Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μιλώντας στον Παρνασσό για τον Βάρναλη

Posted by sarant στο 22 Δεκέμβριος, 2016


Τη Δευτέρα που μας πέρασε παρουσιάστηκαν στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» τα φετινά βιβλία των εκδόσεων Αρχείο, και ανάμεσά τους τα «Αττικά», χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη σε δική μου επιμέλεια, που τα έχω ήδη παρουσιάσει εδώ.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι σας έχω μιλήσει ξανά και ξανά γι’ αυτόν τον τόμο, σε σημείο που κινδυνεύω να γίνω βαρετός. Από την άλλη, όμως, συνηθίζω τις παρεμβάσεις μου σε εκδηλώσεις, εκπομπές κτλ. να τις ανεβάζω στο ιστολόγιο, κι έπειτα στην ομιλία μου παρεθεσα αρκετά αποσπάσματα από χρονογραφήματα του Βάρναλη, οπότε μπορείτε να πάρετε ακόμα μια γεύση από το βιβλίο. Στο τέλος του άρθρου έχω και ένα λινκ σχετικό με τα Αττικά.

Η εκδήλωση στην ιστορική αίθουσα του Παρνασσού σημείωσε επιτυχία. Είχα τη χαρά να δω από κοντά κάμποσους φίλους του ιστολογίου, που με τίμησαν με την παρουσία τους, και τα είπαμε έστω και σύντομα πριν αρχίσει η εκδήλωση ή με μεγαλύτερη άνεση στον μπουφέ μετά την εκδήλωση -και με μερικούς και ακόμα πιο μετά.

parnassos

Φωτογραφία από την εκδήλωση -μπορώ να διακρίνω τουλάχιστον πέντε φίλους του ιστολογίου ενώ μερικοί ακόμα κάθονταν στις άκρες και δεν τους πήρε ο φακός

Καλησπέρα από εμένα, σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε σε τούτη την ιστορική για τα ελληνικά γράμματα αίθουσα για αυτή την παρουσίαση.

Το βιβλίο που επιμελήθηκα και θα σας παρουσιάσω είναι τα Αττικά του Κώστα Βάρναλη. Όπως είπε στην εισαγωγή της η Ηρώ Διαμαντούρου, που πρέπει εδώ να την ευχαριστήσω, όπως και τον Νίκο Αλπαντάκη, για την καθοριστική συμβολή τους στη διαμόρφωση του βιβλίου, εδώ έχουμε συγκεντρώσει τα χρονογραφήματα του ποιητή για την Αθήνα και την Αττική, για τα κτίρια, τα τοπία και τους ανθρώπους της. Ο τίτλος, βέβαια, δεν είναι του ποιητή, αλλά νομίζουμε ότι αντιπροσωπεύει πιστά το περιεχόμενο του βιβλίου.

Τα χρονογραφήματα ενός ποιητή. Μήπως ξεκινάμε με ένα οξύμωρο, με την έννοια ότι από τον ποιητή περιμένουμε ποιήματα –ίσως και με πολλαπλό οξύμωρο, αφού το χρονογράφημα είναι είδος εφήμερο, θα λέγαμε το κατ’ εξοχήν εφήμερο είδος, όσο κι αν αποτελεί, κατά τον ορισμό του Σπύρου Μελά, τον «πρεσβευτή της λογοτεχνίας στη δημοσιογραφία», όσο κι αν το υπηρέτησαν κορυφαίοι λογοτέχνες, από τον Ροΐδη και τον Κονδυλάκη ίσαμε τον Παπαντωνίου και τον Νιρβάνα, και φυσικά τον ίδιο τον Βάρναλη;

Θέλω να πω, έχει νόημα να εκδίδεται σήμερα μια συλλογή, μια ογκώδης μάλιστα συλλογή εφήμερων κειμένων που γράφτηκαν πριν από 60 με 75 χρόνια; Γιατί να ενδιαφέρει τον σημερινό αναγνώστη; Γιατί να το πάρετε και να το διαβάσετε; Για να το πάμε ακόμα πιο πέρα, γιατί να σκαλίζουμε σήμερα τα δημοσιογραφικά κείμενα του Βάρναλη ή όποιου άλλου μεγάλου λογοτέχνη; Μήπως γινόμαστε καταλοιποθήρες, όπως είχε ονομάσει ο Βάρναλης όσους σκάλιζαν τα αρχεία ποιητών που μόλις είχαν πεθάνει, για να βγάλουν στη δημοσιότητα ανέκδοτα ποιήματά τους, που συνήθως ήταν πρωτόλεια;

Δεν νομίζω, εφόσον μάλιστα εδώ έχουμε κείμενα δημοσιευμένα και εφόσον ο Βάρναλης καθόλου δεν υποτιμούσε τα δημοσιογραφικά του κείμενα και τα χρονογραφήματά του, πολλά από τα οποία άλλωστε συγκέντρωσε και ο ίδιος σε βιβλία. Είχε μάλιστα αναγγελθεί στη δεκαετία του 1950 ότι θα εξέδιδε και επιλογή των χρονογραφημάτων του, και στο Αρχείο Βάρναλη τα χρονογραφήματα είναι ταξινομημένα έτσι που να υποβάλλουν την ιδέα ότι ετοίμαζε κάποια έκδοση, αλλά το σχέδιο αυτό δεν ευοδώθηκε.

Ωστόσο, αξίζει να προσέξουμε ότι ο Βάρναλης έψεξε τους καταλοιποθήρες σε ένα χρονογράφημά του, πράγμα που μας δείχνει τη σημασία που έδινε στα χρονογραφήματα. Να προσέξουμε επίσης πως όλον τον καιρό που ο Βάρναλης συνεργαζόταν για βιοπορισμό με εφημερίδες, λεξικά και εγκυκλοπαίδειες η αμιγώς λογοτεχνική του παραγωγή ήταν λιγοστή· φαίνεται πως η δημοσιογραφική δουλειά τον κούραζε ή ίσως τον αφυδάτωνε. Όπως άλλωστε έχει τονίσει κι ο ίδιος ήδη από το 1932, «για να δημιουργήσεις, χρειάζεται να ’χεις άνεση και κέφι, να περνάς μια ζωή ‘οτσιόζαμ’, τεμπέλικη, όπως λεν κι οι Λατίνοι». Μη μπορώντας να βρει την άνεση, οικονομική ή άνεση χρόνου, ο Βάρναλης σχεδόν σταμάτησε να γράφει λογοτεχνία. Ενδεικτικό είναι ότι, μόλις συνταξιοδοτήθηκε, στράφηκε και πάλι στη λογοτεχνία ολοκληρώνοντας, αν και άρρωστος, το θεατρικό του έργο Άτταλος ο Γ’ και γράφοντας, σε προχωρημένη πια ηλικία, τα ποιήματα της συλλογής του Ελεύθερος κόσμος ύστερα από δεκαετίες ποιητικής σιγής.

Οπότε, τα χρόνια εκείνα της λογοτεχνικής του αγρανάπαυσης, στα χρονογραφήματα κυρίως διοχέτευε ο Βάρναλης την ποιητική του διάθεση, γι’ αυτό και πολλά από τα κομμάτια του τόμου αυτού δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από καθαυτό λογοτεχνικά έργα, καθώς λειτουργούν σαν «παραθύρια απ’ όπου μπορούσε να ξανασάνει ο ποιητικός του λογισμός. Μπορεί το καθένα να αποτελεί ένα πολύ συνοπτικό πεζογραφικό έργο, όμως σε πολλά από αυτά έχει εισχωρήσει η ποίησή του», όπως επισήμανε ο Αντώνης Μπουλούτζας στην περυσινή ανακοίνωσή του στο 34ο Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας.

Πράγματι, όπως θα διαπιστώσετε έστω και φυλλομετρώντας τον τόμο, τα χρονογραφήματα είναι γραμμένα με κέφι, με τη χαρακτηριστική του μαστοριά, με την αστραφτερή, χυμώδη δημοτική γλώσσα του. Στα περισσότερα ο συγγραφέας τους δείχνει απλόχερα (αλλά χωρίς να επιδεικνύει) την πολυμάθειά του και ειδικά την αρχαιομάθειά του. Κατά τη γνώμη μου, τα κείμενα του τόμου αυτού τοποθετούν τον Βάρναλη στην κορυφή των μεγάλων και του χρονογραφήματος.

Δικαιολογείται λοιπόν η έκδοση. Αλλά πόσα είναι τα χρονογραφήματα του Βάρναλη και πότε γράφτηκαν; Συνολικά τα υπολογίζω σε λίγο περισσότερα από 3500 κομμάτια, που χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες.

Περίπου 1500 προπολεμικά και κατοχικά, γραμμένα στην περίοδο 1939-1944, δημοσιευμένα όλα στην Πρωία.

Πάνω από 2000 μεταπολεμικά χρονογραφήματα, γραμμένα στην περίοδο 1950-1958 και δημοσιευμένα στις εφημ. Προοδευτικός Φιλελεύθερος (1950-1953), Προοδευτική Αλλαγή (1953) και Αυγή (1953-1958).

Η αρχική μου σκέψη ήταν να εκδοθούν δύο τόμοι με ανθολόγηση χρονογραφημάτων, ένας προπολεμικός κι ένας μεταπολεμικός, αλλά όταν είδαμε τον πλούτο και την ποιότητα του υλικού η Ηρώ Διαμαντούρου με πολλήν τόλμη πρότεινε να εκδώσουμε πολύ περισσότερα χρονογραφήματα, σε τόμους  οργανωμένους θεματικά. Ταβέρνα και καφενείο, Αστυνομικό δελτίο, Γλωσσικά και φιλολογικά, θα είναι μερικοί από τους τόμους που ευελπιστούμε να εκδοθούν, όσο βαστάνε οι δυνάμεις του εκδοτικού οίκου και του επιμελητή, έτσι ώστε τελικά να δημοσιευτεί μεγάλο ή και το μεγαλύτερο μέρος των χρονογραφημάτων του Βάρναλη.

Σε αυτόν τον πρώτο τόμο, στα Αττικά, η κατοχική περίοδος υπεραντιπροσωπεύεται αφού λόγω των συνθηκών δεν ήταν δυνατό να γραφτούν χρονογραφήματα με πολιτικό σχολιασμό ή με αναφορά σε κοινωνικά προβλήματα ή στη διεθνή επικαιρότητα –έτσι, η πολεογραφική ή φυσιολατρική θεματολογία ήταν μια καλή λύση.

Ο Βάρναλης δεν ήταν γέννημα θρέμμα Αθηναίος, βέβαια· αλλά από τότε που ήρθε 18χρονος στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική, κάτοικος Αθηνών ήταν, με εξαίρεση τα διαστήματα όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός στην επαρχία, στην Αργαλαστή και στην Αμαλιάδα ή όταν ήταν επιστρατευμένος. Και με το να μην έχει «σπίτι στο χωριό» όπως οι περισσότεροι, στην Αθήνα και στην Αττική περνούσε ολοχρονίς, αφού και για παραθερισμό συνήθως διάλεγε την Αίγινα. Επομένως, είναι από τους αρμοδιότερους για να μιλήσει για την Αττική και την Αθήνα, πολύ περισσότερο που, σαν μανιώδης εκδρομέας που ήταν, είχε οργώσει την Αττική –περιγράφει μάλιστα πώς είναι ο ιδανικός τύπος του επικούρειου εκδρομέα·  διαβάζω από χρονογράφημά του που έχει ακριβώς τον τίτλο «Εκδρομείς». Αφού περιγράψει πρώτα, απορριπτικά, εκείνους που βγαίνουν στο ύπαιθρο με μεγάλες παρέες και ένα σωρό συμπράγκαλα και όσους έχουν μονομανία με την ορειβασία και ασκητικοί καταβροχθίζουν χιλιόμετρα, γράφει:

Ο τρίτος τύπος του εκδρομέως είναι ο επικούρειος. Η παρέα του κυμαίνεται από τους τρεις έως πέντε. Δεν έχουνε απάνω τους τίποτα το διακριτικό. Μοιάζουνε με κοινούς επιβάτες. Θα μπορούσε ένας ειδικός να τους διακρίνει από τα παλιόρουχα που φοράνε κι από κανένα μπαστούνι που βαστάνε. Ούτε γυλιός, ούτε τσάντα, ούτε δέμα. Αυτοί πάνε να περάσουνε μιαν ευχάριστη αισθησιακή μέρα. Θα περπατήσουνε πεντέξι ώρες πηγαιμό και γυρισμό –ο πηγαιμός για να τους ανοίξει η όρεξη, ο γυρισμός για να χωνέψουνε. Δεν κουβαλάνε τίποτα γιατί όλα θα τα βρούνε στο μαγαζί, ακόμα και κουβέρτα για να ξαπλωθούνε το μεσημέρι κάτου από τα πεύκα. Θα φάνε καλά, θα πιούνε πολύ και θα κοιμηθούνε τρεις ώρες κάτου από τα μπάρσαμα του ρετσινιού κι ύστερα θα χώσουνε το κεφάλι τους στη βρύση για να ξυπνήσουν. Περπατάνε χωρίς βία, ξεκουράζονται όπου δάσος και νερό κι είναι οι μόνοι εκδρομείς, που μπορούνε να χαρούνε τις ομορφιές της Φύσης. Κι ενώ οι πρώτοι κι οι δεύτεροι τύποι την άλλη μέρα ξυπνούνε σκοτωμένοι, αυτοί μονάχα λυπούνται πως δεν είναι κάθε μέρα Κυριακή!

Την εποχή που γράφτηκαν τα χρονογραφήματα αυτά ο Βάρναλης κατοικούσε στην οδό Δημοχάρους 43 στο Κολωνάκι, κοντά στη Γεννάδειο βιβλιοθήκη –πίσω από τα Παραπήγματα, μια αναφορά που δεν θα λέει πολλά στους νεότερους αφού εδώ και αρκετές δεκαετίες τα στρατιωτικά παραπήγματα έχουν δώσει τη θέση τους στο Ναυτικό Νοσοκομείο και στο Πάρκο Ελευθερίας. Αξίζει να δούμε τις χειρόγραφες οδηγίες που έδωσε το 1935 (όταν ήταν εξόριστος στον Αϊ-Στράτη) σε μια γιατρό που θα επισκεπτόταν τη σύζυγό του τη Δώρα στο σπίτι τους: Λεωφορείο Γενναδείου Βιβλιοθήκης τέρμα. Από κει τραβάς απάνω την οδό Γενναδίου και στρίβεις δεξιά το δεύτερο δρόμο πίσου από τη μάντρα των Παραπηγμάτων.

Φυσικά, η Αθήνα τότε ήταν πολύ μικρότερη, παρόλο που ο Βάρναλης, όταν τη συγκρίνει με την πόλη που γνώρισε το 1902 τη βρίσκει αχανή. Θα χαμογελάσουμε διαβάζοντας ότι ο Βάρναλης του 1950 βρίσκει δύσκολη τη ζωή των πεζών στους αθηναϊκούς δρόμους, ότι νιώθει να καταδυναστεύεται από τα τροχοφόρα:

Άλλοτες, όταν η πρωτεύουσα είχε εκατό χιλιάδες ψυχομέτρι, τα πεζοδρόμια ήσαν διπλά στο φάρδος κι οι δρόμοι φυσική τους προέχταση. Μπορούσαν τα ευτυχισμένα πόδια της περασμένης γενεάς να περπατούν άνετα, να στέκονται, να συζητούν στη μέση των δρόμων: ήτανε δικοί τους. Τα λίγα μόνιππα της οδού Σταδίου και της οδού Πατησίων ήτανε τόσο λίγα, που μοιάζανε με ντροπαλούς φιλοξενούμενους.

Τώρα, που ο πληθυσμός δεκαπλασιάστηκε, το δικαίωμα των δρόμων καταργήθηκε κι η ελευθερία των στενών λουρίδων, που μας απομείνανε, στένεψε περισσότερο.

Βλέπετε, ο σημερινός αναγνώστης των Αττικών έχει το προνόμιο να μπορεί να κάνει δυο συγκρίσεις –αντί για μία που έκανε ο αναγνώστης του 1940-1950. Μπορεί να συγκρίνει την κατάσταση που περιγράφει ο Βάρναλης με τη σημερινή, αλλά και με εκείνη που θυμόταν ο Βάρναλης από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν όλα ήταν ειδυλλιακά (παρόλο που ξέρουμε ότι δεν ήταν διαβάζοντας άρθρα συγκαιρινών, ας πούμε τις επιφυλλίδες του Ροΐδη, που κάνουν λόγο π.χ. για το βάσανο της σκόνης στους αθηναϊκούς δρόμους του 1900), αφού η μνήμη εξιδανικεύει τις νεανικές αναμνήσεις:

Για την Κολοκυνθού γράφει ο Βάρναλης το 1942:

Τώρα όλος ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος και γύρω σπίτια ψηλά ή χαμηλά, καινούργια ή παλιά φράζουνε τον ορίζοντα και δεν περπατείς πια στο ύπαιθρο αλλά μέσα στην πόλη. Και το ποτάμι; Δεν είναι πια ποτάμι. Είναι… υπόνομος. Ωστόσο εμείς περπατήσαμε χτες στο ύπαιθρο –με την φαντασία· δε μιλούσαμε, για ν’ ακούμε τ’ αηδόνια –με τη φαντασία— και μέσα μας η νεανική καρδιά πετούσε —με τη φαντασία. Τα ταξίδια μας όλα είναι ταξίδια της φαντασίας!

Στρίψαμε δεξιά χωρίς να περάσουμε το γεφύρι και γιαλό γιαλό (παράλληλα με τον όχτο) συνεχίσαμε το δρόμο μας προς τα Σεπόλια. Τίποτα δε θυμίζει τον παλιό καλόν «αιώνα». Άλλοτες στεκόμαστε έξω από κανένα περιβόλι και λέγαμε του περιβολάρη, που σκάλιζε τα λάχανά του:

–Μπάρμπα; Δε μας δίνεις κανένα λάχανο –αφράτο και γλυκό- για να το φάμε ωμό;

Ο «μπάρμπας» διάλεγε ένα λάχανο δυο-τριών οκαδώ και μας το έδινε.

–Πόσο κάνει;

–Τίποτα!

Και τώρα στάσου μια στιγμή να πάρεις ανάσα! Δε θα το ξανακούσεις αυτό το «τίποτα».

Αλλ’ αν χάθηκε η παλιά Κολοκυθού, έμεινε απείραχτος ο… ουρανός. Το βράδυ μετά τις εφτά βγήκε το φεγγάρι. Σπάνια ο αττικός ουρανός είχε τόσο ωραία σύννεφα. Σκούρα, άσπρα, γκρίζα ήσαν στρωμένα απάνου από τον Υμηττό ως την Πάρνηθα και το φεγγάρι για μια στιγμή έσκασε μέσα στο μπλε κανάλι ενός κενού, εκατό φορές πιο λαμπερό απ’ όσο φαίνεται με την αιθρία. (…) Σε μιαν ώρα μέσα ζήσαμε όλη την βιργιλιακή χαρά του ύπαιθρου –«σε μιαν ώρα μέσα μια ζωή περάσαμε μαζί».

Το φεγγάρι και ο ουρανός είναι ίδια και σήμερα –διαβάζοντας τα Αττικά, θα διαπιστώσετε πώς και πόσο έχουν αλλάξει η πόλη και οι κάτοικοί της. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε!

Να προσθέσω ότι τις προάλλες είχα επίσης εκτενή συζήτηση με τον κριτικό και δημοσιογράφο Βαγγέλη Χατζηβασιλείου, με βάση την οποία εκείνος έγραψε ένα άρθρο για το ΑΠΕ, που θα το δείτε σε αρκετούς ιστότοπους -παράδειγμα εδώ, όπου δημοσιεύεται ολόκληρο το άρθρο.

Advertisements

102 Σχόλια to “Μιλώντας στον Παρνασσό για τον Βάρναλη”

  1. gpoint said

    Γουστάρω πρωτιά σήμερα !

  2. gpoint said

    Μπίνγκο (και μέηλ στον Νικοκύρη )

  3. gpoint said

    Η …altera pars !!

  4. Πάνος με πεζά said

    Kαλημέρα !
    Εν τω μεταξύ ρε παιδί μου, μια ωραία καλαίσθητη κανάτα, πόσο απουσιάζει από τέτοια πράγματα. Είτε τη Μέρκελ βλέπεις, είτε εκδήλωση στον Παρνασσό, είτε συνέντευξη τύπου του Μπάμπη Τεννέ, όλο ένα πλαστικό μπουκαλάκι νερό μπροστά…
    Θα μου πεις, θεωρείται σφραγισμένο και ασφαλές περιεχόμενο…

  5. Πάνος με πεζά said

    Eνώ ένα ωραίο ντιζαϊνάτο μπουκάλι μερού, με καπάκι κατσαριδοκτόνου, ε; Άλλη αισθητική…

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολυ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Σα να μην έχεις άδικο για την κανάτα.

  7. Πάνος με πεζά said

    Και θυμήθηκα το catering του γάμου μου… «Ξέρετε, τα μπουκάλια και τις μισές πιατέλες, τα παίρνουμε μετά από λίγη ώρα από το κεντρικό τραπέζι, γιατί δεν είναι αισθητικά ωραίο θέαμα».
    Αποτέλεσμα φυσικά, μείναμε νηστικοί κι απότιστοι ! Μέχρι να σηκωθείς για ένα χορό ή για μια χαιρετούρα, όλα έκαναν φτερά ! 🙂

  8. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Κανάτα; Τς,τς,τς… Υδρία θα εννοείτε, όπως του άσματος «θείε Ιωάννη υδριοπώλα»! 🙂

  9. spiral architect said

    Kαι εις ανώτερα φίλε!

  10. Πάνος με πεζά said

    Τελευταία φορά που πήγα στον Παρνασσό ήταν πριν από 4 χρόνια, σε συναυλία του δάσκαλού μου του Κωστή Κωνσταντάρα, με τη χορωδία της ΔΕΗ. Μάλιστα είχα πετύχει και την αείμνηστη πλέον μητέρα του, διευθύντρια του Ωδείου Αττικής (που συγχωρέθηκε κι αυτό…).

  11. Πάνος με πεζά said

    Λάθος append, πάμε στο τραγούδι «Στη μικρή αίθουσα εκδηλώσεων του Παρνασσού», του συγκεκριμένου δίσκου.

  12. Πάνος με πεζά said

    Αλλά που δε θέλει !

  13. Πάνος με πεζά said

    Ωραία. Τώρα τα βίντεο από 10 και 11 μπορούν και να σβηστούν, για να μη βαραίνουμε.

  14. LandS said

    4 Πραγματικά μου έχει κάνει και εμένα εντύπωση αυτό το πράγμα.
    Όταν γίνεται εκδήλωση με ακροατήριο σε ξενοδοχείο, έχεις κανάτα που τη σκεπάζει ένα χάρτινο σα καπάκι με το λόγκο του ξενοδοχείου, δίσκο με ποτήρια, βαζάκι με λουλούδια κλπ . Πίσω σου και στο αναλόγιο το λόγκο του ξενοδοχείου.
    Όταν γίνεται σε αμφιθέατρο ή άλλη αίθουσα, πλαστικά μπουκάλια και δόξα σοι.. Προσφορά είναι;

  15. gpoint said

    Ασχετο μεν, η Φωνή της Αμερικής δε…

    h**ps://www.youtube.com/watch?v=sY2NNHeTj5Y

  16. spiral architect said

    @4, 14: Βασικά, ένας έμπειρος φωτογράφος 🙄 πρέπει να μάθει στο Νικοκύρη τα μυστικά του σωστού καδραρίσματος σε συνδυασμό με τη γωνία λήψης. Αν κάποιος από την πρώτη σειρά τραβούσε το πάνελ, τα πλαστικά νερομπούκαλα δεν θα πολυενοχλούσαν. Τη στιγμή όμως που ο Νικοκύρης τραβάει από το πάνελ με το Galaxy J5 (ή οποιαδήποτε άλλη μηχανή με οθόνη λήψης χωρίς βιζέρ) και κανάτα με ποτήρια να υπήρχαν στο πρώτο πλάνο θα ενοχλούσαν το ίδιο.

    (για περαιτέρω πληροφορίες εντός) 😉

  17. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    όντως ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση, συμπεριλαμβανομένων και των μετά από σένα ομιλητών!

    ..τη χαρά να δω από κοντά κάμποσους φίλους του ιστολογίου..
    Ευτυχώς που πρόκαναν Νίκο, είχε και κίνηση στους δρόμους (ευτυχώς που υπάρχει και το μετρό .. 🙂 )
    Έτσι διευκολύνεται και η επαφή, η ανταλλαγή των πληροφοριών και η ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων!

    ..μερικοί ακόμα κάθονταν στις άκρες και δεν τους πήρε ο φακός..
    μεριμνούντες μάλιστα δια την φωτογραφικήν τεκμηρίωσην…. 🙂

  18. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και για την τεκμηρίωση

    16 Ασφαλώς έχω ανάγκη από μαθήματα

  19. Πάνος με πεζά said

    Έλα μωρέ, ο σωστός ο φωτογράφος σβήνει τα μπουκάλια με το photoshop… Ή τα κάνει Vittel γυάλινα, άμα λάχει ! 🙂

  20. Πήγα χωρίς πρόβλημα από το σπίτι μου με ταξί λόγω βιασύνης, γύρισα μαζι με άλλον Πατησιώτη φίλο του ιστολογίου με το τρόλεϊ, και με έκπληξη το είδα να κατεβαίνει στην Ομόνοια και να παίρνει την 3ης Σεπτεμβρίου ως την Αγ. Μελετίου, χωρίς ρεύμα βέβαια! Την άλλη μέρα έμαθα ότι «αναρχικοί» είχαν σταματήσει και κάψει τρία τρόλεϊ στο Μουσείο…
    Κάτω τα ΜΜΜ, ζήτω τα ταξί! Μα τι σκ… έχει το κεφάλι τους μέσα; Κι έπειτα λέμε για ομηριστές και αριθμολόγους…

  21. Corto said

    Καλημέρα!

    Επειδή δεν γνωρίζω καθόλου λατινικά, το «οτσιόζαμ» είναι το otiosum, που βρίσκω στο παρακάτω λήμμα;

    https://en.wikipedia.org/wiki/Otium
    otium negotiosum (free time to do what one wanted) and otium otiosum (idle wasteless free time)

    Προφανώς η προφορική εκφορά των λατινικών ποικίλλει, αλλά η συνηθέστερη απόδοση είναι αυτή του Βάρναλη;

  22. nikiplos said

    Καλημέρα σε όλους…

    Κατά τη γνώμη μου τα χρονογραφήματα, τα ημερολόγια, αλλά και οι επιφυλλίδες/δημοσιεύσεις, έχουν τεράστια αξία η οποία κατά τη γνώμη μου είναι παραγνωρισμένη. Ένα δημόσιο πρόσωπο που κρατάει ημερολόγιο, εκεί καταγράφει τον εκάστοτε παρόντα συλλογισμό του για τα τεκταινόμενα, τις εκάστοτε παρούσες σκέψεις και προβλέψεις του. Έτσι εκεί καταγράφεται όσο πουθενά αλλού η εκάστοτε τρέχουσα αβεβαιότητα της εποχής. Γι’ αυτό και η αναζήτηση στα επίκαιρα ή στις εφημερίδες είναι συχνά πολυτιμότερη από την κατοπινή αποτίμηση των γεγονότων από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές ή τους ιστορικούς.

    Όταν ξέρουμε τι έχει συμβεί, αφηγούμαστε με φιλτραρισμένη ανασκόπηση και μνήμη – αυτό που αποκαλούν μερικοί ρετροσπεκτίβα. Υποτιμούμε εκείνα που μελλοντικά μας φάνηκαν ότι δεν ήταν σπουδαία ή υπήρξαν απλώς παρεμπίπτοντα. Όταν όμως μας συμβαίνουν, συχνά τα υποδεέστερα και τα παρεμπίπτοντα μας αποπροσανατολίζουν ή (στην καλύτερη περίπτωση) τα βάζουμε κι αυτά στη ζυγαριά με το ίδιο βάρος εκείνων που εκ των υστέρων αποδείχτηκαν σημαντικά…

    Επομένως τα χρονογραφήματα, τα ημερολόγια, τα ευθυμογραφήμματα, οι επιφυλλίδες, απεικονίζουν όσο τίποτε την τρέχουσα κάθε φορά αβεβαιότητα… 🙂

  23. spatholouro said

    22
    «Κατά τη γνώμη μου τα χρονογραφήματα, τα ημερολόγια, αλλά και οι επιφυλλίδες/δημοσιεύσεις, έχουν τεράστια αξία»

    Προσυπογράφω -μετά λόγου γνώσεως- χειροπόδαρα!

  24. Avonidas said

    Κάτω τα ΜΜΜ, ζήτω τα ταξί! Μα τι σκ… έχει το κεφάλι τους μέσα;

    Τα ίδια σκ@τ@ που εχουν στο ακατοίκητό τους κι οι αλλοι «αναρχικοί», που πολεμούν τον… καπιταλισμό δηλητηριάζοντας το γάλα του φουκαρά,

    http://luben.tv/stream/100580

    Ειναι απο τις περιπτώσεις που εύχεσαι να ναι προβοκάτσια. Γιατί αν οντως κυκλοφορούν εκει εξω αυτα τα σκουληκια, κι εκαναν τετοιο πράγμα, δεν υπαρχει για την ανθρωπότητα ελπιδα καμια.

    (Δε συνιστώ να διαβασετε τα σχολια απο κατω, εκτός κι αν προγραμματιζετε διαιτα)

  25. υΝαι, Corto. Otium λατινικά είναι ακριβώς ότι το αρχαίο ελληνικό ‘σχολή’: ο ελεύθερος χρόνος. Το αντίθετο, neg-otium, είναι η α-σχολία, η busi-ness των Αγγλοσαξώνων, και από κει βγαίνει το γαλλ. négoce = εμπόριο, το ιταλ. negozio = μαγαζί, το αγγλ. negotiate = διαπραγματεύομαι κλπ. Otiosus είναι ο γεμάτος ελεύθερο χρόνο και vita otiosa η ζωή που δεν την απορροφούν οι βιοτικές ασχολίες.
    Αρχικά βεβαίως το t θα προφερόταν τ και σ´αυτές τις λέξεις, αρκετά νωρίς όμως επήλθε τσιτακισμός και άρχισε να προφέρεται τς, όπως μαρτυρεί και η συχνή του σύγχυση στη γραφή με το c (π.χ. στη λέξη condicio, όπου η γραφή conditio επικράτησε τελικά). Αυτή η προφορά επικράτησε στην Καθολική εκκλησία και (ίσως λόγω και της επιρροής των Γερμανών φιλολόγων) καθώς και στη σχολική διδασκαλία μέχρι τον 20ό αιώνα, οπότε σημειώθηκε μια αντίδραση προς την κατεύθυνση της εικαζόμενης προφοράς της εποχής του Αυγούστου (κ το c, αϊ το ae, τ το t παντού, σ και όχι ζ το s κλπ.)

  26. 18 Καταλαβαίνω την αγωνία των φίλων της φωτογραφίας και του παρόντος ιστολογίου, για αυτό τον λόγο προσφέρω στον Νικοκύρη μας εντελώς δωρεάν τον εξάμηνο κύκλο μαθημάτων για την ψηφιακή φωτογραφία και την φωτογραφική λήψη (που γίνεται και εξ αποστάσεως κάθε πέμπτη 7-10 το απόγευμα (ώρα Ελλάδας). Αν σας ενδιαφέρει Νικοκύρη μας πληροφορίες εντός (Τα μαθήματα ξαναξεκινάνε λόγω διακοπών την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου).

    Τώρα για το πρόσφατο πόνημα τι να πω…είχα μαθήματα αλλιώς θα ερχόμουν σίγουρα στον Παρνασσό (το έχω αγοράσει και θέλω αφιέρωση). Αλλά επειδή το αγόρασα δεν μαφήνει να δουλέψω. Αυτός ο λατρεμένος Βάρναλης εμένα μ’αρέσει περισσότερο σαν πεζογράφος παρά σαν ποιητής. Είναι σαν τον παππού που δεν είχα ποτέ. Αυστηρός και γεροντοπαράξενος μερικές φορές αλλά με τόση γνώση, εμπειρία και οξύτητα μυαλού στο τι παίζεται στον κόσμο, αλλά και τόσα παραμύθια που έχει να σου πει, περιμένεις την επόμενη ιστορία και δεν χορταίνεις να τον ακούς.

  27. Corto said

    25:
    Άγγελε σε ευχαριστώ πολύ για την κατατοπιστική απάντηση! Εξαιρετικά ενδιαφέροντα όλα αυτά.
    Θυμήθηκα και την σχετική διχογνωμία κάποιων Ελλήνων χημικών για την ορθή προφορά του προθέματος cis (το αντίθετο του trans).

    Η κατάληξη -um αποδίδεται και ως -ουμ;

  28. ΓιώργοςΜ said

    Αρκετή ώρα μετά το πρώτο σχόλιο (αλήθεια, πως γίνεται όταν παίρνεις άδεια να έχεις λιγότερο χρόνο διαθέσιμο; περίεργο…), να ευχαριστήσω για την ευκαιρία-αφορμή που δόθηκε με τη βιβλιοπαρουσίαση για να συμμετέχω σε κάτι που ν’ ανοίγει λίγο και τα μάτια του μυαλού. Το βιβλίο θα το έπαιρνα έτσι κι αλλιώς, την παρουσίασή του θα την έβλεπα εδώ, η ατμόσφαιρα όμως μιας εκδήλωσης για το γραπτό λόγο είναι κάτι παραπάνω.
    Μεταξύ άλλων, από σπόντα, είδα και βιβλία που ίσως να μην είναι στην πρώτη σειρά των βιβλιοπωλείων, ή που να μην έμπαινα στον κόπο καν να ξεφυλλίσω σ’ ένα βιβλιοπωλείο, αλλά είναι ενδιαφέροντα.
    Ουκ επ’ άρτω μόνον…

  29. Χρησιμοποιεί την αιτιατική ο Βάρναλης: περνάς μια ζωή ‘οτσιόζαμ’ = vitam otiosam. Σήμερα βέβαια θα το είχαμε στα μεζεδάκια μαζί με τα μπράβι και τα τσέμπαλι 🙂

  30. Corto said

    29 (Δύτης):
    Οπότε δεν υπάρχει απόδοση του u σε α. Σε ευχαριστώ!

  31. Ριβαλντίνιο said

    Μόνο 30 σχόλια μέχρι τώρα ; Ας οξύνουμε λίγο τα πνεύματα λοιπόν ! 🙂

    Στην φωτό βλέπω νεολαία : γεμάτο θείτσες και μπαρμπάδες ! (Μόνο εκεί αριστερά αχνοφαίνονται μερικοί μεσήλικες). Όσο οι εκδηλώσεις αυτές δεν έχουν νεαρόκοσμο (και όταν λέμε νεαρόκοσμο εννοούμε γυναίκες και όχι κρεμανταλάδες) , θα είναι καταδικασμένες σε αποτυχία ! 😦 Προσφέρομαι για πόρτα στην επόμενη εκδήλωση και όσοι από αυτούς δεν συνοδεύονται από τις κόρες τους, τις εγγονές τους και τις ανιψιές τους θα τρώνε σούτ.

    =============================================================================
    @ 20 Αγγελος

    Σαν να μην μου φαίνεσαι δικός μας ! Δεν ξέρεις ότι με τα τρόλλεϋς κινούνται όλοι οι πλούσιοι ; Το κάψιμο ήταν μια συμβολική κίνηση κατά των εκμεταλλευτών πλουσίων.

  32. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Το βιβλίο διαφημίζεται παντού λέμε, ακόμα και στα οικονομικά ιστολόγια. 🙂
    Kαλοτάξιδο να είναι Νικοκύρη.

    http://www.euro2day.gr/news/highlights/article-news/1504563/o-varnalhs-athhnaiografos.html

  33. Γς said

    24:

    Να είναι αλήθεια όλα αυτά;

    Ε, ρε και νά’ τανε.

    Να’ μουν λέει κι εγώ μπαμπάς την εποχή που μεγάλωνα τα πιτσιρίκια μου.

    Θα μάθαινε η ανθρωπότης πως γίνεται να τους βγάλεις το κωλάντερο απ το μάτι

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντα τέτοια, Νικοκύρη!
    Θα συμφωνήσω ότι τα χρονογραφήματα και τα ημερολόγια, όταν είναι γραμμένα από στυλίστες κι όχι από γονατογράφους, είναι πολύ σημαντικό λογοτεχνικό είδος και διαχρονικά αξιανάγνωστο. Πολλοί ποιητές, όπως π.χ. ο Νιρβάνας, είναι μέτριοι στην ποίηση αλλά εξαιρετικοί στο χρονογράφημα.

  35. Παναγιώτης Κ. said

    #33. Ξεχάσαμε να περιλάβουμε τη λέξη εκτσογλανισμός στη λέξη της χρονιάς.

    Η αθλιότητα δεν έχει σταματημό σε αυτό τον τόπο.
    Πάρε τα πανεπιστήμια, πάρε πολλά κτήρια όπου στεγάζονται δημόσιες υπηρεσίες κ.ο.κ. Αχούρια!

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτοί που καίνε τα τρόλεϊ, είναι οι ίδιοι που τα σπάνε στα γήπεδα. Καμιά ιδεολογία δεν έχουν, κανένα σύστημα και κανέναν καπιταλισμό δεν μάχονται. Είναι απλώς ένα τσούρμο λαλακισμένα, που εκμεταλλεύονται την ασυλία που τους παρέχουν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις.

  37. 36

    http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500122041

    Αναλάβανε και την ευθύνη με αυτό το παραληρηματικό κείμενο. Τι να πει κανείς.

  38. Παναγιώτης Κ. said

    @36. Το θράσος τους Γιάννη, δεν προέρχεται τόσο από την ανοχή που δείχνουν τα όργανα της τάξης (δείχνουν; ή απλά εκτελούν συγκεκριμένες κάθε φορά εντολές;) όσο από το γεγονός ότι έχουν «πλάτες». Αν τύχει και συλληφθούν σπεύδουν οι μεγαλόσχημοι δικοί τους και τους βγάζουν έξω.

    Αλήθεια τι έγινε με τις καταλήψεις τα δύο τελευταία χρόνια στα σχολεία;
    Το φαινόμενο με θλίβει και γιαυτό αποφεύγω να ρωτάω για δυσάρεστα πράγματα οπότε δεν έμαθα σχετικά.
    Θεωρώ ότι και αυτό το φαινόμενο δεν μας τιμά ως κοινωνία.

  39. Μαρία said

    Η εκδήλωση χειμερινή σύναξις των λυκιδέων 🙂 στην ιστορική αίθουσα του Παρνασσού σημείωσε επιτυχία.

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    38. Σαφώς και έχουν αμέριστη νομική και πολιτική υποστήριξη, είτε από «χρήσιμους ηλίθιους», είτε από διάφορους ιδιοτελείς, με τους οποίους αλληλοεξυπηρετούνται. Συν τη δυσεξήγητη ανοχή του κράτους. Τόσα χρόνια, τρομοκρατικές οργανώσεις εξαρθρώνονται, εγκλήματα διαλευκαίνονται, αλλά οι κουκουλοφόροι των Εξαρχείων πάντα στο απυρόβλητο.
    Οι καταλήψεις στα σχολεία έχουν ατονήσει. Η μόδα πέρασε. Επειδή συστεγαζόμασταν μέχρι πρότινος με λύκειο, είχα διαπιστώσει από πρώτο χέρι ότι το κύριο κίνητρο των καταλήψεων, ιδίως των τελευταίων χρόνων, ήταν ο χαβαλές και η κοπάνα απ’ τα μαθήματα.

  41. Λεύκιππος said

    Κατέβαζαν όμως πριν τους επιβάτες κάτω. Ήθελα ναμουν από καμιά πλευρά να ακούω τους διαλόγους.
    – Παρακαλώ μπορείτε να κατεβείτε από το τρόλλεϋ, γιατί ……κλπ κλπ

  42. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    20 Πηγαίνουν χωρίς ρεύμα τα τρόλεϊ;

    21 Όχι ακριβώς. Είναι otiosam, αιτιατική θηλυκου του επιθ. otiosus

    26b Tι ωραίο!

    29 Ακριβώς

    32 Χρωστάμε χάρη στο ΑΠΕ

    41 Λες να είπαν «παρακαλώ»;

  43. 42 20 Πηγαίνουν χωρίς ρεύμα τα τρόλεϊ;

    Τα πιο καινούργια, όχι τα σοβιετικά, έχουν και ένα ντηζελοκινητήρα για έκτακτη ανάγκη. Μικρής ιπποδύναμης, φυσικά.

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἤμουν κι ἐγὼ ἐκεῖ. Γιὰ τὴν παρουσίαση τῶν «Ἀττικῶν» ἀπὸ τὸν Νῖκο.
    Ἡ προηγούμενη φορὰ ποὺ εἶχα ξαναπάει στὸν «Παρνασσὸ» ἦταν πρὶν ὰπὸ σχεδὸν μισὸν αἰώνα, στὰ γυμνασιακὰ μου χρόνια γιὰ κάποιο ρεσιτὰλ σοβαρῆς μουσικῆς. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ πὼς πέταγα τὴ σκούφια μου γιὰ τέτοια, ἀλλὰ πῆγα ἀπὸ οἰκογενειακὴ ὐποχρέωση.
    Ἡ πρώτη μου ἐπαφὴ μὲ τὴν σοβαρὴ μουσικὴ ἦταν λίγα χρόνια πρὶν, στὸ δημοτικὸ, ὅταν μᾶς πήγαιναν σὲ συναυλίες στὸν Ὀρφέα. Οἱ συναυλίες αὐτὲς ἦταν «ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Α.Β.Υ. Πριγκιπίσσης Εἰρήνης» κι ἀπ’ ὅ,τι θυμᾶμαι κάποιες φορὲς ἔπαιζε πιάνο καὶ ἠ Τζίνα Μπαχάουερ. Βέβαια αὐτὰ ἦταν γιὰ μᾶς ψιλὰ γράμματα. Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἄρεσε ἦταν ποὺ δὲν κάναμε μάθημα καὶ τὸ βλέπαμε σὰν ἐκδρομὴ. Ἧταν βέβαια πολὺ βαρετὰ ἀλλὰ καὶ γι’ αὐτὸ εἴχαμε βρεῖ τὴ λύση. Ἀγοράζαμε πατατάκια ἀπὸ τὸ μπὰρ τοῦ Ὀρφέα καὶ μασουλάγαμε σχεδὸν σ’ ὁλόκληρη τὴ συναυλία. Στὶς παύσεις καὶ στὰ πιὸ ἥσυχα μουσικὰ κομμάτια ἀκουγόταν ἕνας ἧχος σὰν βροχὴ σὲ τσίγκινη στέγη ἀπὸ τὸ μασούλημα ἐκατοντάδων παιδιῶν. Στὴν ἀρχὴ νομίζαμε πὼς ἔβρεχε, ἀλλὰ βγαίνοντας ἔξω ἦταν στεγνὰ. Μετὰ καταλάβαμε τὶ συνέβαινε ἀλλὰ τὸ κατάλαβαν κι οἱ ὀργανωτὲς κι ἀπαγόρευσαν τὰ πατατάκια, πρὸς μεγάλη μας ἀπογοήτευση.
    Πάντως ὅλες αὐτὲς οἱ προσπάθειες νὰ μυηθοῦμε στὴν κλασσικὴ μουσικὴ ἦταν ἄκαρπες. Ἔβγαζαν μιὰ μυρωδιὰ ναφθαλίνης. Χωρὶς καμμιὰ προεργασία καὶ ἐκπαίδευση. Ἀπὸ τὰ πάνω. Τὸ παλάτι ποὺ ἤθελε νὰ ἐκπολιτίσει τοὺς ὑπηκόους.
    Τὴν πιὸ οὐσιαστικὴ ἐπαφὴ μ’ αὐτὸ τὸ εἶδος μουσικῆς (ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἄλλα) τὴν εἶχα στὸ Τρίτο τοῦ Χατζηδάκι. Ἐκεῖ φύσηξε ἕνας ἀέρας φρεσκάδας ποὺ ἔδιωξε τὴ ναφθαλίνη. Ἀλλὰ ἀρκετὰ γιὰ σήμερα, γιατὶ ἄλλο ἦταν τὸ θέμα.

  45. sarant said

    Στὶς παύσεις καὶ στὰ πιὸ ἥσυχα μουσικὰ κομμάτια ἀκουγόταν ἕνας ἧχος σὰν βροχὴ σὲ τσίγκινη στέγη ἀπὸ τὸ μασούλημα ἐκατοντάδων παιδιῶν.

    Έξοχο!

  46. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    20, 40

    ΜΕ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
    H ομάδα «το κομμάντο Ζωή χωρίς τρόλλεϋ και λεωφορεία στην Πατησίων» ανέλαβε την ευθύνη για τους εμπρησμούς
    Η ομάδα που αυτοαποκαλείται «κομμάντο Ζωή χωρίς τρόλλεϋ και λεωφορεία στην Πατησίων» ανέλαβε την ευθύνη, με κείμενο που αναρτήθηκε σε ιστοσελίδα, για τον πρόσφατο εμπρησμό των τριών τρόλεϊ στο κέντρο της Αθήνας.

    ΕΘΝΟΣ On Line

    H ομάδα «το κομμάντο Ζωή χωρίς τρόλλεϋ και λεωφορεία στην Πατησίων» ανέλαβε την ευθύνη για τους εμπρησμούς
    Το κείμενο παρελήφθη από συνεργάτη της ιστοσελίδας, μετά από τηλεφώνημα αγνώστου, όπως αναφέρει «στις 5.30 τα ξημερώματα το τηλεφωνικό κέντρο του Anarchy press».
    Το άτομο αυτό «το οποίο φορούσε κουκούλα και το οποίο υποστήριξε ότι εκπροσωπεί το κομμάντο Ζωή χωρίς τρόλλεϋ και λεωφορεία στην Πατησίων εκ μέρους του οποίου αναλαμβάνει την ευθύνη για τον εμπρησμό των τρόλλεϋ, υποδεικνύοντας το σημείο, όπου συντάκτες μας θα μπορούσαν να παραλάβουν το κείμενο ανάληψης.Το σημείο δεν ήταν άλλο από το «εσωτερικό» του καμένου περιπτέρου στην συμβολή Πατησίων και Τοσίτσα.Πράγματι, ο σύντροφος που έσπευσε στο σημείο διέκρινε μέσα στα αποκαΐδια ένα φάκελο, ο οποίος και περιείχε την ανακοίνωση».
    Ο συντάκτης του κειμένου, αφού αναφέρει ότι αναλαμβάνουν «την ευθύνη για το κάψιμο των τριών τρόλλεϋ στην Πατησίων, «ήταν ένα κτύπημα στα καθάρματα τους μικροαστούς, που συνωστίζονται σαν τα πρόβατα κάθε ημέρα μέσα σε τρόλλεϋ και λεωφορεία για να πάνε στην δουλειά τους. Ήταν ένα μήνυμα στους αποχαυνωμένους προλετάριους, στις νοικοκυρές, στους άνεργους, στους συνταξιούχους, που στοιβάζονται και ενώνουν την κακομοιριά τους χρησιμοποιώντας τρόλλεϋ ή λεωφορεία για να διαβούν την Πατησίων, χωρίς να μας ρωτήσουν αντί να ενωθούν με τα εξεγερμένα στίφη που έχουν καταλάβει τα Εξάρχεια».
    Το κείμενο καταλήγει:«Στέλνουμε και πάλι βαθύ χαιρετισμό και αντάρτικο σινιάλο σε κάθε αλάνι σε κάθε επαναστατημένη ψυχή που δεν γλείφει το χέρι του κάθε αφεντικού».

    http://www.ethnos.gr/koinonia/arthro/h_omada_to_kommanto_zoi_xoris_trollef_kai_leoforeia_stin_patision_anelabe_tin_euthyni_gia_tous_emprismous-64782005/

    ΥΓ Μετα απο αυτην την ενεργεια προτεινω την ενεργοποιηση του θεσμου του ψυχιατρου υπηρεσιας που θα περιπολει εποχουμενος μαζι με τον νοσοκομο του εις την περιοχη και θα καταστελλει καθε διαταραγμενο ατομο των βιαιων οργανων της ταξεως συμπεριλαμβανομενων. ….

  47. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    46. Μολις τωρα απο το ιστολογιο Σχολιαστης

    @physicist

    «ΑΦ, σάτιρα πρέπει να είναι αυτό, χαβαλές. Δεν εξηγείται αλλιώς.»

    Εξηγειται. Αν ησουν 43 ετη στα Εξαρχεια, θα ειχες καταλαβει καλυτερα οτι αυτα δεν ειναι χαβαλες ειναι ψυχοπαθεια και μαλιστα αντικοινωνικη και καταστροφικη.

    Απο τα στοιχεια στο ΥΓ , ενα καινουργες τρολλευ στοιχιζει 555.555 ευρω, ενα μεταχειρισμενο ας υποθεσουμε τα μισα, εστω 280.000 .

    3 τρολλευ x 280.000 =840.000 ευρω

    Πολλες φορες στην περιοχη των Εξαρχειων εχω δει βεσπακια, μοτοσυκλετες ή ΕΙΧ πολυ μικρης αξιας να καιγονται και να «τιμωρουνται» ετσι ανθρωποι που τα χρησιμοποιουσαν που δεν θα τους χαρακτηριζαμε ουτε καν ευπορους. Μαλιστα στην Ζ.Πηγης ο ιδοκτητης ενος καμμενου βεσπακιου εχει αναρτησει σχετικη ανακοινωση.

    Περισσοτερα και φωτογραφικο υλικο στο

    http://odos-exarcheion.blogspot.gr/

    ΥΓ «Χεκίμογλου Αχιλλέας

    Τρέχουν για την αντικατάσταση λεωφορείων και τρόλεϊ
    Αποσύρονται πολλά και η ΟΣΥ αναζητεί χρηματοδότηση στο ΕΣΠΑ
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 20/02/2016 06:00

    […]

    Η ΟΣΥ έχει ζητήσει την ένταξη στο νέο ΕΣΠΑ της κατ’ ελάχιστον προμήθειας 120 αρθρωτών πετρελαιοκίνητων λεωφορείων (τουλάχιστον Euro VI), προϋπολογισμού 36 εκατ. ευρώ και 180 τυπικών πετρελαιοκίνητων λεωφορείων (τουλάχιστον Euro VI), προϋπολογισμού 45 εκατ. ευρώ. Επίσης, έχει προτείνει σε επόμενη φάση να γίνει προμήθεια 45 τυπικών τρόλεϊ νέας τεχνολογίας, προϋπολογισμού 25 εκατ. ευρώ.»

    […]

    http://www.tovima.gr/society/article/?aid=778293

  48. Αυτό με το «τηλεφωνικό κέντρο» του αναρχικού ιστότοπου και με τον άγνωστο τηλεφωνικό συνομιλητή «που φορούσε κουκούλα» μυρίζουν μούφα αλλά μ΄αυτούς εδώ δεν ξέρεις πιά τι να πιστέψεις.

  49. Γς said

    44:

    >«ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Α.Β.Υ. Πριγκιπίσσης Εἰρήνης» κι ἀπ’ ὅ,τι θυμᾶμαι κάποιες φορὲς ἔπαιζε πιάνο καὶ ἠ Τζίνα Μπαχάουερ

    http://caktos.blogspot.gr/2014/03/avanti-popolo-bandiera-rossa.html

  50. Γς said

    Δεν τα κατάφερα να κοιμηθώ χτες το βράδυ και βρέθηκα να τρέχω πρωί πρωί για να προλάβω το τρίμηνο μνημόσυνο στο μοναστήρι της Αργολίδας.

    -Ελένη ξέρεις ο πατέρας μου νομίζει ότι η Ειρήνη ήταν αγία.

    -Μόνο ο θεός ξέρει ποιοι είναι άγιοι.

    -Αυτό ακριβώς με φοβίζει … που το παίζει θεός.

    (&*)#@$*^)

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι τύποι δεν έχουν ΚΑΜΙΑ σχέση με τον αναρχισμό. Ο Λουίτζι Φάμπρι στο «Αστικές επιδράσεις στον αναρχισμό», γραμμένο πριν από πολλές δεκαετίες, καταδικάζει απερίφραστα και ανενδοίαστα αυτή την τυφλή και παράλογη βία. Γι’ αυτό και απορώ με τους «χρήσιμους ηλίθιους», εκ των οποίων αρκετοί είναι φιλελεύθεροι αστοί, που τους αντιμετωπίζουν με συμπάθεια και κατανόηση, βλέποντας εξεγερμένους επαναστάτες εκεί που δεν υπάρχουν παρά φασιστοειδή χουλιγκάνια του κοινού ποινικού δικαίου.

  52. Μαρία said

    48
    Μούφα είναι.

  53. 52 τότε είναι μια μούφα άκριτα αναδημοσιευμένη από πολλά ΜΜΕ

  54. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @51. Προσυπογράφω καὶ μὲ τὰ δύο χέρια.

  55. Πάνος με πεζά said

    Και μπορεί αυτοί που καίνε τα τρόλει, να είναι και τίποτα πλουσιόπαιδα ΒΠ, που θένε να ξεσκουριάσουν λίγο από το δερμάτινο κάθισμα της Porsche…

  56. 55 Μάλλον όχι. Περισσότερο τα κάνω για β’ γενιάς αποκλεισμένα από παντού μεταναστόπουλα εξ Ανατολικής Ευρώπης.

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπορεί, Σκύλε, οι τωρινοί μπάχαλοι. Αλλά αυτή η ιστορία κρατάει τριάντα και χρόνια. Φοιτητής ήμουν και θυμάμαι αστυνομικό να μου λέει να πάω από αλλού στη Μαράσλειο, γιατί είχαν καταλάβει το Χημείο και υπήρχε κίνδυνος για τους περαστικούς. Συνάδελφός μου που μένει στη Νοταρά μου έλεγε απελπισμένος, παραμονές 6ης Δεκεμβρίου, ότι σκέφτεται να πάρει την οικογένεια και να πάει σε ξενοδοχείο, γιατί πέρσι τους σπάσαν την πόρτα και ζητούσαν άσυλο.

  58. sarant said

    52 Είχε σημεία που πρόδιναν την τρολιά, αλλά και πάλι…

  59. 57 Καμία αντίρρηση. Εκεί κοντά μένω κι εγώ. Πέρυσι στα «Δεκεμβριανά» την γλίτωσα μόνο με ένα σπασμένο τζάμι στο αυτοκίνητο. Ακριβώς απέναντι είχε πέσει μολότοφ στην πρόσοψη της πολυκατοικίας. Αν η μολότοφ είχε κάνει αριστερόστροφη τροχιά θα είχε κάψει το αμάξι μου. Φέτος, το τριήμερο Ομπάμα-Πολυτεχνείου έβαλα το αμάξι σε πάρκινγκ. Και λίγο πριν τα «Δεκεμβριανά» την έκανα για το χωργιό. Και δεν είμαι κάνας δεξιός ή πασόκος, απλά έχω βαρεθεί να βλέπω μλκίες

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διαβαστε τι υφιστανται οι κατοικοι των Εξαρχειων καθως και τα σχόλια «αναρχικων» και μη .

    Περισσοτερα και φωτογραφικο υλικο στο

    http://odos-exarcheion.blogspot.gr/

  61. https://exarhia.wordpress.com/2016/12/21/%cf%83%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-6%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%ad%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%b7/

  62. Μαρία said

    58
    Μόνο σημεία! Πρόκειται για παρωδία απ’ τις πρώτες κιόλας αράδες.
    https://anarchypress.wordpress.com/2016/12/21/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CE%BD%CE%B7%CF%83-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84/#more-24760

  63. ΚΑΒ said

    http://www.ipaideia.gr/eidhseis/katalipseis-se-sxoleia-sto-volo-logo-panellinion-2017-ton-iounio.htm

    πάντως έχουν αρχίσει και φθίνουν τα τελευταία χρόνια οι καταλήψεις που κάθε Δεκέμβριο ήταν σε έξαρση.

  64. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    62. Η αναγνωση της προκηρυξης και αρκετες απαντησεις των σχολιστων με πειθουν οτι δεν εχει γινει ποτε στοιχειωδης αναλυση στο θεμα : Ψυχοπαθεια και πολιτικη.

    Στην συγκεκριμενη περιπτωση : Ειναι γνωστο οτι ατομα με το καταλληλο ασταθες υποστρωμα αν αρχισουν να φωναζουν, να βιαοπραγουν, να καταστρεψουν, δεν θελει και πολυ «ανεπαισθητως» να περικυκλωθουν απο την ψυχοπαθεια. Βεβαιως υπαρχουν και οι ψυχραιμοτεροι 🙂 οπαδοι του …χαους .

    ΥΓ Σε αναλογες περιπωσεις θα προσπαθησω να αναλυσω αλλες πτυχες του θεματος «Ψυχοπαθεια και πολιτικη», οπως η τρελλα του μικρομεγαλειου, η υβρις του ναρκισσου πολιτικου, κλπ.

  65. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    64. να καταστρεψουν = να καταστρεφουν

  66. Ωχ, Παναΐαμ΄! Το ίντερνετς με κατέστρεψε: https://twitter.com/WillBlackWriter/status/811696760154263553

  67. Μαρία said

    66
    Τις προάλλες Γάλλος γερουσιαστής, που ελάχιστοι τον ήξεραν, ανέβασε σε τουί κατα λάθος τη δικιά του https://twitter.com/hashtag/Guerriau?src=hash κι ύστερα ο βλάκας υπέβαλε μήνυση κατ’ αγνώστων για χάκεμα.

    http://www.marianne.net/photo-penis-twitter-senateur-joel-guerriau-saisit-ses-avocats-contre-x-100248746.html

  68. Μα καλά πώς μπορείς να κάνεις κατά λάθος τέτοιο πράμα; Έλεοζ!

    ΥΓ Νικοκύρη, συγνώμη που οι συνταξιούχοι συζητάμε τέτοια πράματα εδώ χάμου…

  69. Pedis said

    Για πιάστε το άλλο, το τελευταίο, αυτό με τα δηλητηριασμένα προιόντα … όπου, λέει, με ακρίβεια αφαίρεσαν τόσα ml υλικού και το αντιακτέστησαν με ισάριθμα ml δηλητήριου ώστε να μην κλέψουν στο ζύγι (;) ή επειδή η αγορανομία θα έκανε έλεγχο με ζυγαριές ακριβείας(;) …

    δηλ. καθαρή φάρσα. Χαζή, κακή και ηλίθια. Κωλοπαιδαρισμός.

    Και να ο πανικός! Δεν θέλει και πολύ. Πολλαπλάσιοι ηλίθιοι, μα της ίδιας φάρας με τους τσογλαναραίους φαρσέρ, είναι γύρω-γύρω και τα χάφτουν.

    Να και το δώρο στις εταιρείες να διαφημιστούν μέσω κοινωνικής ευαισθησίας και επαγγελματικής υπευθυνότητας.

  70. Γιάννης Ιατρού said

    67: Μαρία
    και που το ξέρεις εσύ οτι είναι η δικίά του 🙂

  71. 69 Σαν τους μαλάκες, που λέγαμε τις προάλλες, που είχαν αμολήσει 10.000 μινκ στην Καστοριά το 2010. Και δεν έμεινε κουνέλι, λαγός, γάτα, ασβός κοκ στο νομό.
    Αλλά και μισάνθρωποι αποπάνω.

  72. 70 Γιάννηηηηηη

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    64. Η ψυχοπάθεια και η ψυχολογία του όχλου δεν αρκούν για να εξηγήσουν αυτό το νοσηρό φαινόμενο. Εξηγεί εν μέρει τα κίνητρα των μπάχαλων, αλλά δεν εξηγεί την απαθή στάση της πολιτείας. Ίσως επειδή βολεύει η ύπαρξή τους.

  74. Μαρία said

    70
    Υποθέτω. Εκτός κι αν έκανε συλλογή:-)
    Μου θύμισες απ’ την ανάποδη κάτι που ανέφερα παλιά εδώ με άλλη ευκαιρία. Παρακολουθεί η άλλη πορνό με Γεωργίτση και στην κρίσιμη φάση φωνάζει: Καλέ αυτή δεν είναι του Φαίδωνα!

  75. Γιάννης Ιατρού said

    74: ακόμα γελάω 🙂 🙂 🙂 Α Ξ Ι Α

  76. Όταν λέγαμε πως τα ναζίδια είναι κότες, δεν φανταζόμανε πως…

  77. Πάνος με πεζά said

    Δε θέλω σχόλια για τις ηλικίες του ακροατηρίου, παρακαλώ !
    Ως γνωστόν, «διάλεξις εδίδετο περί του Μαλακάση, είπε κι αυτός ο έρημος να πάει να ξεσκάσει…»

  78. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Συνταξιουχοι μου!!!

    κατα το Βεγγειον πελατες μου!

  79. Corto said

    42 (Sarant):

    Ευχαριστώ για την απάντηση!

    Από την συζήτηση με τον Χατζηβασιλείου, ιδιαίτερα μου άρεσε το εξής για τον Βάρναλη:
    «Οι φοινικιές δεν ταίριαζαν κατά τη γνώμη του με το νεοκλασικό στυλ της Αθήνας».

  80. Πάνος με πεζά said

    Αυτή την άποψη την ενστερνίστηκαν πολλοί. Επιρροή από την Αλεξάνδρεια, που άλθισε σε πολλές επαρχιακές πόλεις και στην Αθήνα, αλλά μετά εγκαταλείφθηκε. τελευταίος ζηλωτής νομίζω ο Έβερτ, που είχε γεμίσει την Αθήνα (τους τελευταίους) φοίνικες…

  81. Γιάννης Ιατρού said

    81: Που τους πήραν χωρίς να εξετάσουν από Αίγυπτο (νομίζω) το θέμα του κόκκινου σκαθαριού, και έτσι μας πήρε η μπόρα… (όχι δηλαδή ότι τελικά θα την γλυτώναμε, όλη η Μεσόγειος την έχει πατήσει, αλλά οπωσδήποτε συνέτινε τα μέγιστα)

  82. Γιάννης Ιατρού said

    62: ..συνέτεινε, βγάζει μάτι 🙂

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    2 Νοεμβρίου
    Ο βρικόλακας
    Αλλά εκείνη τη στιγμή ένα κορίτσι έβγαινε μέσα από τον κήπο με μιαν αγκαλιά χρυσάνθεμα. Καθώς δρασκελίζει το σιδερένιο φράχτη οι γυμνές κνήμες δείχνονται ψηλότερα, μια λάμψη πλημμυρίζει το διάστημα ένα ρίγος συγκλονίζει τα σίδερα και τα…νεύρα του άλλου. Ένα χαριτωμένο κεφάλι σει την πλούσια χαίτη του κι ανοίγει ο αέρας την αγκαλιά του και το σφίγγει και το φιλεί. Χαλάλι του τέτοιου κλέφτη τέτοιαν ώρα!

  84. sarant said

    74 Καταπληκτικό!

    80 Καμιά φορά μπορεί να δημοσιεύσουμε τον διάλογο Βάρναλη (φοινικόφοβος) – Κ. Μπίρη (φοινικόφιλος), έχει ενδιαφερόν

  85. 16, …Αν κάποιος από την πρώτη σειρά τραβούσε το πάνελ, τα πλαστικά νερομπούκαλα δεν θα πολυενοχλούσαν. …

    19, …Έλα μωρέ, ο σωστός ο φωτογράφος σβήνει τα μπουκάλια με το photoshop… 🙂…

    Κάπως έτσι, δηλαδή:

  86. …και μετά:

  87. Γς said

    81:

    >τελευταίος ζηλωτής νομίζω ο Έβερτ, που είχε γεμίσει την Αθήνα (τους τελευταίους) φοίνικες

    Και τι ν απόγεινε ο χιμπατζής που είχε ο Μπουλντόζας, στο κτήμα του στο Πικέρμι;

    Ο Αζάνκα.

  88. Γς said

    Κι έχεις και τον Τραμπ να ζητά να ενισχυθεί το αμερικανικό πυρηνικό οπλοστάσιο «μέχρι ο κόσμος να έρθει στα συγκαλά του»

  89. Γς said

    88:

    >και τι ν απόγΕινε ο Χιμπαζής

    που έγινε πίθηκος κλπ

  90. sarant said

    87 Μιράκολο!

  91. Γιάννης Ιατρού said

    91: (87) 🙂
    Καλημέρα

    ρε Μιχάλη, βάλε και κανένα ακόμα από τους σχολιαστές στο ακροατήριο 🙂 🙂

  92. Πάνος με πεζά said

    Ναι, να βάλουμε στην άδεια καρέκλα της αριστερής πλευράς τον Τσίπρα ! 🙂

  93. spiral architect said

    @92: Ο φωτογράφος και το θέμα του αντάμα. 🙂
    (η Βίβιαν Μάγερ με τη Rollei της στη Νέα Υόρκη)

  94. Πάνος με πεζά said

  95. Pedis said

    # 94 – Εκπληκτική περίπτωση αυτή της Μάγιερ! Έτσι;

    Σκέψου δηλαδή αν είχε τυπώσει τα φιλμ της και είχε διαπιστώσει τι και πώς είχε τραβήξει σε τι επίπεδaα τελειότητας θα είχε φτάσει!

  96. ΓιώργοςΜ said

    91 Μιράκολο… σιγά… Αν αφαιρούσε καμμιά εικοσαριά χρόνια από τον κάθε φωτογραφιζόμενο, μάλιστα!
    96 Η προσωπική μου εμπειρία λέει πως, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα, οι φωτογράφοι παλιότερα σκεφτόντουσαν περισσότερο και πιο γρήγορα πριν πατήσουν το κουμπί. Τον καιρό που η παλιά μου Lubitel είχε μόνο 12 πόζες, έβγαζα κατ’ αναλογία περισσότερες «καλές» φωτογραφίες απ’ ότι αργότερα που με το φιλμ των 36 μπορούσα να τραβήξω τον ίδιο αριθμό με το ίδιο κόστος εμφάνισης. Να μην πω πόσες σαβούρες τραβάω τώρα με την ψηφιακή… Το επιπλέον κακό είναι πως είμαι συνηθισμένος να κάνω οικονομία στο φιλμ και δεν τραβάω την ίδα πόζα 5-6 φορές για να την πετύχω!

  97. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πάνος με πεζά said:

    «Αυτή την άποψη την ενστερνίστηκαν πολλοί. Επιρροή από την Αλεξάνδρεια, που άλθισε σε πολλές επαρχιακές πόλεις και στην Αθήνα, αλλά μετά εγκαταλείφθηκε. τελευταίος ζηλωτής νομίζω ο Έβερτ, που είχε γεμίσει την Αθήνα (τους τελευταίους) φοίνικες…»

    Πολλοὶ δήμαρχοι τὴν ἐνστερνίστηκαν «μὲ τὸ ἀζημίωτο». Κάθε εἰσαγόμενος φοίνικας κόστιζε (στοὺς δήμους) κοντὰ στὸ ἕνα ἑκατομμύριο δραχμὲς στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’90.

  98. Πάνος με πεζά said

    @ 98 : Έτσι γίνονται οι δουλειές…

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    98, 99: Θα πήξουν στον φοίνικα οι αυλές των σχολείων, έτσι και πέσει στα νύχια των δημαρχαίων η δημόσια εκπαίδευση. 💶

  100. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    46.H πραγματική ανάληψη ευθύνης για τα καμένα τρόλεϊ στην Πατησίων «Αποφασίσαμε να ζεστάνουμε λίγο τον αστικό χειμώνα βάζοντας φωτιά στην κοινωνική ειρήνη και απάθεια», αναφέρει το μήνυμα 23.12.2016 | 16:49

    «Το βράδυ της Δευτέρας 19-12-2016 ομάδα συντρόφων αποφασίσαμε να ζεστάνουμε λίγο τον αστικό χειμώνα βάζοντας φωτιά στην κοινωνική ειρήνη και απάθεια», αναφέρει το κείμενο που δημοσιεύεται σήμερα στο indymedia και αναφέρεται στην πρόσφατη εμπρηστική επίθεση στα τρία τρόλεϊ στην Πατησίων, μπροστά από το Πολυτεχνείο. «Με μόλις 5 λίτρα εύφλεκτου υλικού και άπειρο μίσος για κάθε εξουσία βγήκαμε στην Πατησίων, σταματήσαμε διερχόμενα τρόλεϊ και αφού κατεβάσαμε επιβάτες και οδηγούς, τα μπουρλωτιάσαμε. Τρία τρόλεϊ καμένα, ένα για κάθε προφυλάκιση συλληφθέντων από τις συγκρούσεις της 6 Δεκέμβρη. Δύναμη στον αναρχικό κρατούμενο Παναγιώτη Αργυρού (μέλος της ΣΠΦ) που πρόσφατα το κράτος τον καταδίκασε σε 7 ακόμα χρόνια αιχμαλωσίας, αυτή τη φορά για απόπειρα εμπρησμού λεωφορείου το 2009.Φωτιά στις μηχανές και τον πολιτισμό!», καταλήγει το μήνυμα με την ανάληψη ευθύνης. Υπενθυμίζεται πως χθες υπήρξε ακόμη μια «περίεργη» ανάληψη ευθύνης με ένα κείμενο που προκάλεσε τουλάχιστον απορίες και από τις αρχές θεωρήθηκε ως φάρσα. Πηγή: http://www.lifo.gr

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    101. Για τη δικιά τους εξουσία, που την ασκούν ανεξέλεγκτοι και ανενόχλητοι εναντίον των απλών πολιτών, εκμεταλλευόμενοι την ύποπτη όσο και απαράδεκτη ανοχή της πολιτείας, ούτε κουβέντα τα φασιστάκια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: