Εμμ. Ροΐδη, σε ένα κείμενο που έχει και μικροφιλολογικό μυστήριο, αφού η πρώτη δημοσίευση λανθάνει»

    Πώς λανθάνει η πρώτη δημοσίευση και ποιο μικροφιλολογικό μυστήριο;;;

    Νίκου Βέλμου, «Απ’ τη ζωή ενός αφωρεσμένου» ( ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ «ΕΛΛΑΔΟΣ» 1909: σελ. 59-61)

    Αυτά μας γράφει στη σημαντική δίτομη βιογραφία του Ροϊδη ο Κλέων Παράσχος («Εμμανουήλ Ροϊδης: η ζωή, το έργο, η εποχή του», Β΄ τόμος, σελ. 275

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34. από Σκριπ 8/1/1904, αντιγράφω
    Η κηδεία του διαπρεπούς νεκρού θα γίνει σήμερον την 2 μ.μ εκ της παρά την Μοιραρχίαν Αττικής αρχαιοπρεπούς οικίας του.

    Επίσης, στην επικήδεια αυτή σελίδα γίνεται αναφορά μεταξύ των τριών ανηψιών του Ροϊδη, για τον Καλίνσκη
    http://lki.gr/Files/History_Kallinski.pdf

  39. Μαρία said

    38
    Την ίδια παραπομπή στο Βέλμο έχει και ο Ανδρεάδης (λινκ στο σχ.36) στη σελίδα λε’ σημ. 3 «…εν τούτοις η περί του εναντίου παράδοσις (δηλ. του αφορισμού) ήτο τόσον ερριζωμένη, ώστε ο κ. Βέλμος …»

  40. Νέλσων Νεοκλέους said

    Πολύ συγκινητικές και ενδιαφέρουσες ιστορίες!

  41. Corto said

    Έφη και Μαρία (36, 37 κλπ):

    Ευχαριστώ για τις απαντήσεις.
    Μας εντυπωσιάζουν τέτοιες ιστορίες στην Ελλάδα (το έναν τον αφόρισε η Εκκλησία, τον άλλον τον δηλητηρίασε ο Μεταξάς, τον τρίτο τον φίμωσαν τα δισκογραφικά κυκλώματα κτλ).
    Βέβαια η έφεση του κοινού στην συνωσιολογία αυτής της κατηγορίας (ανατρεπτικός καλλιτέχνης εναντίον κατεστημένου που συνωμοτεί εναντίον του) έχει μεγάλη πέραση και αλλού. Αρκεί να θυμηθούμε την περίπτωση του Παζολίνι.

  42. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    38: Με βάση τα όσα γράφει ο Λογοθέτης, η πρώτη δημοσίευση δεν ήταν γνωστή. Στο μεταξύ τη βρήκες εσύ, τη βρήκε η Μαρία μέσω Ανδρεάδη, τη βρήκε κι ένας φίλος που μου την έστειλε με μέιλ επίσης μεσω Ανδρεάδη. Να τα καλά των ιστολογίων!

  43. spatholouro said

    43/38
    Πώς το διατυπώνει το πράγμα, Νίκο, ο Λογοθέτης;

    Γράφει ότι εκείνος δεν γνωρίζει κάτι ή ότι γενικώς θεωρείται ότι η πρώτη δημοσίευση δεν ήταν γνωστή;

  44. Μαρία said

    43
    Την παραπομπή στον Ανδρεάδη τη χρωστάω στον Αγγέλου.

  45. sarant said

    44 «Περί το 1910 σε άγνωστο έντυπο» Ο Λογοθέτης δεν την είχε βρει -διότι έψαχνε από τη σκοπιά του Βέλμου, όχι από τη σκοπιά της ροϊδικής βιβλιογραφίας.

  46. spatholouro said

    44
    Μάλιστα!
    Δεν ξέρω εάν μου επιτρέπεται να κρίνω εξ όνυχος, αλλά το βρίσκω βαρύ έλλειμμα στοιχειώδους συνειρμού, του συνειρμού δηλαδή που προσωπικά έκανα και εντός δευτερολέπτων (όσο διήρκεσε να τραβήξω τον Παράσχο από το ράφι) λύθηκε το «μυστήριο»:

    Ο Βέλμος έγραψε κάτι για τον Ροϊδη;
    -Μάλιστα.
    Ποιος έχει μελετηθεί περισσότερο και ιδίως μάλλον εξαντλητικά από τους δύο;
    Ο Ροϊδης.
    -Μάλιστα.
    Και ποιο είναι ένα από τα θεμελιώδη βιβλία για τον Ροίδη;
    -Του Παράσχου. Για να δούμε στο τέλος που βιβλιογραφεί τα πάντα….α νάτος ο Βέλμος!

    ο.ε.δ.

  47. Μαρία said

    47
    Βοηθάει και η θεία, που μόλις δοκίμασα https://www.google.gr/search?q=%CE%92%CE%AD%CE%BB%CE%BC%CE%BF%CF%82+%CE%BF+%CE%B1%CF%86%CF%89%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82&ie=utf-8&oe=utf-8&client=firefox-b&gfe_rd=cr&ei=U9BWWOnrKuba8AeZ9LO4Bw

  48. Γιάννης Ιατρού said

    48: Μαρία

    Ναι, αλλά δεν φτάνει νά ΄χεις θεία (ή μπάρμα) στην Κορώνη. Πρέπει να ξέρει κι ανηψιά, πως να την ρωτήσει για να της πεί που είναι κρυμμένος ο θησαυρός του μακαρίτη 🙂

  49. ΚΩΣΤΑΣ said

    Στην ΕΒΕ, εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, 21-9-1930 σελίδα 3 έχει μια ανακοίνωση για έκδοση λευκώματος, ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΑΘΗΝΩΝ, του αποβιώσαντος Βέλμου από μια επιτροπή επιφανών προσώπων.

    Δεν έχω την τεχνογνωσία να σας παραπέμψω σε λινγκ, ούτε να κάνω κοπυ πάστε :-} και να το ανεβάσω. Όποια-ος ενδιαφέρεται και ξέρει ας το ψάξει μόνη-ος.

  50. sarant said

    50 To φύλλο είναι εδώ, έχει και τον Τσαρούχη στην «επιτροπή συντάξεως»

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=21&db=9&da=1930

  51. Μαρία said

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=47705&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AReASFASTASUASXASa&CropPDF=0

  52. Μαρία said

    52
    Στην ίδια σελίδα κι ο βλάμικες κουβέντες περί Μπαλαμούτια.

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    http://www.monumenta.org/article.php?IssueID=2&ArticleID=942&CategoryID=6&lang=gr

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Α. Θεοδωρόπουλος, Α. Δρίβας, Δ. Γαλάνης, Ι. Eργίνος, Μ. Βιτσώρης, Στις καρέκλες: Δ. Ροδοκανάκης, Γ. Γαλάνης Κάτω σειρά: Α. Μπέης, Ν Βέλμος.

  56. sarant said

    56 Α μπραβο!

  57. Γιάννης Ιατρού said

    55: ΕΦΗ
    πολύ καλός ο σύνδεσμος για το Άσυλο Τέχνης 🙂

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΤΑ ΣΤΕΚΙΑ/Νίκος Τριανταφυλλίδης
    Φιλολογικά Καφενεία/Μπάγκειο
    18:40 μέχρι 20:16 ,
    » …ο Βέλμος,βρισκόμαστε στο ’27, που μοίραζε το Φραγκέλιο πρώτα από το Μπάγκειο , η πιο τυπική παρουσία διανοούμενου του δρόμου, αμφισβητίας, μουσικόπληκτος είχε μεγάλη θητεία στην αλητεία,την παραγωγική αλητεία που σε δυναμώνει και σε κάνει καλλιτέχνη…
    Το φρι πρες της εποχής θα μπορούσε να ονομάζεται Φραγκέλιο, σημαδιακό και σημαδεμένο…η τέχνη ως σαράκι,θέλει πόνο,θέλει κάματο…
    http://webtv.ert.gr/katigories/politismos/17iol2014-filologika-kafenia/

  59. Σωτήρης# said

    Με αρκετή καθυστέρηση αφότου διάβασα την ανάρτηση θυμήθηκα ότι στο Α.Π.Θ. έχει κατατεθεί μέρος του αρχείου του Στρατή Δούκα. Ψάχνοντας είδα ότι σώζονται σε αυτό δύο επιστολές του Δούκα προς τον Βέλμο και μερικές φωτογραφίες στις οποίες εμφανίζεται και ο Βέλμος. Ίσως ενδιαφέρουν όσους ασχολούνται με τον Βέλμο. Ψηφιοποιημένα εδώ: https://digital.lib.auth.gr/search?ln=el&sc=1&p=%CE%92%CE%AD%CE%BB%CE%BC%CE%BF%CF%82&f=&action_search=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7&c=Archive+Collections+AUTH&c=Archaeological+events+in+Greek+press+%281832-1932%29&c=Macedonia+Collection&c=Articles&c=Photographic+archive+of+traditional+art+%2818th-20th+c.%29&c=Historical+Library+of+Argyroupolis

  60. sarant said

    59 Nα μνημονευτεί έτσι και ο Ν.Τρ.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>ο πρώτος τόμος του «Φραγκελίου».
    πρόσεξα τη γενική, όπως του Ευαγγελίου ε; 🙂

    58. 🙂 Φέτος,τώρα,είναι τα 90χρονα από την πρώτη έκδοση του Φραγκέλιου.Χριστούγεννα του 1926 βγήκε λέει το πρώτο τεύχος,μιας και φιλολογικά συνηθίζονται τέτοιες αναφορές.

  62. Λ said

    Νικοκύρη άκουσα ότι σύντομα βγαίνει νέα έκδοση για τον Ανθία. Μπορεί να βγήκε κιόλας και να μην το ξέρω.

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άλλο ένα θέμα που ξεσκονίστηκε για τα καλά από τη συλλογική ερευνητική ικανότητα του ιστολογίου. Μπράβο, βρε παιδιά, δεν παίζεστε! 👍

  64. Γιάννης Ιατρού said

    64: Γιάννη,
    Είναι ΙστIολόγιο βλέπεις, ένθα συχνάζουσι (ενδεικτικά και ουχί περιοριστικά) λογοτέχνες, ποιητές, γλωσσο* , ερευνητές, νομικοί & tabularii, ερασιτέχναι πλανόδιοι αλιείς, εχπεδεφτικοί, «αντιδραστικοί» (συμπεριλαμβανομένων και free radicals, καθότι έχουμε και θεράποντες της χημείας), του μέτρου καὶ του διαβήτου χειρισταί (άλλως ελεστιμνάρ الاستمناء ), ιατροί (θεράποντες και μη 🙂 ) και άλλα ύποπτα και κακοποιά στοιχεία.

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65.Γιάννη,ε Γιάννη, Άσυλο καλλιτεχνιζόντων γενικά 🙂 🙂

  66. Γιάννης Ιατρού said

    66: ΕΦΗ
    Ναι, ναι. Κάτι σαν το «Άσυλο Τέχνης» κι εδώ 🙂
    Αλλά έχουμε και άλλους, ….(τακτικούς) εισβολείς (π.χ. χριστιανομπολσεβίκους, νεοορθόδοξους, Μεταλληνιστές, κρυφο-δωδεκαθεϊστές αποτυχημένους δημοσιογράφους 🙂 κλπ.). Αλλά τα εξέχοντα μέλη της Sacra Congregatio Propaganda Fide αγρυπνούν!

  67. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) καταγγέλλει τους ανεπρόκοπους τεμπελχανάδες της «Ανέμης» που ανέβασαν τα τεύχη του «Φραγκέλιου» σε ΜΗ ερευνήσιμο pdf, ώστε να μή μπορούμε να ψάξουμε εύκολα τις 107 πυκνογραμμένες σελίδες, που κρύβουν λαβράκια

    2) Καταγγέλλουμε τον κ. Σαραντάκο, διότι επί 4,5 χρόνια αρνείται να ενημερώσει τους αναγνώστες του ότι ο Βέλμος ήτο δεδηλωμένος ομοφυλόφιλος. ΡΩΤΑΜΕ: Όταν τον Ιούνη του 2012 ο κ. Σαραντάκος ανέβαζε το πρώτο του άρθρο για τον Βέλμο και το «Φραγκέλιό» του, γνώριζε ή όχι πως ο καλλιτέχνης ήτο κίναιδος; Και αν το γνώριζε, γιατί το απέκρυψε από τους αναγνώστες του; Κι αν δεν είναι σωστό να μαθαίνουμε για τα σεξουαλικά γούστα των συγγραφέων, γιατί στην σημερινή του ανάρτηση μάς αποκαλύπτει την ομοφυλοφιλία του Βέλμου; Επειδή το γράφει φόρα – παρτίδα ο Νίκος Λογοθέτης στην νεοκυκλοφορηθείσα βιογραφία του Βέλμου; Και πόθεν προκύπτει ότι ο ίδιος ο Βέλμος είχε αποκαλύψει δημοσίως ότι τυγχάνει ομοφυλόφιλος;

    ΤΟ ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ: Τί είδους ομοφυλόφιλος ήτο ο Βέλμος, κ. Σαραντάκο; Παθητικός ή ενεργητικός; Έχει τεράστια σημασία αυτό, για να κατανοήσουμε το έργο του.Το Επιτελείο μας που ανέγνωσε τις 107 σελίδες του «Φραγκελίου» της «Ανέμης», μάς διεβεβαίωσε πως ουδαμού προκύπτει ότι ο Βέλμος ηρέσκετο στην οπισθογέμιση. Το γράψιμό του παραπέμπει σαφώς σε κωλομπαρά ή παιδόφιλο και ουχί σε κίναιδο ή λαικαστή.

    ΕΠΙΣΗΣ: Γιατί ο κ. Σαραντάκος, τόσον στην σημερινή του ανάρτησι, όσον και σε αυτήν του Ιουνίου του 2012, αποκρύπτει ότι το «Βέλμος» είναι φιλολογικό ψευδώνυμο του Νίκου Βογιατζάκη; Γιατί αποκρύπτει ότι ο Βέλμος είχε επισκεφθεί το Άγιον Όρος (1926) και είχε γράψει βιβλίο για το Περιβόλι της Παναγίας, που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο «Φραγκέλιο»; Και γιατί οι χριστιανομπολσεβίκοι της «Ανέμης» στα τεύχη του «Φραγκελίου» που ανέβασαν στον Ουρανό του Διαδικτύου έβαλαν μόνο την αρχή του «Αγιονόρος» και λογόκριναν τα τεύχη όπου ο Βέλμος αποκαλύπτει την βρωμιά, την κακία, την μπαγαποντιά και την ανώμαλη σεξουαλικότητα των χριστιανών καλογήρων; (Αν προκληθούμε, θα αναρτήσουμε εκτεταμένα αποσπάσματα από το εξηφανισμένο «Στο Αγιονόρος» του Βέλμου, για να γίνει αντιληπτό ότι και στην «Ανέμη» οι κρυφοχριστιανούληδες κάνουν κουμάντο…

    3) Ο κ. Σαραντάκος (ρος τιμήν του) παραθέτει στο σημερινό κείμενό του μιά φράση του Βέλμου από την οποία προκύπτει αυτό που με φανατισμό υποστηρίζει η Κοινότης μας και δέχεται τις λοιδορίες κάποιων συνταξιούχων αναγνωστών: Χριστιανισμός και Κομμουνισμός είναι πρώτα ξαδέρφια και ο όρος «χριστιανομπολσεβίκος» δεν περιέχει καμμία αντίφαση…

    ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ:«Ο κομμουνισμός είναι πάνω κάτω ένα με τον αληθινό χριστιανισμό». «Είμαι αναρχικός, δηλαδή χριστιανός»

    Ο Βέλμος έχει πεί και μιά άλλή σοφή φράσι για τον Ραββίνο Χριστό που δεν την καταγράφει ο κ. Σαραντάκος γιατί είναι κρυφοχριστιανούλης. Αυτό απεδείχθη οριστικώς χθές: Παρά την υπόδειξή μας λογόκρινε από τα χθεσινά Σαββατιάτικα μεζεδάκια την ιστορική γκάφφα του αρβανίτη Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Λιάπη να αποδώσει στον Ιερό Χρυσόστομο την θρυλική φράση του Μ. Αθανασίου «νεφύδριον και θάττον παρελεύσεται»…

    ΙΔΟΥ η φράσις του Βέλμου που ξεφτιλίζει τον Ραββίνο Χριστό, διότι επισημαίνει πως ο Υιός του Θεού της Αγάπης ΔΕΝ αγάπησε ποτέ κανέναν… ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ:«Ένας ερωτευμένος είπε μια μέρα για τον Χριστό, πως η τιμωρία που του κάναν οι Εβραίοι ήταν τιποτένια. Έπρεπε να τον βάλουν ν’ αγαπήσει, τότε θα τον τιμωρούσαν.»

    4) Περαίνουμε με δύο αποκαλυπτικά σχόλια του Βέλμου από την 1η σελίδα του 8ου τεύχους του «Φραγκελίου» (12 Φλεβάρη 1927, σελ. 17β του pdf της «Ανέμης») που ποτέ δεν θα τολμήσει να αναρτήσει ο κ. Σαραντάκος γιατί θίγουν τον Νίκο Καζαντζάκη και αποκαλύπτουν ότι το σωτήριον έτος 1927 η κυβέρνησις του Ρωμέικου απηγόρευε στους φτωχούς Ρωμιούς να πουλάνε στον δρόμο πράγματα χωρίς άδεια και τους πήγαινε αυτόφωρο. Εδώ και 30 χρόνια, το ίδιο αυτό Κράτος του Ρωμέικου επιτρέπει στους λαθροπρόσφυγες να αισχροκερδούν στους δρόμους όλων των μεγάλων πόλεων, πουλώντας λαθραία εμπορεύματα, ενώ στέλνει στο αυτόφωρο όποιον φουκαρά Ρωμιό τολμήσει να πουλήσει λίγα ραδίκια. Πλήρης εφαρμογή της σοφής φράσεως του Ραββίνου Χριστού «εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. 10,36)

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  68. Γιάννης Ιατρού said

    68: Σχολαστικό των Αμπελοκήπων
    Δεν το κατάλαβες ακόμα ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι σεξουαλικές του προτιμήσεις;
    Εκείνο που είναι οφθαλμοφανές, είναι πως εσύ ειδικά, μόλις ακούσεις/μαθεις κάτι περί αυτού, ηλεκτρίζεσαι, αφινιάζεις… (σχετικά, μην νομίζεις ότι δεν ξέρουμε…, αλλά όπως είπα, αυτά δεν μας ενδιαφέρουν). Το ίδιο, δεν ενδιαφερόμαστε αν είναι μαυρός ή άσπρος ή κίτρινος, χριστιανός ή άλλης θρησκείας, πρόσφυγας ή ντόπιος κλπ. Οπότε, δεν χρειάζεται να μας ζαλίζεις με τα τοιαύτα.
    Έχει πέσει πολύ το επίπεδο των σχολίων σου τους τελευταίους μήνες…. Ούτε κανένα αυθεντικό, δικό σου πιά!
    Μάλλον έχεις πέσει το ίδιο και επαγγελματικά, αν κρίνω απ΄τα νούμερα, ε;

  69. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεοτερα!

    60 Α μπράβο, ευχαριστούμε πολύ!

  70. Γς said

    69:

    Μπήκα να δω τι γίνεται, αλλά …

    Κι άμα ανακατεύονται τα άνερα και του Γς…

    κάτι δε πάει καλά Γιάννη.

  71. Γιάννης Ιατρού said

    71: Εμ, και που ‘σαι και χαλκέντερος! Άσε ρε Γιάννο, παλιά ρίχναμε και κανένα γέλιο με τη Βατάλαινα ….

  72. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    το καταθέτουμε ημείς, διότι ουδείς άλλος θα τολμήσει να το επισημάνει: Εκοιμήθη προ ολίγων λεπτών στα 99 της η μεγαλύτερη εν ζωή δόξα του Χόλλυγουντ, η Ουγγρο-Εβραία (και από τους δύο γονείς της) ηθοποιός Ζα-Ζά Γκαμπόρ, που είχε υπανδρευθεί 9 φορές με πάμπλουτους μεγιστάνες.

    Η είδησις που δεν θα σας πεί κανείς (αν προκληθούμε θα αναρτήσουμε τις εφημερίδες της εποχής) είναι ότι η Ζά-Ζά ήτο η τελευταία εν ζωή γυναίκα που είχε γαμηθεί με τον Κεμάλ Ατατούρκ και είχε αποκαλύψει ότι διέθετε μικρό πέος (κάτω των 10 πόντων). Οι αποκαλύψεις αυτές είχαν ξεσηκώσει (την δεκαετία του 80) θύελλα στην Τουρκία και η τότε τουρκική κυβέρνησις είχε κηρύξει την Ζα-Ζά ανεπιθύμητο πρόσωπο, επειδή απεκάλυψε ότι ο Ιδρυτής της Σύγχρονης Τουρκίας ήτο μικροψώλης.

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  73. Γς said

    Κι απάνω που πήγα να ξαναμπώ γμτ…

    Ντάξει μωρέ. Ανθρώπινο σφάλμα κατά την περίτμηση…

    http://caktos.blogspot.gr/2013/11/blog-post.html

  74. Γς said

    74:

    Πέντε πόντους. Να τ αφήσω;

  75. Γς said

    Και μου’ ρθε μια φλασιά.

    Να γινόταν λέει το τέτοιο να ήταν μιας χρήσεως [Αντε δύο τρεις…] και μετά να το πέταγες.

    Οπως τα ξυραφάκια στις παλιές μηχανές.
    Ή τις πλαστικές μηχανές ξυρίσματος Big και τέτοιες.

    Απαξ, άντε δις, τρις και το πέταξες.

    -Φακ, φακ, θένκιου μαμ.

    [και σόρι σαν, ενίοτε]

  76. gpoint said

    # 76

    Και μου θύμισες τον κούνελο όταν έπαιζε την μακριά …γαϊδούρα :

    θενκ γιου λέιντυ, θενκ γιου λέιντυ, σόρρυ πάπα, θενκ γιου λέιντυ,…

  77. Γς said

    77:

    Το ίδιο είναι.

    Το μαμ=ma’am=madam

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    Στο σημαντικότερο ίσως βιογραφικό σημείωμα του Ροΐδη το οποίο έγραψε ο Ανδρεάδης στην εισαγωγή της 1ης έκδοσης των «Έργων» του Φέξη, διευκρινίζει ότι ο Ροΐδης δεν είχε αφοριστεί αλλά η «Πάπισσα Ιωάννα». Επίσης απαντά και στο ερώτημα για την αρχική έκδοση του κειμένου του Βέλμου που όπως φαίνεται είχε άλλον τίτλο:

  79. BLOG_OTI_NANAI said

    29: Πολύ σωστά το αναφέρεις. Απλά έχει επικρατήσει να λέγεται «αφορισμός» και κακώς βέβαια. Περί αποκηρύξεως πρόκειται και η ενημέρωση για κάθε είδους θέματα που η Ιεραρχία θεωρεί ότι αφορούν όλους τους πιστούς γίνεται πάντα με σχετική Συνοδική εγκύκλιο που διαβάζεται στην Εκκλησία τις Κυριακές, που υπάρχει και η μεγαλύτερη προσέλευση. Χοντροκομμένα τα έγραψε ο Ροΐδης, χοντροκομμένα απάντησε και η Σύνοδος, αλλά τέλος πάντων, αργότερα ο Ροΐδης το αποκήρυξε και ο ίδιος το έργο αυτό και το χαρακτήριζε με την περίφημη έκφραση, ότι ήταν το «νεανικό του αμάρτημα». Βεβαίως, κατόπιν υπέστη κριτική από άλλους συγγραφείς ότι έκανε υποχωρήσεις… Δεν γλυτώνει κανείς ποτέ…

  80. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    73,

    κάτω από 10 πόντους, Μόνο; Κοτζάμ άντρας; Δεν το ήξερα, ειλικρινά…

    Βέβαια, δεν γνώριζα ούτε τον Βέλμο. (Συνειδητοποιεί, κανείς, πόσα πράγματα και πρόσωπα δεν ξέρουμε τη σήμερον ημέρα… Αλίμονο!)

  81. sarant said

    80 «αργότερα ο Ροΐδης το αποκήρυξε και ο ίδιος το έργο αυτό και το χαρακτήριζε με την περίφημη έκφραση, ότι ήταν το «νεανικό του αμάρτημα»»
    Με την έκφραση «νεανικό αμάρτημα» μπορείς να χαρακτηρίσεις, με στοργική ειρωνεία, και ένα νεανικό σου έργο που ξεχειλιζει π.χ από παθος, χωρίς όμως να το αποκηρύσσεις. Έχεις κάποιο κειμενο πηγή;

  82. Γιάννης Ιατρού said

    82: Νίκο, εδω

  83. gpoint said

    Αληθεύει πως η εκκλησία είχε αφορίσει τον «εθνάρχη» Καραμανλή ;

  84. Γς said

    84:

    Εμ, δεν προλάβαινε να σηκώνει τις εικόνες και τα καντήλια που κατέβαζε

  85. BLOG_OTI_NANAI said

    82: Εκτός από το παράθεμα του Γιάννη στο 83, είναι γνωστό στην σχετική αρθρογραφία και το παράθεμα από τον «Αγιοπετρίτη» που σε μεγάλη ηλικία ο Ροΐδης αποστασιοποίείται από το έργο αυτό μην αναφέροντας ούτε τον τίτλο (Άπαντα, 5,441):

  86. sarant said

    83-86 Μερσί!

  87. Μαρία said

    87
    Θα τα βρεις όλα αυτά στην εκτενέστατη εισαγωγή του Αγγέλου, ο.π.

  88. Παρεμπιπτόντως, μια και έγινε κάποιος λόγος για Ροδοκανάκηδες: http://avgi-anagnoseis.blogspot.gr/2016/12/blog-post_70.html#more (μερσί Μαρία)

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αποκήρυξε το «νεανικό του πόνημα» ο Ροΐδης. Πού να ‘ξερε ότι αυτό ακριβώς το αποκηρυγμένο του παιδί θα του χάριζε την εξέχουσα θέση που έχει στην ελληνική λογοτεχνία. Γι’ αυτό το έργο τον ξέρουν όλοι, ακόμη κι αυτοί που δεν το έχουν διαβάσει. Καλά είναι και τα Συριανά διηγήματα, αλλά χωρίς την Πάπισσα, θα ήταν παρεούλα με τον Λυκούδη, κάπου δηλαδή μεταξύ πάγκου και εξέδρας.

  90. BLOG_OTI_NANAI said

    84: Όχι. Που το είδες αυτό;

    90: Είναι εντυπωσιακό αυτό που γράφει ο Γρ. Ξενόπουλος και δείχνει πόσο άργησε η Εκκλησία να καταλάβει ότι με τις αποκηρύξεις βιβλίων αποτελούσε ήδη από τον 19ο αιώνα τον καλύτερο φορέα διαφήμισης, όπως εκμεταλεύτηκε και ο Ανδρουλάκης.

    Είμαι όμως βέβαιος ότι η μοναδική πραγματικά ευφυία του Ροΐδη δεν θα χανόταν και χωρίς την Πάπισσα. Ολόκληρος ο 19ος αιώνας των συγγραφέων ποσπάθησε να αντιγράψει το στιλ της σάτιρας του. Γι’ αυτόν που είμαι σίγουρος ότι δεν θα τον ήξερε ούτε η μάνα του αν δεν είχε αφοριστεί, είναι ο ακραία αντιδραστικός Λασκαράτος που αν και σατυρικός υποτίθεται, τα κείμενα του δεν βγάζουν τίποτα άλλο από κουραστική ξινίλα και συκοφαντία…
    Αυτόν, τον μετέτρεψε σε συγγραφέα σίγουρα η Εκκλησία με τις υπερβολές αυτές.

    Ο Ξενόπουλος έγραφε για την πάπισσα («Ποικίλη Στοά», 1891) και το πόση διαφήμιση έκανε η Εκκλησία άθελα της:

    Επίσης, βλέπουμε πόσο επιρρεπής ήταν ο τύπος στα hoaxes από τότε. Χωρίς να αφοριστεί ο Ροϊδης, μέχρι και στις εφημερίδες γραφόταν ως αφορισμένος…

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    91. Βεβαίως, ο Ροΐδης ήταν μέγας στυλίστας και απολαμβάνω να τον διαβάζω πάλι και πάλι, αλλά μεγάλος συγγραφέας δεν ήταν. Ο Λασκαράτος ήταν προχειρογράφος, δεν συγκρίνονται, αν και το «Ιδού ο άνθρωπος» μ’ αρέσει πολύ.

  92. Μαρία said

    Λασκαράτος – Ροΐδης http://docplayer.gr/3339603-Epigonoi-toy-gioyvenali-i-toy-oratioy-o-roidis-o-laskaratos-kai-i-satira-toy-19-oy-aiona-foteini-lika.html
    Στη σ.3 η απάντηση του Ροΐδη στο Θεόδωρο Χάνσεν, φίλο του Λ.

  93. sarant said

    91 «των δελεάτων», γενπληθ της λέξης «το δέλεαρ» 🙂

  94. Μαρία said

    94
    Τα νηχόμενα δελέατα τα ξέρεις; 🙂

  95. Γιάννης Ιατρού said

    95: Αμέ, .. 🙂
    Κάλλος άνευ χαρίτων τέρπει μάνον, ου κατέχει δε, ως ατερ άγκιστρου νηχόμενον δέλεαρ

  96. Μαρία said

    96
    Σοφό το ελεγειακό δίστιχο που ψάρεψες – και άνευ αγκίστρου. Τον πληθυντικό τον μάθαμε στο σχολείο απο νουθεσίες θεολόγου.

  97. Γιάννης Ιατρού said

    97: το «άνευ αγκίστρου» τώρα που πάει; Στο σοφό.. και άνευ ή στο ψάρεψες.. και άνευ (γριπέας ών); 🙂 🙂

  98. Μαρία said

    Στο ψάρεψες βέβαια, διά πληκτρολογίου δίκην αγκίστρου 🙂

  99. Γιάννης Ιατρού said

    99: Α, όχι δια πληκτρολογίου. Το είχα σεξαπανέκαθεν (‘6x πρός το τέλος) στο σεντούκι για κάτι φίλους σβουρο* που βρίσκανε κάτι «ξανθιές» (no pun intended) και μας κοκκορευόντουσαν … 🙂

    Για να μην σου πω ότι έκανα την επιμέλεια στη Παλατινή Ανθολογία 🙂 🙂

  100. gpoint said

    # 100

    τη ρινί προσθείς άγκιστρον, σύρει πάντα τα νηχόμενα…

  101. Ποτέ μην κλέβεις το κινητό τηλέφωνο ενός φορτηγατζή. Ιδιαίτερα άμα είναι Κινέζος! https://www.youtube.com/watch?v=CHSglqWJx_s

  102. Γιάννης Ιατρού said

    101: Γιώργο, κάτι τέτοια προσάπτουν στον Σωσίπτολη 🙂 🙂

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    94 και πέρα: «Δέλεαρ» λεγόταν η καφετέρια στο επάνω μέρος του Πεδίου του Άρεως. Πούλαγα μούρη, όταν πήγαινα με καινούρια παρέα εκεί, ρωτώντας δήθεν με ενδιαφέρον: » Σ’ αρέσει ο καφές του Δελέατος; » 😇

  104. Μαρία said

    104
    Πήγαινες μετά ή άνευ αγκίστρου; Πρόσεξε τι θα απαντήσεις.

  105. Γιάννης Ιατρού said

    105: ίσως ήτανε γρυπέας, όσους πιάσει, αφιερωμένο

  106. Μαρία said

    106
    Ωραία ερμηνεία παρά τα φάλτσα.

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μετά αγκίστρου. 😎

  108. […] Ημερ. Δημοσίευσης:18 December 2016 | 7:40 am Πηγή Συγγραφέας:sarant […]

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108. Τέρατα δελέατα 🙂

  110. Μαρία said

    Για Βέλμο τώρα στο κόκκινο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: