Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κατσαριδοχτονία, μια μίμηση

Posted by sarant στο 22 Ιανουαρίου, 2017


Το ιστολόγιο αγαπά πολύ τις παρωδίες, τις παραφράσεις και τις μιμήσεις λογοτεχνικών έργων και έχουμε δημοσιεύσει αρκετές κατά καιρούς. Μια τέτοια θα δημοσιεύσω και σήμερα, μια εξαιρετικά πετυχημένη μίμηση της Ιλιάδας του Ομήρου και ειδικά της μετάφρασης του Αλέξανδρου Πάλλη (στην οποία θα άξιζε να αφιερώσουμε άρθρο κάποτε -μπορείτε πάντως να τη βρείτε στον Μικρό Απόπλου).

Τη μίμηση αυτή τη βρήκα σε απρόσμενο μέρος -στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού «Ο Μέντωρ» (τχ. 118, Οκτώβριος 2016) που είναι το «χρονογραφικό και ιστοριογραφικό δελτίο της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας». Το συγκεκριμένο τεύχος είναι αφιερωμένο στην αρχαία ελληνική γλώσσα και τη σημασία της για τους σημερινούς Νεοέλληνες, ένα θέμα που προσεγγίζεται με διάφορους τρόπους. Τα κείμενα του τεύχους (πρέπει να) είναι όλα γραμμένα από τον Βασίλειο Πετράκο, Γ.Γ. της Εταιρείας και της Ακαδημίας Αθηνών,  και αιφνιδιάζουν ευχάριστα με τη φρεσκάδα της ματιάς τους καθώς κάθε άλλο παρά διαπνέονται από στείρα παρελθοντολατρία. Έχω σκοπό να αναδημοσιεύσω και άλλο ένα («σοβαρό») κείμενο αλλά διάλεξα να ξεκινήσω με το ευτράπελο -την κατσαριδοχτονία, δοσμένη σε ύφος ομηρικό.

Ευτράπελο αλλά με πολλή σοβαρότητα δουλεμένο, τόσο από τον παρωδό όσο και από τον Β. Πετράκο που σχολιάζει. Την ομηρική μίμηση τη σύνθεσε ο Σπύρος Ιακωβίδης, ο μεγάλος αρχαιολόγος και ακαδημαϊκός (1923-2013) γύρω στα 1955, όπως μας πληροφορεί ο Πετράκος. Διηγείται πώς μαζί με τον Δημήτρη Γκόφα (καθηγητή του ελληνικού και ρωμαϊκού δικαίου, 1924-2003) σκότωσαν μια κατσαρίδα στο σπίτι του φίλου τους Ρόδη Ρούφου (του διπλωμάτη και λογοτέχνη, 1924-1972), κατσαρίδα που είχε τρομοκρατήσει την Αριέττα, τη γυναίκα τού Ρούφου.

Το πανέξυπνο εύρημα είναι ότι παρομοιάζουν την κατσαρίδα με φοβερό θεριό που λυμαίνεται τον τόπο και τους δυο φίλους με ατρόμητους ήρωες που αναλαμβάνουν την αποστολή να το σκοτώσουν. Οπότε, έπος: η Ιλιάδα, στο ύφος της μετάφρασης του Πάλλη, σε ρωμαλέα δημοτική, με δεκαπεντασύλλαβο, με τα σύνθετα ομηρικά επίθετα και τις μακροσκελείς ομηρικές παρομοιώσεις. Για να συμπληρωθεί το έπος, ο ραψωδός φιλοτέχνησε και μίμηση αγγειογραφίας, που την παραθέτω στο τέλος, μαζί με τα σχόλια του Βασ. Πετράκου.

ΚΑΤΣΑΡΙΔΟΧΤΟΝΙΑ

Τη θεϊκιά γλυτώσανε πεντάμορφην Αριέττα
ο Γκόφας ο αψεγάδιαστος κι ο ισόθεος Γιακωβίδης
όπου κακή την έσφιγγε τρεμούλα πανιασμένη.
Την Κατσαρίδα σκότωσαν, άγριο θεριό, πελώριο,
που της ροκάνιζε το βιος και μόλεβε τη χώρα.                                  5
Του Δία ο γιος και της Λητώς την έστειλε, π’ οργίστη
από του Ρούφου τα πεζά κι από τα ποίματά του.
Τρεις τήνε ζώνανε σειρές ολότριχες ποδάρες
φριχτές, γυροστρεφάμενες, π’ άσφαλτα την πηγαίναν
μέσα στους βόθρους τους ογρούς και τα βαθιά κελάρια.              10
Είχε και γοργοσάλεφτες αστραφτερές αντένες
για να ξανοίγουνε μπροστά και τις θροφές να βρίσκουν
κι είχε στην πλάτη ολόμαυρες βασταγερές φτερούγες.
Ασίκηδες βουλήθηκαν πολλοί να την ξεκάνουν,
όμως του κάκου, γιατί αυτή απείραχτη είχε μείνει.                        15
Πώς γάιδαρος διαβαίνοντας χωράφι με παιδάκια
ξεφεύγει, κι ας του σπουν πολλά στη ράχη του ματσούκια
και μπαίνει, κόφτει τα βαθιά σπαρτά, και τα παιδάκια
τον κοπανούνε, μ’ άπλερη είν’ ακόμα η δύναμή τους
και μοναχά τον διώχνουνε σαν την τυλώσει πρώτα,                        20
έτσι και κείνη αχόρταγη φώλιαζε μέσ’ το δώμα
και πλήθος έστελνε ψυχές λεβέντικες στον Άδη.
Μα ωστόσο οι δυό τους μ’ άτρεμα κινήσανε ποδάρια
και παν να την ξεκάνουνε, ζωσμένοι τ’ άρματά τους.
Τη βρήκαν που κολάτσιζε με τρυφερό τυράκι                                   25
και με γλυκό σταρόψωμο στην άκρη νεροχύτη.
Κι ως ρακουτάγκος στο κλουβί που μπήγει τις φωνάρες
μ’ ένα μπαστούνι μυτερό σαν πας να τον τσιγκλίσεις
έτσι και κείνη χούγιαξε σαν είδε τους να φτάνουν
και φουρκισμένη βρίζοντας τους είπε αυτά τα λόγια:                      30
«Χάχες, με μαύρο ριζικό σάς μοίρανεν ο Δίας
κι ήρθατε καταπάνω μου και πόλεμο ζητάτε.
Τι ένα από τα δυο: ή τώρα δα καλό μεζέ θα κάνω,
ή για προσφάγι αργότερα παστούς θα σας φυλάξω».
Είπε. Και κείνων η χολή τούς έσπασ’ από το φόβο,                           35
και τότε κει θα βρίσκανε πικρού θανάτου μοίρα
αν δεν τους έδινε καρδιά η Αθηνά η Παλλάδα.
Πρώτος ο Γκόφας τίναξε το χαλκωμένο φράξο
και στην κοιλιά καταμεσίς αλάθεφτα τη βρήκε,
μα τ’ όπλο πήδηξε μακριά. Τον πήρε τότε η φούρκα,                         40
όπ’ απ’ το χέρι του άδικα, πετάχτη το γοργ’ όπλο
κι εστάθη με βαριά καρδιά, του θόλωσαν τα φρένα
και βλαστημώντας έλεγε μέσ’ το βαθύ το νου του,
«Πάλι το Χάρο γλύτωσες, σκυλί!! Μια τρίχ’ ακόμα,
και σ’ έτρωγα. Σε γλύτωσε πάλι, μωρή, ο Απόλλος.                             45
Μα έννοια σου! Κι άλλη φορά σε βρίσκω εγώ και τότες
σε καθαρίζω, αν δα θεούς έχω και γω βοηθούς μου».
Mα ο Γιακωβίδης τέντωσε με βια το μέγα τόξο
σημάδεψε, και της σφυράει στεναχτερή σαΐτα.
Κι απάνω κει που τα κλειδιά χωρίζουν σβέρκο κι ώμους                     50
μέσ’ το λαιμό, όπου η ριξιά πιο γρήγορα σκοτώνει
εκεί τρυπάει η σαϊτιά και τα λαιμά της σκίζει
κι η μύτη ξετρυπώνοντας πέρασε πέρ’ ως πέρα.
Της θόλωσαν τα μάτια της, εσβήστη η δύναμή της
κι ως δέντρο εκατοντάχρονο που ρίχνει ξυλοκόπος                            55
και γέρνει με τριξίματα στο καρπερό το χώμα
έτσι και κείνη πέφτοντας βρόντηξε στα σκουπίδια
κι έπιασε το κουφάρι της ως ένα πόντο τόπο.

Και η σχετική αγγειογραφία, διά χειρός Ιακωβίδη:

katsarida

Όπως σημειώνει ο Βασ. Πετράκος (αντιγράφω τα σχόλιά του), «Το κείμενο είναι μίμηση του ύφους του Πάλλη, αλλά με πολλή ανεξαρτησία και πρωτοτυπία. Όντας το θέμα σύγχρο­νο, σατιρικό, δεν γίνεται χρήση εκφράσεων του Πάλλη εκτός, λ.χ. στ. 22 «ψυχές λεβέντικες στον Άδη», Πάλλης A 3. Στον στ. 51 «απάνω κει που τα κλειδιά χωρίζουν σβέρκο κι ώμους», ο Πάλλης Φ 117 έχει «κατά την κλείδα στο λαιμό κοντά», τύ­ψε κατά κληΐδα παρ’ αυχένα.

Στον στ. 5 ο Σπύρος εχει «στεναχτερή σαΐτα». Ο Πάλλης Π 773 χαρακτηρίζει τα βέλη «σαΐτες φτερωτές δοξαροτιναγμένες», ιοί τε πτερόεντες από νευρήφι θορόντες.

Ωραίοι είναι οι στίχοι 58-59: «και γέρνει με τριξίματα στο καρπερό το χώμα | έτσι κι εκείνη πέφτοντας βρόντηξε στα σκουπίδια | κι έπιασε το κουφάρι της ως ένα πόντο τόπο». Στον Πάλλη Σ 26-27 η όμοια περίπτωση αποδίδεται «και στρώθηκε μακρύς πλατύς στις σκόνες, ξαπλωμένος | χάμου», αυτός δ’εν κονΐησι μέγας μεγαλωστί τανυσθείς κείτο.

Η σάτιρα και η ειρωνεία του κειμένου του Σπύρου είναι φανερές. Αποδίδεται η έκφραση μέγας μεγαλωστί με τη φράση «έπιασε το κουφάρι της ώς ένα πόντο τόπο».

Δεν πλάθονται παράλογοι και τεχνητοί τύποι της δημοτι­κής των γλωσσαμυντόρων, που σκοπό είχαν να δυσφημίσουν τον δημοτικισμό ως ξενοκίνητο καταστροφέα της γλώσσας. Το όλο κείμενο είναι λογοτεχνικό, οι νεολογισμοί έχουν καί­ρια σημασία και δημιουργούν έντονη εικόνα τού άγριου θε­ριού (γυροστρεφάμενες, γοργοσάλεφτες, αστραφτερές). (…) Ίσως το κείμενο γράφτηκε μετά από συζήτηση για τη γλώσσα και τις δυνατότητες της. Το ότι ο Σπύρος εικονογράφησε το μικρό έπος με μίμηση αγγειογραφίας αναλόγου ύφους, δείχνει πως το όλο εγχείρημα τον είχε αρκετά απασχολήσει, κάτι πού είναι φανερό από το ωραία δουλεμένο κείμενό του».

Advertisements

131 Σχόλια to “Κατσαριδοχτονία, μια μίμηση”

  1. Basil Tatsis said

    1Πρωτος για πρώτη φορά!3:50ΑΜ εδώ.Αυπνίες.

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Κατσαρίδες…Δεν θα το διαβάσω όλο. Τις σιχαίνομαι.

    Θα σας πω όμως για την δασκάλα μας, που τις σιχαινόταν κι αυτή.

    Ηταν ξανθιά με γαλάζια μάτια και μ ένα ροζ προσωπάκι, που έγινε ξαφνικά πράσινο μια μέρα.

    Ηταν όταν άνοιξε το δωράκι που της είχαμε βάλει στο τραπέζι της, [Ένα κόνσεπτ του Γς].

    Βλέπει λοιπόν το κουτί, το ανοίγει και βρίσκει ένα άλλο. (Το ανοίγει κι αυτό και βρίσκει ένα άλλο) x 5. Κι όλο γέλια ανοίγει και το τελευταίο, ένα σπιρτόκουτο και έγινε ξαφνικά πράσινη, που σας έλεγα.

    Ε, δεν είναι ανάγκη να σας γράψω τι σιχαμερό έντομο της είχα[με] βάλει μέσα.

  3. Γς said

    Πα πα πα.
    Δεν γίνεται.
    Πάει και τελείωσε.
    Δεν μπορώ να το διαβάσω!

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ό,τι πιο διασκεδαστικό έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό. 😊 Στον 47ο στίχο λείπει κάτι στην αρχή;

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Ως μαθητής της Α΄Γυμνασίου είχα διδαχθεί την Οδύσσεια σε μετάφραση του Ζήσιμου Σίδερη. Αυτές οι σύνθετες λέξεις που χρησιμοποιούνται δεν μου άρεσαν τότε.Μάλλον γιατί δεν συνηθίζονται στην καθομιλουμένη. Δεν διατηρώ σήμερα την ίδια άποψη!
    Αν υπάρχουν και κάποιοι άλλοι με παρόμοια στάση πάνω στη μετάφραση όταν οι ίδιοι ήταν μαθητές, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει χάσμα μεταξύ του ενηλίκου και του εφήβου.
    Παλαιότερα είχαμε σχολιάσει ότι διάφορες μεταφράσεις αρχαίων κειμένων έστω και αν είναι στη δημοτική δεν κάνουν κάνουν πάρα πολύ φιλικά τα κείμενα αυτά. Έπιασα τον εαυτό μου το ήδη μεταφρασμένο κείμενο να το μεταγράφω σε μια πιο στρωτή νοηματικά γλώσσα για να βγάλω άκρη. Αν θυμάμαι καλά, είχαμε πει τότε πως το πρόβλημα αναφύεται από τη στιγμή που λέξεις της αρχαίας γλώσσας οι οποίες επιβιώνουν και στη νέα εννοούν να τις χρησιμοποιούν οι μεταφραστές παραγνωρίζοντας ότι, ναι μεν η μορφή της λέξης δεν έχει αλλάξει αλλά μεταβλήθηκε το νόημά της.
    Οι μεταφράσεις του Σκουτερόπουλου, κτγμ, αντιμετωπίζουν με επιτυχία αυτό το πρόβλημα.( Είχε τεθεί πριν λίγες μέρες το σχετικό ερώτημα για επιλογή της καλύτερης μετάφρασης του Θουκυδίδη).

  6. Γς said

    3:
    Ούτε και τα σχόλια βεβαίως…

  7. Babis said

    Καταπληκτικό! Ευχαριστούμε.

    κύριε, κύριε έχω άγνωστη λέξη. Τι είναι το φράξο;

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια.

    5 Ομως ο Σκουτερόπουλος δεν μεταφράζει επικη ποίηση. Το αντίστοιχο θα ήταν οι μεταφράσεις του Μαρωνίτη, που ίσως τις συζητήσουμε κάποτε Προσωπικά πάντως θεωρώ εξαιρετική τη μετάφραση του Ζ. Σίδερη.

  9. εχει κάποια ελαττωματάκια το μέτρο όπως π.χ, στον 2ο στίχο ο «ισόθεος Γιακωβίδης» δεν χωράει, ο «μέγας Γιακωβίδης’ ρέει καλύτερα. Υποθέτω πως εδώ μέτρησε περισσότερο η μίμηση από τον ρυθμό

  10. sarant said

    7 Το φράξο είναι δέντρο, η μελιά. Και συνεκδ. το κοντάρι που είναι φτιαγμένο από ξύλο φράξου.

    http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%A6%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%BF

  11. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  12. Babis said

    10
    Ευχαριστώ. Το έβρισκα το δέντρο, αλλά δεν μου έκοψε να κάνω το συνειρμό.

  13. sarant said

    4 Στον στίχο 48 έλειπε κάτι, ήταν Μα

  14. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η εκπομπη ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΙΩΣ στην ΕΡΤ1, τωρα χρησιμοποιει ληματα απο το ιστολογιο του Σαραντακου, οπως
    πηγε στα θυμαρακια
    καβαλησε το καλαμι
    κροκοδειλια δακρυα
    …………………………..
    (Ευτυχως το ανεφερε)

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, του Σίδερη η μετάφραση είναι η πιο ζωντανή απ’ όλες. Του Μαρωνίτη είναι κάπως στεγνή.

  16. Άννα said

    Εξαιρετικό! Το διαβάσαμε φωναχτά με τον απαραίτητο στόμφο αν και μας τον χάλαγαν οι διακοπές από τα γέλια…
    Όσον αφορά τις (σχολικές) μεταφράσεις της Ιλιάδας, πρόσφατα συζητούσα με τον ανιψιό μου για το επικείμενο διαγώνισμα στο σχολείο (β’ γυμνασίου) και τον συμβούλευα να διαβάσει προσεκτικά το κείμενο γιατί υποψιάστηκα ότι κοίταζε μόνο τις περιλήψεις. Ποιο κείμενο, μου λέει, το αρχαίο; Μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω ότι δεν κάνουν βέβαια Όμηρο στο πρωτότυπο, αλλά ότι η μετάφραση ήταν γι’αυτόν το «αρχαίο»…
    Καλημέρα!

  17. Πέπε said

    @9:
    Το μέτρο είναι παντού σωστό. Κάθε ζευγάρι διπλανών φωνηέντων μπορεί να συνιζηθεί και να αποτελέσει μία συλλαβή. Καμιά φορά οι διασκελισμοί (αλλαγή φράσης όχι πάνω στην αλλαγή στίχου ή ημιστιχίου αλλά σε άλλο σημείο) συσκοτίζουν το μέτρο, μάλλον σκοπίμως.

    Εξαιρετικά είναι και τα δύο, κείμενο και εικνογράφηση (SΠΥΡΟS ΕΓΡΑΦSΕΝ!!!). Φαντάζομαι τα γέλια που θα έπεσαν κατά την ετοιμασία και την πρώτη ιδιωτική παρουσίαση! Βέβαια, περίμενα να δω κάπου να αναφερθεί το κλασικό όπλο της κατσαριδοχτονίας, η παντόφλα.

    Έχει όμως καναδυό λέξεις που δε μου κολλάνε:

    – ποδάρες, παιδάκια
    – ξανοίγουνε (κοιτάνε): ιδιωματισμός
    – ασίκηδες, αντένες (αν και οι αντένες χρησιμοποιούνται όντως στις ομηρικές μεταφράσεις)
    – το γοργ’ όπλο: έκθλιψη τονισμένου φωνήεντος;;
    – σαν είδε τους: δε νομίζω ότι υπάρχει αυτή η σύνταξη. Είδε τους, ναι, αλλά όχι με σύνδεσμο μαζί.

    Εξαιρετικό παρά ταύτα.

  18. Πέπε said

    @16:
    Κι εγώ άκουσα ακριβώς το ίδιο πέρσι από μαθητές Α’ Γυμνασίου. (Δικούς μου μαθητές, αλλά σε άλλο μάθημα.) Είχα το προνόμιο να τους αποκαλύψω ότι αυτό που διαβάζουν είναι μεταφρασμένο στη δική μας γλώσσα…!

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    5. Μεγάλο το χάσμα μεταξύ εφήβου και ενήλικου εαυτού μας, Παναγιώτη. Αν μου έλεγε κάποιος στα σχολικά χρόνια ότι θα αγόραζα ενήλικος και θα διάβαζα τα βιβλία που βαριόμουνα τότε, θα του ‘λεγα να πάει να κοιταχτεί. 😊

  20. Παναγιώτης Κ. said

    @19.Πιστεύω ότι πολλά θα είχαμε να ωφεληθούμε αν μελετούσαμε κάποια από τα σχολικά εγχειρίδια σήμερα, ως ενήλικοι.
    Βρέθηκα πριν μερικά χρόνια να κουβεντιάζω με μια γιαγιά πάνω από ογδόντα και μου είχε κάνει εντύπωση η καθαρότητα της σκέψης της. Για κάποιο λόγο βρέθηκα στο σπίτι της και βλέπω πάνω στο τραπέζι εκτός από ένα δίτομο φθαρμένο λεξικό του Δημητράκου και μια σειρά από σύγχρονα βιβλία του Γυμνασίου! Δεν ήταν κάποιου εγγονού της. Τα διάβαζε η ίδια!

  21. kalliope said

    Απολαυστικότατο το ποίημα-παρωδία. Επίσης, ωραία η ιδέα να συμπληρωθεί το κείμενο με την εικονογραφία του υποτιθέμενου αγγείου. 😄😀😄

  22. ΣΠ said

    Στην Α’ γυμνασίου (περίοδος 1966-67) είχα διδαχτεί την Οδύσσεια σε μετάφραση Αργύρη Εφταλιώτη, ενώ στην Β’ γυμνασίου διδάσκονταν την Ιλιάδα σε μετάφραση Αλέξανδρου Πάλλη. Εγώ δεν πρόλαβα να διδαχτώ την Ιλιάδα σε μετάφραση γιατί ήρθε η χούντα και κατήργησε τις μεταφράσεις. Είχα ξεφυλλίσει όμως το βιβλίο. Μου είχε μείνει η εντύπωση ότι το κείμενο του Εφταλιώτη ήταν για μένα πιο στρωτό και διαβαζόταν ευκολότερα.

  23. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Πολύ το φχαριστήθηκα. Γιατί να μη διδάσκονται τέτοια κείμενα, λίγος αυτοσαρκασμός κάνει το μάθημα πιο αγαπητό και προσιτό από χίλιες μεγαλοστομίες

    17 > σαν είδε τους
    Εγώ θυμήθηκα το περιπαικτικό που μας έλεγε μια θειά μου, όταν ήμασταν πιτσιρίκια, και μας έβλεπε να ερχόμαστε:
    «Σαν είδα το κεφάλι σου… Βρε σα ποιο νάναι, σα ποιο νάναι…»

    (δεν ξέρω αν είναι προφανές πως προφορικά ακούγεται
    «Σανίδα το κεφάλι σου, σάπιο νάναι» )

  24. Raf said

    Καλημέρα! Μιας και το ιστολόγιο αγαπάει Λαπαθιώτη, να ενημερώσω πως προχθές κυκλοφόρησε νέος δίσκος του Ορφέα Περίδη με μελοποιημένο ποίημα του:

    Στον ίδιο δίσκο περιέχεται και ένα ωραιότατο τραγούδι με στίχους Τέλλου Άγρα.

  25. Ας εκτιμηθεί και η πετυχημένη απόδοση του Ιακωβίδη στην αγγειογραφία:

    (δεν βρήκα φωτογραφία του Γκόφα)

  26. Spiridione said

    το γοργ’ όπλο: έκθλιψη τονισμένου φωνήεντος;;
    απ’ όλους, παρ’ όλο;;

  27. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    24 Ευχαριστώ, δεν το ήξερα, αυξάνονται λοιπόν οι λαπαθιωτικές μελοποιήσεις.

  28. Πέπε said

    @26:
    Το «από» μόνο τυπικώς είναι τονισμένο. Γράφεται με τόνο, αλλά προφέρεται χωρίς.

    Το «παρ’ [+ οτιδήποτε]» είναι κατά τους κανόνες των αρχαίων.

  29. 2, Γς said: Κατσαρίδες…. Τις σιχαίνομαι. Θα σας πω όμως για την δασκάλα μας … όταν άνοιξε το δωράκι που της είχαμε βάλει στο τραπέζι της

    Ήταν Άνοιξη. Πιάσαμε τρεις «μπουστιρίκες» (τουτέστιν …ήμερες σαύρες), τις βάλαμε σ’ ένα κουτί από τσιγάρα, και όταν μπήκε στην αίθουσα ο καθηγητής των Θρησκευτικών τις αμολύσαμε μπροστά από την έδρα!
    – Βρε, βρε! Τί είναι αυτά; Πάρτε τα από δω! Θα μας φάνε!

  30. derwanderer said

    Το πόσο το ευχαριστήθηκα, το σημερινό, δε λέγεται. Η ΜΕΓΑΛΗ αποκάλυψη (για μένα τουλάχιστον) είναι το χιούμορ του Δημήτρη Γκόφα, τον οποίο είχα καθηγητή στη Νομική, στα μέσα της δεκαετίας του 80. Ε, λοιπόν, δεν του φαινόταν! Αντίθετα, τα μαθήματα τού άλλου καθηγητή «παλαιών δικαίων», του Σπύρου Τρωιάνου (Βυζαντινό Δίκαιο), παρά το ότι ότι και (πολύ) πρωινές ώρες ήταν αλλά και επιλογής, ήταν πάντα «σολντ άουτ», ακριβώς επειδή ο άξιος καθηγητής ήξερε και ενδιαφέρουσες να κάνει τις παραδόσεις του και να τις διανθίζει (κάθε φορά!) με πανέξυπνο χιούμορ, παρωδίες κλπ.

  31. # 17

    Ελα ρε Πέπε, κάθε ζευγάρι ναι αλλά όταν έχεις τρία φωνήεντα» κι ο ι- σόθεος» πρέπει νάσαι επαγγελματίας της απαγγελίας για να τα προφέρεις στον χρόνο του ενός και δεν αποφεύγεις με τίποτε την χασμωδία δοκίμασε με το μέγας που έχει δυο (2) συλλαβές λιγότερες στην θέση του ισόθεος και θα δεις , μάλλον θα ακούσεις πως ρέει φυσιολογικά.
    Εκτός και το δούμε σαν κάτι «μαντινάδες» τόσο διαστρεβλωμένες που δεν ξέρεις σε ποια γλώσσα είναι

  32. # 27

    γιατί λαπαθιωτικές και όχι λαπαθιώτικες ;

  33. sarant said

    32 Γιατί είναι από τον Λαπαθιώτη και όχι από τη Λάπαθο, αν υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο 🙂

    Δηλαδή όταν αναφερόμαστε σε άτομα κατεβάζουμε τον τόνο: σεφερικές, βαρναλικές, καντιωτικός -αλλά πειραιώτικος.

  34. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλημέρα
    Ναι! Αγαπάμε παρωδίες και προπαντός τις ΄πιτήδειες σαν και τούτη. Οι πολέμαρχοι γνωστοί,επιφανείς, και το τέρας φευ, που αφανές να είτανε… αμήν, αλλά…

    Κατσαριδοχτονία διαβάζω και λέω όπα, συνέχεια της χθεσινής «μυοκτονίας» που σχολίασε (σχ.110) ο Μιχ.Νικολάου. Αυτά πάνε μαζί » απολυμάνσεις-απεντομώσεις-μυοκτονίες » 🙂

    >>Σε γλύτωσε πάλι, μωρή, ο Απόλλος.
    Ο Σπυρίδος λέμε κάτω.

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    33>>από τη Λάπαθο, αν υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο
    Ο Λάπαθος είναι κορφή-τοποθεσία στη Δίκτη. (Του ποιητή η οικογένεια βέβαια ξέρουμε ήταν από την Κύπρο-η Λ. μας εδώ,Λαπαθίτισσα). Η Βίκι τονε γράφει θηλυκό. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AF%CE%BA%CF%84%CE%B7.Εμείς όμως αρδευόμαστε από τα νερά ΤΟΥ Λαπάθου. Αρσενικό τον έχουμε(πηγές/ φαράγγι/οροπέδιο του Λ. κλπ)

  36. Παναγιώτης said

    Εμ θα υπάρχουν και εξαίσιοι τύποι
    να προσκυνούμε.
    Έχουμε ακόμα ελπίδες.Χίλια μπράβο τους.

  37. ΣΠ, είσαι σίγουρος; Το 1964-65 κάναμε την Οδύσσεια σε μετάφραση Ζήσιμου Σίδερη και το 1965-66 την Ιλιάδα σε μετάφραση Πολυλά. Τα βιβλία τα έχω ακόμα, και ήταν του ΟΕΔΒ. Δεν φαντάζομαι σε δυο χρόνια μέσα να τα είχε αλλάξει το Υπουργείο!
    Τη μετάφραση του Μαρωνίτη την υπέστη η κόρη μου, σαράντα κάτι χρόνια αργότερα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο αξιόλογος αυτός φιλόλογος αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ελεύθερο στίχο. Πιο κατανοητή πάντως δεν ήταν, αν κρίνω από την αντίδραση της μικρής…
    G, δεν έχεις δίκιο. Δεν υπάρχουν τρία φωνήεντα εκεί που λες· το ι του κι είναι φωήεν μόνο στη γραφή, δείχνει δηλαδή ότι το κ παραμένει ουρανωμένο, όπως είναι στο ‘και’. Φωνήεντα πραγματικά είναι μόνο το ο του άρθρου και το ι του ισόθεος, και αυτά προφέρονται χωρίς καμία δυσκολία με συνίζηση ως μια συλλαβή, όπως στη λέξη ‘κορόιδο’. Λίγο πιο δύσκολη, το παραδέχομαι, είναι η συνίζηση του τέλους της λέξης ‘ισόθεος’, που δεν θα προφερόταν τρισύλλαβη σε πεζό λόγο, αλλά κι αυτή στιχουργικά είναι τελείως κανονική. Ίσωε για να μην υπάρξει τρίτη, αλλεπάλληλη συνίζηση έγινε Γιακωβίδης ο Ιακωβίδης.

  38. ΣΠ said

    37
    Τουλάχιστον για την Οδύσσεια είμαι σίγουρος. Την μετάφραση του Σίδερη δεν την ήξερα. Τι να πω. Ίσως με την αλλαγή της κυβέρνησης να άλλαξαν τα βιβλία.

  39. # #7

    Αγγελε θεωρητικά μπορεί νάχεις δίκιο αλλά πρακτικά τον στιχουργό (πρέπει να) τον ενδιαφέρει πως «τρέχει» ο στίχος όταν διαβάζεται και όχι πως θα μπορούσε να προφερθεί κατόπιν μελέτης και συνιζήσεων. Και η λέξη Κιούπκιόϊ είναι δισύλλαβη μ’ αυτήν την έννοια και περιέχει το σύμπλεγμα ι-ο-ι αλλά δεν είναι λέξη για να εξασκήσει κάποιος την προφορά των ελληνικών αλλά των τούρκικων (ή δεν ξέρω από ποιά γλωσσα προέρχεται ) αλλά εμένα μου κάθεται τρισύλλαβη κιουπ-κιό-ι
    Θα μου πεις η μισή φίλαθλη Ελλάδα τον ΠΑΟ τον προφέρει Παθαναϊκό,εδώ θα κολήσουμε…

  40. spatholouro said

    Εξαιρετική η παρωδία! Μάλιστα θα έλεγα ότι αποτελεί παρωδία παρωδίας, διότι ως παρωδία θεωρώ τη μετάφραση Πάλλη.

    Ιδού και μια ενδεικτική σταχυολόγηση λέξεων από το γλωσσικό ρεπερτόριο του Πάλλη, το λίγο που άντεξα να διαβάσω εκεί που παρέπεμψε ο Νίκος:

    ώρια ξαγορά/πρεσβιό/φηκάρι/πολιώρα/πεντόσουγλα/ένας βλάμης του/Μενέλας (κατά το Βαγγέλας;)/το αίμας /Αχιλιάς /Αγαμένος/ κανωμένα /Ωκιανού/ Ποσειδός/ ταβρήσα/ Νεστόρου/έσαξε/κόματο/ατός του για ν’αμώσει/Ζερβοπόρτι / τουσλούκια /ζάφτει/ περκεφαλιά

  41. Idom said

    Για ένα κατσαριδάκι ενός πόντου ολόκληρη εκστρατεία;

    Σεβασμός στις κατσαρίδες!

    Idom

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Διαβάζοντας το κείμενο-ποίημα, αυτό που μου ήρθε πρώτο και που είναι πολύ παρόμοιο ως περιστατικό, κι ακόμη το θυμόμαστε και περιπαίζω την πρωταγωνίστρια είναι όταν μαθήτρια γυμνασίου επέστρεψα σπίτι και βρίσκω την αδελφή μου στην κουζίνα πάνω στην καρέκλα με τη σκούπα σαν κοντάρι του Αϊ Γιώργη έντρομη να μάχεται κατά κατσαρίδας. Από το ασανσέρ είχα ακούσει τα ουρλιαχτά.Η άτρομη της παρέας ήμουν εγώ μολονότι τις απεχθάνομαι συνειδητά ως τροφίμους υπονόμων,δεν καταδεχόμουν να τις φοβάμαι.Υπόψιν ότι στο χωργιό δεν είχαμε κατσαρίδες. Στην Αθήνα έκανα τη γνωριμία τους. 🙂

    Με πολύ καλό ομοίωμα πλαστικής κατσαρίδας που το έβαζα μια-μια φορά να μισοφαίνεται, απομάκρυνα οριστικά το νηπιάκι μου από επικίνδυνα σημεία π.χ. γλάστρες στο μπαλκόνι. Τη βρήκε μεγάλος σε κάποιο συρτάρι,(ακόμη κάπου κείτεται) και προς στιγμήν τη νόμισε πραγματική.Δε το θυμόταν αλλά ούτ΄εγώ αν δεν έβρισκε το modulus του τέρατος 🙂 . Ξαναξεχάστηκε και σήμερα ζωντάνεψε πάλι η ιστορία του.

  43. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Το χω ξαναπεί παλιότερα. Οι δικές μας κατσαρίδες μπροστά στις κυπριακές είναι… ψείρες! Σας μικρές χελώνες είναι οι σιχαμένες, αλλά φεύ ! οι νόμοι της Φυσικής είναι αδυσώπητοι και για τις επιζήσασες την πυρηνική λαιλαπα ( καθώς λέγεται δηλαδή…). Έτσι, ότι κερδίζουν σε όγκο το χάνουν σε ταχύτητα… εύκολα εξοντωσιμες λοιπόν.

  44. Γς said

    La cucaracha, la cucaracha
    Ya no puede caminar.
    Porque no tiene, porque le falta,
    Dinero para gastar.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    41.>>Σεβασμός στις κατσαρίδες!
    Ναι, αφού θα επιβιώσουν στο πυρηνικό ολοκαύτωμα 🙂

    Κατσαριδάκι αγάπη μου.

  46. Γς said

    44:

    La cucaracha, la cucaracha
    Ya no puede caminar.
    Porque no tiene, porque le falta
    marihuana que fumar

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και το γνωστό καλαμπούρι γιατί βγήκαν τα μυτερά παπούτσια; Για να ζουλάνε τις κατσαρίδες στη γωνία. Μπλιαχ.
    Οι ιπτάμενες που εμφανίστηκαν,θαρρώ τελευταία, είναι λέω μεταλλάξεις του σιχαμερού είδους. Οι γατούλες μου κάνουν παστρί τον κήπο από δαύτες.Νομίζω ότι μόνο τις σκοτώνουν με τα νύχια τους. Ανεβάζουν και καμιά Τερέζα(πριν το οριστικό τέζα) στο μπαλκόνι και την ποδοσφαιρίζουν κι άμα δεν τη δούμε έγκαιρα μαζεύεται για την κηδεία ασύλληπτο μυρμηγκολόι. 😦

  48. 34, …Κατσαριδοχτονία … συνέχεια της χθεσινής «μυοκτονίας» … 🙂

    Στο σημερινό μπορείς να βάλεις και τον τίτλο
    Debugging!

  49. Γς said

    Κι όσο θυμάμαι στο Τέξας που κάνανε σιχαμερούς διαγωισμούς στα ΜΜΕ για τη μεγαλύτερη κατσαρίδα

  50. O Αστερίξ επιστρέφει φέτος, αλλά μάλλον δεν θα είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής…

    http://news.in.gr/culture/article/?aid=150012627

  51. Μαρία said

    37, 38
    To 66-67 κι εμείς κάναμε Οδύσσεια σε μετάφραση Σίδερη, που την έχω ακόμα.Τότε έμαθα οτι λέγεται Σίδερης κι όχι Σιδέρης.
    Όχι στην Α’ βέβαια αλλά στην Δ’ γυμνασίου. Ήταν κι η μοναδική αλλαγή στο παλιό αναλυτικό πρόγραμμα, μια ώρα τη βδομάδα Οδ. απο μετάφραση.
    Με τη μεταρρύθμιση του ’76 η Ιλιάδα αρχικά διδάχτηκε απ’ τη μετάφραση του Πάλλη και μετά αντικαταστάθηκε απ’ τη μετάφραση Κακριδή-Καζαντζάκη, ευτυχώς αυτή με πολλά υποσελίδια σχόλια, πράγμα που δεν ίσχυε για τις προηγούμενες.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Δημήτρης Γκόφας ήταν καθηγητής στη Νομική Αθηνών.Τον πρόλαβα κι εγώ.Κρίμα που δεν ήξερα την καλλιτεχνίζουσα πλευρά του, αν και το Ρωμαϊκό ήταν από τα θεωρούμενα εύκολα και αν δεν είχε κανείς ιδιαίτερο ενδιαφέρον,μπορεί να μην συναντούσε ποτέ τον καθηγητή.
    Με το Ρόδη Ρούφο ήταν φίλοι όπως βλέπουμε βέβαια στο σημερινό νήμα,εννοείται με τον αρχαιολόγο Σπύρο Ιακωβίδη που έγραψε την παρωδία αλλά και το Θ.Δ.Φραγκόπουλο.
    Βρίσκω το Δ.Γκόφα να απαγγέλει σε φιλική συντροφιά το πρώτο έργο του Φραγκόπουλου Καποδίστριας, το 1954 στο σπίτι του Κων/νου Τσάτσου στην Κυδαθηναίων: Λίλα Μαράκα «Ο Θ. Δ. Φραγκόπουλος και τα επτανησιακής θεματικής θεατρικά του έργα»,http://epub.lib.uoa.gr/index.php/epetirisphil/article/view/1439
    σελ.459

    Ο Φραγκόπουλος αναφέρεται στις επιστολές του προς το Ρούφο,μέσα στα πολλά για τη λογοτεχνική κίνηση αλλά και την κοινωνική ατμόσφαιρα, για τα μέλη της παρέας αυτής. Έχει πολλά και ενδιαφέροντα (δηκτικά, κριτικά κλπ) για γνωστότατά μας πρόσωπα της εποχής.Κάποιοι ζουν ως σήμερα.
    «Ο Σπύρος dull και αποβλακωμένος. Οι Γκόφας και Δεκαβάλλας
    συμπαθώς ίδιοι. »
    Χαρ. Καράογλου
    Από την αλληλογραφία Ρόδη Ρούφου και Θ. Δ. Φραγκόπουλου Δεκέμβριος 2012
    ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τχ 1854 σελ. 28
    http://www.vivliopontikas.gr/myFiles/12.%20Roufos-Fragkopoulos.pdf

  53. Γς said

    Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο.

    Στον Σκάι τώρα

  54. Ασχετο αλλά…

    http://www.newsfish.gr/diethni/87220/epistrefei-o-asteriks-alla-den-tha-einai-protagonistis

  55. Περί αγραμματοσύνης των Trumpάκουλων…

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    51. Τώρα βάσει ποιας λογικής αντικαταστάθηκε η ωραία και εύληπτη μετάφραση του Σίδερη από τις ιδιόρρυθμες του Πάλλη και του Καζαντζάκη…Όλα πάνω στην καμπούρα της γενιάς μου.

  57. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετίσματα σε όλους από τον Δημήτρη Μαρτίνο, αύριο θα επιστρέψει στο σπίτι μετά την περιπέτειά του με το πέσιμο κλπ., οπότε σύντομα θα είναι κι από εδώ κοντά μας 🙂

  58. Περαστικά, πές του!

  59. Γιάννης Ιατρού said

    55: κάνεις αναγραμματιμούς , Trumpάσκουλων…

  60. daeman said

    Πουλικάκος, πριν από 30 χρόνια: «Μάκη, Τάκη, Σούλα, κατσαριδάκια μου γλυκά, φύγετε γρήγορα, έρχονται να ψεκάσουν!»

  61. Γιάννης Ιατρού said

    58: Του τά ΄πα, εκ μέρους της ολομέλειας 🙂

  62. daeman said

  63. Μαρία said

    51
    Η γενιά σου διδάχτηκε Οδύσσεια Σίδερη αλλά σχολιασμένη. Χωρίς σχόλια δεν ήταν και τόσο εύληπτη.
    Εμείς αυτό http://e-library.iep.edu.gr/iep/collection/browse/item.html?code=01-19706&tab=01
    Κι εσείς αυτό http://e-library.iep.edu.gr/iep/collection/browse/item.html?code=01-19490&tab=01

    Η Ιλιάδα άλλαξε, αρχικά σε μετάφραση Πολυλά (όχι Πάλλη όπως λανθασμένα έγραψα στο 51) και μετά Κακρ.-Καζαντζ.

  64. daeman said

    Cucarachas enojadas (Angry cockroaches) – Tito & Tarantula

    Κατσαρίδες εν ζοχάδα.

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Πρώτος ο Γκόφας τίναξε το χαλκωμένο φράξο

    θα σ’ τα ξοφλήσω που ‘σφαζες βαρώντας τους με λύσσα.»
    Είπε, και σειώντας τίναξε το χαλκωμένο φράξο·
    μα το ‘δε ομπρός ο Έχτορας κι απόφυγε το χτύπο,
    Ιλιάδα, Μετάφραση Πάλλη, ραψωδία Χ- 270 (Αχιλλέας-Έκτορας)

    >>σημάδεψε, και της σφυράει στεναχτερή σαΐτα.
    στεναχτερή = τιναχτερή ή από το στενάζω;

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    58. Ούτε που τα θυμάμαι. Μ’ είχε φάει η μπάλα. 😊

  67. […] Ημερ. Δημοσίευσης:22 January 2017 | 7:40 am Πηγή Συγγραφέας:sarant […]

  68. έχω πολυ νευριαστεί που ξηλώσανε τον Σφακιανάκη! said

    2
    προς μυγιάγγιαχτους σιχασιάρηδες
    (που καλά κάνουν και είναι).;-)
    Mεγάλος ο ανεκπλήρωτος έρωτας,
    αυτός που ένέπνευσε η ξανθιά δασκάλα
    στο μα(φιο)θητούδι της. Φώς φανάρι!

  69. daeman said

    @ 65: στεναχτερή από το στενάζω:

    «Και θα ‘κανε στεναχτερή στους Μυρμιδόνες τούτη τη μέρα
    αν απ’ τον Όλυμπον ο ίδιος ο Δίας με φρικαλέες αστραπές δεν τον φόβιζεν και άγρια αστροπελέκια

    παρακινούσαν τις γρήγορες τις φάλαγγες άπαυα να πολεμούνε στη στεναχτερή τη μάχη

    και σκέφτουνταν όλεθρον γι αυτούς απαίσιο στη στεναχτερή τη μάχη

    Έτρεχεν εκεί κι ο Δεόμος κι ο Φόβος κι η στεναχτερή Ενυώ με μολυσμένα όλα τους τα μέλη μ’ αίμα ζοφερόν

    και στεναχτερό φόνο στον εαυτόν σου σκάρωσες

    αλλά το κράνος απόκρουσεν αμέσως το στεναχτερό το φόνο και τη συφορά τη μαύρη

    έτσι τον αντρειανό το γιο του Αχιλλέα μόχτος στεναχτερός δεν δάμαζε μήτε τα γόνατά του άγγιζε η δείλια

    στεναχτερό χάρισα φόνον σ’ όλους με τρόπον ανελέητο

    Σίγουρα οι κακές οι Μοίρες θα τον κατασπάραζαν αν γρήγορα ο στεναχτερός δεν γιατρεύουνταν χαμός του

    τρέμοντας τη στεναχτερή βουή των αντρειανών Αργείων

    αν τη στεναχτερή του οργή βλέποντας συντοπίτες του δεν σταματούσε η Αθηνά

    Και με φωνές κ οι δυό τους στεναχτερές κι ατέλειωτες μάχουνταν όλη τη μέρα

    και με στεναχτερή φωτιά παντού τα σπίτια άνιερα να καίγουνται κι αφάνταστα ευφραινόνταν

    Όρμησαν κατά των Τρώων με κακά στο νου τους μύρια ο Άρης κι η στεναχτερή Ενυώ λυσσιάζανε

    κι ενώ εγώ κακήν κακώς ν’ απολεσθώ ποθούσα με θηλειά φριχτή ή με ξΙφος στεναχτερό»

    Κόιντου του Σμυρναίου «Τα μεθ’ Όμηρον»
    Έμμετρη απόδοση Πάικου Δ. Νικολαΐδη-Ασιλάνη

  70. daeman said

    Εμ, πληκτρολίσθημα: ο Δείμος κι ο Φόβος, όχι ο «Δεόμος». Και προφανώς ξίφος στο τέλος, όχι «ξΙφος»

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Ζωή μου με τις Κατσαρίδες
    http://e-cynical.blogspot.gr/2010/07/blog-post_08.html
    Μην παραλείψετε να διαβάσετε τα σχόλια.
    π.χ.
    Νοσφεράτος είπε…
    τι εχετε παθει ολοι με τις κατασαριδες; ε; Και ο Δυτης των νιπτηρων εγραψε για κατασαριδες ..

  72. Μπούφος said

    66
    Σκύλε! στο θεό που πιστεύεις! πού πάς και τα βρίσκεις;

  73. daeman said

    Κι άλλος που φοβάται τις κατσαρίδες…

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?9105-Κι-άλλος-που-φοβάται-τις-κατσαρίδες

    Συμπτωματικά, με δύο έμμετρες μιμήσεις με παραπλήσιο θέμα, γιατί από τις κατσαρίδες ξεκίνησε και εκείνο το νήμα, αλλά μετά πέρασε στους σκορπιούς. Μία του Θέμη, ακριτικοδημοτική:

    «Σαν συννεφιάσει ο ουρανός, αστράψει και φρουμάζει
    κάθε παλικαριού η καρδιά λιποψυχά, δειλιάζει.
    Και σαν τα στίφη του οχτρού το σύμπαν κυριέψουν
    άντρες να είναι και καλοί και πάλι θα κιοτέψουν.
    Ακούστε όμως να σας πω το θαμαστό που γίνη
    στης Πίνδος τις βουνοκορφές, κι οπού μπορεί ας κρίνει.
    Κουβάρια, εσμοί και συρφετοί τα φίδια και οι δράκοι
    και κατσαρίδες και σκορπιοί, νυφίτσες στο κονάκι.
    Άκαρδη διοικήτρια, πώς δεν τον ελυπήθης
    τον έβγαλες αναφορά και σκάρτα του ξηγήθης.
    Μονάχος του να έμπαινε, μονάχος να παλεύει
    και να ‘ναι χάρος και χαμός σε ό,τι κι αν σαλεύει.
    Ένας τ’ ακούει κι έφριξε, άλλος μοιρολογάει
    τρίτος και η καρδούλα του χίλια κομμάτια σπάει.
    – Σωπάστε δα, κι εμένανε με λένε Δαεμάνο
    κι οπού βρεθεί στο δρόμο μου, στον λάκκο τόνε βάνω.
    Ελάτε λάμιες του γιαλού, φαρμακερά σκορπίδια
    όλεθρος είν’ η χέρα μου κι εσείς αποκαΐδια.
    Έλα κι εσύ της άβυσσος άρχοντα και του σκότους
    του αντρειωμένου η καρδιά δεν τσι ψηφά τσι κρότους.
    Να ‘σαι εσύ με το κεντρί και μ’ όλο το φαρμάκι
    κι εγώ με δίχως άρματα, ντυμένος σαν ροκάκι.
    – Γεια σου Δαεμάνε ήρωα, της λεβεντιάς στολίδι
    σκορπιοφονιά, και της αντρειάς πανώριο δαχτυλίδι.»

    Και μία της αφεντιάς μου, κρητοαπαντητική:

    «Θέμη μεγαλοδύναμε, πόθεν τη μούσα βρίσκεις
    και την κατάλληλη στιγμή τη φλέβα τη βαρίσκεις;
    Είπα κι εγώ ν’ αφηγηθώ, κάτι να ιστορήσω,
    της κουκαράτσας τα έλεθρα να διακωμωδήσω,
    μα επειδή δεν είναι δα κι ανήμερο θηρίο,
    στα σκορπιδάκια έστρεψα τη σάλτσα και το μπρίο.
    Αντί να πω «Μία βολά, πάτησα ένα σκορπίδι»,
    απού θα με κοιτάζατε ωσάν τ’ αποκαΐδι,
    μια ολιά το εξωράισα να σας διασκεδάσω
    κι αν είπα ψέματα ποθές, μέρα να μην προφτάσω.
    Τ’ ομολογώ, τα φούσκωσα ποιητική αδεία,
    για να περάσει η ώρα μας, λέμε καμιά αηδία.
    Όμως δεν το περίμενα πως ήθελε να γίνει
    τ’ ανέκδοτό μου αφορμή ύμνου στην αντρειοσύνη.
    Εκεί ψηλά που έβαλες στον Δαεμάνο πήχη
    πρέπει, για ν’ ανταποκριθεί, να ‘χει μεγάλη τύχη.
    Η άτιμη πώς τα ‘φερε: το άλλο το Σαββάτο
    πάλι σκορπίδια θα πατώ μονάχος πάνω κάτω.»

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια κατσαρίδα ήταν η μοναδική παρέα του Παναγούλη στο κελί του, στις φυλακές της Αίγινας, όπως γράφει η Φαλάτσι στο «Ένας άντρας». Κι όταν ένας φρουρός την πάτησε επίτηδες και την έλιωσε, όχι από σαδισμό, έτσι όπως πατάμε τις κατσαρίδες όταν τις βλέπουμε, ο Παναγούλης όρμηξε έξαλλος να τον πνίξει. Κι ύστερα την έκλαψε, σαν να ‘χε χάσει άνθρωπο.

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    48. 🙂 🙂

    57. Γιάννη, καλοπόδαρος πε του 🙂
    Λαγό στο γλάκιο να πχιάνει ογλήγορα!

    70.Daeman Ευχαριστώ! (Με αναστεναγμό ανακούφισης -στεναχτερά 🙂 )

  76. daeman said

    Κατσαριδοφονίας κατσαριδοφωνία, σε στυλ καμπαρέ.

    Cockroach – Sleepytime Gorilla Museum

    O loathsome crawling thing
    Be done with your miniscule affairs
    O hungry creeping speck
    I release you from your cares
    Be gone, Roach!

    You live on carrion
    That’s outrageous
    You’re probably contagious
    Blind crippled and half-squashed
    and yet you carry on

    Your persistence is disgusting
    I could never find myself trusting
    A creature that would rather live
    in the trash than in the lawn
    Cockroach, your problems are not mine

    I love life but with you I draw the line
    Not to flaunt my superior design
    But next to you I’m practically divine
    Cockroach, your problems are not mine

    Προφανώς ακατάλληλο για κατσαριδόφοβους.

  77. daeman said

    Κατσαριδοφονίας κατσαριδοφωνία #2, τζαζεμένη.

    Out of My House, Roach – The Shuffle Demons

    Επίσης ακατάλληλο για κατσαριδόφοβους.

  78. daeman said

    Ωχ, βιασύνης λάθος το λίνκι στο 79. Ιδού το σωστό:

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άλλοι τρέμουν κι άλλοι …χορταίνουν

    >>στα σκορπιδάκια έστρεψα τη σάλτσα και το μπρίο.

  80. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε για την πολύωρην απουσία.

    50 Σα να μην ανοίγει ο λίκνος -αλλά ανοίγει αυτός στο 54

    52 Κατά συμπτωση τις προάλλες διάβαζα στην τελευταία Νέα Εστία τη συνέχεια της δημοσίευσης των επιστολών ΘΔΦ-Ρούφου

    57 Έτσι μπράβο!

    65 Α, ωραία, εντόπισες κι αυτό το δάνειο 🙂

    70 Αναρωτιέμαι αν έχει τη λέξη κάποιο λεξικό. Ο Δημητράκος δεν την έχει, τα νεότερα δεν τα κοιτάζω καν.

    74 Μπράβο Δαεμάνε, εξαιρετικές αμφότερες!

  81. daeman said

    Κατσαρίδες στην αραβική και ανατολίτικη παράδοση, μια επίκληση στον βασιλιά τους τον Κεμπικέτς σε παλιά χειρόγραφα και βιβλία, ώστε να μην τα φάνε οι υπήκοοί του:

    In Arabic and other eastern societies, sometimes a traditional method to protect books and scrolls was a metaphysical appeal to “Kabi:Kaj,” the “King of the Cockroaches.” By appealing to the king to protect a manuscript, cockroaches of less nobility (or lesser insects) would refrain from intruding on documents which could be eaten by the king only. Since many manuscripts were made with fish-glue, starch-paste, leather and other tasty substances, insect appetites were a constant and never ending problem to Arabic books and scrolls. A similar technique from Syria was to name the first and last page of a document or manuscript “The Page of the King of the Cockroaches”, in the hope that the Cockroach King will control all other insects. Translated appeals include “O Kabi:kaj, save the paper!”, “O Kabi:kaj, save this book from the worms!” and “O Kabi:kaj, do not eat this paper!” “In Maghribi manuscripts, the word appears in its evidently corrupt form, «Kaykataj» and is clearly used as a talisman… and mentions, after a certain Muhammad al-Samiri, that when one writes “Kaytataj” on the first and last folio of the book, one can be sure that worms will not attack it.”

    https://www.wikiwand.com/en/Cockroaches_in_popular_culture#/In_written_works

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?9105-%CE%9A%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82&p=110514&viewfull=1#post110514

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?6837-%CE%A6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B1-(%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9C%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%87%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF)&p=242187&viewfull=1#post242187

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?6837-Φανταστικά-όντα-(του-Μπόρχες-και-όχι-μόνο)&p=242268&viewfull=1#post242268

  82. Μαρία said

    82
    Ο Βοσταντζόγλου έχει τον τύπο στενακτικός.

  83. στις αντι-τραμπ πορείες με τα ροζ γατοσκουφιά συμμετείχε και ο Νικ Όφφερμαν, γνωστός για το ρόλο του λιγόλογου άντρα ρεπουμπλικάνου στη σειρά Parks and Recreation

  84. Πέπε said

    @31, 39:
    Δεν είναι έτσι Τζι. Πρέπει να λάβεις υπόψη σου τις συμβάσεις της τέχνης (εννοώ της εκάστοτε συγκεκριμένης μορφής τέχνης). Εδώ, ισχύει ότι δύο οποιαδήποτε φωνήεντα μπορούν να συνιζηθούν. *

    Για το Κιούπκιοϊ, εσύ λες ότι σου ακούγεται τρισύλλαβο, κιούπ-κιο-ι. Άρα, δεν έχεις (και πολύ σωστά) πρόβλημα με τα γιώτα στα δύο σημεία «κ + ι + φωνήεν». Άλλο τόσο δεν υπάρχει πρόβλημα και με το «κι» στο «κι ο ισόθεος»: πέντε συλλαβές, κι_ο – ι – σό – θε – ος, από τις οποίες η πρώτη με τη δεύτερη και η προτελευταία με την τελευταία, επειδή έχουν συνεχόμενα φωνήεντα (κι επειδή είμαστε σε έμμετρο λόγο που έχει ορίσει τις δικές του συμβάσεις) συνιζάνονται, οπότε τελικά βγαίνουν τρεις μετρικές συλλαβές.

    Τέλος, επειδή ανέφερες και τους επαγγελματίες της απαγγελίας, να επαναλάβω ένα γνωστό παράδειγμα με πραγματικά πολλές συνιζήσεις μαζεμένς, που ούτε ο επαγγελματίας κατάφερε να το πει σωστά:

    «Όρθιο πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες» (από το Μαχαίρι του Καββαδία): κανονικός δεκαπεντασύλλαβος στίχος, όπου όμως ο Μικρούτσικος που το μελοποίησε έβαλε δύο έξτρα χρόνους στη μουσική ειδικά αυτού του στίχου, αντίθετα από όλο το υπόλοιπο τραγούδι (που φυσικά αποτελείται από όμοιους 15σύλλαβους), για να πει ο Παπακωνσταντίνου ξεχωριστά το πλά-ι και το μακρι-ά. (Ο στίχος έχει μέσα στο πρώτο ημιστίχιο τρεις ποιητικές συνιζήσεις, και μία τέταρτη (σπαθιά) που είναι ούτως ή άλλως υποχρεωτική και εκτός ποίησης.)

    ______________
    *Δεν ξέρω αν έχει γραφτεί σε κάποια εγχειρίδιο μετρικής, αλλά πιστεύω ότι, ρητά ή υπόρρητα, υπάρχει και μία εξαίρεση: όταν έχουμε [i] + φωνήεν που και εκτός ποίησης θα μπορούσε να συνιζηθεί αλλά όμως δεν το κάνει, νομίζω ότι ο προσεκτικός και καλαίσθητος ποιητής / στιχουργός θα αποφύγει κι αυτός να το κάνει. Π.χ. ποι-ό-τη-τα: τέσσερις συλλαβές στον τρέχοντα πεζό λόγο, τέσσερις και στον έμμετρο.

    (Ακούω π.χ. τον στίχο «έχω περάσει αυτό το στάδιο / κι είναι το σπίτι μου άδειο» και κλωτσάω: πώς ριμάρειςρε κύριος το στά-δι-ο με το ά-δειο;)

  85. Πέπε said

    Να προσθέσω μάλιστα στο #86 ότι όλη αυτή η πρακτική των συνιζήσεων δε μου φαίνεται καθόλου να ξεκίνησε από κακοτεχνία και προχειρότητα στους ποιητές. Ακολουθεί την παράδοση του δημοτικού τραγουδιού, όπου οι χασμωδίες αποφεύγονται συστηματικά. Τα δημοτικά τραγούδια τραγουδιούνται, οπότε δεν υπάρχει και πολύ περιθώριο να είναι ένας στίχος υπέρμετρος ή λειψός, η μουσική θα τον προδώσει αμέσως.

    Στην έντεχνη ποίηση, όπως είναι αναμενόμενο, αυτό καλλιεργήθηκε σε βαθμό έως και εξεζητημένο.

    (Δε γνωρίζω βέβαια αν οι νεοέλληνες ποιητές είχαν και ξένα πρότυπα ν’ ακολουθήσουν στο συγκεκριμένο ζήτημα. Πιθανόν, αλλά χωρίς αυτό να αναιρεί το παραπάνω.)

  86. Πέπε said

    Τελευταία συμπλήρωση και κλείνω:

    Δεν ξέρω μήπως μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Ιακωβίδης θαωρούσε ότι ο Πάλλης το παρακάνει με τις συνιζήσεις και γι’ αυτό, από σατιρική σκοπιμότητα, το παρακάνει κι αυτός. (Με άλλα λόγια, βρίκσω κι ένα πιθανό ποσοστό δίκιου στον Τζι. 🙂 )

  87. sarant said

    84 Και ο Δημητράκος τον έχει αυτόν

    86 Εύστοχο αυτό με τον Καββαδία

    88 Μπα. Ο Ιακωβίδης μάλλον είναι γαλουχημένος με τις παλιές αντιλήψεις περί μουσικότητας.

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    17.>>σαν είδε τους
    Πέπε,δεν έχεις το συναντήσει 🙂 στην Κρήτη;
    Σαν είπε μου πως έρχεται,θα τον ανημένω
    Σαν είδα ντονε πως εβάσθιε ξύλο, εσύρθηκα οπίσω.
    Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει αυτός ο τύπος και σε μαντινάδα.

  89. Alexis said

    Εξαιρετική η παρωδία!
    Στίχος ζωντανός, φρέσκος και με χιούμορ, μας έφτιαξες τη μέρα Νίκο! (μέρα τρόπος του λέγειν, μόλις πριν από λίγο μπήκα και το διάβασα 🙂 )

  90. Alexis said

    Κάποιες μη αναμενόμενες συνιζήσεις, όταν ο ποιητής δεν το παρακάνει, δεν ενοχλούν, ίσα-ίσα που πιστεύω ότι ομορφαίνουν το στίχο, και δίνουν και μία προσωπική χροιά στο έργο.
    Μάλλον θα συμφωνήσω με τον Πέπε…

  91. # 33

    δηλαδή τα τραγούδια του Μανόλη είναι Χιωτικά και όχι χιώτικα !

  92. Alexis said

    #86, τέλος: Πέπε, το έχει κάνει και ο Λ. Παπαδόπουλος:
    «απόψε πήρε ά-δει-α
    και με την τσέπη ά-δεια»
    Εμένα προσωπικά δεν μ’ ενοχλεί σαν άκουσμα όταν το ακούω τραγουδισμένο, το θεωρώ τελείως επουσιώδες.

  93. spatholouro said

    Στεναχτερές (σαγίτες)/ στονόεντες ὀϊστοί

    Η λέξη που μάταια ψάχνει ο Νίκος στα λεξικά φαίνεται πως είναι εφεύρημα του Εφταλιώτη, στη μετάφρασή του της «Οδύσσειας».

    Η ομηρική λέξη είναι «στονόεις»=αίτιος στεναγμών/αλγεινός -και κατά Εφταλιώτη «στεναχτερός» (!!!)

  94. leonicos said

    Καταπληκτικό!Καταπληκτικό!Καταπληκτικό!Καταπληκτικό!Καταπληκτικό! κοκ

  95. Πέπε said

    @90:
    Έφη, αν εσύ με το ένστικτο της μητρικής γλώσσας λες ότι υπάρχει, τότε υπάρχει. Αλλά δεν το έχω ακούσει, ούτε στην Κρήτη ούτε όπου αλλού συνηθίζουν τις συντάξεις τύπου «έχω το, ξέρω το» κλπ..

    Αλλά, τι ακριβώς δεν έχω ακούσει; Σύνδεσμος + ρήμα + αντωνυμία, τουλάχιστον για ορισμένους συνδέσμους, σίγουρα πάει, π.χ. με το γιατί. Με μερικούς έχω την αίσθηση πως όχι, αλλά βέβαια μπορεί απλώς να μην έτυχε να το ακούσω. Αν πάει με όλους, τότε απλώς λάθος μου. Αν πάει με ορισμένους, δεν είμαι σίγουρος ποιοι είναι αυτοί.

    (Π.χ.: λέμε «να σε χαρώ», λέμε «χαρώ σε», αλά δε νομίζω να λέμε «να χαρώ σε», ή;)

    Αλήθεια, γραμματική του κρητικού ιδιώματος, που να κυκλοφορεί, και να είναι αξιόπιστη, γνωρίζει κανείς;

  96. Μαρία said

    94
    Όχι. Το πρόβλημα που επισήμανε ο Πέπε θα υπήρχε αν έπαιρνε «ά-δεια».

  97. Πέπε said

    @81 (έθνικ μεζέδες με έντομα):

    Έχω ένα φίλο, ας τον πούμε Βαγγέλη. Ο Βαγγέλης έχει ένα φίλο Μεξικάνο, που ζει εδώ. Κάποια φορά ο Μεξικάνος πήγε ταξίδι στην πατρίδα του, κι έφερε δώρο στον Βαγγέλη ένα βαζάκι με κάτι έντομα με τσίλι, τοπική σπεσιαλιτέ. Μάλλον πρέπει να είναι ένα είδος μικρού γρύλου, πάντως εμείς κατσαριδάκια τα είπαμε.

    Ο Βαγγέλης κρυφοαηδίασε, αλλά φανεροευχαρίστησε και τα πήρε. Μετά λοιπόν είχε αυτό το βαζάκι με τα κατσαριδάκια, και τι να το κάνει; Λέει: ποιος δεν είναι σιχασιάρης και την ψάχνει με περίεργα εδώδιμα; Ο Πέπε. Μου τα φέρνει λοιπόν πεσκέσι. Από περιέργεια δοκίμασα ένα εκείνη την ώρα. Είχαμε κι άλλη παρέα μπροστά. Άλλοι λέγαν ίου, άλλοι είχαν μια ελαφρά περιέργεια μπας και τρώγονται, αλλά περίμεναν να βγάλει κάποιος το φίδι από την τρύπα. Το έβγαλα λοιπόν εγώ. (Τρώγεται, μπορώ να πω, αλλά δεν ξετρελάθηκα κιόλας.) Ξεθάρρεψαν και καναδυό άλλοι και δοκίμασαν. Οι υπόλοιποι όλο και πιο έντονα εκφράζαν την αηδία τους. Πάνω σ’ αυτό, έτσι για τη φιγούρα, εγώ άρχισα να τα χάφτω δυο-δυο.

    Πέρασε λίγη ώρα, το βαρεθήκαμε το παιχνίδι.

    Μετά, μου έμεινε το υπόλοιπο βαζάκι, που ήταν ακόμη αρκετά γεμάτο. Λέω τώρα: τι θα το κάνω αυτό; Κάναμε τον χαβαλέ μας, αλλά σιγά μην κάτσω ποτέ στο σπίτι να φάω και τα υπόλοιπα. Ποιος δεν είναι σιχασιάρης και την ψάχνει με περίεργα εδώδιμα; Ο φίλος μου ο [ας τον πούμε Δημήτρη]. Του τα πάω λοιπόν πεσκέσι. Επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό (εκείνος να τρώει υπερθεματικότερα από μένα), και μετά τα έβαλε στο ντουλάπι. Του είπα μάλιστα (από την κεφαλή μου) ότι είναι καλός μεζές για την τεκίλα, και να κανονίσουμε μια μέρα να πάρουμε μια καλή τεκίλα και φίλους και να κάνουμε βραδιά με τα κατσαριδάκια. Ενθουσιάστηκε, να το κανονίσουμε οπωσδήποτε.

    Πέρασε λίγος καιρός, δεν κανονίσαμε τίποτε με την τεκίλα. Υπέθεσα ότι θα τα ‘φαγε σε κάποια άλλη φάση. Μετά το ξέχασα κι εγώ.

    Μετά από καναδυό χρόνια, ο Μεξικάνος ξαναπάει στο Μεξικό. Ξαναφέρνει κατσαριδάκια του Βαγγέλη. Τα κατσαριδάκια είχαν μάθει πλέον τον δρόμο: Μεξικό > Βαγγέλη > Πέπε, κι εγώ στον Δημήτρη.

    -Τι σου ‘φερα, τι σου ‘φερα!
    -Τι μου ‘φερες;
    -Κατσαριδάκια από το Μεξικό σαν την άλλη φορά!
    -Α, τέλεια! Κάτσε να τα βάλω μαζί με τα άλλα!

    Κι αν δεν τα πέταξε κανείς, ακόμα εκεί θα είναι. 🙂

  98. sarant said

    Ωραια ιστορία. Τα έντομα έχουν φοβερές πρωτεϊνες 🙂

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97. Πέπε, να κατέχεις το ή κάτεχέ το, ναι το λέμε.Ίσως και να γράφεται.Τ΄αφήνουμε κι αν το ανταμώσουμε ποθές θα το ξαναπούμε.
    99.Ξεράθηκα με την ιστορία σου! διότι απ΄αυτά τα χαζά που βρίσκει στο διαδίκτυο και μεταδίδει κανείς στην παρέα κείνη τη στιγμή για χάχανο,ήταν χτες το παρακάτω,όπου ΄ντάξει, βλακείες,αλλά σχολίασα ακριβώς την τεκίλα «Μα θα σου πει κάποιος το ποτό μου είναι η τεκίλα; Ασφαλώς μπιγκ λάμαξ 🙂 »
    http://www.oneman.gr/keimena/diabasma/listes/10-polu-sovares-endeikseis-oti-kapoios-einai-malakas.4487814.html

    100. >>Τα έντομα έχουν φοβερές πρωτεϊνες
    Νικοκύρη,αυτό φταίει, που είναι έντομα κι όχι θαλασσινά και δεν περνούν (από τον εγκέφαλο προς στόμα) δίκην καραβιδογαρίδας να τα δοκιμάσω. Στα βατραχοπόδαρα,λέω πως τόχω!

  100. Spiridione said

    98. Το ίδιο δεν είναι; Ο Φοίβος τραγουδά στά-δι-ο και ά-δειο.

  101. daeman said

    17, 90, 97: «σαν είδε τους να φτάνουν».

    Πέπε, όπως λέει η Έφη, επιβεβαιώνω ότι στο κρητικό ιδίωμα δεν είναι καθόλου σπάνια τέτοια σύνταξη όπου η αντωνυμία ακολουθεί αμέσως μετά το ρήμα, αλλά μάλλον ψωμοτύρι, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο πριν το ρήμα. Κι εμένα τουλάχιστον μου βγαίνει εντελώς φυσικά κι αυθόρμητα όταν μιλώ τα κρητικά. Δεν έχω δημοσιευμένα παραδείγματα πρόχειρα, αλλά τα έχω καταγραμμένα ανεξίτηλα στο μυαλό μου, στο μητροπατρικό μου ιδίωμα.

    Μα να χαρώ σε θέλω γω
    στη στράτα όντε βγαίνεις
    Στη βρύση πας για το νερό
    και κρούσταλλο προφταίνεις

    «Προφταίνει μια κι αρπάχνει τη κι η άλλη τριγυρίζει
    κι η άλλη την εκούντησε, να σηκωθεί, να κάτσει.»

    http://www.kritipoliskaihoria.gr/2014/03/blog-post_9232.html

  102. daeman said

    «γιατί κατέχεις το καλά, η γυναίκα τό λογιάσει
    θα κάμει ανέ και στέκεται ο κόσμος να χαλάσει»

    Φορτουνάτος
    https://books.google.gr/books?id=sOCFBAAAQBAJ&pg=PT31&lpg=PT31&dq=«κατέχεις+το»&source=bl&ots=Ci5PSKt1gt&sig=VbarkETmyYA5FMO7HdDG6Hx0WgI&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjKstjO1dbRAhVBWxoKHYTlDSsQ6AEImQEwFQ#v=onepage&q=%22%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%CF%84%CE%BF%22&f=false

  103. Πέπε said

    @101:
    Ε ναι βρε Έφη! Μπορεί να τρώμε κάνα κατσαριδάκι που και που, αλλά όχι και να πιούμε τεκίλα, μαλάκες είμαστε;

    (Ευχαριστώ για το λινκ, γέλασα πολύ με τον τίτλο.)

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Τα κείμενα του τεύχους (πρέπει να) είναι όλα γραμμένα από τον Βασίλειο Πετράκο, Γ.Γ. της Εταιρείας και της Ακαδημίας Αθηνών,

    Ο Βασ. Πετράκος διετέλεσε Έφορος των Aρχαιοτήτων Aττικής.Το 1975 ξανάρχισαν οι ανασκαφές στο Ραμνούντα από την Aρχαιολογική Eταιρεία υπό τη διεύθυνση του.H νέα ανασκαφή δηµοσιεύτηκε λεπτοµερώς σε ετήσιες αναλυτικές εκθέσεις στα Πρακτικά της Aρχαιολογικής Eταιρείας από το 1975 έως το 2002 και σε ειδικότερες µελέτες.
    http://www.archetai.gr/media/PDF/R/211.pdf

    Ίδρυσε το περιοδικό ο Mέντωρ, με το οποίο εκφράζεται η υπέρ των μνημείων πολιτική της Aρχαιολογικής Eταιρείας και προβάλλεται η ιστορία της ελληνικής αρχαιολογίας. Διευθύνει τα τέσσερα επιστημονικά περιοδικά και τη σειρά των μονογραφιών τις οποίες εκδίδει η Eταιρεία.
    http://www.archetai.gr/site/content.php?artid=1469

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105. Ε ναι! Δηλαδή όχι! 🙂 🙂
    Στον Κοσμά Κυνουρίας ένα είδος άγριου χόρτου σαν γλυκό ραδίκι τα λένε κατσαρίδες,προφανώς επειδή τα φυλλαράκια τους είναι κατσαρά.Σ΄αυτές τις κατσαρίδες λέμε ναι!
    Οι άλλες έχουν κατοχυρώσει την εικόνα:

  106. Γς said

    Εγώ πάντως την κατσαρίδα την έλεγα πάντα κατσαρίθρα γιατί έτσι την είχα μάθει. Ετσι θαρρώ την έλεγε η μάνα μου.

    Μέχρι που κάποτε θεώρησα λανθασμένη αυτή την ονομασία και δεν την ξαναείπα έτσι.

    Ομως λέγεται και κατσαρίθρα. Την έχει ακούσει κανείς;
    Και που αλήθεια; Ποιος ξέρει;

  107. Hormigas culonas (με εύκολη ετυμολογία!) από την Cartagena της Κολομβίας, που λέγαμε χτες. Τα βρίσκεις παντού στην χώρα, όπως και για δωράκι στα αεροδρόμια.

  108. Για το πολύ αμφωραίο σκιτσάκι του Ιακωβίδη
    θα πρότεινα και το
    Κατσαρίς (-ίδος)

  109. spatholouro said

    Δύο πολύ καλές δουλειές του Πετράκου που πολύ και σε πολλά μου άνοιξαν τα μάτια:

    «Ιδεογραφία της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας», ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ 1987, σ. 25 – 197.

    «Η περιπέτεια της ελληνικής αρχαιολογίας στον βίο του Χρήστου Καρούζου» (1995)

  110. κουτρούφι said

    #107. Έφη, τέτοιο χόρτα έτσι όπως το περιγραφεις (σαν άγρια ραδίκια με κατσαρά φύλλα) υπάρχει και στη Σίφνο και σε άλλα νησιά. Ίσως είναι το ίδιο. Για την ονομασία του, κρατάμε την κατάληξη «-ρίδες» αλλά αλλάζουμε το πρόθεμα σε «μουνα-» (και συγγνώμη δηλαδή)

  111. spatholouro said

    «σαν είδε τους»
    Α. Πάλλης από τη μετάφραση του Κατά Μάρκον -ή μάλλον κατά το Μάρκο («και σαν είδε τους πως τυρρανιούνται λάμνοντας»)

  112. spatholouro said

    Άρα ο Ιακωβίδης «τσίμπησε» και από Εφταλιώτη αφενός, αλλά και από Πάλλη αφετέρου, αλλά από τη μετάφραση της «Νέας Διαθήκης», και, εάν ψειριστεί περισσότερο η παρωδία παρωδίας, ενδεχομένως να βρεθούν και άλλα δάνεια από αλλού…

  113. sarant said

    113-114 Και βέβαια οι μιμήσεις είναι ένα είδος όπου τα δάνεια επαινούνται!

  114. ...!? said

    @107,112
    Αν αυτό που λέτε είναι το ραδίκι το κατσαρό, τότε μιλάτε γιά το ταράξακο. Taraxacum officinale.

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    112.Κουτρούφι,δε θα βάλουμε τώρα λογοκρισία στην παράδοση! 🙂 Στα Χανιά έχουνε τις βυζοσυρίδες (κουρνοβύζα σ΄εμάς) ένα τρυφερό χαμόχορτο με κονδυλώδες ρίζωμα που γίνεται και πιτούλες.
    112/116. Στα άγρια χόρτα,προσέχω τώρα, έχουμε κάμποσα με ονόματα σε -ιδες.Στην ντοπιολαλιά μου, χαμόχορτο με σγουρά φύλλα έχουμε τις σταρίδες.’Υστερα ακολουθούν πικραλίδες, κουκολαχανίδες, χοιρομουρίδες, λαμαρίδες, λαψανίδες.
    Ταραξάκοι (με υποκατηγορίες) είναι θαρρώ γενικά τα άγρια ραδικοειδή.Το σταμναγκάθι, που έγινε σταρ πλέον, είναι κυρίως οι φουντίτσες του ραδικιού αυτού πάνω στο θαμνάκο του, φυσικά τρώγεται κι όταν είναι ακόμη κατάχαμα αλλά δεν το χαραμίζουμε έτσι, πριν αναπτυχθεί. Επίσης ανάλογα με το μέρος και την εποχή, το ίδιο χόρτο έχει άλλη νοστιμιά. Τα ορεσίβια αγριοράδικα τα λιόλουστα και χιονοδροσισμένα μπορεί να είναι πικρότερα μα νοστιμότερα. Τα ξερικά παραθαλάσσια,με την αλμύρα και το ιώδιο,άλλη γευστική ταραχή.

    Πάμε για αγριαγκινάρες και γιαλοράδικο στο επίκαιρο βρουβολόημα; (βρούβες λέμε μεις όλα τα άγρια βρώσιμα χόρτα)
    Στον Κάβο Σίδερο, μεθαύριο 4 Φλεβάρη επιτρέπεται κι ανοίγουν για λίγες ώρες τα σύρματα για τη λειτουργία.
    Οι εκδρομείς συνδυάζουν την επίσκεψη τους στον Άγιο Ισίδωρο στο ακρωτήρι Κάβο Σίδερο με το μάζεμα άγριων λαχανικών όπως της αγριαγκινάρας που αυτή την εποχή αφθονεί και του γιαλοράδικου, όπως λένε στην περιοχή το σταμναγκάθι. Το «βρουβολόημα» του Αγίου Ισιδώρου αποτελεί έθιμο αφού μία και μοναδική φορά το χρόνο μπορούν να επισκεφτούν την περιοχή που βρίσκεται μέσα στην ναυτική βάση. Ελάχιστοι είναι οι επισκέπτες που επιστρέφουν με άδειες τσάντες. Παρά το γεγονός ότι είναι εκατοντάδες οι επισκέπτες και οι γεμάτες τσάντες με γιαλοράδικο, η περιοχή διαθέτει μεγάλες ποσότητες και ικανοποιεί όλους τους προσκυνητές.
    http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2013/02/blog-post_8129.html

  116. ΠαπαΣτρουμφ said

    Από το Μεξικό, ακριδάκια, όχι κατσαριδάκια: https://en.wikipedia.org/wiki/Chapulines
    Παραείναι αλμυρά για το γούστο μου, αλλά τα τρώνε σα πασατέμπο, που επίσης παραείναι αλμυρός για τα γούστα μου, οπότε εντάξει. Και — ως αλμυρό μεζεδάκι — συνοδεύεται άψογα από mezcal (το αντίστοιχο τσίπουρο, από κάκτο αντί για σταφύλια–ό,τι έχει ο καθένας πρόχειρο για απόσταξη).
    https://en.wikipedia.org/wiki/Mezcal

  117. Ριβαλντίνιο said

    Είχα διαβάσει ένα κόμικ στο ΒΑΒΕΛ, το οποίο ήταν πολύ ωραίο. Υποτίθεται ότι μια οικογένεια έφυγε για διακοπές και βρήκαν ευκαιρία οι κατσαρίδες του διαμερίσμτος να ξεσαλώσουν. Χωρίστηκαν όμως στα δύο : σε κομμουνιστικές και καπιταλιστικές κατσαρίδες. Αρχηγός των πρώτων ήταν μια κατσαρίδα του είδους Στάλινους Γκουλάγκιους (ή κάπως έτσι) και των δεύτερων μια κατσαρίδα του είδους Πλανητάρχιους Φακγίογλους (ή κάπως έτσι). Οι καπιταλιστικές κατσαρίδες είχαν καταλάβει όλες τις πλουτοπαραγωγικές περιοχές του σπιτιού (κιουζίνα κ.λπ.), ενώ οι κομμουνισιτκές είχαν ξεμείνει με τα πιο φτωχά μέρη (σαλόνι κ.λπ.). Συναντιόντουσαν όμως σε ουδέτερες περιοχές και αντάλλαζαν απειλές :

    -Τα λαϊκά τάνκς μας θα σας συντρίψουν.
    -Το σάπιο σύστημά σας θα καταρρεύσει εκ των έσω.

    Τελικά , ψέκασαν στα υπόλοιπα διαμερίσματα που δεν έλειπαν οι ένοικοι και όλες οι κατσαρίδες της πολυκατοικίας μετανάστευσαν στο κλειστό διαμέρισμα. Γίνανε όλα κουλουβάχατα απ’τους «λαθρέποικους»… 🙂

  118. sarant said

    118 Βρε καλώστον!

  119. Raf said

    Μια ξεκάρφωτη ερώτηση, μιας και εξεταζόμαστε στην Οδύσσεια την Πέμπτη: η ομηρική γλώσσα (λεξιλόγιο, τύποι κτλ) μιλιόταν ευρέως από τον λαό;

  120. Πέπε said

    @118:
    Μπορεί να ‘ταν κι αυτά (#99) – δεν παίρνω όρκο. Το κοκκινωπό χρώμα γνωστό μού φαίνεται. Η φάτσα του εντόμου, δεν ξέρω. Η γεύση ήταν κάπως αλμυρή αλλά, κυρίως, ελαφρώς καφτερή.

  121. sarant said

    121 Νομίζω ότι πρόκειται για γλώσσα πεποιημένη, οπότε όχι. Τις προάλλες είχαμε μάλιστα αναφέρει ότι στην κλασική Αθήνα πολύς κόσμος δνε καταλάβαινε τις δύσκολες ομηρικές λέξεις.

  122. Μαρία said

    123
    Πρόκειται για τεχνητή γλώσσα μείγμα ιωνικής και αιολικής διαλέκτου με περισσότερα τα ιωνικά στοιχεία, που φτιάχτηκε για τις ανάγκες της επικής ποίησης.

  123. Raf said

    Ευχαριστώ θερμά!

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123/124 Κι εμείς ευχαριστούμε!

  125. Μαρία said

    121
    Ποιος σας εξετάζει;

  126. ...!? said

    @117
    Κιχώρια γενικά είναι τα ραδικοειδή κι έχουν μπλέ λουλούδι. Τα ταράξάκο έχουν κίτρινο.

  127. Raf said

    121
    Αθηνά Καβουλάκη, Φιλολογία στο Π. Κρήτης – εγώ ανήκω στο Ιστορίας & Αρχαιολογίας.

  128. Raf said

    Στο 127 πήγαινε το σχόλιο. 🙂

  129. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    128. Εξαιρετικά! Γι’ αυτό κιχώριο αγκαθωτό ,Cichorium spinosum, το σταμναγκάθι με τα ανθάκια του τα ουρανί. Ευχαριστώ!Πολύ πρακτικό αυτό με το χρώμα του λουλουδιού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: