Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια…

Posted by sarant στο 8 Φεβρουαρίου, 2017


16473109_10210627958048335_5634206940064220225_nΗ θλιβερότατη είδηση του θανάτου του Λουκιανού Κηλαηδόνη έγινε γνωστή χτες προς το μεσημέρι. Τη συζητήσαμε βέβαια στο ιστολόγιο, στα χτεσινά σχόλια, όμως ο Λουκιανός μας αξίζει και κάτι περισσότερο.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης γεννήθηκε στην Κυψέλη το 1943, σπούδασε αρχιτεκτονική χωρίς ποτέ να εξασκήσει το επάγγελμα, εμφανίστηκε δε στη δισκογραφία το 1969 με δυο τραγούδια («Παίρνω την ανηφοριά» και «Σ’ αγαπώ«) σε στίχους Δ.Ιατρόπουλου στον παρθενικό προσωπικό δίσκο του Γιώργου Νταλάρα. Ο δικός του πρώτος δίσκος ήρθε το 1971 και είχε τίτλο Η πόλη μας, μουσική και τα τραγούδια από το ομώνυμο θεατρικό έργο της Κωστούλας Μητροπούλου. Ήταν μάλλον η πρώτη από τις αμέτρητες συνεργασίες του με το θέατρο, μια συμβίωση που θα έλεγα πως χάρισε και στα μη θεατρικά τραγούδια του κάτι από τη θεατρικότητα του μονόπρακτου.

Ακολούθησε το 1972 η Κόκκινη κλωστή, σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, με τον Μητσιά και τη Γαλάνη. Πέρα από τους δύο προσωπικούς δίσκους, αυτή την περίοδο συμμετέχει και σε άλλες δουλειές με τραγούδια του, όπως στον δεύτερο προσωπικό δίσκο του Μανώλη Μητσιά, όπου ο Κηλαηδόνης έχει συνθέσει 6 από τα 12 τραγούδια -ανάμεσά τους και το «Σε βρήκα στη Μονεμβασιά» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου

Σε αυτή την πρώτη του περίοδο, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης γράφει έντεχνο λαϊκό τραγούδι, με ξεχωριστή μελωδικότητα και φρεσκάδα.

Ωστόσο, το 1973 έρχεται η πρώτη στροφή, με έναν δίσκο που τάραξε τα νερά. Τα Μικροαστικά, με το προκλητικό κόκκινο βινύλιο, τους σφαγιαστικά ειρωνικούς στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη και την επιδεικτικά απλή μουσική τους μπόρεσαν να περάσουν από τις χαραμάδες που άφηνε η ελεγχόμενη φιλελευθεροποίηση της δικτατορίας: Ησυχία, τάξις κι ασφάλεια .

Ο επόμενος δίσκος της δυάδας, τα Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας,ανατρεπτικός ήδη από τον τίτλο του, ήρθε βέβαια το 1975 σε μια εποχή που το πολιτικό τραγούδι μέσα στη μεταπολιτευτική ευφορία πρόσκαιρα βασίλευε, διέφερε όμως πολύ από τα θούρια της εποχής καθώς εξέθετε τις βασικές αρχές της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας τσεκουράτα στιχουργημένες από τον Νεγρεπόντη και μπρεχτικά μελοποιημένες -όπως στο Σύστημα. Όπως και πολλοί άλλοι της γενιάς μου, αυτούς τους δυο δίσκους τους είχα λιώσει στο εφηβικό πικάπ μου, αν και προσωπικά είχα την τύχη να αρέσουν και στους γονείς μου -τα Μικροαστικά τα είχε φέρει σπίτι ο πατέρας μου.

Ακολούθησε ένας δίσκος μόνο με μουσική, το Μέντια λουζ, το σάουντρακ μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ, που ομολογώ πως δεν ήμουν στην ηλικία να του δώσω τη σημασία που θα άξιζε, ενώ το 1976 ο Λουκιανός σαν να επιστεγάζει τις δυο πρώτες δημιουργικές του περιόδους με μια επιστροφή στο λαϊκό ύφος, τον Περίπατο, με τον Μανώλη Μητσιά σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, δίσκος που κι αυτός δεν έχει προσεχτεί πολύ.

Θα αποχαιρετίσω την πρώτη περίοδο με ένα βίντεο, από τα πολύ πρώτα έγχρωμα της ΕΡΤ, που ανέβασε πριν απο ένα μήνα ο Γιώργος Παπαστεφάνου, με ένα ποτ-πουρί από τα πρώτα τραγούδια του Κηλαηδόνη:

Από το 1978 όμως ο Κηλαηδόνης άρχισε να τραγουδάει ο ίδιος δικούς του στίχους και μελωδίες, και αυτή η τρίτη του περίοδος σημάδεψε τη δεκαετία του 80 και όλους μας. Ο πρώτος δίσκος ήταν το Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι, όπου ο Λουκιανός μεταμορφώνεται σε Λούκυ Λουκ και παίρνει τ’ άλογό του και πάει στα βουνά -το είχαμε τραγουδήσει θυμάμαι αμέτρητες φορές σε παρέες και στις φοιτητικές καταλήψεις, ενώ έχω φτιάξει και μια παράφραση των στίχων (Όλα τα κορίτσια που’χα γκόμενες γίναν φεμινίστριες και ψηφίζουν εσ.») Αλλά βέβαια στον ίδιο δίσκο υπήρχε και το θεατρογενές Δελτίο ταυτότητος (αναρχοκομμουνιστής ο διοικητής Παναγιώτης Σαρρής), το μαθηματικής υφής Κάπου την έχουμε πατήσει (Σύνολο δεκάξι, μάλλον είν’ εντάξει -κι όμως κατά βάθος κάπου υπάρχει λάθος) και βέβαια τα Θερινά σινεμά.

Ακολούθησε το 1979 το «Ψυχραιμία παιδιά», στο ίδιο πνεύμα και καλύτερο -εδώ ο Κηλαηδόνης σχολιάζει τα πάντα, από τα νέα μέτρα, τους μηχανόβιους και τον επαγγελματικό προσανατολισμό ως το ποδόσφαιρο, τον Χάρρυ Κλυνν και τη ντίσκο.

Τότε ήταν που ο Κηλαηδόνης κατέκτησε το προνόμιο να είναι ο μοναδικός τραγουδοποιός που έχει αναχθεί σε υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο από τον πρωθυπουργό της χώρας και μάλιστα από το βήμα της Βουλής -σε συζήτηση για την Παιδεία το 1980, την εποχή των μεγάλων καταλήψεων για τον νόμο 815, ο Γεώργιος Ράλλης τρεις φορές καταφέρθηκε στον «Κελαηδόνη», όπως τον αποκάλεσε:  “Βάζουν τους φοιτητές ν’ ακούνε Καµπότζη, Αιθιοπία και Κελαηδόνη, αντί για µαθηµατικά και φιλοσοφία”. Αργότερα: “Το πανεπιστήµιο έχει καταντήσει άσυλο για το συνέδριο του ΚΚΕ, για τις φυσικές ανάγκες µερικών και για τον Κελαηδόνη”. Και στο τέλος: “Να εξασφαλίσουµε σπουδές χωρίς Αιθιοπία και χωρίς Κελαηδόνη”. Υποθέτω πως αυτό που εξαγρίωσε τον Ράλλη ήταν το τραγούδι του Κηλαηδόνη Επαγγελματικός προσανατολισμός, για εκείνους που πήραν το πτυχίο τους και με βαθμό καλό, κι αφού το καμαρώσαν, το κάνανε ρολό διά τα περαιτέρω.

Πιο εσωστρεφής ήταν ο τρίτος δίσκος της περιόδου αυτής, το Χαμηλή πτήση, το 1982, που είχε όμως την περίφημη Μαίρη Παναγιωταρά (Μια μέρα μιας Μαίρης), και βέβαια το Πάρτυ, όπου ήταν καλεσμένοι όλα τα καλά παιδιά, από τον Φελίνι ίσαμε τον Τσιτσάνη, σ’ ένα βαθύ μπουντρούμι μ’ ένα μπουκάλι ρούμι. Και βέβαια, την επόμενη χρονιά ήρθε το πραγματικό πάρτι, στην πλαζ της Βουλιαγμένης, τον Ιούλιο του 1983.

Δεν πήγα -δεν ήμουν καν στην Αθήνα εκείνες τις μέρες, κι έτσι έχασα το «ελληνικό Γούντστοκ» όπως το είχαν πει, οπότε θα πρέπει να το περιγράψουν άλλοι στα σχόλια -διότι βέβαια η ηχογράφηση που υπάρχει δεν μπορεί να μεταφέρει το κλίμα.

Οι επόμενοι δίσκοι της δεκαετίας είναι πιο εσωστρεφείς και χαμηλόφωνοι, πιο σκοτεινοί. Στα «Τραγούδια για κακά παιδιά» (1986) ο Λουκιανός αποφασίζει να κάτσει σπίτι, όσο κι αν ο Ύμνος των μαύρων σκυλιών θυμίζει το πνεύμα της Βουλιαγμένης. Κι επειδή ο Κηλαηδόνης δεν έπαψε να είναι αριστερός, στον δίσκο «Γιατί θα γίνω μαραγκός» (1990) έψαλε στο Εμβατήριο της σιωπής τον αξιοπρεπή θρήνο και τα διλήμματα των αριστερών που είδαν να γκρεμίζεται ο υπαρκτός.

Νομίζω πως οποιαδήποτε ανασκόπηση της δεκαετίας του 80 δεν μπορεί να παραλείψει τον Κηλαηδόνη και αυτά τα τραγούδια του. Δεν θα σταθώ στη μεταγενέστερη δισκογραφία του, παρόλο που έχει πολύ ενδιαφέρουσες εκδόσεις, ιδίως από παλιότερο υλικό, τα θεατρικά ας πούμε. Ίσως επειδή τότε περίπου έφυγα από την Ελλάδα, έχασα και τη στενή επαφή μου με τα μουσικά πράγματα.

Για τους ανθρώπους της γενιάς μου, όλα αυτά τα χρόνια ο Κηλαηδόνης ήταν σαν τον μεγαλύτερο ξάδερφο -που μας έπαιρνε από το χέρι και μας έδειχνε τις κρυφές γωνιές της πόλης, που μας μάθαινε τα κόλπα, που δεν μας μάλωνε αλλά ήταν πρώτος στις τρέλες, προσέχοντας όμως μην πάθουμε τίποτα. Αυτό που ο ίδιος έγραψε για τον Γιώργο Θαλάσση, τον Μικρό Ήρωα, θα μπορούσαμε να το πούμε κι εμείς γι’ αυτόν: Εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω, μου φτάνει που μεγάλωσα με σένα.

Να αποχαιρετήσουμε τον αγαπημένο μας ξάδερφο με ένα τραγούδι σαν πένθιμο, που μας το θύμισε χτες ο φίλος μας ο Δαεμάνος -Κούφια η ώρα:

Advertisements

271 Σχόλια to “Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια…”

  1. Κουνελόγατος said

    Τι μας κάνεις σήμερα…

  2. Μαρία said

    Πολύ καλό κι αυτό το αφιέρωμα http://www.stokokkino.gr/article/1000000000053785/Mousikes-gia-duskolous-kairous

  3. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πρωτοπόρος και σε θέματα ανωτάτης εκπαίδευσης. Ως Αθηναιος, ευαισθητος παρατηρητης της κοινωνιας μας, ειχε διαπιστωσει το προβλημα ηδη απο το 1979, αλλα οι εσωτερικοι μεταναστες ηθελαν να τα σπουυδασουν τα τεκνα τους και να τα διορισουν στο Δημοσιο.

    O Λουκιανός γεννήθηκε το 1943 στην Κυψέλη. Εκεί μεγάλωσε. Επειτα σπούδασε αρχιτέκτονας στο ΑΠΘ και στο Μετσόβιο, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα. Τραγουδούσε στον «Επαγγελματικό Προσανατολισμό»:

    «Γι’ αυτό σου λέω σκέψου το και πρόσεξε πολύ
    γιατί πριν από σένανε την πάθανε πολλοί
    που πήραν το πτυχίο τους και με βαθμό καλό
    κι αφού δουλειά δε βρήκαν το κάνανε ρολό
    ρολό λοιπόν το κάναν κι όπως ήταν φυσικό
    κι αφού το καμαρώσαν το βάλανε στο…»

  4. cronopiusa said

    Θέλω ένα πάρτυ κάθε Τετάρτη
    ….δεν θέλω μαύρα θέλω μπλου τζην !

  5. spiral architect said

  6. Τι θα έλεγε ο Ράλλης που επανήλθε στις καταλήψεις ο Λουκιανός: τον είχε φέρει ο παλιός του φίλος ο Κωτσάκης στην κατάληψη της Αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ γύρω στο ’93 ή ’94, με ένα πιάνο.

    Ας αφήσω αυτά εδώ:
    http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Video&vid=2680
    http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Video&vid=2681

  7. Babis said

    Ευχαριστώ.

  8. Γς said

    Κι ήταν [και είναι] κι εκείνες οι «Γραμμές» στην Κωνσταντινουπόλεως.

    20 χρόνια πίσω.

    Κι ο Λουκιανός

    Κι ο Μήκης

    Κι Αυτή

    Κι εγώ

  9. Γς said

    Φτου!

    κι ο Μίκης

  10. ilias said

    Ο Κηλαηδόνης πρωθυπουργός!
    http://www.topontiki.gr/newspaper/101562/fyllo-84

  11. LandS said

    4 Ναι ρε παιδιά, όλο έλεγα εχτές ότι κάτι λείπει από τα αφιερώματα και τις αναφορές. Έντυσε μουσικά τα πρώτα αριστουργήματα του Αγγελόπουλου.

  12. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τί μοῦ θύμισες. Τὴ δεκαετία τοῦ ’80 ὁ Κηλαηδόνης ἦταν κατὰ δήλωσή μου ὁ ἀγαπημένος μου τραγουδιστής, ἀντικαθιστώντας τὴ μέχρι πρό τινος Μαρίζα Κώχ. Σήμερα δὲν ἔχω ἀγαπημένο τραγουδιστή-τρια, ἔχω πολλούς/ές. Ἀλλὰ στενοχώρησα τὴν ξαδέλφη μου ποὺ γιὰ νὰ μὲ ευχαριστήση μοῦ χάρισε στὰ γεννέθλιά μου τὸ media luz ἀλλὰ πρίμενα τὸ γνωστὸ Κηλαηδόνη καὶ τῆς εἶπα ὅτι δὲ μοῦ ἄρεσε. Μάθημα ζωῆς γιατὶ βλέποντας πόσο στενοχωρήθηκε δὲν ξανἆπα ποτὲ σὲ ἄνθρωπο πὼς δὲ μοῦ ἄρεσε τὸ δῶρο του.

  13. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τα γιουτουμπάκια!

    12 Ναι, το καταλαβαίνω να σε ξενερώσει το Μεντιαλούζ σ’ αυτή την ηλικία

    2-8-10: Α μπράβο!

  14. Sarant said: “από το βήμα της Βουλής -σε συζήτηση για την Παιδεία το 1980, την εποχή των μεγάλων καταλήψεων για τον νόμο 815, ο Γεώργιος Ράλλης τρεις φορές καταφέρθηκε στον «Κελαηδόνη», όπως τον αποκάλεσε: “Βάζουν τους φοιτητές ν’ ακούνε Καµπότζη, Αιθιοπία και Κελαηδόνη, αντί για µαθηµατικά και φιλοσοφία”. Αργότερα: “Το πανεπιστήµιο έχει καταντήσει άσυλο για το συνέδριο του ΚΚΕ, για τις φυσικές ανάγκες µερικών και για τον Κελαηδόνη”. Και στο τέλος: “Να εξασφαλίσουµε σπουδές χωρίς Αιθιοπία και χωρίς Κελαηδόνη”.

    Νοικοκύρη, παρέλειψες μια, καθόλου ασήμαντη, αναφορά του Ράλλη τότε στη Βουλή: «Δεν έχω τίποτα εναντίον του καλλιτέχνη»!
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον Κηλαηδόνη …και τον Ράλλη!

  15. ΣΠ said

    Ο Κηλαηδόνης ήταν φίλος του Ολυμπιακού (κανένας δεν είναι τέλειος 🙂 ). Εδώ τραγουδάει τον ύμνο:

  16. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ωραίο, ειλικρινές και ουσιαστικό αφιέρωμα, Νίκο, σ’ έναν μεγάλο του ελληνικού τραγουδιού!

    Κουραστήκαμε από χτες να διαβάζουμε στο διαδίκτυο για «καλά ταξίδια» και «καλό παράδεισο» κι «έφυγε» και «ήρθε»… Μια παντελής απουσία του ακριβούς λόγου, που σε κάνει να υποψιάζεσαι ότι εισέρχεται και στη σφαίρα της υποκρισίας (όχι ότι βρίσκεται και πολύ μακριά μας!)

    Γι’ αυτή την ουσία, λοιπόν, σ’ ευχαριστούμε!

  17. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    14,

    ο Ράλλης ανασκεύασε αργότερα και ζήτησε, ουσιαστικά, συγνώμη… Κατάφερε, όμως, με ένα αβίαστο τρόπο να μείνει στη συλλογική μνήμη ζευγάρι, αντιθετικά, με τον Κηλαηδόνη. Λίγο ενδιαφέρει αν είναι ελαφρύ ή βαρύ το χώμα που τους σκεπάζει.

  18. Γς said

    Τον τίτλο του σημερινού άρθρου, τον βάλαμε;

  19. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !

    Περίφημος θιασώτης του πάρτι, όπως έχω ξαναγράψει, αλλά δεν ήταν το ελληνικό Woodstock – δεν το λέω γιατί είχα πάει στο Woodstock, αλλά γιατί το αρνιόταν και ο ίδιος ο Λουκιανός. Θυμάμαι πάντως, χαρακτηριστικά, ότι του έιχαν κλέψει το σπίτι λίγες μέρες μετά, και το είχε αποδώσει στα μυθεύματα που κυκλοφόρησαν στον τύπο για τις εισπράξεις. Άλλωστε, ακόμα και σήμερα, με αφορμή το θάνατό του, οι εκτιμήσεις για τον κόσμο που προσήλθε εκείνο το βράδι, ταλαντεύονται σε ένα μεγάλο εύρος, από 50 έως 150 χιλιάδες…
    Από πολύ πιο κοντά τον είχα δει ένα-δυο χρόνια πιο μετά, στα περίφημα «Κρυστάλλεια», στον Πύργο Πλακεντίας στην Πεντέλη, μουσικές εκδηλώσεις περίπου από μέσα Ιουνίου σε μέσα Ιουλίου, στις οποίες μάλιστα έπαιξα κι εγώ τρεις χρονιές. Με την Αφροδίτη Μάνου κοριτσάκι, με άσπρα σαμπό, να λέει τη Μαίρη Παναγιωταρά… Εκείνη την εποχή (μέσα 80) δεν υπήρχαν ακόμα οι πολλοί καλοκαιρινοί συναυλιακοί χώροι στην Αθήνα, νομίζω ότι ήταν μόνο η Πεντέλη,οι Βράχοι, στο Βύρωνα, και φυσικά ο «σημαδιακός» Λυκαβηττός.

    Η «Κούφια η ώρα» πατάει πάνω σε θέματα spirituals, που τραγουδιούνται σε ξόδια στη Νέα Ορλεάνη – μάλιστα, με άλλο ρυθμό πηγαίνοντας και με άλλο ρυθμό γυρνώντας από το νεκροταφείο… Στο άνοιγμά του αυτό, με τους Preservation, προσεγγίζει πιο πλούσιο άκουσμα στα τραγούδια του, με πνευστά και διαφορετική ενορχήστρωση.

    Ωστόσο, ακόμα και τα πρώτα προσωπικά του τραγούδια, με αυτές τις απλές μελωδίες του πιάνου, που εύκολα «βγάζαμε» τότε, αποδείχτηκαν χαλύβδινα στη διαχρονικότητα, πιο πολύ γιατί τα υποστήριξε με ισχυρότερο (από τη μελωδία) στίχο, αλλά φυσικά, και προσωπικό ύφος. Είναι αυτό το «πακέτο» που κάνει ένα τραγούδι δύσκολο να το ερμηνεύσει κάποιος άλλος, και συμβαίνει σε πολλά τραγούδια. Οι στίχοι και τα τραγούδια του είχαν, έτσι κι αλλιώς, μια ευρηματική διαδρομή πάνω στο κύμα της κάθε εποχής, από το έντεχνο λαϊκό τυ τέλους του Νέου Κύματος, στο πολιτικό, στο χιουμοριστικό και μετά στο ενδοσκοπικό τραγούδι… Γύρισε πολλές φορές και κοίταξε πίσω, θαύμασε τα «fucking fifties», έκανε πολύ ωραίες διασκευές, πέρασε από ακτινογραφία το όλο «θέμα Ελλάδα» μέσα από το «Αχ, πατρίδα μου γλυκιά…» και «Τα Φανταρίστικα», και γενικά είχε μια «σωστά παραπονιάρικη» άποψη πάνω στις εξελίξεις, όσο βέβαια και μια άκρατη ζωή, «όσα πάνε κι όσα έρθουν», ακόμα και στα θέματα της υγείας του…

    Και φυσικά είχε και το απόλυτο στυλ, στην εμφάνιση, αλλά και στο χώρο που διαμόρφωσε, το ζεστό, ξύλινο «Μεταξουργείο» όπου τον θαύμασα στο πατάρι του, αλλά και στα δρώμενα που έβαζε εμβόλιμα στις συναυλίες του, θυμίζω αυτό με τους σωσίες του σε μια συναυλία στο Λυκαβηττό…

    Χτες πέρασα από το «Μεταξουργείο» κι άφησα δυο λουλουδάκια, ίσως μαζί και με μιαν ολόκληρη εποχή…

    (Μικρή διορθωσούλα, νομίζω ότι η σωστή γραφή είναι «αναρχοκομμουνιστής, ο διοικητής Παναγιώτης Σαρρής». Η λεπτομέρεια είναι το κόμμα, δηλαδή ο τελικός χαρακτηρισμός του προσώπου, κι από κάτω η υπογραφή του διοικητή φαρδιά πλατιά…)

  20. atheofobos said

    Μια από τις καλύτερες αναμνήσεις της κόρης μου είναι το Πάρτυ της Βουλιαγμένης όταν με τα παιδιά μας διασκεδάσαμε με την ψυχή μας σε εκείνη την πρωτόγνωρη αλλά και ανεπανάληπτη μέχρι σήμερα μουσική πανδαισία.
    Όσοι επίσης έζησαν ως παιδιά ή νέοι την δεκαετία του 50 στην Αθήνα μπορούν ακούγοντας το τραγούδι του the Fuckin Fifties να αναγνωρίσουν με συγκίνηση πολλά από τα νιάτα τους.

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είχε δηλώσει ότι θα πολεμούσε ευχαρίστως για την Κυψέλη αλλά όχι για την π.χ. Αιτωλοακαρνανία που δεν είχε πάει ποτέ και δεν του έλεγε τίποτα. Πάντα ανατρεπτικός και προκλητικός. Πώς υποστήριζε την κατεξοχήν κατεστημένη ομάδα, τον Ολυμπιακό, μυστήριο. 😊

  22. cronopiusa said

    Απλή Αριθμητική

  23. sarant said

    16 Nάσαι καλά!

    19 Ωραίο σχόλιο -επίτηδες παρέλειψα το κόμμα, διότι μπορούσε κανείς να το ακούσει κιέτσι, ειρωνικά.

  24. Μαρία said

    Ας βάλουμε κι ένα επιθεωρησιακό, την έναρξη απ’ την επιθεώρηση Και συ χτενίζεσαι επίσης του ’73. Οι Αθηναίοι την είδανε στο Άλσος κι εμείς στο Ολύμπιο. 4 πεθαμένους μετράω απο κείνο το θίασο.https://www.youtube.com/watch?v=B1fRou6GcVU

    Την ίδια χρονιά ο Κ. είχε γράψει και τη μουσική για τη Φαύστα που ανέβηκε εδώ απ’ το θεατρικό εργαστήρι.

  25. Πάνος με πεζά said

    Και μόλις τώρα θυμήθηκα κι ένα ραμόνι μου στον Κηλαηδόνη ! Στο τραγούδι «Το σύστημα»,
    …τα χέρια σου δυο μηχανές
    νοικιάζεις σε μηχανισμό…

    άκουγα φυσικά, «τα χέρια σου βιομήχανε» !

  26. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    (Άσχετο;)
    Μόλις διαβάζω ότι «παίρνουν πίσω το αίσχος με την εκτίμηση του προσδόκιμου ζωής των καρκινοπαθών».
    Γιατί; Εγώ πάντα έλεγα ότι θα ευγνωμονούσα τον γιατρό που θα μου έλεγε πότε αναμένεται να κατεβεί ο διακόπτης.

  27. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    για όσους δεν την είδαν στην ΕΡΤ2 χθες το βράδυ….

    Εδώ η χθεσινή σχετική εκπομπή της ΕΡΤ2 (Λουκιανός Κηλαηδόνης και η δεκαετία του ’50), όπου περιγράφει την περιοχή της Κυψέλης, που γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και τις στιγμές της καθημερινότητάς τότε, που έμειναν μείνει ανεξίτηλες στην ψυχή του όπως και σε πολλούς …συνταξιούχους 🙂 εδωμέσα!

  28. Μαρία said

    26
    Όχι ακριβώς http://www.avgi.gr/article/10840/7882191/proedros-eopyu-tropopoieitai-e-parametros-gia-to-prosdokimo-zoes-video-

    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000053735/EOPUU-Problepomeni-diadikasia-i-pistopoiisi-prosdokimou-epibiosis-enos-karkinopathous
    Αναφορικά με τα δημοσιεύματα για ασθενή από τη Θεσσαλονίκη, όπου του ζητήθηκε από τον Οργανισμό ιατρική βεβαίωση, όπως καταγγέλλεται, που να πιστοποιεί το προσδόκιμο επιβίωσης του, η διοίκηση απαντά ότι «η συνταγή του ασθενούς γράφει μόνο φάρμακα. Το ενημερωτικό σημείωμα του ασθενή, που στέλνει ο γιατρός , στη επιτροπή και στους γιατρούς , είναι άκρως εμπιστευτικό και έχει να κάνει μόνο με την συνεννόηση μεταξύ των γιατρών. Δεν το βλέπει ο ασθενής», επεσήμανε ο κ. Γεωργακόπουλος.

  29. spiral architect said

    Μιας και μνημονεύουμε ένα τύπο που θα τον θυμόμαστε για το (μοναδικό) πάρτι του καιμ καθότι στις κηδείες γίνονται τα καλύτερα γλέντια, αναφέρω ότι το φετινό Καρναβάλι της Πάτρας θα το κλείσουν οι Boney M.!
    Οι καρεκλάδεςτου ιστολογίου ας ετοιμάσουν τη ντισκομπάλα.

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για δύο γεγονότα έχω ακούσει ότι όλοι ήταν εκεί: για το Πολυτεχνείο και για το πάρτι στη Βουλιαγμένη. 😊

  31. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    28
    α, σ’ ευχαριστώ για τις επισημάνσεις!

  32. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    30
    επίσης, όλοι είχαν ακίνητο στην παραλία της Σμύρνης, που το πήραν οι Τούρκοι με την Καταστροφή.

  33. Μαρία said

    30
    Το αγαπημένο μας του Πολυτεχνείου ήταν το Ντροπή τέτοιο παιδί και μάλιστα λίγο πειραγμένο: αντί «κι αν άκουγε τα λόγια μας τα λόγια τα δικά μας» τραγουδούσαμε «κι αν τα κακά δεν ήτανε Πανεπιστήμιά μας».

  34. Μαρία, ο Τρούσας λέει ότι έτσι ήταν ο αρχικός στίχος του Νεγρεπόντη: http://www.lifo.gr/team/music/56251 (αισχρά αντί για κακά)

  35. # 15

    Αυτό φυσικά και ΔΕΝ είναι ο παλιός ύμνος του ΟΣΦΠ , αυτό είναι ένα από τα πολλά τραγούδια που γράφτηκαν για τον ΟΣΦΠ όπως έχουν γραφτεί και για ΠΑΟ, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ κ.λ.π..
    Ο παλιός ύμνος του ΟΣΦΠ είναι το » φτερά στα ποδάρια, καρδιά μεσ’ στα στήθια που γράψαν θριάμβους σαν τα παραμύθια» ( Περαά μου, Περαία μου με τον Σαρωνικο σου που έχεις για καμάρι σου τον Ολυμπιακό σου)
    Και φυσικά από το τραγούδι δεν συμπεραίνονται τα οπαδικά αισθήματα του τραγουδιστή. Εκείνη την εποχή και ο ΑΕΚτζής Πολυκανδριώτης έπαιζε τον ύμνο του ΠΑΟ χωρίς να παρεξηγείται όπως σήμερα κι οι οπαδοί διαφορετικών ομάδων κάθονταν μαζί στο γήπεδο.

  36. ΚΑΒ said

    Πάντως εγώ δεν ήμουνα:Στις μέρες του Πολυτεχνείου ήμουνα στα βουνά της Σάμου και στο πάρτι στην κλινική όπου γεννιόταν ο γιος μου.

  37. Μαρία said

    33
    Πολύ πιθανόν. Για τον επαναστάτη ξέρω που έγινε αντάρτης και πέρασε τη λογοκρισία.
    Κάποια απ’ τα τραγούδια πάντως είχαν ακουστεί και διαδοθεί και πριν απ’ την κυκλοφορία του δίσκου.

  38. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    32. Επίσης ,όλοι οι Βαρωσιώτες (Αμμοχωστιανοί) που έχω γνωρίσει «είχαν δικό τους το μισό Βαρώσι»…
    Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς ,η επαρχία Αμμοχώστου πρέπει να είχε ,πριν το 74 ,έκταση όση η Βραζιλία… 🙂

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάει κι ο Τσβέταν Τοντόροφ…
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789608097872-todorov-tzvetan-thurathen-pros-uperaspisi-tou-diafotismou-198706&ved=0ahUKEwjHq9qPpIDSAhUBvBQKHUYMAtAQFggaMAE&usg=AFQjCNElWqvSleZGi_8KXaD-xSh5PUQ1Tg&sig2=ZcWel70Mxl3RV35FDFKfSQ

  40. Της μηχανής ραψίματα said

    Θυμάμαι τη χαρά του πατέρα μου όταν έμαθε γι΄αυτήν την ιστορική συναυλία. Με τι βιασύνη ήρθε σπίτι για να μας πάρει να πάμε. Θυμάμαι εμένα και την αδερφή μου με τα λουλουδάτα φουστανάκια μας και τα κατακόκκινα τσόκαρα που μόλις μας τα είχε κάνει δώρο μια αγαπημένη μας θεία. Η μαμά μας όμορφη μες στο απλό υπέροχο φόρεμά της, να δυσανασχετεί για το που θα πάμε, πως θα πάμε κ.λ.π. Βάλτε μαγιό από μέσα και φύγαμε να φωνάζει ο πατέρας!! Ζέστη πολλή, νύχτα με πανσέληνο. Να τρέχει το πράσινο φορτηγάκι μας (ένα φιατάκι 900Τ), να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα γινόταν. Να μας «αφήνει» μες στην πήχτρα από αμάξια στη λεωφόρο από νερό στο ψυγείο (κλασσικά). Χαμός, νεολαία, αυτοκίνητα, μηχανές, άλλοι με τα πόδια, τραγούδια από κασετοφωνάκια!!! Φτάσαμε όσο πιο κοντά γινόταν, βρήκαμε χώρο κάπου κατά τύχη να παρκάρουμε, άλλωστε φτάσαμε πολύ αργά. Μείναμε βέβαια έξω απ΄το χώρο (δεν είχαμε εισιτήριο) ακούγοντας στο βάθος στην αρχή βουητά από κόσμο πολύ και ύστερα μετά βίας κάποιες μουσικές, εγώ ξεχώρισα κάποια στιγμή τη φωνή του Σαββόπουλου. Τραγουδούσα μόνη μου τη «συννεφούλα», δεν ήξερα καν αν έλεγε αυτό το τραγούδι. Μετά ήρθαν κι άλλες οικογένειες με παιδιά και τη «βγάλαμε» εκεί έξω. Με πασατέμπο και χυμό Φλώρινα οι μικροί και μπύρες οι μεγαλύτεροι. Μα τι ωραία βραδιά! Λουκιανό φυσικά δεν είδαμε αλλά στο πάρτυ ήμασταν κι εμείς αυτό έχει σημασία!!!! Ωραίες θύμησες αυτές!!!!! Ευχαριστούμε Λουκιανέ για όλα αυτά τα ωραία που μας χάρισες!

  41. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Eπιβεβαιώνω ότι ο Λουκιανός ήταν (δυστυχώς) Ολυμπιακός . Ήταν από τη μεριά του σογιού μας που έβγαλε κομμουνιστές και ολυμπιακούς (αυτά παλιά πηγαίναν πακέτο συνήθως…). Τί να κάνουμε; Ουδείς τέλειος!

  42. Για τον γείτονα Λουκιανό δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο από την φράση που μούρχεται αυθόρμητα… αραιώνουμε.

    Μαζί με τον συνομίληκό μου και αντίπαλο στο μπιλιάρδο Κώστα Τουρνά, οι συμπαθέστεροι σαν φυσιογνωμίες τραγουδιστές

    Κι όπως είμαι στο κομπιούτερ σκέφτομαι πως έμενε κάποιες εκατοντάδες μέτρα αριστερά μου…

    όπως κι ο Τσίπρας…

    μόνο που τώρα ο Τσίπρας άλλαξε σπίτι και μένει κάποιες εκατοντάδες μέτρα δεξιά μου !!

  43. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    38,
    είσαι ο πρώτος, ειλικρινά, που επιβεβαιώνει τις αμφιβολίες μου.

    Δεν μπορώ παρά να απευθύνω ευχαριστίες τω αγνώστω φίλω (…)!

  44. Κι αν πρέπει να βάλω κι εγώ ένα τραγούδι…αυτό

  45. Πάνος με πεζά said

    Κι όλοι οι παλιοί οργανοποιοί, είχαν φτιάξει μπουζούκι στο Νικολόπουλο (τώρα, μπορεί να λένε στον Καραντίνη). 🙂
    Κ

  46. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    39,
    το κακό ξεκίνησε ήδη με τη γέννηση του πρώτου μωρού του έτους 2017.

  47. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    38 Αυτό με το Βαρώσι δεν το ήξερα 😉

  48. Stella said

    Σχόλιο 21 «Πώς υποστήριζε την κατεξοχήν κατεστημένη ομάδα, τον Ολυμπιακό, μυστήριο.»

    Ο Λουκιανός υπήρξε ένα παιδί της οδού Λαχανά της Ανω Κυψέλης. Η οικογένειά του δύσκολα τα έφερνε βόλτα. Δεν ήταν φαν του ποδοσφαίρου. Απλώς. Πήγε κόντρα στους «βάζελους» (τότε τους έλεγαν βουτυροπεπέδες) γείτονες, συμμαθητές και φίλους της γειτονιάς και γι΄αυτό η υποστήριξη της «λαϊκής» (και από την εποχή Κοσκωτά μεταλλαγμένη) ομάδα ποδοσφαίρου.

  49. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Υποθέτω πως αυτό που εξαγρίωσε τον Ράλλη ήταν το τραγούδι του Κηλαηδόνη Επαγγελματικός προσανατολισμός, για εκείνους που πήραν το πτυχίο τους και με βαθμό καλό, κι αφού το καμαρώσαν, το κάνανε ρολό διά τα περαιτέρω.

    Καλοκαίρι του ’94, διακοπές στην Κουτσουπιά με τους γονείς μου και τον αδερφό μου. Μόλις είχα τελειώσει τη 2α Γυμνασίου. Νοικιάζαμε ένα δωμάτιο σ’ ένα μικρό ξενοδοχείο· τις μέρες με καλό καιρό πηγαίναμε για κολύμπι, κι όταν συννέφιαζε ή έβρεχε μπαίναμε στ’ αμάξι και τριγυρίζαμε στην τύχη, λιώνοντας τις κασέτες — από Λοΐζο και Θάνο Μικρούτσικο μέχρι Χάρρυ Κλυνν. Εκείνο το καλοκαίρι ήταν η σειρά του Κηλαηδόνη.

    Μια μέρα, ο πατέρας μου πήρε με το αμάξι ένα δρομάκι, που υποθέταμε ότι θα κατέληγε σύντομα σε κάποιο γιαπί, μάντρα ή καγκελόπορτα. Καταλήξαμε να βολτάρουμε με τις ώρες σε ημιορεινούς χωματόδρομους με υπέροχη θέα — αλλά το Ρενώ, σκυλί! Στο κασετόφωνο έπαιζε τον Επαγγελματικό προσανατολισμό:

    ρολό λοιπόν το κάναν κι όπως ήταν φυσικό…

    -«Ακούς», λέει ο πατέρας μου, «Φυσικό ήταν»

    Είχα βάλει από τότε πλώρη να σπουδάσω φυσικός, όπως κι ο πατέρας μου πριν από μένα. Κι ο πατέρας μου, όπως κι ο Λουκιανός, δεν ακολούθησε το αντικείμενο των σπουδών του, μολονότι επαγγελματικά και ερασιτεχνικά συνεχίζει να μαστορεύει.

    Εγώ επέμεινα, συνέχισα, και το έκανα ρολό, αν και για την ώρα έχω αποφύγει να το βάλω στη φυσική του θέση.

    Καλό ταξίδι, καουμπόη 😥

  50. Pedis said

    Εύγε για το αφιέρωμα.

    Είναι τυχαίο που «το εμβατήριο της σιωπής» ξεκινά με το «Καλησπέρα, Καληνύχτα» του Brahms …

    … για τa νανουρίσματα της τότε νέας εποχής; Καλημέρα!

    Ερώτηση: Ο Κελαηδόνης, ως προς το στυλ/περιεχόμενο των τραγουδιών του, είχε ταίρι κάπου στο εξωτερικό (αναφέρομαι στα «σατυρικά» του) ή ήταν sui generis;

  51. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    50. Απίστευτο!! Σχόλιο χωρίς ούτε μία ,έστω υποβόσκουσα, αναφορά στο συζαίικο χάλι! Είσαι καλά; Μήπως είσαι άρρωστος; Μήπως χρειάζεσαι κάποια βοήθεια; Πάνω απ’όλα είμαστε άνθρωποι!

  52. Γς said

    49:

    >αν και για την ώρα έχω αποφύγει να το βάλω στη φυσική του θέση

    Σιγά σιγά. Μην βιάζεσαι.

    Και πρόσεχε!

    πιάνο-πιάνο

  53. atheofobos said

    26, 28
    Για το θέμα της αναγραφής του προσδόκιμου επιβίωσης στο σημείωμα προς την επιτροπή που θα το εγκρίνει και όχι βέβαια στην συνταγή του ασθενούς, κανείς δεν λέει την αλήθεια γιατί μπήκε στα απαιτούμενα .
    Η ιδέα της αναγραφής είναι σωστή, γιατί πολλοί ξέρουν ότι πανάκριβα φάρμακα αμφίβολης αποτελεσματικότητας αναγράφονται σε ασθενείς με προσδόκιμο επιβίωσης πολλές φορές κάτω του ενός μηνός.
    Αν λοιπόν έχεις 10 συνταγές από ένα γιατρό που αναγράφουν προσδόκιμο επιβίωσης 3-5 χρόνια και οι ασθενείς πεθάνουν μέρες ή μήνα μετά την χορήγηση του φαρμάκου, τότε ο λόγος αναγραφής του είναι προφανής και βέβαια τότε μπορείς να επιβάλλεις και κυρώσεις.
    Το θέμα βέβαια προέκυψε γιατί στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχει για ΚΑΝΕΝΑ επάγγελμα οποιοσδήποτε έλεγχος και βέβαια δεν υπάρχει ούτε έλεγχος των ιατρικών πράξεων.
    Δεν χρησιμοποιούνται συνήθως στην ιατρική πράξη κατευθυντήριες θεραπευτικές οδηγίες και θεραπευτικά πρωτόκολλα που να βασίζονται στην evidence based medicine.
    Για όποιον τον ενδιαφέρει το θέμα και το μεταφραστικό ενδιαφέρον που έχει, μπορεί να διαβάσει το παρακάτω άρθρο:
    http://www.mednet.gr/archives/2015-5/pdf/650.pdf

  54. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    51. Στο συριζαίικο χάλι, γμτ… 🙂

  55. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    50 (αλλά, οπωσδήποτε, κι αλλού…)

    έχω δει τη γραφή του επιθέτου με δεύτερο γράμμα το -ε- : είναι και τα δύο εξίσου νόμιμα;
    (Το ερώτημα θα απέρριπτε πάραυτα η Διεύθυνση Έκδοσης Διαβατηρίων της Ελληνικής Αστυνομίας, αλλά Αστυνομία είναι αυτή).

  56. Idom said

    Ο Κηλαηδόνης είχε γράψει και ένα από τα σήματα των δελτίων ειδήσεων τής κρατικής TV. Θυμάστε ποιο;

  57. sarant said

    50 Δεν έχω τέτοια εποπτεία ώστε να ξέρω κάποιο ανάλογο -θα υπάρχει, υποθέτω, όμως.

    56 Της ΕΡΤ αμέσως μετά τη μεταπολίτευση

  58. Πάνος με πεζά said

    @ 50 : Σε μια παλιά του συνέντευξη μιλάει για κάποιον αμερικανό πιανίστα, αλλά τώρα δε μπορώ να βρω το όνομα… Ψάχνοντας, τότε που τη διάβασα, ο ήχος του ήταν σαφής επιρροή προς τον Κηλαηδόνη. Δε θυμάμαι αν τραγουδούσε κιόλας.

    Εγώ δεν έβαλα τραγούδι, οπότε να ένα, αφιερωμένο σε Gpoint, Γς (να θυμηθούν τα παλιά) και λοιπούς ενδιαφερόμενους…

  59. Πάνος με πεζά said

    @ 56 : Ναι, αυτό το μινόρε που ήταν στο σήμα «Ειδήσεις-Επικαιρότης».

  60. Alexis said

    Πολύ καλό αφιέρωμα, συγχαρητήρια!

  61. spiral architect said

    Όχι ρε παιδιά, κάποιοι πήγαμε, αλλά δεν τον βλέπαμε ούτε τον ακούγαμε από τη βαβούρα, αλλά τον ακούγαμε σε απ’ ευθείας σύνδεση που είχε το Δεύτερο Πρόγραμμα με το ραδιοφωνάκι που είχε φέρει ο σωστά σκεπτόμενος νερντ της παρέας. Και τις μπύρες μας ήπιαμε και τα σουβλάκια μας φάγαμε και τους ύπνους μας ρίξαμε στην (τότε ανοιχτή) πλαζ του Β’ Αλιπέδου Βούλας και φλασάτες φωτογραφίες με την Pentax K1000 έχουμε. 😎

    Αναμνήσεις … 🙄

  62. Πάνος με πεζά said

    Εγώ πάντως, στο πάρτι έφτασα μέχρι την άμμο…Φυσικά, δεκατεσσάρων, απ΄το χεράκι με τη μαμά. Ο αδερφός βέβαια, στα 18, είχε πάει με άλλη παρέα. Χαθήκαμε, βρεθήκαμε, ξαναχαθήκαμε…
    Πηγαίναμε κι από πιο παλιά στη συγκεκριμένη πλαζ της Βουλιαγμένης για μπάνιο. Μάλιστα το ένα οίκημα, αυτό με το γείσο σε αυτό το σχήμα /\/\/\/\/\/\ ήτανε κατάμαυρο από κάποια πυρκαγιά, τότε (τέλη 70 αρχές 80 θα έλεγα).

    Τώρα άραγε λειτουργούν αυτές οι πλαζ; Είναι δικές μας ή πουλημένες; Κάτι έχω ακούσει για 8άρια και 10άρια εισιτήρια τα Σαββατοκύριακα. Και τότε είχε, αλλά τότε είχαμε και λεφτά…

  63. Pedis said

    # 58α) α, οκ. άμα το θυμηθείς, πές μας.

    # 54 – Ε, τόγραψες εσύ! 🙂

  64. Νίκος Κ. said

    Ένας από τους πιο αξιοπρεπείς καλλιτέχνες δεν υπάρχει πια. Είχα την τύχη να είμαι και στη «Βουλιαγμένη» και στον «Λυκαβηττό». Προσωπική μου άποψη: ο Λυκαβηττός υπερτερούσε. Μπορεί στη Βουλιαγμένη να εντυπωσιάζει με την πρωτοτυπία και το πλήθος, όμως ο Λυκαβηττός (που στάθηκε η αφορμή για τη Βουλιαγμένη) ήταν αυτό ακριβώς που περιέγραψε ο ίδιος ο Λουκιανός:

    ήταν απαλό σαν χάδι, ήτανε πολύ γλυκό το βράδυ
    στο Λυκαβηττό

    Και περνούσ’ η ώρα και νιώθαμε καλά
    πιο καλά, πιο καλά, πιο καλά
    και περνούσ’ η και νιώθαμε κοντά
    πιο κοντά, πιο κοντά, πιο κοντά.

    Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια, πράγματι!

  65. Idom said

    @ 56, 59.

    Ευχαριστώ! Ψάχνω στο youtube, αλλά δεν είμαι σίγουρος σε ποιο αντιστοιχεί.

  66. Πάνος με πεζά said

    Όσο για τον «Περίπατο» , όπως διαβάζω, ήταν ένας δίσκος που έκανε ο Λουκιανός γιατί ο Μακράκης πρόβλεψε ότι δε θα είχε εμπορική επιτυχία το «Media Luz», με σκέτα ορχηστρικά, και του ζήτησε να κάνει κι έναν λαϊκό δίσκο για αντιστάθμισμα στο ρίσκο….
    Πιο γνωστό τραγούδι από το δίσκο, πράγματι «Το λαχείο» που είναι στο άρθρο.

  67. Idom said

    Παρατηρώ ότι από τα περισσότερα δημοσιεύματα λείπει τελείως ή υποβαθμίζεται πολύ, η συνεργασία του με την Βαγενά – πέρα από την κοινή τους ζώή. Γιατί όμως;

  68. Πάνος με πεζά said

    Αυτό εδώ το σήμα.

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχει μια δικαιολογία, Κιντ, που έγινε Ολυμπιακός: κατά δήλωσή του, δεν τον ενδιέφερε καθόλου το ποδόσφαιρο, ήταν ανίδεος. Λάτρευε το μπιλιάρδο. Έχει στήσει παράγκα και στο μπιλιάρδο ο γαύρος; 😊
    Όσο για το άλλο, δεν ήταν με το ΚΚΕεξ, αλλά με το ΚΚΕ εσ. Πολιτισμένος και δημοκράτης ο Λουκιανός. 😉

  70. Αγγελική said

    Είμαστε μαζί με τον Μίμη «στο πάρτυ στη βουλιαγμένη», αλλά λίγο μακρύτερα από τη θάλασσα, ίσως νιώθαμε κάπως μεγάλοι, μπορεί να μη θέλαμε να γίνουμε λούτσα….

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    51. Έλα, Κιντ, ντροπή, μην κλέβεις εκκλησία. 😉 Άλλωστε, δεν είμαστε σίγουροι ότι η υγεία του Λουκιανού δεν επιδεινώθηκε λόγω της ψήφισης του συριζέικου τρίτου μνημονίου.

  72. spiral architect said

    @69: Eνώ εμείς ήμασταν απολίτιστοι και με το κόκαλο περασμένο στη μύτη). 😛

  73. Πάνος με πεζά said

    @ (0) : A, κι αυτό που θέλω επίσης να γράψω εξαρχής, είναι ότι από τη Βουλιαγμένη υπάρχει εκτενές οπτικό υλικό, που μια χαρά μεταφέρει το κλίμα…

  74. sarant said

    73 Δεν το είχα συνειδητοποιήσει, μερσί.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εσύ εξαιρείσαι, Αρχιτέκτονα. 😊

  76. Alexis said

    Στο δίσκο «Χαμηλή πτήση» του Λουκιανού, το ομώνυμο τραγούδι είναι, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο τραγούδι «φυγής» της ελληνικής δισκογραφίας. Αντίστοιχο με το «The Traveller» του Chris de Burgh.
    Δεν βάζω γιουτούμπι γιατί:
    1) Θα βαρύνει το νήμα
    2) Το σχετικό βίντεο είναι κακό και δεν αποδίδει ούτε στο ελάχιστο την ατμόσφαιρα και τη μαγεία του τραγουδιού.

  77. Spiridione said

    37. Πριν καμιά βδομάδα είχα καθήσει και άκουσα στον γιουτούμπη την παράνομη κασέτα από τα Μικροαστικά.

  78. Pedis said

    # 72 – μμμ … ψάχνει την γκλίτσα να ξυθεί (και) σήμερα, μου φαίνεται.

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωπ! Έναρξη δρομολογίου του τρόλεϊ 902 της γραμμής Περισσός-Σαραντάκου. Αλλά βαριέμαι να επιβιβαστώ σήμερα. 😉

  80. cronopiusa said

    Μου παν θα βγεις απ’ τη δουλειά σου
    Αν πας με την αριστερά
    Το ζύγισα έτσι κι αλλιώς κι είπα πως είμαι δεξιός

  81. 56, 57

    Ναι, αυτό. Το 1988 βρισκόμουν με κάτι φίλους στην Άγκυρα για να ξεμπλέξουμε κάτι άλλους φίλους κι αδελφούς, που είχαν μπλέξει στη μπουζού. Για πολιτικούς λόγους, εννοείται.
    Και πηγαίνουμε κρυφά σε κάποιο «τεχνικό γραφείο» στο Κιζιλάι, τα Εξάρχεια της Άγκυρας, να συναντηθούμε με κάτι αριστερούς μηχανικούς, που προσπαθούσαν να δράσουν υπό τη χουντάρα του Εβρέν πασά.
    Ξαφνικά, ακούγεται στην τηλεόραση, στο άλλο δωμάτιο, το εν λόγω σήμα και πεταγόμαστε με τον Κώστα, σαν παβλοφικά σκυλάκια, να δούμε ειδήσεις. Οι τούρκοι σύντροφοι ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί ενδιαφερόμασταν τόσο για το δελτίο καιρού…

    Στα παλιά χρόνια, στους αρχιτέκτονες ΕΜΠ, τραγουδούσαν

    Κομμένος στον Γκρος του παππού μου ο παππούς,
    κομμένος στον Γκρος του παππού μου ο πατέρας
    κι ο παππούς μου κομμένος κι αυτός.

    όπου Γκρος, κάποιος καθηγητής στατικής, νομίζω.

    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=10134

  82. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ROCK ’N’ ROLL ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

    Tο Ζάππειο είναι ο τόπος όπου η ελληνική νεολαία θα γνωρίσει και θα χορέψει το rock’n’roll. Η ορχήστρα του Αμερικάνικου Στόλου, άρχισε να δίνει εκεί δωρεάν συναυλίες, στην αρχή τα κυριακάτικα πρωινά και αργότερα και καθημερινές απoγεύματα.

    Η Ορχήστρα του αμερικάνικου Στόλου παίζει τζαζ, σουίνγκ και rock’ n’ roll στο Ζάππειο. Το πλήθος του κόσμου φτάνει να καλύπτει και τα σκαλιά του μεγάρου.
    [….]
    http://freedomgreece.blogspot.gr/2012/12/rock-n-roll-1956-60.html

    ΥΓ Για το ελληνικο ροκ ευθυνεται η Ορχήστρα του αμερικάνικου Στόλου, το PX και ο αμερικανικος ιμπεριαλισμος 🙂 . Ισως γι’ αυτο δεν εγινε ποτε αρκετα καλο.

  83. Κηλαηδόνης: η αμερικανικότητα ως παράδοση

    https://left.gr/news/kilaidonis-i-amerikanikotita-os-paradosi

    82 Α.Φ. το αεροπλανοφόρο Τζώρτζ Μπους επισκέπτεται τη Σούδα, αυτές τις μέρες. Περί τα 300 κορίτσα ήρθαν από ηπειρωτική Ελλάδα και λοιπή Κρήτη για να «στελεχώσουν» τα κωλάδικα των Χανίων. Ειδική συνεργασία ΕΛΑΣ και αμερικανικής στρατονομίας για τα προγραμματισμένα έκτροπα.

  84. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    79,
    τρολεϊά είναι αυτό;

  85. Μαρία said

    81

  86. 84 Φυσικά. Ο Κουβ. και ο Πεδ. αγαπούν να μισούνται.

  87. # 69

    Οχι αλλά έχει στήσει στο βόλλευ όπου «επένδυσε» φέτος και τα αποτελέσματα φάνηκαν φέτος όποτε πήγε να στραβώσει το ματς όπως έγινε και με τον ΠΑΟ σε γυναίκες και άνδρες ! Προχθές στο αδιάφορο ουσιαστικά παιχνίδι έγινε μια φάση όπου στο 14-16 ο παίκτης του ΟΣΦΠ πέρασε το χέρι του καθαρά στο τεραίν του ΠΑΟΚ που είναι παράβαση. Ο α’ διατητής ήταν απέναντι και ίσως (τρίχες τώρα) να μην το είδε λογω απόστασης ο β’ όμως ήταν ακριβώς δίπλα και το είδε. Με ύφος δικτάτορα ο α’ έκανε σήμα στον β’ να σωπάσει κι έδειξε πόντο στον ΟΣΦΠ . Στις κόσμιες διαμαρτυρίες που του ζήταγαν να ρωτήσει την γνώμη του β’ έδωσε τεχνική ποινή κι αντί για 15-16 έγινε το 14-18 εννοείται πως αν έπαιρνε ο ΠΑΟΚ το σετ γινότανε 3-1 το σκορ κι ο ΟΣΦΠ δεν θα ΄έπαιρνε βαθμό ενώ έγινε 2-2 και με μια ακόμα λαθροχειρία στο πέμπτο σετ και15-17 τον έβγαλε και νικητή !
    Οπως είπε κάποιος ευτυχώς που οι περισσότεροι από τους 5 000 που ήταν μέσα δεν ξέρουν από κανονισμούς αλλιώς θα είχαν μπει μέσα για το θράσος της κλοπής.
    Φωτογραφικό ντοκουμέντο εδώ : http://www.paok24.com/volei/88464/gia-ayta-diamartyretai-o-paok-kai-oxi-mono-pics

  88. 85 δεξιά, φαίνεται το φλας μου.

  89. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    fats domino – blueberry hill

    ΥΓ Στην μνημη του. Με αυτα μεγαλωσε μια γενια ροκαδων μεγαλυτερη απο μας : Ν.Νικολαϊδης, Λ. Κηλαηδονης, ….

    Αυτο μαζι μεπολλα αλλα μας το εμαθε ο Θειος Νωντας στην ραδιοφωνικη του εκπομπη 3.00 εως 4.00 , το 1977.

  90. cronopiusa said

  91. Μπούφος said

    Κιλ -αηδόνης…Αυτός που σκότωνε τα αηδόνια. Αυτοκτονούσαν ομαδικά, όταν τον άκουγαν να τραγουδάει.

  92. Μπούφος said

    …επειδή τραγουδούσε τόσο ξελογιαστικά ο συχωρεμένος…

  93. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, ωραία σχόλια!

  94. Παναγιώτης Κ. said

    Πράγματι ο στίχος είναι αυτό που υπερέχει και ακολουθεί η μελωδία, καθώς σημείωσε ο Πάνος. Πρόκειται για μια μελωδία που σίγουρα μουρμουρίζεις αν υποθέσουμε ότι δεν σου βγαίνει να την τραγουδήσεις.

  95. Μαρία said

    88
    Γιατί μου είχε καρφωθεί οτι πήγαν αρχικά στη Σμύρνη;

  96. Λεύκιππος said

    Από τα πολλά που άκουσα χτες στο ραδιόφωνο ταξιδεύοντας για τον Κηλαϊδόνη, αυτό που νομίζω ότι τον περιέγραφε πλήρως ήταν το «ακομπλεξάριστος». Να τον θυμόμαστε.

  97. 95 καμία σχέση με Σμύρνη. Το στρατοδικείο Μαμάκ, όπου δικαζόταν η Ντεβ-Γιόλ βρίσκεται στην Άγκυρα. Εκεί σηκώσαν τα πανό.

  98. spatholouro said

    #88
    Σκύλε μου, σα να βλέπω κι έναν Πειραιώτη που πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο… (και νυν πανεπιστημιακό, αν δεν κάνω κάνα τεράστιο λάθος στην αναγνώριση)

  99. 98 Σωστά. Χαρακτηριστικός ασχημάντρας. ❤
    Κι ο σχωρεμένος ο μπαμπάς του, στο βάθος με τα γυαλιά και το κοστούμι.

  100. spatholouro said

    Μια τελευταία ερώτηση μια και φαίνεται να ξέρεις (και συγγνώμη για το προσωπικό…) Έχω μείνει χρόνια με την απορία: ο μεγαλύτερος αδερφός του ζη;

  101. Μαρία said

    98, 99
    Κι εγώ που τον γνώρισα μετά το 2000 βλέπω οτι, αν εξαιρέσουμε τη φαλάκρα που μεγάλωσε, δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου.

  102. Πάνος με πεζά said

    Όσοι θυμόσαστε τις παλιότερες διαφημίσεις του Κωτσόβολου («όπου κι αν είσαι, σε όποια γειτονιά, Κωτσόβολος νέα γενιά, Αριστείδου 9», από την εποχή του ενός και μόνο καταστήματος), υπήρχε έντονο το στυλ Κηλαηδόνη, όπως άλλωστε και στη διαφήμιση «PROSAR ο αφρότερος αφρός», χωρίς όμως να ξέρω αν σίγουρα ήταν ο δημιουργός.

  103. Πάνος με πεζά said

    @ 100 : Για το μεγαλύτερο αδερφό του υπάρχει η συγκινητική ιστορία του τραγουδιού «17 Amaryllidos street blues», χωρίς να ξέρει κανείς τί έγινε από τότε…
    Είναι ένα youtubaki που ίσως θα άξιζε να το παραθέσω, αλλά το βάζω μόνο με link, λόγω μεγέθους.

  104. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Mια γενια ροκαδων μεγαλυτερη απο την δικη μας που μας εμαθε να κανουμε και «κακες παρεες» 🙂 :

    Ρίτα Μπενσουσάν, Δέσποινα Γλέζου, Όλια Λαζαρίδου……
    Δημητρης Πουλικακος,Βαγγελης Παπαθανασιου, Αντώνης Τουρκογιώργης, Γιάννης Σπάθας ,Άλκης Παναγιωτίδης,…

    Νικος Νικολαϊδης, Βλασης Μπονατσος, Π. Σιδηροπουλος, Λ. Κηλαηδονης, ……

    Και οπως ειπε ο Άλκης Παναγιωτίδης :

    «Η Νέα Υόρκη στα 70s ήταν ακριβώς όπως λένε «sex, drugs & rock n’ roll». Δεν είναι μύθος. Περπάταγες στο δρόμο, έβλεπες ένα κορίτσι, σου χαμογελούσε και σε 10-15 λεπτά ήσουν μαζί της. Και φεύγοντας της έλεγες «Πώς είπαμε ότι σε λένε»; »

    Κατι που ισχυσε απο το 1977 εως το 1986 στην Αθηνα, απ’ οσο γνωριζω τουλαχιστον 🙂

  105. Παναγιώτης Κ. said

    Αν έγραφα ένα κατά το δυνατόν ολοκληρωμένο σχόλιο για τον Κηλαηδόνη, αυτό θα είχε αναφορές στην δεκαετία του ΄50 όπου ναι μεν οι εχθροπραξίες είχαν τελειώσει αλλά ο Εμφύλιος καλά κρατούσε. Οπωσδήποτε θα περιλάμβανε την Κυψέλη της δεκαετίας του ΄60 και ειδικά την Φωκίωνος Νέγρη με τα κλαμπ και κάποια «εμβληματικά» μαγαζιά που απασχολούσαν τις στήλες των λαϊκών περιοδικών της εποχής. Θέση στο σκηνικό θα είχε και η γειτονική οδός Πατησίων. Οπωσδήποτε θα έκανα αναφορά στο κλίμα που επικρατούσε στα σχολεία εκείνης της εποχής και την καλλιέργεια του πατριωτικού στοιχείου κατά τον τρόπο που το αντιλαμβάνονταν οι κρατούντες.( Ο Οδυσσέας Χατζόπουλος, ο Λ. Παπαδόπουλος και ο Γιανναράς αν και είναι μεγαλύτεροι από τον Κηλαηδόνη, νομίζω ότι αποτύπωσαν ικανοποιητικά αυτό το κλίμα).
    Είχα ρωτήσει γνωστούς μου, που ήταν 20άρηδες ίσως λίγο μεγαλύτεροι στη δεκαετία του ΄50, ποια ήταν τα ενδιαφέροντά τους. Ήθελα να ανιχνεύσω αν βάραινε το πολιτικό στοιχείο. Η απάντηση που πήρα ήταν: Οι γυναίκες, το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ!
    Δεν θα παρέλειπα την είσοδο του αμερικανικού προτύπου στη διασκέδαση των νέων και σίγουρα αυτό επηρέασε βαθύτατα τον Λουκιανό αλλά, κτγμ, το αφομοίωσε δημιουργικά…εξελληνίζοντάς το.
    Εννοείται ότι η δεκαετία του ΄70 , δικτατορία και μεταπολίτευση, δεκαετία υπερπολιτικοποίησης, επηρέασαν την καλλιτεχνική έκφραση του Κηλαηδόνη.
    Δεν θα άφηνα απέξω την πρώτη πενταετία του ΄80. Μετά ήρθαν οι Κοσκωτάδες τα Ειδικά Δικαστήρια και η πτώση του Τείχους και ο ενθουσιασμός γενικώς υποχώρησε!

  106. cronopiusa said

  107. ΣΠ said

    Κουίζ (εύκολο):

    Στην πρώτη έκδοση ενός δίσκου σε ένα από τα τραγούδια αναφέρεται ως στιχουργός ο Κηλαηδόνης αντί του πραγματικού στιχουργού. Ποιος είναι ο δίσκος, ποιο το τραγούδι και ποιος ο στιχουργός;

  108. 100, 103 μου φαίνεται πως μιλάμε για διαφορετικούς μεγάλους αδελφούς

    100 πριν κάποια χρόνια έχασε κάποιον, δεν ξέρω αν ήταν > ή < 😦

  109. spatholouro said

    108/100
    Ευχαριστώ, καλύφθηκα (και θαρρώ δεν χρειαζόταν η κατονομασία του #106)

  110. sarant said

    109 Είναι πολύ γνωστή φυσιογνωμία

  111. Ο Χαντζόπουλος της Καθημερινής γράφεται με Τσο- μπροστά ;http://s.kathimerini.gr/resources/2017-02/s16skitso–2-thumb-large.jpg

  112. Γιάννης Ιατρού said

    109: Κώστα, δες το mail σου 🙂

  113. cronopiusa said

    109
    το έβαλα με την δέουσα εκτίμηση και σεβασμό

  114. Μαρία said

    111
    Μαθουσάλας ο Κολιγιάννης.

  115. Pedis said

    # 111 – τι θέλει να πει ο μέτρ Χαζόπουλος;

  116. spatholouro said

    #112
    Γιάννη μου, το μπανίζω και το ξαμπανίζω το μπάνικο το μέιλ, αλλά αυτό καθεύδει…

  117. spatholouro said

    Α, οκ, ερχόταν με τον αραμπά…

  118. Γιάννης Ιατρού said

    109: άλλωστε και σχετικά πρόσφατα μίλησε σε γνωστό ρ/φ σταθμό για το Ελληνικό …

  119. Γιάννης Ιατρού said

    112: Ξύπνα το, από μένα έχει φύγει πάντως, στο γιαχού, ε;;

  120. Μαρία said

    105
    Κι ο πατέρας του ο Μακρονησιώτης.

    Απροπό το πήρατε είδηση το φρέσκο σάιτ που λίνκαρα κι αλλού; http://www.makronissos.org/

  121. sarant said

    122 Το πήραμε, το πήραμε

  122. Μαρία said

    121
    Αρειμάνιος καπνιστής.

  123. spiral architect said

  124. 122β

    όλα τα μωρά στην πίστα http://www.makronissos.org/sintelestes-dikaiomata-oroi-xrisis/

  125. Μαρία said

    126
    Αξίζουν τα ψηφιοποιημένα τεκμήρια. Φοβερή δουλειά.

  126. Νίκος Κ. said

    Αξίζει να αναφερθεί και η εμβληματική συνεργασία του Κηλαηδόνη με την πρώτη Επιθεώρηση του «Ελεύθερου Θέατρου» στο Άλσος Παγκρατίου το καλοκαίρι του 1973 «Και συ χτενίζεσαι»

  127. Μαρία said

    Ψηλός: Για μένα που έζησα με τον πατέρα του στην Μακρόνησο στην ίδια σκηνή, ο πόνος για την απώλειά του είναι πολύ μεγάλος.
    http://www.kathimerini.gr/895377/article/epikairothta/ellada/o-mikhs-8eodwrakhs-gia-ton-loykiano-khlahdonh

    125, 128
    Επαναλήψεις για εμπέδωση 🙂

  128. Δεν πρόσεξα αν αναφέρθηκε πως ο Λούκ. είχε κάνει και μουσική για διαφήμιση. Μουσική και στίχοι εξίσου ευρηματικά και γενναιόδωρα όσο και στα τραγούδια του.
    Θυμάμαι ένα που κατέληγε κάπως έτσι «…πιπεριές και φασιόλους στο «Κηπουρική για όλους»!»

  129. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  130. ΣΠ said

    130
    Ναι, αναφέρθηκε στο 102.

  131. Spiridione said

    Αυτό το είδατε;
    http://www.newsit.gr/politikh/Tatsopoylos-se-Koniordoy-Eisai-ilithia-kopela-moy/698422

  132. ΣΠ said

    Για το κουίζ στο 107 κανένας; Και το θεώρησα εύκολο.

  133. sarant said

    134 Να το πάρει το ποτάμι

    133 Διδάσκει ήθος

  134. 133 Αυτή θα έμενε στην άλλη μισή Αθήνα και του ξέφυγε.

  135. Γς said

    15:

    Ο Λουκιανός και του Ολυμπιακού [μας]

    Και πέρασαν κιόλας 36 χρόνια από την 8η Φεβρουαρίου του 1981, σαν σήμερα, που ήταν μια όμορφη, ηλιόλουστη μέρα στην Αθήνα…

    Κανείς, όταν ξημέρωσε το πρωινό εκείνο δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι αυτή η μέρα θα εξελισσόταν στην πιο αποφράδα, για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό ποδόσφαιρο.

    Περισσότεροι από 35.000 οπαδοί, κατηφορίζουν εκείνη την μέρα για το παλιό γήπεδο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός του Σαργκάνη, του Γαλάκου, του Αναστόπουλου και του Νικολούδη, υποδέχεται την ΑΕΚ των Μαύρου, Αρδίζογλου και Μπάγιεβιτς, για την 20η αγωνιστική του πρωταθλήματος.

    Οι «ερυθρόλευκοι» θα μετατρέψουν το παιχνίδι σε θρίαμβο, επικρατώντας με 6-0 της «Ένωσης» με τον Μάικ Γαλάκο να βρίσκει δίχτυα τρεις φορές και από μία οι Κουσουλάκης, Ορφανός και Βαμβακούλας.

    Οι οπαδοί του Ολυμπιακού πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Όλοι θέλουν να φύγουν και να πανηγυρίσουν αυτή την σπουδαία νίκη. Η απίστευτη χαρά, κάνει κάποιους να θέλουν να πανηγυρίσουν και να βρεθούν κοντά στα είδωλα τους.

    Τα παιδιά της Θύρας 7, προσπαθούν να μετακινηθούν προς τη Θύρα 1 και να αντικρίσουν τους «ήρωες» τους. Εκεί, αρχίζει να εκτυλίσσεται μια απίστευτη τραγωδία. Αυτή που δεν θα ξεχάσει κανείς, όσα χρόνια και να περάσουν.

    Οι δείκτες του ρολογιού σταματούν στις 16.58. Ένας οπαδός γλιστράει σε ένα μαξιλαράκι και κυλάει από τα σκαλιά προς την πόρτα που για άλλους ήταν κλειστή, για άλλους μισόκλειστη. Επικρατεί πανικός και συνωστισμός. Οι φίλαθλοι που κατεβαίνουν δεν μπορούν να δουν τι συμβαίνει και πέφτει ο ένας πάνω στον άλλο. Επικρατεί πανδαιμόνιο.

    Οι οπαδοί καταπλακώνονται. Οι αστυνομικοί ξερίζωσαν την πόρτα, αλλά ήταν ήδη αργά για να αποφευχθεί αυτό που είχε ήδη συμβεί. Νεκροί και τραυματίες μεταφέρονται με 13 ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο «Τζάνειο».

    Γύρω στις 20.00 στο «Τζάνειο», σε ένα κλίμα οδύνης και αγωνίας, από τους συγγενείς των οπαδών, αναγνωρίζονται οι τρεις πρώτοι νεκροί. Είναι ο Βασίλης Μάχος, ο Γιάννης Κανελόπουλος και ο Γιάννης Διαλυνάς.

    Το προσκλητήριο των νεκρών θα φτάσει τα 21 άτομα. Η Ελλάδα πενθεί. Ήταν η μεγαλύτερη τραγωδία του ελληνικού αθλητισμού.

    Σαν σήμερα, πριν από 36 χρόνια.

  136. Το συνόψισε τέλεια.

  137. Πάνος με πεζά said

    Επίσης, τις μέρες αυτές διαλέγει ο Χάρος μουσικούς… Ξυλούρης και Βαμβακάρης σαν σήμερα…

  138. Spiridione said

    107. Έτυχε να το διαβάσω σε μια συνέντευξή του εδώ. Υπέγραψαν και συμφωνητικό λέει (με τον Μάνο Ελευθερίου)
    http://www.ogdoo.gr/prosopa/synenteykseis/loykianos-kilaidonis-eimai-paraloga-aisi

  139. ΣΠ said

    140
    Ναι, αυτό είναι. Νόμιζα ότι ήταν ευρύτερα γνωστό γιατί τον είχα δει να το αναφέρει στην τηλεόραση.

  140. Pedis said

    Στο ερώτημα-δίλημμα με τον μανδαρίνο και το πάτημα του κουμπιού, υποτίθεται ότι, δεν έχεις μπροστά σου τη φάτσα του μανδαρίνου, έτσι;

  141. Pedis said

    -> 142 – Ε, άμα έχεις για καθένα κερατά τη φωτογραφία του …

    δύσκολο να μην το πατήσεις.

    «οργανισμός ενημέρωσης και πολιτισμού», λέει, και ότι επέζησε πολέμων μάλιστα, και πολέμησε τον εχθρό, κιόλα …

  142. ΣΠ said

    Μια λεξιλογική απορία που έχω από παλιά. Δεν είναι πιο σωστό να λέμε «να ασκήσει το επάγγελμα» αντί «να εξασκήσει το επάγγελμα»; Μήπως το δεύτερο θεωρείται πια σωστό λόγω ευρείας χρήσης;

  143. spatholouro said

    Όταν πρόκειται για επαγγελματική δραστηριότητα είναι εξίσου «νόμιμα» και τα δύο ομόρριζα ρήματα

  144. 143 ε, δεν ήταν και όλοι ρουφιανοπαπαγαλάκια

    http://zoornalistas.blogspot.gr/2017/01/blog-post_549.html

  145. Βρε κάτι μυστήρια πράγματα… Ο ΠΑΟ στο πρωτάθλημα δεν μπορεί να ξεπεράσει το ένα (και αν) γκολ και στο κύπελλο (από τότε που τα χρειάσθηκε για να μην αποκλεισθεί-βοηθούντος και του αποτελέσματος του ΑΛΛΟΥ αγώνος ) πετάει από τεσσέρα σε τεσσάρα ! Δεν νομίζω να έχει καμιά σχέση ότι τα μεν ματς μεταδίδει η Νόβα και τα δε ο ΟΤΕ… μπα, δεν το πιστεύω, ούτε πως ο βαθμολογικά αδιάφορος Αστέρας έπαιξε το παιχνίδι της ζωής του την Κυριακή στην Τούμπα και σήμερα λογικά σερνότανε. Το ότι κόπηκαν τρεισίμησυ χιλιάδες (!) εισιτήρια σήμερα (δεν πιστεύω να έκοψε εισιτήριο ο Βαρδινογιάννης) και μετά το αποτέλεσμα αναμένεται μια αύξηση των 147 εισιτηρίων ανά αγώνα μου φαίνεται επίσης λογικό όπως και οι εκάστοτε κληρώσεις του κυπέλλου (ο συνδυασμός των δυο τελευταίων ώστε να βολευτούνε οι ενδιαφερόμενοι είχε 1 στις 448 πιθανότητες) φυσιολογικές μου φαίνονται…

  146. 147 Τζη η Εύα, Εύα ο Τζή, φτιάχνει κι εξαίρετο χταπόδι https://twitter.com/Ystath_stigmh

  147. ΣΠ said

    145
    Ευχαριστώ.

  148. leonicos said

    τα Μικροαστικά τα είχε φέρει σπίτι ο πατέρας μου.

    Κάτι μας είπες… ο πατέρας σου δεν ήταν όποιος κι όποιος! Φυσικά και θα τα έφερνε εκείνος, αφού εσύ ήθελες σπρώξιμο.

    Μ’ έναν τέτοιο πατέρα στο σπίτι σου, θα φύσαγε και άλλος αέρας. Τυχερός ήσουν

  149. Κάτι όμορφο των ημερών

  150. spyridon said

    Μια που αναφέρθηκε ο Ράλλης. Ιδού και η απάντηση του Λουκιανού.
    Πήγαινα γυμνάσιο τότε και ο πατέρας μου επαναλάμβανε ειρωνικά τα λόγια του Ράλλη για τη νεολαία κάθε φορά που άκουγα Λουκιανό.

    Στο πάρτυ της Βουλιαγμένης πήγα τελικά μετά από μικροεπανάστση στο σπίτι.
    Ήμουν 15 χρονών και οι γονείς μου δεν συμφωνούσαν με ξενύχτια.
    Τελικά πήγα με 2 καλούς φίλους και μια συγκεκριμένη στιγμή, πάνω που φούντωνε το πάρτυ δηλαδή, ήρθε και μας μάζεψε ο πατέρας μου.
    Είχαμε δώσει ραντεβού στο αναψυκτήριο της πλαζ αν θυμάμαι καλά.
    Και η άδεια να πάμε δόθηκε επειδή άρεσε και στον πατέρα μου ο Λουκιανός.

    Τελικά είχε πάει πολύς κόσμος (60.000 ???). Πολύ περισσότερος απότι περίμεναν οι οργανωτές και υπήρχε πολύ άγχος.
    Και καθυστερήσεις κάθε φορά που άλλαζε καλλιτέχνης.
    Όλο ανακοινώσεις για κίνδυνο ηλεκτροπληξίας κτλ που χαλούσαν το κλίμα.

    Η θύμηση του πάρτυ ήταν καλύτερη από το πραγματικό γεγονός.

  151. Idom said

    # 68
    Πάνο, σε ευχαριστώ για την επιβεβαίωση. Η μελωδία σίγουρα κελαηδονίζει, αλλά δεν ήμουν σίγουρος.

  152. Avonidas said

    #152. Από την ίδια συναυλία και οι Πασοκάνθρωποι:

    …φταίω τώρα εγώ να κάνω διασκευή; 😉

  153. leonicos said

    Λέων

  154. Pedis said

    # 146 – 143 ε, δεν ήταν και όλοι ρουφιανοπαπαγαλάκια

    Και τι να λέει αυτό; Ούτε η χειρότερη κυβέρνηση συναποτελείται από 100% κερατάδες. Ή μην είναι όλοι από κείνους που δουλεύουν γι αυτήν ρουφιάνοι; Άσε που όταν πέφτει, τόσος και τόσος κόσμος χάνει το μέσον του, τον τρόπο του, τις άκρες του, αναθέσεις, το πάρε-δώσε, το βόλεμα των παιδιών. Μεγάλη ζημιά για πολύ κόσμο.

    Να άλλο ένα παράδειγμα: Ελληνικός Χρυσός. Βάλε το ίδιο επειχείρημα μπροστά … Α, τότε να μείνει να λειτουργεί, να τα τρωει από … και να ταίζει μίζες … χίλιες μπάντες και να τα κάνει όλα κώλο … Κρίμα δεν είναι να μείνουν οι εργαζόμενοι στο δρόμο; Μην είναι όλοι τους μπιστικοί; Δεν είναι.

    Πάρε κι ένα χοντρό: αν εξαρθρωθεί (λέμε, τώρα) από θαύμα η καμόρρα στη Νάπολη, ξέρεις πόσοι και πόσοι αθώοι (χιλιάδες) θα πεινάσουν την επόμενη μέρα;

    Παραδείγματα, να!

    Ε, τι λες;

  155. Γιάννης Κουβάτσος said

    146. Το κυριακάτικο Βήμα και τα Νέα του Σαββατοκύριακου ήταν απαραίτητο ανάγνωσμα μέχρι το 2010. Όντως είχε ενδιαφέροντα κείμενα και εκλεκτούς συνεργάτες. Ώσπου ανέλαβαν το πλασάρισμα των μνημονίων και την ενοχοποίηση εν συνόλω του ελληνικού λαού, στη γραμμή του άνωθεν εκπορευόμενου χυδαίου «μαζί τα φάγαμε, μαζί θα πληρώσετε, τεμπέλικα λαμόγια». Από τότε…μακριά και καθόλου αγαπημένοι. Κρίμα για τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους, αλλά το συγκρότημα Ψυχάρη δεν θα μου λείψει καθόλου.

  156. nikiplos said

    19@, Πάνο με πεζά, από τη χθεσινή σου αναφορά φαίνεται ότι είμαστε συνομήλικοι… Δεν είχα πάει στη Βουλιαγμένη, καθώς ήταν Ιούλιος και ήμουν με την οικογένεια στην παραθαλάσσια επαρχία.

    Σε ευχαριστώ που μου θύμισες τα λευκά σαμπό που ήταν μόδα τότε και τα θαύμαζα φορεμένα στις χυτές γάμπες των μεγαλύτερων γυναικών και φυσικά δύο μεγαλύτερων εξάδελφών μου (θήλεις, να τις πω ξαδέρφες, αλλά η γενική πως είναι ρε παιδιά?) που ήταν κορμάρες.

    Φυσικά το άλλο γεγονός του 1983, ήταν η συναυλία του Σαββόπουλου στο Ολυμπιακό στάδιο, που μεταξύ άλλων, χόρεψε και με την Άσπα το βαλσάκι που τελειώνει το τραγούδι Άννα…

    @147, Αγαπητέ Τζι, πάντως οι πράσινοι οργανωμένοι φίλαθλοι μποϋκοτάρουν τον πρόεδρο. Και για να μην λέει κανείς ότι πήγαν σπίτι τους, εξακολουθούν να έρχονται απέξω… Γι’ αυτό και τα εισιτήρια είναι ελάχιστα… Αν φτιάξει ομάδα ο πρόεδρας βλέπουμε…

  157. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    140-141 Δεν το ήξερα

    Για τον ΔΟΛ θα συζητήσουμε αύριο εκτός απροόπτου

  158. 156

    Για τον ΔΟΛ θα συζητήσουμε αύριο εκτός απροόπτου

    και τα σκυλιά δεμένα.

    Θα σπάσομε πλάκα, ετοιμάσου για ξύλινο λόγο!

  159. Pedis said

    # 160 – άστα σάπια, σκύλεμ.

    Το νου σου, αύριο

  160. Alexis said

    #156: Διάβασε τι έγραψες στο #143:

    Ε, άμα έχεις για καθένα κερατά τη φωτογραφία του …δύσκολο να μην το πατήσεις.
    Σωστή επομένως η επισήμανση του Σκύλου.

  161. Alexis said

    Πολλές παλιές διαφημίσεις «κηλαηδονίζουν».
    Τώρα μου ‘ρχεται στο μυαλό και το τρέξε τρέξε μικρούλη…

  162. Alexis said

    Να θυμίσω επίσης ότι το τρένο που στογκά και μποχιώνει είναι κι αυτό σύνθεση του Λουκιανού. 😆

  163. Πάνος με πεζά said

    Στα λεξιλογικά του Λουκιανού, το περίεργο όργανο Scaccia pensieri. Στα αγγλικά θα το βρείτε και ως Jew’s harp.
    Αν έχετε ακούσει τον «παλιό συνάδελφο» από τα Μικροαστικά, εκεί ακούτε έναν περίερχο ήχο σαν από μια χορδή μόνη της.

    Αυτό το περίεργο όργανο που θα σας θυμίσει τον «Καλό, τον κακό και τον άσχημο», παίζεται όπως θα δείτε εδώ.

  164. # 158

    Δεν το ήξερα. Απο την άλλη πως να φτιάξει ομάδα κάποιος που δεν έχει τις μετοχές ; Κι από την τρίτη με τους νόμους της αγοράς όταν έχεις γήπεδο ίδιας χωρητικότητα με τον Πανιώνιο δεν μπορείς να φιαξεις πολύ καλύτερη ομάδα από αυτόν, μόνο καμιά χρονιά σαν πυροτέχνημα μπορεί να έχεις

  165. Alexis said

    Διαβάζω τώρα σ’ ένα σάιτ για τον Ξυλούρη (με αφορμή και την επέτειο του θανάτου του):

    Από κει και πέρα αρχίζει μια φθίνουσα, μάλλον, πορεία που καταλήγει το 1980 με τη φυγή του τραγουδιστή.

    Η λέξη «θάνατος» είναι ταμπού; Έχουμε ξεφύγει…

  166. Πάνος με πεζά said

    @ 158 : παίζαν τότε και τα τσόκαρα, υπερσεξουαλικά σε γυναίκες, αποτρόπαιο θέαμα σε άντρες..

  167. Πέπε said

    (σχ. 1/2)

    Ο Λουκιανός ήταν με μεγάλη απόσταση ο αγαπημένος μου τραγουδιστής / συνθέτης. Τον έμαθα εξ απαλών ονύχων: τώρα που βλέπω τις ημερομηνίες των διάφορων δίσκων του, τον «Καουμπόη» μάλλον τον πήραν οι γονέοι μου τη χρονιά που βγήκε, ή καναδυό χρόνια μετά. Δεν ήταν δίσκος, ήταν κασέτα, και το ακούγαμε στο αυτοκίνητο στα ταξίδια. Εγώ από πολύ μικρός είχα και πρόσβαση στο κασετόφωνο του σπιτιού, ενώ το πικάπ ήταν ιερό, το άγγιζε μόνο ο πατέρας. Και οι στιγμές που ακούγαμε δίσκους επίσης ήταν ιερές σχεδόν, ή τέλος πάντων ιδιαίτερες. Έτσι τα Μικροαστικά, με το απίστευτο ντιζάιν (δεν ήταν απλώς το κόκκινο διάφανο βινύλιο, ήταν το τετράγωνο παραθυράκι στο εξώφυλλο απ’ όπου φαινόταν η ετικέτα και γύρω γύρω λίγο από το κόκκινο βινύλιο), που ήταν στο σπίτι από παλιότερα (οριακά μπορεί παλιότερα κι από μένα), τα είχα ακούσει 1-2 φορές μονάχα, αλλά μου είχαν μείνει – άλλο αν δεν καταλάβαινα γρυ.

    Μετά τον Καουμπόη ήρθε και το Ψυχραιμία παιδιά στο σπίτι, πάλι σε κασέτα. Τη Χαμηλή πτήση μπορεί να τη ζήτησα ο ίδιος δώρο, και όταν βγήκαν τα Τραγούδια για κακά παιδιά ήμουν πλέον σε ηλικία να αγοράζω κασέτες μόνος μου. (Αλλά δεν ήταν τόσο καλά.)

    Όταν πλέον έφτασα να αγοράζω και δίσκους μόνος μου, άρχισα να ψάχνω και τα παλιότερά του, αν και την πλήρη δισκογραφία όχι απλώς δεν την έχω συμπληρώσει αλλά ούτε και την ήξερα ακριβώς μέχρι σήμερα. Παράλληλα είχα πάει και σε πολλές συναυλίες, ήδη από την εποχή που έπρεπε να συνοδεύομαι από γονείς. Σε κάποιες μάλιστα ο Λουκιανός είτε καθυστέρησε ώρες είτε δεν ήρθε ποτέ.

    Εφόσον λοιπόν προκύπτει αβίαστα από τα παραπάνω ότι και στη Βουλιαγμένη και στον Λυκαβηττό δεν μπορούσα λόγω ηλικίας να έχω πάει, ας μιλήσουμε για τη συναυλία με τους Preservation (στον Λυκαβηττό πάλι). Τη χρονιά δεν τη θυμάμαι (τη γράφει βέβαια στον δίσκο που βγήκε από τη συναυλία), αλλά ήμουν τουλάχιστον φοιτητής, ή άντε τρίτη Λυκείου.

    [συνεχίζεται]

  168. Πέπε said

    9σχ. 2/2)

    Λοιπόν, για τη συναυλία με τους Preservation:

    Είναι η καλύτερη συναυλία που έχω πάει.

    Πρώτον:

    Δεν είχαν βάλει πάλκο. Οι μουσικοί στέκονταν στο έδαφος του θεάτρου. Δεν είδα ποτέ κανέναν να το κάνει αυτό ούτε πριν ούτε μετά, και δημιουργεί μια απίστευτη επικοινωνία μεταξύ μουσικών και κοινού.

    Δεύτερον:

    Οι Preservation Hall Jazz Band είναι μια μπάντα απίστευτα καλών μουσικών. Κανονικά αυτό από μόνο του θα αρκούσε: με τόσο καλούς μουσικούς, σε μια συναυλία περνάς καλά. Αλλά υπήρχε και κάτι πολύ σηαντικότερο: είναι μουσικοί που ειδικεύονται (ή μάλλον είναι οι ορίτζιναλ εκφραστές) ενός από τα στυλ που είχε πάντα στον νου του ο Λουκιανός όταν έγραφε τα τραγούδια του. Είναι σαν να έπαιζαν Κηλαηδόνη πριν τον Κηλαηδόνη (και επίσης καλύτερα από τον Κηλαηδόνη). Αισθανόμουν ότι άκουγα τα τραγούδια έτσι όπως τα είχε ονειρευτεί ο Λουκιανός, και όπως είχε προσπαθήσει, με αρκετή αλλά όχι απόλυτη επιτυχία, να τα αποδώσει με τους Έλληνες μουσικούς του στους δίσκους και στις άλλες συναυλίες.

    Τρίτον:

    Όταν σχόλασε η συναυλία, ο κόσμος άρχισε να φεύγει. Αφού δεν υπήρχε πάλκο, περνούσαν μέσα από τον χώρο με τα μικρόφωνα και τα όργανα. Κάποια στιγμή ο Λουκιανός θυμήθηκε κάτι, ξαναβγήκε στη σκηνή, πήρε ένα μικρόφωνο και είπε κάτι για τους χορηγούς. Τον περικύκλωσαν μερικοί από αυτούς που έφευγαν, και του είπαν «τώρα σε τσακώσαμε, εδώ θα κάτσεις». Μέχρι να διαμαρτυρηθεί ο Λουκιανός κι εκείνοι να τον πείσουν, ο πολύς ο κόσμος έφυγε – δεν πήραν χαμπάρι ή δεν τους ένοιαζε. Εγώ και καμιά εκατοστή άλλοι κάτσαμε. Γύρω γύρω, σταυροπόδι ή όρθιοι. Όχι στα καθίσματα. Ο Λουκιανός είπε «λοιπόν εντάξει, φέρτε μου ένα καταραμένο ουΐσκι» (η Βαγενά έστεκε πίσω από την πλάτη του κι έκανε νοήματα «όχι όχι», αλλά του το φέρανε), κι έκατσε στο πιάνο. Και για ένα μαγικό διάστημα, δεν ξέρω πόσο, μπορεί να ήτανε και 15 λεπτά μόνο αλλά λες και κράτησε για πάντα, κάναμε όλοι μαζί μια παρέα και τραγουδούσαμε Κηλαηδόνη, με τον Κηλαηδόνη στο κέντρο!

  169. Πάνος με πεζά said

    Όσο για τον «συγγενή σε άκουσμα» με τον Κηλαηδόνη, βρήκα σε κάτι παλιές του συνεντεύξεις τον Cole Porter, αλλά τελικά δεν έχουν και τόσο ομοιότητα. Ίσως να μην ήταν αυτός, ή να θυμόμουν λανθασμένα ότι έμοιαζαν τα τραγούδια τους.

  170. Πέπε said

    Πρέπει να πω ότι εκτός από τα Μικροαστικά και μερικές κασέτες από μεταγενέστερα, οι γονείς μου είχαν (και έχουν ακόμη) έναν πίνακα του Κηλαηδόνη αδελφού. Δεν έχω συγκρατήσει το μικρό του, ούτε ξέρω αν ήταν ζωγράφος γενικά ή έτυχε για μια περίοδο – αν και πρόκειται σαφώς για πίνακα ζωγράφου.

  171. Δημοτικιστής said

    Ρε παιδιά, τί πράματα είναι αυτά; Πέρασαν 14 ώρες και δεν έχετε πεί τίποτα το σημαντικό για τον Λουκιανό.

    [Διαγράφτηκε ελεεινό σχόλιο]

  172. Πέπε said

    Να σας πω και πώς δεν έγινε η προσωπική μου γνωριμία με την Κηλαηδόνη:

    Δεν έγινε σε δύο φάσεις.

    Πρώτα, μια φορά τρώγαμε κάπου με μια παρέα, που ήξεραν πόσο τον αγαπούσα, και μου λέει ο ένας «ρε συ, ο Κηλαηδόνης τρώει με τη Βαγενά ακριβώς πίσω σου!». Έριξα διακριτικά -όσο γίνεται- μια ματιά, και πράγματι έτσι ήταν. Ε, ωραία, λέω στον φίλο.
    -Τι ωραία, δε θες να του μιλήσεις;
    -Και τι να του πω; (ντροπές και κόμπλες).
    -Ό,τι θες, ότι τον ακούς από μικρός!
    -Εμπάω.
    -Πήγαινε ρε, πού θα ξαναβρείς ευκαιρία;
    Με το σμπρώξε-σμπρώξε, πήγα. Μπορώ να σας ενοχλήσω λίγο; Ευγενική αδιαφορία, «λέγε παιδί μου». Του τα ‘πα σαν να ‘κανα μια χιλιο(κακο)προβαρισμένη ερωτική εξομολόγηση σε γυμνασιακό έρωτα. Με άκουσε μέχρι το τέλος χωρίς να επιδείξει κάποιο ενδιαφέρον με το βλέμμα του ή κάπως, και όταν τελείωσα, αφού μεσολάβησε λίγη σιωπή και κάποιος έπρεπε να πει κάτι, είπε ευχαριστώ.

    Αυτά.

    Αρκετά χρόνια αργότερα, πήγα στο θέατρό τους να δω τη Γιασεμή, που έπαιζε τον μονόλογο Μαράν Αθά. Είχα διαβάσει το βιβλίο και με είχε συνεπάρει. Μετά το θέατρο, με τη φίλη που με συνόδευε πήγαμε ακριβώς εκεί, «στης Άννας», να φάμε. (Το εστιατόριο της Άννας [Βαγενά], το θέατρο Μεταξουργείο και το σπίτι τους είναι όλα στο ίδιο κτήριο.) Εκεί ήταν κι η Γιασεμή, μόνη της. Της πιάσαμε κουβέντα για την παράσταση. Επειδή της έκανε εντύπωση που ξέραμε το βιβλίο πριν την παράσταση -ενώ ήξερε πολλές αντίστροφες περιπτώσεις-, βρήκαμε αρκετό πεδίο για μια αρχική συζήτηση, η οποία καθ’ οδόν θερμάνθηκε, κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι, τα ‘πιαμε, και τα ‘παμε περί παντός επιστητού.

    Της είπα και τον καημό μου με τον πατέρα της. Μπα, περίεργο, μου λέει, είναι πολύ προσιτός, θα έτυχε. Άκου, την άλλη βδομάδα, μου λέει, θα βγούμε οικογενειακώς στη συναυλία του φίλου μου από τους Take the money & run (που έπαιζαν και με τον Κηλαηδόνη πιο μπροστά κάποτε). Θέλετε να ‘ρθετε; Θα σας συστήσω και θα βγάλεις ρε παιδί μου το απωθημένο!

    Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί ποτέ να σας καλεί σε οικογενειακή έξοδο η κόρη του παιδικού-εφηβικού-νεανικού σας σταρ. Εγώ είδα τον ουρανό σφοντύλι!

    Το κανονίσαμε, αλλάξαμε τηλέφωνα. Και την επίμαχη ημέρα, έτυχε ένα πρόβλημα υγείας (όχι δικό μου, και τελικά όχι σημαντικό, οξύτατο όμως εκείνη τη στιγμή) και το ακύρωσα…………

    Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί ποτέ να σας καλεί σε οικογενειακή έξοδο η κόρη του παιδικού-εφηβικού-νεανικού σας σταρ, και να της ρίξετε άκυρο!

  173. Γιάννης Ιατρού said

    174: Μόνο σε σχολιαστές αυτού του μπλογκ μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο Πέπε 🙂
    Ωραία η διήγησή σου

  174. sarant said

    174 Εξαιρετική διήγηση.

    170 Κιαλλοτε είχε τύχει να κάθεται ο Λουκιανός με ενα ουίσκι και να παίζει κι άλλο, κι άλλο.

    167 Φυγή!!

    164 Ναι, κι αυτό δικό του ήταν!

  175. Πέπε said

    Νικοκύρη, έχεις μέιλ

  176. Πέπε said

    @176 β:
    Ναι; Εγώ δεν το ‘χα ξανατύχει. Πόσο μάλλον σε τόσο εξαιρετικές συνθήκες. Και μάλλον δε θα το τύχω πια.

    Ίσως έβγαζε τα χρωστούμενα από τα στησίματα της δεκαετίας ’80 (#169 τέταρτη παράγραφος).

  177. Πέπε said

    @171:
    Πάνο, ξέρεις τι θεωρείται παραδοσιακή νεοορλεανέζικη τζαζ; (Δεν ξέρω τι ξέρεις, οπότε συχώρα με αν λέω «έλα παππού μου να σου δείξω τ’ αμπέλια σου»). Νομίζω ότι εκεί βγαίνει πολύ σαφώς ένα από τα πρότυπα του Κηλαηδόνη.

    Και βέβαια, σε όλους του τους δίσκους με διασκευές: Φίφτις και ξερό ψωμί, Αχ πατρίδα μου γλυκειά. Επίσης σε εμβόλιμα περάσματα σε διάφορα τραγούδια από τα Μικροαστικά.

    Επειδή εκτός από τη γλώσσα μ’ αρέσουν και στη μουσική οι ετυμολογίες, αναφέρω ακόμη ότι:

    α) Το Τζιν τζιν τζιν είναι διασκευή του Wooden Heart του Έλβις, που είναι διασκευή του παραδοσιακού γερμανικού Muss i denn. (Ο Έλβις λέει και μια στροφή στα γερμανικά από το αρχικό τραγούδι, μέσα στο αγγλικό δικό του).
    β) Το Έμπαινε Χάρρυ μου έχει το ρεφρέν αυτούσιο δανεισμένο από το Ουγκαγκαμπούμ του Χάρρυ Κλυνν.

  178. Πέπε said

    Και επ’ ευκαιρία, μήπως ξέρει κανείς πώς λέγεται εκείνο το κομμάτι για πιάνο, που φαίνεται ότι ήταν στάνταρ στην ύλη των μαθητών πιάνου από το ’50, και σίγουρα ήταν και μέχρι το ’80 που το θυμάμαι κι εγώ (αλλά πλέον έχω πολλά χρόνια να το ξανακούσω), που το παρεμβάλλει ο Λουκιανός στη «Μάρω» στα Μικροαστικά, πίσω από την πρώτη στροφή και μεταξύ πρώτης και δεύτερης;

  179. Γς said

    174:

    >Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί ποτέ να σας καλεί σε οικογενειακή έξοδο η κόρη του παιδικού-εφηβικού-νεανικού σας σταρ, και να της ρίξετε άκυρο!

    Ντάξει. Κατανοώ την στεναχώρια σου, αλλά μην νομίζεις ότι θα απεκόμιζες και πολλά.

    Αυτές τις σύντομες προσωπικές επαφές με σημαίνοντα πρόσωπα είναι που κρατάμε ματαιόδοξα στη μνήμη μας. Περισσότερο κι από το έργο τους ενίοτε

    Κι εγώ για τον Λουκιανό 3-4 τέτοιες μνήμες έχω. Δεν ήμουν εγώ βέβαια που ήθελα να τον δω και να του εκφράσω αυτά που ήθελαν να του εκφράσουν άλλοι απ την παρέα μου. Ημουν όμως παρών.

    Και σ΄όλες τις περιπτώσεις ο Λουκιανός ήταν ο ίδιος. Για μερικά δευτερόλεπτα σε κοίταζε καταματα και μετά γύριζε κάπως στο πλάι με ένα χαμόγελο στην αρχή ευχαρίστησης και σιγά σιγά όσο πλάτιαζες προς το ειρωνικό μέχρι το τελικό «ευχαριστώ»

    Ετσι κι εκείνο το βράδυ (Σχ. 8). Ηξερα τι θα γίνει. Τα ίδια. Κι ας του’ λεγε η δικιά μου τα διάφορά της, τα εγκωμιαστικά και σπουδαία.
    Ενώ ο Μίκης πιο πέρα δεν χαμήλωσε τα μάτια ούτε κοίταζε στο πλάι. Ο Μίκης χαιρόταν και χαίρεται πάντα την αναγνώριση και την αγάπη του κόσμου.

    Κι άμα λάχαινε, να πούμε, έπιανε και κανένα μαγουλάκι.

    Ξέρω εγώ που σου λέω.

  180. Γς said

    Στη μικρή αίθουσα εκθέσεων Παρνασσού
    Τραγούδι: Λουκιανός Κηλαηδόνης
    Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
    Χρόνος: 1:18

    Τι χρώμα και τι σχέδιον | ήταν σαν να μιλούσαν | μια ανθοδέσμη προπαντός | λες και μοσχοβολούσαν. | Παιδί μου φαίνεται η σπουδή | το τάλαντον, το πάθος | και πριν μου πεις ό,τι μου πεις | ζωγράφισε ένα άνθος. | Νομίζω διάνα έκανα | ο πίνακας που βρήκα | πάει πολύ με τον μπουφέ | που είναι και αντίκα.

    Δεν το βρήκα στο YouTube, ούτε πουθενά αλλού.

    Βρήκα όμως κάτι σχετικό στον Κάκτο.

    Είχε ο γιος της Τασούλας έκθεση Ζωγραφικής σε μια γκαλερί.
    Δεν ήταν βέβαια η Νάσιοναλ Γκάλερι δίπλα στο Χίλτον, αλλά κοντά ήταν. Κάραβελ μεριά.

    Κι είπε η Εύη ότι θέλει να δείξει τη γούνα της.
    [Της την έκλεψαν πέρυσι μαζί με άλλα πολλά καλούδια μια συμμορία Γεωργιανών με εσωτερική πληροφόρηση από την πατριώτισσά τους Γεωργιανή που πρόσεχε τη μάνα της]

    Πήγαμε λοιπόν να δούμε [να δείξουμε και τη γούνα] και ν αγοράσουμε και κανένα πίνακα. Πινακάκι έστω.

    Και ξαφνικά μέσα στην Γκαλερί:

    -Δάσκαλε!

    Ηταν ο κράχτης, ο αβανταδόρος του γκαλερίστα που εμφανίστηκε απ το πουθενά.

    -Δάσκαλε!

    Κι άρχιζε να εκθειάζει τους πίνακες του νεαρού ζωγράφου.

    Κι ο νεαρός, που δεν ήξερε από αυτά τα κόλπα στις εκθέσεις τρόμαξε και ήρθε κοντά μας.
    Σαν να ζητούσε βοήθεια.

    Και δεν ήταν κοντά η φίλη μας η Τασούλα. Η μαμά του!

  181. Γς said

    Φτου!

    Δεν έκλεισαν τα Href= κλπ.

    Δεν πειράζει

  182. Γς said

    181:

    Ηταν πρίγκηπας, αλλά σαν την Νταιάνα. Δικός μας πρίγκηπας.
    Προσιτός και ποτέ δήθεν. Ελεγε τα πράγματα με τ΄όνομά τους.

    Ποιος θα έλεγε ότι πέρασε στο Πολυτεχνείο με σκονάκια που του έδωσαν οι ίδιοι οι καθηγητές;

    “Στα 18 μου, αποφασίζουν από το σπίτι να σπουδάσω κάτι. Δίνω στο Πολυτεχνείο μια χρονιά δεν μπαίνω. Δίνω την δεύτερη χρονιά δεν μπαίνω. Μπαρκάρω στα πλοία γιατί μου άρεσε η περιπέτεια, για ένα δυο μήνες ως μούτσος -ούτε εκεί μου άρεσε- ξαναγυρίζω, και την τρίτη χρονιά επειδή είχα έναν θείο καθηγητή στο πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης, έβαλε ότι μπορούσε λυτούς και δεμένους, μου ’δωσαν όλα τα θέματα, έκαναν όλες τις κομπίνες που μπορούσαμε, και μπαίνω στην Αρχιτεκτονική

    http://www.cnn.gr/style/psyxagogia/story/66388/o-loykianos-kilaidonis-me-dika-toy-logia

    Τι γινόταν τότε;
    Ηταν η χρονιά που έδινα κι εγώ.
    Κι ήταν μια φίλη μας που πέρασε στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, αλλά δεν είχε απολυτήριο Γυμνασίου [Λυκείου σήμερα].
    Είχε όμως κι αυτή θείο καθηγητή στο Πολυτεχνείο. Και τα κανόνισε. Να προσκομίσει το απολυτήριο όταν θα το αποκτήσει.

    Το είχαμε συζητήσει κι εδώ παλιά αυτό.

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/05/14/7kalokairia-34/#comment-171561

  183. spiral architect said

    Ο Λουκιανός κοίταζε κατάματα το παρόν από τότε, μέσα στη δικτατορία, που συνεργαζόταν με τον Γιάννη Νεγρεπόντη και τον Μποστ, μέχρι τον Ιούλιο του 2015, που σχολίαζε τη στάση των Ευρωπαίων πολιτικών απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ

    Να φύγω, να φύγω μακρυά, να μη σας βλέπω κι εκεί που θα’ μαι να μου απαγορεύεται πρωινιάτικα να μπω σε σάιτ με domain το .gr!

    Ξεφτίλες όλοι. Ξεφτίλες!

  184. Alexis said

    #185: Συγγνώμη, αλλά τι ακριβώς σε χάλασε;

  185. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    185. Σπάιραλ, στην Κονιόρδου απευθύνεται η οργή σου, στον Τατσόπουλο , ή και στους δύο;

  186. Γς said

    Τι δεν καταλαβαίνεται; Οτι προσπαθεί να σφετεριστεί τον Λουκιανό γιατί ήταν αντίθετος με τα ΜΜΕ και υπερ του ΟΧΙ, ενώ αυτοί και με τα ΜΜΕ συνταχθηκαν και το ΟΧΙ το κάνανε αμέσως ΝΑΙ και μνημόνια φέραε κλπ κλπ.

    Κατά τα άλλα είναι … δικός τους.

  187. Γς said

    188:

    Αλλά ο Τατσόπουλος πάει φιρί φιρί να φάει το κεφάλι του.
    Να του το βάλει κάτω η Υπουργός και να του το κάνει μπίλιες, προσπαθώντας τάχα μου να του βγάλει την κακή ενέργεια με τη βουντού μέθοδο που διαφήμιζε.

    Και που’ ναι εκείνο το βίντεο;
    Το ξαφνίσανε. Το μπέρδεψαν με το μνημόνιο

  188. Γς said

    188:

    Το λες και σκύλευση του άταφου ακόμη καλλιτέχνη

  189. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    188. Κάνε μας τη χάρη ρε μπάρμπα!

  190. spiral architect said

    Κρείττον του λαλείν το σιγάν, έλεγαν οι ΑΗΠ.

  191. Γς said

    Μπαρμπαριά και Τούνεζι.
    Εσύ να μας κάνεις τι χάρυ
    Αντε!

    Τον άρι!
    [τον πούλο τον αραβικό]

  192. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά, με τον Τατσόπουλο δεν μπορεί κανείς πια ούτε να θυμώσει. Αλλά και η Κονιόρδου γρήγορα μαθαίνει τα τερτίπια της μικροπολιτικής, όπως π.χ. η εκμετάλλευση του θανάτου για προβολή κομματικών μηνυμάτων.

  193. Γς said

    192:
    Σε ρωτήσαμε;

  194. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    193. Bρε ούστ! Εσχατόγερε αθλιότατε!

  195. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    193. Μπουχάρ αλ άρι ταμάνια ιθνάρ!

  196. Γς said

    Δεν σ έχει … εσχατόγερος, εσχάτως

  197. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    198. Οξω ρε απ την παράγκα! Κασιδιάρη!

  198. Alexis said

    Εγώ δεν βλέπω κάτι το παράλογο ή άτοπο σ’ αυτά που είπε η Κονιόρδου. Εξαίρει τη συνεπή στάση του Λουκιανού απέναντι σε κάποια πράγματα. Υπέρ του ΟΧΙ και κατά των ΜΜΕ ήταν και ο Λαφαζάνης τον Ιούλιο του 2015. Και χιλιάδες άλλοι. Τι πα να πεί αυτό;
    Ο Τατσόπουλος μόνο ως γραφικός θα πρέπει να εκλαμβάνεται πλέον. Και ως φτηνός υβριστής.

  199. Γς said

    Πάρε το χάπι σου ρε!

  200. sarant said

    Καλημέρα και ειρήνη υμίν!

    200 Κι εγώ έτσι το βλέπω.

  201. cronopiusa said

  202. Γς said

    200:
    Ναι, ο Τατσόπουλος είναι ούτως ή άλλως εκτός συναγωνισμού, αλλά η κυρία προσπαθεί..

    Δεν ήταν η στιγμή για την τη συνεπή ή όχι στάση του Λουκιανού απέναντι σε κάποια πράγματα. Υπέρ του ΟΧΙ και κατά των ΜΜΕ.

  203. Γς said

    202:

    >200 Κι εγώ έτσι το βλέπω.

    194 Κι εγώ έτσι το βλέπω.

  204. spiral architect said

    Το «κρείττον το σιγάν» γράφτηκε για τους από σπόντα πολιτικούς , που βασανίζουν την ύπαρξή μας, με την πρώτη εξ αυτών να αναφέρεται σε ένα θέμα που κάνει τζιζ, συνδέοντάς το με τον Λουκιανό. Ο δεύτερος είναι ανάξιος σχολιασμού.
    Αλλά, να ανοίγεις πρωινιάτικα το google news και να πέφτεις στην Κονιόρδου, στην επίσκεψη Τσίπρα στην (νεοναζιστική) Ουκρανία και σε προσδόκιμα ζωής, αναθεματίζεις την ώρα και τη στιγμή που ξαναγύρισες στο σκατότοπο. (
    αλλά ήμουν μικρός και άβγαλτος)

    Σόρι για την αναστάτωση που προκάλεσα. ::|

  205. cronopiusa said

    Κόβουν, ράβουν, ακρωτηριάζουν

  206. ΣΠ said

  207. ΣΠ said

    179
    Και η Μαίρη Παναγιωταρά θυμίζει το I Walk the Line του Johnny Cash.

  208. Γς said

    209:

    Το I Walk the Line του Johnny Cash.δεν έμελλε όμως να περιγράψει τη σκληρή ζωή μόνο της Μαίρης Παναγιωταρά.

    Είχε προηγηθεί η σκληρή ζωή Φινλανδού φορτηγατζή.

    Τραγούδι του Tapio Rautavaara, που αρχικά το είχε παρουσιάσει σαν δική του σύνθεση.

    Yölinjalla

  209. ΣΠ said

    30
    11 μεγάλα γεγονότα που όλοι δηλώνουμε πως ήμασταν εκεί

  210. 17 Γιώργος Λυκοτραφίτης said, 14 : «ο Ράλλης ανασκεύασε αργότερα και ζήτησε, ουσιαστικά, συγνώμη….».

    Δεν θυμάσαι καλά, ή είσαι παραπληροφορημένος. Άκουσε λοιπόν και έναν αυτήκοο μάρτυρα: Καθόλου αργότερα δεν «ανασκεύασε» τότε ο Ράλλης και ούτε χρειάστηκε να ζητήσει «συγγνώμη», ούτε «ουσιαστικά» ούτε τυπικά.
    Στην ίδια αναφορά του στη Βουλή, στην ίδια φράση, ότι οι φοιτητές αντί να παρακολουθούν μαθήματα πάνε για να ακούσουν τον Κηλαηδόνη (ή …κάπως έτσι), πρόσθεσε επί λέξει: «Δεν έχω φυσικά τίποτε εναντίον του καλλιτέχνη».

  211. Πάνος με πεζά said

    @ 179,180 : Τζαζ μόνο εξ’ ακοής και αυτοσχεδιαστικά παίζω, ποτέ δεν την έχω σπουδάσει οπότε μην τρελαίνεστε, δε μιλάτε με τον Chick Korea !
    H «μικρή αίθουσα του Παρνασσού» έχει δυστυχώς αφαιρεθεί από το youtube. Το βράδι στο σπίτι, που έχω το original cd, ίσως το http://www.midomi.com να αναγνωρίσει το θεματάκι του πιάνου (ή ας το δοκιμάσει κάποιος που μπορεί να το κάνει τώρα. Aυτό το site είναι ό,τι πιο αξιόπιστο σε αναγνώριση μουσικής που παίζει σε υπολογιστή, ή που ακόμα και την τραγουδάτε εσείς στο μικροφωνάκι του pc σας).

    Όσο για το «Τζιν-τζιν-τζιν», στο δίσκο «Ψυχραιμία παιδιά», που τον έχω, αναφέρεται με αστερίσκο (*) πάνω σ’ ένα παλιό γερμανικό τραγουδάκι. Όπως και το «Για ένα κλαρίνο» είναι αφιερωμένο στο Θανάση Αραπίδη – η κόρη του Εβελίνα έχει γίνει ηθοποιός. (Η δε Γιασεμί πήγαινε στη Δραματική του Καζάκου μαζί με τον αδερφό μου).

  212. Πέπε said

    @209:
    > > Και η Μαίρη Παναγιωταρά θυμίζει το I Walk the Line του Johnny Cash.

    Πράγματι. Αλλά ξέροντας το γενικό ύφος του Κηλαηδόνη, θα μπορούσε να είναι και συμπτωματικό. Τα τραγούδια του Κηλαηδόνη θυμίζουν κάθε είδος μουσικής που να στηρίζεται στις ίδιες πάντα 3 συγχορδίες (οπότε θυμίζουν και το ένα το άλλο μεταξύ τους). Καμιά φορά μπαίνει και μια τέταρτη, όπως στα Θερινά τα Σινεμά (κι εκείνο που βλέπω…), και τέρμα. Οτιδήποτε άλλο μπει, δε θα είναι Κηλαηδόνης.

    Με τις ίδιες τρεις συγχορδίες υπάρχουν άπειρα τραγούδια κάντρι. Υπάρχουν νεοορλεανέζικα. Υπάρχουν ελληνικά ρετρό. (Υπάρχουν μπλουζ, αλλά συνήθως με μια συγκεκριμένη σειρά στις συγχορδίες που ο Κηλαηδόνης δεν την προτιμούσε.) Και άλλα πολλά.

    Ότι υπάρχουν και φιλλανδέζικα δεν το ήξερα, αλλά γιατί όχι!

  213. Γς said

    Υπάρχουν

    Είναι από τα Ο-λλανδέζικα του Σουόμι.

    Αλλά μωρέ να σε καλεί σε οικογενειακή έξοδο η κόρη του παιδικού-εφηβικού-νεανικού σου σταρ, και να της ρίχνεις … όπως λες στο Σχ. 174

  214. sarant said

    211 Ενώ επίσης κανείς δεν είχε ψηφίσει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μετά τη μεταπολίτευση

  215. spiral architect said

    Μέσα σε όλα τερμάτισαν οι περιοδείες και η σαραντάχρονη σκηνική των Black Sabbath με μια καταληκτική συναυλία στο Μπέρμιγχαμ τον τόπο καταγωγής τους.
    Τον τίτλο ενός τραγουδιού τους έκλεψα, για να το κάνω διαδικτυακό μου παρανόμι.

    Φεύγουν τα καλύτερά μας χρόνια …

  216. Πάνος με πεζά said

    Ίσως η «Βουλιαγμένη» να έχει την πιο αναπτυγμένη διαδοχή συγχορδιών από τα τραγούδια του, με ματζόρε δρόμο, με μινόρε στο ρεφραίν, αλλά και με μετατροπίες.
    (στο link που παραθέτω υπάρχουν και κάποια λαθάκια, αλλά για το παράδειγμα το βάζω).

  217. Πέπε said

    @215:
    Εντάξει, νομίζω ότι τα ξανάπαμε (#181)! 🙂

    ________________________

    Και αφού ξεπετάξαμε σε λίγες αράδες τη συνθετική τεχνική του Κηλαηδόνη, ας πάμε και στη στιχουργική του τεχνική:

    Λίστες.

    -Υπάρχουν πέντε πράγματα που αγάπησα… Αγάπησα ας πούμε τα ζεστά κρουασάν, τ’ αλήτικα τζιν και τ’ άσπρα μπουφάν…

    -Πράσινο, βαθύ πράσινο, βαθύ μπλε, βαθύ μωβ. Ροζ, κόκκινο ροζ, μωβ ροζ, μωβ μπλε.

    -Τα’ φτιαξε ο Μηνάς με τη Βαρβάρα κι ο Νίκος ο ψηλός με τη Βιβή.*

    -The Fuckin’ Fifties: Ροζικλαίρ, Αλάσκα, Κοτοπούλη…

    Επίσης, τίτλοι τραγουδιών που ουσιαστικά αποτελούν μέρος του έργου, και δίνουν το κλειδί ή το απαραίτητο συμπλήρωμα για να ολοκληρωθεί το νόημα των στίχων:

    -Πού βαδίζουμε κύριοι; (Τα ‘φτιαξε ο Μηνάς που λέγαμε)

    -Ένα γουρούνι λιγότερο

    -Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόυ

    -Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών

    -Ομερτά

    …και τόσα άλλα.

    Μουσικά και στιχουργικά, ήταν τέρμα μανιερίστας. Αλλά ήταν από τις περιπτώσεις που αυτό δεν είναι εις βάρος του έργου του. Είχε βρει τον τρόπο που του ταίριαζε, και μ’ αυτόν ανέπτυσσε την έμπνευσή του. Τα λόγια του ποτέ δεν ήταν τετριμμένα. Όσο για τις μουσικές, μπορεί να μοιάζουν όταν τις μουρμουράς, αλλά ακούγοντας τις κανονικές ηχογραφήσεις (με την εξαίρεση, θα έλεγα, του δίσκου «Γιατί θα γίνω μαραγκός»), με τις ενορχηστρώσεις και τα όλα, είναι εντυπωσιακό με πόσο διαφορετικούς κάθε φορά τρόπους παίζει σχεδόν ίδιες μελωδίες.

    Στον «Μαραγκό» φάνηκε να το ‘χει κουράσει λίγο. Και φαίνεται ότι το κατάλαβε κι ο ίδιος, γιατί από τότε άλλαξε πορεία και το ‘ριξε στις ρετροσπεκτίβες, με πολλή επιτυχία άλλωστε.

    ________________
    * Ή με τη Φανή;
    Θυμάμαι ότι στο Δημοτικό υπήρχε ένα κορίτσι, μια τάξη μεγαλύτερο, που ήξερε όλο το τραγούδι σωστά. Ήταν ένα είδος αξιοθέατου! Κι ο ίδιος ο Κηλαηδόνης το ήξερε. Και είμαι σίγουρος ότι πολλοί ακόμη άνθρωποι, κρυμμένοι ανάμεσά μας, θα το ‘βαλαν πείσμα και στοίχημα να το μάθουν.

  218. spatholouro said

    207
    Μπράβο για την ανάδειξη του θέματος της τύχης του Μουσείου και της Συλλογής Λαϊκών Οργάνων του Φοίβου Ανωγειανάκη.
    Δικαίως νομίζω έχει ξεσηκωθεί σάλος από την «πραξικοπηματική» αυτή ενέργεια για την αυτοδίκαιη παραχώρηση της συλλογής και της βιβλιοθήκης στο ΕΚΠΑ.

    Επισημαίνω ότι το Μουσείο είχε ιδρυθεί με τον ν. 1948/1991, όπου ακριβώς στο άρθρο 1 παρ. 2 αναφερόταν πως την όλη συλλογή δώρισε ο Ανωγειανάκης στο Δημόσιο ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

    Όσο καταλαβαίνω, λοιπόν, η βούληση του Ανωγειανάκη ήταν η Συλλογή να περιέλθει αποκλειστικώς στο Υπουργείο Πολιτισμού. Πώς λοιπόν τώρα αυτό εκχωρεί την περιουσία στο ΕΚΠΑ;

    Να σημειώσω τέλος πως η αιτιολογική έκθεση του προωθούμενου νομοσχεδίου τηρεί αιδήμονα σιγή, μη παρέχοντας την παραμικρή εξήγηση/αιτιολόγηση για αυτή την «πραξικοπηματική» κίνηση!

  219. Πέπε said

    @218:
    Ε λοιπόν, Πάνο, πριν λίγες μέρες μου ‘χε έρθει αυτό το τραγούδι στο μυαλό, και διαπίστωσα έκπληκτος ότι δεν μπορώ να το μουρμουρίσω, η μελωδία μου ‘φευγε. Κι έλεγα, μα τι διάβολο, Κηλαηδόνης είναι, πόσο δύσκολα να το ‘γραψε;

  220. Pedis said

    # 206 – Σπιράλ … προσδόκιμο ζωής … btw, δες τι είναι το QALY στο NHS της Μ. Βρετανίας.

  221. Γς said

    >πολλοί ακόμη άνθρωποι, κρυμμένοι ανάμεσά μας, θα το ‘βαλαν πείσμα και στοίχημα να το μάθουν.

    Εγώ τόσα χρόνια το μαθαίνω, αλλά στις πόβες ξεχνάω τα λόγια…

    😦

  222. Γς said

    223->219.

    Πέπε φεύγω επειγόντως.
    Επιστρέφω σε κανα δυο ώρες

  223. spatholouro said

    Και δυο μόνο λόγια και από μένα για τον Κηλαηδόνη: πέρα από μεμονωμένες περιπτώσεις τραγουδιών -από τη δεκαετία 1970 αποκλειστικά και μόνο θα έλεγα- δεν κατάφερε (ή δεν κατάφερα) να με συγκινήσει ούτε μελωδικά ούτε στιχουργικά (πλην περιπτώσεων σαν του Νεγρεπόντη).

    Αλλά γούστα είναι αυτά.

  224. Πέπε said

    @213:
    Όχι τη Μικρή Αίθουσα, τη Μάρω λέω. Η Μικρή Αίθουσα είναι από άλλο σχόλιο.

  225. Γς said

    223:

    >στις πόβες ξεχνάω τα λόγια…

    στις πρόβες

  226. Πάνος με πεζά said

    @ 226 : Πράγματι… Αλλά δε βγάζει τίποτα στην αναζήτηση στο midomi…

    Ωραία και αυτά που γράφετε παρακάτω. Μια από τις διαχρονικές μου απορίες, είναι το πώς, με τέτοια μελωδική μανιέρα, έγραψε μουσική στο «Θίασο», στους «Κυνηγούς», στο «Βενιζέλο¨του Παντελή Βούλγαρη. Βεβαίως δεν έχω δει καμία από τις ταινίες, δεν ξέρω καν πόση μουσική είχαν, και φυσικά τι είδους.

    Αν και ενορχηστρωτικά φαινόταν να ήταν περιζήτητος, μέχρι και «Τα λαϊκά» του Θεοδωράκη ενορχήστρωσε, τα δικά του τραγούδια έμοιαζαν (με την πρώτη ματιά) πιο…βαριεστημένα στην παραγωγή τους. Ήταν όμως και άνθρωπος που πήγαινε με τους ρυθμούς του. Σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις μίλησε για κάποια βοηθό που του τακτοποιεί το αρχείο, που ο ίδιος σκεφτόταν ίσως και να το αναρτήσει δωρεάν στο Ίντερνετ…

  227. Πάνος με πεζά said

    Όσο για τη «Βουλιαγμένη», πραγματικά δεν είναι εύκολο τραγούδι να το τραγουδήσεις. Εκτός από όλα τα αρμονικά του στοιχεία, έχει και μεγάλη έκταση για τη φωνή, κι αν προσέξετε, το φαλτσάρει στο όριο και ο ίδιος ο Κηλαηδόνης. Στο «όταν στοτέλος χαράξει, τώρα χαράζει νωρίς, μπαίνουμε πάλι στ’ αμάξι…», εκεί που έχω bold, τα διαστήματα είναι μεγάλα στο πάνω-κάτω, και είναι δύσκολο να «πατήσεις» στη σωστή νότα κατευθείαν.

  228. (184 τέλος) Ο θείος ήταν μήπως ο Δημ. Πίπας; (50+ χρόνια μετά έχει παραγραφεί το όποιο αδίκημα…)

  229. Πέπε said

    @229:
    Το ξανακούω τώρα. Πράγματι, είναι κρυφοδύσκολο! Ακούγοντας τη φουλ εκτέλεση, με όλα τα όργανα από πίσω, μοιάζει απλή και προβλέψιμη μελωδία. Τραγουδάω νοερά από πάνω, και λέω «σιγά! απλώς είχα καιρό να τ’ ακούσω». Από το νοερό στο κανονικό τραγούδημα, τα πράγματα δυσκολεύουν. Κλείνοντας τη μουσική και τραγουδώντας μόνος (τύπου στο μπάνιο), ζορίζουν ανησυχητικά!

  230. spatholouro said

    (Μουσείο Ανωγειανάκη)

    Η Ανακοίνωση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ)

    «Την καλούμε να αποσύρει, έστω και την ύστατη ώρα, τη σχετική διάταξη από το σχέδιο νόμου “Ρύθμιση θεμάτων του Κρατικού Πιστοποιητικού Γλωσσομάθειας, της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας και άλλες διατάξεις” του υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων (άρθρο 19, παρ. 15). Ιδιαίτερα μάλιστα καθώς η προτεινόμενη διάταξη κατατέθηκε αιφνιδιαστικά χωρίς να έχει προηγηθεί κανενός είδους διάλογος με υπηρεσιακούς ή επιστημονικούς φορείς και εκπροσώπους των εργαζομένων, λίγες μέρες μετά την κοινοποίηση στους εργαζομένους του υπουργείου, από το ίδιο το Γραφείο της, του σχεδίου νέου Οργανισμού του ΥΠΠΟΑ, όπου προβλέπεται, εντελώς αντίθετα με την προτεινόμενη τώρα ρύθμιση, η διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος, δηλαδή η λειτουργία της Συλλογής Φοίβου Ανωγειανάκη ως Τμήματος του ΜΕΛΤ. Τι ακριβώς έχει αλλάξει και ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται με την αιφνιδιαστική αυτή μεταστροφή;

    Το αξιοσημείωτο είναι ότι δεν προκύπτει ούτε από την αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει το επίμαχο σχέδιο νόμου ούτε από κάποιο άλλο συνοδευτικό έγγραφο ή έκθεση ο λόγος για τον οποίο γίνεται η συγκεκριμένη εκχώρηση στο ΕΚΠΑ. Δεν είναι ότι προβάλλεται ένας μη πειστικός λόγος. Δεν προβάλλεται κανένας απολύτως λόγος. Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη και άκρως εκκωφαντική σιωπή.

    Συγχρόνως, η επίμαχη ρύθμιση δεν διασφαλίζει με κανένα τρόπο την εύρυθμη λειτουργία της Συλλογής, αφού δεν περιέχει καμία πρόβλεψη για το προσωπικό και τους πόρους που θα διατεθούν από το ΕΚΠΑ για τη λειτουργία του Μουσείου. Είναι εξ άλλου γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ πώς πασχίζουν να επιβιώσουν τα ήδη υπάρχοντα Μουσεία του ΕΚΠΑ.

    Εν ολίγοις, η κα Κονιόρδου προσυπογράφει ως υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού μια διάταξη η οποία επιφέρει δυσμενείς συνέπειες στη διάρθρωση του υπουργείου, χωρίς να έχει προηγηθεί κανένας σχετικός διάλογος με το ανθρώπινο δυναμικό του υπουργείου, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να αιτιολογήσει τη λήψη της συγκεκριμένης απόφασης και μάλιστα στην πιο άκαιρη χρονική στιγμή. Διασπάται η ενότητα του μεγαλύτερου δημόσιου Μουσείου λαϊκής τέχνης τη στιγμή ακριβώς που επίκειται η μεταστέγαση του στην υπέροχη «Αυλή των Θαυμάτων», γεγονός που από μόνο του είναι ικανό να δώσει μια νέα δυναμική στη λειτουργία του Μουσείου και στην αλληλεπίδρασή του με την κοινωνία. Πρόκειται για μια αστόχαστη κίνηση εκούσιας συρρίκνωσης του έργου του ΥΠΠΟΑ που δεν είναι συμβατή με την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, όπως κι αν το προσεγγίσει κανείς.

    Να έχει υπόψη της η κα Κονιόρδου ότι κάθε πράξη περιστολής του έργου του ΥΠΠΟΑ βαραίνει όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και την ίδια προσωπικά, όπως άλλωστε και κάθε προσπάθεια ακύρωσης στην πράξη του Αρχαιολογικού Νόμου ή παραγκωνισμού του έργου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας».

  231. Μαρία said

    Στο κόκκινο τώρα αναμεταδίδεται εκπομπή του Βάκη με καλεσμένο τον Κηλαηδόνη.

  232. Πάνος με πεζά said

    Και η σορός του σε λαϊκό προσκύνημα, μετά από απόφαση της Άννας Βαγενά, στο θέατρο «Μεταξουργείο», σήμερα μέχρι τις 9 το βράδι. Δεν το λέει λαϊκό προσκύνημα η Άννα, που ξέρει από κλισέ.

  233. ΚΩΣΤΑΣ said

    216
    «Ενώ επίσης κανείς δεν είχε ψηφίσει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μετά τη μεταπολίτευση». Ωραίος!!! 🙂 🙂 🙂

    Γράψε εμένα ΝΔ πλην περιόδου Σαμαρά, παρά λίγοτότε να ψηφίσω Σύριζα, τελικά προτίμησα Κουβέλη, ΔΗΜΑΡ. Σε ευρωοεκλογές κάποτε ψήφισα και ΚΟΔΗΣΟ, θυμάται κανείς τον Γιάγκο;

  234. spiral architect said

    @235: Εσένα θα σε βάλουμε στο μουσείο σε περίοπτη θέση. 😀

  235. ΚΩΣΤΑΣ said

    236
    Δικαιωματικά, το αξίζω, ως μοναδικό δείγμα εκπροσώπου του ερέβους και του σκότους, της οπισθοδρόμησης και της συντήρησης. Όλοι οι λοιποί Έλληνες είναι προοδευτικοί, αριστεροί και δημοκράτες, κατά δήλωσή τους, βεβαίως, βεβαίως! 🙂

  236. ΣΠ said

    229, 230
    Πολύ δύσκολο είναι το τηλεοπτικό σήμα (σχ. 68). Δοκιμάστε να το σφυρίξετε ή να το μουρμουρίσετε. Αδύνατο!

  237. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    212,
    ευχαριστώ για την επανόρθωση, θυμάσαι οπωσδήποτε καλύτερα!

    Εννοείται ότι δεν σκόπευα να δώσω κανενός είδους συχωροχάρτι στον Ράλλη -του Λουκιανού, πάντως, μόνο καλό του έκανε η αναφορά!

  238. Της μηχανής ραψίματα said

    229 Κι εγώ δεν το ήξερα αυτό, πραγματικά το θεωρούσα ευκολάκι για εκείνους που τραγουδούν. Προχθές στο μάθημα κιθάρας του μικρού μου γιου, ζητήθηκε από τους μαθητές να γράψουν από 10 τραγούδια που αρέσουν στον καθένα τους. Ο μικρός μου είχε βάλει στο Νο1 τη «Βουλιαγμένη» και στο Νο2 το «Γιορτή – Τρύπες». Του λέει ο δάσκαλος για το δεύτερο κάτι θα κάνουμε για κιθάρα και φωνή για το πρώτο μην περιμένεις και πολλά, για φωνή ειδικά. Και μείναμε με την απορία. Με το σχόλιό σας κατάλαβα τι μάλλον εννοούσε!

  239. sarant said

    234 Η κηδεία θα γίνει σε στενό κύκλο, γι αυτό. Αποτέφρωση στη Βουλγαρία.

  240. Πέπε said

    @234:
    Ξενύχτι το λένε, απλώς εδώ γίνεται μέρα. Για έναν άνθρωπο που τον γνώριζαν περισσότεροι απ’ όσους γνώριζε ο ίδιος, λογικό δε φαίνεται;

  241. ΄Νταξ’, δεν φταίει ο Π.μ.π., το κάνανε κι άλλοι το ατόπημα

    https://left.gr/news/pethane-o-loykianos-kilaidonis

  242. Πάνος με πεζά said

    Kαι το «λαϊκό προσκύνημα», που κι εγώ λανθασμένα αντέγραψα από τους τίτλους των sites, γίνεται συνήθως σε εκκλησία.

  243. Πάνος με πεζά said

    Mε την έννοια ότι δίπλα από τη σορό υπάρχει συνήθως μια εικόνα της ανάστασης, που τη φιλάς κλπ.κλπ.
    Κάποιοι έχουν και τη συνήθεια να κάνουν με το χέρι ένα διπλό «ντουκ-ντουκ» στο φέρετρο… Από κάποιο έθιμο θα πηγάζει κι αυτό.

  244. sarant said

    245 Ναι, να ακούσουν τον χτύπο. Γιατί όμως;

  245. 245, 246

    Είναι νωρίς ακόμα για μακάβρια καλαμπούρια και θα αποφύγω τον πειρασμό.

    Είναι πάντως διεθνές. Εδώ https://www.youtube.com/watch?v=Dg33ozrTqpc (από το 1:12) ΟΥΚάδες αμερικανοί καρφώνουν τα χρυσά σήματά τους στο φέρετρο συναδέλφου τους. Που πήγε από μαλακία αλλά τέλος πάντων, νέος άνθρωπος ήταν.

  246. Γς said

    239:

    Ναι αυτός ήταν. Ο καθηγητής του ΕΜΠ Πίπας ο θείος της δεσποινίδος τότε Πίπα.

  247. ΓιώργοςΜ said

    Με αρκετή καθυστέρηση να θυμηθώ κι εγώ κάτι από κάποια συνέντευξη του ΛΚ, που μου είχε κάνει εντύπωση:
    «Ξεκίνησα να γράφω μουσική, γιατί τότε δεν έγραφε κανείς τη μουσική που ήθελα ν’ ακούσω».
    Αν ξεκινάει κανείς με αυτό σαν οδηγό καριέρας, σε οποιοδήποτε επαγγελματικό ή άλλο στίβο, μπορεί να βγάλει λεφτά, μπορεί όχι, αλλά δε νομίζω πως θα το μετανιώσει.

  248. spatholouro said

    Μετά την κατακραυγή, η απόσυρση της διάταξης για τη Συλλογή Ανωγειανάκη:

    http://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/dhmosio/142928/aposyrthike-i-ekxorisi-tis-syllogis-foivou-anogeianaki-sto-ekpa-epivevaiosi-gia-to-dikaiologitika-news

  249. sarant said

    251 Πιάνει τόπο καμιά φορά η κατακραυγή

  250. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αποτέφρωση στη Βουλγαρία. Πότε θα τελειώσει αυτή η ιδιότυπη ομηρία μας ακόμη και μετά θάνατον;

  251. Πάνος με πεζά said

    (και τελευταίο) Mόλις γύρισα λοιπόν, από το θέατρο «Μεταξουργείﻨ. Τη Δευτέρα ήταν κλειστό, σήμερα ήταν ανοιχτό κι εγκάρδιο. Στον προθάλαμο, μπουκάλια με τσίπουρο, πολλά ποτηράκια, και μεγάλες γαβάθες με στραγάλια, ίσως «‘αποψη», από τα 50s… Έτσι κι αλλιώς, μπαίνοντας στο χώρο αυτόν, γυρνάς αρκετές δεκαετίες πίσω…Κόσμος όλων των ηλικιών (όλων, όμως…), διάσπαρτος παντού. Κι όλοι τους, σαν γνωστοί, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είδα και γνωστούς…

    Πιο μέσα, στη μεγάλη αίθουσα του θεάτρου, στη μέση, αυτό που θα έπρεπε να είναι. Κλειστό, γεμάτο λουλούδια, σημειώματα, φωτογραφίες. Λευκά φωτισμένο, και γύρω χαμηλός φωτισμός, μουσικές τζαζ, αργότερα τα τραγούδια του. Αρκετοί στις καρέκλες του θεάτρου, σιωπηλοί ή σιγοψιθυρίζοντάς τα. Έμεναν, όσο ήθελε ο καθένας, εναλάσσονταν…

    Μου ήρθε ο στίχος «και περνούσε η ώρα, και κάθισαν κοντά, πιο κοντά, πιο κοντά, πιο κοντά»…

    Απλά και ήμορφα ήσαν όλα…

  252. Πέπε said

    254:

    Τι ωραία! (Δεν είναι μαύρο χιούμορ, η περιγραφή ήταν όντως ωραία). Ευχαριστούμε Πάνο.

  253. Γς said

    Φοβερές στιγμές.

    Θα πήρες καμιά φωτογραφία διακριτικά, Πάνο.
    Ε;

  254. Πάνος με πεζά said

    Όχι ρε παιδιά,τι λέτε… Και δεν είδα και κανέναν… Υπήρχε μια εντυπωσιακή διακριτικότητα και σεβασμός.
    Άλλωστε, σε τέτοιες περιπτώσεις, πιο πολύ κρατάει αυτό που θα δουν τα μάτια σου, παρά μια φωτογραφία που ίσως κάποτε θα χάσεις…

  255. Γς said

    257:
    Μωρέ για μας λέω.

    Ελπίζω να υπάρξουν στον τύπο φωτό αυτού του σεπτού σκηνικού μέσα στο θέατρο.

  256. Γς said

    Θυμάμαι σε ένα συνέδριο που έγινε γνωστός ο θάνατος ενός φίλου μας Γερμανού ανθρωπολόγου σε περιοδεία του στην Αφρική.

    Για πότε ο Ν.Ξ. έφτιαξε μια γωνιά με κεράκια και μικρά ποτηράκια με ρακί και τσίπουρο…

    Ηταν το πιο όμορφο μνημόσυνο

  257. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    253,
    καμία ομηρία. Μετά θάνατον ποσώς με ενδιαφέρει αν με καύσουν, αν με θάψουν, αν με ρίξουν στη θάλασσα ή αν με φάνε τα σκυλιά.
    Τώρα τι γίνεται.

    (Υπό την παραπάνω έννοια ανθίσταμαι σε κάθε έννοια σεπτού -έστω- αποχαιρετισμού, προσκυνήματος, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το. Ακόμη και η μνήμη αυτών που με γνώρισαν, που με ενδιέφερε κάποτε, ποσώς πλέον με ενδιαφέρει μετά θάνατον).

  258. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ομηρία, Γιώργο, κανονική. Και στη ζωή και στον θάνατο. Ακόμη και στο τι θα απογίνει το κουφάρι μας. Αχ, Ευρώπη, εσύ μας μάρανες…

    Ο Βάταλος είναι αρσακειάδα μπροστά στους Χατζόπουλους…
    http://www.efsyn.gr/arthro/tin-koniordoy-tin-katasparazoyn-ton-hatzopoylo-ton-ekanan-gargara

  259. Ένας Αφελής said

    Οδηγημένος κι εγώ από την λατρεία μου προς το Λουκιανό και τίς όμορφες στιγμές που μου χάρισε στα νιάτα μου, κατέθεσα 100 ευρώ στο λογαριασμό GR8501101130000011395450502 της Εθνικής Τράπεζας, όπως ζήτησε στο Facebook η κ. Άννα Βαγενά. Και τώρα μαθαίνω πως τα λεφτά του λογαριασμού δεν θα πάνε για την αποτέφρωση του αγαπημένου μου καλλιτέχνη στη Βουλγαρία, αλλά για την οικονομική ενίσχυση δύο προσφύγων (τα ονόματά τους είναι Abdelhalim Atef Aly Hassan και Ibrahim Hekmat Elsavedν).
    Θα ήθελα να ρωτήσω: Γιατί δεν μάς το ξεκαθάρισε από την αρχή αυτό η κ.Βαγενά; Πώς μπορώ να πάρω τα λεφτά μου πίσω, αφού άλλαξε ο αρχικός σκοπός δημιουργίας του λογαριασμού;

  260. sarant said

    Δεν είστε αφελής, είστε ψεύτης.

    Όχι μόνο επειδή πολύ αμφιβάλλω ότι καταθέσατε χρήματα, αλλά επειδή εξαρχής η Άννα Βαγενά είχε γράψει ότι οι δωρεές, αντί στεφάνου, θα πήγαιναν σε οικογένεια που το έχει ανάγκη.

  261. Μαρία said

    264
    Αυτός το ξεκίνησε καταθέτοντας 1 ευρώπουλο, για να δει πού πάνε τα λεφτά. https://www.youtube.com/watch?v=LXSQZtb4FIY

  262. Γιάννης Ιατρού said

    265:

  263. Μαρία said

    266
    http://www.eviazoom.gr/2015/06/dimitris-antoniou-eisaggeleas.html

  264. Γιάννης Ιατρού said

    267: λές να σχετίζεται και μ΄αυτό; 🙂

  265. Γιάννης Ιατρού said

    265: ιδού

  266. Μαρία said

    269
    Ε ναι, το είχα δει στο μπλογκ του. Μάλιστα ο βλάκας το θεωρεί έρανο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: