Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 18 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 26 Δεκέμβριος, 2016


Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη όγδοη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Σήμερα που είναι μεγάλη αργία σκέφτηκα πως ταιριάζει ένα ανάγνωσμα, κι έτσι διάλεξα να επισπεύσω τη δημοσίευση της συνέχειας των Αριμασπών, υπολογίζοντας αύριο να ανεβάσω «κανονικό» άρθρο. Διαταράχτηκε έτσι η ρουτίνα της Τρίτης.

Η σημερινή συνέχεια είναι η πρώτη από το έβδομο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο «Η ανασύνθεση των επών – Το ταξίδι του Αριστέα». Τόσο σε τούτο το κεφάλαιο (με τρεις συνολικά συνέχειες) όσο και στο επόμενο θα δούμε τους τέσσερις φίλους να διαβάζουν τη νεοελληνική μετάφραση των Επών, που έφτασαν στα χέρια τους εκεί που δεν το περίμεναν. Αναπόφευκτα, η δράση δεν προχωρεί και τα κεφάλαια είναι κατάφορτα από ιστορικές αναφορές.

Διευκρινίζω ότι δεν έχει σωθεί αραβικό ή άλλο κείμενο των Αριμάσπειων Επών, πρόκειται για μυθοπλαστικό εύρημα του πατέρα μου. Θυμίζω επίσης ότι μέσω του παλιού Πόντιου αντάρτη Λεωνίδα Τουμανίδη οι φίλοι βρήκαν απτά ίχνη του Χρήστου ο οποίος συνεταιριζόταν στη Ζοφριά με έναν γιγαντόσωμο παπά και είχε ύποπτες εμπορικές συναλλαγές με τη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, τα Έπη ήρθαν στα χέρια τους από άλλη μεριά…

mimis_jpeg_χχsmallΗ ειδοποίηση που μας υποσχέθηκε ο παπα-Γολιάθ, δεν ερχόταν και στις βδομάδες που ακολούθησαν καθόμασταν σε αναμμένα κάρβουνα. Η αδημονία μας μεταδόθηκε και στις γυναίκες μας. Η Λασκαρίνα είχε δίκιο. Τα Έπη των Αριμασπών μας είχαν γίνει έμμονη ιδέα. Δεν είχαμε και τίποτα το χειροπιαστό, μόνο όσα είχαμε συγκρατήσει ακούγοντας το Χρήστο, ιδίως ο Δημήτρης με τη μοναδική απομνημονευτική του ικανότητα. Η Μαργαρίτα πιο πραχτική, μια μέρα που μαζεμένοι κι οι τέσσερις στο σπίτι του Δημήτρη συζητούσαμε για τα Έπη, μας έκανε μια ενδιαφέρουσα πρόταση.

“Δεν καθόμαστε βρε παιδιά να γράψουμε όσα μπορέσουμε να θυμηθούμε από αυτά που μας διάβασε ο Χρήστος; Εσύ Δημήτρη έτσι εύκολα που απομνημονεύεις, πρέπει να θυμάσαι πολλά. Θα βοηθήσουμε κι εμείς”.

Η πρόταση έγινε ομόφωνα δεκτή από την ολομέλεια της παρέας και, με τη βοήθεια μαγνητοφώνου καταπιαστήκαμε με ζέση στην ανασύνθεση των Επών από μνήμης. Περάσαμε είναι η αλήθεια αρκετές ευχάριστες βραδιές, αλλά τα αποτελέσματα ήταν μάλλον πενιχρά. Τελικά ουσιαστική, όσο και ανέλπιστη, βοήθεια μας έδωσε ο κύριος Αντώνης. Ένα απόγεμα μου τηλεφώνησε, με αρκετά μυστηριώδες ύφος, πως έχει κάτι σημαντικό να μου πει και το βράδυ ήρθε σπίτι μου, όπου με τον Δημήτρη και τις γυναίκες μας, προσπαθούσαμε να ανασυστήσουμε το κείμενο των Επών. Μετά τους χαιρετισμούς μπήκε αμέσως στο θέμα.

“Δεν πρόφτασα να σου πω, γιατί έφυγες βιαστικός την τελευταία φορά που σ’ είδα σπίτι μου, ότι ο φίλος σου, όταν μ΄ έβαλε να του γράψω εκείνο το εκτεταμένο κείμενο, δε μού  ΄δωσε τα χειρόγραφα, παρά μου το υπαγόρευε ο ίδιος. Τον είχα συνεχώς πάνω από το κεφάλι μου επί πέντε μέρες κι αυτό ήταν πολύ εκνευριστικό. Όταν δε τελειώναμε, κάθε φορά, έπαιρνε μαζί του και τα χειρόγραφα και τη δισκέτα και τα τυπωμένα χαρτιά. Μου φάνηκαν κάπως μυστηριώδεις οι προφυλάξεις που έπαιρνε, γιατί, ειρήσθω εν παρόδω, δε  μ΄ άφησε να βγάλω κανένα άλλο αντίγραφο στον εκτυπωτή”.

“Βεβαίως”, πρόσθεσε αυτάρεσκα, “μ΄αυτά τα μηχανήματα δεν αρκεί να είσαι καχύποπτος ή προσεκτικός, πρέπει να ξέρεις στοιχειωδώς και πώς λειτουργούν. ΄Ετσι, ο αφελής, δεν υποπτεύθη ότι ταυτοχρόνως με το γράψιμο εγώ τα αντέγραφα στο σκληρό δίσκο του υπολογιστή μου, από τον οποίο τα ανέκτησα χτες, τα τύπωσα και σας τα φέρνω, μήπως σας βοηθήσουν, γιατί αντελήφθην ότι ψάχνετε για κάποια κείμενα που είχε χρεωθεί πριν εξαφανιστεί”.

Άνοιξε τον πελώριο χαρτοφύλακά του και μας παρουσίασε ένα χοντρό πάκο με χαρτί διαστάσεων Α4. Παρά λίγο να τον φιλήσουμε από τη χαρά μας. Η Μαργαρίτα, το ίδιο χαρούμενη, επέμεινε φορτικά να τον κρατήσει για ένα μεζέ, που θα ετοίμαζε εκ του προχείρου με τη Λασκαρίνα και ο κύριος Αντώνης δέχτηκε χωρίς πολλές τσιριμόνιες να μείνει.

Στη συζήτηση που επακολούθησε τον ενημερώσαμε για τα Έπη των Αριμασπών, για τα οποία όπως φάνηκε δεν είχε ιδέαν και όπως ήταν επόμενο ακούσαμε τις απόψεις του, εκ του προχείρου διατυπωμένες εκείνη την ώρα, σχετικά με την τροπή που θα έπαιρνε η Ιστορία αν οι επαφές των Ελλήνων με την Ανατολική Σιβηρία είχαν συνέχεια. Αποδείχθηκε  δεινός συζητητής, χωρίς την κουραστική φλυαρία πολλών γερόντων. Η κουβέντα μαζί του ήταν σπινθηροβόλα και ευχάριστη και τις γυναίκες ιδίως τις γοήτευσε. Τίμησε δεόντως και τους μεζέδες και το κρασί.

Όταν ο συγγραφέας της παράλληλης ιστορίας έφυγε, η Λασκαρίνα μας είπε

“Λοιπόν οι άνθρωποι αυτής της γενιάς, οι πατεράδες μας δηλαδή, ήταν από άλλη πάστα. Είδατε τι ευχάριστος και ζωντανός άνθρωπος που είναι; Και οπωσδήποτε θα κοντεύει τα ογδόντα”.

“Γέρων αιμύλιος και σπουδαιόμυθος, που λέει ο Δημόκριτος”, συμπλήρωσα. “Γέρος καλοσυνάτος, που μιλάει για ενδιαφέροντα πράγματα”, μετέφρασα. “Γιατί συνήθως οι άνθρωποι σα γερνάνε λένε ή κακίες ή βλακείες”.

“Πραγματικά από άλλη πάστα”, συμφώνησε ο Δημήτρης. “Και τέτοιοι πρέπει να ήταν πολλοί, γιατί χωρίς ανθρώπους με τέτοια ψυχοσύνθεση και ζωντάνια δε θα γινόταν ούτε το Αλβανικό ούτε η Αντίσταση”.

Δεν επεκταθήκαμε άλλο στο θέμα αυτό, γιατί ανυπομονούσαμε να περιεργαστούμε τα χαρτιά που μας έφερε. Ο κύριος Αντώνης με τη γνωστή του, από τη συνεργασία του με την Εγκυκλοπαίδεια, μεθοδικότητα, τα είχε χωρίσει σε ενότητες, που όπως φάνηκε από την πρόχειρη ματιά που τους ρίξαμε αντιστοιχούσαν στον Πρόλογο, δηλαδή το ταξίδι του Αριστέα, στον ύμνο στον Απόλλωνα, και στο μεγαλύτερο μέρος της Γρυπομαχίας, μας έλειπε όμως το τελευταίο μέρος, τα Δώρα των Υπερβορείων και φυσικά μας έλειπε το αραβικό κείμενο ή έστω μια φωτοτυπία ή μια φωτογράφησή του, ή κάτι τέλος πάντων που να πιστοποιεί την ύπαρξή τους.

 

Ύστερα από τη βοήθεια που μας έδωσε ο κύριος Αντωνάκης, η ανασύνθεση των Επών, προχώρησε γοργά. Δουλέψαμε με κέφι και ταυτόχρονα επιστημονικά. Έβγαλα τρία φωτοαντίγραφα από το κείμενο που μας έδωσε και τα μοίρασα στο Δημήτρη, τη Λασκαρίνα και την Μαργαρίτα, να το διαβάσουν και να σημειώσουν τις παρατηρήσεις τους. Η Μαργαρίτα μάλιστα με την ευκαιρία έκατσε και διάβασε το τέταρτο βιβλίο από την Ιστορία του Ηρόδοτου.

Όταν είμασταν και οι τέσσερις έτοιμοι μαζευτήκαμε στο σπίτι μας. Διάβαζα ένα κομμάτι και κατόπιν το συζητούσαμε. Κάναμε δηλαδή συστηματική δουλειά.

Το πρώτο μέρος, ως την άφιξη του Αριστέα στον Γελωνό, μας ήταν ήδη γνωστό. Το ξαναδιαβάσαμε φυσικά και σημειώσαμε όσες παρατηρήσεις είχαμε κάνει τότε, που μας το διάβασε ο Χρήστος.

………………………………………………………

Ω άρχοντες του Ωκεανού, θεοί ευδαίμονες, που διαβιώνετε στο βυθό της πολυκύμαντης θάλασσας και σεις που κατοικείτε στις αμμώδεις ακτές της με τις θαλασσινές κροκάλες κι οι άλλοι που εδρεύετε στα βαθύτατα νερά της Τιθύας θάλασσας, εσάς επικαλούμαι. Και πρώτον απ’ όλους εσένα σεβάσμιε  γέροντα Νηρέα και τις πενήντα κόρες σου, τις χαριτωμένες Νηρηίδες και σένα σεβαστή δέσποινα Αμφιτρίτη και σένα ισχυρέ Τρίτωνα και σας Πρωτέα και Φόρκυνα, βοηθήστε με στο δύσκολο ταξίδι μου. Σταματήστε όλους τους ανέμους και αφήστε μόνο τον απαλό Ζέφυρο να  σπρώξει καλοτάξιδο το πλοίο μου από την ηλιόλουστη Προκόννησο μέσα από τον ορμητικό Βόσπορο, εκεί όπου η θεία Ιώ του Ινάχου, μεταμορφωμένη σε δαμάλα, πέρασε το στενό, φεύγοντας την οργή της Ήρας.

`Εισάκουσαν οι ενάλιοι θεοί την προσευχή μου και το ταξίδι μας ήταν χωρίς κανένα απευκταίο. Τα πανιά του φούσκωναν από τον ούριο άνεμο, τα πενήντα κουπιά χτυπούσαν τα νερά και η καρίνα του έσκιζε τη θάλασσα κι οι αφροί περνούσαν στα πλάγια του και άφηναν πίσω του το άσπρο ίχνος της διαδρομής του. Το πλοίο μας ουριοδρομώντας προσορμίστηκε στον κόλπο τον λεγόμενο Κεράτιο, απέναντι από την πόλη των τυφλών κι ύστερα αναπλέοντας τα γοργοκίνητα νερά του Βοσπόρου ανοίχτηκε στο νεφοσκεπή Πόντο, που άλλοτε λεγόταν Άξεινος.

Μετά από εφτά ημερών ταξίδι, ο ούριος άνεμος μας έφερε στην ένδοξη και ευτυχισμένη πόλη της Ολβίας, που Μιλητούπολις και Βορυσθενίς ονομάζεται κι είναι  χτισμένη δεξιά  από τη λιμνοθάλασσα, πάνω στην ακτή  της  εύφορης γης των Καλιππιδών Σκυθών, που άφθονο σιτάρι παράγει  και γοργοπόδαρα πουλάρια τρέφει. Θυσίασα στον Αχιλλέα Ποντάρχη και δικό σου ω Λητοϊδη έστησα  βωμό. Δύο φεγγάρια έζησα  στην πόλη της Ολβίας κι οταν της νεογέννητης Εκάτης το λεπτό δρεπάνι φάνηκε στη Δύση  και η ροδοδάχτυλη Ηώ κοκκίνησε την Ανατολή κίνησα έφιππος μαζί με τους ευγενικούς Ελληνοσκύθες τον Αρθόγαμον Καράξτου και τον Βάδαγον Οσπουμάζου αναζητώντας τη θεία πόλη των Γελωνών.

Ακολουθήσαμε την ακτή της αλμυρής θάλασσας και σε μια μέρα φτάσαμε στις όχθες του μεγάλου ποταμού Βορυσθένη, που οι Σκύθες ονομάζουν Δάναπρη. Περάσαμε τον ποταμό πάνω σε μια σχεδία και μπήκαμε στη χώρα των Αλιζώνων, που μας υποδέχτηκαν ευγενικά και μας προμήθευσαν όσα χρειαζόμασταν για να συνεχίσουμε.

 

“Θυμάστε τι μας είχε πει ο Χρήστος όταν μας το διάβασε;” διέκοψα “πως το αραβικό κείμενο τους ονομάζει Αλ-Λιζούν αλλά προφανώς είναι εξαραβισμός. Αλλωστε και τον Αλέξανδρο τον κάνανε Αλ-Ισκάντερ”

“Μια που διέκοψες ο ίδιος, θάθελα να σχολιάσω ορισμένα πράγματα”, βρήκε την ευκαιρία ο Δημήτρης και συνέχισε

“Πραγματικά όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα. Η πόλη των τυφλών είναι βέβαια η Χαλκηδών. Αυτοί που την ίδρυσαν θα ήταν τυφλοί για να μη προσέξουν πως λίγα μίλια μπροστά τους βρισκόταν μια ασύγκριτα καλύτερη θέση. Αυτή, στην οποία χτίστηκε, δυο δεκαετίες μετά, το Βυζάντιο. Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του ονόματος Δάναπρις για το Βορυσθένη. Φαίνεται πως ήταν η επικρατούσα σκυθική ονομασία του. Το Βορυσθένης είναι ελληνικό. Άλλωστε τη ρίζα Δάν τη συναντάμε στους Δαναούς, στον Δάνουβη δηλαδή Δούναβη, στον Δον, αλλά και στους Ροδανό, Ηριδανό και περιέργως στον Ιορδάνη.

Επισημαίνω επίσης τη λατρεία του  Αχιλλέα Ποντάρχη, που ήταν γνωστός στη βόρεια ακτή του Εύξεινου Πόντου πριν από τον Απόλλωνα”

“Ο Αχιλλέας είναι αρκετά ενδιαφέρουσα περίπτωση”, παρατήρησε ηΜαργαρίτα “μολονότι ο μύθος τον θέλει Θεσσαλό και στεριανό, είναι στενά δεμένος με τη θάλασσα. Η μάνα του η Θέτις ήταν θαλασσινή θεότητα, ο πατέρας του ήταν από την Αίγινα και ο ίδιος ετάφη στο νησί Λεύκη στον Πόντο…”

“Αλλωστε το όνομά του, που δεν είναι εύκολο να ετυμολογηθεί στα ελληνικά, περιέχει τη ρίζα Αχ, που τη συναντάμε στα ονόματα πολλών ποταμών, Αχελώος, Αχέρων, Αχάμας, Ίναχος και που συγγενεύει με την ινδοευρωπαϊκή ρίζα *Akw, από την οποία προέρχεται το λατινικό acqua το λιθουανικό Akele…” λέει ο Δημήτρης

“Ε ρε και να σ΄άκουγε από καμμιά μεριά ο κύριος Μιχαήλ”, τον πείραξα και συνέχισα το διάβασμα.

Αφήσαμε τη χώρα των Αλιζώνων, και αφού διασχίσαμε την πυκνοδασωμένη Υλαία, μπήκαμε στη γη των θείων Κιμμερίων, την έρημη και διάσπαρτη με τάφους των βασιλέων τους, που εκτείνεται σε πολλών ημερών πορεία στις ακτές της σαπρής θάλασσας. Αφήνοντας τα τεναγώδη ακρογιάλια της και ακολουθώντας βορεινή κατεύθυνση  περάσαμε από τη χώρα των Βασιλικών Σκυθών, των αγερώχων ιπποδαμαστών. Εκεί σ΄απόσταση δέκα ημερών πορείας από τη θάλασσα που λέγεται Μαιώτις, σταθήκαμε μπροστά σε έναν τάφο, όπου με ελληνικά γράμματα ήταν γραμμένο αυτό το επιτύμβιο

ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΜΑΙ
ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ ΜΑΚΡΑΝ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΙΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ
ΑΝΔΡΟΚΛΗΣ ΒΙΩΝΟΣ ΕΦΕΣΙΟΣ

Κάναμε σπονδή με κρασί πάνω στον τάφο και συνεχίσαμε πορευόμενοι ως τον μεγάλο ποταμό που πηγάζει από μια λίμνη και οι μεν Σκύθες ονομάζουν Δανάνουι και οι Ελληνες Τάναϊ και που  αποτελεί το σύνορο της Σκυθίας με τη χώρα των γυναικοκρατουμένων Σαυροματών.

 

Προσέξτε αυτό το “γυναικοκρατουμένων” πετάχτηκε στο σημείο αυτό η Μαργαρίτα, γιατί το έχω επισημάνει και αλλού στο κείμενο που διάβασα

 

Δεν περάσαμε τον ποταμό αλλά βαδίζοντας στην υψηλή του όχθη, δεκαπέντε ολόκληρες μέρες, διασχίσαμε χώρα επίπεδη και άδενδρη, στη μέση της οποίας, από αμνημονεύτων χρόνων, υψώνεται ναός αφιερωμένος στον Παπαίον, όπως οι Σκύθες ονομάζουν τον Δία. Είναι ναός μοναδικός στον κόσμο, φτιαγμένος εξ ολοκλήρου με κόκαλα ελεφάντων, ντυμένα με δέρματα ταύρων. Οι ιερείς του στην αρχή δεν μας άφησαν να μπούμε στο εσωτερικό του. Το πνεύμα του θεού ήταν εχθρικό στην παρουσία μας. Όταν όμως εξευμενίσαμε τον θεό θυσιάζοντας σ΄αυτόν ένα άλογο, μας το επέτρεψαν. Στο εσωτερικό του ναού υπάρχει μόνο το ξόανο του Παπαίου και γύρω του όπλα των Σκυθών βασιλέων και ιπποσκευές των αλόγων τους.

Με την ευλογία του Διός-Παπαίου συνεχίσαμε την πορεία μας και βαδίζοντας ακόμα τρεις ημέρες φθάσαμε τελικά στην πυκνοδασωμένη χώρα των Βουδίνων. Είναι δε οι Βουδίνοι έθνος μέγα και πολυπληθές, εύσωμοι, πυρόξανθοι και γαλανοί. Η γλώσσα τους διαφέρει τόσο από τη γλώσσα των Σκυθών όσο και των Σαυροματών.  Δεν καλλιεργούν τη γη, δεν σπέρνουν ούτε θερίζουν, παρά ζούν ανατρέφοντας κυρτοκέρατα βόδια, ψαρεύοντας  και κυνηγώντας.  Στα πλατιά πολύυδρα ποτάμια και τις σκοτεινόχρωμες λίμνες της χώρας τους κυνηγούν κάστορες και ενυδρίδες και στα πυκνά δάση της σκοτώνουν αρκούδες, αλεπούδες με παχιά γούνα και ερμίνες.

Βαδίσαμε τρεις ημέρες μέσα από τη χώρα των Βουδίνων ώσπου φθάσαμε στη θεία πόλη του Γελωνού, που παρόμοια της δεν υπάρχει στον κόσμο. Πόλη μεγάλη και ευημερούσα, χτισμένη στην υψηλή όχθη του ποταμού Τάναϊ τετράγωνη στο σχήμα, με κάθε πλευρά να έχει μήκος τριάντα στάδια. Τα τείχη της, δώδεκα πόδια ψηλά, είναι ξύλινα. Οι δύο πύλες της προστατεύονται η κάθε μία από δύο τετράγωνους πύργους, επίσης ξύλινους. Ολα τα σπίτια, αλλά και οι ναοί και τα ιερά  μέσα στην πόλη είναι από ξύλο και από ξύλινες σφήνες είναι στρωμένοι οι δρόμοι της.

Οι κάτοικοι του Γελωνού, που ονομάζονται επίσης Γελωνοί, Ελλήνων αποίκων είναι απόγονοι. Οι πρόγονοί τους έφθασαν εκεί πριν από τρεις γενεές  από την οχυρή Τύρα και την πλούσια Ολβία και πήραν για γυναίκες τους τις κοκκινομάλλες και γαλανομάτες κόρες των Βουδίνων. Στην όψη μοιάζουν με τους Ελληνες παρά με τους Βουδίνους, έχουν ελληνικά ονόματα  και η γλώσσα τους είναι μιξοβάρβαρη ελληνική. Γύρω από την πόλη τους οι Γελωνοί διατηρούν κήπους και περιβόλια και χωράφια όπου σπέρνουν σιτάρι και λογής λογής λαχανικά και φρούτα, ενώ οι Βουδίνοι δεν καλλιεργούν τη γη αλλά τρέφονται με κουκουνάρια και με το κρέας και το γάλα των ζώων, που διατηρούν σε μεγάλα κοπάδια.

 “Κάτι δεν μου ταιριάζει με τον εποικισμό του Γελωνού από Έλληνες της Ολβίας” παρατήρησα, διακόπτοντας το διάβασμα. “Το ταξίδι του Αριστέα πρέπει να έγινε στα μέσα του 7ου αιώνα, ας πούμε κατά το 650-645. Η Ολβία ιδρύθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα, δηλαδή μεταξύ 690-680. Το έπος όμως μιλάει για εποικισμό της με αποίκους από την Ολβία και την Τύρα τρεις γενιές πιο μπροστά, δηλαδή στα μέσα του 8ου αιώνα”

“Ξεχνάς όμως ότι εκατό χρόνια πριν από την επίσημη ίδρυση της Ολβίας υπήρχαν ελληνικά εμπορεία στην περιοχή της. Αυτό τουλάχιστον αποδείχνουν οι ανασκαφές στο νησί Μπερεζίν, που βρίσκεται ακριβώς μπροστά της”, παρατήρησε η Μαργαρίτα

“Ότι τα Έπη αναφέρονται σε γεγονότα παλαιότερα από τα μέσα του 7ου αιώνα ενισχύεται και από την περικοπή για τη χώρα των Κιμμερίων, που την ονομάζει έρημη και διάσπαρτη μόνο από τάφους των βασιλέων τους. Οι Σκύθες διώξανε τους Κιμμέριους από τη χώρα τους, που βρισκόταν στη βόρεια ακτή της Αζοφικής θάλασσα στις αρχές του 7ου αιώνα και αυτοί με τη σειρά τους εισβάλλανε μέσω Καυκάσου στη Μικρασία, όπου νίκησαν τους Φρύγες και σκότωσαν το βασιλιά τους τον Μίδα” είπε ο Δημήτρης “Γιά συνέχισε!”

Advertisements

78 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 18 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    και Χρόνια Πολλά

    και δεν έχουν πέσει ακόμα οι τίτλοι του άθρου

  2. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Νίκο, αστόησες να βάλεις τίτλο στην ανάρτηση. Απόσο θυμάμαι από το 2010 που παρακολουθώ ανελλειπώς το ιστολόι ,είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει… 🙂 Επανάλαβε το ορθόν.

  3. Γς said

    … ντάξει του άρθρου

  4. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    2. Μπορείς απλά να τα ρίξεις στον αυτόματο πιλότο (δεν χρειάζεται να μολογήσεις ότι χαρτόπαιζες μεχρι αργά, κ.λ.π.,κ.λ.π… 😆 )

  5. Γς said

    Τα έπη των Αριμασπών – 18 (Δημήτρης Σαραντάκος)

    [Εδώ οι καλοί τίτλοι!]

  6. Παναγιώτης Κ. said

    Η απουσία τίτλου γίνεται φανερή στη στήλη «πρόσφατα σχόλια».
    Λέτε η παράλειψη να προσδώσει κάποια…συλλεκτική αξία στη συγκεκριμένη ανάρτηση; 🙂 Ο,τι δηλαδή συμβαίνει με τα …γραμματόσημα! 🙂

  7. Γς said

    >και οι μεν Σκύθες ονομάζουν Δανάνουι και οι Ελληνες Τάναϊ και που αποτελεί το σύνορο της Σκυθίας με τη χώρα των γυναικοκρατουμένων Σαυρομαστών

    ουπς, Σαυροματών

  8. Γς said

    >Το έπος όμως μιλάει για εποικισμό της με αποίκους από την Ολβία και την Τύρα τρεις γενιές πιο μπροστά

    Τό ψαξα:

    Olivia Tyra.

    https://www.facebook.com/nowembabazi.olivia?fref=ts

  9. gpoint said

    Καλημέρα

    Υπάρχει κι ένα λαθάκι, ένα δέλτα λιγότερο και οι ενυδρίδες έγιναν ενυδρίες !

  10. gpoint said

    Στα ποτάμια με το θέμα «αχ» να προσθέσουμε και τα Αραχθος, Αξιός. Πιθανόν η ρίζα Akw να υπάρχει και στον ωκεανό (ωγήν αρχικά) ας μας πει ο Σμερδαλέος, στα υπέρ το ότι μυθολογικά κι ο ωκεανός από ποτάμι ξεκίνησε την καριέρα του.

  11. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε σεις, δεν φτάνει πού ‘βαλε σήμερα και άρθρο… θέλετε και ρέστα (τα βλεπω 🙂 🙂 )
    Δείξτε κατανόηση κι έλεος, Γ Ρ Υ Π Ε Σ !!! 🙂 🙂

  12. Γς said

    >όπου νίκησαν τους Φρύγες και σκότωσαν το βασιλιά τους τον Μίδα” είπε ο Δημήτρης “Γιά συνέχισε!”

    με μάφλερ

    Midas

  13. Γιάννης Ιατρού said

    Και μην αμελήσετε (Κίντος, Γς, Τζί, Π.Κ. κλπ. συνεντευξόμενοι συνδρομηταί…) να γράψετε ούλοι σας έκθεση με θέμα «πως πέρασα τα Χριστούγεννα», όπως συνηθιζόταν παλιά στο δημοτικό 🙂

  14. Γιάννης Ιατρού said

    13: (συνέχεια)
    Ξέχασα να αναφέρω σχετικά, ότι ο υπερφαινόμενος είχε γράψει (τότε) μονολεκτικά «καλά» και αφήνιασε η δασκάλα (κι η μάνα μου ….) 🙂 🙂

  15. Γς said

    Και πάω να μου αλλάξουν την εξάτμιση σ ένα Midas και μου λέει:

    -Κανει 24 δολ. Θα μου δώσεις 12.
    -Αμέ. Γιατί όμως;
    -Δεν θα σου δώσω απόδειξη.

    IRS και των γονέων…

  16. Γς said

    Λάθος κομέρσιαλ. Δεν πειράζει

  17. Γς said

    13, 14:

    Δεν έβαζαν τέτοια θέματα τότε.

    Μαύρα κι άραχνα.

    Θυμάμαι κάτι θαυμάσια χριστούγεννα έξω από τη Μεταμόρφωση του Βύρωνα που ο Πάτερ Φίλιππος έλεγε ποιος θα πάρει Αμερικάνικο Δέμα. Με σκόνη γάλα, ρύζι, αλεύρι και τέτοια.
    Τόσο ωραία. Χριστούγεννα

    https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/90/USAID-Mid1990sLogo.svg

  18. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Λόγω της εορταστικής χαλάρωσης, δεν είχα βάλει τίτλο -αλλά, όπως βλέπετε, τώρα που τον έβαλα χάθηκαν τα ίχνη της παράλειψης!

  19. Γς said

    Τι θα γίνει με τους τίτλους;

    Χασάπη! Γράμματα!

  20. Γς said

    Σουτ!

    ΑρχίΖει!

  21. Γιάννης Ιατρού said

    18: Υπάρχουν κι οι οθονιές, συλλεκτικές 🙂 🙂

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    13, 14, 17: ‘Εβαζαν και τότε τέτοια ετοιματζίδικα θέματα. 🙂 Να, ρίχτε μια ματιά σε μια έκθεση του 14χρονου μαθητή Δημήτρη Λιαντίνη,το 1952, για τον οποίο έχουμε μιλήσει. Είναι εντυπωσιακό το πόσο άχαρα γράφει ένας άνθρωπος, που εξελίχτηκε σε καλό γραφιά, όταν το θέμα και η γλώσσα που υποχρεώνεται να χρησιμοποιήσει δεν τον εμπνέουν. Η παλιά καλή εκπαίδευση…
    liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.gr/2010/02/blog-post_7343.html

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    22: Πάλι δεν μου το μπλέδισε. Ξαναδοκιμάζω:
    http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.gr/2010/02/blog-post_7343.html

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    22. 1956, όχι 1952.

  25. Γιάννης Ιατρού said

    22: Ωραίο, και το χειρόγραφο ιδιαίτερα !

  26. ΚΑΒ said

    Οι Υπερβόρειοι τιμούσαν ιδιαιτέρως τον Απόλλωνα, ο οποίος από τις αρχές του φθνόπωρου και όλον τον χειμώνα παρέμενε στη χώρα τους. Την άνοιξη ο Απόλλωνας επέστρεφε στη Δήλο πάνω σε άρμα που το έσερναν κύκνοι. Την επιδημία του Απόλλωνα γιόρταζαν στους Δελφούς οι Έλληνες στα Θεοφάνια. Αντί κύκνου συχνά ο Απόλλωνας πηγαίνει στους Υπερβόρειους με άρμα που το σέρνουν γρύπες.Ο Ηρόδοτος (Γ¨116 και Δ’13) μας λέει ότι οι γρύπες είναι φύλακες του άφθονου χρυσού που υπάρχει στα βόρεια της Ευρώπης, αλλά οι Αριμασποί, άντρες μονόφθαλμοι, τους το αρπάζουν.

  27. nirevess said

    Χρόνια πολλά!

    Το έπος όμως μιλάει για εποικισμό της με αποίκους από την Ολβία -> …για εποικισμό του… (=του Γελωνού)

  28. Γιάννης Ιατρού said

    26: ΚΑΒ
    Η ερμηνεία του μύθου της πάλης των Αριμασπών με τους γρύπες είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μερικοί
    ερευνητές τον ερμηνεύουν κυριολεκτικά και πιστεύουν ότι πίσω από τις φανταστικές λεπτομέρειες κρύβεται
    ένας πραγματικός αρχαίος λαός, οι Αριμασποί (Sulimirski, Tadeus., The Sarmatians (Ancient Peoples and
    Places), New York 1970, σελ. 72-75·).

  29. gpoint said

    # 26

    Κάτι έχεις μπερδέψει…από την φθινοπωρινή ισημερία αρχίζει η νύχτα στον Βόρειο Πόλο, όχι η μέρα

  30. geobartz said

    Sarant (πατήρ) said: «…Δύο φεγγάρια έζησα στην πόλη της Ολβίας…»

    Θυμήθηκα που οι παλιότεροι (σπανίως και οι σημερινοί) έλεγαν «ένα φεγγάρ(ι)», όταν ήθελαν να πουν «κάποτε» ή «κάποια εποχή» ή κάτι τέτοιο. Πιθανόν να υπονοούσαν (παρελθόν) διάστημα ενός μηνός (ένας κύκλος σελήνης), ή να ήταν αυτή η αρχική έννοια.

    Επίσης για το σχόλιο 2:. Παρ΄ημίν αντί αστόησες «ξιαστόησις»

  31. Λεύκιππος said

    …….Δεν περάσαμε τον ποταμό αλλά βαδίζοντας στην υψηλή του όχθη

    Τόχουμε ξανασυζητήσει εδώ, ότι στη Ρωσία, Σιβηρία, η μια όχθη του ποταμού είναι εμφανώς ψηλότερη από την άλλη

  32. Γιάννης Ιατρού said

    29: Gpoint
    Γιώργο, αυτά που λες ισχύουν μετά την πρόσφατη αναστροφή των πόλων, οι υπερβόρειοι θα είναι παλιότεροι 🙂 🙂
    Τα εξήγησε ο Κίντος πρόσφατα, με εικονογράφηση !

  33. Γιάννης Ιατρού said

    32: ..μετάπτωση των ισημερινών … αναστροφή των πόλων

  34. ΚΑΒ said

    28. Ήδη ο Ηρόδοτος αναφέρει για πολλές εκδοχές που κυκλοφορούν για τους λαούς της περιοχής, για συνεχείς επιδρομές σε γείτονες και μετακινήσεις τους.

  35. gpoint said

    # 32

    Αααα, σαν να; λέμε πως πρώτα τιμούσαν τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και μετά την αναστροφή των πόλων ,έεε μετάπτωση των ισημερινών, τιμούσαν τον Απόλλωνα Σμύρνης !!

  36. Γιάννης Ιατρού said

    34: ΚΑΒ
    Βέβαια, είναι η κύρια πηγή ο Ηρόδοτος. Στο μεγαλύτερο μέρος τους η ελληνική και η λατινική γραμματεία επαναλαμβάνουν τις πληροφορίες του Ηροδότου, προσθέτοντας ενίοτε σε αυτές κάποιες καθαρά διακοσμητικές λεπτομέρειες (Διόδωρος ο Σικελιώτης, Ευστάθιος, Διονύσιος ο Περιηγητής κλπ.).

  37. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    23 Ενδιαφέρον!

    31 Ναι, και πάλι με αφορμή τους Αριμασπούς -αλλά με αναφορά και στον Β’ Παγκόσμιο.

  38. http://www.documentonews.gr/article/parakoloythwntas-ton-strath-tsirka

  39. Γς said

    38:

    Μνημείο.

    Από το λίκνο:

    >Προκειμένου να ενεργήσωμεν αρμοδίως δια την έκπτωσιν της Ελληνικής του Ιθαγενείας, παρακαλούμεν όπως μας γνωρίσητε […] περί της εν γένει δράσεως πολιτείας και διαγωγής του

    … και ακυβέρνητες πολιτείες

  40. Ριβαλντίνιο said

    με έναν γιγαντόσωμο παπά

    Αυτό μπορεί να το εμπνεύστηκε και από τον Ελύτη :

    (…)Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.(…)
    Μόνε σαν να πηγαίναμε μπουλούκι ανάκατο, θαρρούσες, απ’ όλες τις γενιές και τις χρονιές, άλλοι των τωρινών καιρών κι άλλοι πολλά παλιών, που ’χαν λευκάνει απ’ τα περίσσια γένια. Καπεταναίοι αγέλαστοι με το κεφαλοπάνι, και παπάδες θεριά, λοχίες του ’97 ή του ’12, μπαλτζήδες βλοσυροί πάνου απ’ τον ώμο σειώντας το πελέκι, απελάτες και σκουταροφόροι, με το αίμα επάνω τους ακόμη Βουργάρων και Τούρκων.(…)

    =========================================================================================

    Αλιζώνες

    Αναφέρονταν και ως Αλαζώνες και συγχέονταν και με τις Αμαζόνες όπως λέει ο Στράβων.
    Αυτοί της Σκυθίας λέγονταν κυρίως Αλαζώνες (αν και ο Ηρόδοτος τους λέει Αλιζώνες). Το «Αλαζώνες» ίσως προέρχεται από το ιρανικό «Άρα – Ζάνα» που σημαίνει «ετερογενής», γιατί μάλλον οι Αλαζώνες ήταν μικτής θρακοσκυθικής καταγωγής. Παρετυμολογία θεωρείται η προέλευση του ονόματος από το «αλαζών» που αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος
    Οι κανονικοί Αλιζώνες ήταν λαός της Μ.Ασίας και τους αναφέρει ο Όμηρος.ως συμμάχους των Τρώων.

    (Πηγή το εξαιρετικό βιβλίο του Δημητρίου Ευαγγελίδη «Λεξικό των Αρχαίων ελληνικών και περιελλαδδικών φύλων»).

    ==============================================================================

    Αχιλλέα Ποντάρχη

    Στα βυζαντινά χρόνια «Μυρμιδόνες» αποκαλούσαν συνήθως τους Σλάβους επειδή έρχονταν από τον βορρά. ( Μαλάλας : τῶν λεγομένων Μυρμιδόνων τότε, νυνὶ δὲ λεγομένων Βουλγάρων).
    Αυτό συνέβαινε γιατί ο Αχιλλέας είχε σχετιστεί με τους Σκύθες της Ταυρικής και οι Μυρμιδόνες του με τους Σκύθες/Σλάβους/Ρως. Για περισσότερα στον δικό μας Σμερδαλέο : «Ο Ρώσος Αχιλλεύς και οι Ρωσο-Βούλγαροι Μυρμιδόνες» https://smerdaleos.wordpress.com/2014/06/06/ο-ρώσος-αχιλλεὺς-και-οι-ρωσο-βούλγαρο/

    Έτσι λοιπόν Μυρμιδόνες αποκαλούσαν και τους Σλάβους του Ταϋγέτου (Μηλιγγούς). Διαβάζουμε στον Βίο του Όσιου Νίκωνος του Μετανοείτε :

    Τελχίνές τινες και βάσκανοι δαίμονες εξόρμησαν ποτέ ενίοις των την χώραν λαχόντων των Αθρικών (1) ους δη Μιληγγούς καλείν ειώθασιν αντί Μυρμιδόνων οι εγχώριοι, άνδρες αιμοφορείς και φόνιον πνέοντες πόδας τε εκτημένα εις κακίαν τρέχοντας και μηδέν άλλο ειδότες ή μόνον το ληστεύειν αεί και τα αλλότρια επισπάσθαι αρπαλέως…

    (1) διάβαζε «Εθνικών»

    Οι αρχαίες πηγές που σχετίζουν τον Αχιλλέα με την Σκυθία, Μαιώτιδα κ.λπ. είναι :

    Αλκαίος :

    ᾿Αχίλλευς ὀ τὰς Σκυθίκας µέδεις

    Παυσανίας,Λακωνικά,19,11-13 :

    ὃν δὲ οἶδα λέγοντας Κροτωνιάτας περὶ Ἑλένης λόγον, ὁμολογοῦντας δέ σφισι καὶ Ἱμεραίους, ἐπιμνησθήσομαι καὶ τοῦδε. ἔστιν ἐν τῷ Εὐξείνῳ νῆσος κατὰ τοῦ Ἴστρου τὰς ἐκβολὰς Ἀχιλλέως ἱερά: ὄνομα μὲν τῇ νήσῳ Λευκή, περίπλους δὲ αὐτῇ σταδίων εἴκοσι, δασεῖα δὲ ὕλῃ πᾶσα καὶ πλήρης ζῴων ἀγρίων καὶ ἡμέρων, καὶ ναὸς Ἀχιλλέως καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῇ.
    ἐς ταύτην πρῶτος ἐσπλεῦσαι λέγεται Κροτωνιάτης Λεώνυμος. πολέμου γὰρ Κροτωνιάταις συνεστηκότος πρὸς τοὺς ἐν Ἰταλίᾳ Λοκρούς, τῶν Λοκρῶν κατὰ οἰκειότητα πρὸς Ὀπουντίους Αἴαντα τὸν Ὀιλέως ἐς τὰς μάχας ἐπικαλουμένων, ὁ Λεώνυμος Κροτωνιάταις στρατηγῶν ἐπῄει τοῖς ἐναντίοις κατὰ τοῦτο ᾗ προτετάχθαι σφίσι τὸν Αἴαντα ἤκουε. τιτρώσκεται δὴ τὸ στέρνον καὶ— ἔκαμνε γὰρ ὑπὸ τοῦ τραύματος—ἀφίκετο ἐς Δελφούς. ἐλθόντα δὲ ἡ Πυθία Λεώνυμον ἀπέστελλεν ἐς νῆσον τὴν Λευκήν, ἐνταῦθα εἰποῦσα αὐτῷ φανήσεσθαι τὸν Αἴαντα καὶ ἀκέσεσθαι τὸ τραῦμα.
    χρόνῳ δὲ ὡς ὑγιάνας ἐπανῆλθεν ἐκ τῆς Λευκῆς, ἰδεῖν μὲν ἔφασκεν Ἀχιλλέα, ἰδεῖν δὲ τὸν Ὀιλέως καὶ τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα, συνεῖναι δὲ καὶ Πάτροκλόν σφισι καὶ Ἀντίλοχον: Ἑλένην δὲ Ἀχιλλεῖ μὲν συνοικεῖν, προστάξαι δέ οἱ πλεύσαντι ἐς Ἱμέραν πρὸς Στησίχορον ἀγγέλλειν ὡς ἡ διαφθορὰ τῶν ὀφθαλμῶν ἐξ Ἑλένης γένοιτο αὐτῷ μηνίματος. Στησίχορος μὲν ἐπὶ τούτῳ τὴν παλινῳδίαν ἐποίησεν

    Στράβων,7.3.16
    Στράβων,7.3.19
    :

    ἐπὶ δὲ τῷ στόματι τοῦ Τύρα πύργος ἐστὶ Νεοπτολέμου καλούμενος καὶ κώμη Ἑρμώνακτος λεγομένη. ἀναπλεύσαντι δὲ ἑκατὸν τετταράκοντα σταδίους ἐφ᾽ ἑκάτερα πόλεις, ἡ μὲν Νικωνία ἡ δ᾽ ἐν ἀριστερᾷ Ὀφιοῦσσα: οἱ δὲ προσοικοῦντες τῷ ποταμῷ πόλιν φασὶν ἀνιόντι ἑκατὸν καὶ εἴκοσι σταδίους. διέχει δὲ τοῦ στόματος ἡ νῆσος ἡ Λευκὴ δίαρμα πεντακοσίων σταδίων, ἱερὰ τοῦ Ἀχιλλέως, πελαγία.
    (…)
    μετὰ δὲ τὴν πρὸ τοῦ Βορυσθένους νῆσον ἑξῆς πρὸς ἀνίσχοντα ἥλιον ὁ πλοῦς ἐπὶ ἄκραν τὴν τοῦ Ἀχιλλείου δρόμου, ψιλὸν μὲν χωρίον καλούμενον δ᾽ ἄλσος, ἱερὸν Ἀχιλλέως: εἶθ᾽ ὁ Ἀχίλλειος δρόμος, ἁλιτενὴς χερρόνησος: ἔστι γὰρ ταινία τις ὅσον χιλίων σταδίων μῆκος ἐπὶ τὴν ἕω, πλάτος δὲ τὸ μέγιστον δυεῖν σταδίων, ἐλάχιστον τεττάρων πλέθρων, διέχουσα τῆς ἑκατέρωθεν τοῦ αὐχένος ἠπείρου σταδίους ἑξήκοντα, ἀμμώδης, ὕδωρ ἔχουσα ὀρυκτόν: κατὰ μέσην δ᾽ ὁ τοῦ ἰσθμοῦ αὐχὴν ὅσον τετταράκοντα σταδίων: τελευτᾷ δὲ πρὸς ἄκραν ἣν Ταμυράκην καλοῦσιν, ἔχουσαν ὕφορμον βλέποντα πρὸς τὴν ἤπειρον: μεθ᾽ ἣν ὁ Καρκινίτης κόλπος εὐμεγέθης, ἀνέχων πρὸς τὰς ἄρκτους ὅσον ἐπὶ σταδίους χιλίους, οἱ δὲ καὶ τριπλασίους φασὶ μέχρι τοῦ μυχοῦ … καλοῦνται δὲ Τάφριοι. τὸν δὲ κόλπον καὶ Ταμυράκην καλοῦσιν ὁμωνύμως τῇ ἄκρᾳ.

    Αρριανός, Περίπλους Ευξείνου Πόντου,87-90 :

    κατὰ τοῦτο μάλιστα τὸ στόμα ἐπ᾽ εὐθὺ πλέοντι ἀνέμῳ ἀπαρκτίᾳ ἰδίως τό πέλαγος νῆσος πρόκειται, ἥντινα οἳ μὲν Ἀχιλλέως νῆσον, οἳ δὲ Δρόμον Ἀχιλλέως, οἳ δὲ Λευκὴν ἐπὶ τῆς χρόας ὀνομάζουσιν. ταύτην λέγεται Θέτις ἀνεῖναι τῷ παιδί, καὶ ταύτην οἰκεῖν τὸν Ἀχιλλέα. καὶ νεώς ἐστιν ἐν αὐτῇ τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ ξόανον τῆς παλαιᾶς ἐργασίας..ἡ δὲ νῆσος ἀνθρώπων μὲν ἐρήμη ἐστίν, νέμεται δὲ αἰξὶν οὐ πολλαῖς. καὶ ταύτας ἀνατιθέναι λέγονται τῷ Ἀχιλλεῖ ὅσοι προσίσχουσι. καὶ ἄλλα πολλὰ ἀναθήματα ἀνάκειται ἐν τῷ νεῷ, φιάλαι καὶ δακτύλιοι καὶ λίθοι τῶν πολυτελεστέρων, καὶ ἐπιγράμματα, τὰ μὲν Ῥωμαῖκῶς τὰ Ἑλληνικῶς πεποιημένα ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ μέτρῳ, ἔπαινοι τοῦ Ἀχιλλέως. ἔστιν δὲ ἃ καὶ τοῦ Πατρόκλου: καὶ γὰρ καὶ τὸν Πάτροκλον τιμῶσιν σὺν τῷ Ἀχιλλεῖ ὅσοι τῷ Ἀχιλλεῖ χαρίζεσθαι ἐθέλουσιν. ὄρνιθες δὲ πολλοὶ αὐλίζονται ἐν τῇ νήσῳ, λάροι καὶ αἴθυιαι καὶ κορῶναι αἱ θαλάσσιαι τὸ πλῆθος οὐ σταθμητοί. οὗτοι οἱ ὄρνιθες θεραπεύουσιν τοῦ Ἀχιλλέως τὸν..

    Αρκτίνος :

    (…)καὶ τὸν νεκρὸν τοῦ Ἀχιλλέως προτίθενται. καὶ Θέτις ἀφικομένη σὺν Μούσαις καὶ ταῖς ἀδελφαῖς θρηνεῖ τὸν παῖδα· καὶ μετὰ ταῦτα ἐκ τῆς πυρᾶς ἡ Θέτις ἀναρπάσασα τὸν παῖδα εἰς τὴν Λευκὴν νῆσον διακομίζει. οἱ δὲ Ἀχαιοὶ τὸν τάφον χώσαντες ἀγῶνα τιθέασι,

    Στέφανος Βυζάντιος :

    Αχίλλειος δρόμος, νήσος μετά την Ταυρικήν, έστι καί νήσος Αχίλλεια, ως δ’ ένιοι, Λευκή, έστι καί κώμη επί τω στόματι της Μαιώτιδος.

  41. Τουρκία: μέχρι και τον καφετζή πιάσανε!

    http://www.naftemporiki.gr/story/1187504/tourkia-sullipsi-tou-kafetzi-tis-antipoliteuomenis-efimeridas-cumhuriyet

  42. Γς said

    Merry Christmas

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2.html

  43. ΣΠ said

    Κουίζ για τον Gpoint.

  44. sarant said

    41 Τα όρια του γελοίου έχουν πια ξεπεραστεί…

    43 Αφού έφτασε κι ο Κόροιβος στην Α1 (και το Λαύριο, και η Δόξα Λευκάδας…)

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    41. Τελικά, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι το να έχει το δικαίωμα ο πολίτης να μιλήσει δημοσίως απαξιωτικά ή και υβριστικά για τον ηγέτη της χώρας του είναι βασικός δείκτης δημοκρατικότητας. Εκ του ασφαλούς μπορεί να χλευάζουμε κάτι τέτοια «τυπικά» δικαιώματα, αλλά για να ρωτήσουμε τι λέει κι ο καφετζής.

  46. 44α, 45

    Πού να το φανταζόταν ο γέρος όταν τόγραφε

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    46: Αφιερωμένο στον καφετζή και σε όσους αντιστέκονται στον σουλτάνο:
    ithaque.gr/sopa_mh_milas/

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    47: Σώπα μη μιλάς! – Αζίζ Νεσίν Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή κόψ’ τη φωνή σου σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «σώπα». Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε : «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: «κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ….σώπα!» Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού. Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, «Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σώπα». Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα» Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «Σώπα». Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε : «Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα» Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές, με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα. Σώπα ο ένας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σώπα». και μαζευτήκαμε πολλοί μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή! Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ. Εύκολα , μόνο με το Σώπα. Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα». Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν’την να σωπάσει. Κόψ’την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς , χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς» Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς. και δεν θα μιλάς , θα γίνεις φαφλατάς , θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς . Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο , με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!….

  49. sarant said

    Μπραβο!

  50. Γιάννης Ιατρού said

    40β Ρίβα
    Αλιζώνες
    βάλε ρε συ και καμιά παραπομπή να μην ψάχνουμε 🙂
    Ο. Ιλ. Β 856-857
    Αὐτὰρ Ἁλιζώνων Ὀδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον
    τηλόθεν ἐξ Ἀλύβης, ὅθεν ἀργύρου ἐστὶ γενέθλη.

    Κοντά στις εκβολές του ποταμού Χαρσιώτη, βρισκόταν η πόλη τους, η Αργύρια (ή Χαλκάβαλα αργότερα), κοντά (δυτικά) στη σημερινή Τρίπολη (Tirebolu) (Τρι-πολη=Ισχόπολη+Αργύρια+Φιλοκάλεια, 3 πόλεις που συνενώθηκαν)
    Στην περιοχή, αλλά στα ενδότερα, είναι και η σημερινή Αργυρούπολη (γκιουμούς = ασήμι, άργυρος + χανέ = πόλη ==> Γκιουμουσχανέ, Gümüşhane), πρωτεύουσα της επαρχίας Χαλδίας (Haldiya), κάπου 100 χιλ. νότια της Τραπεζούντας.

  51. Από το πρωί που το διάβασα ξέχασα να σημειώσω τη χαρά μου: επιτέλους Αριμασποί! 🙂

  52. Corto said

    Καλησπέρα!
    Χρόνια πολλά! Με υγεία, ειρήνη και αγάπη!

    Προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους φίλους και αναγνώστες του ιστολογίου είναι Αθηναίοι ή θα βρεθούν στην Αθήνα αυτές τις μέρες, να επισκεφτούν οπωσδήποτε το Βυζαντινό Μουσείο, όπου φιλοξενείται συλλογή εκθεμάτων του Ερμιτάζ.
    Εκεί θα διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ότι ο μύθος περί Αριμασπών έχει πιθανότατα ιστορική βάση, διότι εκτίθενται αρχαία διακοσμητικά (ή μήπως ιερατικά) αντικείμενα από χρυσό με αναπαραστάσεις Γρυπών, με προέλευση από τις σιβηρικές φυλές και χρονολόγηση 4ου ή 3ου π.Χ. αιώνα. Τα αντικείμενα αυτά ανήκουν στα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών, οι οποίες διεξήχθησαν με εντολή του Μεγάλου Πέτρου. Στην έκθεση υπάρχουν επίσης και διακοσμητικά αντικείμενα του ελληνοσκυθικού πολιτισμού (πιο εκλεπτυσμένα οπωσδήποτε από τα άλλα).

    Επιπλέον, άσχετα από Αριμασπούς κλπ, στην έκθεση θα δει κανείς πίνακες του Ελ Γκρέκο, του Ντελακρουά, του Ρούμπενς (νομίζω), του Μουρίλλιο, ακόμα και αγάλματα του Κανόβα και του Ροντέν. Όλα αυτά (και άλλα πολλά, συν τα δικά μας τας βυζαντινά) με 4 ευρώ.

    Στην φωτό κάτω ένα παράδειγμα με αναπαράσταση γρύπα (αριστερά από την αναπαράσταση του λαγού)

    Και εδώ παράδειγμα ελληνοσκυθικής τέχνης:

    Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 26 Φεβρουαρίου 2017. Πληροφορίες εδώ:

    http://www.byzantinemuseum.gr/el/?nid=2159

  53. sarant said

    52 Πολύ ενδιαφέρον!

  54. Γιάννης Ιατρού said

    52: Corto
    Εδώ μερικές παρόμοιες απεικονίσεις με γρύπες κλπ. από ευρήματα της εποχής που αναφέρεις, μαζί με σχετικές πληροφορίες (από την προσωπικήν… 🙂 κλπ., του Sulimirksi, βλ. #28). Είναι προφανής η ομοιότητα του απεικονιζομένου λαγού στη φωτό που έβαλες με την απεικόνιση του ελαφιού (στην 1η εικόνα, κάτω δεξιά)

    ΥΓ: Τα ανωτέρω, σε καλύτερη ανάλυση εδώ για όσους ενδιαφέρονται, για να μη βαρύνω περισσότερο το νήμα

  55. Corto said

    53 και 54: Η έκθεση αξίζει πολύ κατά την γνώμη μου.

    Γιάννη πολύ ενδιαφέρουσες οι αναπαραστάσεις που παραθέτεις. Η ομοιότητα των απεικονίσεων είναι πράγματι εμφανής.
    Υποθέτω ότι οι περιοχές αυτές της Σιβηρίας θα ήταν χρυσοφόρες και όλοι οι σχετικοί μύθοι θα αντανακλούν ένα είδος αρχαίου «ελ ντοράντο». Και ως γνωστόν οι ιστορίες αυτές περιλαμβάνουν συνήθως και κάποιο τέρας που φυλάει τον χρυσό, οι γρύπες εν προκειμένω.

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    52 – Νάσαι καλά Corto για την πληροφόρηση, θα πάμε αυτή την εβδομάδα.
    Χρόνια πολλά.

  57. Corto said

    Νομίζω ότι πέραν της λογοτεχνικής αξίας του σημερινού αποσπάσματος, είναι πολύ σημαντικές οι ετυμολογικές πληροφορίες που περιέχει για την ρίζα Δαν (Δαναοί, Δούναβης, Ροδανός, Ηριδανός κλπ).
    Παρομοίως για την ρίζα ρίζα *Akw. Οι Αχαιοί άραγε έχουν ετυμολογική σχέση με αυτήν την ρίζα;

  58. Corto said

    Λάμπρο χρόνια πολλά και ευτυχισμένα! Να μας πεις εντυπώσεις, όταν πας. Εμένα με γοήτευσε η έκθεση.

  59. Γιάννης Ιατρού said

    55: Corto
    Ναι, όντως φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα η έκθεση. Θα την επισκεφτώ σίγουρα. Νά ΄σαι καλά που μας ενημέρωσες 🙂

    Πολλές φορές συναντάμαι το θέμα με την φύλαξη/συλλογή κλπ. του χρυσού, συνήθως από μυθικά όντα (π.χ. δράκους κλπ.), αλλά όχι αποκλειστικά μόνο από αυτά.
    Έχω σημειώσει σχετικά μ΄αυτό τα εξής (νομίζω ότι το έχω ξαναγράψει σε κάποια προηγούμενη συνέχεια των επών των Αριμαστών, εδώ στο ιστολόγιο): Μιά συγγενική εκδοχή του μύθου για τους Αριμασπούς και τους γρύπες, είναι π.χ. η ιστορία για τα μυρμήγκια, από τα οποία οι Ινδοί κλέβουν το χρυσό (Ηρ. 3.102, 104-105). Στον Κτησία τα μυρμήγκια μετατρέπονται σε γρύπες και σε ολοκληρωμένη μορφή στον Σολίνο (Calus lulius Sollnus, 3ος αι. μ.Χ,, Collectanea rerum memorabilium). Οι ίδιοι οι αρχαίοι παρατηρούσαν την ομοιότητα με τους Αριμασπούς (Φιλόστρ., Απ. 6.1).

  60. Γιάννης Ιατρού said

    συναντάμται 🙂

  61. Corto said

    59: Καταπληκτικά όλα αυτά. Γενικώς οι μυθολογίες (η ελληνική αλλά και οι άλλες) είναι πολύτιμες πνευματικές παρακαταθήκες.
    Βρήκα και ένα αρχαίο ρήμα γρυπόομαι, παράγωγό της λέξης γρυπός (γαμψομύτης). Φαντάζομαι θα σχετίζεται με τα μυθικά όντα.
    Σκέφτομαι επίσης μήπως όλα αυτά τα μυθικά ζώα (μυρμήγκια, γρύπες κλπ) αντιπροσωπεύουν κάποιες αρχαίες φυλές (π.χ. Μυρμιδόνες).

  62. Corto said

    Υπήρξε και κάποιος Σελευκίδης βασιλιάς, Αντίοχος Η΄ Γρυπός:

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%87%CE%BF%CF%82_%CE%97%CE%84_%CE%93%CF%81%CF%85%CF%80%CF%8C%CF%82

  63. nikiplos said

    Συγνώμη για το λίκνο, αλλά δεν μου έβγαινε πουθενά αλλού… έπος βλακείας από τον αγγελόμορφο ξανά…
    http://www.kathimerini.gr/889305/opinion/epikairothta/politikh/h-a8hna-den-einai-polypolitismikh

    το τερμάτισε στον επίλογο (το take away που μου έλεγε κι ο Αγγλοσάξων καθηγητής μου):

    Η υπερκατανάλωση της πολιτικής ορθότητας βλάπτει σοβαρά την κοινωνική υγεία. Ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος τα ανθρωπιστικά δάκρυα που μας φέρνει ο αδέσποτος Αφγανός και ας αναρωτηθούμε ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, πού κοιμάται τη νύχτα και πού βρίσκει φαγητό. Κι ας μην ξεχνάμε ότι πολλά άτυπα κύτταρα κάνουν έναν βαρβάτο καρκίνο.

    ΥΓ> Πάντοτε όσοι παρομοίαζαν την κοινωνία με ασθένειες/Ιατρική, είχαν ένα πως να το πω… να μην το πω…

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    63. Τώρα καμαρώνει ο σερ Τάκις την επιτυχή ένταξη των Αλβανών στην ελληνική κοινωνία και αναγνωρίζει τη θετική συνεισφορά τους σ’ αυτήν. Όταν πρωτοέρχονταν, όμως, θυμάται κανείς τι έγραφε; Μήπως ανάλογα μ’ αυτά που γράφει τώρα για τους Ασιάτες και τους Αφρικανούς; Και, εν πάση περιπτώσει, είναι υποκριτικό να επιδοκιμάζεις τις «ανθρωπιστικές» παρεμβάσεις των δυτικών σε περιοχές του τρίτου κόσμου και απ’ την άλλη να δυσανασχετείς όταν σου ‘ρχονται οι καραβιές των προσφύγων, φυσική συνέπεια αυτών των παρεμβάσεων.

  65. Μαρία said

    62
    Το αντίθετο του Albert Camus 🙂

  66. Corto said

    65: Μπράβο! Δεν το ήξερα! Εκ του ελληνικού κημός:

    https://en.wiktionary.org/wiki/camus

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μαγευτική πάντα η μυθολογία και καθώς μπλέκεται περίτεχνα με τα ιστορικά στοιχεία, θαυμαστή:
    Ολβία η Ποντική
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BB%CE%B2%CE%AF%CE%B1_%CE%A0%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE

  68. Μαρία said

    66
    A όχι, ο γάλλος σιμός δεν έχει σχέση με το λατινικό φίμωτρο.
    http://www.cnrtl.fr/definition/camus

  69. Αιμ said

    Χρόνια Πολλά σε όλους !

    Το πρόσεξε αυτό http://m.lifo.gr/articles/anagnoseis_articles/124650 κανείς ;
    Θα έλεγα ότι ανήκει ας πούμε στην ίδια κατηγορία με τους Αριμασπους που παρεπιπτοντως μ’ άρεσε που πέσαν σήμερα

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    https://www.kosnews24.gr/koinwnika/item/232934-to-tourkiko-fortigo-ploio-alcatras-prosarakse-ekso

  71. Γς said

    69:

    Από ο λίκνο σου:

    >η επαφή του Καβάφη με εκείνη τη γλώσσα μέσω του εραστή του που καταγόταν από τη συγκεκριμένη κοινότητα τον σημάδεψε σε τέτοιον βαθμό, που επιχείρησε να γράψει σε αυτήν

    Και θυμήθηκα ένα φοιτητή, που όταν τον ρώτησα αν είναι Κύπριος μου απάντησε αρνητικά.

    -Και πως μιλάς τόσο ωραία κυπραίικα;

    -Είχα μια Κύπρια που πηδούσα. Καβαλούσα

    -Κι απ ότι ακούω δεν πρέπει να ξεπέζευες και καθόλου…

  72. Γς said

    70:

    Από το λίκνο σου:

    >Το πλοίο αυτή την στιγμή βρίσκεται σε απόσταση 40 μέτρων από την ακτή [της Κω]

    δλδ σαφώς εντός των Τουρκικών χωρικών υδάτων !

    >εάν κριθεί απαραίτητο θα εγκαταλείψουν , τα 5 με 6 μέλη του πληρώματος, το πλοίο περπατητή με σχοινί!

    Μύλος! περπατητί;

  73. nikiplos said

    @64,

    Να θυμηθούμε όμως πως ο Αγγελόμορφος Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι συγγραφέας και πνεβματικός άνθρωπος… Επομένως αυτός καλύτερα από τον καθένα μέσο αναγνώστη θα πρέπει και να γνωρίζει και να περιγράφει το γεγονός πως η Αθήνα ήταν η κατεξοχήν πολυπολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης από τον 19ο αιώνα έως και τον εμφύλιο, όπου αναγκαστικά μπήκε σε καλούπι κοινωνικής προσαρμογής. Στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι σκουρόχρωμοι ή μελαμψοί πολίτες μεγαλούργησαν για πάνω από 100 χρόνια ως υπηρέτες, δούλοι, χωρίς δικαιώματα, γέννησαν παιδιά χωρίς δικαιώματα. Των περισσοτέρων τα εγγόνια σήμερα ξεσκατίζουν τις τουαλέτες των Ευρωπαίων στα Δημόσια κτήρια των ή στα υπερπολυτελή ξενοδοχεία τους.

    Έναν προαποφασισμένο ρόλο που επιφυλάσσεις για κάποιους, χωρίς πολλές ευκαιρίες για κάτι άλλο δεν το λες και ανοχή ούτε και εστία πολιτιζμού… Αυτή ήταν η μοίρα των περισσοτέρων μη καυκάσιων (ακα πιθηκόμορφων για τον ευφυή συγγραφέα) που επιφύλασσε η Κεντροδυτική Ευρώπη… Με τέτοιο στερεότυπο ήταν εδώ και χρόνια συνηθισμένοι οι Ευρωπαίοι και μετά το μιλένιουμ που άλλαξε ο ρόλος των μη καυκάσιων, στη Δυτική κοινωνία, που κατέκτησαν θέσεις άλλες από εκείνες των δουλικών, ξαναφούντωσε ο εθνικισμός και κάθε λογής εμμετικός -ισμός…

    Αν δει κανείς ταινίες του 1950, ούτε ένας μαύρος δεν παίζει… ούτε ένας ινδιάνος. Οι αραβόφατσες ή οι ινδόφατσες συνήθως εμφανίζονταν ντυμένοι με κελεμπίες να ρίχνουν βαθιές υποκλίσεις και να σερβίρουν τους πρωταγωνιστές τσάϊ ή καφέ… μέχρις εκεί…

    Αντίθετα η Αθήνα του 19ου αιώνα και του 20ού, είχε εστίες διαφορετικών πολιτισμικών αναφορών από Ανατολή και Δύση. Μπορεί η Αστική της τάξη των κατσαπλιάδων να αλοιθώριζε προς τους Παρισίους, οι λαϊκές τάξεις της, όμως ήταν προσαρμοσμένες και δεν επιδέχονταν κανέναν -ισμό. Ακόμη και με το μουσουλμανικό στοιχείο ήμασταν πολύ προσαρμοσμένοι και εξοικειωμένοι, καθώς οι περισσότεροι είχαν εμπορικές σχέσεις, οικογενειακούς δεσμούς και αλισβερίσια με την Μικρά Ασία και την Αφρική της Αιγύπτου.

    Όλα αυτά τα γνωρίζει πιστεύω ο ΤΘ, απλά γράφει ό,τι είναι μόδα για την εποχή… κρίμας…

  74. π2 said

    Ριβαλντίνιο, για τους αλαζόνες δες και εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2012/04/30/alazones/#comment-114471

  75. Ριβαλντίνιο said

    @ 57 Corto

    Μάλλον ναι. Κατά μια άποψη μάλιστα οι αρχικοί Αχαιοί (ας τους πούμε Πρωτοαχαιούς σύμφωνα με τον Σακελλαρίου) δεν ήταν Έλληνες , αλλά ένα μη ελληνικό ινδοευρωπαϊκό φύλο απ’το οποίο οι Έλληνες Αχαιοί πήραν το όνομά τους . Επίσης στον Εύξεινο Πόντο υπήρχε λαός «Αχαιοί», τους οποίους οι αρχαίες παραδόσεις συνέδεαν με τους Αχαιούς της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα οι Αχαιοί του Ευξείνου ήταν ένας ξεχωριστός ινδοευρωπαϊκός λαός, ίσως συγγενικός ή τμήμα των Πρωτοαχαιών της Ελλάδας.

    Να βάλουμε καμιά πηγή (για όποιον έχει όρεξη και χρόνο να διαβάσει μια σεντονιάδα 🙂 ) :
    Π-Λ-ΜΠ

    Αχαιοί (2) : λαός εγκατεστημένος στα ανατολικά παράλια του Ευξείνου.Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς , πρόκειται για Έλληνες αποίκους, φαίνεται όμως περισσότερο πιθανόν να είναι κάποιος κλάδος των Πρωτοαχαιών.

    Π-Λ-ΜΠ (Αχαιοί της Ελλάδας)

    Αρχικά, οι λεγόμενοι Πρωτοαχαιοί, ένα φυλετικό τμήμα ινδοευρωπαικής προέλευσης, που είχε εγκατασταθεί στον ελλαδικό χώρο, υποτάχθηκαν σε πρωτοελληνικές ομάδες, που έφτασαν στο 1900 π.Χ στη νότια θεσσαλία. Οι νεοφερμένοι γρήγορα αφομοιώθηκαν με τους υπάρχοντες πληθυσμούς, από τους οποίους πήραν όχι μόνο ορισμένες λατρείες, αλλά και την ονομασία Αχαιοί.

    ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ , ΔΟΜΗ,ΤΟΜΟΣ 2, ΚΕΦ.1, του Μιχαήλ Σακελλαρίου, σελ.23-24

    (…)το εθνωνύμιο Αχαιοί μοιάζει με το αρχαίο όνομα ενός ποταμού, Αχαιός, που ρέει στην παρευξείνια Καυκασία, πολύ κοντά μάλιστα σε έναν λαό με το όνομα Αχαιοί. (…) Η μεταγενέστερη όμως χρήση του ονόματος Αχαιοί προς δήλωση, υπό στενότερη έννοια, ενός πρωτο-ελληνικού φύλου και, υπό ευρύτερη , όλων των Πρωτο-Ελλήνων οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι οι πρώτοι φορείς του ονόματος Αχαιοί αφομοιώθηκαν τελικά από κάποιο τμήμα ελληνοφώνων, που πήρε το όνομά τους. Τους αρχικούς φορείς του ονόματος τους ονομάζω Πρωτο-Αχαιούς, ώστε να διακρίνονται από τους τελικούς φορείς του, Αχαιούς των ομηρικών επών, οι οποίοι βέβαια ήταν Έλληνες.

    http://ethnologic.blogspot.gr/2010/04/3.html
    (Λεξικό Δημητρίου Ευαγγελίδη)

    Προελληνικοί λαοί
    Πρωτο – Ἀχαιοί : Συμβατική ονομασία ενός πανάρχαιου προελληνικού Αριοευρωπαϊκού (=Ινδοευρωπαϊκού) φύλου, που εντοπίζεται κυρίως στην ΝΑ Θεσσαλία, στο τμήμα της που ήταν γνωστό ως Αχαΐα Φθιώτις Οι Αχαιοί της Μυκηναϊκής Εποχής ήσαν ένα ελληνικό φύλο, αλλά το όνομά τους δεν ήταν ελληνικό και το πήραν όπως αποδείχθηκε από τον προελληνικό λαό που έφερε αυτό το όνομα και τον οποίο ονομάζουμε συμβατικά Πρωτο-Αχαιούς για να τους διακρίνουμε από τους ελληνόγλωσσους Αχαιούς. Έχουν προταθεί διάφορες ετυμολογίες για το όνομα Αχαιοί, αλλά επικρατέστερη θεωρείται αυτή που το ανάγει στην αριοευρωπαϊκή (=ινδοευρωπαϊκή) ρίζα akw- «νερό», γιατί είναι η μόνη που επιδέχεται σημασιολογική επιβεβαίωση. Αυτό συνάγεται και από συγκεκριμένα στοιχεία πανάρχαιων παραδόσεων όπως το γεγονός ότι μια πηγή στην Μεσσηνία λεγόταν Αχαΐα και ένας ποταμός που χύνεται στον ανατολικό Εύξεινο Πόντο ονομαζόταν Αχαιοῦς. Αλλά και γενικότερα η ρίζα αχ- απαντά σε πολλά ονόματα ποταμών: Αχ-ελώος, Ίν-αχ-ος, Αχ-άμας, Αχ-άτης, Αχ-έλης, Αχ-άρδεος. Ο Αχιλλεύς επίσης αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα μια παμπάλαια θεότητα του υγρού στοιχείου και πέρα από τις μαρτυρίες για λατρείες του Αχιλλέως ως θεού σε διάφορα μέρη της κυρίως Ελλάδος, σε μερικές αποικίες του Ευξείνου Πόντου τιμούσαν ως θεό τον Αχιλλέα Ποντάρχη. Όπως έχει διευκρινισθεί «…Η ρίζα akw- στην ελληνική θα είχε δώσει απ- ή ατ- (ανάλογα με τα φωνήεντα που θα ακολουθούσαν και ανάλογα με την διάλεκτο). Από την άλλη μεριά πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι :
    α) το προελληνικό ινδοευρωπαϊκό υπόστρωμα μετέτρεψε το kw- σε κ
    β) μια τουλάχιστον γλώσσα ή διάλεκτος αυτού του υποστρώματος μετέτρεψε το κ σε χ. Αυτή η γλώσσα θα ήταν λοιπόν εκείνη που κληροδότησε στους Έλληνες τα ονόματα Αχαιοί, Αχιλλεύς, Αχελώος, Αχάμας, Αχάτης, Αχέλης, Ίναχος.
    …Οι Έλληνες Αχαιοί απλώθηκαν σε διάφορες ελληνικές χώρες από την Αχαΐα Φθιώτιδα. Άρα σ’ αυτή την περιοχή επεκάθισαν σε ένα πληθυσμό πρωτο-αχαϊκό, από τον οποίο πήραν και το όνομα και μερικές λατρείες. Άλλα τμήματα Πρωτο – Αχαιών ίσως κατείχαν την Αθαμανία και την Αιτωλία, χώρες όπου απαντούν τα υδρωνύμια Ίναχος και Αχελώος. Πολλά ονόματα ποταμών και άλλων τόπων, καθώς και θεών, με ρίζα αχ- μαρτυρούνται επίσης στην κεντρική και ανατολική Στερεά, στην Πελοπόννησο, σε νησιά του Αιγαίου, στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, αλλά είναι δύσκολο να αποφανθούμε ποια από αυτά ανάγονται σε εγκαταστάσεις Πρωτο-Αχαιών και δεν έχουν δοθεί από Έλληνες Αχαιούς.
    .…Έξω από την Ελλάδα βρίσκουμε λαό με όνομα Αχαιοί στα ανατολικά παράλια του Ευξείνου. Στην ίδια περιοχή εντοπίζονται ονόματα ποταμών Αχαιοῦς και Ἀχάρδεος, καθώς και ένας οικισμός Ἀχαΐα […] Αυτός ο λαός θα ήταν ίσως ένα παρακλάδι των Πρωτο-Αχαιών και τα τοπωνύμια που αναφέραμε πιο πάνω, ισάριθμα ίχνη παλαιών εγκαταστάσεων των ιδίων…» (Ι.Ε.Ε. τομ. Α΄ σελ. 361).

    http://ethnologic.blogspot.gr/2010/04/blog-post_02.html
    (Λεξικό Δημητρίου Ευαγγελίδη)

    .Ἀχαιοί: Ένα από τα σπουδαιότερα αρχαιοελληνικά φύλα της λεγομένης πρωτο-αιολικής ομάδος, για τους οποίους στο παρελθόν επικρατούσε σύγχυση τόσο για την ύπαρξή τους, όσο και για την διαλεκτολογική τους θέση. Μετά την αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β στην δεκαετία του ’50 ξεκαθάρισαν πολλά σημεία, με αποτέλεσμα σήμερα να γνωρίζουμε αρκετές λεπτομέρειες και στοιχεία για αυτό το φύλο. Αξίζει όμως να παραθέσουμε αυτές τις παλαιότερες αντιλήψεις, όπως αναφέρονται στο σχετικό λήμμα του «Λεξικού της Ελληνικής Αρχαιολογίας» (Α. Ρ. Ραγκαβής, 1888):«…(Αχαιοί=), μία των κυριωτέρων φυλών του Ελληνικού έθνους, ελέγοντο καταγόμενοι απ’ Αχαιού (του Ξούθου, υιού του Έλληνος), όστις εξ Αττικής υπέταξε τους Πελασγούς της Αργολίδος και της Λακωνίας, ή κατ’ άλλους επέστρεψεν εις Θεσσαλίαν, όθεν κατήγετο (Ηροδ. Ζ, 132) και εκείθεν οι υιοί του, Άρχανδρος και Αρχιτέλης κατήλθον εις Άργος και εκυρίευσαν εκείθεν πάσαν την Πελοπόννησον πλην της Αρκαδίας, δι’ ό και παρ’ Ομήρω αυτών και των Αργείων το όνομα αναφέρεται πάντοτε ως γενικόν των Ελλήνων. Αλλ’ είτα, υπό των Ηρακλειδών εξωσθέντες του Άργους και της Λακωνίας, κατώκησαν από της εισβολής των Δωριέων την ΒΔ Πελοπόννησον, την πρίν Ιωνίαν ή Αιγιάλειαν καλουμένην. Ο δ’ Οβίδιος (ex Pont. IV.10, 27) μνημονεύει Αχαιών και κατά τας βορείους παραλίας του Ευξείνου πόντου…».
    Οι απόψεις του καθηγητή Μιχ. Σακελλαρίου απηχούν τις πλέον πρόσφατες επιστημονικές αντιλήψεις για το φύλο αυτό και τις παραθέτουμε ευθύς αμέσως :
    «…Διασταυρώνοντας τα συμπεράσματα που μας έχει προσπορίσει η ανάλυση της διαλέκτου των μυκηναϊκών πινακίδων και ο εντοπισμός των σήμερα γνωστών αχαϊκών λατρειών, με τους ιστορικούς πυρήνες που έχουν διατηρηθεί μέσα από τις παραδόσεις για μετακινήσεις Αχαιών, μπορούμε να αποκαταστήσουμε τις πιθανές γενικές γραμμές της διαμορφώσεως και εξαπλώσεως αυτού του φύλου. Πρωτοελληνικές ομάδες (ένα ή περισσότερα φύλα) που μιλούσαν την προ-αιολική παραλλαγή της κεντρικής διαλέκτου, φθάνοντας στη νότια Θεσσαλία γύρω στο 1900 π.Χ. υπέταξαν τους εκεί εγκατεστημένους Αχαιούς (Πρωτο-Αχαιούς), τμήμα ενός λαού ινδοευρωπαϊκού (=αριοευρωπαϊκού σ.σ.) απλωμένου και σε άλλες ελληνικές χώρες. Έπειτα από μακρόχρονη συμβίωση, τα πρωτοελληνικά στοιχεία αφωμοίωσαν τους προελληνικούς Αχαιούς, αλλά πήραν το όνομά τους και δύο τουλάχιστον λατρείες τους (την λατρεία του Αχιλλέως, θεού των υδάτων και την λατρεία της Αχαίας, θεάς της γης, που ταυτίσθηκε με την Δήμητρα). Επίσης εγκολπώθηκαν ένα τμήμα του ελληνικού φύλου των Αθαμάνων, που είχε και αυτό εισχωρήσει στη νότια Θεσσαλία.
    Γύρω στο 1600 π.Χ. ομάδες αυτού του φύλου (των Αχαιών) που σχηματίσθηκε από την προσέγγιση των εθνικών στοιχείων που προαναφέραμε, κινήθηκαν προς νότον και έφθασαν ώς την βορειοδυτική Πελοπόννησο. Ίσως με την ίδια κίνηση συνδέονται οι εγκαταστάσεις Αχαιών που επισημαίνονται από εντοπισμό αχαϊκών θρησκευτικών και μυθικών ιχνών στην Ανατολική Λοκρίδα, στη Φωκίδα, στη Βοιωτία, στη Μεγαρίδα. Οι παραδόσεις έχουν συγκρατήσει αναμνήσεις συγκρούσεων ανάμεσα στους Αχαιούς που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Κυλλήνης και στους κατοίκους της Φλιασίας και της Στυμφαλίας, ενώ συνδέουν την αχαϊκή εξάπλωση στην αργολική πεδιάδα με γάμους Αχαιών ηγεμόνων με κόρες του Δαναού. Αυτοί οι γάμοι ανήκουν βέβαια στη σφαίρα του μυθικού, αλλά μπορούν να απηχούν την ειρηνική επικράτηση του αχαϊκού στοιχείου επί των Δαναών, γεγονός που ταιριάζει άλλωστε με την έλλειψη ενδείξεων αρχαιολογικής προέλευσης για βίαια γεγονότα στην Αργολίδα στο διάστημα της Μυκηναϊκής Εποχής. Η διάλεκτος των Αχαιών της βορειοανατολικής Πελοποννήσου, αποκομμένη από τον αιολόφωνο τομέα, άρχισε να αποκτά δικά της χαρακτηριστικά, ενώ συγχρόνως η επαφή της με τον αρκαδόφωνο τομέα την εξέθετε σε επιδράσεις από την πλευρά του…»
    (Ι. Ε. Ε. τομ. Α΄ σελ. 372).
    Σημειώνουμε ότι στην Μεσσηνία οι Αχαιοί υπέταξαν και αφομοίωσαν τους εκεί εγκατεστημένους Καύκωνες, ένα προελληνικό αριοευρωπαϊκό (=ινδοευρωπαϊκό) φύλο.
    Αυτοί λοιπόν ήσαν οι περίφημοι Αχαιοί, οι δημιουργοί του λαμπρού Μυκηναϊκού πολιτισμού (1600-1100 π.Χ.), που κατά την περίοδο της μεγίστης ακμής του κατά τον ΙΔ΄ και ΙΓ΄ αιώνα π.Χ., θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο και όχι μόνον. Σήμερα, χρησιμοποιείται περισσότερο ο όρος Μυκηναίοι, αντί του όρου Αχαιοί προς αποφυγήν συγχύσεων με τους κατοίκους της Αχαΐας των ιστορικών χρόνων. Επίσης η γλώσσα των Αχαιών-Μυκηναίων, γνωστή από τις πινακίδες της Γραμμικής Β ονομάζεται Μυκηναϊκή και σήμερα πιστεύεται ότι δεν προέκυψε απ’ ευθείας από την Κεντρική διάλεκτο, αλλά ως εξέλιξη της αιολικής, που έφεραν οι Αχαιοί στην Πελοπόννησο, όπου δέχτηκε επιδράσεις από την Αρκαδοκυπριακή, δηλ. την διάλεκτο των Αρκάδων της κεντρικής Πελοποννήσου πριν από την διαφοροποίησή της σε Αρκαδική και Κυπριακή.
    Σύμφωνα με την παράδοση, μετά την εισβολή των Δωριέων στην Αργολίδα ο βασιλεύς του Άργους Τισαμενός, υιός του Ορέστη και της κόρης του Μενελάου Ερμιόνης, επικεφαλής των ηττημένων Αχαιών, εγκατέλειψαν την χώρα τους και έφθασαν στην ΒΔ Πελοπόννησο όπου, μετά από σκληρές μάχες, θα νικήσουν τους Ίωνες που ήσαν εγκατεστημένοι εκεί. Οι Ίωνες θα εγκαταλείψουν την περιοχή και θα καταφύγουν στην Αττική, ενώ οι Αχαιοί αφού θάψουν στη Ελίκη τον βασιλέα τους Τισαμενό, που σκοτώθηκε στην μάχη, θα γίνουν κύριοι της χώρας που θα ονομασθεί Αχαΐα. Η έρευνα έχει επιβεβαιώσει ότι οι παραδόσεις αυτές ανταποκρίνονται σε πραγματικά γεγονότα.
    Αργότερα, σε ακαθόριστη εποχή, η Αχαΐα κατακτήθηκε από ένα φύλο που μιλούσε την Δυτική ελληνική διάλεκτο. Δεν γνωρίζουμε το όνομα αυτού του φύλου, γιατί έχασε το αρχικό του και πήρε το όνομα των Αχαιών. Από αυτούς εποικίσθηκε αργότερα η Ζάκυνθος.
    Στην Αχαΐα έφθασε επίσης μια μεικτή αποικία Αχαιών και Δωριέων από την Σπάρτη (Ι.Ε.Ε. τομ. Β΄ σελ. 21). Οι άποικοι έφεραν μαζί τους την λατρεία της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος (η επωνυμία προέρχεται από τις Λίμνες, μια από τις κώμες της Σπάρτης) και ίδρυσαν στα δυτικά παράλια του Πατραϊκού, την Μεσόα ή Μεσσάτιδα, δίνοντάς της το όνομα μιας άλλης σπαρτιατικής κώμης. Αργότερα θα κτίσουν την πόλη των Πατρών. Μετά τις παραπάνω εξελίξεις, γίνεται εύκολα αντιληπτό, γιατί η διάλεκτος της Αχαΐας, η λεγομένη Νεο-Αχαϊκή, ανήκει στις Δυτικές διαλέκτους της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
    Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι οι Αχαιοί-Μυκηναίοι, μετά την κατάρρευση του Μυκηναϊκού κόσμου, βαθμιαία θα εξαφανισθούν, είτε λόγω αφομοίωσης είτε λόγω μεταναστεύσεων, όπως και η διάλεκτός τους, η οποία όμως διασώθηκε κυρίως στις πινακίδες της Πύλου, των Μυκηνών και της Κνωσού (οι Αχαιοί-Μυκηναίοι κατέκτησαν την Κρήτη μετά το 1450 π.Χ.).

    https://chilonas.com/2014/10/23/httpwp-mep1op6y-1hd/

    ο Αππιανός αναφέρει τους Αχαιούς, με τους οποίους πολέμησε ο Μιθριδάτης στον Καύκασο, ως απογόνους των εχθρών της Τροίας.

    https://chilonas.com/2014/09/24/httpwp-mep1op6y-1dv/

    (ο Μιθριδάτης) τους Αχαιούς που του αντιστάθηκαν τους έτρεψε σε φυγή. Αυτοί, λέγεται, όταν επέστρεφαν από την πολιορκία της Τροίας παρασύρθηκαν από τρικυμία στην θάλασσα του Εύξεινου όπου υπέφεραν τα πάνδεινα στα χέρια των βαρβάρων επειδή ήταν Έλληνες και όταν ζήτησαν από την πατρίδα τους πλοία για να επιστρέψουν κι αυτοί τους αγνόησαν, μίσησαν τόσο πολύ την Ελληνική φυλή 🙂 🙂 🙂 που όποτε αιχμαλώτιζαν Έλληνες τους θανάτωναν στην πυρά σύμφωνα με τα Σκυθικά πρότυπα. Αρχικά, με τον θυμό που είχαν, τους σκότωναν όλους, αργότερα μόνο τους πιο εύμορφους και τελικά αυτούς που κληρώνονταν. Αυτά για τους Αχαιούς της Σκυθίας.

  76. Ριβαλντίνιο said

    @ 74 π2

    Ευχαριστώ πολύ !

  77. Corto said

    75 (Ριβαλντίνιο):

    Πλήρης ανάλυση και με εξαιρετικό ενδιαφέρον!
    Σε ευχαριστώ πολύ!

  78. Ριβαλντίνιο said

    @ 77 Corto

    Να είσαι καλά !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: