Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια ιστορία του αυτοκινήτου (Ιλιά Έρενμπουργκ)

Posted by sarant στο 5 Φεβρουαρίου, 2017


b137944Μια και προχτές είχαμε ένα άρθρο για τα αυτοκίνητα, έστω και λεξιλογικό, ταιριάζει σήμερα στο φιλολογικό ραντεβού μας να διαβάσουμε ένα πεζογράφημα αφιερωμένο στα αυτοκίνητα -στην ιστορία του αυτοκινήτου. Το έγραψε το 1929 ο αγαπημένος μου Ιλιά Έρενμπουργκ, ο εβραίος σοβιετικός συγγραφέας που κι άλλες φορές έχω παρουσιάσει έργα του εδώ.

Για το βιβλίο αυτό είχα διαβάσει στην αυτοβιογραφία του, και μια φορά που είχα πάει στο Λονδίνο, χαζεύοντας σε ένα βιβλιοπωλείο, είχα δει πως είχε μεταφραστεί στα αγγλικά. Το αγόρασα, και το πρότεινα σε έναν εκδότη -γύρω στο 2000 πρέπει να έγινε αυτό. «Οι σοβιετικοί δεν πουλάνε πια», αποφάνθηκε αυτός και το απέρριψε. Δεν ασχολήθηκα άλλο με το θέμα. Όπως βλέπετε, ο εκδοτικός οίκος Ύψιλον είχε ευτυχώς άλλη άποψη ως προς τους σοβιετικούς συγγραφείς, κι έτσι το 2008 εξέδωσε το βιβλίο, μεταφράζοντάς το από τ’ αγγλικά. Μπράβο τους, διότι το βιβλίο αξίζει.

Το χαρακτήρισα πεζογράφημα, διότι δεν είναι μυθιστόρημα -είναι είδος ρεπορτάζ, πολύ μοντέρνο στη γραφή του. «Χρονογράφημα» το χαρακτηρίζει ο Έρενμπουργκ στην εισαγωγή αλλά έχω την εντύπωση πως κάτι χάθηκε στη μετάφραση και πως θα ταίριαζε να το πει «χρονικό». Ο Ερενμπουργκ, που εκείνα τα χρόνια ζούσε στο Παρίσι, γράφει το 1929, που το αυτοκίνητο έχει ήδη φέρει την επανάσταση στην καθημερινή ζωή του δυτικού κόσμου: παρακολουθεί λοιπόν τις αλλαγές αυτές παντού: στο εργοστάσιο, στις συγκοινωνίες, στην καθημερινή ζωή, στο χρηματιστήριο. Και δεν ενδιαφέρεται μόνο για το τελικό προϊόν, αλλά και για τα ελαστικά, το πετρέλαιο, τις οδικές υποδομές. Δεν γράφει όμως πολιτική μπροσούρα, ούτε οικονομικό δοκίμιο -κάνει λογοτεχνία, παρόλο που από τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν ο Χένρι Φορντ, ο Σιτροέν, διάφοροι μεγιστάνες του πετρελαίου και του καουτσούκ, πολιτικοί όπως ο Τσόρτσιλ, αλλά και ιστορικές μορφές του εργατικού κινήματος, πλάι σε ήρωες της μυθοπλασίας.

Από τον 3ο τόμο των Απομνημονευμάτων του Έρενμπουργκ (μτφ. Άρη Αλεξάνδρου) αντιγράφω από το 20ό κεφάλαιο ορισμένα σχετικά με το βιβλίο αυτό και με μερικά ακόμα της ίδιας νοοτροπίας που έγραψε ο Έρενμπουργκ:

Θέλησα να περιεργαστώ από κοντά την πολύπλοκη μηχανή που εξακολουθούσε να παράγει την αφθονία και τις κρίσεις, τα όπλα και τα όνειρα, το χρυσάφι και την αποβλάκωση, να καταλάβω τι σόι άνθρωποι είναι οι «βασιλείς» του πετρελαίου, του καουτσούκ ή των υποδημάτων, τι λογής πάθη τούς εμπνέουν, να παρακολουθήσω τις αινιγματικές κινήσεις τους , απ’ τις οποίες εξαρτώνται οι τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Άρχισα αυτή τη δουλειά το 1928 και την τέλειωσα το 1932· ξόδεψα τέσσερα χρόνια γι’ αυτό που ονόμασα «Χρονικό των ημερών μας». Έγραψα τα βιβλία: «Δύναμις δέκα ίππων», «Ενιαίο μέτωπο», «Ο βασιλεύς των υποδημάτων», «Το εργοστάσιο των ονείρων», «Ο άρτος ημών ο επιούσιος», «Οι βαρόνοι των συγκοινωνιών».

Βρέθηκα στην ανάγκη να μελετήσω τη στατιστική της παραγωγής, τους ισολογισμούς των μετοχικών εταιρειών, τις οικονομικές ανασκοπήσεις· να κουβεντιάσω με οικονομολόγους, με επιχειρηματίες, με κάθε λογής αεριτζήδες, που ξέρανε τα παρασκήνια των χρηματιστηρίων. Καμιά ευχαρίστηση δεν μου προσπόριζαν όλα αυτά· και καταλάβαινα εξ άλλου πως η δουλειά που είχα βάλει μπρος, ούτε τη δόξα θα μου φέρει ούτε την αγάπη των αναγνωστών.

Ο Έρενμπουργκ αναφέρει (και ο Αλεξάνδρου μεταφράζει) τον αρχικό, ρωσικό τίτλο του βιβλίου, που έχει μπλεγμένη εκδοτική ιστορία. Κυκλοφόρησε το 1929 στο Βερολίνο στον ρωσόφωνο εκδοτικό οίκο Πετρόπολις, με πάμπολλα τυπογραφικά λάθη, ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μια γερμανική μετάφραση που ίσως βασίζεται σε ξανακοιταγμένο κείμενο διότι έχει προσθήκες. Η αγγλική μετάφραση έγινε με βάση (και) τη γερμανική, ο δε Άγγλος μεταφραστής μάς πληροφορεί ότι οι σοβιετικές εκδόσεις του έργου έχουν λογοκριτικές περικοπές.

Με βάση την ιστορία αυτή, δεν είναι κακό που η ελληνική μετάφραση έγινε από τ’ αγγλικά. Το μεταφρασμένο κείμενο, όπως θα δείτε, ρέει πολύ καλά, αν και σε διάφορα σημεία η μεταφράστρια επέλεξε να αποδώσει τοπωνύμια ή τίτλους με βάση την αγγλική φωνητική, π.χ. το Zuiderzee αποδίδεται Ζάιντερ Ζι (και όχι Ζάουντερ Ζέε). Αυτό όμως είναι παρωνυχίδα.

Διάλεξα να παρουσιάσω την 3η ενότητα από το 2ο κεφάλαιο που έχει τίτλο «Η αλυσίδα παραγωγής». Για μια φορά, δεν έχω αλλάξει ούτε ένα γιώτα από το πρωτότυπο, αφού ήταν ήδη μονοτονισμένο και με τη σημερινή ορθογραφία.

3

Η Σιτροέν είχε 5.000 εμπορικούς αντιπροσώπους. Αυτοί όργωναν πόλεις και χωριά. Είχαν το δυναμισμό του κυρίου Χούβερ και οξύτατη αντίληψη. Είχαν την πονηριά του βιβλικού ερπετού. Καπάτσοι, πολυ­μήχανοι και υπομονετικοί. Ορισμένοι ήταν εξαιρετικοί αγορητές: άξιοι απόγονοι του Γκαμπετά, του Χένρυ Ρόμπερτς και του Μπριάν. Κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έξοχοι ψυχολόγοι. Είχαν κατατάξει τους ανθρώπους σε διάφορες κατηγορίες: σε εκείνους που αγοράζουν αυτο­κίνητο στη στιγμή, σε εκείνους που αγοράζουν σε έξι μήνες και, τέλος, σε εκείνους που αγοράζουν έναν χρόνο αργότερα. Όσο για εκείνους που δεν αγοράζουν αυτοκίνητο ποτέ – για αυτούς δεν υπήρχε χώρος ούτε στη φα­ντασία των συγκεκριμένων πωλητών. Πίστευαν στην ευτυχία και στην πρόοδο των ανθρώπων. Να, αυτός ο αγρότης πούλησε τα μπιζέλια του σε καλή τιμή· θα μπορούσε να αγοράσει αυτοκίνητο άμεσα. Αυτός ο νεαρός γιατρός, πάλι, μόλις έπιανε τους πρώτους πελάτες του – σε έξι μήνες από σήμερα, θα ήταν έτοιμος για ένα χαριτωμένο αυτοκινητάκι. Τώρα, όσο για το φούρναρη, θα χρειαζόταν να περιμένουν ίσαμε του χρόνου την άνοιξη.

Πέντε χιλιάδες πωλητές μοίραζαν τη νέα ευτυχία των δέκα ίππων και σκορπούσαν σύννεφα ασημόσκονης απ’ άκρη σ’ άκρη στη μακάρια Γαλλία. Έστελναν τις αναφορές τους στο Παρίσι. Εξήραν την αντοχή και την ελα­φρότητα του αυτοκινήτου. Μόνο ένα πράγμα ζητούσαν:

Φτηνότερα! Φτηνότερα! Ο φούρναρης δεν είχε αρκετά! Και ο γιατρός ζοριζόταν. Άλλωστε, μόνο δέκα φράγκα πήγαινε η επίσκεψη εδώ. Εδώ είναι Γαλλία, όχι Αμερική!…

Ο μεσιέ Σιτροέν γνώριζε πως η Γαλλία δεν ήταν Αμερική. Και πως σ’ εκείνην τη χρυσή Αμερική τα αυτοκίνητα ήταν δύο φορές φτηνότερα. Αλλά, σαν τι μπορούσε να κάνει;… Η καμπύλη του κόστους σκαρφάλωνε με τρομακτικούς ρυθμούς. Μέχρι στα γλειφιτζούρια και στις βιολέτες αυξά­νονταν οι τιμές. Ο μεσιέ Σιτροέν είχε επιφορτιστεί με μια αποστολή που ξεπερνούσε τις δυνάμεις του: καλούνταν να προμηθεύσει τους πάντες με αυτοκίνητα. Αυτό πια δεν ήταν αποστολή. Ήταν τάμα.

Ο μεσιέ Σιτροέν, για διαφημιστικούς λόγους, έβγαλε στην αγορά και παιδικά αυτοκινητάκια. Τα αγόραζαν στα παιδάκια τα Χριστούγεννα. Τα ξύλινα αλογάκια ήταν πια ξεπερασμένα. Τα παιδιά έπαιζαν «αλλαγή ταχύ­τητας». Όμως και τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν. Βαριούνται τα αγαπημένα τους παιχνίδια. Σύντομα θα στραφούν σε έναν από αυτούς τους πέντε χιλιά­δες αντιπροσώπους. Αν δεν μπορέσουν να αγοράσουν αυτοκίνητο, θα γίνουν μισάνθρωποι ή -Θεός φυλάξοι- κομμουνιστές. Ο μεσιέ Αντρέ Σιτροέν είχε χρέος να διαφυλάξει τη νεαρή Γαλλία από την ολέθρια απογοήτευση.

Κάποιοι υπάλληλοι τοιχοκόλλησαν «καλοπροαίρετες» ανακοινώσεις στα εργοστάσια: «Οι θυσίες είναι αναγκαίες. Η διοίκηση το έχει καταλά­βει αυτό καλά. Τώρα πρέπει να το καταλάβουν και οι εργάτες…» Ο μεσιέ Σιτροέν ήταν γεμάτος αυτοθυσία. Το σαπούνι και η κλωστή μάλλον θα ακρίβαιναν – είναι βετεράνοι δοκιμασμένοι στο χρόνο. Μπαίνουν στη ζωή του ανθρώπου από τις πρώτες του κιόλας λέξεις, παρέα με ξηλωμένα παντελονάκια και ένα μαλακό σφουγγάρι. Είναι παγκοσμίως αναγνωρίσι­μα, όπως ο ήλιος ή η Αστυνομία. Η παραγωγή σαπουνιού ή κλωστής είναι σαφώς μια αξιοπρεπέστατη επιχείρηση, μα τόσο βαρετή! Ο μεσιέ Αντρέ Σιτροέν ήταν ο απόστολος της νέας Διαθήκης. Έλεγε συνεχώς πως το αυτοκίνητο είναι πολύ πιο σημαντικό από την ανάπαυση. Πέντε χιλιάδες πωλητές προκαλούσαν τη μεταμόρφωση τόσων και τόσων τόνων σιδήρου και τόσων και τόσων σπόρων ανησυχίας. ΓC αυτό και μόνο ήταν διατεθει­μένος να κάνει οποιαδήποτε θυσία. Ήταν διατεθειμένος ακόμη και να πε­ριμένει λίγο ώσπου ν’ αρχίσει να εισπράττει. Ναι, εκείνος ήταν διατεθει­μένος. Τώρα, σειρά είχαν οι εργάτες.

Για να πουλήσεις αυτοκίνητα, χρειάζεσαι πωλητές. Για να κυβερνήσεις τον κόσμο, χρειάζεσαι ποίηση, χημεία και επιλεκτικότητα. Πρέπει να δίνεις τελαμώνες σε ορισμένους μόνο πολεμιστές. Να απονέμεις την κορδέλα της Λεγεώνας της Τιμής ακόμη και σε σοσιαλιστές, να διενεργείς διακριτικούς ελέγχους την κατάλληλη στιγμή. Ο μεσιέ Σιτροέν ουδέποτε αναμείχθηκε με την πολιτική. Δεν έβαλε στο μάτι καμιά βουλευτική έδρα, δεν χρηματοδό­τησε κανένα δημοσιογραφικό όργανο της δεξιάς και δεν οργάνωσε κανένα Συνασπισμό Πολιτικής Ενότητας. Ήταν πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά. Εκείνος κατασκεύαζε αυτοκίνητα. Για εκείνον, όπως και για τον Παντο­δύναμο, δεν υπήρχαν Έλληνες και Ιουδαίοι. Στα εργοστάσιά του, συνετοί πατριώτες δούλευαν πλάι πλάι με «βαμμένους» κομμουνιστές. Τον μεσιέ Σιτροέν τον απασχολούσε ένα μόνο πράγμα: η ταχύτητα. Τις πωλήσεις τις είχε αναθέσει σε αντιπροσώπους· την παραγωγή, σε «αρχιεργάτες». Δεν είναι απίθανο να βρεις έναν αρχιεργάτη να εκτίθεται και ο ίδιος ως είδος σε κάποια έκθεση ή σε κάποιο πανεπιστημιακό νοσοκομείο: «Ένα άκρως ενδιαφέρον αντικείμενο έρευνας! Μια ζωντανή μηχανή!» Δουλειά του δεν είναι να επιβλέπει. Ούτε να εργάζεται μπροστά στον ταινιόδρομο. Δουλειά του είναι μόνο να καθοδηγεί, να δείχνει. Δείχνει πόσο εύκολα μπορεί ο καθένας να λησμονήσει την ανθρώπινη φύση του.

Ο Ζοζέφ Λεπόν ήταν εξαίρετος αρχιεργάτης. Καθοδηγούσε τους εργά­τες στο τμήμα συναρμολόγησης. Πόση ώρα έφαγε εκείνος ο τύπος για να τοποθετήσει το μηχανισμό μιας μανέλας; Τέσσερα λεπτά; Ο Λεπόν επιλήφθηκε ο ίδιος της δουλειάς. Με γρήγορες κινήσεις έβαλε το μπουλόνι και έσφιξε το παξιμάδι. Ένα λεπτό και σαράντα δεύτερα. Η διεύθυνση αποφά­σισε: για τον μέσο εργάτη, δύο λεπτά είναι αρκετά. Η επόμενη στάση του αρχιεργάτη ήταν πέρα, στην αλυσίδα παραγωγής. Η επίδειξη ξεκίνησε. Σε μια ώρα είχε τοποθετήσει τριάντα λεβιέδες ταχυτήτων. Κι ύστερα έφυγε – πήγε να δείξει άλλα πράγματα σε άλλους εργάτες. Ο εργάτης απόμεινε με τους λεβιέδες. Αυτό που ο αρχιεργάτης έκανε για μία ώρα, εκείνος ήταν αναγκασμένος να το κάνει οκτώ ώρες αδιάκοπα, οκτώ ολόκληρα χρόνια, ίσως και για την υπόλοιπη ζωή του. Ο εργάτης κοίταξε τον Λεπόν που έφευγε και ψέλλισε οργισμένος:

«Κάθαρμα!»

Ο Λεπόν ήταν μισητός σε όλους. Για αυτούς ο Σιτροέν ήταν πολύ μα­κριά· στην ουσία, ήταν ένας μύθος· κάτι ανάλογο με τον Ύψιστο ή με ένα συμβούλιο υπουργών. Τους δε μηχανικούς ήταν δύσκολο να τους μισήσεις. Η περίπτωσή τους ήταν ιδιάζουσα. Μήπως ήξεραν και αυτοί πώς είναι να σφίγγεις παξιμάδια από το πρωί μέχρι το βράδυ;… Όμως, ο Λεπόν ήταν ένας από αυτούς, ένας εργάτης, και έπαιρνε μόλις ένα φράγκο παραπάνω την ώρα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αυτός ευθυνόταν για όλα τα προβλήματά τους. Ευθυνόταν για την αλυσίδα παραγωγής. Για τα δευτερόλε­πτα. Για την αναθεματισμένη παραζάλη, που τα βράδια δεν σε άφηνε ούτε να γελάσεις ούτε να τσακωθείς ούτε καν να αποκοιμηθείς.

Οι αξιωματικοί λαμβάνουν τιμητικές διακρίσεις. Οι ηθοποιοί βλέπουν τα ονόματά τους στις μαρκίζες. Ένας καλός μηχανικός μπαινοβγαίνει στο γραφείο του διευθυντή. Αλλά, ο Ζοζέφ Λεπόν ζούσε ανάμεσα στους εργά­τες, και οι εργάτες τον περιφρονούσαν. Δούλευε όσο και αυτοί, ίσως και περισσότερο. Ανέβαζε τον πήχη των ρεκόρ υψηλότερα. Άφηνε άφωνους τους μηχανικούς. Μπορούσε να σταθεί ακίνητος σε ένα σημείο δέκα ώρες στη σειρά. Μπορούσε να δουλεύει όλη μέρα χωρίς να πάει για την ανάγκη του ούτε μία φορά. Μπορούσε να αντέξει άυπνος και νηστικός. Αντί για δάχτυλα στα χέρια του είχε καλέμια, τανάλιες, πένσες, δράπανα, κατσαβίδια· στα σωθικά του, μια μηχανή είχε πάρει τη θέση της καρδιάς του. Από τη μνήμη του είχαν σβηστεί τα παιδικά του χρόνια. Την ανθρώπινη καταγωγή του μαρτυρούσε μόνο ένα πιστοποιητικό γέννησης και ένα ση­μάδι που είχε από γεννησιμιού του. Ήταν καινούργιος και θεόμορφος όσο ένα αυτοκίνητο. Και από εκεί πήγαζε όλη η αδικία. Όλοι ονειρεύονταν ένα αυτοκίνητο. Ακόμη και οι εργάτες, όταν έβγαιναν από το εργοστάσιο, παρατηρούσαν με φθόνο τα αυτοκίνητα των αρχιμηχανικών. Ακόμη και οι εργάτες προσκυνούσαν το αυτοκίνητο. Όταν, όμως, τύχαινε να συναντήσουν τον Λεπόν, έφτυναν μπροστά του αηδιασμένοι. Και όπως τελικά αποκαλύφθηκε, ο Λεπόν δεν ήταν τέλειος σε όλα του. Μέσα του δεν έκρυβε απλώς μια μηχανή, αλλά και αρχέγονα αισθήματα. Μπορούσε ακόμη να νιώθει τον πόνο και να αλλάζει εκφράσεις.

Είχε μόλις περάσει την πύλη. Είδε τον Ντυράν, τον επιστάτη, και πήγε προς το μέρος του:

«Τι θα ’λεγες για ένα ποτηράκι;»

Κερασμένο, φυσικά. Όμως, ο Ντυράν σιγομουρμούρισε:

«Μιαν άλλη φορά. Σήμερα, βιάζομαι…»

Ο Ντυράν πέταγε τη σκούφια του για ρούμι, αλλά φοβόταν μην τον δουν οι σύντροφοί του με τον Λεπόν. Και ο Λεπόν κατάλαβε. Ψέλλισε μια βρισιά. Σκυθρωπός, προχώρησε στο δρόμο. Δεν είχε λόγο να βιαστεί. Ήταν βράδυ, μα δεν ήταν ανάγκη να δώσει οδηγίες για τον ύπνο· όλοι ήξεραν πώς να κοιμούνται. Κοιτάχτηκε σε έναν καθρέφτη, έξω από κάποιον φούρνο. Ένα συνηθισμένο πρόσωπο. Με κόκκινο μουστάκι. Με φακίδες. Μ’ ένα κα­σκέτο. Τελοσπάντων, τίποτε παραπάνω από έναν συνηθισμένο άνθρωπο. Και όμως!, κάθε φορά που πλησίαζε έναν εργάτη, έβλεπε τις κόρες των ματιών του ν’ ανοίγουν από τρόμο, θαρρείς και τον πλησίαζε ο Χάρος. Και δεν ήταν μια και δυο φορές που το είχε δει ο Λεπόν να συμβαίνει αυτό. Και λοιπόν; Ευχάριστη απασχόληση: να παριστάνεις το θάνατο!

Μπήκε σε μια ταβέρνα. Στο μπαρ κάθονταν τρεις εργάτες· δεν τους γνώριζε. Άνοιξε κουβέντα. Κέρασε έναν γύρο ποτά. Βαθιά συγκινημένος, αντάλλαξε χειραψίες με όλους. Ρούφηξε το ρούμι του, αργά, ρεμβαστικά. Δοκίμασε να πει κάτι ευχάριστο:

«Σαν να μπήκε για τα καλά η άνοιξη… Έχει μπόλικη ζέστη…»

Με το δάχτυλο έδειξε ένα κορίτσι που περνούσε απέξω:

«Πρώτο κομμάτι!»

Παραπονέθηκε:

«Κουράστηκα… Τι τα θες; Με τόση δουλειά!…».

Και τότε άκουσε έναν από τους θαμώνες να λέει:

«Είναι ο αρχιεργάτης απ’ το τμήμα συναρμολόγησης. Όλοι ξέρουν τι γουρούνι είναι!»

Ο Λεπόν πέταξε τα χρήματα στο μπαρ και έφυγε σιωπηλός. Προχώρησε κατά μήκος της έρημης αποβάθρας. Τα νερά αντιφέγγιζαν απειλητι­κά. Από εδώ βουτούσαν. Όμως, τα παράθυρα ήταν φωτισμένα. Εκεί πάνω ήταν τόσο ζεστά – ένα γραμμόφωνο και τραπουλόχαρτα. Στα κομμάτια όλοι τους! Δεν πάν’ να βουτήξουν όλοι μαζί στο Σηκουάνα! Λες να του έφτιαχνε τη διάθεση λίγο ρούμι ακόμα; Αν πήγαινε σε μιαν άλλη ταβέρνα, πρώτα θα έπιναν μαζί του και ύστερα θα τον στόλιζαν με βρισιές. Κι αν έβρισκε ένα κορίτσι, ίσως και αυτή να έκανε το ίδιο: «Εσύ… ο αρχιεργά­της!» Κι έπειτα, ήταν τόσο κουρασμένος! Του έλειπε ύπνος. Αύριο, θα τους έδειχνε πώς να μοντάρουν ένα υποπλαίσιο σε 30 δευτερόλεπτα.

Όμως, δεν έστριψε δεξιά. Δεν πήρε το δρόμο για το σπίτι. Δεν πήγε πουθενά. Έμεινε ακίνητος στη γέφυρα, κοιτώντας επίμονα προς τα κάτω. Τα νερά συνέχιζαν να λαμπυρίζουν μοχθηρά. Ο Ζοζέφ Λεπόν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν άντεχε πια να ζει. Ήταν δυστυχισμένος.

Ένας αστυνόμος πρόσεξε τον άνθρωπο πάνω στη γέφυρα. Ο αστυνόμος γνώριζε πως σε εκείνο το σημείο κανείς δεν πήγαινε για ψάρεμα και πως μαούνες για ξεφόρτωμα δεν υπήρχαν. Υπήρχε μόνο νερό παγωμένο. Ο αστυνόμος είχε το πόστο του σ’ εκείνην τη γωνία εδώ και τέσσερα χρόνια. Είχε μάθει πολύ καλά για ποιο λόγο κάρφωναν το βλέμμα τους στο νερό όσοι στέκονταν εκεί πάνω. Με βήματα γνώριμα, προχώρησε γρήγορα προς το μέρος του Λεπόν.

Ο μεσιέ Αντρέ Σιτροέν διάβαζε: «Η επιχείρησή μας, επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις μας, αναπτύσσεται με άκρως ικανοποιητικούς ρυθμούς. Μά­λιστα, στη διάρκεια του τρέχοντος έτους, οι πωλήσεις μας ανήλθαν στο ποσό των 1.210.000.000 φράγκων με συνολική παραγωγή 73.802 αυτοκινή­των, έναντι 1.005.000.000 φράγκων του προηγούμενου έτους…»

Ο μεσιέ Αντρέ Σιτροέν ανάσαινε με δυσκολία, εξαιτίας της βαριάς ατμόσφαιρας και των αριθμών. Ήταν μια καυτή μέρα του Ιουνίου. Έξω, χιλιάδες αυτοκίνητα αλυχτούσαν, στρίγγλιζαν, ρουθούνιζαν και κροτάλιζαν. Στο αγκομαχητό τους διέκρινες τα πάντα: τις νύχτες των μεταλλωρύχων της Λοραίνης, την ανυπόφορη ζέστη στις φυτείες καουτσούκ, την αβάσταχτη δυσωδία των πετρελαιοπηγών, κάπου μακριά, στη Βενεζουέλα, και το τρί­ξιμο του σιδερένιου ιμάντα, δυο βήματα πιο πέρα. Στο αγκομαχητό των αυτοκινήτων διέκρινες το μαρτύριο εκατομμυρίων ανθρώπων που ζούσαν και πέθαιναν με ένα και μόνο σκοπό: να κατασκευάζουν αυτά τα αυτοκίνητα. Στο αγκομαχητό τους διέκρινες την κοφτή ανάσα του κυρίου Αντρέ Σιτροέν και το συριγμό από τη φθισική αναπνοή του τροχιστή. Τα αυτοκίνητα, έξω από το παράθυρο, «τσίτωναν» τις μηχανές τους ως εκεί που δεν έπαιρνε άλλο.

Κι ο μεσιέ Σιτροέν, πήρε αναπνοή και συνέχισε απαθής: «…και έναντι 872.000.000…»

Advertisements

147 Σχόλια to “Μια ιστορία του αυτοκινήτου (Ιλιά Έρενμπουργκ)”

  1. nikiplos said

    personne n’ est pas la?

    παίρνω την πρωτιά λοιπόν…

  2. Ωραίο, πολύ ωραίο! Η τραγική πλευρά των «Μοντέρνων καιρών» του Τσάπλιν – και η ευρωπαϊκή πλευρά του φορντισμού.

    Θα αναγνώρισε κανείς τον Γαμβέττα, που κληρονόμησε λέει την πατρική ευφράδεια;

  3. Γς said

    2:

    >άξιοι απόγονοι του Γκαμπετά

    Γουστάρω:

    Μετά τη Φειδίου, στην οδό Γκαμπετά

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα δύο χέρια της εξουσίας. Το δεξί, ο Λεπόν. Το αριστερό, ο Σταχάνοβ. Και τα γρανάζια να λιώνουν εκατομμύρια φουκαράδες Σαρλό, να ξεκοιλιάζουν τη γη, να ξεριζώνουν τα δάση, να μολύνουν θάλασσα και αέρα, να απλώνουν και να υψώνουν τερατουπόλεις…
    Συγκλονιστικό το απόσπασμα. Δεν ήξερα ότι ο Έρεμπουργκ γράφει τόσο συναρπαστικά. Δεν βρίσκεις, δυστυχώς, εύκολα τα βιβλία του στα βιβλιοπωλεία.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Θα λείψω για μερικές ώρες.

    2 Αν το είχα να το μεταφράσω εγώ, θα έβαζα Γαμβέτας και Θιέρσος.

  6. Γς said

    Λάθος τοy OCR:

    ΓC αυτό και μόνο ήταν διατεθει­μένος να κάνει οποιαδήποτε θυσία

    Το «C» στο ΓC να γίνει Ελληνικό «ς»

  7. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα…

  8. atheofobos said

    Προφανώς οι σοβιετικές εκδόσεις θα είχαν λογοκριμένα αποσπάσματα γιατί ο Ζοζέφ Λεπόν δεν διέφερε σε τίποτα, ω; πρότυπο από τον Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας Αλεξέι Γκριγκόριεβιτς Σταχάνοφ από τον οποίο και προέκυψε το σταχανοφικό κίνημα!
    Ως γνωστόν τη νύχτα από τις 30 στις 31 Αυγούστου 1935, ο Σταχάνοφ κατέρριψε το ρεκόρ εξόρυξης κάρβουνου, βγάζοντας στη βάρδιά του που ήταν 5 ώρες και 45 λεπτά, 102 τόνους, που αντιστοιχούσε με 14 νόρμες όταν η νόρμα ήταν 7!.
    Αντίστοιχα βέβαια στις ΗΠΑ οι 16 τόνοι προκαλούν τον θαυμασμό του επιστάτη όπως ακούμε στο τραγούδι Sixteen Tons :
    Γεννήθηκα μια ανήλιαγη μέρα
    Πήρα το φτυάρι μου και μπήκα στο ορυχείο
    Φόρτωσα δεκάξι τόνους κάρβουνο νούμερο 9
    και ο επιστάτης είπε: Μωρέ μπράβο!
    16 ΤΟΝΟΙ ΠΙΚΡΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΩΝ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2016/07/16.html

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Πάρα πολύ ωραίο! Χρειάζεται και δεύτερη φορά διάβασμα!
    Δίνει ένα σωρό εναύσματα για σχόλια.

  10. Στη δεκαετία του ΄80 είχα διαβάσει το «Αυτός που ήρθε απ’ έξω» (L’ etabli) σε μετάφραση Χριστίνας Σταματοπούλου. Περιγράφει τις προσπάθειες ενός αριστεριστή να μπεί στην εργατική τάξη, στο εργοστάσιο της Πεζώ. Δεκαετία του ’60, κι έτσι. Κι έχει ένα γέρο μάστορα, που στον παλιό του πάγκο επιδιορθώνει τα ατζαμιλίκια των νέων. Μέχρι που του παίρνουν τον αγαπημένο του πάγκο και του βάζουν έναν σύμφωνο με τα πρότυπα και τους κανονισμούς. Αλλά ο παλιός πάγκος είχε διαμορφωθεί έτσι που να τον βοηθάει στη δουλειά του… 😦

    http://www.biblionet.gr/book/47481/Linhart,_Robert/%CE%91%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%BF%CF%85_%CE%AE%CF%81%CE%B8%CE%B5_%CE%B1%CF%80'_%CE%AD%CE%BE%CF%89

  11. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…«Κάθαρμα!»

    Ο Λεπόν ήταν μισητός σε όλους. Για αυτούς ο Σιτροέν ήταν πολύ μα­κριά· στην ουσία, ήταν ένας μύθος· κάτι ανάλογο με τον Ύψιστο ή με ένα συμβούλιο υπουργών. Τους δε μηχανικούς ήταν δύσκολο να τους μισήσεις. Η περίπτωσή τους ήταν ιδιάζουσα. Μήπως ήξεραν και αυτοί πώς είναι να σφίγγεις παξιμάδια από το πρωί μέχρι το βράδυ;… Όμως, ο Λεπόν ήταν ένας από αυτούς, ένας εργάτης, και έπαιρνε μόλις ένα φράγκο παραπάνω την ώρα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αυτός ευθυνόταν για όλα τα προβλήματά τους. Ευθυνόταν για την αλυσίδα παραγωγής. Για τα δευτερόλε­πτα. Για την αναθεματισμένη παραζάλη, που τα βράδια δεν σε άφηνε ούτε να γελάσεις ούτε να τσακωθείς ούτε καν να αποκοιμηθείς……»

    ΥΓ Παντοτε ο αρχιεργατης, ο επιστατης του αγροκτηματος ή της φυτειας ειναι ο πιο σκληρος απο τους καταπιεστες
    Οι αλλοι εστησαν ή -απλως – κληρονομησαν τοεργοστασιο,…..

  12. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…Ο Ζοζέφ Λεπόν ήταν εξαίρετος αρχιεργάτης. Καθοδηγούσε τους εργά­τες στο τμήμα συναρμολόγησης. Πόση ώρα έφαγε εκείνος ο τύπος για να τοποθετήσει το μηχανισμό μιας μανέλας; Τέσσερα λεπτά; Ο Λεπόν επιλήφθηκε ο ίδιος της δουλειάς. Με γρήγορες κινήσεις έβαλε το μπουλόνι και έσφιξε το παξιμάδι. Ένα λεπτό και σαράντα δεύτερα. Η διεύθυνση αποφά­σισε: για τον μέσο εργάτη, δύο λεπτά είναι αρκετά. ….»

    ΥΓ Ο προτυπος χρονος μιας φασης εργασιας δεν καθοριζεται με βαση τις επιδοσεις του αριστου των αριστων, αλλα με βαση τις δυνατοτητες του μεσου τεχνιτη. μετα απο τυχαιες παρατηρησεις/μετρησεις (χωρις να το γνωριζει ο εργαζομενος ). Διαφορετικα προκυπτουν υπερφυσικες αποκλισεις χρονων οπως η περιπτωση του Σταχανωφ!!!

    ΥΓ2 «7. Καθορισμός Προτύπων Άμεσης Εργασίας

    7.1 Ποσοτικά πρότυπα

    Η πρότυπη ανάλωση άμεσης εργασίας περιλαμβάνει τον πρότυπο Χρόνο (ώρες ή λεπτά) που χρειάζεται για την παραγωγή μιας μονάδας του Προϊόντος.

    Ο Πρότυπος Χρόνος προκύπτει από μελέτες χρόνου – κίνησης (χρονομέτρηση), από παρακολούθηση, παρατήρηση, πειράματα κλπ. και είναι ο χρόνος που χρειάζεται ο εργαζόμενος να ολοκληρώσει την Παραγωγή του Προϊόντος από την φάση ή τις φάσεις παραγωγής που είναι υπεύθυνος να κάνει. Πρέπει να προβλέπονται και ορισμένα περιθώρια χρόνου για διαλείμματα, ξεκούραση, καθυστερήσεις λόγω βλάβης των μηχανημάτων κλπ.

    Ο προσδιορισμός του πρότυπου χρόνου άμεσης εργασίας γίνεται σε κάθε τμήμα και φάση παραγωγής που κρίνεται σκόπιμος ο έλεγχος της απόδοσης της άμεσης εργασίας. «

  13. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    12. » Πρότυπος χρόνος εργασίας ή παραγωγής είναι ο θεωρητικός χρόνος ή ο χρόνος στόχος που απαιτείται για τη διεξαγωγή μιας συγκεκριμένης εργασίας και προσδιορίζεται με πολλαπλές χρονομετρήσεις χρησιμοποιώντας εκπαιδευμένο εργαζόμενο (ή εργαζόμενους), καλά συντηρημένο εξοπλισμό και αντικειμενικές συνθήκες εργασίας. Ο πρότυπος χρόνος συμπεριλαμβάνει τις δικαιολογημένες (ή απαιτούμενες) καθυστερήσεις και χρησιμεύει ως σταθερό σημείο αναφοράς για τον προσδιορισμό των τυχόν αποκλίσεων των άλλων χρόνων. Για αντιδιαστολή οι άλλοι χρόνοι (καθαρός και συνολικός) συχνά ονομάζονται πραγματικοί χρόνοι. »

    ΥΓ Προσοχη στην επιλογη των μεθοδων οργανωσης εργασιας σε εργοστασια και -φυσικα- των αρχιεργατων, διοτι παραμονευουν πολλοι κινδυνοι οπως μεγαλης ψυχολογικης πιεσης, τραυματισμων, θανατων, λογω υπερεπιταχυνσης της εργασιας, …

  14. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Μόνο εγώ διέκρινα Ιαβέρη στο κείμενο;! Μοι προκαλεί εντύπωση ! …

  15. cronopiusa said

  16. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    14.
    Μιγμα Ιαβερη με εργοδηγο, ο «ταξικος προδοτης » που τρομοκρατει τους πρωην ομοιους του , οπως ο κακος δεκανεας/λοχιας που καταταλαιπωρει τους στρατιωτες

    ΥΓ «…Ο Λεπόν ήταν μισητός σε όλους.[…] Η περίπτωσή τους ήταν ιδιάζουσα. Μήπως ήξεραν και αυτοί πώς είναι να σφίγγεις παξιμάδια από το πρωί μέχρι το βράδυ;… Όμως, ο Λεπόν ήταν ένας από αυτούς, ένας εργάτης, και έπαιρνε μόλις ένα φράγκο παραπάνω την ώρα σε σχέση με τους υπόλοιπους. Αυτός ευθυνόταν για όλα τα προβλήματά τους. Ευθυνόταν για την αλυσίδα παραγωγής. Για τα δευτερόλε­πτα. Για την αναθεματισμένη παραζάλη, που τα βράδια δεν σε άφηνε ούτε να γελάσεις ούτε να τσακωθείς ούτε καν να αποκοιμηθείς.

    .

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ποιον Ιαβέρη, Κιντ; Αυτόν που πήδηξε στον Σηκουάνα ή τον ραλίστα (ένεκα το θέμα); ☺ Τον αυτόχειρα προφανώς εννοείς και , ναι, τον θυμίζει η περίπτωση Λεπόν, παρόλο που η αυτοκτονία τους δεν πηγάζει από τα ίδια κίνητρα. Ο αρχιεργάτης αυτοκτονεί γιατί βαρέθηκε να είναι ένας δούλος που δεν τον σέβεται κανένας, ενώ ο Ιαβέρης επειδή θεωρεί ότι παρέβη το καθήκον του, αφήνοντας τον Αγιάννη να διαφύγει.

  18. nikiplos said

    Το απόσπασμα μου θύμισε ένα άλλο που είχα διαβάσει στα νιάτα μου καθώς ήταν το μόνο που είχε μια γκόμενα που είχα πετύχει στον interrail… Ο συγγραφέας λεγόταν Ρομπέρ Λινάρ (Robert Linhart) και το βιβλίο είχε έναν τίτλο που θα τον μεταφράζαμε ως «ο εγκατεστημένος», ( L’Établi) και αναφερόταν στην αυτοβιογραφική του ιστορία ως εργάτης στη Σιτροέν στο Σουαζί.

  19. Νίκιπλε, το διάβαζε και ο Σκύλος (#10)

  20. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Το γαλλικο προλεταριατο λιγο πριν το Λαικο Μετωπο του 1936 .

    Απο αυταρχικοτητα/εγκληματικη αμελεια η διοικηση του εργοστασιου επετρεψε σε ενα ψυχωτικο αρχιεργατη να καθοριζει -απανθρωπα και ανορθολογικα- τους χρονους παργωγης καθε φασης.

    «Ακόμη και οι εργάτες, όταν έβγαιναν από το εργοστάσιο, παρατηρούσαν με φθόνο τα αυτοκίνητα των αρχιμηχανικών.» Για τους γαλλους προλεταριους και αγροτες εγινε δυνατο να αγορασουν μετα απο λιγα ετη ενα πολυ μικρο αυτοκινητο.

    […]
    Αλλά, ο Ζοζέφ Λεπόν ζούσε ανάμεσα στους εργά­τες, και οι εργάτες τον περιφρονούσαν. Δούλευε όσο και αυτοί, ίσως και περισσότερο. Ανέβαζε τον πήχη των ρεκόρ υψηλότερα. Άφηνε άφωνους τους μηχανικούς. Μπορούσε να σταθεί ακίνητος σε ένα σημείο δέκα ώρες στη σειρά. Μπορούσε να δουλεύει όλη μέρα χωρίς να πάει για την ανάγκη του ούτε μία φορά. Μπορούσε να αντέξει άυπνος και νηστικός. Αντί για δάχτυλα στα χέρια του είχε καλέμια, τανάλιες, πένσες, δράπανα, κατσαβίδια· στα σωθικά του, μια μηχανή είχε πάρει τη θέση της καρδιάς του. Από τη μνήμη του είχαν σβηστεί τα παιδικά του χρόνια. Την ανθρώπινη καταγωγή του μαρτυρούσε μόνο ένα πιστοποιητικό γέννησης και ένα ση­μάδι που είχε από γεννησιμιού του. Ήταν καινούργιος και θεόμορφος όσο ένα αυτοκίνητο. Και από εκεί πήγαζε όλη η αδικία. Όλοι ονειρεύονταν ένα αυτοκίνητο. Ακόμη και οι εργάτες, όταν έβγαιναν από το εργοστάσιο, παρατηρούσαν με φθόνο τα αυτοκίνητα των αρχιμηχανικών. Ακόμη και οι εργάτες προσκυνούσαν το αυτοκίνητο. [….]

    ΥΓ Ποτε δεν καταλαβα, γιατι τα μαρξιστικα βιβλια υποστηριζαν – ακομη και μετα το 1989- οτι το προλεταριατο ειναι ή θα γινει καποτε πρωτοπορια.

    Ετσι λοιπον η πρωτοπορια 🙂 εγινε …βιβλιοπωλεια, και μαλιστα Α.Ε.

    Η επανασταση, ή – πιο σωστα- η μεταρρυθμιση, αν γινει ποτε, θα γινει απο εμας τους παραγωγους, βιοτεχνες, ελευθερους επαγγελματιες και τους αυτοαπασχολουμενους κατ ΄αναλογια με το 1848, οπου εγιναν “.. από την τάξη των τεχνιτών, των αρτιζάνων, .. μια τάξη που κατείχε τα δικά της μέσα παραγωγής –εργαλεία και τεχνογνωσία και η οποίαχαρακτηριζόταν από χαμηλά επίπεδα αναλφαβητισμού·…”*

    Το μικροαστικοποιημενο “προλεταριατο”** θα ειναι “λακες” της εκαστοτε εξουσιας.

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    *http://lse.academia.edu/AlexandrosAlexandropoulos/Papers/1265108/Perry_Anderson_Internationalism_translation_in_Greek

    **ξεκινωντας απο το γαλλικο ρεφορμιστικο προλεταριατο του 1936 με τις πρωτες καλοκαιρινες αδειες για τα “μικτα μπανια του γαλλικου λαου”, μιας χωρας που εκμεταλλευοταν βαναυσα τον πλουτο αρκετων αφρικανικων χωρων.

  21. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «…Τον Δεκέμβριο του 1934, η Michelin, η γνωστή εταιρεία κατασκευής ελαστικών, αγόρασε τη Citroën και τοποθέτησε τον Πιέρ Μισελέν (Pierre Michelin) στη θέση του προέδρου της μάρκας αυτοκινήτων, και τον Πιέρ-Ζυλ Μπουλανζέ (Pierre-Jules Boulanger) στη θέση του αντιπροέδρου της. Ο Μπουλανζέ τότε, έχοντας ως πρωταρχικό διπλό μέλημα να επεκτείνει τις δραστηριότητες της Citroën, επαναφέροντάς την στην κερδοφορία, και ταυτόχρονα να βοηθήσει την μητρική Michelin να αυξήσει τις πωλήσεις των ελαστικών της, συνέλαβε την ιδέα να δημιουργήσει ένα όχημα για την κοινωνική τάξη των αγροτών και γενικότερα τις οικονομικές τάξεις χαμηλού εισοδήματος. Η ιδέα αυτή, ωστόσο, είχε αρχίσει να εξετάζεται από κάποια στελέχη της Michelin ήδη από το 1922, οπότε και είχαν γίνει οι πρώτες μελέτες, με σκοπό την επέκταση της αγοράς αυτοκινήτων και της αγοράς ελαστικών στη Γαλλία, εφαρμόζοντας τον τρόπο που το Ford Model T του 1908 – 1927 το είχε καταφέρει αυτό στις Ηνωμένες Πολιτείες…..»

    https://el.wikipedia.org/wiki/Citro%C3%ABn_2CV

  22. Pedis said

    εξαιρετικό μοντάζ ..

    Ο μεσιέ Αντρέ Σιτροέν ανάσαινε με δυσκολία, εξαιτίας της βαριάς ατμόσφαιρας και των αριθμών. Ήταν μια καυτή μέρα του Ιουνίου. Έξω, χιλιάδες αυτοκίνητα αλυχτούσαν, στρίγγλιζαν, ρουθούνιζαν και κροτάλιζαν. Στο αγκομαχητό τους διέκρινες τα πάντα: τις νύχτες των μεταλλωρύχων της Λοραίνης, την ανυπόφορη ζέστη στις φυτείες καουτσούκ, την αβάσταχτη δυσωδία των πετρελαιοπηγών, κάπου μακριά, στη Βενεζουέλα, και το τρί­ξιμο του σιδερένιου ιμάντα, δυο βήματα πιο πέρα. Στο αγκομαχητό των αυτοκινήτων διέκρινες το μαρτύριο εκατομμυρίων ανθρώπων που ζούσαν και πέθαιναν με ένα και μόνο σκοπό: να κατασκευάζουν αυτά τα αυτοκίνητα. Στο αγκομαχητό τους διέκρινες την κοφτή ανάσα του κυρίου Αντρέ Σιτροέν και το συριγμό από τη φθισική αναπνοή του τροχιστή. Τα αυτοκίνητα, έξω από το παράθυρο, «τσίτωναν» τις μηχανές τους ως εκεί που δεν έπαιρνε άλλο.

    Κι ο μεσιέ Σιτροέν, πήρε αναπνοή και συνέχισε απαθής: «…και έναντι 872.000.000…»

    και πόσο σωστός είναι!

  23. Κάπου εδώ να ξαναματαθυμήσουμε το μεγάλο σκάνδαλο της κατάργησης των μικρών σιδηροδρομικών εταιριών στο Λος Άντζελες (και άλλες 20τόσες πόλεις), όταν τις αγόρασε η Τζένεραλ Μότορς (κι άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες) και τις έκλεισε, για να αγοράζει ο κοσμάκης αυτοκίνητα και οι δήμαρχοι λεφωρεία.

    https://en.wikipedia.org/wiki/General_Motors_streetcar_conspiracy

  24. Γς said

    Κι ήταν κι ο Μήτσος ο γκασταρμπάιτερ σε μια ανάλογη γραμμή παραγωγής.

    Κι έρχεται ο Γερμανός εργοδηγός Λεπόν.

    -Γκουτεν Μόργκεν. –Γκούτεν Μόργκεν. –Τι κάνετε εσείς εδώ;

    -Παίρνω τα λαμάκια απ τα αριστερά και τα βιδώνω.

    -Πολύ ωραία. Θα μπορούσες όμως με το άλλο σου χέρι να τα στέλνεις στον επόμενο δεξιά.

    Την άλλη μέρα.

    -Γκουτεν Μόργκεν κτλ. –Θα μπορούσες όμως με το πόδι σου να πατάς ένα πετάλι για να σού έρχονται κι οι πόρτες

    Την άλλη μέρα:

    -Γκουτεν Μόργεν κτλ. –Θα μπορούσες όμως με το άλλο σου πόδι να σπρώχνεις τις πόρτες προς το φούρνο για βάψιμο.

    Και την άλλη μέρα:

    -Γκουτεν Μόργκεν. –Γκούτεν Μόργκεν. –Τι κάνετε εσείς εδώ;

    -Εγώ; Με το ένα χέρι παίρνω κάτι λαμάκια, τα βιδώνω και με τα άλλο χέρι τα πασάρω στον άλλον δίπλα μου. Μετά με το ένα πόδι πατάω το λεβιέ κι έρχονται οι πόρτες που με το άλλο πόδι τις σπρώχνω στο φούρνο για βάψιμο.

    -Αλλά μια στιγμή! Τώρα που το σκέφτομαι, δεν μου δίνετε κι ένα πινέλο να το βάλω στο κώλο μου, να τις βάφω επί τόπου; [in situ]

  25. Pedis said

    Ο κύριος Α. Citroen ξεκίνησε τις βιομηχανικές επιχειρήσεις του κατασκευάζοντας οβίδες των 75 mm.

    Στις αρχές του πολέμου η Citroen παρήγε 15 οβίδες ημερησίως. Στο απόγειο του πολέμου η παραγωγή είχε φτάσει στις 50000 οβίδες ημερησίως.

    Ο Α. Citroen ήταν ο πρώτος που εφάρμοσε το φορντικό μοντέλο στην Ευρώπη.

    Έβλεπε την μαζική παραγωγή στο εργοστάσιο παραγωγής οβίδων ως το πρώτο στάδιο της για την κατασκευή εργοστασίου παραγωγής αυτοκινήτων. Το σχέδιο παίρνει μπροστά το 1915 με την ανάθεση σε δύο μηχανικούς του σχεδιασμού ενός μικρού αυτοκινήτου 10 CV.

    To 1929 η ετήσια παραγωγή στη Citroen ανέρχεται σε 100000 οχήματα. Το ίδιο έτος η παραγωγή των Ford και General Motors ήταν περίπου 1.5 εκ οχήματα η καθεμιά.

    [Κατά τη διάρκεια του πολέμου, χάρη στις ειδικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν στην κοινωνία και στην παραγωγή, αλλά και με την ευκαιρία της εισαγωγής στη βιομηχανική παραγωγή της γυναικείας ανειδίκευτης εργατικής δύναμης κάμφθηκαν οι τελευταίες αντιστάσεις των πολυ-ειδικευμένων εργατών-τεχνιτών που ακόμη δούλευαν στα εργοστάσια και εισήχθη σε όλη την κλίμακα της βιομηχανικής γαλλικής παραγωγής το Ταιυλορικό σύστημα εργασίας -> διαρκής έλεγχος, εντατικοποίηση, χρονομέτρηση, επόπτες, πριμ, πολλαπλασιαμσός χαφιέδων και τα ρέστα.]

  26. Για να πούμε και καμιά καλή κουβέντα, κατά τον Β΄Π.Π., οι μαστόροι της Σιτροέν έκρυψαν τα πρωτότυπα ΝτεΣεβώ για να μην τα βρούν οι Ναζήδες και τα αξιοποιήσουν για στρατιωτική χρήση, όπως έκαναν με το VW Σκαραβαίο που τον στρατιωτικοποίησαν σε Kubelwagen.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Citro%C3%ABn_2CV#World_War_II

    Και έκρυψαν τα πρωτότυπα παρά τις σαφείς οδηγίες από τη Μισελέν που ζητούσε την καταστροφή τους.

  27. Pedis said

    Α. Citroën‎ σχετικά με το λανσάρισμα του αυτοκινήτου ( στο καταναλωτικό κοινό που πρέπει να διαμορφωθεί με το σωστό για το σκοπό αυτό τρόπο)

    Πρέπει να αναλάβουμε την εκκπαίδευση του μελλοντικού πελάτη από νεαρή ηλικία με σκοπό να τον κάνουμε να ενδιαφέρεται από την αρχή της ζωής με το αυτοκίνητο.
    Σε όλα τα σχολεία, και ιδιαίτερα στην επαρχία, είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν οι γνώσεις των δασκάλων και των μαθητών τους σχετικά με το αυτοκίνητο, το ρόλο και τη χρήση του … είναι αναγκαίο τα μωρά, οι τρεις πρώτες λέξεις που μαθαίνουν να λένε, να είναι «μαμά, μπαμπάς και αυτοκίνητο».

    η γυναίκα και το αυτοκίνητο πάνε μαζί, μία όμορφη γυναίκα στο εσωτερικό ενός ωραίου αυτοκινήτου, δεν είναι το όνειρο όλων μας, πτωχοί άνδρες τπυ ΧΧ αιώνα;

  28. Pedis said

    -> 27 – πώς λέει το θεσφατο «είναι ο καταναλωτής που επιβάλλει τα γούστα και τις ανάγκες του»; Έτσι, ακριβώς!

  29. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    17. Για μένα, (από μικρός που το πρωτοδιάβασα σε Κλασσικό Εικονογραφημένο) ,ο Ιαβέρης θα αυτοκτονεί πάντα υπό το βάρος των ταξικών του τύψεων.

  30. Όταν ακόμη και επιτυχημένοι/πολυβραβευμένοι συγγραφείς σε διαδεδομένη γλώσσα διαπιστώνουν πως δεν μπορούν να ζήσουν από τα βιβλία κι επιστρέφουν στην «κανονική» δουλειά τους. 🙂

    http://www.independent.ie/entertainment/books/bestselling-author-has-to-return-to-civil-service-job-to-pay-mortgage-35424311.html

  31. Jago said

    Να ήταν μόνο ο τομέας της βιομηχανικής παραγωγής, υπάρχουν σήμερα και χειρότερα. Ποιός δεν φρίττει με αυτό εδώ;
    http://news247.gr/eidiseis/paraksena/nteliveras-pantos-kairou-eftiakse-monos-toy-alysides-gia-to-mhxanaki.4485634.html
    Το απαύγασμα του νεοφιλελέ σταχανοβισμού και στο φέησμπουκ να κατακρίνουν από τις αναπαυτικές πολυθρόνες τους «ο Έλληνας είναι τεμπέλης, δείτε αυτόν».

  32. Μπετατζής said

    4 κλπ. Διάβασα και ξαναδιάβασα το κείμενο. Σταχάνοφ δεν βρήκα πουθενά. Υποθέτω λοιπόν ότι υπάρχει ένα ενσωματωμένο αντανακλαστικό που απαγορεύει να γίνει οιαδήποτε νύξη για τα κακά του καπιταλισμού, χωρίς «αντίστοιχη» για τα τα δεινά του κομμουνισμού. Θεωρία των δύο άκρων είναι για μένα αυτό. Για την ιστορια, ο Σταχάνοφ δεν ήταν «αρχιεργάτης» με την έννοια του Λεπόν. Δεν έδειχνε σε άλλους τι να κάνουν. Μπήκε ο ίδιος μέσα και το έβγαλε το κάρβουνο. Κατά τη διάρκεια της βάρδιας του. Και επίσης το ότι το όνομά του το θυμόμαστε, ενώ τους διάφορους Λεπόν δεν τους θυμάται κανένας, κάτι λέει για τη χώρα και την εποχή στην οποία έζησε, η οποία διατήρησε το όνομα ενός εργάτη στην Ιστορία. Πείτε μου το όνομα ενός εργάτη που έμεινε στην ιστορία του καπιταλισμού, (όχι για τους αγώνες του, αλλά για την «παραγωγικότητά» του).

  33. 32

    Μα πώς θα μπορούσε να αναφέρεται ο Σταχάνωφ; Ο Έρενμπουργκ τόγραψε το ’29 κι ο Σταχάνωφ έσκαψε το ’35.
    Αλλά η πρόκληση για αύξηση της παραγωγικότητας εις βάρος των πολλών (ναι, απρόθυμων, ανίκανων, τεμπέληδων κοκ) είναι κοινή.

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, εντάξει. Τα ξέρουμε αυτά. Τι να ένιωθαν όμως οι σοβιετικοί εργάτες, όταν τους πίεζαν να μιμηθούν τον γιαλαντζί σούπερμαν Σταχάνοβ και τους ξεπάτωναν στη δουλειά;
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://gerontakos.blogspot.com/2009/08/blog-post_3853.html%3Fm%3D1&ved=0ahUKEwjg4dy3hvnRAhUE6RQKHUeGDPIQFggaMAE&usg=AFQjCNEBoRMfCk4fC6jBXSWyDWr_lON3WQ&sig2=hC0CGBRGk0h5RDD1q5Q0rw

  35. Έλα κι αρχίζει να ψήνεται η μανούρα…

  36. Μπετατζής said

    Σκύλε, τα σχόλια σχολίασα, όχι το κείμενο. Κατά τα άλλα τα γνωστά. Να πούμε μόνο ότι ο γιαλαντζί σούπερμαν χρησιμοποίησε και τις νέες τεχνικές για να κάνει ότι έκανε, δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο ανθρώπινης υπέρβασης. Αφού όμως το γράφει το ίντερνε, έτσι θα ναι όπως τα λέτε.

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και επειδή σήμερα είναι ημέρα λογοτεχνίας, να μνημονεύσουμε τη «Φάρμα των ζώων», στην οποία τον σταχανοβίτη υπερεργαζόμενο συμβολίζει ο Μπόξερ, το άλογο της φάρμας.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789603827368-orwell-george-kaktos-i-farma-ton-zoon-200620&ved=0ahUKEwjkgsSgkfnRAhVFsxQKHZntDvUQFgh7MAw&usg=AFQjCNEyvDZXaleQjS3fNTz_B8GsGcPgmQ&sig2=nbvZbRClU16UgSa3I07MEw

  38. Νεο kid Al Kuwaiti said

    Ο Σταχανωφ ήταν μία απλή οδοντόκρεμα μπροστά στον γίγαντα γιουγκοσλαβο Σιροτανοβιτς . 152 τονια κάρβουνο σε μία βάρδια! Από αυτόν εμπνεύστηκε ο Νίκος Φώσκολος τη θρυλική Κούρκουλικη ατάκα: σταματήστε το κάρβουνο μωρέ! Όχι άλλο κάρβουνο!

  39. Κίντο, βλέπω τώρα στο Ντισκάβετι Τσάνελ ντοκυμαντέρι για το πώς οικοδομήθηκε το Ντουμπάι. Τι τραβάτε κι εσείς, ρε αραπάδες…

  40. Νεο kid Al Kuwaiti said

    40. Dis-cavity? Pun intended? 😄😄🤗

  41. Pedis said

    #32 – έχει δίκιο ο Μπετατζής. Σε κάθε πλύση … είναι καθημερινό σύστημα αρκετών εδώ μέσα να βάζουν λευκά και χρωματιστά για να βγαίνουν ροζ.

    Τέλος πάντων, είναι άλλη μεγάλη ιστορία ο σταχανοβισμός, πώς ξεκίνησε και ποιες μορφές πήρε (θετικές και αρνητικές) και αντιδιαμετρικά διαφορετική η οργάνωση της παραγωγής στη βάση των αρχών του λεγόμενου επιστημονικού μάνατζμεντ του F. Taylor.

    Δεν ξερω γιατί μερικοί βιάζονται να αμολήσουν την κουτουράδα τους …

  42. Pedis said

    Για όποιον δεν βαριέται και έχει τρόπο να βρει (*) το ντοκουμέντο

    Testimony of Frederick W. Taylor at hearings before Special committee of the House of representatives, January, 1912

    δεν θα χάσει. Ο Πρόεδρος της επιτροπής του Κογκρέσου, William B. Wilson, παλιός αγωνιστής συνδικαλιστής (στην πορεία υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση W. Wilson) στριμώχνει τον Taylor και τον προτρέπει να αποδεχθεί τόσο το γεγονός ότι η μέθοδός του εξ’ αρχής υποβιβάζει τον εργαζόμενο σε αυτόματο ή εκπαιδευμένο πίθηκο αντίθετα με τους ισχυρισμούς του F. Taylor ότι ο εργαζόμενος είναι πλήρως ικανοποιημένος και χαρούμενος διότι είναι υπό τον έλεγχο ειδικών και ότι βγάζει περισσότερα με τη δουλειά στη βάση των πριμ.

    (*) στο ίντερνeτ βρίσκεται ένα μέρος της κατάθεσης του Taylor -συνολικά 4 σελίδες- αλλά το πρωτότυπο είναι τουλάχιστον είκοσι φορές μεγαλύτερο και περιέχει τις ερωτήσεις της επιτροπής -και τις απαντήσεις του F. Taylor. Αν κάποιος καταφέρει να το βρει ολόκληρο, ίσως, σε μερικούς να φανεί ένα πολύ χρήσιμο ντοκουμέντο.

  43. Νεο kid Al Kuwaiti said

    40. Dubai sucks! Λυπάμαι τους αρχαιολόγους του μέλλοντος που θα προσπαθούν να βγάλουν άκρη σχετικά με το τι είδους ζώα κατασκεύαζαν αυτές τις ψηλές αηδιες σε ένα μέρος κατάλληλο μόνο για αποθετήριο ραδιενεργών αποβλήτων…

  44. 41 just a typo, no pun

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    39. Αν φώναζε «Όχι άλλο κάρβουνο!», θα θεωρούνταν προδότης και θα είχε τα γνωστά ντράβαλα. Μάλλον φώναζε «Πάρτε κι άλλο κάρβουνο! Πάρτε να ‘χετε, γατάκια».😊
    Κι ένα εξαιρετικό κείμενο για τον σταχανοβισμό και τον τεϊλορισμό:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.e-student.gr/showthread.php%3Fp%3D68264&ved=0ahUKEwjUl8PxlvnRAhWBcRQKHcUaD_I4ChAWCFowEg&usg=AFQjCNHbESvZkBGK3ADlIQ2LbRh197Px7w&sig2=myt7SHKvsfmHqs-j17YDqA

  46. Pedis said

    Κουβάτσε, επειδή μου φαίνεται ότι ενδιαφέρεσαι ειλικρινά να μάθεις για το Τειλορικό σύστημα, το κλασικό βιβλίο του Τέιλορ το βρίσκεις και τζάμπα.

    The principles of scientific management

    Πάρε άδεια μερικές ωρίτσες από το σχολιασμό, μελέτησέ το και μη σπας τα νεύρα (και του Μπετατζή και τα δικά μου, τουλάχιστον), ταιριάζοντας σταχανοβισμό με τειλορισμό.

  47. giorgos said

    «Πάνω άπό μισόν αίώνα ή άνθρωπότητα έζησε μέ τήν πλάνη σύγκριση σοσιαλισμού καί καπιταλισμού.
    Αλλά τά είδη δέν συγκρίνονται διότι δέν είναι όμοειδή . Ο σοσιαλισμός προσπάθησε νά φκιάξη άνθρώπους (τόν «σοσιαλιστικό άνθρωπο») , ένώ ό καπιταλισμός φκιάνει άπλώς αύτοκίνητα .
    Τό νά φκιάνει αύτοκίνητα δέν σημαίνει ότι δέν συντελεί σέ μία «σοσιαλιστικοποίηση» τής παραγωγής όπως τήν άπαιτεί ό σοσιαλισμός (βλέπε πιό κάτω) , άλλά μόνο ότι σάν κοινωνικό σύστημα είναι πιό προσγειωμένο καί πρακτικό . Δυστυχώς , άν δέν είχαμε τό παράδειγμα τών θρησκειών , θά μπορούσαμε νά πούμε ότι ή έννοια τής μάζης θά μπορούσε νά έξαφανισθή άπό τήν ίστορία καί νά άντικατασταθή άπό τό «άτομον» τών συνταγμάτων καί τού διαφωτισμού. Ο καπιταλισμός διατυμπανίζει κατά κόρον αύτά τά πράγματα σάν ίδεολογία , γιατί ξέρει πώς κατά πράξιν πρέπει νά έφαρμόση άλλην τακτική .
    Τό λάθος τού σοσιαλισμού δέν είναι ότι έδημιούργησε τήν ίδεολογία τού «σοσιαλιστικού άνθρώπου» .Τό λάθος του είναι ότι τήν πίστεψε . Οτι δηλαδή έπροσπάθησε νά μπάση έκ νέου ένα ίπποτικό ίδεώδες σέ μιάν έποχή , τήν έποχή τής τεχνολογίας , όπου οί άνθρωποι κάθε άλλο παρά ύποχρεωμένοι ήσαν νά διακινδυνεύσουν τήν ζωή τους γιά νά έπιβιώσουν .
    Ιπποτικό δέν είναι τό παράδειγμα τού A.Hennecke στήν άνατολική Γερμανία καί τής «σταχανωφικής κίνησης» στήν Σοβ.Ενωση παληότερα ? Αύτές όμως είναι ίδεολογίες μάλλον άθλητικών συλλόγων πού προετοιμάζονται γιά πρωταθλήματα , παρά ίδεολογίες μέ τίς όποίες μπορούν νά δουλέψουν κοινωνίες. Στό σημείο αύτό ό καπιταλισμός ύπήρξε πολύ πιό προσγειωμένο καί σύμφωνο μέ τά άνθρώπινα σύστημα παραγωγής .
    Οί άνθρωποι στόν σοσιαλιστικό κόσμο έχουν σχεδόν ξεχάσει τί θά πή «ώράριο» καί «έργασία» .

    Η γραφειοκρατία είναι ό δευτερεύων λόγος , γιατί γραφειοκρατία ύπάρχει καί στήν Δύση . Πρωτεύων λόγος είναι ή ίδια ή σοσιαλιστική ίδεολογία , όπως έφαρμόσθηκε ώς τώρα ,πού ύπό τό σύνθημα τής κοινωνικής ίσότητος έπροσπάθησε νά έξαλείψη τήν έκ φύσεως διαφορά τών άνθρώπων καί νά έξισώση τόν προικισμένο μέ τόν άπροίκιστο , ή μάλλον άκριβέστερα : στήν συναίσθηση διαφοράς τού πρώτου – πού τού χρειάζεται σάν κίνιτρο δημιουργικότητας – νά άντιπαραθέση ένα κολλεκτιβιστικό ίδεώδες σάν έκφραση τού «γενικού συμφέροντος» . Αλλά σκοπός τής κοινωνικής έργασίας -όπως καί πραγμάτωσής της- δέν είναι νά έξισωθή ό βλάκας μέ τόν έξυπνο καί ό έργατικός μέ τόν τεμπέλη , άλλά , ύπό πραγματικές συνθήκες κοινωνικής ίσότητας τού σοσιαλισμού , νά καθορισθή έπακριβώς ή διαφορά τους . Καί ή κοινωνική άναγνώριση αύτού τού πράγματος λέγεται «άμοιβή» .

    Η έννοια τού «προικισμένου» πού λέμε έδώ δέν έχει νά κάνη μέ τήν έννοια τού νιτσεικού «ύπερανθρώπου» , πού δέν τού χρειάζεται ή ίστορία , άλλά μέ τήν κοινωνικώς προσδιωρισμένη κατάσταση τού προνομιούχου άτόμου- είτε διανοούμενου , είτε έπιχειρηματία , είτε έργάτη – πού μέτρο της άκριβώς έχει τήν κοινωνική του προσφορά .

    Ο καπιταλισμός , ώς σύστημα τυχοδιακτικής ύφής όπως ύπήρξε στήν άρχή του , εύρέθηκε πιό κοντά στό δεδομένο τής φυσικής διαφοράς τών άνθρώπων καί άρα πιό κοντά στίς καθημερινές συνθήκες λειτουργίας τών κοινωνιών παραγωγής .»
    Από τό σπάνιο βιβλίο » Η Ελλάς ώς Κράτος Δικαίου»

  48. 48 Giorgos said

    Οί άνθρωποι στόν σοσιαλιστικό κόσμο έχουν σχεδόν ξεχάσει τί θά πή «ώράριο» καί «έργασία» .

    Πώς έγινε αυτό; Εννοείτε στον τωρινό (πρώην σοσιαλιστικό) κόσμο, που όπως και στην Ελλάδα, μαστίζεται από την ανεργία;
    Ή παραθέτετε κάποιο παλιότερο κείμενο;

  49. sarant said

    Επανήλθα και ευχαριστω για τα σχόλια και για τη συζήτηση!

    15α Δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτή η ηχογράφηση;

  50. giorgos said

    Στόν πρώην σοσιαλιστικό κόσμο . Αυτό είναι απόσπασμα από βιβλίο πού γράφτηκε τό 1990.

  51. 51 Ναι, κατάλαβα, ευχαριστώ.

  52. Γς said

    31:

    Και σιγά μην έφτιαξε τις αλυσίδες επειδή δεν μπορούσε να βρει…

    Βρωμάει ο τόπος, από δαύτες.

    Για την πλάκα του τις έφτιαξε. Και σιγά το πράγμα

  53. Γς said

    32:

    Βίοι Αγίων του πάλαι ποτέ υπαρκτού

    >Πείτε μου το όνομα ενός εργάτη που έμεινε στην ιστορία του καπιταλισμού, (όχι για τους αγώνες του, αλλά για την «παραγωγικότητά» του)

    Και πόσα τα άγνωστα ονόματα των εκατομμυρίων εργατών που θυσιάστηκαν για να πιάσουν αυτές τις νόρμες τους για την πρόοδο του σοσιαλισμού, της Πολιτιστικής επανάστασης ή δεν ξέρω τι άλλου είδους μανίες…

  54. nikiplos said

    Δύτα και Κύονα, συγγνώμη, αλλά όταν έγραφα, τότε κάνατε σχόλια με καταιγιστικό ρυθμό, οπότε δεν υπήρχε το σχόλιο του Σκύλου, όταν εγώ έγραψα… Πρόκειται σαφώς για το ίδιο βιβλίο… 🙂

  55. Γς said

    54:

    Και δεν είχα διαβάσει τα παρακάτω γμτ…

  56. giorgos said

    Στόν καπιταλισμό όλοι οί έργάτες είναι άναγκαστικά παραγωγικοί , γιατί διαφορετικά θά μείνουν άφραγκοι , άστεγοι καί πεινασμένοι . Γι’ αυτό ό καπιταλισμός είναι τό πιό παραγωγικό σύστημα καί γι’ αυτό επικράτησε …

  57. Γς said

    57:

    «Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω»

    Ιδίως οι τεμπέληδες οι απολυμένοι και άνεργοι

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Προπάντων να κρατήσετε μέσα σας την ικανότητα να αισθάνεστε πολύ βαθιά την αδικία, που διαπράτετται εναντίον οποιουδήποτε, σ’ οποιοδήποτε σημείο κι αν είναι του κόσμου. Αυτή είναι η ωραιότερη αρετή ενός επαναστάτη. »
    Τάδε έφη Τσε Γκεβάρα. Σ’ οποιοδήποτε σημείο κι αν είναι του κόσμου. Ακόμα και στο σοβιετικό μπλοκ. Εκτός αν εκεί δεν γίνονταν αδικίες. Εκτός κι αν οι αδικίες που γίνονταν εκεί, γίνονταν με τη συγκατάθεση των αδικούμενων. Αλλά ο Τσε δεν ήταν, ξέρω γω, Μπέρια, για να υποστηρίζει τέτοιες ανοησίες. Ήταν ο Τσε.

  59. Pedis said

    Μία άλλη βερσιόν της Τειλορικής οργάνωσης εργασίας αποτελεί το «σύστημα Toyota»

    The Toyota Production System: Beyond Large-Scale Production, Taicchi Ohno

    (κατεβάστέ το)

    η επιτυχία της εφαρμογής του (στα ’70-’80) έχει στη βάση της τη διατήρηση στην Ιαπωνία του εργάτη-τεχνίτη-πολυειδικευμένου (δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ακόμη), τύπου εργάτη που, όπως είπαμε παραπάνω, στη Βόρεια Ευρώπη και στις ΗΠΑ από τα μισά του 19ου αι οδηγήθηκε συστηματικά και με σχέδιο σε εξαφάνιση και μπήκε ταφόπλακα με την διευρυμένη εισαγωγή της ορίτσιναλ βέρσιον του Τειλορ στις πρώτες δύο δεκαετίες του 1900 και ακολούθως με την οργάνωση στη βάση του ιμάντα παραγωγής.

  60. 60

    Το Τογιοτέικο είναι από τις πρώτες φίρμες όπου εμφανίστηκε το 過労死

    https://en.wikipedia.org/wiki/Kar%C5%8Dshi

  61. sarant said

    61 110 ώρες τη βδομάδα δούλευε ο άλλος!

  62. 62

    Ε, κι εσύ, κάτι η μετάφραση, κάτι το μπλογκ, κάτι οι επιμέλειες, κάτι τα βιβλία, δεν πάς και πολύ πίσω.
    Πρόσεξε, μην σε πάρουν με το καροσάκι.

  63. voulagx said

    #61: 過労死 = θανατος απο υπερκοπωση.
    Αναρωτιεμαι οι γιαπωνεζοι για τις συνωνυμες λεξεις εχουν διαφορετικα ιδεογραμματα;

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υπάρχει ελπίδα, τελικά…👍
    http://newpost.gr/athlitika/587700/enas-olympiakos-xeirokroththhke-apo-panathhna-koys-sth-lewforo

  65. voulagx said

    #63: Κι εμεις ορε Σκυλε, κατι η ξαπλα, κατι το ραχατι, κατι το αραλικι, κατι το κρασακι, ε, θα κοψομεσιαστουμε. Καιρος να ασκησουμε το δικαιωμα στην τεμπελια!

  66. Pedis said

    Ο σχεδιασμός της παραγωγής και των μηχανημάτων στην Φορντ ήταν τέτοιος ώστε να είναι δυνατή η απασχόληση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού από ανειδίκευτους εργάτες.

    Εντούτοις στα τέλη του 1913 το ελάχιστο ημερομίσθιο ήταν 2.34 δολ. έναντι του μέσου ημερομισθίου των 1.8 δολ. στην υπολοιπη αμερικανική βιομηχανία.

    Τότε η διοίκηση πήρε το μέτρο της αύξησης κατά 10% προς όλους τους εργάτες που είχαν κλείσει τριετία στη Φορντ. Αμέσως, διαπιστώθηκε ότι μόνον 640 εργάτες επί συνόλου 15000 είχαν αυτό το δικαίωμα, αφού μόνο 1 στους 23 είχε αντέξει να δουλεύει στο εργοστάσιο της Φορντ για τρία χρόνια.

    Μπροστά σε αυτή την απώλεια και την καταστροφή «δεξιοτήτων» η αντίδραση του Φορντ και των μάνατζερ στις αρχές του 1914 ήταν η αύξηση του ημερομισθίου στα 5 δολ. τη μέρα και οκτάωρο εργασίας. Οι σκοποί ήταν προφανείς: διατήρηση σταθερών ομάδων προσωπικού (χαμηλό turn over) καθώς και του καθεστώτος εντατικοποίησης της εργασίας στον ιμάντα στο όριο των οκτώ ωρών, για όσο δηλαδή η εργασία μπορούσε να είναι ακόμη αποδοτική, δεδομένων των συνθηκών εργασίας.

    ——-

    Αυτά κι άλλα άκρως ενδιαφέροντα στοιχαία και ανάλυση περιέχονται στην ακόλουθη μελέτη που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για όποιον ενδιαφέρεται για την ιστορία της ογάνωσης της μαζικής παραγωγής …

    και μπορεί να βρεθεί χάρη στο γνωστό ιστότοπο (Ο Θεός Γουτεμβεργιος να τον ευλογεί να μακροημερεύσει)
    
    From the American System to Mass Production, 1800-1932: The Development of Manufacturing Technology in the United States,

    David Hounshell

  67. 66 Από την τεμπελιά ουδείς έπαθε. Φυσικά, πρέπει να κάνουμε όλες τις δουλειές του σπιτιού και ειδικά την καθαριότητα. Μην σαπίσομε κιόλας!

  68. sarant said

    68 Σκληρή εκμετάλλευση!

  69. Pedis said

    -> # 67 – From the American System to Mass Production, 1800-1932: The Development of Manufacturing Technology in the United States,

    Κεφ. 6: «The Ford Motor Company»

    —–

    Τη χρονιά που ο Ερενμπουργκ έγραφε για τη Σιτροέν,

    – απ’ όλες τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες έβγαιναν 140000 οχήματα συνολικά
    – απ’ όλες τις Γαλλικές έβγαιναν 254000 οχήματα
    – το άθροισμα μόνο της παραγωγής της Φορντ και της GM ανέρχονταν σε κάτι λιγότερο από 3 εκ. οχήματα!

    Ειδικότερα, το 1929 η παραγωγή της Σιτροέν ήταν 100000 οχήματα, της Ρενώ 63000 και της Φίατ 47000.

  70. 70 Στις γερμανικές βάζεις και την παραγωγή της Φορντ Γερμανίας ή δεν είχε ακόμα αρχίσει;
    Διότι αν δεν με απατά η μνήμη μου με το γνωστό Γερμανό μηχανικό, στον πόλεμο οι Ναζήδες είχαν και Φορντάκια.

  71. Pedis said

    # 61 – Σκύλε, το φορντικό σύστημα έχει ως προυπόθεση ότι η παραγωγή σκάλας θα βρει αντίκρυσμα στην αγορά και μάλιστα τόσο ώστε να δικαιολογείται η μεγάλη επένδυση.

    Η Ιαπωική αυτοκινητοβιομηχανία ήταν ο φτωχός συγγενής στις πωλήσεις και η σταθερή γραμμή παραγωγής ανά μοντέλο οχήματος δεν ήταν καθόλου συμφέρουσα, δεδομένου του χαμηλού υψους πωλήσεων και των προοπτικών στην αγορά που φαίνονται να επιτρέπουν στα ’60 τα αμερικάνικα μεγαθήρια αλλά και οι ευρωπαικές αυτοκινητοβιομηχανίες.

    Η ιδέα λοιπόν, όπως περιγράφεται στο βιβλίο του Ohno, ήταν ο σχεδιασμός της παραγωγής έτσι ώστε να είναι δυνατό σε ελάχιστο χρόνο οι ίδιοι εργάτες να περνάνε από την παραγωγή του ενός μοντέλου στο άλλο.

    Πέραν από τις καινοτόμες τεχνικές συνολικού ευέλικτου σχεδιασμού της παραγωγής, τοΤειλορικό σύστημα Τογιότα ήταν κατ’ αρχήν δυνατόν να βρει εφαρμογή (μόνο;) στην Ιαπωνία (κι όχι στη Βόρεια Ευρώπη ή στις ΗΠΑ) επειδή εκεί δεν είχε εξαφανιστεί ο τύπος του εργάτη/τεχνίτη με εμπιστοσύνη στις πολλαπλές δεξιότητες του, ικανό να σκεφτεί και να πάρει πρωτοβουλίες και παράλληλα -για την Ιαπωνία μιλάμε!- πειθαρχημένου, πειθήνιου και υποταγμένου στην ιεραρχία και συνεπώς στους στόχους της παραγωγής [που καθορίζονταν ακόμη και μέρα με την ημέρα!].

  72. Pedis said

    -> 71 – δεν το γνωρίζω, Σκύλε.

    (Να ‘ναι με τo σχέδιο Young (1929) ή νωρίτερα;)

  73. 72

    Παλιά, στα δικυκλιστικά νιάτα μου, είχα διαβάσει σε σχετικό περιοδικό πως οι μάστορες της βρετανικής μοτοβιομηχανίας (BSA, Norton, Triumph κ.α.) εναλλάσονταν κυκλικά σε όλες τις θέσεις, από το χυτήριο και τον τόρνο, μέχρι το βαφείο και την ηλεκτροκόλληση. Ε, πώς να μην πέσουν έξω παρά τις μηχανάρες που έβγαζαν; 😦

  74. Άσχετον, πλην σχετικόν: Νικοκύυυυυυυρη! https://left.gr/news/agnosto-poiima-toy-nikoy-kavvadia

  75. Pedis said

    Η έκρηξη των πωλήσεων της αυτοκινητοβιομηχανίας κατέστη εφικτή χάρη στον σχεδιασμό πολλών πλευρών του μάρκετιν, όπως λχ. είχε στο μυαλό του ο Α. Σιτροέν το ρόλο της διαφήμισης ή πλύσης εγκεφάλου (-> # 27) αλλά και στη συχνή (εξωτερική) διαφοροποίηση των μοντέλων αυτοκινήτου. Αυτός ήταν ένας λόγος που η Φορντ θα έχανε τα πρωτεία γύρω στα τέλη του ’20:

    General Motors in fact had annual models in the twenties, every year after 1923, and has had them ever since, but … we had not in 1925 formulated the concept in the way it is known today. When we did formulate it I cannot say. It was a matter of evolution. Eventually the fact that we made yearly changes, and the recognition of’ the necessity of change, forced us into regularizing change. When change became regularized, some time in the 1930s, we began to speak of annual models. I do not believe the elder Mr. Ford ever really cared for the idea.

    –Alfred P. Sloan, Jr. (1963)

  76. sarant said

    75 Πολύ ενδιαφέρον είναι, δεν το είχα δει.
    Ήξερα, βέβαια, για τον Πέτρο Βαλχάλα.

  77. 76

    «and the recognition of’ the necessity of change, forced us into regularizing change.»

    Καταναλωτική κοινωνία: ακόμα και τώρα, στα διάφορα χαζοΐντερνετς που ξοδεύω την ώρα μου, στη θέα, πχ, ενός στρουμπουλού κουταβιού ή ενός χνουδωτού γατούλη, έχω προσέξει πως πολλοί Αμερικάνοι ανταποκρίνονται με ένα «το χρειάζομαι!» κι όχι ένα σκέτο «το θέλω». Ανάγκες…

  78. Μπετατζής said

    59. Είναι πραγματικά για γέλια. Αφού είσαι γκεβαρικός λοιπόν να ψάξεις τι έλεγε ο Γκεβάρα για τον Στάλιν. Πράγματα όπως τα παρακάτω :

    «Στα επονομαζόμενα «λάθη του Στάλιν» βρίσκεται η διαφορά μεταξύ μιας επαναστατικής και μιας ρεβιζιονιστικής αντίληψης. Πρέπει να μελετήσεις τον Στάλιν στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκε, όχι να τον δεις (αποκλειστικά) ως ένα είδος αγριάνθρωπου, αλλά στα συγκεκριμένα ιστορικά όρια. Ασπάστηκα τον κομμουνισμό εξαιτίας του πατερούλη Στάλιν και κανείς δεν πρέπει να ‘ρθει να μου πει ότι δεν πρέπει να διαβάζω Στάλιν. Τον διάβαζα όταν ήταν κάτι πολύ κακό να διαβάζεις γι’ αυτόν. Αυτό ήταν σε μια άλλη εποχή. Και επειδή δεν είμαι πολύ ευφυής, αλλά και ξεροκέφαλος, συνεχίζω να τον διαβάζω. Ιδιαίτερα σε αυτήν τη νέα περίοδο που είναι ακόμη χειρότερο να διαβάζεις (για τον Στάλιν). Τότε, όπως και τώρα, βρίσκω μια σειρά πραγμάτων που είναι πολύ καλά».

    Αλλά αν κόβεις και ράβεις τον Σταχάνοφ όπως σε βολεύει, τι σε εμποδίζει να κάνεις το ίδιο και για τον Γκεβάρα ; Εγώ; Όχι βέβαια. Λοιπόν, ανακεφαλαιώνω : Σταχάνοφ = Λεπόν, ο Γκεβάρα ήταν αντίθετος με τις αδικίες που γινόντουσαν στην ΕΣΣΔ και η ΕΣΣΔ ήταν κόλαση για τους εργάτες. Αφού τα λέει και το ίντερνετ.

  79. 79

    Βρε Μπετατζή, άλλο Σταχάνοφ=Λεπόν κι εντελώς άλλο το «όταν κάποιος (δυνατός, ικανός, ταλαντούχος, έμπειρος κ.ο.κ.) ανεβάζει την παραγωγικότητα, οι λιγότερο προικισμένοι συνεργάτες του καλούνται να ανταποκριθούν σε ακόμη δυσκολότερα καθήκοντα, πράγμα που επιβαρύνει τη θέση τους»

  80. ΠιάστετοντοΜπούστη!

  81. Pedis said

    # 78 – Σκύλος,

    «In the words of the McGraw-Hill Department of Economics: “Today, the orientation of manufacturing companies is increasingly toward the market and away from production. In fact, this change has gone so far in some cases that the General Electric Company, as one striking example, now conceives itself to be essentially a marketing rather than a production organization. This thinking flows back through the structure of the company to the point that marketing needs reach back and dictate the arrangement and grouping of production facilities.”

    γραμμένο στο προιστορικό 1951. Αναφέρεται στο

    Theses on Advertising, Paul A. Baran and Paul M. Sweezy, 1964

  82. Γιάννης Ιατρού said

    43: Pedis
    Επειδή ξέρω πόσο θρήσκος είσαι και για να υπάρξει και κάποια ανταμοιβή για την προσπάθειά σου να ξεπεράσεις τον Γς σε σχόλια το 2017 🙂
    Αιτείται και δοθήσεται υμίν, ζητείται, και ευρήσεται, κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν.
    Πάς γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται [Λουκ. ια’ 9-10]

  83. 82 –> το πρώτο βήμα προς την αποβιομηχάνιση.

    Στην ουσία, σήμερα, όλες οι μεγάλες εταιρείες των ΗΠΑ παράγουν για το Πεντάγωνο σε τιμές απίστευτες. Μέσω λόμπυ, κυρίως από υψηλόβαθμους αξιωματικούς, οι οποίοι επιβλέπουν ένα πρότζεκτ, και μόλις συνταξιοδοτηθούν, αναλαμβάνουν θέση στο ΔΣ της εταιρείας, την οποία μέχρι πρότινος έκριναν. Το φαινόμενο «περιστρεφόμενη πόρτα» και ο Τράμπ (μαλάκας, ξεμαλάκας) έλεγε να βάλει όριο πενταετίας από τη συνταξιοδότηση του στρατηγού μέχρι την πρόσληψή του στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά προσέλαβε για υπουργούς το μισό γενικό επιτελείο.

  84. sarant said

    81 Σιγά μην τον πιάσουν

    83 Πολλά θαύματα γίνονται σήμερα!

  85. Pedis said

    # 84 – Ναι, ναι, ακριβώς.

    Η πλειοψηφία της παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής, μου διαφεύγει το ακριβές ποσοστό αυτή τη στιγμή, βρίσκει σίγουρη αγορά (και πέταμα) στις κρατικές προμήθειες.

    Σε αυτό το ποσοστό περιλαμβάνεται σχεδόν το 100% της παραγωγής σκουπιδιών (ζημιογόνων από τη σχεδίαση, την παραγωγή, την κατασκευή και τη χρήση τους) υψηλής τεχνολογίας: τα οπλικά συστήματα.

    Έτσι λειτουργεί με επιτυχία το ορθολογικό συστημα του καπιταλισμού.

  86. 86

    Πάρε για παράδειγμα τα αεροσκάφη 5ης γενεάς, F-35, που όλο τελειοποιούνται και ποτέ δεν ολοκληρώνονται. Τα Κινέζια, από την άλλη, έφκιαξαν ένα αξιόπιστο 4ης γενεάς, που δεν είναι τόσο γαμάτο και δεν μπορεί να τα βάλει με το F-35, αλλά μπορεί άνετα να καταρρίψει τα ιπτάμενα τάνκερ, που υπηρετούν το μαλάκα.
    Το αμερικανικό ναυτικό έφκιαξε κάτι πανάκριβα LCS (σκάφη παραθαλάσσιας μάχης), με σκοπό να πάρει καμιά πενηνταριά, αλλά είναι από αλουμίνιο και το ένα μάλιστα, στον παρθενικό του πλού από Ατλαντικό σε Ειρηνικό κοπάνησε πέντε-έξι φορές σε μώλους και διέσχισε τον Παναμά με ρυμουλκό. Ρόμπες!

  87. 85β

  88. Μπετατζής said

    80. Φιλότιμη προσπάθεια να μαζέψεις το σχόλιο 4. Σε κάθε περίπτωση επαναλαμβάνω ότι το λεγόμενο σταχανοβιτικό κίνημα δεν περιλάμβανε μόνο τις ατομικές επιδόσεις και υπερβασεις, αλλά και την χρησιμοποίηση νέων τεχνικών και καινοτομιών στην παραγωγή. Δεν ήταν ατομικό θέμα δηλαδή προικισμένου, ταλαντούχου εργάτη κλπ. Και πάντα πρέπει να μπαίνει (από κάποιον καλόπιστο φυσικά) το ερώτημα : Για ποιόν ;;;

    Υπενθυμίζω το αρχικό νόημα του σχολίου μου (32). Υπάρχουν ενσωματωμένα ανίκητα αντανακλαστικά σε ολους τους «προοδευτικούς αριστερούς». Συζητάμε για το Σταχάνοφ κάτω από ανάρτηση για τη Σιτροέν. Το ότι σήμερα όμως έχουμε καπιταλισμό και όχι σοσιαλισμό, αποδεικνύει ποιόν τελικά ωφελούν αυτές οι ίσες αποστάσεις που αντανακλαστικά θέλετε πάντα να τηρείτε. Αυτό ήθελα εγώ να πω και όχι να ανοίξει κουβέντα για τον Σταχάνοφ.

  89. 89 τι να μαζέψω, δικό μου ήταν; Είπα πως τα βλέπω εγώ τα πράματα. Και η απάντηση στο «για ποιόν;» είναι «για τη γραφειοκρατία»

    86 Τάχε πει ο Καρλ Σαγκάν από παλιά https://pbs.twimg.com/media/C3zbhw5VcAILx7S.jpg

  90. Pedis said

    # 89 – Μπετατζή, επειδή ο διαιτητής του ιστολογίου μου έχει βγάλει ήδη κίτρινη κάρτα (-> # 83), αυτά θα σου πω: έχεις δίκιο να υποστηρίζεις ότι άλλο ο γυμνασμένος πίθηκος του Τέιλορ κι άλλο ο Σταχανοβίτης.

    Ο δεύτερος ήταν επιθυμητό να πάρει πρωτοβουλίες, ο πρώτος είναι υποχρεωτικό να υπακούσει σε οδηγίες.

    Τέλος πάντων, η παραγωγή για τον σταχανοβίτη έπρεπε να γίνει υπόθεση προσωπική ή της ομάδας του. Για τον Τσάπλιν είναι υπόθεση επιβίωσης στον τόπο εργασίας.

    Υποθέτω, από τα λίγα που έχω υπόψην μου, ότι υπάρχουν χαρακτηριστικά του σταχανιβιτισμού που ήταν και λειτούργησαν θετικά, αλλά και μερικά άλλα που μπήκαν σε εσφαλμένη βάση ή οδήγησαν, λόγω των συγκυριών, σε αστοχίες και λάθη.

    Δεν το ξέρω το ζήτημα στη λεπτομέρειά του.

    Το σταχανοβίτικο κίνημα διήρκησε πάνω-κάτω μία δεκαετία. Το τειλορικό έναν αιώνα και βάλε. Και συνεχίζει.

    Αλλά σιγά, τωρα, το μεγαλύτερο πρόβλημα τη σήμερον ημερα, είναι η ΕΣΣΔ του Στάλιν …

  91. Ρε παιδιά, πού είναι εκείνη η τρυφερή ψυχή, που όλοι αγαπάμε, να μας πει για τα επιτεύγματα της αυτοκινητοβιομηχανίας του Ντιτρόιτ. Το οποίο, ως γνωστόν, συνορεύει με το Ιλλινόη. 😉
    Μούχει λείψει, ο βαγάσας!

  92. Μαρία said

    10, 18
    Το βιβλίο δεν το διάβασα αλλά, αν ο πάγκος έχει κεντρικό ρόλο στην αφήγηση, τότε ο τίτλος είναι αμφίσημος. Παραπέμπει στο κίνημα των εταμπλί κατα τα μαοϊκά πρότυπα αλλά και στον πάγκο.
    Και, Νίκι, εγκατεστημένος προσωρινά, καλύτερα όμως φυτευτός. Απ’ την εκόλ νορμάλ της οδού που ξέρεις στη Σιτροέν.

  93. Μαρία said

    Προπαγανδιστικό σοβιετικό φιλμάκι του 1935 με Σταχάνοφ.
    http://fresques.ina.fr/jalons/fiche-media/InaEdu02041/le-stakhanovisme-et-la-mobilisation-des-classes-ouvrieres-dans-le-cadre-de-la-planification-industrielle-en-urss.html

  94. Γιάννης Ιατρού said

    85β: 🙂

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όλο αυτό το κακό σήμερα επειδή μου ‘ρθε η φλασιά με τον Σταχάνοβ, διαβάζοντας το κείμενο του Έρεμπουργκ. Τι το ‘θελα…😊 Λες και δεν ξέρω ότι οι «άγιοι», είτε Παϊσιοι λέγονται, είτε Σταχάνοβ, είτε της μιας πλευράς, είτε της άλλης (ωχ! η θεωρία των δύο άκρων, πρόσεχε, ηλίθιε! ), οι «άγιοι» λοιπόν πρέπει να είναι στο απυρόβλητο εικονοστάσι τους, να τους καίμε λιβάνι και να τους προσκυνάμε. Το ξέρω, αλλά όλο το ξεχνάω. Ήμαρτον! 😇

  96. sarant said

    Μερσί για τα νεότερα!

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και θρηνούσαμε για το «μαύρο» στην ΕΡΤ…
    http://yannisharis.blogspot.gr/2017/02/blog-post.html?m=1

  98. Ριβαλντίνιο said

    @ 96 Γιάννης Κουβάτσος

    Καλά να πάθεις που συναγελάζεσαι με κοθμμούνια. ( Και τολμάς να βάζεις στο άλλο άκρο τους αγίους μας αντί να βάλεις κανά νάζουλα ! Ήμαρτον…) Βρέ βρίσκεις άκρη με αυτούς ; Αυτοί νομίζουν ότι σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος του Β΄Π.Π. και ότι νίκησαν μόνοι τους τους χιτλερικούς. Αντί να ανάβουν κεριά στους ΗΠΑνούς για την υλικοϊκονομική βοήθεια που τους προσέφεραν βγάζουν και γλώσσα ! 🙂

  99. Πράγματι η λέξη établi στον τίτλο του βιβλίου έχει και τις δύο σημασίες

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αναρωτιέμαι, βρε κορώνι Ρίβα, αν δεν είχε επιτεθεί ο Χίτλερ στους Σοβιετικούς, τι θα ‘χε γίνει μ’ εκείνο το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ; Αλλά στην ιστορία δεν υπάρχουν «αν» και σταματάω γιατί είπα και πολλά ανίερα σήμερα. 😉

  101. Ριβαλντίνιο said

    @ 101 Γιάννης Κουβάτσος

    Θα τρώγονταν έτσι και αλλιώς γιατί ο πατερούλης είχε βλέψεις για την Ρουμανία κ.α. Αλλά εν δεν ήταν οι ΗΠΑνοί και οι Άγγλοι, ο Χίτλερ, όχι στο Ιρκούτσκ, στο Γιακούτσκ και στην Καμτσάτκα θα είχε φτάσει.

  102. Μαρία said

    100
    Μιλ μερσί.

    Θυμήθηκα κι εγώ ένα βιβλίο που διάβασα το ’81 -και παραδόξως το έχω ακόμα. http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&person=x&person_id=33481
    Ο Χάραστι, στον αντίποδα του Λινάρ, βρέθηκε να δουλεύει σε εργοαστάσια με τελευταίο τον«Ερυθρό αστέρα», που κατασκεύαζε τρακτέρ, αφού αποβλήθηκε απ’ το πανεπιστήμιο.
    Νικοκύρη, μπορώ, άμα θες, να πληκτρολογήσω αποσπάσματα.

  103. Γς said

    96:

    >Όλο αυτό το κακό σήμερα επειδή μου ‘ρθε η φλασιά με τον Σταχάνοβ,[…] Λες και δεν ξέρω ότι οι «άγιοι» κλπ

    Εμ κ εγώ που προηγήθηκα με τους Αγίους μου:

    54:

    >Βίοι Αγίων του πάλαι ποτέ υπαρκτού

    για τον Σταχάνοβ του Μπετατζή.

    Και να κι ο Ριβαλντίνιο τώρα που σ εγκαλεί ως συναγελαζόμενο με τα κομμούνια και ως δίδοντα τα Αγια τοις κυσί

  104. MA said

    Καλησπέρα,
    Πολύ καλό το άρθρο, όπως πάντα Νικοκύρη!
    Θυμήθηκα τα νιάτα μου με τον Έρενμπουργκ που ήταν από τους αγαπημένους μου!
    Βιβλία του βλέπω ότι υπάρχουν ακόμη στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία Πολιτεία και Πρωτοπορία, αν και κάποια π.χ. Η θυελλώδης ζωή του Λαζίκ Ροϊσβάνιετς ή το Άνθρωποι, χρόνια, ζωή, είναι εξαντλημένα.

  105. Γς said

    103:

    >που κατασκεύαζε τρακτέρ

    και θυμήθηκα το ψιλοάσχετον:

    Μου το είχε πει η Βιολέτα, Βουλγάρα συνάδελφος στη σχολή:

    Εφτιαχναν λέει τότε κάτι κλαρκ στη Βουλγαρία που τα δίνανε σε εξευτελιστικές τιμές.

    Πήρε 2 κομμάτια ένας Δυτικογερμανός. Μετά 10.
    Και μετά όταν παρήγγειλε περισσότερα, το θεώρησαν μεγάλη τιμή και αποφάσισαν στην Σόφια να στείλουν έναν εμπορικό Τέτοιον στην τότε Δ. Γερμανία.

    Γύρισε κι έπεσαν επάνω του.

    -Τι έγινε; Για πέ.

    -Τι να πω; Ούτε τα λάστιχα δεν βγάζουν!

    Τα έριχναν στην υψικάμινο για να τα λιώσουν.
    Για σίδηρο!

  106. Γς said

    104:

    Ωραίος ο Λέοναρντ.
    Ας βάλουνε άλλο ένα

  107. sarant said

    103 Aυτό το είχα κι εγώ, το έχω διαβάσει αλλά δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Ναι, καλή ιδέα να διαλέξεις καναδυό κομμάτια.

  108. Ριβαλντίνιο said

    @ 104 Γς

    Όχι «κο(υ)μμούνια», κοθμμούννια. Έχει διαφορά. 🙂

  109. Γς said

    91:

    >επειδή ο διαιτητής του ιστολογίου μου έχει βγάλει ήδη κίτρινη κάρτα (-> # 83)

    Ακου διαιτητής, ο ντοκτeur…

    Ασ’ τον παίκτη ήσυχο ρε Γιάννη να κάνει το παιχνίδι του!

  110. Γς said

    98:

    Ωραία η Κοκκινοσκουφίτσα ΕΡΤ του Γιάννη Χάρη.

    Να βάλω κι εγώ τη δικιά μου:

    Σε μια σαχλοεκπομπή στην τηλεόραση μια γιαγιά διαμαρτυρώταν γιατί μαζί με το παραμυθάκι που αγόρασε απ το περίπτερο για το εγγονάκι της ήταν κι ένα DVD με σκληρό πορνό.

    Παίρνω κι εγώ τλφ:

    -Από ποιο περίπτερο το αγοράσατε;

    -Δεν έχει σημασία. Του ζήτησα ένα περιοδικό με αισθησιακό DVD. Και τι μου έδωσε;

    -Τι;

    -Με την κοκκινοσκουφίτσα! Δεν είναι κατάσταση αυτή!

    -Κλείστε τον!

  111. Δημοτικιστής said

    Ρε παιδιά, ειλικρινά δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο πολύ φοβάστε να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους: Σάς ενημερώνει στην αρχή του άρθρου ο κ. Σαραντάκος ότι ο Έρενμπουργκ ήτο Εβραίος, όπερ σημαίνει ότι η λέξη Εβραίος δεν είναι απαγορευμένη στο Ιστολόγιο. Και επί 15 ώρες δεν βρίσκεται ένας τολμηρός αναγνώστης να επισημάνει ότι και ο Αντρέ Γουσταύος Σιτροέν ήτο 100% Εβραίος και από τους δύο γονείς του, εξ ού και η μεγαλοφυΐα του, που τον έκανε άξιο να γίνει ο Χένρι Φόρντ της Γαλλίας στα 35 του χρόνια.

    Είναι ντροπή η «πολιτική ορθότητα» να φοβίζει τόσο τους αναγνώστες του Ιστολογίου, ώστε να μήν τολμούν επί 15 ώρες να αναφερθούν στην ουσία του άρθρου που είναι η εξής: Ένας κουμμουνιστής Εβραίος (Έρενμπουργκ) ασκεί σφοδρή κριτική σε έναν καπιταλιστή Εβραίο (Σιτροέν)

    Τώρα το γιατί ο ένας Εβραίος (Έρενμπουργκ) ειρωνεύεται τον άλλον (Σιτροέν), έχει να κάνει με την αιώνια κόντρα των Σεφαραδιτών (Σιτροέν) και των Εσκενάζυ (Έρενμπουργκ) Εβραίων, που σαρώνει και σήμερα στο Ισραήλ.

    Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί (σε ένα γλωσσικό Ιστολόγιο όπως το παρόν) δεν φιλοτιμήθηκε κάποιος επί 15 ώρες να πεί ότι το «Citroën» σημαίνει «Λεμονίδης» (λεπτομέρειες στην Wikipedia

  112. Ριβαλντίνιο said

    @ 112 Δημοτικιστής

    ειλικρινά δεν μπορώ να διανοηθώ πόσο πολύ φοβάστε να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους

    Μη σοι προκαλεί αλγεινή εντύπωση. Είναι όλοι χριστιανούληδες.

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το 1968 η Ford Motors, η βιομηχανική καρδιά του Εσεξ, που είχε την έδρα της στο Ντάγκενχαμ, απασχολούσε 55.000 άτομα και παρήγαγε 500.000 αυτοκίνητα ετησίως. Την ώρα που οι άντρες εργάζονταν σε σύγχρονες εγκαταστάσεις, οι γυναίκες έραβαν τις ταπετσαρίες των αυτοκινήτων στα γεμάτα υγρασία κτίρια του ’20, με τη βροχή να διαπερνά τις οροφές το χειμώνα και σε ατμόσφαιρα θερμοκηπίου το καλοκαίρι. Οι εργάτριες έχασαν την υπομονή τους όταν η Φορντ τις χαρακτήρισε «ανειδίκευτες». Οπλισμένες με κουράγιο, κοινή λογική, αλλά και χιούμορ, τα έβαλαν με τους εργοδότες τους, την τοπική κοινωνία και τελικά με την κυβέρνηση. Στην πορεία βρήκαν έναν αναπάντεχο σύμμαχο: την πολιτικό Μπάρμπαρα Καστλ, που έδωσε τη δική της μάχη στη Βουλή των Κοινοτήτων.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=261904

  114. Γς said

    112:

    Κι απάνω που παρουσιάστηκαν συμπτώματα στέρησης στο πόπολο εδώ.

    Citroen αλόρ και Κάκτος

    http://caktos.blogspot.gr/2014/11/citroen-cactus.html

  115. # 83

    Τζ,τζ,τζ…

    Κανένα εγχειρίδιο για παραγάδια μπορώ να αιτήσω και να μου δοθήσεται ; αν έχει και εικόνες…μέγγλα !

  116. atheofobos said

    Όταν τα δύο άκρα συναντώνται.
    Από το : Λένιν, «Τα Άμεσα Καθήκοντα της Σοβιετικής Κυβέρνησης», στο Selected Works, τόμος 7, International Publishers; New York, 1943
    «Ο ρώσος είναι κακός εργάτης σε σύγκριση με τους εργάτες των προηγμένων χωρών… Το καθήκον που πρέπει να εκπληρώσει σε όλο του το εύρος η Σοβιετική Κυβέρνηση είναι να μάθει τους εργάτες να δουλεύουν. Το σύστημα του Τέϊλορ, η τελευταία λέξη του καπιταλισμού από αυτή την άποψη, όπως κάθε καπιταλιστική πρόοδος είναι ένας συνδυασμός της εκλεπτυσμένης θηριωδίας της αστικής εκμετάλλευσης και ενός πλήθους μειζόνων επιστημονικών επιτευγμάτων στο πεδίο της ανάλυσης των μηχανικών κινήσεων κατά τη διάρκεια της εργασίας, της εξάλειψης των περιττών κινήσεων, της επεξεργασίας ορθών μεθόδων εργασίας, της εισαγωγής του καλύτερου συστήματος απολογισμού και ελέγχου, κ.λπ. Η Σοβιετική Κυβέρνηση πρέπει με κάθε κόστος να υιοθετήσει καθετί πολύτιμο από τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας σε αυτό το πεδίο… Πρέπει να οργανώσουμε στη Ρωσία τη μελέτη και τη διδασκαλία του συστήματος του Τέϊλορ, να το δοκιμάσουμε συστηματικά στην πράξη και να το προσαρμόσουμε στους σκοπούς μας. Ταυτόχρονα, προσεγγίζοντας το καθήκον της αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας πρέπει να λάβουμε υπόψη τα ειδικά χαρακτηριστικά της μεταβατικής περιόδου από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, η οποία απαιτεί την εφαρμογή του εξαναγκασμού…» .

  117. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    116.Τζη, γκούγκλισε «Η τέχνη του παραγαδιού». Κατεβάζεις δωρεάν

  118. Γιάννης Ιατρού said

    118: 🙂 🙂 🙂
    Γιώργο, να σε εξυπηρετήσουμε ρε παιδί μου!

  119. Γς said

    Κι όταν ο Γς το έπαιξε άθελα του … σταχανοβίτης:

    Για να δώσεις Καίσαρα Αλεξόπουλο [Φυσική] έπρεπε να έχεις περάσει τουλάχιστον τα 2/3 των ασκήσεων που πέρασε ο καλύτερος του τμήματος [ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι καλά]

    Δεν το ήξερα και μια μέρα που κοίταζα στο Χημείο αν είχα περάσει την άσκηση της εβδομάδας μου την πέφτουν δυο τύποι παρελθόντων ετών.

    -Μικρέ, εσύ είσαι ο Γς;

    -Ναι ρε παιδιά. Τι έκανα;

    -Ακου, ό,τι πέρασες, πέρασες!

    Το έλεγα του Μαρίνου [βοηθού του Αλεξόπουλου] σχετικά πρόσφατα και γελάσαμε

  120. Δημοτικιστής said

    Κύριε Γς (120), πολύ με συγκινήσατε. Ήμουν κι εγώ μαθητής του Καίσαρος και διατηρώ τις καλύτερες αναμνήσεις. Ώστε ζεί ακόμη ο Μαρίνος; Θάναι πάνω από 90 σίγουρα… Δώστε του τούς χαιρετισμούς μου, αν και δεν θα με θυμάται. Λέγομαι Μάκης Γρηγορίου. Αλήθεια, ξέρετε πώς προέκυψε το όνομα «Καίσαρ» γι’ αυτόν τον μεγάλο Φυσικό; Μήν ψάξετε στη Βικιπαίδεια, δεν το ξέρουν οι άχρηστοι. Αν όντως ήσασταν μαθητής του, θα το ξέρετε, γιατί έλεγε τη σχετική ιστορία σε όλους τους φοιτητές του.

    Επιτρέψτε μου να σάς κάνω ένα τέστ, για να δώ αν αποκομίσατε φυσικομαθηματική σκέψη από την μαθητεία σας στον Καίσαρα, ή αν προβιβαζόσασταν με ρουσφέτι: Όλες οι δυνατές στήλες στο Τζόκερ είναι 1.221.759 για κάθε έναν απο τους 20 αριθμούς Joker. Άρα για να κερδίσουμε σίγουρα το Τζάκ-Πότ πρέπει να παίξουμε 20 επί 1.221.759= 24.435.180 στήλες, που κοστίζουν 12.217.590 ευρώ (μισό ευρώ η στήλη)

    Το ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: Την προσεχή Πέμπτη το Τζάκ-Πότ θα μοιράσει 12 εκατ. ευρώ. Αν υποθέσουμε πως δεν θα υπάρξει άλλος νικητής στην 1η κατηγορία, ΣΥΜΦΕΡΕΙ να παίξουμε όλες τις δυνατές στήλες και (αν τις παίξουμε) πόσα κέρδη θα έχουμε (στο περίπου); Σε περίπτωση που δεν ξέρετε τί δίνουν οι άλλες κατηγορίες νικητών του Joker, αναρτώ για βοήθειά σας τον πίνακα των νικητών από την χθεσινοβραδυνή κλήρωση

  121. Γς said

    http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=585

    Ταξινόμηση φράσεων κατά προσωπικότητα.

    [και παραθέτει τσιτάτα που είπαν ή όχι. Δεν έχει σημασία]

    Ιλία Έρενμπουργκ ( 1891-1967 , Ρώσος συγγραφέας)

    Αριθμός Αφορισμών: 1

    «Η γραφομηχανή μου είναι το πολυβόλο μου»

    Αντε, φτηνά τη γλίτωσες Λιάκο

  122. Γς said

    121:

    Ναι, ο Διονύσης Μαρίνος πρέπει να ζει. Ευχαρίστως αγαπητέ να του μεταβιβάσω τους ερωτισμούς σας, ευκαιρίας δοθείσης.

    Όχι, δεν ξέρω γιατί τον βάπτισαν Καίσαρα τον Αλεξόπουλο. Σε μας δεν το είχε πει ή μπορεί να είχα κάνει κοπάνα όταν το είπε.

    Οσο για το Τζόκερ, ούτε και που ξέρω πως παίζεται. Συγγνώμη.

    Κι ένα κείμενο του Μαρίνου για τον καθηγητή του:

    http://mikrokellari.blogspot.gr/2008/05/blog-post_144.html

  123. Γς said

    123:

    Φτου! Ρε φούστη μου!

    >Ευχαρίστως αγαπητέ να του μεταβιβάσω τους ερωτισμούς σας

    Δεν είχα πατήσει το χ και είχα γράψει:

    τους αιρετισμούς σας

    Τα υπόλοιπα ο αλανιάρης σπελ τσέκερ …

  124. spiral architect said

    Oι βάταλοι μετράνε στα στατιστικά της χρονιάς που βγάζει ο Στάζυ και ο Ιατρού;

  125. spiral architect said

    Τουλάχιστον ο μεσιέ Αντρέ πέθανε νωρίς κι έτσι δεν εξευτελίστηκε όπως ο ανταγωνιστής του Λουί.

  126. atheofobos said

    120
    Ο Καίσαρ Αλεξόπουλος ως Φυσικός μπορεί να ήταν άριστος αλλά ως εξεταστής ήταν τελείως απαράδεκτος. Έχοντας γράψει 9 στα 10 θέματα σωστά και ελεγμένα περίμενα να πάρω ένα 9 αλλά δυστυχώς με περίμενε ένα 3!
    Αντίστοιχο 3 περίμενε και τους περισσότερους από όσους είχαμε δώσει την ίδια μέρα και υπήρχε η φήμη, τονίζω η φήμη, ότι όταν είχε νεύρα πέταγε τα γραπτά στον αέρα και όσα έπεφταν στο πάτωμα, αντί στο γραφείο έπαιρναν 3!
    Επειδή ήξερα καλή Φυσική δεν ξανάνοιξα βιβλίο και την πέρασα τον Σεπτέμβριο.

  127. Alexis said

    Καλημέρα.
    Πολύ ωραίο κείμενο!
    Και πολύ ενδιαφέροντα σχόλια.
    Ο νέο-Βάταλος βάζει τώρα και μαθηματικά κουίζ!!!

  128. # 118

    Ευχαριστώ Εφη αλλά με τον Μιχάλη έχουμε γνωριστεί διαδικτυακά κι απότι φαίνεται θα συνεργασθούμε σ’ ένα βιβλίο με ψαράδικα κείμενα. Ζήτησα από τον μαιτρ των αναζητήσεων τίποτις από Βαλτική θάλασσα ή των λιμνών της Γερμανίας, ευρωπαϊκά πράματα, όχι να μου την σκαπουλάρει έτσι !!

    Εδώ ένα μικρό ενδεικτικό κειμενάκι για την επίπτωση της κρίσης στους ψαράδες

  129. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    123: Γς
    ..μπορεί να είχα κάνει κοπάνα ..

    έτσι το λένε τώρα Γιάννη; Απίθανος είσαι, και με το σπελ τσέκερ (#124), έγραψες 🙂 🙂

    125: Spiral
    σιγά μην χαλάσει τα στατιστικά, με ~1,142 σχόλια την ημέρα κατά μ.ο. (416 στα 72562 το 2016, με όλα τα φανερά 🙂 χρηστόνυμα:
    Ένας γλυκός συμμορίτης, Αγαθίας ο Σχολαστικός, Γιολάντα Μ., Ανδρέας Μαρικάς, Παύλος Γλουτής, Σίφνιος άρραβών, Βάταλος)

  130. # 121, 123, 127

    Εγώ δεν πρόλαβα τον Καίσαρα αλλά την (ανηψιά του ; έτσι λέγανε,ίσως τότε οι έδρες να πηγαίνανε …κληρονομικώ δικαίω) Ευθυμίου και φυσικά τον Μαρίνο σαν βοηθό. Αυτό που θυμάμαι ήταν πως στις ασκήσεις υπήρχε ένα κουτάκι όπου έπρεπε να γράψεις το αποτέλεσμα. Στην διόρθωση αν στο κουτάκι δεν υπήρχε το αποτέλεσμα με μια λογική απόκλιση από το σωστό, το γραπτό δεν διορθωνότανε αλλά έπαιρνε Α δλδ απορρίπτεται. Γράφαμε σε δυο ομάδες Ι και ΙΙ διαγώνια τοποθετημένες στο αμφιθέατρο. Για να αντιγράψις έπρεπε να κοιτάξεις λοξά. Ο Μαρίνος καθότανε κάτω κι όποιον έβλεπε να λοξοκοιτάζει έπαιρνε τις συντεταγμένες του και του έβαζε Α σ’ αυτήν την άσκηση και Α από τώρα για την επόμενη. Αν αντέγραφε απλώς το αποτέλεσμα στο κουτάκι έπαιρνε 5. Τίμια πράγματα έλεγε, μαγκιά σου αν με κλέψεις χωρίς να το πάρω χαμπάρι αλλά άμα το πάρω θα πληρώσεις. Δεν υπήρχαν βαθμοί 0,1,2,3,4 και έπρεπε να περάσεις τα 2/3 από τις ασκήσεις, 24 σύνολο αν θυμάμαι καλά

  131. Γς said

    127:

    Πάντως, επικρατούσε ότι ήταν δίκαιος στη βαθμολόγησή του.

    Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι κι εξετάσεις:

    Συνάντησα κάποτε ένα φουκαρά, που μου έλεγε τη λυπημένη του ιστορία με τον της Χημείας καθηγητή της σχολής μας.

    Ο Αλέξης πιθανόν να γνωρίζει πόσο δύσκολος ήταν.

    Αυτός ο τύπος λοιπόν είχε πατέρα και μάνα χημικούς και μάλιστα συμφοιτητές του καθηγητή!

    -Τι λες ρε παιδί μου; Είσαι γιος του Γιάννη και της Μαρίας; Α, εσύ θα περάσεις το μάθημα με 10!

    Ε, με 10 το πέρασε! Μετά 10 χρόνια, λέμε τώρα..
    Τον έκοβε συνέχεια για να το μάθει καλά. για βαθμό 10.

    Ηταν και μουρντάρης ο μπαγάσας

    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_23.html

  132. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    117 Είναι γνωστή η άποψη του Λένιν για την αξιοποίηση στοιχείων της διδασκαλίας του Τέιλορ

    122 Μόνο που αυτό το έγραψε όταν ήταν πολεμικός ανταποκριτής και έγραφε πέντε άρθρα τη μέρα για τις εφημερίδες του μετώπου. Οι Γερμανοί ποτέ δεν τον συγχώρεσαν για όσα έγραψε τότε, για το αναγκαίο μίσος κόντρα στους ναζιστές.

  133. Γιάννης Ιατρού said

    129: Τζί
    ..με τον Μιχάλη έχουμε γνωριστεί..

    …τίποτις από Βαλτική θάλασσα ή των λιμνών της Γερμανίας..
    θα το θέλεις και μεταφρασμένο, ε; 🙂

  134. # 134

    εξυπακούεται…και σε περίληψη αν είναι δυνατόν, ο χρόνος είναι χρήμα ! Οταν κάνουμε μια δουλειά κοιτάζουμε την τελειότητα, το σύνθημά μας !! Αλλιώς πως θα πιασθούν οι ιχθύες ;; Θα εκτιμήσω την προσπάθεια δεόντως και θα δεις τα αποτελέσματά της όταν με το καλό έρθεις πάνω απ’ τ’ αυλάκι…

  135. Alexis said

    #132: Ναι ξέρω για ποιόν καθηγητή λες. Ήταν πασίγνωστος. Το ένα από τα δύο μαθήματά του, η Οργανική Χημεία, εθεωρείτο το μεγάλο «παλούκι».
    Και για το «μουρντάρης » που λες επίσης ισχύει. Θυμάμαι περίπτωση με συμφοιτήτριά μας που την είχε καλέσει να εξεταστεί προφορικά. Αυτό ήταν το «βίτσιο» του. Σ’ έκοβε με 4 ή 4,5 και όταν πήγαινες να του ζητήσεις εξηγήσεις ή σ’ έδιωχνε ή σε καλούσε για προφορικά (αναλόγως). Η κοπέλα λοιπόν βγήκε από το γραφείο του κατακόκκινη σαν παπαρούνα και εμφανώς ταραγμένη και μας ανακοίνωσε ότι «πέρασε». Κοιταχτήκαμε με νόημα και χαμογελάσαμε κρυφά…

    Είναι μακαρίτης πλέον…

  136. Γς said

    136:

    >Η κοπέλα λοιπόν βγήκε από το γραφείο του κατακόκκινη σαν παπαρούνα και εμφανώς ταραγμένη και μας ανακοίνωσε ότι «πέρασε»\

    Για κάτι αποτελέσματα ήμουν στην Ιπποκράτους. Εκεί ήταν και κάτι γραφεία της Φιλοσοφικής. Κι ακούω μια φιλό να φωνάζει:

    -Κορίτσια μας πέρασε! Μας πέρασε όλες!

    -Ολες; Και τις τέσσερες; Ρώτησα.

    -Να και τις τέσσερις μαζί.

    -Με καρμπόν; Σας ‘πέρασε’ όλες μαζί;

  137. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτούς τους καθηγητές, και δεν είναι λίγοι, δεν τους λες μουρντάρηδες, τους λες στυγνούς εκβιαστές, μέχρι και βιαστές.

  138. spiral architect said

    @137: Μη χάσεις εσύ τη γάτα τη σερνικιά … 🐱

  139. Γιάννης Ιατρού said

    135: Gpointofview
    Γιώργο, για να πάρεις μια γεύση 🙂

  140. ΣΠ said

    138
    Ναι, και δυστυχώς όλοι στα πανεπιστήμια ξέρουν έναν ή περισσότερους.

  141. Pedis said

    # 133 – Ακριβώς. Η άποψη του Λένιν είναι γνωστή, συζητήσιμη και πρέπει να ενταχθεί στο κλίμα της περιόδου, στα μυαλά της εποχής, στην κατάσταση της διαλυμένης όσο και αναχρονιστικής ρωσικής οικονομίας κλπ κλπ. Σε κάθε περίπτωση είναι ξεκάθαρες ακόμη κι από την παρατιθέμενη -λειψή!!- παράγραφο που έδωσε ο Αθεόφοβος, οι προυποθέσεις του Λένιν ως προς τον τρόπο προσέγγισης του ζητήματος.

    (Άλλωστε πολλά μέτρα της εποχής, εννοώ εκείνα που πάρθηκαν, δεν ήταν και τα καλύτερα )

    Από την άλλη μεριά, καλό θα ήταν να δίνεται όλη η παράγραφος, αν όχι όλο το άρθρο, για να ξέρουμε για τι μιλάμε.

    http://www.marxistsfr.org/archive/lenin/works/1918/mar/x03.htm#sec5

    ‘Επειτα, ένα τελευταίο: δεν ξέρω ποιος έκανε τη μετάφραση ή ποιος την πείραξε στο κομμάτι που κόπιαρε ο Αθεόφοβος αλλά, εκτός του ότι είναι παράξενα κομμένη στην αρχή και κάπου στο μεσον δεν είναι καθόλου ακριβής προς το τέλος. Κρίνετε και μόνοι σας:

    The Russian is a bad worker compared with people in advanced countries. It could not be otherwise under the tsarist regime and in view of the persistence of the hangover from serfdom. The task that the Soviet government must set the people in all its scope is—learn to work. The Taylor system, the last word of capitalism in this respect, like all capitalist progress, is a combination of the refined brutality of bourgeois exploitation and a number of the greatest scientific achievements in the field of analysing mechanical motions during work, the elimination of superfluous and awkward motions, the elaboration of correct methods of work, the introduction of the best system of accounting and control, etc. The Soviet Republic must at all costs adopt all that is valuable in the achievements of science and technology in this field. The possibility of building socialism depends exactly upon our success in combining the Soviet power and the Soviet organisation of administration with the up-to-date achievements of capitalism. We must organise in Russia the study and teaching of the Taylor system and systematically try it out and adapt it to our own ends. At the same time, in working to raise the productivity of labour, we must take into account the specific features of the transition period from capitalism to socialism, which, on the one hand, require that the foundations be laid of the socialist organisation of competition, and, on the other hand, require the use of compulsion, so that the slogan of the dictatorship of the proletariat shall not be desecrated by the practice of a lily-livered proletarian government.

  142. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολλά μέτρα που πάρθηκαν εκείνη την εποχή (και όχι μόνο τότε) δεν ήταν και τα καλύτερα. Τι ευφημισμός!
    Από το «Τα πάντα ρει» του Βασίλι Γκρόσμαν (σελ.135): «Πώς υπέφεραν οι κουλάκοι! Προκειμένου να τους σκοτώσουν, έπρεπε να διακηρυχθεί πως οι κουλάκοι δεν είναι ανθρώπινα πλάσματα. Ακριβώς όπως οι Γερμανοί έλεγαν πως οι Εβραίοι δεν είναι ανθρώπινα πλάσματα. Αυτό έλεγαν και ο Λένιν και ο Στάλιν: Οι κουλάκοι δεν είναι ανθρώπινα πλάσματα.
    Αλλά αυτό είναι ψέμα. Είναι άνθρωποι. Τώρα μπορώ να δω ότι όλοι είμαστε ανθρώπινα πλάσματα. »
    Τόσα εγκλήματα, τόσα εκατομμύρια θύματα κι εμείς καθόμαστε και ψειρίζουμε τη μαϊμού. Σκέτη θλίψη.

  143. Pedis said

    # 143 – Ωρέ Κουβάτσε, δεν βαριέσαι τον ίδιο μαιντανό; Πες και κάτι άλλο, ή τουλάχιστον άλλαξε τη σύνταξη στα ίδια και τα ίδια.

    Νια νια νια νια … Ήμαρτον πια!

    (Κι είχες πει ότι δεν θα ασχολήθεις πια με ό,τι γράφω!)

    Τώρα μη θες να κρίνεις αν ο Λένιν ήταν Τειλοριστής και πόσο. Αφού, από ότι καταλάβαμε δεν είχες ιδέα και πολύ ιδέα … έτσι;

    Αλλά, με την ευκαιρία, κάνε και κάτι χρήσιμο (για τον εαυτό σου). Βρες λ.χ. τις «παράξενες» επιλογές και τα κοψίματα στη μετάφραση που κόπιαρε ο Αθεόφοβος.

  144. Earion said

    Μου έκανε ζωηρή εντύπωση η Ιστορία του αυτοκινήτου του Έρενμπουργκ όταν τη διάβασα. Το ύφος του συγγραφέα είναι ωμό και αμείλικτο, η γλώσσα του περιγράφει σχεδόν μαστιγώνοντας, οι φράσεις του κοφτές. Η ανθρώπινη σάρκα πάλλεται μέσα στις σελίδες του, η ανάσα των ηρώων ακούγεται καυτή. Λες κι η ίδια η ζωή υπαγορεύει τις λέξεις. Τα ηθικά προβλήματα είναι ξεκάθαρα και κοφτερά σα μαχαίρι: οι εργάτες είναι τα αποπαίδια της ζωής και οι καπιταλιστές τα παίζουν όλα για όλα. Το βιβλίο έρχεται από τις εποχές που οι άνθρωποι δένανε το ατσάλι.

    Αλλά όσο θαύμασα το ύφος και το περιεχόμενο του συγγραφέα, άλλο τόσο απογοητεύτηκα από τη μετάφραση. Σας απαριθμώ μερικά μαργαριτάρια μεταφραστικών σφαλμάτων και εκφραστικών στραβοτιμονιών:

    Στη σ. 132 γίνεται λόγος για την πόλη «των Γενοβέζων». Δεν πρόκειται βέβαια για κατοίκους της Γένοβας, αλλά για κατοίκους της ελβετικής Γενεύης.
    Στη σ. 129 διαβάζουμε για «έντεκα βαθμούς υπό του μηδενός».
    Στη σ. 147 έχουμε ένα κακορίζικο: «Παρέα με τα έτερα ημίσεά τους».
    Η Γαλίτσια της σ. 147 είναι η επαρχία της Γαλικίας στη Ανατολική Ευρώπη.
    Και στη σ. 147 η μεταφράστρια μιλά για Σύνοδο, ενώ εννοεί Σύμβαση (Convention).
    Δεν υπήρχαν τρόλεϊ στο Παρίσι τέλη 19ου αρχές 20ου αιώνα (σ. 153), κάτι άλλο εννοεί ο συγγραφέας.
    Η μεταφράστρια μένει κολλημένη στις αγγλικές αποδόσεις των ονομάτων (φταίει η παγκόσμια μονοκρατορία της αγγλικής γλώσσας). Δεν μιλώ μόνο για τα ονόματα του Γαμβέτα και του Θίερσου. Σε ένα περιβάλλον γερμανόφωνο δύο ήρωες έχουν τα ονόματα Γουόλφ και Γουάινμπεργκ (σ. 174-175), ενώ θα περίμενε κανείς Βολφ και Βάινμπεργκ.
    Στις σελίδες 146 και 171 υπάρχει ένας φανταστικός διάλογος όπου κάποιοι μιλούν για μετοχές και το ανεβοκατέβασμά τους στο χρηματιστήριο. «Αγοράζεις» και «πουλάς», λέει η μεταφράστρια, ενώ το σωστό και αμεσότερο θα ήταν σε προστακτική: «Αγόρασε», «Πούλα».
    Εγώ δεν θα μετέφραζα ποτέ μιλώντας για μια γυναίκα ότι «Άκουγε στο όνομα Λίλη» (σ. 194), γιατί το θεωρώ χτυπητό γαλλισμό, αλλά αναγνωρίζω ότι είναι προσωπική προτίμηση.

    Σε αυτό το βιβλίο έμαθα ότι, όταν χτυπάς το τσιγάρο απαλά δυο τρεις φορές στο πακέτο (αγνοώ για ποιον πρακτικό λόγο γίνεται αυτό· υποπτεύομαι ότι κάποτε ίσως να είχε πρακτικό αποτέλεσμα, αλλά σήμερα είναι μια κενή χειρονομία, την οποία όσοι ακολουθούν το κάνουν τελετουργικά, «επειδή έτσι το βρήκαν»), αυτό περιγράφεται με το ρήμα «ταμπονάρω».

    Αλλά το χειρότερο, το ανεπίτρεπτο, αυτό που θα εξασφάλιζε στη μεταφράστρια το παγκόσμιο βραβείο εξοργιστικά κακής μετάφρασης είναι η φράση: «οκτακόσιες επαναστάσεις το λεπτό» (δύο φορές, σ. 99 και 100), τυφλή κατά λέξη μετάφραση του αγγλικού eight hundred revolutions per minute, όπου revolutions per minute –θυμόμαστε από τη φυσική του Γυμνασίου– είναι οι στροφές του κινητήρα ανά λεπτό.

    Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις σκίζει ο αναγνώστης τα πτυχία του των αγγλικών και αναρωτιέται: μα πώς το έγραψε αυτό ανθρώπινο χέρι, δεν επικοινωνούσε με το μυαλό την ώρα που το έβαζε στο χαρτί ή στην οθόνη; Κι ακόμα περισσότερο, κάμποσοι άνθρωποι θα το είδαν, από κάμποσα ζευγάρια μάτια θα πέρασε το κείμενο, κανένας δεν σταμάτησε σ’ αυτό;

  145. sarant said

    145 Σε ευχαριστω για το σχόλιο. Ολόσωστα όσα λες.
    Με προβληματίζει πώς με νάρκωσε ο Έρενμπουργκ και μου ξέφυγαν οι 800 επαναστάσεις το λεπτό!

  146. Γς said

    145:

    >όταν χτυπάς το τσιγάρο απαλά δυο τρεις φορές στο πακέτο (αγνοώ για ποιον πρακτικό λόγο γίνεται αυτό

    Ηταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθε ο Γς.
    Φαίνεται ότι παραχτυπούσε ο πατήρ-Γς το τσιγάρο στο πακέτο κι απαίτησα μια εξήγηση.

    Και με έπεισε ότι μου έλεγε την αλήθεια.
    Οτι με το χτύπημα στουμπώνει ο κομμένος καπνός στην αρχή του τσιγάρου, που αποκτά έτσι μια πιο στέρεη δομή, αλλά και δρα ως ένα είδος φίλτρου.

    Ναι, μάλλον μου έλεγε την αλήθεια αυτή τη φορά.
    Οχι όπως στην άλλη απορία μου περί προφυλακτικών:

    Που μια μέρα γυρνώντας από το παρκάκι απέναντι, που έβλεπα τα ζευγαράκια να μπαινοβγαίνουν και κραδαίνοντας ένα από αυτά τα διάσπαρτα εκεί μέσα πεταμένα προφυλακτικά, ρωτάω τον πατέρα μου.

    -Τι είναι αυτό;

    -Αυτό; Λάστιχο!

    -Λάστιχο; Τι λάστιχο;

    -Λάστιχο…αυτοκινήτου!

    Και μου εξήγησε ότι μέσα στις ρόδες υπάρχει μια σαμπρέλα και πιο μέσα αυτό που κρατούσα.

    Και ότι είναι τόσο μέσα γιατί δεν πρέπει να το πιάνουμε.

    Αν σας πω ακόμη και τώρα, όταν αλλάζω ρεζέρβα, προσέχω μην πιάσω κανένα τέτοιο πράγμα.

    Δεν το ξέχασα. Πάντα το(ν) θυμάμαι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: