Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τραγούδια του σαλονιού (διήγημα του Δημήτρη Πετσετίδη)

Posted by sarant στο 19 Φεβρουαρίου, 2017


Γεννημένος το 1940 στη Σπάρτη, ο Δημήτρης Πετσετίδης σπούδασε μαθηματικός, δημοσίευσε τα πρώτα του διηγήματα το 1977 και απο τότε καλλιεργεί το είδος, μένοντας πιστός στη μικρή φόρμα και στα συνήθως ολιγοσέλιδα διηγήματα χαμηλών τόνων.

Πιθανώς να τον ξέρετε και ως σκιτσογράφο, διότι ασχολείται και με τη γελοιογραφία. Στον ιστότοπό του υπάρχουν δείγματα της δουλειάς του και στο σκίτσο και στον γραπτό λόγο.

b176716Στη συλλογή «Εν οίκω» (2012) συγκεντρώνει δεκαπέντε διηγήματα που το καθένα εκτυλίσσεται σε ένα δωμάτιο ή περιστρέφεται γύρω από αυτό -πολλά είναι δωμάτια του πατρικού σπιτιού στη Σπάρτη, άλλα φοιτητικά στην Αθήνα, άλλα δεν προσδιορίζονται χρονικά.

Διάλεξα ένα διήγημα από την παιδική ηλικία του Πετσετίδη, από τα χρόνια του Εμφύλιου, που ίσως πουθενά δεν ήταν τόσο άγριος όσο στην Πελοπόννησο.

Το μεταφέρω από τις σελίδες 49-55 του βιβλίου, χωρίς καμιά αλλαγή -ήταν ήδη σε μονοτονικό.

Να σημειώσω ότι το διήγημα ανεβαίνει με αυτόματο πιλότο, διότι ξεκίνησα πολλά πρωί για μια μικρή εκδρομούλα. Τα λέμε το απόγευμα.

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ

Ο βασιλιάς σας γάιδαρος κι ο Σκόμπι το σαμάρι, Καλαματιανή,
κι ο Σκόμπι το σαμάρι, ρούσα και ξανθή.

Καβάλησε ο Σφακιανός και πήγε στο παζάρι, Καλαματιανή,
Και πήγε στο παζάρι, ρούσα και ξανθή.

Η θεία Αγγελική μού τραγουδούσε, με χαμηλή φωνή, αλ­λά με πείσμα, χτυπώντας τη γροθιά της στην παλάμη, ξαπλωμένη στο ντιβάνι του σαλονιού. Στο σαλόνι αυτό πηγαίναμε, όταν η θεία δεν είχε δουλειά, και μου διάβαζε συλλαβίζοντας τον κόμη Μοντεχρήστο και τις προκη­ρύξεις που πέταγαν στον δρόμο κάθε βράδυ οι αντάρτες. Κι ύστερα άρχιζε να τραγουδάει προσέχοντας να μην την ακούσουν οι δικοί μου, ο πατέρας μου και η μητέρα μου. Αυτοί βρίσκονταν στο χειμωνιάτικο και άκουγαν τις ειδήσεις από ένα μικρό ραδιόφωνο που είχε αγοράσει ο πατέρας στο τελευταίο ταξίδι του στην Αθήνα. Είχε φύγει συνοδηγός με το φορτηγό του μπαρμπα-Δήμου, έλεγε πως τον ζάλιζαν τα λεωφορεία. Ήταν ένα ταξίδι 350 χιλιομέ­τρων, το οποίο διαρκούσε σχεδόν μια μέρα. Όταν γύρισε, ήρθε με το δικό του αυτοκίνητο, ένα μικρό ανατρεπόμενο φορτηγάκι, το οποίο έμελλε να γίνει ένας βασανιστής για μένα, καθώς αργότερα -δεν ξέρω πόσες φορές- με υπο­χρέωνε ο πατέρας μου να τραβάω μανιβέλα μέσα στα κρύα πρωινά εκείνα που αυτό αρνιόταν να πάρει εμπρός. Μαζί με το αυτοκίνητο έφερε και το ραδιόφωνο για να ακούει ειδήσεις και ανατολίτικα τραγούδια στα μακρά κύματα.

Η θεία Αγγελική, χρυσοχέρα μοδίστρα, ήταν γραμμένη και προγραμμένη στους καταλόγους που είχαν συντάξει μυστικά και είχαν αποστείλει στην Ένωση Εθνικοφρόνων του νομού οι επικεφαλής της εν λόγω οργάνωσης στο χω­ριό της. Οι κατάλογοί αυτοί είχαν προωθηθεί, εν συνεχεία, και σε κάθε αρμόδια κρατική υπηρεσία.

Αυτός που συνέτασσε τέτοιους καταλόγους, ο κυρ Νί­κος Ψαρέας, είχε κάνει χρόνια πολλά στη Νέα Υόρκη και, αφού πρόκοψε, τώρα κατοικούσε στο μεγάλο διώροφο σπίτι στην πλατεία του χωριού. Σπίτι πέτρινο με μπαλκό­νια και ταράτσες, με σαλόνια και πολύχρωμες τζαμαρίες.

Στο έργο της σύνταξης των καταλόγων τον βοηθούσε ο Πότης Κοψάκος, κτηματίας, έγγαμος οικογενειάρχης με τρεις γιους. Ο ένας μπήκε στη σχολή των Ευελπίδων και έγινε μετά αξιωματικός καταδρομέας, και αργότερα επαναστάτης της 21ης Απριλίου, ο δεύτερος φιλόλογος καθηγητής κι ο τρίτος, αφού τελείωσε τη Νομική, μπήκε στο δικαστικό σώμα.

Τι είχε κάνει η καημένη η θεία Αγγελική; Είχε ράψει δωρεάν τις στολές ανταρτών, όταν της είπαν ότι παίρνουν τα όπλα για να πολεμήσουν τους Γερμανοϊταλούς κατακτητές. Η πράξη της θεωρήθηκε βαρύ αμάρτημα από ικα­νή μερίδα συγχωριανών της. Η ίδια ήταν πεπεισμένη ότι η μικρή της προσφορά δεν είχε τίποτε το επιλήψιμο και μίλησε άσχημα στον Πότη Κοψάκο, όταν μια μέρα την κα­τηγόρησε ότι είχε προσχωρήσει με αυτή της την ενέργεια στις τάξεις των απάτριδων. Έτσι το όνομα της θείας Αγγε­λικής το καταχώρισε στους καταλόγους που συνέτασσε ο κυρ Νίκος Ψαρέας.

Πριν συμβεί αυτό το επεισόδιο με τις στολές των ανταρ­τών, η θεία Αγγελική δεν είχε ποτέ ασχοληθεί ή συζητήσει τίποτε περί τα πολιτικά. Ζούσε μαζί με τη χήρα μητέρα της και τη μικρότερη αδελφή της. Ο πατέρας τους είχε πεθάνει από κρυοπαγήματα, μόλις γύρισε τραυματίας από τον πόλεμο.

Μετά την απελευθέρωση, τη φιλοξενούσαμε στο σπί­τι μας στην πόλη. Στο χωριό είχε μεγαλώσει επικίνδυνα το πλήθος των απειλών που δεχόταν καθημερινά. Ένας αόρατος κλοιός ένιωθε να την περιτριγυρίζει καθώς αντί­κριζε τα θολά βλέμματα αντρών και γυναικών κάθε φορά που ήταν υποχρεωμένη να βγει από το σπίτι της. Πότε για να πάει στην εκκλησία, πότε για να ψωνίσει από το παντοπωλείο «Η ειλικρίνεια», πότε για να πάει στη βρύση για νερό.

Όταν η θεία δεν είχε δουλειά και βρισκόμαστε μαζί στο σαλόνι άρχιζε να μου τραγουδάει, σιγανά και σφυριχτά το τραγούδι της: Ο βασιλιάς σας γάιδαρος… Κι εγώ έσπευδα να της απαντήσω από την άλλη μεριά: Του ναύτη τα κανόνια δεν πιάνουνε φωτιά, / γιατί ο βασιλιάς μας κρατάει τα κλειδιά. / Ω! γενναίε βασιλιά!

Έτσι, παίζοντας και τραγουδώντας περνούσαμε τις ελεύθερες ώρες μας στο σαλόνι του σπιτιού μας, κάθε μέ­ρα με τη θεία Αγγελική. Μερικές φορές, όταν αυτή μου τραγουδούσε το άλλο τραγούδι της: Σαν ατσάλινος τοίχος και αλύγιστα ορμά εις τα πεδία η παγκόσμια εργατιά, με αρχη­γούς τους Βοροσίλοβ, Τιμοσένκο και Μπονντιένι που ‘ναι οι μάνες του κόκκινου στρατού, κι εγώ δεν καταλάβαινα τι είναι αυτοί οι Βοροσίλοι και οι Μπουντιένοι, άλλαζε τα ονόματα και στον ίδιο σκοπό τραγουδούσε: …με αρχηγούς Σαμαρινιώτη, τον Σαράφη και τον Άρη, που ‘ναι οι μάνες του κόκκινου στρατού.

Κάτι φορές πάλι με θριαμβευτικό ύφος και όλο πόζα, σήκωνε λίγο περισσότερο τη φωνή της και άμα ήταν βέ­βαιη ότι δεν μας ακούει κανείς, με άρπαζε από τους ώμους, κάρφωνε τα μάτια της στα δικά μου και μου τραγουδούσε: Δεν μας τρομάζουν των Γερμανών τα βόλια / των φασιστάδων τα άτιμα σπαθιά! / Το χουμε γράψει βαθιά μες στην καρδιά μας / Λαοκρατία καί όχι βασιλιά! για να πάρει ευθύς την απάντη­ση: Ένα καρα- ένα καράβι έρχεται, /Απ’ τη μεγα- απ’ τη μεγάλη Αγγλία / Και φέρνει ρετσινόλαδο / να πιει η Λαοκρατία.

Τον άλλο χρόνο, το καλοκαίρι, η θεία Αγγελική επέ­στρεψε στο χωριό, κοντά στις δικές της, έπρεπε να βοη­θήσει τη χήρα μάνα και την αδελφή της. Στο χωριό τη συνέλαβαν οι οπλοφόροι της ομάδας του Μαυρέα, που για κακή της τύχη είχαν εγκατασταθεί εκεί και τρομο­κρατούσαν τη γύρω περιοχή στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας.

Ο υπαρχηγός, Σαξονάκος Νικόλαος, αργότερα συντα­ξιούχος της εθνικής αντίστασης, τη σάπισε στο ξύλο. Η θεία Αγγελική έφτυσε στην κυριολεξία αίμα, κάτι το οποίο όμως της συνέβη και άλλες φορές μετέπειτα, αφότου την είχαν αφήσει ελεύθερη. Έβηχε και την έπιανε πυρετός. Η μητέρα της και η αδελφή της τρομοκρατήθηκαν όταν ο γιατρός, ο Στρατόγιαννης, διέγνωσε: φυματίωση και ήταν σαν να τις καταπλάκωσε ο ουρανός, μόλις άκουσαν τη φρικτή και φοβερή αυτή λέξη.

Η θεία Αγγελική κατέληξε με τη μεσολάβηση ενός βου­λευτή, του οποίου κομματάρχης στο χωριό ήταν ο κυρ Νί­κος Ψαρέας, στη «Σωτηρία». Οι δικές της, μητέρα κι αδελ­φή, της έστελναν ό,τι μπορούσαν από το υστέρημά τους με το φορτηγό του Στράτη, που μία φορά τον μήνα έκανε το ταξίδι για την πρωτεύουσα.

Είχαν περάσει μήνες πολλοί όταν μία μέρα του Δεκέμ­βρη, παραμονές Χριστουγέννων, έλαβα ένα γράμμα με αποστολέα τη θεία Αγγελική, το πρώτο και το τελευταίο που πήρα απ’ αυτή.

Άρχιζε με τη φράση: Αγαπημένε μου ανιψιέ, υγείαν έχω το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς και αφού εν συνέχεια διεκτρα­γωδούσε την άσχημη κατάστασή της με τραγικές φράσεις γράφοντας ακόμη: εγώ, ανιψιέ μου, πλέω τα ολίσθια, έκλεινε το γράμμα της με ευχές για τον καινούργιο χρόνο. Και κάτω από την υπογραφή της ένα υστερόγραφο: ΥΓ. Πολύ φοβάμαι, αγαπητό μου παιδί, ότι πια δεν θα ξαναβρεθούμε στο σα­λόνι για να σου τραγουδήσω κανένα από τα τραγούδια μας.

Δεν είχα προλάβει καλά καλά να τελειώσω την ανά­γνωση της επιστολής, όταν η μητέρα μου την άρπαξε από τα χέρια μου και την πέταξε στη φωτιά που έκαιγε στο τζάκι. Ύστερα με έσπρωξε προς την κουζίνα του σπιτιού μας, όπου υπήρχε κρεμασμένη μια τσίγκινη νιπτήρα και μου έπλυνε με το σαπούνι τα χέρια φωνάζοντας: Είναι φυματική, είναι και κουμμουνίστρια.

Την άνοιξη, λίγες ημέρες πριν να μπει ο Μάης, η θεία Αγγελική άφησε την τελευταία της πνοή στη «Σωτηρία».

Στο αρχείο ενός φίλου που έχει μαζέψει διάφορα έγ­γραφα από την εποχή εκείνη -ο πατέρας του ήταν ο εκ­δότης μιας τοπικής εφημερίδας- υπάρχει ένα χειρόγραφο με ονόματα πολιτών επικινδύνων για την ασφάλεια της χώρας, στο οποίο βλέπει κανείς μεταξύ άλλων και το όνο­μα της μακαρίτισσας της θείας Αγγελικής. Και δίπλα του, με μαύρα γράμματα μελάνης, η σημείωση: αμετανόητη, προπαγανδίζει.

 

Advertisements

98 Σχόλια to “Τραγούδια του σαλονιού (διήγημα του Δημήτρη Πετσετίδη)”

  1. Alexis said

    Πολύ ωραίο!
    Ακριβώς ως το είπες Νίκο «διηγήματα χαμηλών τόνων»

  2. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Λυπητερό! Πολύ…

  3. Alexis said

    «ακριβώς όπως»…

  4. Alexis said

    Από τον πρώτο λίκνο του Νικοκύρη:
    «Ευάριθμα διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα γερμανικά.»
    ;;;
    Γιατί δεν γράφετε ελληνικά βρε;

  5. Γς said

    Μανιάτικο

    Ψαρέας, Πότης, Κοψάκος, Σαξονάκος.

    Τολμώ να πω της Τσίμοβας, πάνω απ την Τσίπα

    [Αρεόπολη, Νέο Οίτυλο]

  6. cronopiusa said

    έκλαψα κατ κλαίω ακόμα…

  7. ΚΑΒ said

    >>Ο υπαρχηγός, Σαξονάκος Νικόλαος, αργότερα συντα­ξιούχος της εθνικής αντίστασης, τη σάπισε στο ξύλο.

    πόσοι και πόσοι!

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάλι θλιβερές ιστορίες απ’ τον εμφύλιο…Όταν η Ευρώπη ανοικοδομούνταν, οι πανέξυπνοι Έλληνες αλληλοσφάζονταν και ισοπέδωναν ό,τι είχε απομείνει όρθιο απ’ τον πόλεμο, γιατί ήταν ιδεολόγοι, λέει, ενώ απλώς συνέχιζαν το αγαπημένο τους παιχνίδι της διχόνοιας και του ξεκαθαρίσματος προσωπικών διαφορών και λογαριασμών. Κι ύστερα μας φταίνε οι ξένοι…

  9. Γς said

    6:

    Canto per chi non ha fortuna
    canto per me
    canto per rabbia questa luna
    contro di te

  10. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Το διήγημα είναι σαν ένας σύντομος ψίθυρος, από εκείνους όμως που ακούγονται καλύτερα από μια μακρόσυρτη κραυγή.
    Μου θύμισε το «Σκληροί αγώνες για μικρή ζωή» που διάβασα πιτσιρίκος, αν κι εκείνο είχε λίγο μεγαλύτερης έκτασης ιστορίες.

    Όσο για το θέμα, πάνε διακόσια χρόνια από το «αν μισιούνται ανάμεσό τους/ δεν τους πρέπει λευτεριά», κάτι λιγότερο από το «είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ», αλλά ποιος ακούει…

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αναφορά στον κυνηγό χοάκων Νικοκύρη στην Εφ συν του Σαββατοκύριακου: 😊
    http://www.efsyn.gr/arthro/karl-marx-ego-pote-den-eipa-kati-tetoio

  12. Γς said

    Είναι κι ο δικός μου Σωκράτης.

    Πάντα στο δωμάτιό του κι αυτός, Στα «Εν οίκω» της μνήμης μου:

    Ορφανός από τον πόλεμο. 17-18 χρονών, είχε μόνο έναν αδελφό που πολέμαγε. Με ποια μεριά στον εμφύλιο, δεν ξέρω κι ούτε έχει σημασία.

    Ηταν βοηθός του πατέρα μου στο Λεωφορείο που πήγαινε Αθήνα Γιάννενα. Τρεις μέρες κρατούσε τότε το ταξίδι πήγαινε-έλα. Όμως με τις πολεμικές επιχειρήσεις συχνά κρατούσε περισσότερο.

    Τα γράμματα του αδελφού του ερχόντουσαν στην διεύθυνση μας και θυμάμαι πόσο χαιρόταν η μητέρα μου όταν τα έφερνε ο ταχυδρόμος, Με το που έφτανε ο Σωκράτης το καταλάβαινε από το χαρούμενο πρόσωπο της.

    4 χρονών τότε έβλεπα το Σωκράτη να ανοίγει το γράμμα βιαστικά και μετά να το διαβάζει ευτυχισμένος. Χαιρόμουν με τη χαρά του.

    Όμως ήρθε η μαύρη μέρα που η μαμά δεν είχε κάτι να του δώσει. Τον θυμάμαι να μπαίνει μέσα και να ρωτάει την κυρα Νίτσα:

    -Δεν έχει έρθει κάτι έ;

    Τον έβλεπα να δακρύζει και να κοιτάζει στο πουθενά. Και λυπόμουν πολύ, πάρα πολύ.
    Αυτό έγινε αρκετές φορές μέχρι που το πήρε απόφαση. Ο ορφανός Σωκράτης μας μάλλον είχε χάσει και τον αδελφό του.

    Δεν καταλάβαινα τι ακριβώς συνέβαινε, αλλά ήμουν σίγουρος ότι αν έβρισκε, όταν έρθει ένα χαρτί από τον αδελφό του τότε θα ξαναχαρεί.

    Και αρχίζω με μανία να μαζεύω ότι χαρτί έβλεπα μπροστά μου. Σίγουρα τα περισσότερα πρέπει να ήταν προκηρύξεις της ταραγμένης τότε εποχής.

    Τα έβαζα το ένα πάνω στο άλλο και περίμενα με ανυπομονησία την ημέρα που θα ερχόταν ο πατέρας μου με τον Σωκράτη.
    Μόλις ησυχάζανε πήγαινα με τα χαρτιά μου και του τα έδειχνα ένα-ένα:

    – Είναι αυτό; Είναι ετούτο; Κι αυτό;

    Ο καημένος μου χαμογέλαγε και μου εξηγούσε τι ήταν το καθένα.
    Δεν θα το πιστέψετε. Στην προσπάθειά μου να βρω αυτό που περίμενε ο Σωκράτης έμαθα να ξεχωρίζω το ΕΑΜ από το ΚΚΕ κλπ, τα γράμματα. Λίγο ακόμα με βοήθησε ο Σωκράτης και ξαφνικά έμαθα να διαβάζω.

    Γλυκέ μου Σωκράτη, με τις ώρες μίλαγες με ένα νήπιο 4 χρονών. Πόσα δεν έμαθα από σένα.

    —–

    Και κάποτε μετά από χρόνια ήρθε ο Σωκράτης απ τα Γιάννενα σπίτι μας να μας δει.

    Αντρας πια. Είχε παντρευτεί. Κι εγώ σε μεγάλη τάξη του Δημοτικού.

    Και κάτσαμε και τα είπαμε οι δυο μας. Μόνοι μας. Στην ίδια γωνιά του σπιτιού.
    Και μετά ήρθε κι η κυρα Νίτσα. Και του έδωσε με το ζόρι ένα μαντήλι τυλιγμένο γύρω από χαρτονομίσματα που φαίνεται ότι τα μάζευε για εκείνον.

    Δεν ήθελε να τα πάρει. -Για το παιδί σου, του είπε η μαμά. Που τον αγκάλιασε κι άρχισε να κλαίει. Να κλαίνε.

    Δεν τον ξαναείδα ποτέ

  13. cronopiusa said

    Γς

  14. nikiplos said

    καλημέρα… προσπαθώ να θυμηθώ που γνωρίζω τον Πετσετίδη… θα το θυμηθώ όμως που θα μου πάει…

  15. leonicos said

    Θεέ και κύριε!

    Σοβάρεψε ο Γς;

  16. Μαρία said

  17. nikiplos said

    Καλημέρα…

    Να προσθέσω (για τους μη γνωρίζοντες φυσικά και μόνο… 🙂 ) πως οι Μανιάτες είχαν αρκετές ιδιαιτερότητες. Μια εκ των οποίων ήταν ότι δεν φιλοξενούσαν εύκολα κάποιον, γιατί θα έπρεπε να δώσουν τη ζωή τους να τον υπερασπιστούν ακόμη κι αν όλο το χωριό ήθελε να τον σκοτώσει. Είναι άλλωστε εκατοντάδες οι ιστορίες του εμφυλίου που κάποιος κατατρεγμένος αντάρτης κατέφυγε (και γλύτωσε) στο σπίτι ταγματασφαλίτη, που είχαν όμως δεσμούς τέτοιους. Η πιό γνωστή ίσως είναι εκείνη του Αρίστου Καμαρινού…

    Πάντως όταν ο μοναδικός χαρακτηρισμένος της οικογένειάς μας απεβίωσε, νέος κι αυτός σχετικά (στα 1983), ήδη ένας θείος μου είχε κάνει οικογένεια με Μανιάτες… Ένεκα ότι οι συγγενείς μας είναι ελάχιστοι από τη μεριά της μητέρας μου (μικρασιάτες γαρ), δεν περιμέναμε πολύ κόσμο. Ξαφνικά πλάκωσε ένα κυριολεκτικά πολυάνθρωπο πλήθος Μανιατών και μάλιστα από ορεινό χωριό. Θεωρούσαν χρέος τους να ξεπροβοδίσουν τον άνθρωπο στο τελευταίο του ταξίδι σαν δικό τους, κι ας ήταν πολιτικά σε αντιδιαμετρικό χώρο από εκείνον. Ήρθαν και γραίες μοιρολογήστρες και τον ξεπροβόδισαν… Δικός τους ήταν πλέον… Κι αυτό με είχε συγκινήσει πάρα πολύ, καίτοι ήμουν μικρός κι ανόητος τότε… 🙂

  18. leonicos said

    Υπέροχο διήγημα, πολύ άμεσο, χωρίς λογοτεχνικές φιοριτούρες. Πολύ ωραία ανάρτηση. Πόσοι ωραίοι άνθρωποι έχουν περάσει δίπλα μας…. Πολλές φορές το ανακαλύπτω φλυαρώντας με σχεδόν αγνώστους στο κυλικείο του ΑΤΤΙΚΟΝ (έτσι το έχουμε καθιερώσει και μη με κατηγορήσετε για ακλισιά) αλλά και με πολλούς αρρώστους.

    Αλλά υπέροχο και το διήγημα του Γς.
    Έγραψε κάτι πολύ ωραίο, χωρίς να το καταλάβει. Πρέπει κάποιος να τον σκουντήσει.
    Κακεντρέχεια εκ μέρους μου, από ζήλεια φυσικά! Το παραδέχομαι! Τον ζήλεψα σήμερα.

    Φαίνεται πως μερικά πολύ ωραία κείμενα πρώτα γράφονται και μετά εκτιμώνται.

    Όσο περισσότερο διαβάζω για τον Σωκράτη, η θεία Αγγελική ξεφτάει. Νιώθω ότι ο Πετσετίδης απλώς αφηγήθηκε. Πολύ ωραία αλλά αφηγήθηκε. Ο Γς πόνεσε, ακόμα και τώρα που επανέφερε την ιστορία του Σωκράτη στη μνήμη του. Αυτό το ‘δεν τον ξαναείδα’ καίει

  19. nikiplos said

    16@ Αγαπητή Μαρία, η σκηνή βέβαια είναι μεροληπτική, γιατί δείχνει τους δεξιούς … μπακούρια… 🙂

  20. Λεύκιππος said

    Πριν χρόνια είχα διαβάσει το «Ημερολόγιο ενός Πιλάτου» με τέτοιες ιστορίες από το Γύθειο της εποχής που αναφέρεται το παραπάνω διήγημα. Αναρωτιέσαι, που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος, ώστε να μην είναι πια ανθρώπινος.

  21. Καλημέρα

    Περίπου όπως στα αθλητικά γεγονότα αυτοί που δεν μετείχαν θα ήταν ικανοί να ανατρέψουν το αποτέλεσμα έτσι και στους εμφύλιους το δίκαιο και η συμπάθεια γέρνει προς τη μεριά των ηττημένων (*) Προσωπικά θεωρώ πως η εξιστόρηση τέτοιων γεγονότων συντελεί στην διατήρηση του διχασμού και καλό είναι να αποφεύγεται αλλά βέβαια είναι ένας εύσχημος τρόπος προσέγγισης μιας κατηγορίας αναγνωστικού κοινού, πιο αξιοπρεπής βέβαια από την ωμή περιγραφή σεξουαλικών σκηνών.
    Δεν έχω φυσικά εμπειρίες από τον ελληνικό εμφύλιο, οι λίγες που έχω από τον λιβανέζικο είναι πως πέρα από τις θρησκευτικές διαφορές, για την συντριπτική πλειοψηφία η επιλογή της παράταξης γίνεται με τον ίδιο τρόπο πουγίνεται η επιλογή της ποδοσφαιρικής ππροτίμησης…

    (*) αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν συνελήφθησαν και σκουλήκια :

    http://www.newsfish.gr/thessaloniki/89266/thessaloniki-syllipseis-opadon-meta-ton-teliko-kypellou

  22. Kass said

    Πολύ συγκινητικό το όλο κείμενο!
    Γέλασα με το «έπνεε τα ολίσθια» . Το άκουγα να το λέει έτσι- επίτηδες λανθασμένα- η μάνα μου.
    Μας έβαλε στο εμφυλιοπολεμικό κλίμα της εποχής εκείνης, ο συγγραφέας, αλλά…μην πούμε ότι οι άλλοι οι αριστεροί, ήταν αθώοι. Μην πούμε! Τα ανάλογα εγκληματα και τις προγραφές έκαναν και αυτοί σε κάθε περίπτωση. Σε όλους τους αιώνες, τα ίδια. Σκοτώνονται οι «μικροί» για να περνάνε καλά οι «μεγάλοι». Πότε θα ξυπνήσει ο κόσμος; Έχω βαρεθεί.

  23. # 17

    Τώρα διάβασα το σχόλιό σου γιατί πληκτρολογούσα… θεωρώ πως με δικαιώνει για τον τρόπο που διάλεγαν στρατόπεδα τότε

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ δυνατή αφήγηση, Γς. Δεν έχει σημασία με ποια παράταξη πολεμούσε ο αδερφός, πράγματι, ο πόνος της απώλειας πάντα ο ίδιος, όσο υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι. Μόνο οι κολλημένοι χάνουν αυτή τη μοναδική αλήθεια και κοιτάνε χρώματα, «ιδέες» και παρόμοια ασήμαντα και ανούσια κουρέλια.

  25. cronopiusa said

    22

    The Big Business of Refugees

    Ισπανία: 300.000 διαδηλωτές στους δρόμους της Βαρκελώνης -Υπέρ της υποδοχής προσφύγων στη χώρα

  26. cronopiusa said

    22

  27. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Το εναρκτήριο τραγούδι (ο βασιλιάς σας γάιδαρος) είναι στον σκοπό της Αλατσατιανής. Εδώ ένα παλιό άρθρο (με πολλές ατέλειες, ενδιαφέρον παρά ταύτα) για την Αλατσατιανή, με διάφορες παραλλαγές της που έχουν εμφανιστεί στη δισκογραφία. Σε κάποιες αντί Αλατσατιανή λέει, όπως εδώ, Καλαματιανή.

    Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν και παραλλαγές με στίχους από τον Εμφύλιο (προφανώς δισκογραφημένες εκ των υστέρων) – νομίζω κι από τις δύο πλευρές μάλιστα.

  28. Kass said

    24 Γιάννης Κουβάτσος
    Με κάλυψες. Δωράκι για κάθε λογικό άνθρωπο, ο αξέχαστος Βέγγος.

  29. sarant said

    Καλημέρα! Διαβάζω τα σχόλια από ένα καφενείο μιας μικρής γαλλικης πόλης που το όνομά της έχει περισσότερες από μία λέξεις. Ευχαριστώ πολύ. Θα τα πούμε αναλυτικά το απόγεμα.

    22 Ο τύπος «τα ολίσθια» ήταν αρκετά κοινός.

  30. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    29. Κλερμον φεραν ; Σάιντ Ετιέν ; ( δεν ξέρω άλλες και ντρέπομαι να γκουγκλάρω… 🙂

  31. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Α παρντον! Ξέρω και το Αιξ αν προβενς και το 6 λα σαπελ (αλλά αυτό το κατέχουν οι Ουνοι… 🙂

  32. Ριβαλντίνιο said

    @ 5 Γς

    Εκεί στην περιοχή του Οιτύλου οι κάτοικοι ήταν πολύ «κακοί» από πολύ παλιά. Γράφει ο Δημήτριος Χρυσολωράς τον 15ο αι. :

    Εν ώ γένος ου μικρόν ουδ ‘ ολίγον Ελλήνων ουκ ασφαλεί γλώττη χρώμενον , λόγω μέν ευσεβείς , έργω δέ τό πάν άθεοι και θηρίων απάντων ωμότεροι , μήτε Θεώ , μήτε φύσεως όροις πειθόμενοι , αλλά πλεονεξία και αρπαγή και τοις των ομοφύλων αίμασι χαίροντες , ανδραποδιστάς περί κακίας άθλων μιμούμενοι , στεφανηφορούσιν ασέβειαν , αυτούς προς υπερβάλλοντες.

    🙂 🙂 🙂

    @ 12 Γς

    !!!
    😦
    !!!

    @ 17 nikiplos

    δεν φιλοξενούσαν εύκολα κάποιον, γιατί θα έπρεπε να δώσουν τη ζωή τους να τον υπερασπιστούν ακόμη κι αν όλο το χωριό ήθελε να τον σκοτώσει.

    Ισχύει για τους νεότερους.
    Οι παλαιοί Μεσομανιάτες όμως :

    Τους ξένους όταν τύχωσι στον τόπο τους να πάγουν,
    κουμπάρους τους εκάμνουσι και τους καλούν να φάγουν
    και όταν θέλη να εβγή ο ξένος, τον κρατούσι
    και ωσάν φίλοι του λαλούν και τόνε νουθετούσι:
    «Κουμπάρε», λέγουσιν «ημείς θέλομεν το καλό σου
    και τούτα, όπου σου λέγομεν , βάλε τα στο μυαλό σου
    και έβγαλε την φέρμελην , γελέκι και ζωνάρι
    και το βρακί μπορεί κανείς εχθρός να σου το πάρη
    και να σε γδύσουσι εχθροί, να σου τα πάρουν άλλοι,
    ζημίαν φέρνεις εις εμάς και εντροπή μεγάλη
    Για τούτο κουμπαρούλη μου, σωστά να σου τα ειπούμε,
    και φέσι και πουκάμισο να αφήσης αγαπούμε
    Και τα παπούτσια βγάλε τα , τι χρειάζονται σε σένα;
    ετώρα είσαι σίγουρος μη σκιάζεσαι κανέναν.»

    🙂 🙂 🙂

    (απόσπασμα απ’το «Ιστορία της Μάνης όλης (1798)» του Νικήτα Νηφάκου ).

    @ 21 gpointofview

    αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν συνελήφθησαν και σκουλήκια

    Με θλίψη έχω παρατηρήσει ότι τα σώματα ασφαλείας της συμπρωτεύουσας δεν φέρονται ουδέτερα όπως οι συνάδελφοί τους των Αθηνών !!!

  33. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Το μεταφέρω από τις σελίδες 49-55 του βιβλίου, χωρίς καμιά αλλαγή -ήταν ήδη σε μονοτονικό

    Ἄ, γι’αὐτό…

  34. Pedis said

    Από χτες ήθελα να το βάλω (αλλά βαριόμουν να το αναζητήσω) επειδή παρατηρώ ότι αρκετοί την βρίσκουν να παθιάζονται με την … αλήθεια των προσωπικών ιστοριών και μαρτυριών και πικρίας.

    Ε, ευκαιρία για παρατεταμένο πάθος και αγανάκτηση και με αντιστροφή ρόλων:

    Ο Μπελογιάννης, ο Πλουμπίδης και οι παραχαράκτες

    Επιχείρηση σπίλωσης της ιστορίας του ΚΚΕ – Οι «μαρτυρίες» της Έλλης Παππά

  35. cronopiusa said

    …Και ξαφνικά έγινε κάτι που δε θα το ξεχάσει ποτέ η οδός Ωραίας.

    Είχε σταματήσει ο μασκοφόρος μπροστά στο Γιώτη τον καμπούρη. Ο Γιώτης ήτανε ένας καμπουράκος, γνωστός στη γειτονιά, δουλευτής, κι αγαπητός σ΄ όλους. Κανείς όμως δεν ήξερε το πραγματικό του όνομα. Σ΄ όλη τη διάρκεια της δικτατορίας είχε καταφέρει να δουλεύει για το Κόμμα κάτω από τη μύτη της Ασφάλειας, χωρίς να τον πάρουν μυρουδιά. Τώρα, ήταν στην ίδια ομάδα με το Νώντα. Οι σύντροφοί του τον λέγανε «Φοβιτσάρη» γιατί το παρατράβαγε με τα συνωμοτικά μέτρα. Του ΄χε μείνει το συνήθειο από την κλειστή δουλειά στον καιρό της δικτατορίας. Ο μασκοφόρος τον κοίταζε τον καμπούρη πολλά δευτερόλεπτα, επίμονα. Ξαφνικά ο Γιώτης πήδηξε κατά πάνω στο μασκοφόρο, κρεμάστηκε από το λαιμό του, έχωσε το χέρι του το δεξί στην τρύπα της μάσκας και τράβηξε. Το πανί ξεσκίστηκε ίσαμε κάτω. Φάνηκε το μούτρο του Θησέα του Δούκα, του γιου του μπακάλη, αλλαγμένο, γδαρμένο, καταματωμένο από τα νύχια του Γιώτη, πράσινο, παραμορφωμένο από τη μανία. Τίναξε με μιας από πάνω του τον καμπούρη, λευτερώθηκε και χωρίς πια να κάνει καμιά προσπάθεια για να κρυφτεί, έβγαλε το πιστόλι του και το άδειασε με λύσσα κατά πάνω του.

    Δημήτρης Ραβάνης Ρεντής (1925-1996) ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν έχει καμιά αξία η αλήθεια της προσωπικής μαρτυρίας, ούτε τα μαρτύρια των προσώπων, ούτε τίποτα. Σημασία έχουν η ιστορική νομοτέλεια και τι λέει το Κόμμα. Άλλωστε, αν δεν σπάσεις αυγά, δεν φτιάχνεις ομελέτα. Και δεν έχει σημασία αν θέλουν ή δεν θέλουν να σπαστούν τ’ αυγά. Ποιος τα …ρωτάει ή γενικώς τα …άει.

  37. Μαρία said

    36
    Έχει αλλά δουλειά του ιστορικού είναι να την υποβάλει σε έλεγχο. Αλλιώς θα διαβάζαμε απομνημονεύματα αντί για ιστορία.
    Υποδειγματικό απ’ αυτή την άποψη με αναφορές και στην Έλλη Παππά και τη σύγκρουση στις φυλακές αυτό http://www.biblionet.gr/book/79783/%CE%92%CE%B5%CF%81%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7,_%CE%A4%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1/%CE%94%CE%B9%CF%80%CE%BB%CF%8C_%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF

  38. Μαρία said

    Ανέβηκε κι ο Γιανουλόπουλος που μνημόνευσα χτες.
    http://www.efsyn.gr/arthro/tis-ethnikofrosynis-ilie-noite

    Ευχαρίστησα για την ενημέρωση και ιδίως για την… τιμή που μου έκαναν να μη με συμπεριλάβουν στους αποκλεισμένους της «επανέκδοσης» και ζήτησα -φυσικά- να μη δημοσιεύσουν τα δυο δικά μου κείμενα.

    Ειδοποίησα συναδέλφους ιστορικούς που είχαν γράψει στην αρχική έκδοση για τη δεκαετία του ’40.

    Ολοι με όσους μίλησα, μη έχοντας -βεβαίως- ιδέα περί «αλλαγών», είχαν δώσει τη συγκατάθεσή τους για την «επανέκδοση».

    Τηλεφώνησαν και αυτοί στην «Καθημερινή» και επέμειναν να μάθουν τους «νέους συγγραφείς» και τη διαδικασία επιλογής τους.

    Κατόρθωσαν τελικώς να εκμαιεύσουν τις απαραίτητες πληροφορίες που οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι όχι μόνον guest stars αλλά και διαιτητές των αγώνων εκείνης της κρίσιμης δεκαετίας επρόκειτο να είναι δύο «σφυρίχτρες», όπως λένε στον σκοτεινό κόσμο των ΠΑΕ, υπεράνω πάσης υποψίας: οι «αντικειμενικοί επιστήμονες» Στάθης Καλύβας και Νίκος Μαραντζίδης.

    Κατόπιν τούτου απέσυραν και εκείνοι τα κείμενά τους.

  39. 38

    Εκεί, στην «Καθημερ’νή» τους λες και λαμόγια, πλέον.

  40. κουτρούφι said

    #16. Ποιος άραγε έγραψε τους στίχους και τη μουσική στο ταγκό «Γύρνα ξανά»; Είχε βγει σε δίσκο;

  41. Μαρία said

    39
    Εντελώς. Απέσπασαν μάλιστα ύπουλα τη συγκατάθεση των ιστορικών.
    Δεν ήξερα οτι πριν απ’ την ιστορία του Βιβλιοράματος, που έχω, τα άρθρα είχαν κυκλοφορήσει απ’ την Κ., μια και έλειπα τότε απ’ τη μαμά Ελλάς.

  42. Σουμελα said

    Δεν ξέρω γιατί αλλά όταν διάβασα αυτό το βιβλίο πριν 2-3 χρόνια μου θύμισε το ποίημα του Ν. Εγγονόπουλου Ενοικιάζεται.

  43. Μαρία said

    40
    Εκτιμώ οτι θα ήταν της προφορικής παράδοσης.
    Υπάρχει αυτή η συνέντευξη του Κηλαηδόνη αλλά δεν λέει κάτι συγκεκριμένο γι’ αυτό http://mousikaproastia.blogspot.gr/2012/02/blog-post_19.html

  44. Καλός ο Γιαννουλόπουλος αλλά λίγο φλύαρος. Θα προτιμούσα να έλεγε περισσότερα για την επέκταση του καλυβικού αναθεωρητισμού στο αντικείμενο του υπόλοιπου 20ού αιώνα. Διαπρέπει σ’ αυτό ο Ευάνθης.

  45. Corto said

    27 (Πέπε):

    Ατυχώς το άρθρο δεν αναφέρει την διασκευή του Γιώργου Καμβύση (ο καημός της φυλακής), που νομίζω είναι και η καλύτερη όλων:

    Στο συγκεκριμένο λέει Φραγκοσυριανιά, αντί Αλατσατιανή ή Καλαματιανή.

  46. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όσα φόρουμ, φόρα, κατηφόρα κι αν οργανώσουν οι αριστεροδεξιές καλύβες και παράγκες, για να συγκαλύψουν ή να αποκαλύψουν τι έγινε «τότε», όσες λέξεις κι αν ξοδέψουν, δεν πρόκειται να πουν περισσότερα και αληθινότερα απ’ όσα είπε ο Αναγνωστάκης στη «Λέξη», τ.186:
    «Πιστεύω, και δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω, πως δεν έχει γραφτεί ή, μάλλον, δεν έχει εικονογραφηθεί με κάθε εκφραστικό μέσο η ιστορία της περιόδου 1946-1950 και λίγο μετά. Δεν πρόκειται μόνο για τα γεγονότα, που κι αυτά κηλιδώνονται, ωραιοποιούνται ή ξαναπλάθονται με τα σημερινά μέτρα, όσο το κλίμα, η ατμόσφαιρα, η καθημερινότητα, που είναι πράγματα άπιαστα και για τον πιο ευσυνείδητο αλλά μεταγενέστερο μελετητή ή ιστορικό. Πιστεύω ότι η περίοδος του εμφύλιου στην Ελλάδα υπήρξε η πιο σκληρή, η πιο τραγική, η πιο άγρια, θα πρόσθετα και πολλά άλλα επίθετα ακόμη όπως ταπεινωτική ή ανέντιμη, μέσα σε ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία. Μ’ όλη τη δραματικότητά της η κατοχή ήταν και μια εποχή έξαρσης, ανάτασης, ελπίδας. Τα ανθρωπάκια έγιναν ξαφνικά Άνθρωποι, ο μικρός κι ανώνυμος τεντώθηκε στα όρια του μεγαλείου. Στην περίοδο του εμφύλιου οι άνθρωποι εκβιάστηκαν να γίνουν ανθρωπάκια, οι μεγάλοι να σκύψουν, να ταπεινωθούν, να τσακίσουν, να γίνουν ανώνυμος πολτός…Υποχρεωθήκαμε να πιούμε ως τον πάτο το ποτήρι της απανθρωπίας. »
    Τι να μας πουν τώρα οι «αντικειμενικοί» προφεσόροι στα συνέδριά τους μεταξύ εσπρέσο και ηλεκτρονικού τσιγάρου…

  47. Dimi said

    Εκείνο που είναι αξιοσημείωτο για την περίπτωση του εμφυλίου και την αποτύπωση του στην τεχνη είναι ότι η πλευρά της αριστεράς έδωσε δυνατά έργα στην ποίηση ,την μουσική,τη λογοτεχνία τον κινηματογράφο που αντέχουν στο χρόνο.Η άλλη πλευρά ελάχιστα από όσο γνωρίζω τουλάχιστον.Ενα πάθος για κοινωνική δικαιοσύνη ,το εμείς πάνω από το εγώ όπως έλεγε κάποιος,άσχετα από τους χειρισμούς και την εξέλιξη.Σ αυτά μπορούμε να αποδώσουμε τα έργα που εμπνέονται από αυτόν και από την αντίσταση φυσικα.

  48. sarant said

    Eπανήλθα στη βάση μου και ευχαριστώ για όλα τα σχόλια!

    30-31 Μπαρ λε Ντυκ

    35 Τι φοβερό απόσπασμα που είναι αυτό!

    38 !!! Αυτό όχι απλώς αγγιζει τα όρια της απατεωνιάς, αλλά μπαίνει και στο κέντρο.

    47 Υπήρξαν κάποια έργα στη δεκαετία του 50 όπως η Τειχομαχία του Φραγκόπουλου (δυσεύρετη πια, την αποκήρυξε ντε φάκτο κι ο ιδιος)

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η ιστορία γράφεται από τους νικητές, Ντίμι, αλλά η ποίηση από τους ηττημένους, έτσι δεν λένε; Κι έτσι είναι. Στο πάλαι ποτέ σοβιετικό μπλοκ σημαντική λογοτεχνία (με το αίμα τους) δημιούργησαν οι αντικαθεστωτικοί, ενώ ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός ήταν σκέτη προπαγάνδα.

  50. Μαρία said

    48 τέλος
    Ή αναθεώρησαν το αρχικό κείμενο βλ. Καστρινάκη http://alexandria.thinking.gr/wp-content/uploads/2015/12/tomos-fleischer-contents.pdf
    όπου διαβάζω οτι «κατα τον φίλο του Ρούφο, ο Φραγκόπουλος για ένα διάστημα «αριστέριζε»».

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    47, 48: Καλά βιβλία είναι και η «Πυραμίδα 67» του Ρένου Αποστολίδη, «Τα δόντια της μυλόπετρας» του Νίκου Κάσδαγλη και η «Πολιορκία» του Αλέξανδρου Κοτζιά. Δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η πολύ μεταγενέστερη «Ορθοκωστά» του Βαλτινού.

  52. Corto said

    47 -48:
    Πολύ δυνατό λογοτεχνικό έργο είναι «οι λησταί στα πρόθυρα των Αθηνών» του Μ. Καραγάτση.

  53. sarant said

    50 Ο Φραγκόπουλος αριστέρισε για τα καλά αργότερα, όταν ο Ρούφος είχε πεθάνεοι

    51 Η Πυραμίδα δεν είναι ακριβώς «από την άλλη πλευρά»

  54. Νίκος Κ. said

    40 [Ποιος άραγε έγραψε τους στίχους και τη μουσική στο ταγκό «Γύρνα ξανά»;]

    Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος περιγράφει το γύρισμα της μεγάλης σκηνής του χορού (στο βίντεο που ακολουθεί, από 7:23 έως 9:20) σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ για τον Θίασο. Σχετικά με τα τραγούδια της σκηνής λέει:
    «Τα ξέραμε από την Κατοχή. Ο Λουκιανός για άλλους λόγους, εγώ τα είχα στα αυτιά μου γιατί μέσα στην εποχή του Δεκέμβρη του 44 ήμουνα σε μια γειτονιά που από πάνω είχε τους μπουραντάδες, όπως λέγαμε τους αστυνομικούς που συνεργαζόντουσαν τότε, κι από κάτω είχε τους Ελασίτες. Ήμασταν στη μέση».

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    53. Όχι, προσπαθεί να μην ταυτιστεί με καμιά πλευρά. Δεν ταίριαζε και στην ιδιοσυγκρασία του Αποστολίδη η στράτευση, δεν έριξε ούτε μια σφαίρα στον εμφύλιο, αν και φαντάρος του κυβερνητικού στρατού.

  56. 55 Υπολογίζεται ότι στον Β’ Π.Π. για κάθε αμερικανό στρατευμένο που εμπλεκόταν σε εχθροπραξίες αντιστοιχούσαν επτά που δούλευαν στα μετόπισθεν. Στις σημερινές επιχειρήσεις η αναλογία μπορεί να φτάσει και το 1:50. Συχνά επειδή οι άμεσα εμπλεκόμενοι είναι λιγότεροι του συνήθους, λόγω της εμπλοκής στη μάχη και μισθοφόρων «εργολάβων», που βέβαια αξιοποιούν την κοινή επιμελητεία αλλά δεν λογίζονται ως στρατιώτες..

  57. Μπετατζής said

    50. Μαρία, μήπως μπορείς, αν δεις το σχόλιο, να εξηγήσεις τι ακριβώς είναι αυτά τα περιεχόμενα που ανέβασες ;;; και πώς μπορεί κανείς να προμηθευτεί το συγκεκριμένο βιβλίο ;; Είναι τιμητικός τομος για το Φλάισερ ;; Ειναι κάτι άλλο ;;; Μου φαίνονται κάπως ετερόκλητα τα περιεχόμενα (Μαραντζίδης και Χανδρινός μαζί ;;;). Θα με φάει η περιέργεια.

    Κατά τα άλλα, τα γνωστά (έτσι γενικώς). Α, και ωραία ανάρτηση. Μόνο που διέγειρε πάλι τα γνωστά ενσωματωμένα ανίκητα αντανακλαστικά. Δε φταίει όμως η ανάρτηση για αυτό (θέλω να πιστεύω).

  58. Μπετατζής said

    57. Οκ. Μαρία, το βρήκα. Πρέπει να είναι αυτό. http://www.culturenow.gr/42423/h-makra-skia-ths-dekaetias-toy%CE%8440-polemos-syllogiko Το σχόλιο περι ετερόκλητων κειμένων ισχύει. Αναρωτιέμαι αν ο Φλάισερ είχε εγκρίνει ή έχουμε περίπτωση όπως Καθημερινή. Ψύλλοι στ΄ άχυρα.

  59. spatholouro said

    57/50
    https://www.politeianet.gr/books/9789602216545-sullogiko-alexandreia-i-makra-skia-tis-dekaetias-tou-40-250602

  60. Μπετατζής said

    Σπαθόλουρε, ευχαριστώ για τον κόπο και το χρόνο.

  61. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δημ.Πετσετίδης 2014,σε τοπικό κανάλι της Σπάρτης. Από το 1:22. (στην αρχή έχει διαφημίσεις)

  62. Μαρία said

    58
    Καμία σχέση με περίπτωση Κ.
    Πρόκειται για επεξεργασμένες ανακοινώσεις του συνεδρίου που οργάνωσε το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας απο τις 8 έως τις 10 Νοεμβρίου του 2012, για να τιμήσει τον Φλάισερ που συνταξιοδοτήθηκε.

  63. Μπετατζής said

    Ευχαριστώ πολύ Μαρία. Οπότε φαντάζομαι το ετερόκλητο προκύπτει στα πλαίσια του επιστημονικού διαλόγου. Καλό βράδυ.

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κι εδώ στο Αξιον εστί «Οι πεζογράφοι της επαρχίας»Πετσετίδης Δημήτρης-Ινστιτούτο Σπάρτης

  65. spatholouro said

    Φραγκόπουλου, «Τειχομαχία»
    http://www.bibliopolio.gr/Τειχομαχία-p-304204.html

    http://www.spaniabiblia.gr/teixomaxia-p-13074.html

    Χ. Καράογλου: Αλληλογραφία Ρούφου-Φραγκόπουλου
    http://www.vivliopontikas.gr/myFiles/12.%20Roufos-Fragkopoulos.pdf

  66. Ριβαλντίνιο said

    @ 49 Γιάννης Κουβάτσος

    Μα και η άλλη πλευρά έχει βγάλει αριστουργήματα, αλλά δεν έχουν διαφημιστεί και προωθηθεί όσο των αντιθέτων.

    Να ένα : Αναφορά σε σκύλο (όχι στον δικό μας Σκύλο )

  67. nikiplos said

    Κάπου εδώ θυμήθηκα που είχα δει τον κ. Πετσετίδη… Στην τηλεόραση, σε εκπομπή που παρουσίαζε νέους πεζογράφους. Θυμήθηκα ότι μου είχε αρέσει πολύ ο τρόπος αφήγησής του και γραφής του.. αυτά μόνο…

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά, Ρίβα, δεν θα έλεγα αριστουργήματα τα , τέλος πάντων, έργα του Χιδίρογλου. Ούτε καν λογοτεχνία. Πάλι τρολάρεις, ε; 😊

  69. Ριβαλντίνιο said

    @ 68 Γιάννης Κουβάτσος

    Με την έννοια ότι αγγίζει τον αναγνώστη.
    Χιδίρογλου είναι το κανονικό όνομα του «Ίωνα Τυρταίου» που έγραψε το «Αναφορά σε σκύλο» ;

  70. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    61 Μπράβο!

    65 ‘Εχει ενδιαφέρον αυτή η αλληλογραφία, που συνεχίζεται η δημοσίευσή της σε επόμενα τεύχη της ΝΕστίας (όχι από τον Καράογλου)

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Χιδίρογλου. Αγγίζει τον αναγνώστη; Περίεργα γούστα έχεις, φίλε. 😊

  72. Κ.Λ said

    Καισαριανή, 1971.
    Πού είναι μπαμπάς μαμά, γιατί λείπει τόσο καιρό; Στο νησί παιδί μου στο νησί, και τι κάνει εκεί δουλεύει; Ναί δουλεύει για να μας στέλνει λεφτά να παίρνουμε φαΐ να τρώμε. Ναι όμως φαΐ δεν τρώμε κάθε μέρα και το ψωμί το αγοράζουμε με το δίφραγκο που παίρνει ο Τάκης που μοιράζει πάγο το απόγευμα μετά το σχολείο, χθές πήγα κι εγώ μαζί και βοήθησα στο μοίρασμα κι ο κυρ Στέλιος ο παγοπώλης που είναι και παγωτάς, μας έδωσε ένα παγωτό πύραυλο, αυτόν με τα φυστίκια επάνω που μ’ αρέσουν, κι ο Τάκης μ’ άφησε να τα φάω όλα και μια μεγάλη δαγκωνιά στην γύρω σοκολάτα και στο χωνάκι μπισκότο μαζί με παγωτό, γέμισε το στόμα μου και πάγωσαν η γλώσσα και τα μάγουλά μου γιατί δεν το μάσησα το παγωτό, το άφησα να λιώσει μόνο του για να αργήσει να τελειώσει. Ο Τάκης έκανε μιά τρύπα από κάτω στο χωνάκι και ρούφαγε από κεί το παγωτό,- γιατί το τρώς έτσι; – είναι πιο νόστιμο,- θα μου δώσεις κι εμένα μια ρουφηξιά; – εσύ έφαγες την μερίδα σου κι ολα τα φυστίκια, – μια ρουφηξιά μόνο, μια μικρή για δώ πόσο νόστιμο είναι, άντε έλα αλλά μικρή έτσι; αλλιώς δεν θα σου ξαναδώσω. Το πήρα με λαχτάρα και ρούφηξα μια μικρή όπως συμφωνήσαμε, κι έτρεξε το λιωμένο παγωτό στο στόμα μου, αλήθεια μου είπε ήταν πιο νόστιμο, μ’ αγαπάει ο Τάκης μαμά. Αφού στέλνει ο μπαμπάς λεφτά, γιατί δεν μου δίνεις να πάρω έναν πύραυλο να τον φάω μόνος μου; τ’ άλλα τα παιδιά κάθε μέρα τρώνε παγωτό.
    Θα βγάλεις το σκασμό ρε; μη με γανιάζεις συνέχεια, άσε με στη δυστυχία μου, πήγαινε να διαβάσεις μη φάς κάνα χαστούκι, πάλι 4 πήρες στην ορθογραφία, γιατί δεν τη μαθαίνεις; τι θα γίνεις αμα μεγαλώσεις και δεν ξέρεις γράμματα; Ξέρω γράμματα, κι άμα μεγαλώσω θα φύγω και θα γυρίσω ολο τον κόσμο. Κοίτα να ξεστραβωθείς να βγάλεις το δημοτικό και να μάθεις καμιά τέχνη κι ασε τα ταξίδια, γιατί αλλιώς θα σε φάει η πείνα κακομοίρη μου, ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, αυτά μας κατάστρεψαν.

    Ήταν μια κρύα νύχτα του Φλεβάρη, έξω φύσαγε διαολεμένα κι ο αέρας που έμπαινε από τις χαραμάδες του ξύλινου προσφυγικού χαμόσπιτου της Καισαριανής, σφύριζε σαν άγριο φίδι. Κουκουλωμένοι στο μοναδικό κρεβάτι του μοναδικού δωματίου με την μάνα μου και τον αδερφό μου, με κάτι λιανές ξεφτισμένες κουβέρτες, προσπαθούσαμε να κοιμηθούμε αλλά τα «φίδια» που σφύριζαν με τρόμαζαν και δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, ήθελα να κλάψω αλλά φοβόμουν μη ξυπνήσω τους άλλους, κι έτσι άρχισα να τραγουδάω με τη σκέψη μου το Έχω μια αδερφή, που είχαμε μάθει την προηγούμενη μέρα στο σχολείο, κι όταν έφτασα στο Και τώρα που μπορώ, το όπλο να κρατώ, πήρα τα πάνω μου και δεν φοβόμουν πια τα φίδια, αν τα έβλεπα θα τα πυροβολούσα, μ’ αυτή τη σκέψη αποκοιμήθηκα.

    Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε όταν ξυπνήσαμε τρομαγμένοι από τα δυνατά χτυπήματα στην πόρτα και τις αγριοφωνάρες που έλεγαν να ανοίξουμε.
    Ποιός είναι; ρώτησε τρομαγμένη η μάνα μου, αστυνομία, ανοίχτε γαμώ το κερατό σας, ανοίγει και μπήκαν δυο αστυνομικοί με τον πατέρα μου που ήταν ξυπόλυτος, και του έδωσαν μια σπρωξιά που έπεσε κάτω φωνάζοντας από τον πόνο γιατί του είχαν βγάλει τα νύχια στα χέρια και τα πόδια. Πάρτο το ρεμάλι σου και κοίτα να του βάλεις μυαλό. Η μάνα μου άρχισε να φωνάζει, καθάρματα τι του κάνατε; Κώστα μου Κώστα μου, ο αδερφός μου πεσμένος πάνω του να κλαίει φωνάζοντας μπαμπάκα μου, κι εγώ σε μια άκρη να κοιτάζω τους αστυνομικούς χωρίς να φοβάμαι αλλά και χωρίς να κλαίω, από μικρός είχα σταματήσει να κλαίω για τέτοια πράγματα. Ο ένας αστυνομικός που με είδε να μη κλαίω ήρθε κοντά μου, πόσο χρονό είσαι ρε; – δέκα, – μήπως είσαι κουμουνιστής σαν τον πατέρα σου; – ;;;;; – κοίτα να γίνεις καλός άνθρωπος γιατί αμα γίνεις κουμουνιστής, θα σου βγάλω κι εσένα τα νύχια και θα σου κόψω και τ’ αυτιά, Τ’ ΑΚΟΥΣΕΣ; και μούδωσε μια φάπα.
    Η μάνα μου όρμησε πάνω του, άσε ήσυχο το παιδί μου ρε κάθαρμα, – κι αυτός τις λέει, σκάσε μωρή πουτάνα και της δίνει μιά μπάτσα στο πρόσωπο, θα βάλω φωτιά να σας κάψω σαν τα ποντίκια παλιοκουμούνια. Ο αδερφός μου μόλις είδε την μάνα μας ματωμένη φώναξε ΜΑΝΟΥΛΑ, ο πατέρας μου ενα κουβάρι που βόγγαγε, εγώ ακίνητος κι αμίλητος να κοιτάζω, κι ο αστυνομικός φρενιασμένος να φωνάζει, θα σας σκοτώσω κουμούνια, θα σας σκοτώσω και θα σας κάψω παλιοκουμούνια.
    Ο άλλος αστυνομικός τον τράβηξε, έλα ρε Βάγγο πάμε, χέστους δεν βλέπεις σε τι χάλια είναι; Τουφέκισμα θέλουν ρε όλοι τους, φίδια είναι μικροί μεγάλοι, ένα βράδυ που θα κοιμάστε, θα έρθω να σας βάλω φωτιά να σας κάψω καθήκια.
    Ποτέ δεν θα ξεχάσω το άγριο και θολωμένο του βλέμμα, και την απορία μου, πώς και γιατί γίνονται έτσι οι άνθρωποι.

    Μετά από μερικούς μήνες, μια μέρα που γύρισα από το σχολείο δεν βρήκα τον πατέρα μου στο σπίτι. Μαμά πού είναι ο μπαμπάς; – έφυγε – πού πήγε στο νησί; ναι στο νησί, – για δουλειά; – ναί – αφού δεν τον πληρώνουν καλά γιατί πηγαίνει εκεί; Σκάσε πια ρε, δεν έχεις μαθήματα να διαβάσεις; θα διαβάσω το βράδυ, τώρα δεν μπορώ, έπιασα δουλειά στο μπακάλικο του κυρΠαναγιώτη, θα τον βοηθάω στην αποθήκη και θα πηγαίνω μερικα ψώνια σε σπίτια, θα μου δίνει ένα δίφραγκο και κάθε Σάββατο κι ένα ζαμπονάκι ζβάν. Να προσέχεις, μη φοβάδαι προσέχω δ3κα χρονών είμαι δεν είμαι μικρός.

  73. Ριβαλντίνιο said

    @ 71 Γιάννης Κουβάτσος

    Δεν μου άρεσε εκεί που έλεγε κακά λόγια για τον Απόστολο Παύλο (ότι δηλαδή έσερνε πολύ γυναικομάνι πίσω του με πονηρό σκοπό). Τώρα που το θυμήθηκα θα βρώ τις σελίδες και θα τις σκίσω. Έπειτα θα τις κάψω ! 🙂 🙂

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σκίστο όλο, κορώνι. Σοσιαλιστικός ρεαλισμός της άλλης πλευράς είναι.

  75. Pedis said

    # 36 – Δεν έχει καμιά αξία η αλήθεια της προσωπικής μαρτυρίας, ούτε τα μαρτύρια των προσώπων, ούτε τίποτα. Σημασία έχουν η ιστορική νομοτέλεια και τι λέει το Κόμμα. Άλλωστε, αν δεν σπάσεις αυγά, δεν φτιάχνεις ομελέτα. Και δεν έχει σημασία αν θέλουν ή δεν θέλουν να σπαστούν τ’ αυγά. Ποιος τα …ρωτάει ή γενικώς τα …άει.

    κάνει κακός οδηγός ο φανατισμός.
    (Αν δεν θέλεις να διαβάσεις κάτι που σου προτείνουν, δεν είναι κακό. Αλλά μην σχολιάζεις, ντε και καλά, κάτι που δεν διάβασες ή δεν κατέχεις. Δεν το κάνεις σπάνια.)

  76. Pedis said

    75 -> με αναφορά στο # 34

  77. Μαρία said

    71
    Ξέρεις αν ο διασκεδαστής είχε συγγένεια με τον Νίκο Χ. τον και μαύρο του Μεϊμαράκη;

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Σε λίγο θα περάσει το τραίνο με τους κρατούμενους που τους πάνε στη Μακρόνησο εξορία είπε ο πατέρας,απευθυνόμενος κυρίως στη μητέρα μας.
    -Θα είναι και ο δάσκαλος από το χωριό,ο Πανάγος.
    -εγώ τον θυμάμαι είπα
    …Την ίδια τύχη είχε και η μεγάλη μου ξαδέλφη η Ακριβή,από το χωριό-θυμάσαι,εκείνη που έδωσε νερό στους καπετάνιους αντάρτες, που στρατολογούσαν παλληκάρια για τον αγώνα της λευτεριάς.Μόνο που εκείνη είχε καλύτερη τύχη από το δάσκαλο.Παντρεύτηκε το Φ. από το χωριό,που υπηρετούσε στη χωροφυλακή.Τί ειρωνία της τύχης!Έκανε όμως οικογένεια…
    Διαβάζω τα παραπάνω ανυποψίαστη σ΄ένα βιβλιαράκι 150 σελίδων που το τύπωσε ο ίδιος ο συγγραφέας (ήταν τυπογράφος) κι όπου αφηγείται σαν σε παραμύθι τη ζωή του.Γεννημένος το 1937, τον στέλνουν την Κατοχή σ΄ένα χωριό της Αρκαδίας ,στου παππού του και επιστρέφει 10 χρονών στην Αθήνα, στη Φιλαδέλφεια, στην υπόλοιπη οικογένειά του, και ειν΄απ΄το μπαλκόνι τους που βλέπει τα τραίνα (για το Λαύριο, καταλαβαίνω). Απευθύνεται και εξιστορεί σαν παππούς πια,στο πρώτο του εγγόνι. Μοίρασε και μερικά αντίτυπα στους συγγενείς. Πριν 4-5 χρόνια αυτό,αλλά πέφτει στα δικά μου χέρια τη μέρα του ετήσιου μνημόσυνου του, στο σπίτι πρώτης εξαδέλφης μου από το συζυγικό σόι. Κάποιος αναφέρθηκε στο βιβλίο,κάποιος το έσυρε από ένα ράφι, το πήρα κι άρχισα, αραχτή σε μια άκρη, το διάβασμα, περισσότερο σαν άλλοθι, ν΄απομονωθώ από το οικογενειακό μπλαμπλα της περίστασης.
    Για το δάσκαλο Πανάγο λέει μετά ότι επέστρεψε από τη Μακρόνησο όταν δόθηκε αμνηστεία αλλά δε διορίστηκε ποτέ.’Ανοιξε γραφείο κηδειών και δεν έκανε οικογένεια. Μα η θεία η Ακριβή; Στη Μακρόνησο;! Κοντά τριάντα χρόνια είμαι νύφη στο σόι κι ούτε λέξη γι΄αυτό! Πέθανε πριν λίγο καιρό. Από ένα επιθετικό πάρκινσον κατέρρευσε γρήγορα,μέσα σε φριχτές αγωνιώδεις παραισθήσεις, μάθαινα.Και της είχα μια αγάπη ιδιαίτερη.Ξαφνικά καταλαβαίνω πως στη μεγάλη βαλανιδιά, στην αυλή που πότισε τους αντάρτες και την είδαν οι χίτες, μάς είχε κάνει, το1990 θα ήταν, το τραπέζι με ζυμωτό ψωμί και πετεινό κοκκινιστό,φιλεμένο απ΄άλλη συγγενή,αφού κι εκείνη έμενε μόνιμα στην Αθήνα και κατέβαινε εκεί το καλοκαίρι,κι όχι πάντα,θυμάμαι. Πάω στην κουζίνα στην ξαδέλφη μου που ετοίμαζε για φαγητό: η μαμά σου ήταν μακρονησιώτισσα; Ναι,μου λέει. Ενάμισι χρόνο έφαγε άγριο ξύλο.Αλλά λέγονται αυτά;

  79. cronopiusa said

    KΩΣTAΣ BΟYΛΓAPHΣ KATA ΘANAΣH BAΛTINΟY
    O Eμφύλιος άνοιξε πληγές… στο χαρτί

    Οι Ταγματασφαλίτες δικαιώνονται

  80. Ριβαλντίνιο said

    @ 74 Γιάννης Κουβάτσος

    Εμένα μου άρεζε ! 🙂

    Δεν σου άρεσε εκεί που βασάνιζαν την Ηλέκτρα και δεν πήγαινε κανείς να την βοηθήσει και τελικά πήγε ο δεσπότης ;
    Δεν μίσησες τον Μπουραντά και μετά λίγο ηρέμησες που και αυτός είχε τραβήξει τα δικά του στην Μεσσηνία ;
    Δεν σου άρεσε εκεί που ο Λαμέρας έμαθε ότι ο γνωστός του πατέρα του ήταν στον Μελιγαλά και είχε σκοπό να μην τον βοηθήσει, αλλά τελικά θυμήθηκε το χεράκι του κοριτσιού στο δικό του και έκανε το καλό ;
    Εκεί με τον νεαρό που τον σκότωσαν χωρίς να τον ξέρουν και τον έγδυσαν, δεν θύμιζε λίγο τα συναισθήματα του νεκρού που κοίταζε τον ουρανό και περιέγραφε ο Τολστόι στην μάχη του Αούστερλιτς ;
    Ο πατέρας Λαμέρας που βοήθησε τον αριστερό συγχωριανό του ;

    Ο μπάρμπας που πολέμησε σε 3 πολέμους :
    -Έλα να πολεμήσουμε.
    -Για ποιον ;
    -Για την ελευθερία.
    -Ποιος με καλεί ;
    -Η πατρίς.
    -Εντάξει πάμε.

    Ξανά
    -Έλα να πολεμήσουμε.
    -Για ποιον ;
    -Για το έθνος.
    -Ποιος με καλεί ;
    -Η πατρίς.
    -Α, εντάξει πάμε.

    Και ξανά
    -Έλα να πολεμήσουμε.
    -Για ποιον ;
    -Για τον βασιλιά.
    -Ποιος με καλεί ;
    -Η πατρίς.
    -Πάλι η πατρίς ;
    – Τι θα πεί «πάλι η πατρίς ;» . Ο βασιλιάς είναι η πατρίς.
    -Α, να με συμπαθάτε, αγράμματος είμαι. Πάμε.

    🙂 🙂

    Πλάκα είχαν ο Μήτρος ( «Α, Μήτρου είσαι οχτρός του λαού μ’ είπαν και μ’ έφεραν εδώ… ), η τσαρική Ρωσίδα, το εύρημα με το αστέρι που πήγαινε στον ουρανό, το Πειραιωτάκι με το χιούμορ κ.λπ.

    Αρνητικά :
    – διεστραμένοι ιερείς
    – αιμομιξία με ξαδέρφη
    – δεν συνεχίζεις φυσικά να αγαπάς την γυναίκα που σκότωσε όλους τους δικούς σου
    – εκτός πραγματικότητας ότι οι παρακρατικοί πληρώνονταν από τους Άγγλους
    κ.α.

    Ταινία θα μπορούσε να γίνει.

  81. cronopiusa said

    H πεζογραφία του Θανάση Bαλτινού, ο μεταμοντερνισμός και το ιστοριογραφικό πρόβλημα

    Δημήτρης Παϊβανάς

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να σου πω, Ρίβα, τι μου άρεσε; Στο διήγημα «Νυχτερίδα στο σακάκι» από τη συλλογή «Νοέμβριος», ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης αναφέρεται στον απόστρατο αξιωματικό νονό του. Στην κηδεία του, λοιπόν, ο γιος του λέει:
    «Ήταν πράγματι πολύ γενναίος. Το λέγανε όλοι, φαντάροι και αξιωματικοί. Θρύλος στα χρόνια του. Έδωσε πολλές μάχες, τραυματίστηκε βαριά, τρεις φορές. Στη Νάουσα, στα Κερδύλλια και στη Ρεντίνα. Αλλά μια μέρα που είχε πιει πολύ, ο ίδιος μου εξομολογήθηκε πως έβγαλε όλο τον Εμφύλιο – λοχαγός – με άδειο πιστόλι».
    Γιατί η λογοτεχνία πρέπει να υπηρετεί μόνο την ομορφιά και την ανθρωπιά, να μη γίνεται όργανο της προπαγάνδας κανενός. Γιατί τότε δεν είναι λογοτεχνία, είναι κομματική μπροσούρα.

  83. Pedis said

    # 79 – δεν είναι ελληνική πατέντα. Τα συστατικά και η μέθοδος έχουν χρησιμοποιηθεί προ πολλού σε χώρες που, σε αντίθεση με τη δική μας, μετά το Β’ ΠΠ ανελαβαν την εξουσία οι αντιφασιστικές πολιτικές δυνάμεις.

    Στη δική μα δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη στα ’60-’70’ς. Κυβερνούσαν οι πολιτικοί και φυσικοί απόγονοι των ταγματαλητών. Μετέπειτα, ναι. Και τσουπ!

    Εν ολίγοις η συνταγή προβλέπει μερικά ή και όλα από τα παρακάτω :

    1) όλοι πατριώτες ήσαντε και το καλό της πατρίδας θέλαν και οι φασίστες και οι αντιστασιακοί.

    2) Οι συνεργάτες των κατακτητών θέλαν να έχουν λόγο στη διοίκηση, όχι για προσωπικό όφελος αλλά για να προλάβουν τα πολύ κακά και να για κάνουν καα καλό.

    3) Αν πρόκειται για καραφασίστες, βαφτίζονται απλά αντικομμουνιστές και έτσι ό,τι έγκλημα έκαναν το έκαναν για να γλυτώσουν τη χώρα από τον κομμουνισμό, τους Ρώσους κοκ.

    4) δεν θα γινονταν οι συμφορές αν κάθονταν στ’ αυγά τους οι αριστεροί/κομμουνιστές.

    Η σάλσα για δέσιμο είναι λύπη, θλίψη, οδύνη για το αίμα των πατριωτών όλων των πλευρών, «αντικειμενικές» αναφορές σε εγκλήματα εκατέρωθεν ώστε δια της συμψηφίσεως και λοιπά, απαραίτητος μαιντανός, το ανάθεμα στη διχόνοια και παρόμοιες εθνικοπατριωτικές αναγουλιάρικες παπαριές.

  84. Pedis said

    -> # 83 – Τα 1) και 3) παίχτηκαν στην υπερασπιστική γραμμή των κατηγορούμενων για εγκλήματα ναζιστών στην ίδια τη Γερμανία ήδη από ’45 και βέβαια ξεσάλωσαν αργότερα. Με την αρχή του ’50 και στα πλαίσια της απόφασης για οριστική διαίρεση της Γερμανίας στα δύο από την πλευρά των Αμερικανών (υποστηριζόμενης από το rollback) είχε σουξέ το 3).

    Τα 3) και 4) σε συνδυασμό με λίγο από 1) είναι η θεωρητικοποιημένη συνταγή ά λα Νόλτε.

    Τα 1), 2) και 3) είναι μενού Ντε Φελίτσε, ιδιαίτερα όσον αφορά το ξέπλυμα των εγκλημάτων στα πλαίσια της διοίκησης της ρεπούμπλικας του Σαλό.

    Άλλοι, όπως ο Πάνσα, είναι επιπέδου δημοσιογράφου-ιστορικού Καθημερινής και παρόλο που ετο ετοιμάζει τη «σάλσα» με δεκάδες βιβλία, για τα οποία αμφιβάλλω αν είναι καν δικά του, εννοώ με το χεράκι του.

  85. Pedis said

    έχει δε ενδιαφέρον το πόσες δίκες στήθηκαν από το μεταπολεμικό παρακρατικό-φασιστικό καθεστώς κατά Ιταλών παρτιζάνων με την κατηγορία της κύριας ευθύνης για την πρόκληση αντιποίνων κατά αμάχων από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής μετά το Σεπ του ’43.

    Σε αυτές τις περιπτώσεις έπαιξε μπάλα το 4). Μιλάμε για νίκη κατά του φασισμού στη Δυτ. Ευρώπη, έτσι;

  86. Γς said

    Το πήρα απόφαση.
    Πάει και τελείωσε!

    Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την πολιτική.

    Και μην επιμένετε!

    Εκτός αν η Πατρίς

    Η Μητρίς

    Κι η … κληρωτίς

    [λέμε τώρα]

  87. Γς said

    85:

    Το 4). Εγκλήματα κατά αμάχων

    Ενώ με τους μάχιμους;

    Κεφαλλονιάς π.χ.

    Οι 10 χιλιάδες Ιταλοί στρατιώτες στη σφαγή της μεραρχίας Acqui

    https://www.kefaloniatoday.com/kefalonitika/afieromata/sfagi-tis-kefalonias-otan-9600-itali-ektelestikan-apo-tous-germanous-99763.html

  88. Γς said

    Ο Γιάννης μας!

    Και γιατί ρε γμτ ένιωσα όπως μια φορά που χαζεύαμε την κίνηση, όταν σταμάτησε, εδώ στην Αθήνα, ένα μαγκιόρο αμάξι και κατέβηκε ένας νεαρός ντυμένος στην πένα μαύρος. Για να δώσει μερικά κέρματα σ έναν τυφλό ζητιάνο που έπαιζε ακορντεόν στο πεζοδρόμιο.

    Και μας χάλασε[;] την ατμόσφαιρα γμτ.

    Ο Γιάννης όμως, ο δικός μας [μαύρος] μας την έφτιαξε

  89. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  90. Παναγιώτης Κ. said

    Το καλό με τούτο το ιστολόγιο είναι ότι δίνει την ευκαιρία να δημοσιεύσεις σχόλια που γεννιούνται με αφορμή το εκάστοτε θέμα σε κάποια επόμενη ανάρτηση. Θέλω να πω ότι δεν χάνεται η… ευκαιρία!

  91. Μαρία said

    Σχόλιο Καλύβα σε τουί δημοσιογράφου που λίνκαρε το άρθρο του Γιανουλόπουλου.

  92. Εκτός από λαμόγιο, είναι και ηλίθιο το καημένο.

    https://gfycat.com/ifr/MaleOddballBudgie

  93. Μαρία said

  94. Πέπε said

    @95:
    Ότι είναι λίγο φτηνός και πιασάρικος ο τίτλος, είναι. Αλλά έλεος, δεν είναι σεξισμός να παρατηρείς ότι δύο άτομα θήλεος φύλου είναι και τα δύο γυναίκες!

  95. 95

    Είναι σύνηθες οι υλατζήδες, οι υπεύθυνοι για τίτλους κλπ, να χρησιμοποιούν κλισέ* εκφράσεις, είτε τίτλους ταινιών (όπως εν προκειμένω), είτε παραφθαρμένα ρητά ή διαφημιστικά μότο κλπ.

    * από την τυπογραφία προέρχεται, άλλωστε, η λέξη

    *

  96. Παναγιώτης Κ. said

    @81. Κρόνι, απολαμβάνω το άρθρο του Παϊβανά και θέλω να σε ευχαριστήσω που μας το πρότεινες!

  97. Μαρία said

    Πέθανε, σε ηλικία 77 ετών, ο διηγηματογράφος Δημήτρης Πετσετίδης. Ο Σπαρτιάτης συγγραφέας έφυγε από τη ζωή χτες βράδυ ξαφνικά κι ενώ βρισκόταν στην Αθήνα.https://left.gr/news/pethane-o-diigimatografos-dimitris-petsetidis?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+leftgr+%28left.gr%29

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: