Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 20 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 31 Ιανουαρίου, 2017


Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η τρίτη και τελευταία από το έβδομο κεφάλαιο που έχει τον τίτλο «Η ανασύνθεση των επών – Το ταξίδι του Αριστέα». Τόσο σε τούτο το κεφάλαιο (που σήμερα ολοκληρώνεται) όσο και στο επόμενο θα δούμε τους τέσσερις φίλους να διαβάζουν τη νεοελληνική μετάφραση των Επών, που έφτασαν στα χέρια τους εκεί που δεν το περίμεναν. Αναπόφευκτα, η δράση δεν προχωρεί και τα κεφάλαια είναι κατάφορτα από ιστορικές αναφορές. Ίσως κάποιοι το βρουν βαρετό.

Διευκρινίζω ότι δεν έχει σωθεί αραβικό ή άλλο κείμενο των Αριμάσπειων Επών, πρόκειται για μυθοπλαστικό εύρημα του πατέρα μου! Συνεχίζουμε λοιπόν με την ανάγνωση των Επών, που τα αντέγραψε ο κύριος Αντωνάκης κρυφά από τον Χρήστο και τα έδωσε στους τέσσερις φίλους.

[Είχαμε σταματήσει σε μια διακοπή της ανάγνωσης και συνεχίζουμε]

mimis_jpeg_χχsmallΠϊσω από τα Ριπαία όρη και πέρα από τις χώρες των Θυσσαγετών, των Ιυρκών και των Αγριππαίων, υπάρχει αχανής έκταση, σκοτεινή και γεμάτη με πούπουλα πουλιών, την οποία κατοικούν κακοποιά πνεύματα και γι΄ αυτό αποφύγαμε να τη διασχίσουμε. Στρεφόμενοι προς νοτιοανατολικά μπήκαμε σε χώρα επίπεδη και άδενδρη. Χρειάστηκε να περάσουμε πλατιά ποτάμια και να γνωρίσουμε λαούς που ζούνε στην κατάσταση των ζώων.  Δε χτίζουν κατοικίες, δεν έχουν άρχοντες και νόμους, ούτε πιστεύουν σε θεούς ή δαίμονες. Είναι ντυμένοι με προβιές και το χειμώνα αλείβονται με λίπος ζώων, που τους προστατεύει από το κρύο. Δε γνωρίζουν να πλάθουν και να ψήνουν τον πηλό και έτσι τα σκεύη τους είναι όλα από φλοιούς δένδρων ή από πετσιά. Για να ετοιμάσουν το φαγητό τους πυρακτώνουν σε μεγάλες φωτιές πέτρες, που τις ρίχνουν κατόπιν σε δερμάτινους ασκούς γεμάτους νερό που μ΄ αυτόν τον τρόπο ζεσταίνεται. Δε μπορέσαμε να συνεννοηθούμε μαζί τους σε καμιά γλώσσα παρά μόνο με νοήματα και χειρονομίες. Στη χώρα των άγριων αυτών ανθρώπων υπάρχουν βράχοι από συμπαγές αλάτι και έρχονται άνθρωποι από τόπους μακρινούς, που σπάνε με πέτρινα πελέκια αυτούς τους βράχους και μεταφέρουν αυτό το αλάτι στον τόπο τους, όπου είναι πιο πολύτιμο και από το χρυσάφι.

Ύστερα από πορεία τριάντα ημερών μπήκαμε σε χώρα δασώδη και ορεινή, γεμάτη μεγάλες λίμνες, που τη διασχίζουν ορμητικά ποτάμια με καθαρό και γάργαρο νερό. Είναι χώρα μεγάλη, που χρειάζεται ενός μηνός πορεία με άλογο για να τη διασχίσεις. Την κατοικούν οι ευγενικοί και δίκαιοι  Ισσηδόνες και την κυβερνούν οι γενναίες και τολμηρές γυναίκες τους, που μπαίνουν επικεφαλής ακόμη και σε εκστρατείες. Όταν μια γυναίκα αναλάβει την ηγεσία της φυλής της, είτε για να την οδηγήσει σε πόλεμο είτε για να την κυβερνήσει σε έργα ειρηνικά, της χαράζουν στο αριστερό της μπράτσο, κοντά στον ώμο με τρόπο ανεξίτιλο, το έμβλημα της γενιάς της,  που είναι συνήθως κάποιο άνθος ή πουλί.  Στους Ισσηδόνες οι γυναίκες είναι τελείως ελεύθερες. Μπορούν να παντρευτούν ταυτόχρονα πολλούς άντρες και αν το επιθυμούν μπορούν να δεχτούν στο κρεβάτι τους κάθε ξένο που περνά από τη χώρα τους. Ο επισκέπτης κρεμά στην είσοδο του σπιτιού, όπου φιλοξενείται, τον μανδύα του και μένει όσον καιρό επιθυμεί, απολαμβάνοντας κάθε περιποίηση από τις γυναίκες, ενώ οι άντρες του σπιτιού φεύγουν και πάνε αλλού και επιστρέφουν όταν δούνε ότι ο μανδύας του ξένου δεν κρέμεται πια στην είσοδο του σπιτιού τους.

Οι Ισσηδόνες κατοικούν σε μεγάλα μακρόστενα σπίτια, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται η αίθουσα με την εστία και από τις δυο μεριές της δωμάτια όπου διαμένει η γυναίκα με τα παιδιά της. Οι άντρες μένουν σε χωριστό τμήμα του μεγάλου σπιτιού και σε άλλα οι έφηβοι και οι παρθένες κοπέλες.

Ο δεύτερος χειμώνας του ταξιδιού μάς βρήκε στη χώρα των Ισσηδόνων. Το άρμα σου Φοίβε χάθηκε από τον ουρανό και από το άντρο του στα Ριπαία όρη βγήκε ο παγερός Βορέας και κάλυψε όλη τη χώρα. Απολαύσαμε τη θαλπωρή της φιλοξενίας των Ισσηδόνων γυναικών και καθισμένοι γύρω από τη φωτιά που έκαιγε στο κέντρο της αίθουσας του σπιτιού όπου μέναμε, ακούγαμε επί μέρες να μας διηγούνται ιστορίες για τους παλιούς καιρούς.

Γιατί πολλές γενιές πιο πριν, στα χρόνια τα παλιά, οι ευγενικοί Ισσηδόνες ζούσαν ανατολικότερα, αλλά τους έδιωξαν από την πρώτη τους πατρίδα οι ατρόμητοι Αριμασποί, όταν εκείνους τους κυνήγησαν οι χρυσοφύλακες Γρύπες, οι φρουροί του χρυσού, που αφθονεί στον Βορρά. Τότε οι Ισσηδόνες ήρθανε σ΄αυτή τη χώρα, εκτοπίζοντας τους παλαιότερους κατοίκους τους, τους θείους Θυσσαγέτες και αυτοί με τη σειρά τους μετακινήθηκαν στη χώρα των Σαυροματών και των Σκυθών. Σήμερα όμως η ειρήνη βασιλεύει στις αχανείς αυτές εκτάσεις και μόνο οι ατρόμητοι Αριμασποί συνεχίζουν τον ασταμάτητο πόλεμό τους με τους φοβερούς Γρύπες.

Μας είπαν και τραγούδια, που ιστορούσαν τα κατορθώματα που έκαναν οι ένδοξες βασίλισσες του λαού των Ισσηδόνων, η Ζαρίνα και η Σπαρέτρα, όταν ηγήθηκαν σε νικηφόρες εκστρατείες κατά των θείων Θυσσαγετών και των άγριων λαών, στα δυτικά της χώρας τους. Μάθαμε ακόμα για τα παράδοξα έθιμά τους, ορισμένα από τα οποία  μας προκάλεσαν αποτροπιασμό.

Όταν πεθάνει ο πατέρας ή η μητέρα, τα παιδιά τους δεν τους θάβουν, γιατί το θεωρούν μεγάλη αμαρτία να τους παραδώσουν στο χώμα και να γίνουν τροφή των σκουληκιών, ούτε τους καίνε, γιατί με το κάψιμο χάνεται η ψυχή τους. Οι Ισσηδόνες τεμαχίζουν το πτώμα του γονιού τους και αναμιγνύοντας το με κρέατα προβάτων και βοδιών, το μαγειρεύουν και το τρώνε. Έτσι πιστεύουν ότι οι γονείς τους ξαναγυρίζουν μέσα από τα σώματά των παιδιών τους στη ζωή. Τα δε κρανία των νεκρών γονιών τους, αφού τα καθαρίσουν, τα επιχρυσώνουν, τα στολίζουν με πολύτιμα πετράδια και κατόπιν τα προσκυνούν σα να είναι αγάλματα θεών.

Όταν το άρμα σου ω Φοίβε ξαναπέρασε από τα βουνά των Ισσηδόνων, κάνοντας τα χιόνια να λιώσουν, αποφασίσαμε να φύγουμε από τη φιλόξενη χώρα τους και, διασχίζοντας την απέραντη έρημο και την πλατιά χώρα των ατρόμητων Αριμασπών, να φτάσουμε ως τους πιστούς σου, τους υπέροχους Υπερβόρειους. Όμως φτάνοντας στα όρια της χώρας, εκεί που αρχίζει η μεγάλη έρημος, αναγκαστήκαμε να μείνουμε ως την επόμενη άνοιξη, στη φιλόξενη χώρα των Ισσηδόνων, περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος που είχανε ανοίξει οι γείτονές τους,, οι ατρόμητοι Αριμασποί με τους Γρύπες που φυλάνε το χρυσάφι του Βορρά.

“Σταμάτα το διάβασμα, με διέκοψε ο Δημήτρης.  γιατί έχω μαζέψει πολλές παρατηρήσεις και να μην τις ξεχάσω. Είναι χαρακτηριστική η περικοπή που αναφέρει μια χώρα που ο αγέρας ήταν γεμάτος με πούπουλα πουλιών”.

“Την αναφέρει και ο Ηρόδοτος, που την ονομάζει πτεροφόρο”, παρατήρησε η Μαργαρίτα

“Προφανώς θα ήταν μια περιοχή με συνεχή και έντονη χιονόπτωση, που θα εντυπωσίασε τους πρώτους Έλληνες ταξιδιώτες, ασυνήθιστους σε παρόμοια φαινόμενα, γιατί βέβαια αυτά τα “πούπουλα” ήταν νιφάδες χιονιού”.

Είναι αξιοσημείωτα, συνέχισε, τα όσα αναφέρονται στην επιβίωση μητριαρχικών θεσμών στους Ισσηδόνες.

“Μόνο που εγώ κατ’ αρχήν διαφωνώ με τον όρο μητριαρχία”, λέει η Μαργαρίτα

“Γιατί, είναι το αντίστοιχο της πατριαρχίας”.

“Μα δεν υπήρξε κυριαρχία των γυναικών αντίστοιχη με την πατριαρχική εξουσία των ανδρών”

“Δηλαδή θεωρείς τον όρο φεμινιστικό;” την πείραξε η Λασκαρίνα

“Όχι φεμινιστικό, τον θεωρώ λανθασμένο. Ο σωστός όρος είναι μητρογραμμική κοινωνία ή κοινωνία μητρικού δικαίου. Πατριαρχία υπήρξε, μητριαρχία όμως όχι. Στις κοινωνίες του μητρογραμμικού τύπου δεν κυβερνούσαν οι γυναίκες ή μάλλον δεν κυριαρχούσαν οι γυναίκες, ούτε ήταν υποταγμένοι σ’ αυτές οι άντρες, όπως έγινε κατ’ αντίστροφη τάξη στην πατριαρχία. Στις μητρογραμμικές κοινωνίες οι γυναίκες ήταν οι θεματoφύλακες της παράδοσης, οι πραγματικές μητέρες της φυλής και οι οργανώτριες της ζωής της κοινότητας. Δεν είχαν όμως υποταγμένους τους άντρες”.

“Μου φαίνεται πως έχεις  δίκιο”, παραδέχτηκε ο Δημήτρης.

“Πάντως οι Ισσηδόνισσες περνούσαν καλά, ε Μαργαρίτα;” λέει η Λασκαρίνα κι όλοι γελάσαμε.

“Δεν είχαν μόνο οι Ισσηδόνες κοινωνία μητρογραμμικού τύπου”, συνέχισε η Μαργαρίτα. “Πιο μπροστά διαβάσαμε για τους γυναικοκρατούμενους Σαυρομάτες. Και ξέρετε κάτι; τον καιρό που οι γυναίκες είχαν το πάνω χέρι οι άνθρωποι ζούσαν στον Χρυσόν Αιώνα. Δε γίνονταν πόλεμοι και η ζωή τους ήταν άνετη και σε αρμονία με τη φύση. Ο Ησίοδος όταν μιλάει με φανερή μελαγχολία για τη χρυσή εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί, απηχεί κατά κάποιον τρόπο την αχνή ανάμνηση της μητρογραμμικής κοινωνίας”.

“Κάτι ανάλογο ίσως να απηχεί και ο εβραϊκός μύθος για τον απωλεσθέντα Παράδεισο”, είπε συλλογισμένα ο Δημήτρης.

“Φαίνεται πως, σε κάποια φάση της εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας, το γυναικείο φύλο υπέστη μιαν ιστορικήν ήττα και από ρυθμιστές της οικονομίας και θεματοφύλακες της παράδοσης, γίναμε σκλάβες των ανδρών”, είπε η Μαργαρίτα.

“Και επί πλέον οι άντρες με μύθους σαν της Εύας με το φίδι ή της Πανδώρας με το κουτί της, ρίξανε στις γυναίκες το φταίξιμο για την απώλεια του Χρυσού Αιώνα. Ά ρε φαλλοκράτες τι μας κάνατε”, συμπλήρωσε η Λασκαρίνα γελώντας.

“Για να ξαναγυρίσουμε στα Έπη”, τους λέω, “οι Ισσηδόνες ήταν σκυθικός λαός, δεν ήταν νομάδες κτηνοτρόφοι σαν τους Σαυρομάτες και  τους Θυσσαγέτες αλλά μονίμως εγκατεστημένοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Πήγα στη Γεννάδειο και έψαξα στο λεξικό Πάουλυ-Βισόβα, όπου βρήκα ενδιαφέροντα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τα όσα διαβάζουμε. Τους Ισσηδόνες τους μνημονεύουν πολλοί συγγραφείς. Οι λίγοι στίχοι των Αριμασπείων Επών που αναφέρει ο Τζέτζης στις Χιλιάδες του ακριβώς για τους Ισσηδόνες, που τους λέει Ισσηδούς, μιλάνε. Αλλά και ο Πτολεμαίος τους αναφέρει, ως μέγα έθνος εν χώρα Σηρική, δηλαδή κοντά στην Κίνα. Η χώρα τους μάλιστα χωρίζόταν σε Ισσηδόνα Σκυθική και Ισσηδόνα Σηρική και ήταν ορμητήριον των εις Σήραν εμπορευομένων. Συγγενείς με τους Ισσηδόνες ήταν οι γείτονες τους Μασσαγέτες, που σύμφωνα με τον Πτολεμαίο κατοικούσαν: πέρην του Αράξεω ποταμού, αντίον Ισσηδόνων ανδρών.  Οι Πέρσες τους ταύτιζαν με τους Σάκες και τους Μασσαγέτες. Η πρώτη ονομασία φαίνεται ότι αφορούσε το τμήμα των Ισσηδόνων, που είχαν υποτάξει και η δεύτερη τους ανυπότακτους, οι οποίοι κάποτε, όταν ο Κύρος ο Μέγας εξεστράτευσε επί Μασαγέτας τε και Ισσηδόνας, αντιστάθηκαν ηρωικά έχοντας  επικεφαλής τη βασίλισσά τους Τόμυρη, νίκησαν τους Πέρσες και σκότωσαν τον Κύρο. Οι Σάκες εξ άλλου αναγκάστηκαν να πάρουν μέρος στις εκστρατείες του Δαρείου κι του Ξέρξη κατά της Ελλάδας. Ο Αισχύλος, μου φαίνεται, στους Πέρσες,  τους ονομάζει προβατοβοσκούς. Κατοικούσαν στα βουνά του Παμίρ και του Σιν Κιάγκ, ανάμεσα στη σημερινή Σοβιετική Ένωση και στην Κίνα”.

“Για προχώρα παρακάτω” μού  ΄κοψε τη φόρα ο Δημήτρης.

Συνέχισα

 Πέρα από τη χώρα των ευγενικών Ισσηδόνων, που οι ίδιοι ονομάζουνε Στέγη του Κόσμου, πίσω από τα Χρυσά όρη και πέρα από την αχανή έρημο, βρίσκεται η χώρα των ξανθών Αριμασπών, των ευγενών ιππέων και ιπποδαμαστών. Άνθρωποι δεν είναι εύκολο να διασχίσουν αυτή την έρημο, που απλώνεται ανάμεσα στις δύο χώρες και μονάχα οι ατρόμητοι Αρμασποί καλπάζουν ακούραστοι στα απέραντα εδάφη της. Για να μην τους ενοχλεί η άμμος, έχουν καλυμμένο ολόκληρο το σώμα τους, μαζί με την κεφαλή τους αφήνοντας να φαίνεται μονάχα το ένα μάτι τους. Γιαυτό και οι γείτονές τους τους ονομάζουν και μονόφθαλμους.

Οι Αριμασποί είναι οι μόνοι από τους κατοίκους αυτών των περιοχών, που δεν φοβώνται τους Γρύπες. Είναι δε οι Γρύπες φοβερά τέρατα με κορμί λιονταριού και με  φτερούγες και κεφάλι αετού. Φτερά σκεπάζουν το κορμί τους και τρομερή είναι η δύναμη των νυχιών και του ράμφους τους. Τα νύχια των ποδιών τους είναι τόσο μεγάλα, καμπυλωτά και κοίλα, που με αυτά οι Αριμασποί φτιάχνουν κούπες για να πίνουν τα ποτά τους. Όπως τα πουλιά και οι Γρύπες χτίζουν φωλιές πάνω σε απόκρημνους βράχους αλλά όχι με συνηθισμένα ξύλα και ξερόχορτα όπως όλα τα πουλιά παρά με κομμάτια ατόφιου χρυσού, που τα μαζεύουν από τις όχθες ενός μεγάλου και πλατυού ποταμού, που διασχίζει τη χώρα τους. Κι ακόμα δε γεννούν τα συνηθισμένα αυγά, όπως τα άλλα πουλιά αλλά αυγά αχάτινα.

Εξ αιτίας του χρυσού που υπάρχει στις φωλιές των Γρυπών, πολλοί ριψοκίνδυνοι και άπληστοι κυνηγοί, επιχειρούν να φτάσουν ως εκεί αλλά τα κόκαλα που είναι σπαρμένα στους γύρω βράχους μαρτυρούν την αποτυχία τους. Γιατί οι Γρύπες περιφρουρούν άγρυπνα τις φωλιές τους και κρατάνε μακριά τους κάθε ληστή και πλιατσικολόγο. Θέλοντας να απομακρύνουν όσο το δυνατό περισσότερο την απειλή των ανθρώπων, οι Γρύπες έδιωξαν παλαιότερα τους Αριμασπούς από τη χώρα τους αλλά και σήμερα ακόμη συνεχίζουν να ερημώνουν τα εδάφη που βρίσκονται γύρω από τις φωλιές τους, δημιουργώντας γύρω τους μια πλατιά ζώνη όπου άνθρωπος δε μπορεί να ζήσει, γιατί δε βρίσκει τίποτα για να τραφεί. Έτσι όμως οι Γρύπες βρίσκονται σε αδιάκοπη και ανειρήνευτη διαμάχη με τους Αριμασπούς, που θέλουν να ξαναπάρουν πίσω τα μέρη τους και κάθε τόσο ξεσπά αληθινός πόλεμος ανάμεσα στους ανθρώπους και τα τέρατα. Το ίδιο έγινε σαν φτάσαμε στη χώρα των Ισσηδόνων. Ο πόλεμος που ξεκίνησαν οι Αριμασποί με τους Γρύπες, εκστρατεύοντας εναντίον τους πανστρατιά, συνεχιζόταν αμφίρροπος πολλούς μήνες τώρα.

Πέρα δε από τη χώρα των Αριμασπών απλώνεται η πολύυδρη χώρα των θείων Υπερβορείων, ο τελικός του ταξιδιού μας προορισμός. Στη χώρα αυτήν είχες οδηγήσει ω Μουσηγέτη, πριν από αμνημόνευτα χρόνια τους Υπερβόρειους, λυτρώνοντας τους από τα ανυπόφορα κρύα, τις ατέλειωτες νύχτες  και τους παγερούς χειμώνες της πρώτης τους πατρίδας. Γιατί στη χώρα όπου τους εγκατέστησες, το άρμα του Φοίβου περνά κανονικά και τη θερμαίνει, οι χειμώνες είναι ήπιοι και οι παγεροί άνεμοι δεν την αγγίζουν.

Εκεί περνάς τους χειμώνες σου και ξανάρχεσαι την άνοιξη στη Δήλο και στους Δελφούς, πάνω σε άρμα ιπτάμενο, που το σέρνουν κύκνοι. Και οι πιστοί σου τότε γιορτάζουν τα Θεοφάνια.

         Σταμάτησα το διάβασμα.

“Στο σημείο αυτό, τους λέω, σταματά το Ταξίδι του Αριστέα, τουλάχιστον κατά την αραβική έκδοση. Φαίνεται πως δεν έφτασε ποτέ στη χώρα των Υπερβορείων κι ας ήταν αυτός ο στόχος του. Ακολουθεί ο Ύμνος στον Απόλλωνα, η Γρυπομαχία, που, χάρη στον κύριο Αντωνάκη τα έχουμε, και τα Δώρα των Υπερβορείων, που μας λείπουν.

Νομίζω όμως πως είναι αρκετά για σήμερα. Τι λέτε;. Συνεχίζουμε ένα άλλο βράδυ”.

 

Advertisements

82 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 20 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. ilias said

    Επιτέλους Αριμασποί. Σύνδρομο στέρησης θα παθέναμε.

  2. Αυτό με το βράσιμο δια πέτρας έχει βρεθεί ανασκαφικά, νομίζω, στο Τσατάλ Χογιούκ. (Και τα συνήθεια των Ισσηδόνων πρέπει να είναι παρμένα από τον Μάρκο Πόλο, ο οποίος σημειώνει στο αντίστοιχο σημείο ότι «αυτή η επαρχία, όπως καταλαβαίνετε, συνιστάται ιδιαίτερα για επίσκεψη σε νεαρούς ταξιδιώτες»).

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια και τις επιβεβαιωτικές πληροφορίες.
    Φοβερή μέθοδος με τις πέτρες.

  4. Corto said

    Καλημέρα!

    Αν δεν έχει σημειωθεί σε κάποια προηγούμενη δημοσίευση, αξίζει να θυμηθούμε ότι χιλιετίες μετά τον Αριστέα ένας άλλος Έλληνας εξερεύνησε τα μυστηριώδη μέρη της Κεντρικής Ασίας.
    Ήταν ο Παναγιώτης Ποταγός, για τον οποίο ο Φώτης Κόντογλου έγραψε ένα εκτενές αφήγημα. Όπως τα αριμάσπεια έπη, έτσι και τα περιηγητικά κείμενα του Ποταγού είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό απωλεσθέντα.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%82

  5. 2-3
    http://www.catalhoyuk.com:8080/archive_reports/1999/ar99_16.html

  6. Babis said

    Καλή η μέθοδος με τις πέτρες αλλά θα πρέπει να είσαι σίγουρος ότι δεν είναι ασβεστολιθικές, γιατί θα καταλήξεις σε κάτι σαν γιαούρτι. 🙂

  7. Γιάννης Ιατρού said

    Πάντως πρέπει να οργανώσουμε και καμιά εκπαιδευτική εκδρομή στη χώρα των Ισσηδόνων, τόσο φιλόξενοι που ήσαν οι άνθρωποι… Κάτι θα έχει απομείνει και σήμερα.

    3: Άσε που, με τις πέτρες μέσα, η σούπα φαίνεται περισσότερη. Φάτε μάτια ψάρια… 🙂

  8. sarant said

    Από εκεί θα βγήκε και το παραμύθι με την πετρόσουπα 😉

  9. Αυτό με τους Ισσηδόνες, κάποτε είχε μεγάλη διάδοση…χώρες των Εσκιμόων, Βόρεια Βραζιλία, θεσσαλικός κάμπος…

  10. ilias said

    Το βιβλίο έχει εξαντληθεί; Γιατι εδώ (http://www.lesvosbooks.gr/357__-) λέει ότι είναι διαθέσιμο.

  11. sarant said

    Τι να πω, μπορεί να έχουν ένα μικρό στοκ.

  12. ΚΑΒ said

    Είναι χαρακτηριστική η περικοπή που αναφέρει μια χώρα που ο αγέρας ήταν γεμάτος με πούπουλα πουλιών”.

    “Την αναφέρει και ο Ηρόδοτος, που την ονομάζει πτεροφόρο”, παρατήρησε η Μαργαρίτα.

    Το ‘πτεροφόρος’ δεν το βρίσκω στον Ηρόδοτο

    Ηρόδοτος, Δ΄31 Για τα φτερά που λένε οι Σκύθες ότι είναι γεμάτος ο αέρας και που απ’ αυτά ούτε να δει κανείς ούτε να περάσει πέρα μπορεί έχω την ακόλουθη θέση. Πέρα από αυτήν τη χώρα διαρκώς χιονίζει, λιγότερο βέβαια το καλοκαίρι από τον χειμώνα. Όποιος λοιπόν είδε από κοντά να πέφτει πυκνό χιόνι, καταλαβαίνει αυτό που λέω,γιατί το χιόνι μοιάζει με φτερά… Νομίζω λοιπόν πως οι Σκύθες και οι άλλοι εκεί λαοί από εικασίες λένε το χιόνι» φτερά».

  13. sarant said

    Ε, δεν θυμόταν καλά η Μαργαρίτα 😉

  14. spatholouro said

    #10/11
    Διαθέσιμο είναι:
    https://www.politeianet.gr/index.php?option=com_virtuemart&Itemid=89&keyword=%CE%A4%CE%B1+%CE%AD%CF%80%CE%B7+%CF%84%CF%89%CE%BD+%CE%91%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%80%CF%8E%CE%BD&limitstart=0

  15. Γιάννης Ιατρού said

    9: Γιώργο, αυτό με τον θεσσαλικό κάμπο πέφτει και πιό κοντά…

    Τι κάποτε, ακόμα υπάρχουν κατάλοιπα φιλοξενίας, π.χ. εδώ Λάρισα: το πραγματικό ρεπορτάζ κι εδώ, στην Πελοπόννησο, Κρήτη, Θεσσαλία και Δωδεκάνησα 🙂

  16. ΚΑΒ said

    >>Όταν πεθάνει ο πατέρας ή η μητέρα… τα προσκυνούν σα να είναι αγάλματα θεών.

    Ηρόδοτος Δ΄26 Οι Ισσηδόνες λένε πως έχουν τους εξής νόμους:όταν πεθάνει ο πατέρας κάποιου, όλοι οι συγγενείς τού προσφέρουν ζώα, που τα θυσιάζουν και κομμματιάζουν τα κρέατα.Κομματιάζουν και τον πεθαμένο πατέρα και αφού ανακατώσουν όλα τα κρέατα κάθονται και τα τρώνε.Το κεφάλι του νεκρού, αφού το μαδήσουν και το καθαρίσουν, το χρυσώνουν και μετά το κρατούν σαν αντικείμενο λατρείας την εποχή των μεγάλων θυσιών που προσφέρουν κάθε χρόνο. Έτσι τιμούν τα παιδιά τους γονείς τους. Οι Ισσηδόνες θεωρούνται δίκαιοι και οι γυναίκες τους είναι ίσες με τους άντρες και έχουν την ίδια εξουσία.

  17. 4 Κόρτο

    Στη Βυτίνα τον θυμούνται http://valiacaldadog.blogspot.gr/2007/01/blog-post_177.html

  18. spiral architect said

    @15: Κάνεις κακές παρέες (λέγε με ΓουΣού) και επηρεάζεσαι … 🙄

  19. Corto said

    17 (Σκύλος):

    Έχεις τραβήξει πολύ ωραίες φωτογραφίες. Την μία την βάζω εδώ, γιατί αξίζει να παρατηρήσουμε την πορεία του Παναγιώτη Ποταγού.

    «το ταξίδι του, όπως έχει αποθανατιστεί στην μπρούτζινη πλάκα, πίσω από την προτομή του.»
    (φωτο. Σκύλος της Β.Κ.)

  20. Spyros said

    «Απολαύσαμε τη θαλπωρή της φιλοξενίας των Ισσηδόνων γυναικών»
    Άλα μουστάκια οι Ισσηδόνισες 😉

  21. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    20 Τουσέ!

  22. Γιάννης Ιατρού said

    16: KAB
    Στο βιβλίο του «A new system of mythology», Vol. II, Robert Mayo, 1784 -1864 γράφει ο Mayo σχετικά με τους Ισσηδόνες:

  23. ΚΑΒ said

    22. Όσα γράφει δηλ. ο Ηρόδοτος.

  24. Γιάννης Ιατρού said

    Ο ταξιδευτής Jan Potocki στο βιβλίο του «Voyage dans les steps d’Astrakhan et du Caucase» ( εδώ) γράφει για την ετυμολογία του ονόματος των Ισσηδόνων:

  25. Γιάννης Ιατρού said

    (συνέχεια)
    άσε που ο κόμης ξεσκεπάζει τον Αριστέα (σελ. 153) και τον λέει τσαρλατάνο κλπ. 🙂

  26. Οι πέτρες χρησιμοποιούνται ακόμη στο μαγείρεμα, ΄σα πέρα.
    Και γενικώς είναι πολύ χρήσιμες να βρίσκονται, όταν δοκιμάζεις μερικά πιάτα αδιαμφισβήτητης φρεσκάδας.

  27. Γιάννης Ιατρού said

    26: Συμφωνώ, είναι θέμα θερμοχωρητικότητας. π.χ. η πίτσα ψημένη πάνω σε πέτρα λέει πολλά 🙂

  28. # 15

    Τζ,τζ, τζ (ως γνωστόν εγω σαν Gee δεν λέω τσ,τσ,τς) τι μαθαίνει κανείς ! Διδάσκω αεί γηρασκόμενος που έλεγε ο γκουρού του (αχαλίνωτου) σεξ, κουράζει το άτιμο !

  29. Corto said

    «οι Γρύπες φοβερά τέρατα με κορμί λιονταριού και με φτερούγες και κεφάλι αετού»

    Σύμφωνα με τον Ψευδο-Καλλισθένη, ο Μέγας Αλέξανδρος θέλοντας να εξερευνήσει τους ουρανούς, πέταξε ψηλά πάνω σε ξύλινη κατασκευή που την ανύψωσαν γρύπες, μέχρι που ένα πτερωτό όν σαν άγγελος (πετεινόν ανθρωπόμορφον) τον σταμάτησε με τα εξής λόγια:
    «Αλέξανδρε, τα επίγεια μη γινώσκων, πώς τα ουράνια καταλάβειν επιζητείς;»

    http://www.biblionet.gr/book/5070/%CE%A8%CE%B5%CF%85%CE%B4%CE%BF-%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%85_%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82

    http://mythagogia.blogspot.gr/2014/11/blog-post.html

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κυκλοφόρησε ο νέος Μπελλές. Η πρώτη παράγραφος δεν πρέπει να λείπει από καμιά ανθολογία ποίησης. (Βρε, Εφσυν! 😨)
    http://www.efsyn.gr/arthro/quo-vadis-ellada

  31. 30 Άργησες 🙂

  32. Γς said

    Ξυδάκης

    «Επί δραχμής η Ελλάδα μεγαλούργησε και πριν το ευρώ… το 1910, το …»

    Καλά πάμε

    100 χρόνια πίσω

    -Ελα, έλα, …έλα με το κώλο!

    Παρκάριζε λοιπόν και μια κοπελίτσα κάπου κει στο πίσω μέρος της Πλατείας Κλαυθμώνος.
    Και βρέθηκε ένας τύπος που βάλθηκε σώνει και καλά να τη βοηθήσει.

    Και η κοπέλα …ερχόταν, ερχόταν. Και ξαφνικά σταματούσε νευριασμένη!

    Εγινε δυο τρεις φορές αυτό μέχρι να καταλάβω την αιτία.
    Δεν είχα προσέξει τι φώναζε (προφανώς άδολα) ο μάγκας:

    -Ελα, έλα, …έλα με το κώλο!

    Ε, εκεί ήταν που τα έπαιρνε στην κράνα η κοπελιά…

    :Αλλά τι λέω εγώ;

    Μπρος ολοταχώς!

    Η Ελληνική Διαστημική Υπηρεσία του Παππά

  33. Μπούφος said

    http://www.msn.com/el-gr άσχετο αλλά…ενδιαφέρεται κάποιος;

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    31: Πωπω, δεν προλαβαίνει να κυκλοφορήσει και γίνεται ανάρπαστος! Τι φαν κλαμπ έχει αυτός ο άνθρωπος! 😊

  35. Ριβαλντίνιο said

    Δε γίνονταν πόλεμοι και η ζωή τους ήταν άνετη και σε αρμονία

    Αυτό φυσικά δεν είναι αλήθεια. Οι γυναίκες είναι και αυτές σκληρές και κακιόνες. Κατά μια θεωρία στην μινωική Κρήτη έκαναν κουμάντο οι γυναίκες, οι οποίες κυκλοφορούσαν με τα μπομπόνια όξω. Είχαν μια σταθερή βασίλισσα, η οποία κάθε χρόνο άλλαζε και άνδρα («Μίνωα»). Τον προηγούμενο σύζυγο – βασιλιά τον θυσιάζανε (έπρεπε να το θεωρεί και τιμή του ! ) και από αυτό βγήκε ο μύθος με τον Μινώταυρο (θυσιαζόμενος ταύρος = θυσιαζόμενος Μίνωας στην πραγματικότητα). Ας θυμηθούμε την Τόμυρις που αναφέρθηκε και έφαγε τον Κύρο τον Μέγα. Ας θυμηθούμε την Γοδολία της Βίβλου και την βασίλισσα Ελισάβετ. Και τις πιο πρόσφατες Θάτσερ, Τσιλέρ κ.λπ.

    Δείτε εδώ αυτόν τον φτωχό άνδρα «άγριο» Σεντινελέζο που έχει έμφυτο το ένστικτο της εξερεύνησης, πως τον τραβομανάει πίσω η αυταρχική σύζυγός του για να τον πάει πίσω στην καλύβα( , όπου σίγουρα θα πέσει τσόκαρο). Στο 1:24 – 1:45. Στο 3:17 – 3:21 διαπιστώνεται την αργή πορεία προς το μαρτύριό του.

    Γυναίκες που κάνουν κουμάντο σε ασιατικά φύλα αναφέρονται και αργότερα στην ελληνική ιστορία. Ο Ιουστινιανός , θέλοντας να βρεί συμμάχους κατά των Περσών, ήρθε σε συμφωνία με το ουννικό φύλο των Σαβείρων (κατά μια άποψη από αυτούς πήρε το όνομά της η Σιβηρία). Βασίλισσα των Σαβείρων ήταν η πανέμορφη πολεμίστρια Βώα. Ο Ιουστινιανός της έστειλε δώρα και αυτή επισκέφτηκε την Κων/πολη, όπου την υποδέχτηκαν θερμά. Η όλη ιστορία θυμίζει την επίσκεψη της βασίλισσας του Σαβά στον Σολομώντα και τον μύθο των Αμαζόνων. Βέβαια ο Ιουστινιανός και η Βώα δεν έκαναν παιζάκι, ενώ η βασίλισσα του Σαβά και ο Σολομών έκαναν τον Μενελίκ τον Α ΄ (ο Μενελίκ ο Β ΄ τον «διαδέχτηκε» 2800 χρόνια αργότερα. Πρέπει να είναι ρεκόρ απόστασης του Α΄ απ’τον Β΄ ) .

    —————————————————————
    Κατά μια άποψη το Μασσαγέτες σημαίνει «Μεγάλοι Σάκες». Ίσως Μασσαγέτες και Αλανοί ταυτίζονται.
    Οι Σάκες ήταν ουσιαστικά οι ανατολικότεροι Σκύθες. Θεωρούνταν ανίκητοι νομάδες. Όμως ο Μέγας Αλέξανδρος τους γλέντησε στην μάχη του Ιαξάρτη. Επειδή ακριβώς ο Μέγας Αλέξανδρος πέτυχε νίκη και σε αυτό το στύλ της μάχης, θεωρείται ο καλύτερος ανντισπιούτηντ στρατηγός όλων των εποχών. Δηλαδή θα έκανε μια χαψιά Αττίλες ( και ας λένε οι προπαγανδιστές ), Τζέγκις Χάνηδες κ.λπ.
    —————————————————————–

    Τα συνήθεια των Ισσηδόνων είχαν και οι Μασσαγέτες, αλλά είναι χερότεροι και από τους Κείους (γερονοκτονίες, αλλά όχι μάμ) και απ’τους Ισσηδόνες (που έτρωγαν τον νεκρό αφού πεθάνει) :

    [Ηρόδοτος 1.216.2] Δεν έχουν βάλει οι Μασσαγέτες κανένα άλλο όριο στη ζωή του ανθρώπου· όταν όμως κανείς παραγεράσει, οι συγγενείς του μαζεύονται όλοι και τον θυσιάζουν μαζί και μ᾽ άλλα σφάγια, κι ύστερα ψήνουνε τα κρέατα και τρώγοντας γλεντούν. Αυτό πιστεύουν οι Μασσαγέτες πως είναι το πιο ευτυχισμένο τέλος· όποιος όμως πεθαίνει από αρρώστια, αυτόν δεν τον τρώνε, αλλά τον παραχώνουνε στη γη, θεωρώντας συμφορά του, που δεν έφτασε ο νεκρός στην ηλικία για να θυσιαστεί..

    Μια ινδική φυλή, οι Παδαίοι, έκαναν το αντίστροφο από τους Μασσαγέτες :

    [Ηρόδοτος 3.99.1 – 2]όταν αρρωστήσει κανένας συμπολίτης τους, άνδρας ή γυναίκα, αν είναι άνδρας, τότε οι άνδρες που είναι οι πιο στενοί του φίλοι τον σκοτώνουν, επειδή, λένε, τον λιώνει η αρρώστια κι αυτοί χάνουν το κρέας· αυτός ας αρνιέται ότι είναι άρρωστος, εκείνοι δεν τον πιστεύουν, μόνο τον σκοτώνουν και τον κάνουν τσιμπούσι. Αν πάλι αρρωστήσει γυναίκα, παρόμοια οι γυναίκες που είναι οι καλύτερές της φιλενάδες κάνουν τα ίδια όπως κι οι άνδρες. Όσους φτάνουν στα γηρατειά, τους θυσιάζουν και τους κάνουν τσιμπούσι. Μόνο που δεν φτάνουν πολλοί σ᾽ αυτό το σημείο, επειδή προηγουμένως, όσους αρρωστήσουν, τους σκοτώνουν όλους.

    Οι Ινδοί Καλλατίες έκαναν το ίδιο με τους Ισσηδόνες. Έτρωγαν τους γονείς τους όταν πέθαιναν.

    —————————————————–
    Και στους Μασσαγέτες οι γυναίκες ήταν δημόσιο και δωρεάν αγαθό για όλους. Λέει ο Ηρόδοτος :

    Κάθε Μασσαγέτης παντρεύεται από μια γυναίκα, παρόλα όμως αυτά υπάρχει κοινογαμία σ᾽ αυτούς. Όταν ένας Μασσαγέτης επιθυμήσει μια γυναίκα, κρεμά τη φαρέτρα του μπροστά στην άμαξά της, κι έτσι άφοβα σμίγει μαζί της.

    Ομοίως και οι Νασσαμώνες, μια βερβερική φυλή της Λιβύης :

    Και, καθώς έχουν συνήθειο ο καθένας τους να έχει πολλές γυναίκες, τις έχουν όλοι μαζί για σμίξιμο, μ᾽ έναν τρόπο παρόμοιο με τους Μασσαγέτες: όποιος στήνει πρώτος το μπαστούνι του μπροστά στο σπίτι της καθεμιάς, σμίγει μαζί της. Κι έχουν το έθιμο, όταν ένας Νασαμώνας παντρεύεται την πρώτη του γυναίκα, όλοι οι καλεσμένοι την πρώτη νύχτα (*)να περνούν τη νύφη ένα χέρι· μόλις ο καθένας τους κάνει τη δουλειά του μαζί της, της δίνει το δώρο που έφερε από το σπίτι του.

    (*)Από εδώ θα εμπνεύστηκαν κάποιοι το δήθεν δικαίωμα που είχε ο μεσαιωνικός φεουδάρχης της πρώτης νύκτας. Πράγμα βεβαίως εντελώς ψεύτικο.

    ———————————————————
    Το ξυλίκι των Γρυπών με τους Αριμασπούς μου θυμίζει την Κενταυρομαχία (Κένταυροι vs Λαπίθες). Επίσης μου θυμίζει το «Γκέι όβ Θρόουνς», όπου οι Βόρειοι στο βόρειο τείχος μοιάζουν με τουςΑριμασπούς/Λαπίθες και οι Λευκοί Οδοιπόροι θυμίζουν τα τέρατα. (Την τηλεοπτική μορφή των Λευκών Οδοιπόρων πίστευω πως την εμπνεύστηκαν από τους Κεφαλοσπάστες του Σάιλεντ Χίλ).

    ——————————————————————

    Τους Σήρες και τους Φρύνους τους αναφέρει και ο Στράβων (ΙΑ, ια, 1) (μέχρι Σηρῶν καὶ Φρυνῶν ). Συνήθως οι Σήρες ταυτίζονται με τους Κινέζους. Στην πραγματικότητα πρέπει να ήταν Σογδιανοί και η Σηρική/Σηρίνδα η Σογδία. Οι Φρύνοι ήταν Θιβετιανοί ή Τούρκοι. Την Κίνα την έλεγαν Θίνες (1ος αι. μ.Χ.) και Τζίνιστα (6ος αι. μ.Χ.).

  36. sarant said

    35 Με αιφνιδιάζεις για τους Σήρες. Νόμιζα πως είναι κοινώς αποδεκτή η ταύτιση με τους Κινέζους

  37. # 35

    Για όσους αμφισβητούν πως τοποόσφαιρο είναι πιο σοβαρό από την πολιτική ας συγκρίνουν τον Σώρρα με τον (αλήστου μνήμης) Τσάκα (και τον βαμμένο πράσινο πρίγκηπα…)

  38. https://en.wikipedia.org/wiki/Serica
    Serica was one of the easternmost countries of Asia known to the Ancient Greek and Roman geographers. It is generally taken as referring to North China during its Zhou, Qin, and Han dynasties, as it was reached via the overland Silk Road in contrast to the Sinae, who were reached via the maritime routes. […] Some scholars, however, contend the Seres were not the Chinese themselves but tribes speaking Indo-European languages who traded with the ancient Indians, such as the Yuezhi, Saka, and Tocharians.

  39. Ριβαλντίνιο said

    @ 37 gpointofview

    Δεν το πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που είναι λιγότερο έξυπνοι από αυτόν.

    @ 36 sarant

    Και εγώ έτσι νόμιζα, αλλά με την δοκησισοφία που με διακρίνει «βρήκα» ότι δεν είναι έτσι.

    Ο Θεοφάνης ο Βυζάντιος (παρατίθεται στην Βιβλιοθήκη του Μεγάλου Φωτίου) λέει πως «Τούρκοι τότε [6ος αι. μ.Χ.] τα τε Σηρών εμπόρια και τους λιμένας κατείχον, Ταύτα δε πρίν Πέρσαι κατείχον, Εφθαλάνου δε του Εφθαλιτών βασιλέως μπλά μπλά μπλά…»

    https://ia600202.us.archive.org/BookReader/BookReaderImages.php?zip=/14/items/bibliothecaexrec00photuoft/bibliothecaexrec00photuoft_jp2.zip&file=bibliothecaexrec00photuoft_jp2/bibliothecaexrec00photuoft_0038.jp2&scale=1.6111111111111111&rotate=0

    Δηλαδή τους εμπορικούς σταθμούς των Σήρων τους κατείχαν Τούρκοι. Παλιότερα τους κατείχαν Πέρσες. Από τους Πέρσες τους βούτηξαν οι Εφθαλίτες Ούννοι. Άρα καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν πρόκειται για την Κίνα, αλλά το σημερινό Τατζικιστάν (Σογδιανή).

  40. sarant said

    Μα η Σογδιανή δεν έχει λιμάνια!

  41. Ριβαλντίνιο said

    @ 40 sarant

    Πως έδωσε ο Πάγκαλος στους Γιουγκοσλάβους το λιμάνι της Θεσ/νικης το ’26, έτσι και οι Σόγδιοι είχαν λιμάνι. Εξάλλου τότε τον κόσμο τον φαντάζονταν διαφορετικό . 🙂

  42. ΚΑΒ said

    35. >>Ας θυμηθούμε την Τόμυρις που αναφέρθηκε και έφαγε τον Κύρο τον Μέγα.

    Ηροδ. Α΄214 Ἀσκὸν δὲ πλήσασα αἵματος ἀνθρωπηίου Τόμυρις ἐδίζητο ἐν τοῖσι τεθνεῶσι τῶν Περσέων τὸν Κύρου νέκυν, ὡς δὲ εὗρε, ἐναπῆκε αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν ἐς τὸν ἀσκόν· λυμαινομένη δὲ τῷ νεκρῷ ἐπέλεγε τάδε· «Σὺ μὲν ἐμὲ ζώουσάν τε καὶ νικῶσάν σε μάχῃ ἀπώλεσας παῖδα τὸν ἐμὸν ἑλὼν δόλῳ· σὲ δ’ ἐγώ, κατά περ ἠπείλησα, αἵματος κορέσω.

    θυμήθηκα το «κορέσθητι αίματος, ακόρεστε Κύρε», όμως δεν ξέρω από πού. Το ξέρει κανείς άλλος;

  43. Γιάννης Ιατρού said

    35 (τέλος), 39γ
    Γενικά πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός με τα ονόματα λαών / φυλών κλπ. Πολλές φορές αναφέρονται με το όνομα προγονικών λαών/φυλών ή/και άλλες φορές γίνονται αναφορες σ’ αυτούς με πολλά και διαφορετικά ονόματα (ακόμα κι αν οι ίδιοι προσδιορίζουν το όνομά τους διαφορετικά).

    Παράδειγμα για τους Υπερβόρειους (για να μείνω στο ευρύτερο θέμα της σημερινής ανάρτησης)::

  44. Ριβαλντίνιο said

    https://books.google.gr/books?id=HaXteHT1wYEC&pg=PA251&lpg=PA251&dq=%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B5+%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B5&source=bl&ots=mwsKkaC8oi&sig=v6LlPq39Jxv711OCqlfeinfdCEw&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwj2nKfRr-3RAhVHORQKHQMYDMcQ6AEIITAA#v=onepage&q=%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B5%20%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B5&f=false

  45. ΚΑΒ said

    35 >>Ας θυμηθούμε την Γοδολία της Βίβλου

    Επειδή δεν μπορώ να τη θυμηθώ…

  46. Ριβαλντίνιο said

    @ 43 Γιάννης Ιατρού

    Σλαβική προπαγάνδα ! 🙂 Σιγά μην λέγαμε Υπερβόρειους τους Σλάβους.

  47. ΚΑΒ said

    44. Ευχαριστώ πολύ.

  48. Ριβαλντίνιο said

    @ 45 ΚΑΒ

    Γοθολία. Λάθος την είπα. Γοδολίας ήταν ο τελευταίος διοικητής της Ιουδαίας και μπερδεύτηκα. 😦

    http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Basileiwn_D'/Basileiwn_D'_kef.9-13.htm#kef.11

  49. Δημοτικιστής said

    Παρακαλώ θα ήθελα να σάς ρωτήσω αν δικαιούται ο ΠτΔ να γράφει σε πολυτονικό και αν σκέφτεστε να τον καταγγείλετε από το έγκριτο ιστολόγιό σας

  50. sarant said

    Τον καταγγείλατε ήδη εσείς.

  51. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/01/30/ususnormaloquendi/#comment-411666

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάλι ο Βάταλος; Τι λέει το δίκτυο αντικατασκοπίας; 😊

  53. Γιάννης Ιατρού said

    52: Εμίλησε ήδη 🙂 ==> #52

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    Α, τώρα το είδα, Γιάννη. 😊 Υπάρχει επαγρύπνηση.

  55. Γιάννης Ιατρού said

    #512

  56. Γιάννης Ιατρού said

    γμτ%^$#, μαντάρα τά ‘κανα με την αρίθμηση…., αλλά κατάλαβες βλέπω, φτιάχνω κι άλλο καφε 🙂

  57. Γιάννης Ιατρού said

    51: χιχι, τώρα βλέπω ότι ο αριθμός του σχετικού σχολίου μου έχει στο τέλος 666 🙂 🙂 Τυχαίο;;

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καθόλου τυχαίο. Για τον Βάταλο μιλάμε. 😈

  59. spiral architect said

    Ο Γκάι Φοκς του ιστολογίου ξαναχτύπησε. 😀

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

  61. sarant said

    Να δούμε και τη συνέχεια και έτοιμο ειναι το μπάνιο

  62. Κουνελόγατος said

    Κάτι λείπει από το κείμενο ή είναι ιδέα μου;

    https://left.gr/news/symvainoyn-kai-eis-parisioys

  63. Γιάννης Ιατρού said

    62: Κουνελόγατε,
    Το συμπληρώνουν άλλοι… 🙂

  64. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    50,51,61. Ἕνα φάντασμα πλανιέται… ἤ μπάνια στὴν καρδιὰ τοῦ χειμώνα. 🙂

  65. Γς said

  66. sarant said

    62 Εννοείς να λείπει πραγματικά; Τι;

  67. Ριβαλντίνιο said

    @ 38 Δύτης των νιπτήρων

    Tocharians

    Λοιπόν, ιστορικό κουιζάκι. (Το προηγούμενο που είχα βάλει στο ιστολόγιο δεν το είχε βρεί κανείς). Ποιο είναι το «παράδοξο» με τους Τόχαρους ; Και όταν το βρείτε θα βάλω και άλλο σχετικό/παρόμοιο κουιζάκι.

  68. Κουνελόγατος said

    62 & 66. Στο τέλος έγραφες θαρρώ κάτι και για το 2009. Λάθος μου;

  69. sarant said

    68 Α. ναι.Το έκανα πιο υπαινικτικό γιατί άλλαξα και τέλος-τιτλο

  70. Κουνελόγατος said

    69. Ευτυχώς που η αλλαγή δεν έχει σχέση με τα Φώτα… :mrgreen:

  71. Ριβαλντίνιο said

    @ 67

    Ακόμη ; Ή δεν ξέρετε ή με κλάνετε ! 🙂

    Να βοηθήσω λίγο. Πρόκειται για επιστημονική αυθαιρεσία.

  72. Εγώ δεν ξέρω. Ότι οι Τόχαροι θεωρήθηκαν Τούρκοι ενώ ήταν ινδοευρωπαίοι; Έχει ειπωθεί αυτό; Κερδίζω τίποτα; Ή χάνω (την εμπιστοσύνη σου);

  73. Ριβαλντίνιο said

    (Φυσικά ο Τριμέγιστος Δύτης απ’τον οποίο έχουμε μάθει εκατοντάδες πράγματα δεν είναι ποτέ δυνατόν να χάσει την απεριόριστη εμπιστοσύνη και εκτίμησή μας !)

    Το κουιζάκι που είχα θέσει και δεν είχε ασχοληθεί κανείς (μόνο ο Σκύλος και είχε πλησιάσει) ήταν από πήρε το όνομά της η εισβολή των Γερμανών/επιχείριση Μαρίτα στην Ελλάδα. Δηλαδή από που προκύπτει το Μαρίτα ;

    (Ιστορική παρένθεση : Για τους Τόχαρους νόμιζα ότι θα λέγατε πως η τοχαρική είναι η πιο απομακρυσμένη ανατολική centum ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, αφού όλες οι άλλες centum ήταν στην Δύτική και Νότια Ευρώπη , ενώ οι satem ινδοευρωπαϊκές στην Ανατολή. Έτσι θα περιμέναμε η τοχαρική να είναι satem. Εντούτοις είναι centum και μεταξύ αυτής και των υπολοίπων centum παρεμβάλονται οι satem. Γι’αυτό πριν αναγνωρισθεί η τοχαρική ως διακριτή και ξεχωριστή ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, πολλοί είχαν υποθέσει πως Κέλτες ταξίδεψαν ως το Τουρκεστάν. 🙂 🙂 🙂 Βέβαια δεν είναι αυτό το κουιζάκι μου , αφού αυτό συμβαίνει γενικά με τις γλώσσες. Π.χ. η οσσετική είναι μια ανατολική ιρανική γλώσσα που όμως βρίσκεται στην δύση και την χωρίζουν από τις υπόλοιπες ανατολικές ιρανικές γλώσσες (αφγανική κ.α.) οι δυτικές ιρανικές γλώσσες (κουρδική, περσική κ.α.). Ή η δραβιδική γλώσσα Μπραχούι που βρίσκεται στο Βελουχιστάν είναι μια απομονωμένη δραβιδική γλώσσα που την χωρίζουν οι ινδικές γλώσσες από τις υπόλοιπες δραβιδικές της ΝΑ Ινδίας).

    Λοιπόν αφού κανείς άλλος δεν ασχολήθηκε, η «επιστημονική αυθαιρεσία» είναι η εξής. Οι Τόχαροι είναι ένας σκυθικός λαός που αναφέρουν ο Στράβων και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος :

    ἐν ἀριστερᾷ δὲ τούτοις ἀντιπαράκειται τὰ Σκυθικὰ ἔθνη καὶ τὰ νομαδικὰ ἅπασαν ἐκπληροῦντα τὴν βόρειον πλευράν. οἱ μὲν δὴ πλείους τῶν Σκυθῶν ἀπὸ τῆς Κασπίας θαλάττης ἀρξάμενοι Δᾶαι προσαγορεύονται, τοὺς δὲ προσεῴους τούτων μᾶλλον Μασσαγέτας καὶ Σάκας ὀνομάζουσι, τοὺς δ᾽ ἄλλους κοινῶς μὲν Σκύθας ὀνομάζουσιν ἰδίᾳ δ᾽ ὡς ἑκάστους: ἅπαντες δ᾽ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ νομάδες. μάλιστα δὲ γνώριμοι γεγόνασι τῶν νομάδων οἱ τοὺς Ἕλληνας ἀφελόμενοι τὴν Βακτριανήν, Ἄσιοι καὶ Πασιανοὶ καὶ Τόχαροι καὶ Σακάραυλοι, ὁρμηθέντες ἀπὸ τῆς περαίας τοῦ Ἰαξάρτου τῆς κατὰ Σάκας καὶ Σογδιανούς, ἣν κατεῖχον Σάκαι. καὶ τῶν Δαῶν οἱ μὲν προσαγορεύονται Ἄπαρνοι οἱ δὲ Ξάνθιοι οἱ δὲ Πίσσουροι. οἱ μὲν οὖν Ἄπαρνοι πλησιαίτατα τῇ Ὑρκανίᾳ παράκεινται καὶ τῇ κατ᾽ αὐτὴν θαλάττῃ, οἱ δὲ λοιποὶ διατείνουσι καὶ μέχρι τῆς ἀντιπαρηκούσης τῇ Ἀρίᾳ.

    Toν 20o αι. ένας Γερμανός αρχαιολόγος βρήκε κάτι χειρόγραφα που περιείχαν ινδοευρωπαϊκές centum γλώσσες/διαλέκτους. Αυτές τις ονόμασαν εντελώς αυθαίρετα «τοχαρικές» και έτσι τις λένε μέχρι σήμερα. Από πουθενά όμως δεν προκύπτει ότι οι φορείς των συγκεκριμένων ινδοευρωπαϊκών γλωσσών/διαλέκτων ήταν οι Τόχαροι των αρχαίων πηγών. Δηλαδή οι ιστορικοί Τόχαροι των πηγών έχουν ταυτιστεί εντελώς αυθαίρετα με τους αρχαιολογικούς «Τόχαρους».

    Και συνεχίζω το κουιζάκι. Σε ποια άλλη πασίγνωστη περίπτωση ένα αρχαιολογικός λαός έχει ταυτιστεί εντελώς αυθαίρετα με έναν ιστορικό λαό ; Και μην πείτε για την «Χεττιτική Ιερογλυφική» που τελικά αποδείχτηκε «Λουβική Ιερογλυφική». Δεν είναι αυτό.

  74. Ναι, αυτό κάτι μου λέει, αλλά σήμερα δε με βοηθά η μνήμη μου. Για πε για τη Μαρίτα.

  75. Ριβαλντίνιο said

    Η επιχείρηση Μαρίτα πήρε το όνομά της από την κόρη του γνωστού Άλφρεντ Γιόντλ που τον κρέμασαν στην Νυρεμβέργη.

  76. vequinox said

    Reblogged στις Greek Canadian Literature.

  77. Γς said

    Χτες στο φίλο μου τον Αντώνη [που είναι και μελισσοκόμος].

    -Τι κάνει ο γιός σου ρε;

    -Εφυγε κι αυτός. Στη γερμανία με τον αδελφό του.

    -Τι κακό είναι αυτό; Ολοι φεύγουν…

    -Ναι, ρε γμτ. Μόνοι θα μείνουμε

    Κάνω να φύγω, αλλά τον ρωτάω

    -Κι οι μέλισσες; Δεν έφυγαν κι αυτές; Ακόμα, ε;

  78. Οι καλοί λογοτέχνες μείνανε !

  79. Γς said

    78:

    Ε, κι αν φύγουν, θα ξανάρθουν.

  80. Ρίβα, το μυαλό μου έχει κολλήσει. Τα πελασγικά τείχη; (Ξέρω ότι δεν είναι αυτό, αλλά…)

  81. Γιάννης Ιατρού said

    35γ Ριβαλντίνιο
    …Τα συνήθεια των Ισσηδόνων είχαν και οι Μασσαγέτες, αλλά είναι χερότεροι και από τους Κείους (γερονοκτονίες, αλλά όχι μάμ) και απ’τους Ισσηδόνες (που έτρωγαν τον νεκρό αφού πεθάνει) : ,,,

    Τι λες ρε Ρίβα τώρα, Ισσηδόνες, Μσσαγέτες και πράσινα άλογα…
    Η αλήθεια βρίσκεται στα Παιδιά από την Πάτρα.. «Θα πεθάνω νωρίς, θα με φάτε και οι τρεις, κοινωνία γυναίκα και φίλοι»

  82. Ριβαλντίνιο said

    @ 80 Δύτης των νιπτήρων

    Ωωωωωω, καλό αυτό με τα πελασγικά τείχη.

    Λοιπόν εγώ είχα στο μυαλό μου τους Ολμέκους (1500 – 100 π.Χ.). Τον πρώτο μεγάλο πολιτισμό του Μεξικού. Αυτούς που κατασκεύαζαν τις τεράστιες κεφάλες.

    Τους είπαν λανθασμένα «Ολμέκους». Ποιοι ήταν όμως οι πραγματικοί Ολμέκοι ; Οι πραγματικοί Ολμέκοι ήταν ένας λαός του 15ου – 16ου αι. μ.Χ. Έζησαν δηλαδή την ίδια εποχή με τους Αζτέκους. Αυτούς αναφέρουν οι πηγές ως Ολμέκους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί Ολμέκοι. Το όνομά τους έδωσαν αυθαίρετα οι επιστήμονες στον πολιτισμό του 1500-400/100π.Χ./100μ.Χ., επειδή τον εντόπισαν στην περιοχή που ζούσαν οι ιστορικοί Ολμέκοι του 15ου – 16ου αι. μ.Χ. Για να ξεχωρίζουν σήμερα οι επιστήμονες τους αρχαιολογικούς «Ολμέκους» από τους ιστορικούς/πραγματικούς Ολμέκους, ονομάζουν τους δεύτερους νεο – Ολμέκους. Αλλάζουν δηλαδή το όνομα των πραγματικών Ολμέκων και όχι των γιαλατζί «Ολμέκων». 🙂

    Πάντως τόσο για τους αρχαιολογικούς «Ολμέκους» όσο και για τους ιστορικούς Ολμέκους αγνοούμε την καταγωγή τους. Οι πρώτοι ίσως ήταν της γλωσσικής ομάδας Μίσε-Ζόκε, ενώ οι δεύτεροι συγγενείς των Μάγια ή των Αζτέκων.

    @ 81 Γιάννης Ιατρού

    Όλα τα έχουν πεί οι Έλ ! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: