Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γουτού γουπατού (διήγημα του Παπαδιαμάντη)

Posted by sarant στο 25 Δεκέμβριος, 2016


papadiamantis_05Χριστούγεννα σήμερα, το ιστολόγιο εύχεται χρόνια πολλά σε όλους τους φίλους και επισκέπτες. Μέρα γιορτής, μου αρέσει να συνεχίζω μια παλιά συνήθεια, από τότε που ο παππούς μου στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι ή την παραμονή έπαιρνε έναν μαυροντυμένο τόμο από τους πέντε του Βαλέτα και διάβαζε ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη.  Παρά την καθαρεύουσα, κάτι πρέπει να πιάναμε ή ίσως μας άρεσε η μορφή του παππού όπως διάβαζε, πάντως το έθιμο το αγαπούσαμε. Οπότε, καθιέρωσα κι εγώ στις γιορτές να βάζω ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα.

Στα πρώτα Χριστούγεννα του ιστολογίου είχα ανεβάσει  «Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη», ένα διήγημα σε παπαδιαμαντικό ύφος του Βάρναλη, το 2010 ένα άλλο παπαδιαμαντικό του Τάσου Βουρνά, το 2011 το Χριστόψωμο του Παπαδιαμάντη, ενώ το 2012 έσπασε η παράδοση και έβαλα τα Κάλαντα του Λαπαθιώτη. To 2013 επανήλθα στην πεπατημένη, με ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη, τον «Αμερικάνο», το ίδιο και πρόπερσι, που έβαλα τα «Χριστούγεννα του τεμπέλη«. Πέρυσι παρουσίασα το γνωστότερο ίσως χριστουγεννιάτικο διήγημα του κυρ Αλέξαντρου, τη Σταχομαζώχτρα.

Το φετινό διήγημα παρεκκλίνει κατά μερικές μοίρες από την πεπατημένη, αφού το διήγημα που θα διαβάσετε δεν είναι αυστηρά χριστουγεννιάτικο, είναι πρωτοχρονιάτικο. Θα θεωρήσουμε όμως ενιαίο σύνολο το εορταστικό δωδεκάμερο.

Φυσικά, ξέρω ότι πρόκειται για ένα διήγημα αρκετά γνωστό, που έχει ανθολογηθεί επανειλημμένα, οπότε αρκετοί θα το έχετε διαβάσει, και επειδή έχει θέμα πρωτότυπο εικάζω ότι θα το θυμάστε. Ωστόσο, τα Χριστούγεννα είναι γιορτή που την περνάμε με τους οικείους μας, και τούτο θαρρώ ισχύει και για τα διαβάσματά μας, οπότε αν ξαναδιαβάσουμε την ιστορία του Μανώλη του Ταπόη μπορεί να βρούμε κάτι που το είχαμε προσπεράσει πρωτύτερα.

Το «Γουτού Γουπατού» δημοσιεύτηκε πρώτη φορά την πρωτοχρονιά του 1899 στην Ακρόπολι -είπαμε, είναι διήγημα πρωτοχρονιάτικο. Πήρα το κείμενο απο την κριτική έκδοση του Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλου και εκσυγχρόνισα λίγο περισσότερο την ορθογραφία. Στο τέλος έχω βάλει μερικά λεξιλογικά.

Να σημειωθεί ότι το διήγημα έχει δώσει το όνομα σε παιδικό σταθμό, ενώ μπορείτε επίσης να το ακούσετε από τον Αντώνη Μουλά.

ΓΟΥΤΟΥ ΓΟΥΠΑΤΟΥ

Τον επετροβολούσαν οι μάγκες της αγοράς, τον εχλεύαζον τα κορίτσια της γειτονιάς, τον εφοβούντο τα νήπια  και τα βρέφη. Τον έλεγαν κοινώς «ο Ταπόης» ή «ο Μανώλης το Ταπόι».

— Ο Ταπόης! Να, ο Ταπόης έρχεται…

Φόβος και τρόμος εκολλούσε τα άκακα βρέφη εις το άκουσμα του ονόματος τούτου. Η νεολαία του χωρίου, οι θαμώνες των μαγαζιών και των καφενείων, δεν έπαυαν ποτέ να τον  πειράζουν.

— Είσ’ ένα χταπόδι, καημένε Μανωλιό· είσαι χταπόδι.

Κι εκείνος, με την γλώσσαν του την δεμένην δια γλωσσοδέτου μέχρι της ρίζης των οδόντων, απήντα:

— Ναι, είμι ταπόι!… Ισύ είσι ταπόι. (Ναι, είμαι χταπόδι. Εσύ είσαι χταπόδι.)

Είχε φίλους τόσον ολίγους και τόσον αμέτρητους εχθρούς, εις μέρος τόσον ολιγάνθρωπον! Κάποτε φιλάνθρωπος ή διακριτικός τις τον  υπερήσπιζεν εναντίον της επιθέσεως των αγυιοπαίδων. Εις εκείνον εγίνετο σκλάβος ισόβιος, κι εξετέλει δι’ αυτόν διακονήματα προθύμως, μετά βίας δεχό­μενος φίλεμα ή κέρασμα. Προς όλους τους άλλους δεν υπήρχε φιλία ούτε σπονδή.

Μόνον την μητέρα του είχεν εις τον  κόσμον. Εκείνη τον  επόνει, τον ηγάπα περιπαθώς, και αυτός την ελάτρευεν. Αδελφήν δεν είχεν. Ο ένας αδελφός του είχε χαθεί εις την Αμερικήν προ χρόνων και δεν ηκούσθη. Ο άλλος, χασομέρης άχρηστος, ως μόνον επάγγελμα είχε το να πηγαίνει κάθε χρόνον μέσα εις την μεγάλην στερεάν, εκεί όπου υπήρχον άφθονα θέρη, και να κάμνει το έργον της σβάρνας· ήτο δε η σβάρνα βαρεία σανίς, την οποίαν έσυρον άλογα ή βόδια εις το αλώνι· και αυτός εκάθητο επάνω εις την σανίδα, έμψυχον βάρος, δια να γίνεται τέλειον το αλώνισμα· εκεί είχεν αποθάνει. Ο τρίτος εγύριζε ναυτικός εις τα ξένα. Ο Μανώλης άλλην στοργήν δεν είχεν εις τον  κόσμον από την μητέρα του. Αύτη ήτο ήδη γραία, και αυτός είχε μεγαλώσει πολύ.

Οι ολίγοι φίλοι του, εκείνοι οίτινες συνεπάθουν προς αυτόν εν τη αγορά, τον είχον ακούσει επανειλημμένως ν’ απειλεί και να λέγει με την γλώσσαν του την νηπιώδη:

— Τάνει Γιά πέτου ’γώ πιιγώ μέτα Μπούτι! (Σαν πεθάνει η Γριά, θα πέσω εγώ να πνιγώ μες στο Μπούρτζι.)

Εθεώρει τον εαυτόν του ως άχρηστον. Εξαιρουμένης της γλώσσης το ήμισυ του ανθρώπου ήτο υγιές. Ο δεξιός πους εσύρετο κατόπιν του αριστερού, δεν εκινείτο ελευθέρως. η δεξιά χειρ αν και χονδρή και δυσανάλογος, και σχεδόν παράλυτος φαινομένη, είχε τεραστίαν ρώμην. Ωμοίαζε με μάγγανον ή με οδόντας ταυροσκύλου. Δια να δράξει έν πράγμα, συνήθως βραχίονα ή πλάτην κανενός παιδίου οχληρού, εχρειάζετο κόπον· έπρεπε να την βοηθήσει η άλλη χείρ, να ψαύσει δηλαδή τον  γρόνθον της δεξιάς, και να τον  διευθύνει· αφού όμως άπαξ έδραττε το αντικείμενον, η τεραστία χειρ δεν το άφηνε πλέον, σχεδόν και αν ήθελε να το αφήσει. Αλλοίμονον τότε εις τον βραχίονα, εις την ωμοπλάτην, αλλοίμονον εις την κεφαλήν του αυθάδους!

Ήτο χωλός  και  κυλλός  και  μογιλάλος. Ήτο ο Μανωλιός το Ταπόι.

***

Τέσσαρες ή πέντε άνθρωποι εγνώριζον καλώς την γλώσσαν του εις όλον το χωρίον. Ούτοι εκαλούντο, καθώς τους είχεν ονοματίσει ο ίδιος, ο Γωμέος, ο Παγιώτας και ο Παπαγάς. Τα καθαυτό ονόματά των ήσαν, Λαμιαίος και Μιχαλιός και Παπαγιάννης. Αλλά πώς εκ  του  Μιχαλιός, εσχημάτισε το Παγιώτας; Άπορον. Σπανίως προσέθετε συλλαβήν ή μετέθετε τον τόνον. Η φθογγολογία του ήτο περιεργοτάτη, και εν αυτή επλεόναζον τα λαρυγγόφωνα, ως και τα σκληρά και ψιλά εκ των αφώνων.

Γατί ονόμαζε το γατί, γατί το γιατί, γατί το χαρτί.

Αλλ’ έξαφνα μίαν ημέραν εξέφερε φράσιν εν η υπήρχεν η λέξις αύτη, πλην δεν έβγαινε νόημα ούτε ως γατί, ούτε ως γιατί, ούτε ως χαρτί. Η φράσις ήτο:

«Πότε τη Γουτού, Γουπατού, μαμ γατί». (Πότε να ’ρθεί του Χριστού, τ’ Αϊβασιλειού, να φάμε…) Καταρχάς οι τρεις γνώσται της γλώσσης ενόμισαν ότι απεκάλει μυκτηριστικώς γατιά τα κρέατα τα οποία επωλούσαν οι κρεοπώλαι του χωρίου. Οι τρεις προειρημένοι, και μάλιστα ο Παγιώτας, ήσαν δυνατοί εις την γλώσσαν του, και την ωμίλουν οι ίδιοι. Αλλ’ όταν προσέτρεξαν εις τα ανώτερα φώτα του κυρ Γιωργή του Λαυκιώτη, διευθυντού του μεγάλου καφενείου, όστις ήτο  και ο επίσημος προστάτης του Ταπόη, και οιονεί επίτιμος καθηγητής της ιδιαιτέρας γλώσσης, χωρίς να την ομιλεί ο ίδιος, ούτος απεφάνθη ότι τοιαύτη πικρά ειρωνεία δεν θα ήρμοζεν εις τα αισθήματα του πτωχού, του Μανώλη, αλλ’ ότι ίσως ωνόμαζεν απλώς γατί και το κατσίκι, και το αρνί. Ως τόσον το πράγμα έμεινεν αμφίβολον άχρι της ώρας ταύτης.

***

Επερίμενε πράγματι ανυπομόνως «πότε να ’ρθεί του Χριστού, τ’ Αϊβασιλειού», και άμα έμβαινε το Σαρανταήμερον, όπισθεν της θύρας του καφενείου του κυρ Γιωργή, εσημείωνεν ιδιοχείρως, με έν τεμάχιον κιμωλίας, τόσες γιώτες, όσας ημέρας έχει η Σαρακοστή· και κάθε πρωί, πριν του δώσει ο Γιωργής τσιγάρον να καπνίσει, ή καφέν να πίει, έσπευδε να σβήσει μίαν ιώτα, και τας έβλεπε με χαράν να ολιγοστεύουν. Πλην οι μοσχομάγκες της αγοράς, λαθραίως, επήγαιναν κι έγραφαν άλλες τόσες γιώτες, όσες είχε σβήσει εκείνος, κι έτσι η Σαρακοστή εφαίνετο ότι δεν θα είχε ποτέ τελειωμόν.

Ο Άις Νικόλας είχεν ασπρίσει ήδη τα γένια του προ ημερών, και ήτον η σειρά του Αγίου Σπυρίδωνος ν’ ασπρίσει τα ιδικά του˙ δεν έμενον πλέον ειμή δώδεκα ημέραι έως τα Χριστούγεννα.

— Έχουμε χαβά ακόμα, βρε χταπόδι! του εφώναζεν ο Νικολός ο Μπαλαλάς· εικοσιδυό μέρες ακόμα θέλουμε.

— Ναι, ταπόι! εψέλλιζεν ο Μανώλης· τα κότη κότα τύ. (Νά μαζώξεις τη γλώσσα σου συ.)

— Σε γελούν, βρε Μανιέ˙ δώδεκα μέρες ακόμα, τον επαρηγόρει ο Γιωργής.

Και ήρχετο η καρδιά του Μανώλη στον τόπον της. Είχεν αναλάβει μίαν υποχρέωσιν δια τας εορτάς. Επρόκειτο να συνοδεύει μερικά εκ των παιδιών της Κάτω Γειτονιάς, Όσα ήσαν τέκνα ή ανεψίδια φίλων  και προστατών του, όταν θ’ ανήρχοντο προς τα επάνω, αφ’ εσπέρας της παραμονής των Χριστουγέννων, ως και του Αγ. Βασιλείου και των Φώτων, ανά δύο και τρία, δια να τραγουδήσουν τα χαρμόσυνα τραγούδια εις τα σπίτια και  εις τα μαγαζιά της Επάνω Ενορίας. Διότι δεν θα ετόλμων ποτέ να ανέλθουν μοναχά των εκεί επάνω.

Όλα τα παιδιά του χωρίου ήσαν διηρημένα εις δύο μεγάλα πάνοπλα στρατόπεδα. Αι εχθροπραξίαι ήρχιζον από το φθινόπωρον, διήρκουν καθ’ όλον τον  χειμώνα, εξηκολούθουν την άνοιξιν, και δεν έπαυον το θέρος —ειμή εφ’ όσον μετεφέροντο εις τον ελεύθερον κάμπον, όπου εκοκκίνιζον άωρα και ημωδίαζον τους οδόντας προκλητικά τα μήλα, τα κεράσια, τα απίδια, και ύστερον τα σταφύλια. Ο επίσημος πετροπόλεμος διεξήγετο ιδίως την Κυριακήν των Βαΐων, αλλ’ όμως ο πετροπόλεμος ο καθημερινός ποτέ δεν εκόπαζε μεταξύ των δύο φουσάτων.

Εις την Επάνω Ενορίαν, εκεί άνωθεν του Βράχου, εβασίλευεν ο φοβερός Τσηλότατος. Ήτο υψηλός, όσον και ο Βράχος εφ’ ου είχε τον  θρόνον του, σγουρομάλλης, ακτένιστος, ξεσκούφωτος, ξυπόλυτος, και αποτρόπαιος. Ήτο αυτός ο ανεγνωρισμένος αρχηγός των μαγκών της Άνω Ενορίας και όλου του χωρίου. Τα δύο ποδάρια του ήσαν χονδρά, μελαψά κα πλατέα, ως δύο κατάρτια. Εφόρει παρδαλήν φανέλαν, ήτις ήτο άμα το υποκάμισον και το επανωφόρι του, και κοντόν πανταλόνι, χειμώνα και θέρος. Άδειαν δεν είχε παιδί ή νέος ή γέρος να περάσει απ’ εκεί σιμά εις τον Βράχον, εξουσίαν δεν είχε γριά ή νέα να πάγει εις την βρύσιν με την στάμναν της. Ήτο ως δεκαεπτά ετών και ήτο φοβερός σκιάς ήδη. Εφορολόγει τας γραίας, τας οικοκυράς, τας πτωχάς χήρας. Αν δεν του έδιδε μερδικό από τα φουρνιάτικα η Γαρουφαλιά, η φουρναρού, δεν της επέτρεπε να ψήσει τα ψωμιά. Έβαλλε φωτιά εις τα κλαδιά και τα έκαιεν, εις το προαύλιον του φούρνου· κι εφώναζε τ’ άλλα τα παιδιά, να πηδήσουν εκ τρίτου απ’ επάνω από την λαμπήν της φωτιάς, ως να ήτο ήδη τ’ Άι-Γιαννιού στο Λιοτρόπι. Από την μίαν γειτόνισσαν απήτει να του φέρει τυρόπιταν που να πλέει στο βούτυρο δια να φάγει, από την άλλην λαδόπιταν με λάδι πολύ, ή καμίαν γριά (μεγάλην τηγανίταν, ίσην με το τηγάνι), από την άλλην τυλιχτό (είδος κολοκυθόπιτας) ή μπομπότα με πολύ πολύ μέλι.

Είχεν ακούσει τους παλαιούς μύθους δια τα θεριά, τα οποία εφώλευαν σιμά εις την βρύσιν, από την οποίαν υδρεύετο το χωρίον. Εάν επέζη ώστε να γίνη είκοσιν ετών, εμελέτα να επιβάλει εις τους κατοίκους, ως ετήσιον φόρον, ένα κορίτσι τουλάχιστον. Και ο Σουλτάνος, καθώς ήκουσε να λέγουν, μίαν φοράν παντρεύεται τον χρόνον.

Δυστυχώς υπήρξε πολύ βραχύβιος, δεν επρόφθασε να φθάσει εις ηλικίαν. Και υπήρξεν ο τελευταίος της γενεάς του. Παιδίον όταν ήτο, εις τον ανεμόμυλον όπου είχεν ανατραφεί, είχον αποθάνει τα δύο αδελφάκια του. Κατόπιν απέθανεν η γριά, η μάνα του, ύστερον ο γέρος. Του εφάνη ότι είχε πέσει απ’ επάνω τους ο ανεμόμυλος και τους επλάκωσε, και πράγματι έπεσεν, αφού ο γέρος δεν εζούσε πλέον δια να τον αλέθει. Από τον μύλον έως τα Μνημούρια, το κοιμητήριον του χωρίου, ήτο πολύ σιμά.

Οι γονείς του ήσαν καλοί χριστιανοί, εσκέφθη, και δεν επέβαλαν εις τους ανθρώπους μεγάλην αγγαρείαν, να τους κουβαλούν μακράν δια να τους θάψουν. Πλην και αυτός, αρκετά ετάισε τους πεθαμένους, είπε, και ήτον καιρός πλέον ν’ αρχίσει να βυζαίνει τους ζωντανούς. Και αφού ο πεσμένος ανεμόμυλος δεν ήτο πλέον καλός δια να κατοικεί τις μέσα, εκουβαλήθη και αυτός εις το άλλο άκρον της υψηλής συνοικίας, επάνω από τους βράχους. Εκεί έστησε τον θρόνον του.

Ήτο ανεγνωρισμένος ηγεμών όλων των μαγκών  και  φοβερός πολέμιος όλων των παιδίων του σχολείου. Όλα τα παιδιά «τού έκαναν το σκήμα». Ήτο ο Μήτρος — ο Μήτρος ο Τσηλότατος — η «Τσηλότατος Γιατρός». Πόθεν και διατί ωνομάσθη ούτω; Άδηλον. Ίσως να ήτο παιδική αντίληψις του «υψηλότατος» ή του «εξοχότατος». Αγνοώ.

Ο δήμαρχος του τόπου, «εκπληρών και τα αστυνομικά», συνέβη να περάσει μίαν ημέραν απ’ εκεί, σιμά εις τον  Βράχον, όχι μακράν από την βρύσιν, ένθα είχε το στραταρχείον του ο Τσηλότατος. Αι πτωχαί γυναίκες της γειτονιάς είχον παραπονεθεί πικρώς εναντίον της μάστιγος. Ο δήμαρχος έσεισε τους ώμους, εμειδίασεν, απηύθυνεν ηπίας επιπλήξεις εις τον Μήτρον και εις όλην την δωδεκαμελή συμμορίαν των μαγκών — ο Τσηλότατος είχεν ακριβώς μίαν δωδεκάδα, όσους συμβούλους είχε και ο δήμαρχος και απεφάνθη:

— Αφήστε τα παιδιά να παίζουν, καλέ, αυτό δεν βλάπτει. Φτάνει να μην το παρακάνουν.

* * *

Πέντε ή εξ παιδιά του σχολείου, απ’ εκείνα τα οποία εκυνήγει ασπόνδως ο Τσηλότατος, είχον αναβεί εν συνοδεία του Μανωλιού του Ταπόη εις την επάνω γειτονιάν, την εσπέραν της παραμονής του Αγ. Βασιλείου κατ’ εκείνο το έτος.

Ο Μανωλιός ο Ταπόης, «το ’λεγε η καρδιά του, μια φορά». (Τοιούτον σχήμα συντάξεως, με την άδειαν όλων των γραμματικών, μας φαίνεται παραστατικόν δια τον άνθρωπον.) Ο Μανωλιός ο Ταπόης, αλλού επήγαιναν τα πόδια του, αλλού αι χείρες και αλλού το σώμα του. Πλην οι μυώνες του ήσαν ισχυροί, και ο γρόνθος της παραλύτου χειρός εκείνης έσφιγγεν ως μάγγανος.

Ανέβαιναν, και είχον και τον φόβον. Δεν ήτον η πρώτη φορά. Κατά τα προηγούμενα έτη, ο Μήτρος ο Τσηλότατος με το φουσάτον του, αν και μικρός ακόμα, τον είχε καταρημάξει τον πτωχόν τον  Ταπόη, μαζί με τους προστατευομένους του. Την φοράν αυτήν, δύο ή τρεις εκ της συμμορίας του Μήτρου, οπού εφύλαγαν καραούλι, είχον κατοπτεύσει εις το φως της σελήνης μακρόθεν τους ερχομένους. Ήτο ως δύο ώρας μετά την δύσιν.

— Ο Μανώλης το Χταπόδι, έρχεται· μας φέρνει κελεπούρια, έδωκαν είδησιν εις τον Μήτρον τον Τσηλότατον.

— Είναι πολλοί; ηρώτησεν άλλος μάγκας, όστις ίστατο πλησίον του Μήτρου.

— Είναι πέντ’ έξι εφτά οχτώ· είναι καμιά δεκαριά… ως μια ντουζίνα, είπε το καραούλι.

— Σιώπα σύ! επετίμησεν ο Μήτρος τον ερωτήσαντα˙ δεν είναι δουλειά σου. Πού ’ν’ τοι;

— Κοντεύουν· ζυγώσανε.

— Στα πόστα σας, εσείς! Μαζώξετε πολλά βράχια, διέταξεν ο Τσηλότατος. Αν δεν σας πω εγώ, κανένας μη ρίξει!

Όταν επλησίασεν η συνοδεία, το φουσάτον ήτον ανυπόμονον να χυθεί εναντίον της. Αλλ’ ο Μήτρος διέταξε να μείνουν κρυμμένοι, «στα πόστα τους».

— Θα τους πάρουμε κατακοντά, εξηγήθη ο Μήτρος εις τον πλησιέστερόν του. Να ψωμώσουν πρώτα, κι ύστερα.

— Α! έκαμεν εκείνος.

Να ψωμώσουν, εννοούσεν ο Μήτρος να πάρουν λεπτά, αφού τραγουδήσουν εδώ εκεί στα σπίτια. Ύστερον θα τους ερίχνοντο, θα τους έπαιρναν τα λεπτά, και θα τους έδιδαν και ξύλο. Τα «βράχια», τα οποία είχον μαζέψει, θα εχρησίμευον μόνον αν τυχόν ετρέποντο εις ταχείαν φυγήν οι άλλοι.

Τα παιδία της Κάτω Ενορίας, μοιρασθέντα εις δύο, εισήλθον εις δύο μαγαζιά και ήρχισαν να τραγουδούν τον Αι-Βασίλη. Ο Μανώλης το Χταπόδι ίστατο εις τον παραστάτην της θύρας του ενός. Κατόπιν εισήλθον εις άλλα μαγαζιά, ακολούθως ανέβησαν εις γνώριμα σπίτια. Ο Μανώλης πάντοτε φρουρός της έξω θύρας.

Η συμμορία του Τσηλότατου πάντοτε αφανής τους παρηκολούθει εξόπισθεν, κρυμμένη εις τα στενά και εις τ’ αγκωνάρια των σπιτιών.

Μετά ώραν η συνοδεία του Μανώλη κατέβη πάλιν εις την κυρίαν οδόν. Ηκούετο ο βρόντος της τσέπης των παιδίων. Ο Ταπόης εκοίταζεν εδώ κι εκεί. Είχεν ακούσει ψιθυρισμούς δύο ή τρεις φοράς. Δεν εγνώριζε καλά τα κατατόπια. Υπωπτεύετο και ήθελε να ψάξει, να βεβαιωθεί. Δεν ήθελε ν’ αφήσει τα παιδιά μοναχά τους.

— Ο Τσηλότατος τί να γίνεται; είπε την στιγμήν αυτήν έν των παιδίων.

— Πώς δε μας θυμήθηκε;

— Να ο Τσηλότατος! ηκούσθη αίφνης φοβερά φωνή. Τσηλότατος Γιατρός!

Ήτο ο ίδιος ο Τσηλότατος, όστις εξεπήδησεν αίφνης από ένα χάλασμα και κατόπιν του έτρεξεν όλη η συμμορία.

— Τσηλότατος Γιατρός! επανέλαβον εν χορώ οι συμμορίται του˙ κάμετε όλοι το σκήμα! Τσηλότατος Γιατρός!

— Πιάστε σεις τα κελεπούρια! εφώναξεν ο Τσηλότατος. Το Χταπόδι το κοπανίζω ’γώ!

Εν ριπή οφθαλμού ευρέθησαν αντιμέτωποι ο Τσηλότατος  και  ο Ταπόης.

* * *

Η μάχη ήρχισε. Πάραυτα ο πτωχός ο Ταπόης έφαγε δύο κατακεφαλιές, τρεις, τέσσαρες από την χείρα του φοβερού Τσηλότατου.

Δεν εφαίνετο η ελαχίστη πιθανότης, δεν υπήρχεν ελαχίστη ελπίς ότι (δέν) ήθελε την πάθει.

Το έν των παιδίων, το οποίον ήτο σχετικότερον του Ταπόη, εξεγλίστρησεν από τα χέρια του ενός μάγκα και επλησίασε σιγά εις τον Ταπόην.

Το παιδίον τούτο εννοούσε καλώς την γλώσσαν του Μανώλη. Ο προβλεπτικός Ταπόης του είχεν ειπεί δια γλώσσης και δια χειρονομίας:

— Άα γης Τότατο μάμι μίμι, έα ντά, χέι το αό χέι. (Τουτέστιν· άμα ιδείς τον Τσηλότατο να κοντεύει να με κάμει ψοφίμι, έλα κοντά να μου βάλεις το χέρι αυτό (το αριστερό) εις τον  καρπόν του άλλου χεριού (του δεξιού).)

Κατά την κρίσιμον στιγμήν το παιδίον αυτό ενθυμήθη την σύστασιν, επλησίασεν εις τον  Ταπόην κι εδοκίμασε να εκτελέσει την συνταγήν. Επέτυχε.

— Τί του έκαμες, βρε; Μάγια; ηρώτησαν οι άλλοι.

Μετά μίαν στιγμήν ο λαιμός του Τσηλότατου ευρίσκετο ως εν φοβερά αρπάγη εντός του σφιγκτού γρόνθου με τους γαμψούς όνυχας, της πελωρίας χειρός του Ταπόη. Ο Τσηλότατος άφήκε πνιγμένην κραυγήν.

Ήσπαιρεν, ηγωνία, εσφάδαζεν. Ολίγον ακόμη αν έσφιγγεν ο Ταπόης, δεν θα υπήρχε πλέον Τσηλότατος.

— Πόκυλου! έκραξε μόνον ο Ταπόης. (Χασαπόσκυλο!)

Τα παιδιά της συμμορίας, εκρέμασαν τα χέρια κάτω, και άφησαν τα «κελεπούρια». Δεν επρόφθασαν να ψάξουν τα θυλάκια.

Η συνοδεία από την Κάτω Ενορίαν ανεθάρρησε.

— Μπράβο, Μανώλη! Μπράβο!

Ολίγον ακόμη, και οι αμυντικοί θα ελάμβανον επιθετικήν στάσιν. Ο Τσηλότατος επνίγετο, ερρόγχαζεν, εξεψυχούσε. Τα μάτια του είχαν πεταχθεί έξω από τας κόγχας. Η ανταύγεια από τους λύχνους των μαγαζιών τα εδείκνυε τρομερά εις την νύκτα. Η σελήνη έλαμπεν εκεί επάνω υψηλά. Σιωπή και τρόμος και αγωνία.

Έν των παιδίων από την συμμορίαν έτρεφεν αληθή στοργήν προς τον  Τσηλότατον. Τον ήγάπα ως αδελφοποιτόν. Το παιδίον τούτο είχεν ακούσει να λέγουν ότι ο Ταπόης, όταν συνέβη ποτέ ν’ ακούσει ότι η μήτηρ του αρρώστησεν έξαφνα, έτρεξεν έξαλλος εκ τρόμου και απελπισίας. Αίφνης του ήλθεν η ενθύμησις αυτή. Το παιδίον αυθορμήτως εφώναξε:

— Πεθαίν’ η μάνα σου, Μανώλη! Μανώλη, τρέχα, πεθαίν’ η μάνα σου!

* * *

Δια να σωθεί τις από τους οδόντας της Σκύλλης, τον παλαιόν καιρόν, έπρεπε να επικαλεσθεί την μητέρα του τέρατος. «Αυδάν δέ Κραταιίν, μητέρα της Σκύλλης, η μιν τέκε πήμα βροτοίσιν».

Εις τους καθ’ ημάς χρόνους, όσοι επικαλούνται τον Άγιον Φανούριον, οφείλουν να λέγουν: «Θεός σχωρέσ’ την μητέρα του Αγίου Φανουρίου! Θεός σχωρέσ’ την!» Η σύμπτωσις μαρτυρεί απλώς πόσον κοινή είναι η προς την μητέρα φιλοστοργία, και εις τους Αγίους και εις τα τέρατα.

Ο Ταπόης ετρόμαξε, κατεπλάγη, ωχρίασεν. Επίστευσε προς στιγμήν το ψευδές άγγελμα˙ ηττήθη από το τέχνασμα το παιδαριώδες. Αφήκε τον λαιμόν τον οποίον αγρίως έσφιγγεν. Ο Τσηλότατος εγλύτωσεν ευθηνά, την βραδιάν εκείνην.

Τα παιδιά της συμμορίας είχον αρχίσει να διασκορπίζονται. Οι δύο γείτονες καταστηματάρχαι επήραν είδησιν εν τω μεταξύ. Εξήλθον με φωνάς και μ’ επιπλήξεις. «Τ’ είν’ εδώ; Τί γίνετ’ εδώ;»

Ο Τσηλότατος, ζαλισμένος, έπεσεν εις μίαν γωνίαν, δια να αναλάβει πνοήν. Και τα λοιπά παιδία, εκτός εκείνου του αφοσιωμένου, όστις είχεν επινοήσει και εκτελέσει το τέχνασμα, ετράπησαν εις φυγήν.

Ο Μανώλης μετά της συνοδείας του κατήλθον προς την ενορίαν των. Όλα τα παιδιά ήσαν υπερήφανα και καμαρωμένα. Αυτήν την χρονιάν, εξήλθον νικηταί από τον αγώνα. Ο Μανώλης ήτον εντροπιασμένος, διότι επίστευσε το ψευδολόγον παιδίον.

— Δεν πειράζει· τον  επαρηγόρησεν ο Βαγγέλης, εκείνος όστις εγνώριζε την γλώσσαν του, και όστις είχεν εκτελέσει το πείραμα της εμβολής και της κατευθύνσεως της χειρός.

— Καλύτερα που σε γέλασε, παρά να σου το ’λεγε αλήθεια και να λες πάλι, καθώς την άλλη φορά, — θυμάσαι;— πού κινδύνεψε ν’ αποθάνει η μάνα σου: «Πα μένη! πα-νταμένη!» (Πάει, καημένη! πανταπάει, κατακαημένη!)

 

Λεξιλογικά κτλ.

κυλλός: κουλός

μογιλάλος: βραδύγλωσσος

σκιάς: φόβητρο, αγριάνθρωπος

κάνω το σκήμα: κάνω στρατιωτικό χαιρετισμό σε ένδειξη υποταγής

Το παράθεμα για τη μητέρα της Σκύλλας είναι από την Οδύσσεια, μ 124-125

Advertisements

112 Σχόλια to “Γουτού γουπατού (διήγημα του Παπαδιαμάντη)”

  1. Λεύκιππος said

    Μπα όλοι ξενυχτήσαμε; Καλημέρα, χρόνια πολλά

  2. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά!

  3. sarant said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Όλοι ξενυχτήσαμε, κι εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση.

    Ο Φώντας Τρούσσας στο FB με ενημέρωσε ότι υπάρχει και τζαζ κομμάτι με τον τίτλο Wutu Wupatu:

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά.
    Πάντα κοντά στους ταπεινούς και καταφρονεμένους ο άγιος Παπαδιαμάντης μας, τους έδωσε φωνή και υπόσταση.
    Είσαι τυχερός, Νίκο, μεγάλωσες σε περιβάλλον καλλιεργημένων και φωτισμένων ανθρώπων. Λίγοι άνθρωποι της γενιάς μας και των προηγούμενων γενεών είχαν αυτό το προνόμιο.
    Και πάλι χρόνια πολλά, και καλά να περάσετε σήμερα και πάντα. 😊

  5. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά

    Αυτό το Γουτού κάπως φέρνει πρός το ΓουΣου 🙂 , ε;

  6. ΚΑΒ said

    Χρόνια πολλά σε όλους και προπάντων στον Νικοκύρη.

    βωστρεῖν δὲ Κράταιιν, μητέρα τῆς Σκύλλης, ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν·

    αντί του απαρεμφάτου αὐδᾶν το βωστρεῖν που σημαίνει καλώ

    >>ημωδίαζον τους οδόντας προκλητικά τα μήλα

    από το αρχαίο αἱμωδιῶ που έγινε αἱμωδιάζω το δικό μας μουδιάζω

  7. ΚΑΒ said

    Και η παροιμία: Οι γονιοί τρώνε τα όξινα και τα παιδιά μουδιάζουν.

  8. sarant said

    7 Ο Λουκάτος έχει γράψει ένα εκτενές άρθρο για την παροιμία αυτην. Ίσως κάποτε…

  9. ilias said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά.

  10. Zap said

    Χρονια πολλα σε ολους πολυ καλο το σημερινο διηγημα!

  11. spiral architect said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά! 🎅

  12. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  13. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  14. Χρόνια πολλά!
    Με πρόλαβε λοιπόν ο Τρούσσας. Νομίζω όμως ότι το συγκρότημα αυτό ολόκληρο ονομαζόταν Γουτού Γουπατού. Πρόκειται για την τζαζ συνιστώσα των Χειμερινών Κολυμβητών (Φλωρίδης, Σιγανίδης, Βόμβολος).

  15. Κασσάνδρα said

    Χρόνια Πολλά ,αλλά και Καλά!

  16. ΣΠ said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά.
    Αγαπημένος ο Παπαδιαμάντης. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι που ακόμα μαθητής του δημοτικού όχι μόνο δεν είχα πρόβλημα να διαβάσω και να καταλάβω την γλώσσα στην οποία έγραφε αλλά με απορροφούσαν οι περιγραφές και οι εικόνες.

  17. Reblogged στις agelikifotinou.

  18. gpoint said

    Χρόνια πολλά

    Υπέροχος πάντα ο κοσμοκαλόγερος…

    5 τόμους ο Βαλέτας, 6 ο Σακαλής, είναι πιο πλήρης η έκδοση ;

    τελικά δεν μάθαμε την άλλη σημασία της λέξης γατί…για μένα πάντως το κρασί θα εννοούσε

  19. gpoint said

    Πριν περίπου 10 χρόνια έγραψα δυο αρθράκια-διηγήματα για τα Χριστούγεννα, θεωρώ πως το ένα με καλύπτει ακόμα. Εδώ για τους ενδιαφερομένους

  20. Γαμιέται το 2016. Πάει και το Σύνολο Αλεξαντρώφ, γνωστότερο ως Χορωδία του Κόκκινου Στρατού

    http://www.naftemporiki.gr/story/1187326/meli-xorodias-tou-stratou-oi-64-apo-tous-epibainontes-sto-rosiko-aeroskafos

  21. 21 Ναι ρπμ, μόλις το διάβασα…

  22. Avonidas said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά!

    Φυσικά, ξέρω ότι πρόκειται για ένα διήγημα αρκετά γνωστό, που έχει ανθολογηθεί επανειλημμένα

    Είμαι σίγουρος ότι υπήρχε σε κάποιο σχολικό ανθολόγιο, σπάω το κεφάλι μου σε ποιο. Στο Γυμνάσιο πρέπει να ήταν.

    Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι που ακόμα μαθητής του δημοτικού όχι μόνο δεν είχα πρόβλημα να διαβάσω και να καταλάβω την γλώσσα στην οποία έγραφε

    Θυμάμαι την πλάκα που είχα πάθει όταν άκουσα ότι κυκλοφόρησε Παπαδιαμάντης «σε μετάφραση». Ζντόοοιν! Μετάφραση από τα ελληνικά στα ελληνικά, για να λαλήσουμε τελείως…

  23. 22 τους είχα δει/ακούσει στο Μπάντμινγκτον, στο Γουδί, πριν κάτι χρόνια.
    Όταν τραγούδησαν Θεοδωράκη, τη Ζωή, μου σηκώθηκαν οι τρίχες κάγκελο!

  24. Avonidas said

    Ένα λαθάκι, μάλλον στο OCR:

    Ούτοι εκαλούντο, καθώς τους είχεν ονοματίσει ο ίδιος, ο Γωμέος, ο ΙΙαγιώτας και ο Παπαγάς

    Εδώ προφανώς ήθελε «Π».

  25. Χριστουγεννιάτικα εκκενώνεται το Άουγκσμπουργκ γιατί βρέθηκε μπόμπα. Όχι των τζιχαντιστών, των… Άγγλων: http://news.in.gr/world/article/?aid=1500122332

  26. 27 Ή μπορεί και των Αμερικάνων https://en.wikipedia.org/wiki/Augsburg#Military

  27. Άιντε, να βάλουμε και κάτι όμορφο

  28. Μπούφος said

    Καλά Χριστούγεννα!

    Δεν ήξερα ότι υπάρχει τζαζ κομμάτι με τίτλο wutu wupatu.
    Aπίστευτο.

    Χάσαμε και τους Ρώσους στρατιωτικούς μουσικάντηδες.
    Πολλοί καλικαντζάροι, φίλε, κυκλοφοράνε ακόμη.
    Πότε θα αριβάρει «ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του
    και με τη βρεχτούρα του», να τους ξαποστείλει πίσω στα Τάρταρα;

  29. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    14 Και μάλλον έχεις δίκιο

    18 Όχι δεν λείπει κάτι από τον Βαλέτα, είναι διαφορετική η οργάνωση του υλικού. Πάντως, όποιος μπορεί καλό είναι να έχει την κριτική έκδοση.

    21 Δεν είμαστε καλά…

    23 Θα το συζητήσουμε το θέμα αυτό ουσουνούπου

    25 Ευχαριστώ, διορθώνω!

    30 Κομματι ή μάλλον συγκρότημα (βλ. σχόλιο 14)

  30. Με πρόλαβε ο Φώντας κι ο Δύτης. Το συγκρότημα λένε έτσι. Και μάλλον αξίζει αναφορά περισσότερο από τον παιδικό σταθμό.

    Χαρούμενες γιορτές!

  31. Ριβαλντίνιο said

    @ 7 ΚΑΒ

    Υπάρχει νομίζω και στην Παλαιά Διαθήκη και οι προφήτες λένε στους Εβραίους να μην την λένε :

    Ιερεμίας :

    ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις οὐ μὴ εἴπωσιν· οἱ πατέρες ἔφαγον ὄμφακα, καὶ οἱ ὀδόντες τῶν τέκνων ᾑμωδίασαν.
    ἀλλ’ ἢ ἕκαστος ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἁμαρτίᾳ ἀποθανεῖται, καὶ τοῦ φαγόντος τὸν ὄμφακα αἱμωδιάσουσιν οἱ ὀδόντες αὐτοῦ.

    Ιεζεκιήλ :

    ΚΑΙ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρός με λέγων·
    υἱὲ ἀνθρώπου, τί ὑμῖν ἡ παραβολὴ αὕτη ἐν τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ λέγοντες· οἱ πατέρες ἔφαγον ὄμφακα καὶ οἱ ὀδόντες τῶν τέκνων ἐγομφίασαν;
    ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος, ἐὰν γένηται ἔτι λεγομένη ἡ παραβολὴ αὕτη ἐν τῷ ᾿Ισραήλ·
    ὅτι πᾶσαι αἱ ψυχαὶ ἐμαί εἰσιν, ὃν τρόπον ἡ ψυχὴ τοῦ πατρός, οὕτως καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ υἱοῦ, ἐμαί εἰσιν· ἡ ψυχὴ ἡ ἁμαρτάνουσα, αὕτη ἀποθανεῖται.

  32. π2 said

    14: Ναι, καλώς νομίζεις. Εγώ δεν θυμόμουν την παπαδιαμάντεια προέλευση, πρώτα το συγκρότημα έμαθα.

    Χρόνια πολλά σε όλους.

  33. Γιάννης Ιατρού said

    24: Σκύλος

  34. Μαρία said

    34
    Εγώ πρώτα το διήγημα, πριν απο 10 χρόνια τον παιδικό, γιατί κόβω δρόμο απο κει, και τώρα μαθαίνω και το συγκρότημα. Ήταν όμως πράγματι συγκρότημα ή ευκαιριακή σύμπραξη και πρόκειται απλώς για τον τίτλο του δίσκου;

  35. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    O γυρισμός του (δις) ξενιτεμένου (τραγικό, 2015)
    Μνήμη Γ. Σεφέρη

    ― “Παλιέ μου φίλε τί γυρεύεις;
    χρόνια ξενιτεμένος ήρθες”
    ελπίδες είχες, χρόνια σ’ αδικούσαν
    κάτω απ’ τη σκιά του Παρθενώνα
    απ’ τα ’80 ως την αυγή του αιώνα
    μακριά απ’ το μικρό χωριό σου.

    ― “Γυρεύω τον παλιό μου κήπο”
    λάχανα, χόρτα τον χειμώνα
    ξινά κι άλλα καρποφόρα
    αυγά, κουνέλια και τα ‘ζα
    γάλα κατσίκας, τυριά, γιαούρτια στραγγιστά
    έτσι ζούσαμε ως το ‘70 μια χαρά.

    ― ”Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου”
    του Αλη απ’ την Ντακα το ‘χουν νοικιασμένο
    έλειψες χρόνια κι είναι καταπατημένο
    απ’ τον ξάδερφο σου τον βλαμενο
    εσύ βλέπεις, έφυγες για να σπουδάσεις
    δεν είχες και πολλά να χάσεις
    δουλειά το βράδυ, λαχαναγορά
    τα μεσημέρια στην Παντειο δημοσιονομικά

    ― “Γυρεύω το παλιό μου σπίτι”
    τ’ άλλο οι τράπεζες το πήραν
    μετοχές το ‘99, επάθαμε ζημιά
    ενώ πριν όλα ήταν μια χαρά
    κάτι οι σπουδές των δυο παιδιών
    πέτυχαν σε ΤΕΙ εκτός Αθηνών
    μείωση αποδοχών, απόλυση η κυρά
    για χρόνια άνεργη, κρίση στην αγορά.

    ―”Παλιέ μου φίλε δε μ’ ακούς;”
    το σπίτι είναι γκρεμισμένο απ’ τον σεισμό
    να κοίτα: πλίνθοι, κέραμοι ένα σωρό
    και τον νότιο τοίχο τον ορφανό
    ένα container φέρε με 800 ευρώ
    αν θα να ‘χεις δυο δωμάτια εδώ..

    ―” Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;”
    θα ‘ναι που ’μαι μακριά
    και συ καλέ μου φίλε με βοηθάς
    με την camera του laptop video τραβάς
    και με το skype μεταδίδεις.

    ― “Παλιέ μου φίλε συλλογίσου”
    δεύτερη ξενιτιά , θα συνηθίσεις
    καλά που’ φυγες πριν την χρεοκοπία
    ταξί δουλεύεις στην φιλέλληνα Αυστραλία
    μείνε εκεί, χώρα των δακρύων
    η Ελλάδα μας και των ερειπίων.*

    ― ”Πια δεν ακούω τσιμουδιά”
    λες για τον φορητό του έπαθε ζημιά
    πέθανε κι ο καλός μου φίλος;
    Μα τι ελπίδα πια να θρέφω
    ένα χωριό, μια χώρα που δεν υπάρχει
    που η νοσταλγία μου είχε πλάσει.

    *η οθόνη του pc στην Αυστραλία τρεμοπαίζει,
    ακούγονται θόρυβοι, μια κραυγή κι ένας γδούπος.
    Μετά σιωπή, η οθόνη δείχνει τον γαλανό ουρανό.

    Αφωτιστος Φιλελλην

    ΥΓ «…με ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη, τον «Αμερικάνο»,…» Η επιστροφη του ξενιτεμενου απο την Αμερικη…Αλλά εμπνευστηκα το ποιηματιδιο (αυτοματης γραφης) που αναφερεται στον δις ξενητεμενο (την πρωτη φορα εσωτερικο μεταναστη στην Αθηνα και την δευτερη στην Αυστραλια απο το σχεδον ομοτιτλο του Γ. Σεφέρη » O γυρισμός του ξενιτεμένου» .Οι στιχοι » » απο τον Γ.Σ.

  36. geobartz said

    Δεν είχα διαβάσει άλλη φορά αυτό το διήγημα του Παπαδιαμαντη, μολονότι …μάλλον υπάρχει στις συλλογές μου. Έχω όμως το χούι να διαβάζω λογοτεχνία μόνο κατά …τας εξαιρεσίμους! Χρόνια Πολλά και καλά σε όλον τον κόσμο!

  37. spatholouro said

    36/34
    Κ. Βόμβολος:
    «Οι Γουτού Γουπατού ήταν ένα από τα πρώτα ελληνικά σχήματα αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, με βασικό υλικό παραδοσιακά κομμάτια αλλά και συνθέσεις των μελών του. Δημιουργήθηκε το 1992 από τον Φλώρο Φλωρίδη (έναν από τους πατριάρχες της ελληνικής τζαζ), τον Μιχάλη Σιγανίδη κι εμένα. Μετά από ένα cd, αρκετές εμφανίσεις τόσο σε μικρούς χώρους όσο και σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συνεργασίες με διεθνείς σολίστες, έκλεισε τον κύκλο του στα τέλη της χιλιετίας μέσα στον ορυμαγδό της ethnic-fusion υπερπροσφοράς.»
    https://www.peebe.gr/interviews/kostas-vomvolos-protimo-na-taxidevo-ego-ti-mousiki/

  38. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και από εδώ!

  39. Alexis said

    Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα σε όλους!
    Δεν πρόλαβα να το διαβάσω.
    Αργότερα…

  40. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χρόνια πολλά στους Χρήστους και τις Χριστίνες του ιστολογίου.
    Ωραίο το διήγημα του Παπαδιαμάντη που μετά από τόσα χρόνια, το είχα ξεχάσει.

  41. Χρόνια πολλά και πάλι.

    Ο Παπαδιαμάντης μας θυμίζει μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια. Τα παιδιά αυτά, της ορεινής κυρίως επαρχίας, τα πρόλαβα, σαν μικρός Αθηναίος επισκέπτης και ορειβάτης. Μας κοίταζαν με δέος, αλλά στα παιχνίδια και στους πολέμους μας νικούσαν. Συνήθως αυτά που ήταν στο ίδιο ύψος με μας, μπορεί να ήταν και τρία ή τέσσερα χρόνια μεγαλύτερα.

    Ναι, το 2016 ο Χάρος βγήκε παγανιά και είναι ακόμα εκεί έξω. Αν και είναι στη φάση του κορφολογήματος. Παίρνει άτομα, σταρ, χορωδίες. Ελπίζουμε τα επόμενα χρόνια να μη βάλει μπρος τη θεριστική κι εδώ, με τίποτα πολέμους.

    Παρακάτω, ο Κόκκινος στρατός, σε μια ρεβιζιονιστική Σοβιετο-Αμερικανο-ουαλική συμμαχία. Συμμετέχουν και οι Καουμπόηδες του Λένινγκραντ, που γεννήθηκαν από την ταινία του Καουρισμάκι.

    Ο ίδιος ο Αλεξαντρώφ ήταν ο αγαπημένος του Σήφη, γιατί έφτιανε hummable σουξεδάκια. Νομίζω οτι μουσικά το καλύτερό του ήταν ο ύμνος της ΕΣΣΔ.
    Η σημερινή του βερσιόν.

    Ρωσία, Άγιό μας Έθνος…

    Ξέρω ότι δε με ρωτάτε, αλλά αν με ρωτάτε, όταν τον ακούω τώρα σαν εθνικό ύμνο της Αγίας Ρωσίας, αφενός ξερνάω, αφετέρου μου φαίνεται ότι διαβάζω αγωγή έξωσης. Φαίνεται όμως ότι και οι προηγούμενοι ένοικοι του ύμνου δεν είχαν και πολύ νόμιμα χαρτιά στα χέρια τους.
    Αν και η ιστορία δεν τα κοιτάει αυτά.
    Αλλάζει χωρίς να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία…

  42. Μαρία said

    43, 44
    Έχω αυτό το δισκάκι https://www.protasismusic.gr/el/view_album/57 με τραγούδια «απο τη συλλογή και το αρχείο του Γρηγόρη Ψαριανού», ο οποίος επιμελήθηκε και την παραγωγή.

  43. το ενδιαφέρον στο 44 είναι πως ο τεθνεώς, πλέον, σολίστας δεν ξέρει τη σημασία των στίχων αλλά παπαγαλίζει.
    και τον τηλεφωνικό κατάλογο να τούδινες να τραγουδήσει θα σ’ έκανε ν’ ανατριχιάσεις, ο ευλογημένος!

  44. sarant said

    46 Ετσι!

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  46. Μπούφος said

    46
    ο σολίστας ΔΕΝ πέθανε. Δεν ταξίδεψε…

  47. Γιάννης Ιατρού said

    Αλεξαντρώφ, Χορωδία του Κόκκινου Στρατού και άλλα πολλά από την πρώην Σοβιετική Ένωση, όπως Μπολσόϊ κλπ. Ό,τι απέμεινε, αλλά χωρίς πλέον την λάμψη που είχαν κάποτε, «εξελίχθησαν». Λιγότερο καλλιτεχνικά, περισσότερο εμπορικά.
    Τα πολυπληθή καλλιτεχνικά συγκροτήματα δεν είναι πλέον της μόδας, Και με τον χαμό σήμερα της Χορωδίας του Κόκκινου Στρατού χάθηκε μαζί της ένα από τα αξιόλογα καλλιτεχνικά σύνολα που ήταν χαρακτηριστικά για εκείνη την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης.

    Πάντως πολλά ατυχήματα συμβαίνουν τελευταία…

  48. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Κατ’ αρχάς συγχαίρουμε τον κ. Σαραντάκο που επιμένει να δημοσιεύη την Ημέρα της Εορτής του Ανικήτου Ηλίου (Η Πρωτοχρονιά των Ελλήνων κατά τον σοφό Ιωάννη Λυδό) διηγήματα του κρυφοειδωλολάτρη Παπαδιαμάντη. Κατά δεύτερον καταγγέλλουμε τον κ. Σαραντάκο και τους πολυπληθείς αναγνώστες του, διότι επί 14 ώρες δεν πήραν χαμπάρι την μνημειώδη γκάφφα του κύρ-Αλέξανδρου, που παραθέτει το μ 124-125 της Οδυσσείας από μνήμης, με αποτέλεσμα να αλλάζει το ορθό απαρέμφατον «βωστρείν» με το «αυδάν»

    Επίσης, ο κ. Σαραντάκος και οι επιπόλαιοι αναγνώσται του δεν πήραν χαμπάρι ότι ο Παπαδιαμάντης τονίζει στην λήγουσα την αιτιατική του ονόματος της μητρός της Σκύλλης («Κραταιίν») ενώ το ορθόν είναι «Κράταιιν», όπως και αναφέρεται σε όλες τις στερεότυπες εκδόσεις της Οδυσσείας. Το γιατί το εξηγεί ο μέγας Ηρωδιανός στο μνημειώδες σύγγραμμά του «Περί Κυρίων, Επιθέτων και Προσηγορικών», το οποίο σάς συμβουλεύουμε να κατεβάσετε για να ξεστραβωθήτε και να μάθετε κάπως καλύτερα την Θεία Ελληνική Γλώσσα.

    Αναρτάμε το επίμαχο απόσπασμα της Οδυσσείας (μ, 124-125) στο πρωτότυπο και σε μετάφρασι Κακριδή – Καζαντζάκη

    Το αναρτάμε και σε μετάφρασι του ελληνόψυχου δημοσιογράφου Κώστα Δούκα, που κρατάει τις ομηρικές λέξεις που είναι κατανοητές και σήμερα

    2) Καταγγέλλουμε επίσης τον κ. Σαραντάκο, διότι ενώ καμώνεται πως βάζει γλωσσάρι για την κατανόησι του Παπαδιαμαντικού διηγήματος «Γουτού – Γουπατού», δεν λέει λέξι για την αναφορά του κύρ-Αλέξανδρου στην ελληνόψυχη μητέρα του αγίου Φανουρίου, που – κατά την παράδοσι – ήτο ειδωλολάτρισσα και απεχθανόταν την χριστιανική φιλανθρωπία (εκτός από μία φορά που έδωσε ένα κρεμμυδόφυλλο σε κάποιον διακονιάρη), με αποτέλεσμα να την στείλη ο Ραββίνος Χριστός στα καζάνια της Κολάσεως για να τηγανίζεται αιωνίως.

    Πώς θα καταλάβουν οι αναγνώσται σας, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, γιατί ο άγιος Φανούριος ζήτησε να μνημονεύουμε την αμαρτωλή μητέρα του, αν δεν τους πείτε την εξαίσια παράδοσι που υπάρχει σε πολλές περιοχές της Ελλάδος; Αναρτάμε την ιστορία από το θαυμάσιο βιβλίο των Νίκου + Μαρίας Ψιλάκη «Το ψωμί των Ελλήνων και τα γλυκίσματα της Λαϊκής μας Παράδοσης»

    3) Περαίνοντες, σάς καταγγέλλουμε απαξάπαντας, διότι επί 10 ώρες αποσιωπάτε ότι στις ημέρες μας, τον ρόλο του Μήτρου του Τσηλότατου που λήστευε τα παιδάρια στο παπαδιαμαντικό διήγημα «Γουτού – Γουπατού» τον έχουν πάρει τα λαθροπροσφυγόπουλα. που ληστεύουν τα αποβλακωμένα ρωμιόπουλα. Ένα απ’ αυτά τα λαθροπροσφυγόπουλα το συνέλαβαν σήμερα το μεσημέρι στην Πυλαία Θεσσαλονίκης, με τα 300 ευρώ που είχε κλέψει από τα παιδάκια που έλεγαν τα κάλαντα, αλλ΄ ουδείς σαραντάκειος αναγνώστης τόλμησε να το επισημάνη, για να μή χαρακτηρισθή ρατσιστής

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υπήρχε ο Ζωίλος ο Ομηρομάστιξ. Τώρα υπάρχει και ο Βάταλος ο Παπαδιαμαντομάστιξ. Μάστιξ και κακιά πληγή του ιστολογίου.

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Γουτού Γουπατού μου έφερε στο νου και στην καρδιά την αδελφούλα με σύνδρομο Ντάουν μιας καλής μου φίλης.Μιλούσε με ήχους πιο πολύ και καμιά συλλαβή ανάμεσα.Ελάχιστα σύμφωνα. Εκτός απ΄τους δικούς της,καταλάβαινα κι εγώ τη γλώσσα της γι΄αυτό μου είχε αδυναμία. Αρρώστησε και πέθανε μιαν άνοιξη και τις μέρες εκείνου του Πάσχα νοσηλεύονταν.Κοιτάζαμε απ΄το μπαλκόνι του Λαϊκού κάτω την αυλή που ήταν η εκκλησία του νοσοκομείου και μου έδειξε μια στιγμή τον παπά που έμπαινε εκεί λέγοντας «αυτός θα μου ρίξει χώμα»κι έκανε το φτυάρισμα με τα χέρια. Δίπλα ήταν ένας συγγενής και τη ρώτησε(κι εμένα) τί λέει.Εγώ το μπουρδούκλωσα ότι δείχνει το παπά πώς κουνάει το θυμιατήρι κι εκείνη γυρνάει και με κοιτάει καλά καλά και λέει(προς εμένα) μελαγχολικά «όι» κι αμέσως μετά πάλι προς εμένα «θα μου φέρνεις λουλούδια;». Είχα ισοπεδωθεί γιατί δεν ήξερα ότι μπορεί να γνώριζε για την ταφική διαδικασία, αφού το επίπεδο νόησής της το είχαν οι ψυχίατροι κατατάξει μεταξύ 6-8 χρονών.Όμως, όπως έμαθα μετά, την είχαν πάρει στην κηδεία του πατέρα της.

  51. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    σάς ενημερώνουμε ότι εκοιμήθη στα 53 του από Aids το απόγευμα των Χριστουγέννων (17:24 ώρα Γκρήνουϊτς) o πάμπλουτος Αγγλο-Κύπριος τραγουδιστής George Michael, κατά κόσμον Γεώργιος – Κυριάκος Παναγιώτου, υιός Ελληνοκυπρίου εστιάτορος και Αγγλίδος χορευτρίας.

    Ο εκλιπών ήτο καραμπινάτος κίναιδος και επανειλλημένως είχε συλληφθή σε τουαλέτες πορνοκινηματογράφων, εστιατορίων κλπ. να πιπίζει (εξαισία λέξις του Αριστοφάνους που σημαίνει πεολείχει, κάνει τσιμπούκι στα ρωμέικα) λαθροπρόσφυγες και άλλα άγνωστα άτομα. Πλήρες ρεπορτάζ για το πόσες φορές είχε συλληφθή ο George Michael να πιπίζει αγνώστους σε τουαλέτες, μπορείτε να διαβάσετε στην αγγλική Wikipedia, διότι η ρωμέικη Wikipedia το αποκρύπτει, για να μή το πληροφορηθούν οι συμπατριώται του κάτω στην Κύπρον. Στοιχηματίζουμε ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν θα τολμήσει να στείλει συλλυπητήρια στην οικογένεια του μεγάλου αυτού τέκνου της Κύπρου, διότι ήτο δεδηλωμένος κίναιδος και εκοιμήθη από Aids

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  52. gpoint said

    Πάει κι αυτός…

  53. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    κάτι πσαράδες εδώ μέσα να τα βλέπουν αυτά … 🙂 🙂

  54. gpoint said

    # 56

    Οι πσαράδες δεν τρώνε κόκκινο κρέας ψαριού, ούτε στρείδια εμπορίου, ξέρουν άλλα κόλπα…

  55. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    57 – Άφες αυτοίς ού γάρ οίδασι τι ποιούσι, άσε που δεν μας συμφέρει κι όλας :).

    Kαλημέρα

  56. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Tα ψάρια, μύδια, στρείδια και γαρίδες του εμπορίου, ούτε τα έχετε ονειρευτεί εσείς οι ερασιτέχνες ψαράδες. Χώρια ότι είναι εγγυημένης ποιότητας και προέλευσης, κι όχι από τα βρωμόνερα που τσαλαβουτάτε εσείς ,όπου Κύριος οίδε τί τοξικά υπάρχουν …

  57. gpoint said

    # 59

    Απ’ ότι βλέπω είσαι ειδήμων (και) επ’ αυτού (ιχθυοτροφείων, οστρακοτροφείων κ.λ.π.). Θα λάβω σοβαρά υπ’ όψιν ότι λες…

  58. gpoint said

    Τώρα γιατί μια αλανιάρα τσιπούρα έχει 30 ευρώ το κιλό και μια ιχθυοτροφέίου (εγγυημένης ποιότητας και προέλευσης) γύρω στα 7 θα είναι θέμα παραπληροφόρησης… και γιατί τα μύδια των ιχθυοτροφείων ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ περνάνε ένα τριήμερο τουλάχιστον σε γλυκό νερό και χάνουν την μισή γεύση σίγουρα αλλά πιθανόν όχι τις συνέπειες της χημικής τροφής τους (αυτή που μεγαλώνει δυσανάλογα το κέλυφος-αυτό έχει το βάρος- σε σχέση με το φαγώσιμο εσωτερικό του) είναι θέμα παραπληροφόρησης…

  59. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    59 – Όπως τα λές Κίντ, γι΄αυτό να τρώτε ΜΟΝΟ εγγυημένα (από ποιόν;) τρόφιμα του εμπορίου, που είναι αγνά και δεν έχουν χημικά πρόσθετα, ορμόνες και αντιβιωτικά, και ειδικά ψάρια από ιχθυοτροφεία που δεν έχουν καμία τοξική ουσία τα πεντακάθαρα στάσιμα (ουσιαστικά) νερά τους, ομοίως και με τα μύδια στρείδια που μεγαλώνουν στα πεντακάθαρα νερά της κάθε Ελευσίνας, κι άσε εμάς τους ερασιτέχνες ψαράδες να τρώμε τα τοξικά της ανοιχτής θάλασσας και να αρρωσταίνουμε.

  60. Γς said

    60:

    Και μερικά που σέρνουν καράβι

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_28.html

  61. Λ said

    Ευχαριστώ γι την ανάρτηση. Πρώτη φορά το διαβάζω.

    I think Kid is being sarky. Έβαλε το δόλωμα και τσιμπήσατε.

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    61 – Σπαρταράει λέμε. 🙂
    http://www.afirimeno.com/2016/08/blog-post_33.html

    EΓΓΥΗΣΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ!!!
    http://www.lifo.gr/articles/health-fitness_articles/114647

  63. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Είστε τελείως άσχετοι. Κινδυνεύει ο κοσμάκης από τα δηλητηριασμένα προίόντα σας! Εννοείται οτι τρώω μόνο γαλλικά και ιρλανδέζικα μύδια Ατλαντικού ωκεανού . Άκου Ελευσίνα… πφφ!

  64. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    66. Και γαρίδες (ποικίλλου μεγέθους) και αστακούς φρεσκότατους , μόνο από τον Αραβικό* κόλπο.

    * «Περσικός» για την πλέμπα

  65. Λ said

    Ή έβαλε το δόλωμα κι εσείς τσιμπήσατε.

  66. Ριβαλντίνιο said

    @ 66, 67 Νέο Kid L’Errance d’Arabie

    Και τρώς μόνο χταπόδια Ναμίμπιας !!! 🙂

    (Στην αρχαιότητα ο Περσικός Κόλπος λεγόταν Ερυθρά Θάλασσα και η Ερυθρά Θάλασσα λεγόταν Αραβικός Κόλπος.)

    ————————————————————–
    ————————————————————–

    @ Αγαθίας ο Σχολαστικός

    Όπως σου είπα σήμερα η ΕΡΤ1 στις 17 : 40 σε δείχνει στο βασίλειό σου ! 🙂

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αφιερωμένο σε κρετίνο σχολιαστή…

  68. gpoint said

    # 64, 68

    Μπα, έτρωγε πολύ σολωμό μικρός (εγγυημένης ποιότητας και προέλευσης) …

  69. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    69. «Στην αρχαιότητα ο Περσικός Κόλπος λεγόταν Ερυθρά Θάλασσα και η Ερυθρά Θάλασσα λεγόταν Αραβικός Κόλπος»
    χμμ… Δεν μπορεί να λεγόταν Αραβικός κόλπος η Ερυθρά στην αρχαιότητα, καθότι οι Άραβες εξαπλώθηκαν από την Υεμένη αργότερα από τους αρχαίους… (εκτός αν εννοείς ως «αρχαιότητα» τους Νεορωμαίους …)

  70. Γιάννης Ιατρού said

    Απ΄τον Παπαδιαμάντη ένα έχει μείνει, ανεξήτηλο 🙂 🙂
    Γειτόνισσα, γειτόνισσα, πολυλογού και ψεύτρα,
    δεν είπες μια φορά κ’ εσύ, Γιαννιό μου έλα μέσα.

  71. Ριβαλντίνιο said

    @ 72 Νέο Kid L’Errance d’Arabie

    Χμμ και πάλι χμμμ, οι Άραβες ήταν αρχαιότατος λαός και περιφέρονταν από την Αίγυπτο ως το Ιράκ και από την Αραβία ως την Παλαιστίνη. «Αίγυπτος» μάλιστα λεγόταν μόνο η περιοχή (κοιλάδα) γύρω από το Νείλο. Ότι ήταν δυτικά από το Νείλο λεγόταν Λιβύη και ότι ήταν ανατολικά από αυτόν (και εντός της αφρικανικής ηπείρου) λεγόταν Αραβία. Στην Υεμένη δεν ζούσαν Άραβες (μην κοιτάς που σήμερα έχουν εξαραβιστεί), αλλά άλλες συγγενικές σημιτικές (μη αραβικές όμως) φυλές : Ομηρίτες/Χιμυαρίτες, Σαβαίοι, Μιναίοι κ.α.

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58/ού γάρ οίδασι τι ποιούσι,
    ου γαριδας οι τύποι ούσι

  73. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    74. Aυτοί που σήμερα λέγονται Άραβες πάντως, κοιτίδα τους είναι η Υεμένη. έτσι λένε οι ίδιοι τουλάχιστον.

  74. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    75. Εφη, μην παραμυθιάζεσαι από τους κομπορρήμονες παραμυθοψαράδες των κακών νερών . Σκέψου απλά και λογικά. Σού δίνουν ένα μύδι που έχει ψαρέψει κάποιος ταλαίπωρος μπάρμπας -ένας Θεός ξέρει πού και πώς , και ένα εκλεκτό μύδι με σφραγγίδα ποιότητας, HACCP , ημ. λήξης και όλες τις σχετικές προδιαγραφές ποιότητας. Ποιό θα δώσεις στο παιδί σου;

  75. Ριβαλντίνιο said

    @ 76 Νέο Kid L’Errance d’Arabie

    Ξέρεις γιατί το κάνουν αυτό , ε ; 🙂 Γιατί στην Υεμένη και απέναντι στην Αιθιοπία υπήρχαν τα σπουδαία «αραβικά» βασίλεια. Οι ίδιοι οι σημερινοί Άραβες ήταν εκείνη την εποχή «τουρκόγυφτοι» νομάδες. Οι τότε πρόγονοί τους (Άραβες της Βόρειας Αραβίας, Κηδαρίτες, Ιτουραίοι, Θαιμανίτες κ.λπ. ) περιφέρονταν και ενοχλούσαν τους πολιτιζμένους λαούς (Εβραίους κ.α.)

    Μετά όμως εξαπλώθηκαν πάρα πολύ και εξαράβισαν πολλούς πολιτισμένους λαούς. Εξαράβισαν τους Ιδουμαίους (απογόνους του Ησαύ), τους Μαδιανίτες/Κιναίους (συγγενείς του Ιοθόρ, πεθερού του Μωυσή), τους Ναβαταίους, τους Εδεσσηνούς , τους Παλμυρινούς κ.λπ.

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σιγά, ρε παιδιά με τα μύδια και τα μαλάκια! Χάθηκαν οι αγνές και πεντανόστιμες πίτες και μακαρονάδες;

  77. Γιάννης Ιατρού said

    61: Γιώργο, παράλειψή σου μεγάλη η μη αναφορά στην προληπτική αγωγή για διάφορα νοσήματα που προσφέρει δωρεάν η κατανάλωση των αλιευμάτων αυτών, μιας και είναι ενισχυμένα και με αντιβιοτικά κλπ. 🙂 🙂

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73. 🙂
    Εδώ με πήγες
    Φωτιά να μπει στο σπίτι σας
    να βγει ‘πο τα θεμέλια
    γιατί δε μου πες μια βραδιά
    αμοναχή ΄μαι κι έλα

  79. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Eσείς να τρώτε αλιεύματα από τον κάθε τυχόντα . Εγώ θα τρώω μόνο από τον Αλφαβητίξ που φέρνει τα ψάρια του με βοϊδάμαξα απ’τη Λουτέτια ,με όλες τις προδιαγραφές συντήρησης και ποιότητας.

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77.Κιντ χρόνια πολλά πολλά
    έ ν α μύδι; 🙂
    -συμπτωματικά έχω φάει λόφους μύδια στη Βρυξέλα κυοφορούσα κιόλας 🙂 . Εδώ, μόνο σε κονσέρβα ή κατεψυγμένα (και πάλι βρίσκω άμμο). Βέβαια στη Σαλονίκη πατσάς και μυδοπίλαφο είναι απαραίτητα για την πράσινη κάρτα και δεν εξετάζω προέλευση. 🙂
    Α εξαίρεση και η Στροφή στο Πέραμα.Τρώω τα πάντα εκεί χωρίς σφραγίδα. Φύρδην μύδιν η σχέση δηλαδή 🙂 🙂

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    82 >>Εγώ θα τρώω μόνο από τον Αλφαβητίξ που φέρνει τα ψάρια του με βοϊδάμαξα απ’τη Λουτέτια
    Ανθυπομυδιώ

  82. spatholouro said

    Δεν γνωρίζω εάν έχει ξαναπαρουσιαστεί.

    Του Φ. Γιοφύλλη για τον Παπαδιαμάντη («Ο Παπαδιαμάντης ιεροψάλτης»)
    Χριστούγεννα 1938 («Η Εθνική»)

    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=9456869

    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=9456877

  83. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    «συμπτωματικά έχω φάει λόφους μύδια στη Βρυξέλα κυοφορούσα κιόλας»

    Έτσι! Εκεί μάλιστα! Όχι πίνες κι άλλες αηδίες απ’τον κάθε τυχόντα Λαμπροτζητζούκο!

  84. gpoint said

    # 86

    Ασχετίλα, που δεν ξέρεις να ξεχωρίσεις ούτε μια πίνα από ένα εκλεκτό έδεσμα η φωτογραφία στο # 57 δείχνει ένα Ostrea Imperialis (αυτά που δίνανε στους αυτοκράτορες) και που δεν πρόκειται να φας αν δεν βρέξεις κώλο και δεν
    ξέρεις κόλπα, δεν βγαίνουν μ’ ένα απλό μαχαίρι που έλεγε προ ημερών η Εφη-εφη

  85. gpoint said

    # 87

    και φυσικά κάτι τρυφερά …βατραχοπέδιλα ούτε να το ξεχωρίσουν μπορούν κλειστό

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85. Α ωραία Spatho ! Μπορεί οι πληροφορίες που δίνει πάνω κάτω να μάς είναι γνωστές(ο Μωραϊτίδης όμως δεν ήταν ξάδελφος κι όχι μόνο συμπατριώτης και φίλος που λέει,θαρρώ;) αλλά το να το βρίσκεις γραμμένο σε εφημερίδα εποχής έχει πάντα τη γοητεία του άμεσου. Το διάβασα και το έδειξα εδώ στους ομοτράπεζους, ως συνέχεια του χθεσινού. Διαβάζουμε κάθε χρόνο ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη μετά το χριστουγεννιάτικο γεύμα.(Αν αργεί η γαλοπούλα,πριν! 🙂 ) Δεν τους διάβασα όμως χτες τον Γουτού Γουπατού, αλλά το Γιαλόξυλο που το έμαθα από εδώ πάλι. 🙂

    86.>>απ’τον κάθε τυχόντα Λαμπροτζητζούκο!
    Μην είμαστε και τόσο σκληροί με τς ερασιτέχναι! Δε λένε πως αν ζουν/ψαρεύεις μύδια σε μια θάλασσα είναι δείγμα καθαρού βυθού; Ή είναι μούθος (μούφα+μύθος) κι αυτό; Ο Τζη έχει και μαρτυρίες περί …ταπόι (να πάμε και στο νήμα 🙂 ). Εγώ τονε πιστεύω 🙂

  87. sarant said

    85 Δεν το ήξερα, ευχαριστώ!

  88. Νεο kid Al Kuwaiti said

    Α ρε Έφη, αγαθιαρα είσαι.😇🤓 Δεν έχεις ακούσει ότι ψαράδες, κυνηγοί και φορεξακηδες είναι ο,τι πιο κοντινό σε πολιτικό; Μόλις δύο κλάσεις μικρότεροι ψεύτες δηλαδή! Και τι να κάνει ο καημένος ο Τζης με τα ταποια…Του κόλλησαν τότε οι τρακαδοροι, ο γουσους έφτασε να καλαει κόσμο χουβαρνταλικι κλάιν μάιν, πήγε από φιλότιμο κι αγόρασε ο,τι εκλεκτότερο βρήκε στου Καλλιμανη, και τους το πασαρε για χταπόδι Φωκίδας…

  89. gpoint said

    # 91

    Ατι Μούλικο, πόσα ξέρεις… είσαι και μαρτυριάρης !! Βολέψου τώρα με καμια μουαλαχία Αραβίας και μαλάκια Ατλαντικού (εγγυημένης ποιότητας και προέλευσης)

  90. Γιάννης Ιατρού said

    91, 92: ακόμα γελάω ρε σεις! Αυτό το «Καλλιμάνη» έγραψε 🙂

  91. π2 said

    54: Δεν υπάρχει στον Αριστοφάνη το πιπίζω με την έννοια ρουφάω (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Τη μια φορά που απαντά στον Αριστοφάνη η λέξη (στους Όρνιθες, 307) τιτιβίζω σημαίνει. Η σεξουαλική σημασία απαντά μόνο στον σχολιαστή του Αριστοφάνη που παραθέτεις, ενώ την προϋποθέτει και το λήμμα της Σούδας βινεῖν. Στον σχολιασμό του λήμματος αυτού στο εξαίρετο Suda online μπορεί κανείς να βρει εκτενή σχολιασμό, μεταξύ άλλων από τον «δικό μας» ΝικΝικ.

  92. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Kιντάκο μου, έχω σαν αρχή στην ζωή μου να μην προσπαθώ να πείσω τους άλλους και να μην τους χαλάω τα όνειρα. Εσύ λοιπόν θα τρώς τα εγγυημένα του εμπορίου, κι εγώ αυτά που θα ψαρεύω, με λίγη καλή θέληση θα χωρέσουμε κι οι δύο στον πλανήτη. 🙂
    Όσο για τους μόλις δυό κλάσεις μικρότερους ψεύτες, καλύτερα να λές ψέματα, παρά να ζείς μ΄αυτά, και μην ξεχνάς, τους ψεύτες πολιτικούς, τους ψηφίζουν τα πολλές κλάσεις ΜΕΓΑΛΑ κορόϊδα. 🙂

    Χρόνια πολλά.

  93. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    87. Η πινα

    https://kostasladas.blogspot.gr/2012/11/pinna-nobilis.html

  94. sarant said

    94 Χρήσιμη η διευκρίνιση

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    91. Είμαι σουπιά τελικά! 🙂 🙂
    Για το Τζη:

  96. gpoint said

    Εφη, ΠΑΟΚτσής δεν γίνεσαι, γενιέσαι ! Είναι τρόπος ζωής να μην ανέχεσαι το άδικο ούτε κι όταν σε ωφελεί, να μην κάνεις πολιτικές και τζιριτζάντζουλες. Απλά μερικοί το συνειδητοποιούν σε κάποιο στάδιο της ζωής τους, άλλοι ποτέ και πολλοί δεν έχουν τέτοιες προδιαγραφές. Είναι αυτό που ενώνει ανθρώπους διαφορετικού χρώματος, έθνους, φύλου, κομματικής προτίμησης. Δεν είναι τυχαίο πως ένα κάρο ξένοι έχουνε γίνει ΠΑΟΚτσήδες, ούτε πως αυξάνουν συνέχεια οι ΠΑΟΚτσήδες αν και η ομάδα τίτλους δεν παίρνει. Ούτε και πως όπου κι αν παίξει πάντα θάχει κάποιους φίλους να τον υποστηρίζουν γιατί τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού.
    Φυσικά στους επαγγελματίες του συλλόγου (αθλητές, διοίκηση και οργανωμένους οπαδούς) υπάρχουν και μη ΠΑΟΚτσήδες

  97. Γιάννης Ιατρού said

    99: Α, ναι;; Αυτό το βάλαμε; 🙂

  98. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    1) Συγχαίρουμε τον αναγνώστη Π2 (σχ. 94) που τόλμησε να παραπέμψει στον ηλεκτρονικό «Σουΐδα», όπου επισημαίνεται σαφώς αυτό που μάς κρύβει επί 8 έτη ο κ. Σαραντάκος και οι πολυπληθείς αναγνώσται του, λόγω χριστιανικής σεμνοτυφίας: Η ρωμέικη λέξις «πίπα» που σημαίνει «τσιμπούκι» δεν προέρχεται από την ιταλική «pipa» αλλά από το εξαίσιο ελληνικό ρήμα «πιπίζω» (με ένα πί) που σημαίνει «ρουφάω». Με το θέμα έχει ασχοληθεί και ο αγαπημένος γλωσσολόγος του κ. Σαραντάκου, Εμμανουήλ Κριαράς, όπως μάς ενημερώνει ο ηλεκτρονικός «Σουΐδας», το λήμμα του οποίου και αναρτάμε για να ξεστραβωθούν απαξάπαντες οι σαραντάκειοι αναγνώσται

    2) Ο κ. Π2 (σχ.94) πρέπει επιτέλους να μάθει ότι το «πιππίζω» (με δύο πί) που σημαίνει «τιτιβίζω», δεν έχει καμμία σχέση με το «πιπίζω» (με ένα πί) που σημαίνει «ρουφάω», «πεολείχω» κλπ. Το διευκρινίζει σαφώς ο ελληνόψυχος Μπαμπινιώτης στο «Ετυμολογικό» του:

    Όπως βλέπετε, ο Μπαμπινιώτης μάς διαβεβαιώνει ότι το «πιππίνι» (νεοσσός περιστεριού και συνεκδοχικώς τα μικρά κορίτσια, τα λεγόμενα «μουνάκια») είναι ελληνικώτατη λέξις και πρέπει να γράφεται με δύο πί, διότι προέρχεται από το «πιππίζω» που σημαίνει «τιτιβίζω»

    3) Όλα αυτά τα περιγράφει αριστουργηματικά ο κορυφαίος Αμερικανός ελληνιστής Jeffrey Henderson (επί χρόνια διευθυντής των εκδόσεων «Loeb» του «Harvard») στο μνημειώδες σύγγραμμά του «Η ανήθικη Μούσα: Η σκοτεινή γλώσσα της Αττικής Κωμωδίας» (Οξφόρδη 1991), που έχουν εξαφανίσει οι χριστιανούληδες και σάς προσφέρει απόψε η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) από την προσωπική της βιβλιοθήκη.

    ΑΝ προκληθούμε, θα αναρτήσουμε εκτεταμένα αποσπάσματα από το εξηφανισμένο αυτό αριστούργημα του Henderson για να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Απόψε περιοριζόμεθα να αναρτήσουμε απόσπασμα της σελίδος 183, όπου μαθαίνουμε αυτό που μάς αποκρύπτει επιμελώς επί 8 χρόνια ο κ. Σαραντάκος: Οι συμπατριώται του Λέσβιοι ήσαν αυτοί που είχαν ανακαλύψει το «τσιμπούκι». Επίσης, «λεσβιάζω» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «πεολείχω» και ουχί «γουστάρω άλλη γυναίκα», όπως σημαίνει σήμερα στα ρωμέικα, εξαιτίας της κατασυκοφαντήσεως της φιλάνδρου Λεσβίας ποιητρίας Σαπφούς από τους βρωμερούς χριστιανούς απολογητές (Τατιανός, Τερτυλλιανός κλπ)

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  99. Αγαθίας ο Σχολαστικός said

    Αγαπητοί συμπατριώται,

    Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) καλεί τον κ. Σαραντάκο (αν έχει στοιχειώδη εντιμότητα), να βγεί στα μεζεδάκια του Σαββάτου και να κράξη αλύπητα τον χριστιανο-μπολσεβίκο φιλαράκο του, Παντελή Μπουκάλα, ο οποίος στην Χριστουγεννιάτικη «Καθημερινή» μνημονεύει το «Γουτού Γουπατού» χωρίς να έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται!..

    Όπως βλέπετε, ο γονατογράφος Μπουκάλας αποκαλεί τον Μανώλη τον Ταπόϊ «δυσλεκτικό πιτσιρικά», αποδεικνύοντας ότι δεν μπορεί να ξεχωρίση δυό γαϊδουριών άχυρα: Δεν έχει καμμία σχέσι ο δυσλεκτικός με τον μογιλάλο (=τραυλό, βραδύγλωσσο), σύντροφε Μπουκάλα… Θάπρεπε να ντρέπεσαι που δηλώνεις λογοτεχνικός κριτικός, όταν διαπράττεις τοιούτου μεγέθους γκάφφα από την «έγκυρη» «Καθημερινή».

    Επίσης, ο γονατογράφος Μπουκάλας αποκαλεί τον Ταπόϊ «πιτσιρικά», ενώ ο κύρ-Αλέξανδρος μάς βεβαιώνει στο διήγημα πως «είχε μεγαλώσει πολύ»… Αυτό, δυστυχώς, είναι το επίπεδο της λογοτεχνικής κριτικής και της δημοσιογραφίας στο Ρωμέικο. Ο Μπουκάλας βαρέθηκε να ξαναδιαβάσει το «Γουτού Γουπατού» και έγραψε στο άρθρο του (για το οποίο χρυσοπληρώνεται) ό,τι θυμόταν, όντας βέβαιος ότι οι αναγνώσται της «Καθημερινής» είναι αρκετά κάφροι για να μήν καταλάβουν την διπλή γκάφφα του. Και επιπλέον όντας βέβαιος, πως το μοναδικό Ιστολόγιο στο Ρωμέικο που ασχολείται με τις γκάφφες των επωνύμων, κουμαντάρεται από τον φιλαράκο του τον κ. Σαραντάκο, ο οποίος ουδέποτε θα τολμήσει να κράξη από τα μεζεδάκια του έναν διανοούμενο της Αριστεράς, όπως ο Παντέλος ο Μπουκάλας. Μπολσεβίκος κερνάει και μπολσεβίκος πίνει…

    Κύριε Σαραντάκο, τολμήστε… Κράξτε το Σαββάτο τον φίλο σας τον Μπουκάλα, για να μή κατηγορηθήτε ότι εφαρμόζετε δύο μέτρα και δύο σταθμά: Ότι, δηλαδή, κράζετε μόνο τους δεξιούς και τους φασίστες, κι αφήνετε τους χριστιανομπολσεβίκους στο απυρόβλητο. Πρόσφατη είναι η περίπτωση του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Λιάπη που απέδωσε στον Ιερό Χρυσόστομο την φράσι «νεφύδριον γάρ εστί και θάττον παρελεύσεται» του Μ. Αθανασίου!.. Και παρότι σάς υποδείξαμε την γκάφφα του Λιάπη στις 13 Δεκέμβρη, κάνετε «το κορόϊδο» εδώ και 24 μέρες για να μή μάθουν οι χριστιανούληδες αναγνώσται σας ότι ο αρχιεπίσκοπός τους είναι αστοιχείωτος… Και την ίδια στιγμή, κατακρίνετε κάποιους παγκοσμίως άγνωστους, που περιπίπτουν σε πολύ μικρότερες γκάφφες

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  100. Γς said

    101:

    Να συνεισφέρω κι εγώ το κάτι τις μου

    http://caktos.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4961.html

  101. Γς said

    101:

    Κι ήταν κι ο Σωτήρης μάγκας και καραμπουζουκλής.
    Κι ήταν όλο χαρούλες και δεν σταμάταγε να περιγράφει τη χάρη και το στυλ της άσπιλης και αμώμου Σούλας κατά την διεξαγωγήν πεοθηλασμού σύμφωνα με τις οδηγίες του.

    Μόνο που ξαφνικά θυμήθηκε κάτι κι έπεσε στις μαύρες του.

    Κατα την διάρκεια των οδηγιών του, του πέταξε ένα «Ασε ξέρω»

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    Διάβασε ο Βάταλος ένα εξαιρετικό κείμενο και κόλλησε σε δύο ανθυπολεπτομέρειες. Ευαισθησία αποξηραμένου μπακαλιάρου και καθηγητή ιεροδιδασκαλείου και στρατιωτικής σχολής.
    Λοιπόν, Βαταλούκο, άκου τι θα κάνεις: θα αφήσεις κάτω το κόκκινο στιλό και θα προμηθευτείς βιβλία του Μπουκάλα. Σου συστήνω το παλαιότερο «Ενδεχομένως», συλλογή βιβλιοκριτικών, και το πρόσφατο «Όταν το ρήμα γίνεται όνομα», για τη δημοτική ποίηση. Θα μάθεις πολλά και θα ξεκολλήσεις. Μπορεί, γιατί δεν είναι και θαυματοποιός ο Παντελής. Επίσης, πάρε και κάποια ποιητική συλλογή του. Τα «Σήματα λυγρά», ας πούμε. Θα έλεγα ότι θα πλουτίσεις ψυχικά, αλλά δεν μ’ αρέσει να ξύνω πληγές και να σαρκάζω αναπηρίες. Δεν υπάρχουν τζαμπέ στο διαδίκτυο, απ’ όσο ξέρω. Θα πρέπει να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Έχετε λεφτά εσείς οι μπρούκληδες.

  103. spatholouro said

    Εκτός θέματος: βάζω κι εδώ την παραπομπή στον «Τραμπουκογαλάντη» που έβαλα στο τραμπούκικο νήμα:

    http://digital.lib.auth.gr/record/140494/files/5089_6.pdf

  104. π2 said

    101: Είναι ενδιαφέρουσα η μανία σου να παραθέτεις κείμενα που υποστηρίζουν το αντίθετο από αυτό που λες: ο ΝικΝικ λέει σαφώς ότι η πίπα πιθανότατα προέρχεται από την ιταλική λέξη και όχι από το πιπίζω.

    Ενδιαφέρουσα είναι επίσης και η ορθογραφία πιππίνι του Μπαμπινιώτη. Είναι, τρόπον τινά, το άκρον άωτον της ιστορικής ορθογραφίας. Μια λαϊκή λέξη που (μάλλον) προέρχεται από μια λέξη η οποία πάντοτε γραφόταν είτε με ένα είτε με δύο πι «πρέπει» να γράφεται με δύο πι, στο όνομα μιας τελείως αβέβαιης ιστορικότητας. Γιατί; Γιατί έτσι.

  105. gpoint said

    και η γούννα με δυο νι…

  106. π2 said

    108: Ο Μπαμπινιώτης; Αντιστρατεύεται δηλαδή ακόμη και την παραδοχή ότι η ορθογραφία δανείων μετά την ελληνιστική ελληνική απλοποιούνται.

    Για τη γούνα είχαμε μιλήσει στα τελευταία σχόλια περί γουναράδικων: https://sarantakos.wordpress.com/2013/07/18/gounaradika/

  107. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    108 Για να πούμε του Μπαμπινιωτη το δίκιο, τη γούνα την ορθογραφεί με ένα ν, γούνα.

    109: Στη γούνα είναι εντάξει, σε κάποια άλλα δεν απλοποιεί επειδή τεντώνει την ελληνιστική εποχή, πχ. κολλέγιο.

    106: Ενδιαφέρον έχει αν και όχι «ληξιαρχικό»

    105 Να συστήσω το τελευταίο του, για το δημοτικό τραγούδι
    http://www.politeianet.gr/books/9789605052317-mpoukalas-pantelis-agra-otan-to-rima-ginetai-onoma-265251

  108. leonicos said

    λ

  109. «Ο στεναγμός των πενήτων – Δοκίμια για τον Παπαδιαμάντη»

    http://www.dailythess.gr/o-stenagmos-ton-peniton-dokimia-gia-ton-papadiamanti/

    με μια φωτό του Π. που αγνοούσα, πιστεύοντας πως μόνη εικόνα του είναι η γνωστή της πλατείας Δεξαμενής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: