Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 22 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 28 Φεβρουαρίου, 2017


Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή δεύτερη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η πρώτη από το ένατο κεφάλαιο του βιβλίου, που έχει τον τίτλο «Επανεμφάνιση και οριστική εξαφάνιση», τίτλος ιδιαίτερα εύγλωττος που δεν έχει ανάγκη από πολλές επεξηγήσεις.

Για να μην ξεχάσουμε τα φιλολογικά μας, η φράση «άνθρωπος φάγος και οινοπότης» που χρησιμοποιεί ο παπάς για τον Ρώσο ομοτράπεζο είναι ευαγγελική (Ματθ. 11.19).

mimis_jpeg_χχsmallΠέρασαν δυo μήνες ακόμα και ένα δεκεμβριανό πρωινό, εντελώς απροσδόκητα εμφανίστηκε ο απολεσθείς Χρήστος! Ήρθε στα γραφεία του “Σύμπαντος”, καλοντυμένος και κρατώντας τσάντα σαμσονάιτ στο χέρι, μας χαιρέτησε σα να ήταν εδώ και χτες και, χωρίς να δώσει σημασία στα κατάπληχτα βλέμματα του προσωπικού, μπήκε στο γραφείο του Βελή. Στην αρχή ακούστηκαν οι αγριοφωνάρες του Θερίου, που σύντομα όμως κάλμαραν και προφανώς δώσαν τη θέση τους σε ήρεμη συζήτηση, που κράτησε ώρα πολλή.

Όταν κάποτε βγήκε, ήρθε κοντά μου, κάθισε δίπλα μου και σα να συνεχίζαμε χτεσινή κουβέντα μού ’πε

“Κανόνισε να τα πούμε ένα βραδάκι με το Δημήτρη, σπίτι του, σπίτι σου, όπου σας βολεύει. ΄Η μάλλον όχι, θα σας κάνω εγώ το τραπέζι. Σειρά μου είναι  άλλωστε”. Σηκώθηκε να φύγει αλλά ξανακάθισε

“Α, να μην το ξεχάσω, πάρε αυτά που μου δάνεισες και δώσε κι αυτά του  Δημήτρη. Με είχε κι αυτός διευκολύνει. Και σας ευχαριστώ πολύ. Ξέρεις τελικά αποφάσισα να του δώσω τα κείμενα για να τα εκδώσει. Του έβαλα σαν όρο να αναθέσει σε σένα την επιμέλεια. Δεν ξέρω φυσικά αν θα τον τηρήσει. Λοιπόν μόλις συνεννοηθείς με τον Δημήτρη πάρε με σ’ αυτό το νούμερο, και μού’ δωσε μια κάρτα του. Γειά χαρά”.

Κοίταξα την κάρτα. Εγραφε: “Χρήστος Γιαννάκας Αντιπροσωπείες – Εισαγωγές. Συγγρού 315” και το τηλέφωνό του. Ήταν  γραμμένα σε  τρεις γλώσσες ελληνικά, αγγλικά και  ρωσικά.  Σωστός επιχειρηματίας λοιπόν ο Χρηστάκης. Πραγματοποίησε το όνειρο της ζωής του. Φαίνεται πως παρέδωσε στον Βελή τα υπόλοιπα χειρόγραφα και τη μετάφρασή τους και τον ενημέρωσε και για τις τωρινές δραστηριότες του, χάριν των οποίων σταμάτησε να συνεργάζεται με την Εγκυκλοπαίδεια. Ο Βελής πάντως εντυπωσιάστηκε, γιατί, ευκαιρίας δοθείσης, μου πέταξε μια μέρα

“Ξέρεις τι βλέπω; Αυτός ο συμμορίτης, κει πάνω που πήγε, έγινε πιο καπιταλιστής κι από μένα. Αυτά να τα βλέπεις εσύ κι ο μπάρμπας σου και να βάλετε μυαλό”.

Όσον αφορά αυτά καθεαυτά τα Έπη ο Βελής έκανε σε μένα την πάπια. Είχε αναγγείλει από τις στήλες του περιοδικού του την προσεχή επαναστατική αποκάλυψη ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν στενές σχέσεις με τους Αΐνού (ο αθεόφοβος), αλλά δεν επεκτεινόταν σε λεπτομέρειες. Η ανακοίνωση πέρασε απαρατήρητη από όλες σχεδόν τις εφημερίδες και την τηλεόραση. Τον επόμενο μήνα ο Βελής την ξανάβαλε όχι μόνο στο περιοδικό του αλλά και (επί πληρωμή φυσικά) στις μεγαλύτερες εφημερίδες και αυτή τη φορά είχαμε αφ΄ ενός μεν πολλά τηλεφωνήματα από αναγνώστες του περιοδικού και αγοραστές της Εγκυκλοπαίδειας, αφ΄ ετέρου, μερικά σχόλια στις εφημερίδες, κάποια από τα οποία ήταν μάλλον ειρωνικά, του Βελή όμως δεν ίδρωσε το αυτί

“Το ζήτημα είναι να ασχολούνται μαζί σου κι άσ΄ τους να σε βρίζουν. Τη χειρότερη ζημιά την κάνει το θάψιμο με τη σιωπή”.

Στην επόμενη σαββατιανή μας μάζωξη, μετά τα τρέχοντα θέματα, κάποιοι παράσιτοι προσπάθησαν να φέρουν την κουβέντα στα Έπη, ο Βελής όμως με τη στάση του δεν τους ενθάρρυνε. Ήταν προφανές πως δεν ήθελε να επεκταθεί με τέτοιον τρόπο στο θέμα. Έλειπε άλλωστε εκείνο το Σάββατο ο κύριος Μιχαήλ, που θα έδινε άλλο χρώμα στην κουβέντα, ο Χρήστος κι εγώ δεν πήραμε μέρος κι η συζήτηση ξεψύχισε, δίνοντας την ευκαιρία στον κύριο Πιέρρο Αλεβιζάκο να μας αναπτύξει τις περί τιμωρού θεού απόψεις του. Καθώς δεν παρίστατο ο κύριος Ιωαννίδης για να τον αντικρούσει αλώνιζε κάπου μισή ώρα ασύδοτος.

 

Τελικά ο Χρήστος μας έκανε το υπεσχημένο τραπέζι. Μας κουβάλησε σε ένα εξοχικό κέντρο πέρα απ’ το Μενίδι, στο δρόμο που ανηφορίζει προς την Πάρνηθα. Ήταν Τρίτη βράδι και, καθώς δεν υπήρχαν άλλοι πελάτες, ολόκληρο το κέντρο ήταν στη διάθεσή μας. Πήγαμε οι τέσσερις με το αυτοκίνητο του Δημήτρη. Στο κέντρο βρήκαμε να μας περιμένουν ο Χρήστος με τη Ρούλα, άλλα δύο ζευγάρια κι ένας ακόμα άντρας, σωματώδης και κοκκινοπρόσωπος, καταφανώς ξένος. Είχανε καθίσει σε επίμηκες τραπέζι (αποτέλεσμα συνένωσης πέντε μικρότερων) και μας έκαναν θέση να στρωθούμε κι εμείς. Δεν πέρασε πολλή ώρα, όταν κατέφθασε κι ο παπά Ισίδωρος μετά της πρεσβυτέρας του, σέρνοντας τέσσερα παιδιά μαζί τους, γενόμενοι εγκαρδίως δεκτοί από την ομήγυρη. Αυτό, εμένα και το Δημήτρη, μας εξέπληξε, γιατί δεν ξέραμε πως ο Χρήστος είχε με τον παπά και στενότερη γνωριμία, πέρα από τις οικονομικές δοσοληψίες τους.  Η παπαδιά σ’ αντίθεση με τον άντρα της ήταν μια εύθραυστη και μικροκαμωμένη γυναίκα, που μιλούσε πάντα χαμηλόφωνα και μου έδωσε την εντύπωση πως ήταν μονίμως τρομοκρατημένη από μιαν άγνωστη αιτία.  Οι νεοελθόντες κάθισαν απέναντί μας, δίπλα στο ένα από τα ζευγάρια, που ήταν ντόπιοι και ο Χρήστος όταν μας σύστησε μας είπε τα ονόματά τους, Αρίστος και Μαρία. Το άλλο ζευγάρι, που είχε καθίσει στη δική μας πλευρά ήταν, όπως εξακρίβωσα επαναπατρισθέντες Πόντιοι, ενώ ο μοναχικός άντρας που καθόταν στην δεξιά κεφαλή, ως τιμώμενο προφανώς πρόσωπο, ήταν Ρώσος.

Το τραπέζωμα ήταν πλούσιο. Ξεκινήσαμε από μεγάλη ποικιλία μεζέδων και ορεκτικών, που διαλέξαμε από ένα μεγάλο ταβλά, τον οποίον ο σερβιτόρος περιέφερε γύρω από την παρέα και συνεχίσαμε με το κυρίως πιάτο, που ήταν ψητά της ώρας ή μαγειρευτά. Υπήρχε και άφθονο κρασί, το οποίο ο Δημήτρης ως πλέον ειδήμων, καθότι, κοντά στα άλλα, είναι και οινοποιός, όταν το δοκίμασε το χαρακτήρισε καλό. Το μόνο κακό, στην έναρξη του γλεντιού, ήταν το μουσικό μέρος. Το κέντρο διέθετε στερεοφωνική εγκατάσταση απίστευτης έντασης σε ντεσιμπέλ, που θα κάλυπτε άνετα τις ανάγκες συναυλίας σε γήπεδο ή προεκλογικής συγκέντρωσης αλλά και μιαν άθλια συλλογή ασμάτων κατάλληλων για σκυλάδικα. Προβλέποντας πως ο θανάσιμος αυτός συνδυασμός θα μας κατέστρεφε όλο το γλέντι, συνεννοήθηκα με τον Χρήστο και με την άδειά του, παρά τις αντιρρήσεις του καταστηματάρχη, που είχε σε μεγάλη υπόληψη τις κασέτες του και δε μπορούσε να καταλάβει τι σόι διασκέδαση θα γινόταν χωρίς τη μουσική να παίζει στη διαπασών, προχώρησα σε ριζικές αλλαγές. Τα ντεσιμπέλ μειώθηκαν στο επίπεδο της υπόκρουσης, ενώ μετά από εξαντλητική αναδίφηση στο απόθεμα των κασετών επέλεξα μερικές με υποφερτά δημοτικά και νησιώτικα και, περιέργως, κάτι πολύ καλά ρεμπέτικα.

Έτσι μπορέσαμε να φάμε και να πιούμε κουβεντιάζοντας σαν άνθρωποι. Ο παπά Ισίδωρος, που είχε καθίσει απέναντί μου, έπιασε αμέσως κουβέντα μαζί μου. Ήταν ενήμερος (από το Χρήστο;) της έκδοσης του τόμου “το άλας της γης” γιατί με ρώτησε σχετικά. Αποδείχτηκε ότι είχε αρκετές γνώσεις ιστορίας, γιατί ξεκινώντας από τους Πόντιους αναφέρθηκε στους Έλληνες της Μαύρης θάλασσας, από την αρχαιότητα και δώθε.

“Από την Ανατολή είσαι πάτερ;”

“Μπα όχι. Μωραϊτης από τη Γορτυνία, αλλά επειδή πολλοί ενορίτες μου είναι Πόντιοι έκατσα και διάβασα για κείνα τα μέρη”

Από κει και πέρα το γλέντι προχώρησε απρόσκοπτα. Χορτάτοι και σχετικά στο κέφι, από το κρασί που ήπιαμε, αρχίσαμε, εμείς οι τέσσερις πρώτα, να τραγουδάμε σότο βότσε Λοϊζο και σε λίγο μας ακολούθησαν κι οι άλλοι. Περάσαμε στα δημοτικά. Εδώ κυριάρχησε ο παπά Ισίδωρος, που διέθετε φωνή, στεντόρεια μεν αλλά από μουσικής πλευράς πολύ σωστή και γι΄ αυτό παρά την έντασή της, καθόλου ενοχλητική. Σε ορισμένα δημοτικά, όπως το “την κεντημένη σου ποδιά μωρή βλάχα μ’” και η “Παπαλάμπραινα”, έκανε τα τζάμια του κέντρου να τρίζουν. Με προτροπή του Δημήτρη οι Πόντιοι πείσθηκαν και τραγούδησαν μαζί του τη “Λεμόνα” και κάτι μακρόσυρτα κι ακατάληπτα ποντιακά, που είχαν  μια περίεργη επωδό:

γιαρ γιαρ αμάν

τελευταίος δε μπήκε στο τραγούδι κι ο Ρώσος φιλοξενούμενός του   Χρήστου, Σεργκέι Ιβάνοβιτς Γκρομώφ, το όνομα του. Τραγούδησε πολύ σωστά και με ζεστή μπάσα φωνή τα ωραιότατα “Βραδινά γύρω απ’ τη Μόσχα” με υπόκρουση της φυσαρμόνικάς μου. Ύστερα από αυτό ο παπάς μερακλώθηκε, έβγαλε το καλυμαύχι και το ράσο, μένοντας με το σκουρογάλαζο φελόνι, σηκώθηκε, πήρε με το ζόρι τον Χρήστο και τη Ρούλα κι άρχισαν να χορεύουν καλαματιανό. Δεν τα πήγαν καλά. Η Ρούλα ιδίως, χόρευε δράμα. Λες και πατούσε σταφύλια.

Ο παπάς απογοητευμένος κάθισε στη θέση του απέναντί μου. Όπως φαίνεται με είχε πάρει από καλό μάτι.

“Μωρέ Νίκο, νά ΄ξερες πόσο θά ΄θελα να χορέψω τσάμικο αλλά ποιός μπορεί να με κρατήσει. Δε γίνεται τίποτα μ’ αυτή την παρέα, δε φελάτε”.

Δίκιο είχε, γιατί στον τσάμικο, από όλη την ομάδα των χορευτών, πρωταγωνιστεί μεν, με όλα τα σχετικά κόλπα, πήδους και τσαλίμια, ο πρώτος, αλλά ο αφανής ήρωας είναι ο δεύτερος, που αποτελεί το στήριγμα και το εφαλτήριό του. Οι υπόλοιποι απλώς παρακολουθούν, σαλεύοντας στο ρυθμό του τσάμικου. Για να είσαι ο δεύτερος στον τσάμικο θέλει γερά μπράτσα, μεγάλη ευστάθεια και το απαιτούμενο μπόι. Και στην παρέα μας κανείς δεν διέθετε τέτοια προσόντα. Ίσως ούτε ο Ηρακλής αυτοπροσώπως να κατάφερνε να κρατήσει τον παπά χορεύοντα τσάμικο.

Ανάμεσα στα τραγούδια και το χορό συνεχίζαμε τις κουβέντες μας χωρισμένοι σε ομάδες. Με διερμηνέα τον Δημήτρη έπιασα συζήτηση με το Ρώσο. Κάτι δεν πήγαινε καλά εκεί πάνω και ήθελα να μάθω. Μία το Τσερνομπίλ, ύστερα το ναυάγιο του “Ναυάρχου Ναχίμωφ”, κατόπιν το ατύχημα με τον αγωγό φυσικού αερίου, στην Όρσα, που έσκασε την ώρα που περνούσε ένα τραίνο και κάηκαν ένα σωρό παιδάκια. Όλα αυτά έδειχναν ανοργανωσιά και ανευθυνότητα που δεν τις περίμενα από μια τόσο σχεδιοποιημένη οικονομία. Ο Σεργκέι Ιβάνοβιτς ήταν στην αρχή επιφυλακτικός

“Βρισκόμαστε σε μεταβατική περίοδο. Το σύστημα κεντρικού σχεδιασμού, όπως εφαρμοζόταν ως τώρα φαίνεται ότι έχει εξαντλήσει τα όριά του. Αναζητούμε νέους τρόπους λειτουργίας της οικονομίας και αυτό δεν είναι πολύ εύκολο. Μη ξεχνάτε πως υπάρχουν πολλοί που έχουν συνηθίσει να δουλεύουν εκτελώντας απλώς εντολές, που φοβόνται να πάρουν και την παραμικρή πρωτοβουλία. Ύστερα, κλείσαμε εβδομήντα χρόνια ύπαρξης και όσο  να είναι απαιτείται μια ριζική ανανέωση. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, να μη το ξεχνάμε, ενενήντα περίπου χρόνια από την ίδρυσή τους κόντεψαν να διαλυθούν από έναν εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε πέντε χρόνια και στοίχισε χιλιάδες νεκρούς. Εμείς θα το αποφύγουμε αυτό. Πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε”.

Η Μαργαρίτα κι η Λασκαρίνα βάλανε στη μέση την παπαδιά, που τη συμπάθησαν πολύ. Σε λίγο παρατήρησα πως έπαψε να μοιάζει τρομοκρατημένη και άρχισε να φλυαρεί εύθυμα μαζί τους.

Ο παπά Ισίδωρος βλέποντας πως παρατηρούσα τις τρεις γυναίκες, διέκοψε την εγκάρδια συζήτηση που είχε με τον παρακαθήμενο του Αρίστο και μου είπε, κλείνοντας το μάτι

“Μην τη βλέπεις έτσι μινιόν. Το λέει η περδικούλα της. Εξέβαλα εξ αυτής επτά δαιμόνια, που λένε και οι Γραφές”

“Μη μου πεις παπά-Ισίδωρε πως έχετε εφτά παιδιά;”

“Ιερός αριθμός. Ούτε ένα παρακάτω. Απόψε φέραμε μόνο τα μικρά. Ο πρώτος μου γιος υπηρετεί στρατιώτης και οι δυο μεγάλες κόρες μου κάνουν φροντιστήριο”.

“Ο παπάς μας είναι σε όλα μπόλικος”, είπε γελώντας ο Αρίστος.

Το τραβήξαμε ως τις μικρές ώρες της νύχτας. Παρά τις προτροπές της γυναίκας του, που τις διατύπωνε με χαμηλή φωνή,  ξαναβρίσκοντας το τρομοκρατημένο ύφος της, ο παπάς δεν ήθελε ούτε να ακούσει για αποχώρηση. Τελικά βόλεψαν τα κοιμισμένα παιδιά τους σε αυτοσχέδια κρεβάτια, που ο Αρίστος σκάρωσε στα σβέλτα με καρέκλες και παλτά σε μια γωνιά του κέντρου και μείνανε.

Ο Αρίστος, που, όπως έμαθα, ήταν οικοδόμος από τη Μύκονο, επίτροπος της εκκλησίας του Αγίου Κωνσταντίνου και στενός φίλος του παπά, ήταν πραγματικό περιβόλι. Άνθρωπος του κρασιού και του τραγουδιού, ανοιχτόκαρδος και καλαμπουριτζής, έγινε η καρδιά του γλεντιού. Όσο τα παιδιά του παπά ήταν ξύπνια, τα διασκέδαζε με διάφορα ταχυδακτυλουργικά κόλπα, ενώ ήταν πρώτος και καλύτερος στο χορό, μπάλο, συρτό, ικαριώτικο, όλους τους κατάφερνε. Η γυναίκα του η Μαρία, Κρητικιά, μελαχροινή και μπιρμπιλομάτα, του έμοιαζε σε πολλά. Σαραντάρα, που μικρόδειχνε,  εύθυμη και χαριτωμένη, φαινόταν ερωτευμένη ακόμα με τον Αρίστο. Τουλάχιστον αυτό συμπέρανα βλέποντάς τους, καθώς χόρευαν μπάλο, να κοιτάζονται στα μάτια. Με τους Πόντιους δεν άλλαξα και πολλές κουβέντες. Τους είχε αναλάβει ο  Δημήτρης.  Όσο για το Ρώσο, έτρωγε με μεγάλην όρεξη και έπινε τέτοιες ποσότητες κρασιού, που προκάλεσε το  σεβασμό του παπά Ισίδωρου

“Άνθρωπος φάγος και οινοπότης, ο ξένος μας”, μού ’πε, γεμίζοντας του, για εκατοστή ίσως φορά, το ποτήρι.

Δεν ξέρω  αν ο Σεργκέι Ιβάνοβιτς είχε μεθύσει,  με τόσο κρασί που ήπιε. Πάντως κι αν μέθυσε,  έκανε καλό μεθύσι. Χόρεψε μάλιστα γκοπάκ, που έπαιξα με τη φυσαρμόνικά μου, καταχειροκροτηθείς. Μόνο που, μπερδεύοντας με με το Δημήτρη, μετά το χορό, πήρε την καρέκλα του, έκατσε βαρυανασαίνοντας δίπλα μου κι άρχισε να μου αφηγείται στη γλώσσα του, μιαν ιστορία πολύ συγκινητική, όπως τουλάχιστον συνεπέρανα από τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά του, γιατί φυσικά δεν  έβγαλα λέξη.

Το γλέντι είχε φτάσει  στην τελική του φάση, εκεί που τα τραγούδια κι ο σχετικός χαβαλές σταματάνε, οι κουβέντες ξεψυχούν και οι περισσότεροι συμποσιαστές πέφτουν σε περισυλλογή και ρεμβασμό. Από το στερεοφωνικό του κέντρου μόλις ακούγονταν κάτι θαυμάσια του Μάρκου και του Τσιτσάνη, δημιουργώντας μιαν ατμόσφαιρα μελαγχολικής νοσταλγίας.  Ο Δημήτρης τότε μας απάγγειλε τον Μπαταριά του Μαλακάση, που ήταν ότι έπρεπε για την περίσταση. Η Ρούλα μάλιστα δάκρυσε, πράγμα που μου φάνηκε κάπως υπερβολικό.

Κάποτε συναποφασίσαμε να το διαλύσουμε. Ο Χρήστος και η  Ρούλα μας αποχαιρέτησαν  με μιαν εγκαρδιότητα που μας παραξένεψε. Αγκαλιές και φιλιά, λες και δε θα μας ξανάβλεπαν. Ο παπάς, ζαλωμένος με τα τρία από τα τέσσερα κοιμισμένα παιδιά τους και την παπαδιά ξωπίσω του να σέρνει από το χέρι το μεγαλύτερο, μισοκοιμισμένο ακόμα, πήγανε προς το αυτοκίνητό τους, ένα κλειστό φορτηγάκι Φολκσβάγκεν. Ο Αρίστος με τη Μαρία μπήκαν στο δικό τους ημιφορτηγό με την ένδειξη ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΟ και εμείς τραβήξαμε στο αμάξι του Δημήτρη. Με το,  όχι αβάσιμο, επιχείρημα πως ήμασταν μεθυσμένοι, οι γυναίκες δεν άφησαν ούτε το Δημήτρη ούτε εμένα να οδηγήσουμε. Ανάλαβε  η Λασκαρίνα, ως πιο νηφάλια, να  μας μεταφέρει σώους στα σπίτια μας.

Advertisements

128 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 22 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλημέρα!

    Εξαιρετικό, πολύ το ευχαριστήθηκα σήμερα, με τα προηγούμενα είχα χάσει κάπως το ενδιαφέρον.

  2. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο Μπαταριάς και ο Τάκη-Πλούμας εξαιρετικότατα ποιήματα του Μαλακάση, μ’ αρέσουν πάρα πολύ!

  3. spiral architect said

    <i.[..] κι άρχισε να μου αφηγείται στη γλώσσα του, μιαν ιστορία πολύ συγκινητική, όπως τουλάχιστον συνεπέρανα από τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλά του, γιατί φυσικά δεν έβγαλα λέξη. [..]

    Να σε πιάνει στο μπιριμπίρι ο μεθυσμένος και να μην κατέεις είντα λέει, ούτε στον οχτρό σου. 🙄
    (χθεσινή προσωπική εμπειρία)

    Καλή Σαρακοστή συμφορουμίτες. 🙂

  4. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τι γίνεται ρε παιδιά; ούτε ο Γς δεν έσκασε μύτη ακόμα;

  5. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    ωραίο Νίκο, διαφορετικό και ζωντανό το σημερινό.

    …Το κέντρο διέθετε στερεοφωνική εγκατάσταση απίστευτης έντασης σε ντεσιμπέλ….
    Κι έτσι έχουν γίνει πλεόν σχεδόν όλα, κι όχι μόνο εκεί … 🙂 🙂

  6. spiral architect said

    @5: Όπως έγραφε τότε και το Αθηνόραμα της εποχής για κάποιες ταβέρνες «μουσική από κασσετόφωνο». 🙂

  7. cronopiusa said

    ….Ο παπάς, ζαλωμένος με τα τρία από τα τέσσερα κοιμισμένα παιδιά τους και την παπαδιά ξωπίσω του να σέρνει από το χέρι το μεγαλύτερο, μισοκοιμισμένο ακόμα, πήγανε προς το αυτοκίνητό τους, ένα κλειστό φορτηγάκι Φολκσβάγκεν. Ο Αρίστος με τη Μαρία μπήκαν στο δικό τους ημιφορτηγό με την ένδειξη ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΟ και εμείς τραβήξαμε στο αμάξι του Δημήτρη. Με το, όχι αβάσιμο, επιχείρημα πως ήμασταν μεθυσμένοι, οι γυναίκες δεν άφησαν ούτε το Δημήτρη ούτε εμένα να οδηγήσουμε. Ανάλαβε η Λασκαρίνα, ως πιο νηφάλια, να μας μεταφέρει σώους στα σπίτια μας….

    Μα ο Αλέκος τα ‘χει πιει, καλή κυρά

    Μεσοπέλαγα φανάρι
    Ρε μας πήρανε χαμπάρι
    Ποιος το πήγε το σπιτάκι μου μακριά, μακριά

    «Εκρηξη» Ιαβέρη: Ο Έλληνας τρίβλακας οδηγός με κινητό, τσιγάρο και καφέ!

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Πάω να κάνω κάτι δουλειές διότι το βράδυ πετάω για συμπρωτεύουσα.

  9. Γς said

    >Τραγούδησε πολύ σωστά και με ζεστή μπάσα φωνή τα ωραιότατα “Βραδινά γύρω απ’ τη Μόσχα”

    Βραδινά, Μόσχα;

  10. Γιάννης Ιατρού said

    8: Νίκο, όταν ξαναβρεθούμε θύμισέ μου να σου διηγηθώ τι γινόταν το πάλαι ποτέ, όταν ο συγχωρεμένος ο πεθερός μου επισκεπτόταν την κορούλα του που σπούδαζε, … στην συμπρωτεύουσα …. 🙂 🙂 🙂

  11. Γς said

    Κατα το «Τα λέω στην πεθερά για να τ ακούει η νύφη»

  12. Γς said

    10:
    Κι εγώ που ξέχναγα, κι ερχόντουσαν κάτι εμέλια από το UK:

    Μήπως σας διαφεύγει ότι έχετε μία κόρη, που δεν έχει λάβει το έμβσμα του μηνός;

  13. Γς said

    Οχι δεν ετέθη θέμα αλλαγής πλεύσης και διακυβέρνησης του ιστολογίου, κατά τον χτεσινό μυστικό δείπνο.

    Πάντως έγινε σαφές ότι άλλος ένας φέικ Τσαρλ και την κάτσαμε τη βάρκα…

    http://m.eirinika.gr/sites/default/files/styles/article_landscape/public/article/2016-04/katagrafi_33.png?itok=vwaStkAP

  14. Γς said

    6:
    >Όπως έγραφε τότε και το Αθηνόραμα της εποχής για κάποιες ταβέρνες «μουσική από κασσετόφωνο».

    Κι ήταν και μια θεσπέσια μουσική που ακουγόταν, μάλλον από το μαγαζί της παραλίας.

    Ε, θέλει πολύ να τη βρεις;
    Θάλασσα, ήλιος, απαλή μουσική.
    Και τι μουσική! Ελληνικά ορχηστικά κομμάτια, Καραΐνδρου και τέτοια.

    -Ραδιόφωνο είναι; Τον ρωτάω,

    -Ναι. CD. Μου απαντάει.

    Δεν πειράζει. Αρκεί που έχει καλό γούστο.

    -Ποιο CD;

    -Ένα με Βιενέζικα.

    Γαμώ την ατυχία μου!

  15. Παναγιώτης Κ. said

    @8. Στη Θεσσαλονίκη έχεις κάποια παρουσίαση βιβλίου ή κάποια άλλη «επίσημη» εμφάνιση;

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15 Όχι αλλά πίνω και καφέ Μέιλ στο sarantπαπακιpt.lu

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    7. Έχει δίκιο ο Ιαβέρης. Άλλωστε, ο κακός είναι σαφώς λιγότερο επικίνδυνος και καταστροφικός από τον ηλίθιο και ανεύθυνο και κακομαθημένο.
    http://www.efsyn.gr/arthro/ta-aytokinita-den-trelainontai

  18. cronopiusa said

    17

    Ο δάσκαλος Παναγής Δημητράτος και το σπίτι της ΕΠΟΝ

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    18.Μορφή ο Δημητράτος. Μεγάλη αστοχία να μη δώσουν τ’ όνομά του στο 35.

  20. Stella said

    «Εκρηξη» Ιαβέρη: Ο Έλληνας τρίβλακας οδηγός με κινητό, τσιγάρο και καφέ!
    Ιαβέρης, Ο Τσιγαροφοβικός.

  21. sarant said

    20 Πάντως στο δυστύχημα της Λαμίας δεν αναμιχτηκε κανένας τέτοιος οδηγός με κινητό και τσιγάρο.

  22. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Είναι έγκλημα να επιτρέπουν να κυκλοφορούν αυτοκίνητα παραγωγής σκοτώστρες. Η 911 ειδικά ειναι επικινδυνη εξαπανεκαθεν στα χέρια τσοπαναραιων νεόπλουτων

  23. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Είναι έγκλημα να επιτρέπουν τέτοια αυτοκίνητα παραγωγής . Η 911 ειδικά ,ηταν ανέκαθεν το πιο ιδανικό φονικό όπλο στα χέρια νεόπλουτων τσομπαναραιων

  24. Μαρία said

    22
    Τζάμπα πράμα http://www.porsche.com/central-eastern-europe/en/_greece_/models/911/911-turbo-cabriolet/

  25. # 23

    Θεέ των αυτοκινήτων ρίξτου μια καρπαζιά να συνέλθει… ένα αυτοκίνητο που ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει σε τίποτε εδώ και 50 (!) χρόνια -τόσο μπροστά από την εποχή του ήταν- δέχεται κριτική από παντόφλα …

  26. alexisphoto said

    @22:
    Όλα είναι «σκοτώστρες» αν δεν ξέρεις τα όριά τους και πάνω από όλα τα δικά σου.
    Μεγάλη κουβέντα ανοίγουμε.
    Δίκιο έχει ο Ιαβέρης – γι΄αυτό και κάνει ότι καλλίτερο μπορεί μέσα από τη σχολή του.
    Αλλά αυτοί που πάνε να παρακολουθήσουν είανι αρκετά συνειδητοποιημένοι οδηγοί.
    ΟΙ υπόλοιποι απλά δεν ενδιαφέρονται. Φαύλος κύκλος.

  27. Παιδεία δεν υπάρχει στα κυκλοφοριακά κι αυτή αποκτάται σε τρυφερές ηλικίες με την εκμάθηση βασικών κανόνων κυκλοφορίας πεζών και οδηγών. Αλλά αντί να διδάσκονται ο ΚΟΚ, ατομική και δημόσια υγιεινή και τόσα άλλα χρήσιμα τα ταράζουνε στην μυθολογία των Εβραίων και την μεροληπτική ιστορία των Ελλήνων- μόνο νίκες και ισοπαλίες εννοείται, μαύρο σκοτάδι στις ήττες- οπότε βγαίνει ο άλλος στο τιμόνι με ηθικό ακμαίο και ανήθικο ξεχασμένο…

  28. sarant said

    Γράφτηκε ότι τα λάστιχα της Πόρσε ήταν του 2006 -περίεργο…

  29. https://yannis-ioannou.com/2017/02/28/%ce%b1%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%af%ce%b5%cf%82/

  30. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    25. Μείνε στα ψαροκάλαμά σου και στο ζμπάουγκ μπάρμπα….Η 911 είναι σκοτώστρα. Είναι το πιο επικίνδυνο σπορ αμάξι. Δείχνει ευκολοδήγητο ,και γι’αυτό το οδηγάει ο κάθε πικραμένος άσχετος, αλλά είναι διάολος.

  31. # 28

    προφανώς αναγομώθηκαν…από την άλλή πλευρά πόσοι ξέρουν να «διαβάζουν τα λάστιχα¨και πόσοι γνωρίζουν πως απάτητο λάστιχο μετά κάποιο χρονικό διάστημα είναι για πέταμα ή …αναγόμωση ;. κι αν όπως φαίνεται πιθανόν είναι μοντέλο που δεν βρίσκει εύκολα αγοραστή…

  32. Γιάννης Ιατρού said

    Oi γκαμήλες turbo πόσο πιάνουν τελική ρε παιδιά; 🙂

  33. ΚΑΒ said

    Για τον Νικοκύρη που βρίσκεται στη νύφη του Θερμαϊκού.

    http://www.tanea.gr/news/greece/article/5428724/kokkinos-o-thermaikos-apo-to-fainomeno-ths-erythras-palirroias/

  34. Triant said

    25:
    Το παιδί έχει δίκιο. Η πισωκίνητη 911 υπερστρέφει χαρακτηριστικά (μιλάω εκ πείρας) και θέλει ΠΟΛΥ επιδέξια χέρια και κατά προτίμηση άνω των 30 ετών (αν και όταν την δοκίμασα ήμουνα 18 – απλώς είχα άγιο).
    Βέβαια η 4 (τετρακίνητη) υποθέτω ότι έιναι πιό πολιτισμένη, χώρια τα συστήματα αντισπίν.

  35. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    32. Aχ τι γέλιο! Πώς τα λες ατιμούλικο!

  36. Μαρία said

  37. # 30

    Είμαι σοβαρός πσαράς, δεν πιάνω καλάμι στο χέρι μου, άσχετε, ούτε αγοράζω δόλωμα κι εργαλείο που ξαγγιστρώνει τα ψάρια. Μετά τα 180 για κανένα αυτοκίνητο δρόμου δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πως θα ανταποκριθεί σε απότομο στρίψιμο ή φρενάρισμα. Τώρα όλα σχεδόν τα αυτοκίνητα πιάνουν αυτή την ταχύτητα, μα μην ανησυχείς, την δεκαετία του 80 που όργωνα την εθνική λόγω μετάθεσης σκοτωνότουσαν περισσότεροι στην ευθεία της Θήβας (χωρίς διαχωριστική) και αλλού κι ας έπιαναν με το ζόρι τα 100. Συμβαίνει όταν δεν ξέρεις τα όρια του αυτοκινήτου, δεν φταίει αυτό, αλλά όποιος το οδηγεί. Αλλά για να θεωρείς την Πόρσε ευκολοοδήγητη θα πει πως έχεις περάσει ώρες στο τιμόνι της, οπότε η εμπειρία σου μετράει- όπως και στο ψάρεμα…

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προφανώς η 911 είναι σκοτώστρα, ιδίως στα χέρια τρελαμένων πιτσιρικάδων. Αλλά για τους 1.600 νεκρούς και τους 20.000 σακατεμένους ετησίως φταίνε κι άλλα. Πολλά άλλα και κυρίως η πανθομολογούμενη νεοελληνική αφασία. Αν κάτσουμε και γράψουμε όλα τα τρελά που έχουμε δει και ζήσει, είτε ως οδηγοί είτε ως πεζοί, θα ξεπεράσουμε τα χίλια μακροσκελή σχόλια.
    Θα θυμάστε ασφαλώς και τον Γιούρκα τον λεβέντη, τον γκαζιάρη:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=/amp/s/panosz.wordpress.com/2010/01/17/sxoliasths-gioyrkas/amp/&ved=0ahUKEwjj4-fkn7PSAhVGVRQKHUXmCkoQFggYMAA&usg=AFQjCNE9XbcvtDvF8e8cqMWCLrtg1TLZfw&sig2=lDnlc2McdnKXpXSA7xmyvw

  39. ΣΠ said

    Και η Ραχήλ Μακρή, γκαζοφονιάς:
    http://www.thetoc.gr/politiki/article/raxil-makri-eimai-gkazofonias-pou-akouei-pantelidi

  40. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    37. ‘Εχω περάσει πολλές ώρες στο τιμόνι μιας Καρέρα , αλλά είχα τον κοινό νου να την ξεφορτωθώ έγκαιρα. Φχαριστήθηκες τώρα;

  41. # 34

    Οταν πρωτοβγήκε τα περισσότερα αυτοκίνητα ήταν πισωκίνητα κι οι οδηγοί κάπως πιο εξοικειωμένη στην οδήγησή τους, ήταν και πιο χαμηλές οιταχύτητες. Η πισωκίνηση έχει ελαττώματα αλλά και προτερήματα, συνεπώς είναι θέμα συνήθειας και με κανένα τρόπο δεν είναι ευκολοοδήγητη που λέει στο # 30, ειδικά αν έχεις μάθει σ’ ένα μικρό με μπροστινή κίνηση

    Αλλά το δυστύχημα έγινε ευθεία και όχι σε κλειστή στροφή για να είναι θέμα υπερστροφής

  42. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    41. ΔΕΝ ξέρεις και να διαβάζεις, γέρος άνθρωπος! ΔΕΙΧΝΕΙ ευκολοδήγητη, έγραψα. ΔΕΙΧΝΕΙ. Όχι ΕΙΝΑΙ. πφφφ…

  43. 23, … Η 911 ειδικά ,ηταν ανέκαθεν το πιο ιδανικό φονικό όπλο …

    911, το νούμερο της Άμεσης Δράσης για κατεπείγοντα στις ΗΠΑ.

  44. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    33 Τώρα φεύγω για την κόκκινη παλίρροια!

  45. # 40

    Αααα, με συγχωρείς γιατί εγώ μόνο από μια 911S του 68 ξέρω όταν έκανε 5 000 $ με την εργοστασιακή έκπτωση στην Γερμανία, οι Καρέρες δεν είχαν βγει ακόμα και στους δρόμους εδώ μόνο καμιά 914 έβλεπες

  46. Triant said

    41:
    Δεν είναι ανάγκη να είναι κλειστή η στροφή, ιδίως αν αφήσεις το γκάζι – πίστεψέ με.
    Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρωταρχική σημασία έχει η ηλικία. Το τι καγκουριές έκανα μέχρι τα εικοσιλίγο, τις σκέφτομαι και απορώ πως δεν σκοτώθηκα και δεν σκότωσα κανέναν άνθρωπο. Τι καταβάσεις σανίδα (ο σκαραβαίος δεν είχε γκάζια για αναβάσεις) τι παρκαρίσματα με χειρόφρενο, τι μια τούμπα στην Πατησίων (!) μιλάμε για χοντρές μαλακίες.

  47. # 46

    Συμφωνώ αλλά για να προσπεράσεις είναι ελάχιστη στροφή και δύσκολο να αφήσεις το γκάζι, πως να φανεί υπερστροφή, για το συγκεκριμένο ατύχημα μιλάω.

    Περισσότερο και από την ηλικία μετράει η ωριμότητα γιατί άλλο είναι να αγοράσεις μια Πόρσε με χρήματα που έβγαλες κι άλλο να στην κάνει δώρο ο μπαμπάς…βγάζει άλλον χαρακτήρα στην οδήγησή της. Αυτό με την ηλικία των ελαστικών -αν αληθεύει- είναι χαρακτηριστικό επιπολαιότητας που κάποιος πετυχημένος στην ζωή πιτσιρικάς δύσκολα θα την είχε, νομίζω

  48. «ένα μεγάλο ταβλά, τον οποίον ο σερβιτόρος περιέφερε…»
    Στην αρχή νόμισα πως ήταν λάθος αντί ‘ταβάς’, αλλά σύμφωνα με το ΛΚΝ είναι σωστό. Έμαθα μια καινούργια λέξη!

  49. Πέπε said

    48:
    Και ταμπλάς.
    Μου ‘ρχεται να κάνω γιούργια στον ταμπλά με τα κουλούρια.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι Γερμανοί ξηγιούνται γερμανικά. Δεν τους αδικώ:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://protathlima.com/2017/02/28/%25CF%2580%25CF%2581%25CF%258E%25CF%2584%25CE%25B7-%25CF%2586%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AC-%25CE%25B9%25CF%2583%25CF%258C%25CE%25B2%25CE%25B9%25CE%25B1-%25CE%25BA%25CE%25AC%25CE%25B8%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25BE%25CE%25B7-%25CF%2583%25CE%25B5-%25CE%25BF%25CE%25B4%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2582/&ved=0ahUKEwjo0eL0rLPSAhXIOxQKHcI7AEoQFggYMAA&usg=AFQjCNFg6vW5PI7PKm2rgZ4DxqEMBmsouA&sig2=sZLtm38UVvY6Xx8YEu2GvQ

  51. ΓιώργοςΜ said

    Τις προάλλες έγραφα (φοβούμενος πως θα γίνω γραφικός) για ένα δυστύχημα που συνέβη καμμιά εκατοστή μέτρα μπροστά μου, στην Κορίνθου-Πατρών. Πλαγιομετωπική τζιπ με νταλίκα, σε δρόμο με ουσιαστικά μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, με πλαστικά διαχωριστικά στη μέση,όπου τα αυτοκίνητα κινούνται αναγκαστικά με 60-80 χιλιόμετρα την ώρα.
    Ο (μακαρίτης πλέον, θύτης και θύμα πιθανότατα) οδηγός του τζιποειδούς ήταν γνωστός Πατρινός επιχειρηματίας, εξηντάρης αν δεν κάνω λάθος.
    Δυστυχήματα συμβαίνουν συχνά, και όχι μόνο με πιτσιρικάδες. Έχουν βέβαια, όπως ειπώθηκε, τη μερίδα του λέοντος στις μ@@@κίες, δεν είναι μόνο αυτοί, ίσως να μην είναι καν οι περισσότεροι αυτοί.
    Το πρόσφατο γεγονός το συζητάμε κυρίως λόγω της ύπαρξης της εικόνας από την κάμερα ασφαλείας, με τα δευτερόλεπτα εκείνα που μοιάζουν βγαλμένα από ταινία. «Έλα ρε, σιγά μη γίνονται τέτοια, αν χάσει τον έλεγχο, θα πέσει στο μόνο σταματημένο αυτοκίνητο σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων;» θα έλεγα ίσως αν το έβλεπα στο σινεμά.

    Ο λόγος, ή μάλλον οι λόγοι, που συμβαίνουν τόσα πολλά και τόσα εύκολα ν’ αποφευχθούν δυστυχήματα είναι ένας κακός συνδυασμός από κακής ποιότητας αυτοκίνητα, κακής ποιότητας οδόστρωμα, υψηλή ταχύτητα κλπ αλλά κυρίως η κακή ποιότητα των οδηγών.
    Όταν οδηγείς ένα παλιό αυτοκίνητο, με φθαρμένα λάστιχα, σε βροχή και δρόμο χωρίς καλή ορατότητα, μπορείς ακόμη να είσαι ασφαλής αν πηγαίνεις με 30 χιλιόμετρα την ώρα σε δρόμο που το όριο είναι 50.
    Ή μπορεί ν’ αποφασίσεις να μην οδηγήσεις, αν ο συνδυασμός της φυσικής σου κατάστασης και των λοιπών συνθηκών δεν είναι ασφαλής.
    Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν γνώση και ωριμότητα που πρέπει να εμπεδωθεί με πολλούς τρόπους:
    -Με τη διδασκαλία της οδικής συμπεριφοράς στο σχολείο.
    -Με τη διδασκαλία της οδικής συμπεριφοράς από τους γονείς, που για χρόνια είναι το πρότυπο των παιδιών τους.
    -Με τις απαιτητικές εξετάσεις για άδεια οδήγησης.
    -Με συνεπή, συχνή αστυνόμευση, ώστε να είναι αδύνατο να κάνεις πάνω από δύο παραβάσεις χωρίς να σε τσιμπήσουν.

    Εδώ δε συμβαίνει τίποτε από τα παραπάνω. Έτσι, έχουμε και θα έχουμε, την παρανοϊκή αυτή κατάσταση στους δρόμους.

    Δεν ξέρω αν η δημοσιότητα του τελευταίου συμβάντος ξυπνήσει κάποιους και γίνει προσπάθεια να ισιώσει κάτι από τα στραβά. Δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου αισιόδοξος.

  52. Ρε τι βλέπω στα πέρα δώθε?.. Κάτι μου θυμίζει 🙂 αλλά η πηγή δεν γράφεται… Λέει κάτω κάτω πηγή αλλά ποια νάναι άραγε.

    Καλά, πλάκα έχει και η αρίθμηση των λέξεων. Όλες 1. Όπως λέγανε στο χωριό μου «Ένας εγώ, ένας. Κι ένας εσύ, ένας. Και μια η μάνα μου, ένας…»

  53. Περί των ελαστικών της Πόρσε: όχι μόνο ήταν του 2006 αλλά ήταν και χιονολάστιχα, καθώς οι συχωρεμένοι πιτσιρικάδες έρχονταν απ΄την Αράχωβα, μετά συγχωρήσεως. Τα χιονολάστιχα τα φοράς λίγες βδομάδες το χρόνο κι έτσι λογικό είναι να μην έδειχναν φθαρμένα. Όμως είχαν αποπολυμεριστεί από τον χρόνο. Κι, έτσι κι αλλιώς, τα χιονολάστιχα δεν είναι για ταχύτητες άνω των 150 χ.α.ω., πόσο μάλλον για 300!

  54. leonicos said

    Υπέροχο το κείμενο

    Σήμερα το πρωί επέστρεψα από το ονειρικό Μπρασόφ, τύφλα να έχει η Μπρυζ

    Έμπλεξα με ρουμάνους, όχι όμως εθνικιστές

    Διαβάζω το Λάθη στη χρήση της γλώσσας μας της κας Ιωάννας Παπαζαφείρη. Πολλά σωστά αλλά και πολλά απαράδεκτα. Λεπτομέρειες προσεχώς

    Τελικά, για πέστε μου τι γίνεται με το κάθομαι. Κάθομαι σε αναμμένα καρφιά.

    Παλιά διέκρινα κάθομαι και καθίζω. Κάθισα τον άλλον κάτω, κάθησα ο ίδιος.
    Στον Μπαμπ είδα ότι τα θέλει όλα με η
    Εδώ, ο πατήρ ΣΣ τα θέλει με ι
    Μπορείτε να με ξεμπλέξετε, να μην ψάχνομαι;

  55. Νίκος Μαστρακούλης said

    43: «911, το νούμερο της Άμεσης Δράσης για κατεπείγοντα στις ΗΠΑ.»

    Και 9/11 η 11η Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ.
    Τυχαίο; 🙂

  56. ΣΠ said

    54
    Από παλιά είχα μάθει όλα τα «κάθισα» με ι. Έτσι τα έχει και το ΛΚΝ:
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9&dq=

  57. leonicos said

    Σχολιάστηκε μέχρι τις ρουμάνικες ειδήσεις, ίσως λόγω του βίντεο, που έχει κάνει το γύρο του κόσμου.

    Από ατυτοκίνητα ξέρω κάτι περισσότερο απ’ ό,τι για αεροπλάνα.

    Ξέρω να οδηγώ, να γκαζάρω / φρενάρω, να κουναω τους υαλοκαθαριστήρες (από μέσα, δεν βγαίνω έξω), να ρυθμίζω τους καθρέφτες και το κάθισμα, να πετάω τα παπούτσια οδήγησης της Φωτεινής πίσω (πάντα αλλάζει για να μη χαλάει τα τακούνια της πίσω), ν’ ανάβω τα φώτα, μεγάλη σκάλα και μικρή, να βάζω το αρκουδίσιο, να το σβήνω, και το ραδιόφωνο.

    Μια φορά έβαλα και νερό στο ψυγείο. Την επόμενη που χρειάστηκε, άλλαξα αυτοκίνητο.

    Ξέω να πηγαίνω και στο βενζινάδικο.

    Δεν ξέρω να το πλένω. Κάποτε ήξερα ν’ αλλάζω και ρόδα. Τώρα….

  58. leonicos said

    Αύριο θα με μαλώσει ο Πέπε

    Λείπω καιρό, και είχατε Χρηστίδη προ ημερών.

    Πώς να σωπάσω;

  59. leonicos said

    Καλά να είναι, να με μαλώνει

  60. Μαρία said

    Συμπλήρωσε ακόμη ότι ήταν θέλημα της Παναγίας αυτό που συνέβη, ότι «δεν φταίει το παλικάρι, ήταν κοπεί το νήμα της ζωής κι εκείνου και της οικογένειάς μου». http://www.documentonews.gr/article/troxaio-ohba-to-hthele-h-moira-den-ftaiei-o-odhgos-ths-porsche-leei-o-tragikos-pateras-video

  61. Γιάννης Κουβάτσος said

    60. Φταίει η Παναγία, περατζάδες από μικρόφωνο σε μικρόφωνο, φέισμπουκ, άλλες γενιές, άλλη εποχή, γερνάω, μαμά, δεν τα καταλαβαίνω όλα αυτά…

  62. 60, 61 Τάχει κάψει ο φουκαράς. Και τον ξεζουμίζουν τα κωλοκάναλα.

  63. Μαρία said

    61, 62
    Ούτε εγώ καταλαβαίνω πώς ένας άνθρωπος μετά απο ένα τέτοιο σοκ μπορεί και εμφανίζεται στα κωλοκάναλα. Άμα γερνάς εσύ, εγώ είμαι με το ένα πόδι στον τάφο.

  64. 63 Δυστυχώς, δεν πρέπει να παραβλέπουμε τη δύναμη των ΜΜΑ, που λέει κι ο Λάμπρος. Άμα μια ζωή βλέπεις καθημερινούς πολίτες να βγαίνουν στην κάμερα, όταν (χτύπα ξύλο!) έρθει η δική σου στιγμή για 15΄λεπτά διασημότητας, δεν το πολυσκέφτεσαι.

  65. Γς said

    56:

    Κι μια βάρκα που κάθεται

  66. Έλα να ξαλεγράρομε λιγάκι

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    62, 63: Η γενιά της ιδιωτικής τηλεόρασης, του Κλικ, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τα νέα ήθη…Όλα να τα «μοιραζόμαστε» με τους «φίλους» και να παίρνουμε λάικ.

  68. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειὰ χαρὰ κι ἀπὸ μένα. Ὡραῖο καὶ τὸ σημερινὸ κι ἄς μήν ἔχει σασπένς. Μ’ ἀρέσει ἠ περιγραφὴ τοῦ γλεντιοῦ. Δίνει τὸ στίγμα τοῦ χώρου καὶ τῆς ἐποχῆς. Μπερεκέτια. Καλὸ καὶ ἄφθονο φαΐ κι ἐκκωφαντικὴ μουσικὴ ποὺ δέν ἀκούγεται (συνήθως σκυλάδικα καὶ σκυλοδημοτικὰ). Μνῆμες ἀπὸ γάμους τῆς ἐποχῆς ποὺ πήγαινα ἀπὸ ὑποχρέωση. Μετὰ ἦρθαν τὰ νεοπλουτίστικα στὸ κτῆμα τάδε μὲ μπουφὲ δίπλα στὴν πισίνα σαμπάνιες, τοῦρτες καὶ χολυγουντιανὴ εἴσοδο τῶν νεονύμφων.

    Νικοκύρη, ρίξε μιὰ ματιὰ στὸ ηλεταχυδρομεῖο σου.

  69. Γς said

    57:

    Ν αλλάζεις με την Φωτεινή εν κινήσει, ξέρεις;

    Εννοώ τιμόνι. Αλλά τώρα βλέπω ότι έγραφες για τακούνια.

    Εστω.

    Ξέρεις ν αλλάζεις γόβες;

  70. 68 «Μετὰ ἦρθαν τὰ νεοπλουτίστικα στὸ κτῆμα τάδε μὲ μπουφὲ δίπλα στὴν πισίνα σαμπάνιες, τοῦρτες καὶ χολυγουντιανὴ εἴσοδο τῶν νεονύμφων.» Και, προσφάτως, τα γαμοdrone να περνάνε πάνω απ’ το κεφάλι σου!

  71. Α, Νικοκύρη, στην Καλαμάτα πρόκανες να πάς στο σιδηροδρομικό μουσείο;

  72. Γιάννης Ιατρού said

    Γενικά, πρός γνώση και συμμόρφωση

  73. Στην ίδια ευθεία της Θήβας έχω «τελικιάσει» κι εγώ:

    117,2 χ.α.ω. με το GPS! Το έρ’μο το Niva έτριζε ολάκερο.

  74. Λεύκιππος said

    ‘Όταν ο πόνος σε ξεπερνάει, οποιαδήποτε συμπεριφορά είναι αποδεκτή. Όταν η οδύνη ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα, δεν μπορεί να κριθεί πια, με ανθρώπινα μέτρα. Επειδή έχω ζήσει παλιά, κάτι παρόμοιο.

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αποδεκτή, ε; Μπορεί, Λεύκιππε. Να μένεις αμίλητος ή να χτυπιέσαι, το νιώθω. Τα μικρόφωνα, τα φέισμπουκ, όχι…Τέλος πάντων, όπως νιώθει ο καθένας…

  76. Λεύκιππος said

    75 Γιάννη, δεν μπορείς -κυριολεκτώ- να πιστέψεις ότι αυτό που ζεις είναι πραγματικό. Τι άλλο να πω;

  77. Alexis said

    “Βρισκόμαστε σε μεταβατική περίοδο. Το σύστημα κεντρικού σχεδιασμού, όπως εφαρμοζόταν ως τώρα φαίνεται ότι έχει εξαντλήσει τα όριά του. Αναζητούμε νέους τρόπους λειτουργίας της οικονομίας και αυτό δεν είναι πολύ εύκολο. Μη ξεχνάτε πως υπάρχουν πολλοί που έχουν συνηθίσει να δουλεύουν εκτελώντας απλώς εντολές, που φοβόνται να πάρουν και την παραμικρή πρωτοβουλία. Ύστερα, κλείσαμε εβδομήντα χρόνια ύπαρξης και όσο να είναι απαιτείται μια ριζική ανανέωση. Οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, να μη το ξεχνάμε, ενενήντα περίπου χρόνια από την ίδρυσή τους κόντεψαν να διαλυθούν από έναν εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε πέντε χρόνια και στοίχισε χιλιάδες νεκρούς. Εμείς θα το αποφύγουμε αυτό. Πιστεύω πως θα τα καταφέρουμε”.

    Θαύμα! Σχεδόν δεκατρείς ώρες στον ουρανό του διαδικτύου και ούτε μια κουβέντα περί υπαρκτού, πατερούλη, αναθεωρητισμού κλπ.
    Ας όψεται η Πόρσε του θανάτου.
    Λείπει και ο καθ’ ύλην αρμόδιος…

  78. cronopiusa said

  79. Alexis said

    Μού έκανε κι εμένα τεράστια εντύπωση ο τρόπος που μίλησε ο σύζυγος και πατέρας της τραγικής οικογένειας.
    Δεν ξέρω να σας πω αν ήταν θετική ή αρνητική. Τα συναισθήματα είναι ανάμικτα…

    Νομίζω ότι το δυστύχημα αυτό, μαζί με εκείνο που είχε συμβεί πριν από είκοσι τόσα χρόνια, με το αεροπλάνο που έπεσε πάνω στο σπίτι και σκότωσε τη μαθήτρια, είναι από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις όπου ισχύει 100% το » βρέθηκε στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή» ή αν θέλετε «όπου του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει»

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    Άντε να σπρώξω κι εγώ να αλλάξει η ατζέντα, στεναχωριέμαι με θλιβερά γεγονότα.

    “Ξέρεις τι βλέπω; Αυτός ο συμμορίτης, κει πάνω που πήγε, έγινε πιο καπιταλιστής κι από μένα. Αυτά να τα βλέπεις εσύ κι ο μπάρμπας σου και να βάλετε μυαλό”.

    Μούτρο ο Βελής, τα λέει χύμα! Τ’ ακούτε κάποιοι;

  81. Γιάννη Μαλλιαρέ (52), η λέξη «πηγή» στο τέλος-τέλος είναι λινκ, που αν το κλικάρεις σε οδηγεί στο άρθρο του Νικοκύρη. Μπορούσαν πάντως οι Χριστιανοί να το βάλουν με τρόπο που να φαίνεται!

  82. 81 Α!!!! Δεν μου πήγε καθόλου ο νους, αφού είναι τελείως ίδια τα γράμματα…
    Ευχαριστώ.

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αυτοί δεν έψαχναν Συριζαίους στο δυστύχημα με το σκάφος στην Αίγινα; Ουαί υμίν και τα ρέστα…
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.sdna.gr/politiko-deltio/politiki/article/302159/o-adonis-ta-xonei-stoys-aristeroys-meta-tragiko-dystyxima&ved=0ahUKEwiZ0K2-47PSAhUIHxoKHTV4BXAQFggYMAA&usg=AFQjCNGDGA1n_wXYfXrgsHWZDwsjb3_AbQ&sig2=9F0Gbfv8x0yLbptqHg7T4w

  84. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα -τώρα από Θεσσαλονίκη!

    52-81 Το άρθρο αυτό το είχα βάλει αρχικά στο Λεσβιακό ημερολόγιο

    71 Μουσείο όχι, στο πάρκο σιδηροδρόμων πήγα. Λέμε το ίδιο; Μάλλον. Καλό ήταν.

  85. Γς said

    Τώρα καταλάβατε πόσο σωστός πατήρ είμαι που δεν τους αγόρασα Πόρσε.

    [Το χιούμορ, το μπλακ, που έρχεται μόνο του σε σκληρές στιγμές]

    BMW ο μεγάλος, που δεν το έχω δει, στην Γερμανία, Σμαρτ η κόρη μου, Opel, Astra ο μικρός. Που αγόρασαν μόνοι τους, μάλιστα.

    Και που ήταν εκείνη η εποχή που είχα απαγορεύσει να λένε λέξεις που άρχιζαν από Μ.
    Μηχανή, μοτοσυκλέτα, μηχανάκια κλπ;
    Είχαν κι έχουν κι απ αυτά.

    Αλλ ευτυχώς την τρέλα μου δεν έχουν

    😉 😦

  86. 55,
    Δεν νομίζω! 🙂

  87. 48, ταβάς/ταβλάς

    Κι εγώ την έχω την απορία για ταβάς ή ταβλάς.

    Επίσης υπάρχει η παροιμία
    «Δυο άτια σ’ έναν ταβλά δεν κάνουν»*
    όπου ταβλάς σημαίνει μάλλον στάβλος.

    ______________
    * …όπου το Γκουγκλ μού βγάζει
    «Did you mean: δυο μάτια σ’ ένα ταβλά»

  88. Γς said

    87:

    Να και η παρόμοια «τορβάς».

    Είναι και στο όνομα μιας ταβέρνας που πάμε συχνά. Και το έψαξα

    Λέει λοιπόν ότι Τορβάς είναι
    ¨
    α) το γνωστό ταγάρι, τσάντα, κατασκευασμένη από πανί ή μαλλί.

    β). Ταΐστρα που χρησιμοποιείται για διάφορα οικόσιτα ζώα

    Και φοβάμαι ότι η ταβέρνα μας κολλάει στο δεύτερο:

    Την ταΐστρα ημών των οικοσίτων …

  89. # 75

    Με τον πολύ πόνο βλέπεις και μαθαίνεις άλλα πράγματα, όπως ακριβώς ο εκπαιδευτικός όταν αποκτήσει δικά του παιδιά αλλάζει χαρακτήρα μέσα στην τάξη.

  90. Γς said

    Και ξαφνικά 50 χρόνια πίσω..

    Νίκος Γιούτσος:
    «Πρέπει να στηρίξουμε την Ομάδα!»

    Εμπαινε Γιούτσο!

    Κι έχεις και τον άλλο που απέλυσε χτες τον Χουάν Ραμόν Μπουμλή, ουπς, Ρότσα!

    Φόρτσα Ρότσα!

  91. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    83. Mα τόσο ξεφτίλας πια; Ακόμη και σ’αυτό «πολιτική» εκμετάλευση; Kι όσο σκέφτομαι ότι θα βρεθούν αρκετές δεκάδες χιλιάδες ΜΑΛΑΚΕΣ να τον «τιμήσουν» με την ψήφο τους…φουντώνω ! 😦

  92. cronopiusa said


    Νίκος Μπογιόπουλος: Περί λασπολόγων, σκουληκιών και όρνεων

  93. sarant said

    87 Στάβλο ή υποσύνολο αυτού; δεν την ήξερα την παροιμία.

  94. Πέπε said

    @48, 49, 87 κλπ. (ταβλάς):

    Προφανώς σχετίζεται με την τάβλα, την tabula, κλπ., ενώ με τον ταβά μόνο συμπτωματικά μοιάζει. Απ’ όσο ξέρω, ο ταβλάς είναι μάλλον ξύλινος και χρησιμοποιείται για να φορτώνεις πράγματα και να τα μεταφέρεις (στο κείμενο πιάτα, στο στιχάκι κουλούρια), ενώ ο ταβάς είναι ταψί, τον βάζεις στον φούρνο.

  95. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    94.Στὰ τούρκικα tava εἶναι τὸ τηγάνι. (https://www.seslisozluk.net/en/what-is-the-meaning-of-tava/)

  96. Γς said

    95:

    Ταβέ α λα Τούρκα.

    Πως λέμε πανέ αλ’ ανγγλαίζ …

    [πλάκα κάνω]

    Και τίποτα για τον τορβά του #88, ε;

  97. Γς said

    Ως ανακριβής ελέγχεται η πληροφορία που κυκλοφορούσε στο παρελθόν ότι τα Ηπειρώτικα κεφάλια απέκτησαν πλατύ σχήμα για να στέκει καλύτερα επάνω τους ο ταβάς με τα κουλούρια.

    Ο Αθεόφοβος

    http://atheofobos2.blogspot.gr/2008/06/blog-post_11.html

  98. Γς said

    Ερχεται!

    Την ακούτε;

  99. Ακριβώς (97), «ο ταβάς με τα κουλούρια». Έτσι το ήξερα κι εγώ. Ήξερα βέβαια και τον ‘φασουλοταβά’, αλλά υπέθετα ότι είναι η ίδια πλατωνική 🙂 ιδέα, είτε σε ξύλινη είτε σε μεταλλική εκδοχή.

  100. Υπάρχει και ο κυπριακός ταβάς, δημοφιλής σε ταβέρνες, όπως και ινδικός, επίσης δημοφιλής σε ινδικά εστιατόρια.

  101. 93,
    Σωστά, μάλλον ο χώρος του στάβλου για ένα ζώο.
    Πιθανόν Box ή Stall, αλλά δεν ξέρω τον αντίστοιχον όρο στα Ελληνικά.

  102. 99, … «ο ταβάς … πλατωνική 🙂 ιδέα, …

    Ε, αυτό αξίζει από εύφημο μνεία και πάνω! 🙂

  103. # 101

    στον ιππόδρομο μποξ τα λένε και στα ελληνικά

  104. 101 παχνί

  105. Μαρία said

    99
    ταβάς με τα κουλούρια! Να σου κάνει φροντιστήριο η γυναίκα σου 🙂
    Άλλος ο tabla με τα κουλούρια κι αυτός που βάζουμε κάτω απ’ τη σόμπα, άλλος ο tava του φασουλο(ν)ταβά κι άλλος ο νταβάς/νταβατζής.

  106. ΚΑΒ said

    Και παραλίγο να μας έρτει ταμπλάς.

  107. Μαρία said

    106
    🙂 Cadırımın üstüne şıp dedi damladı https://www.youtube.com/watch?v=63mAMDhvKxY

  108. Μαρία said

  109. Σαφώς λιγότερες κινήσεις οχημάτων, σχετικά περισσότερα θύματα.
    Και πού να βρεις λεφτά για λάστιχα και σέρβις της προκοπής.

  110. ΓιώργοςΜ said

    108,109
    Οι κινήσεις οχημάτων είναι περισσότερες, αλλά η αναλογία συμβάντων χειρότερη:
    2016 2017
    860212 882066 κινήσεις οχημάτων
    ανά εκατομμύριο κινήσεων οχημάτων :
    8,13 13,6 νεκροί
    8,13 9,06 σοβαρά τραυματίες
    132,5 143,9 ελαφρά τραυματίες

    (δεν ξέρω να βάζω πίνακες, να με συμπαθάτε αν δε φαίνονται σωστά)

    Δεν ξέρω αν είναι στατιστικά σημαντικές οι διαφορές (νομίζω πως δεν είναι), ούτε αν σχετίζονται με τις κινήσει οχημάτων. Θυμάμαι μια ανάλυση σε μια εκπομπή παλιά, όπου προέκυπτε πως οι θάνατοι από τροχαία σε μια έξοδο είναι αυτοί που αναλογούν στη δεδομένη μονάδα χρόνου.

    [Ιατρού mode off] 🙂

  111. Δίκιο έχεις, εγώ βιάστηκα να μιλήσω. Καλά το έκανες.

  112. Γιάννης Ιατρού said

    110: Γιώργο, καλύτερα να σου βγει το μάτι που λένε …. 🙂 🙂

    Παίζει ρόλο κι ο καιρός. Φέτος (εδώ στην Αττική) ήταν κάπως βροχερός το τριήμερο με την καθαρά δευτέρα. Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω το 2016 ήταν καλύτερος.

    Οι Θεσσαλονικείς φαίνεται να κινήθηκαν λιγότερο, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Την είχαν κάνει προφανώς πρίν το τριήμερο και δεν τους έπισαε η καταμέτρηση (βλ. έξοδοι <> είσοδοι)… Το τριήμερο έχει γίνει τετραήμερο (ή και πενθήμερο) 🙂

    Γενικά πάντως δεν είναι και πολύ μεγάλες οι διαφορές, συμπέρασμα: Αδιόρθωτοι ….

  113. # 104

    παχνί είναι το μέρος άχυρο που βάζουν την τροφή για το άλογο, νομίζω

  114. spiral architect said

    Γιατί οι πλούσιοι έχουν λιγότερη ηθική – Βλέπουν την απληστία σαν κάτι καλό – Time magazine

  115. spiral architect said

    @23: Πριν δυο χρόνια στη Λεωφόρο Πεντέλης στα Μελίσσια μού κλάταρε το εμπρός δεξί λάστιχο του Ίμπιζα από χαμηλωμένο καπάκι υπονόμου. Πήγαινα με 50, βία 60km/h, το αυτοκίνητο γύρισε 90 μοίρες πλαγιολισθαίνοντας για καμιά δεκαριά μέτρα και γω έχασα τη λαλιά μου. Ευτυχώς δεν έγινε κάτι συνταρακτικό πέραν του ότι πήγα διακόσια μέτρα παραπάνω με σκασμένο λάστιχο σε ένα βουλκανιζατέρ και έβαλα ένα ρετάλι λάστιχο, μέχρι να τ’ αλλάξω όλα λίγες βδομάδες μετά

    Το 70% των αυτοκινήτων παραγωγής φτηνά ή ακριβά, κορεάτικα ή γερμανικά, «απλά» ή supercar έχουν τελική ταχύτητα ίση ή μεγαλύτερη των 200km/h. Οπότε μην το ψάχνετε, από τεχνικής πλευράς οδηγούμε (όσοι οδηγούμε) αυτοκίνητα-φονικά όπλα. Αν λοιπόν το Ίμπιζα, το Κία ή η Καρέρα είναι φονικά όπλα εξαρτάται από την εμπειρία μας, το μυαλό μας και ίσως από κάποιους αστάθμητους παράγοντες.

    Την υγειά μας να’ χουμε. 🙂

  116. Γς said

    Καλό βόλι, ουπς, λάστιχο!

  117. Avonidas said

    Καλημέρα.
    Μαθαίνω τα πάντα με καθυστέρηση εδώ στα ξένα. Διαβάζοντας για το δυστύχημα με την πόρσε, θυμήθηκα αυτό το άρθρο στο ιστολόγιο, προ 4ετίας:

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/01/29/autos/

    Καθαρή Δευτέρα του 1907… τελικά τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτό τον έρμο τόπο 😦

  118. cronopiusa said

    Ο Βακάκης (Mr. Jumbo) πενθεί απολύοντας.

  119. 115, … μού κλάταρε το εμπρός δεξί λάστιχο του Ίμπιζα από
    χαμηλωμένο καπάκι υπονόμου. …

    Υπονόμευση
    οδικής ασφάλειας.

  120. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε σείς, αυτή η περιπτερού, η κυρία Μητσιμπόνα (κόρη του Γιώργου Μητσιμπόνα, του διεθνούς ποδοσφαιριστή που πέρασε από την ΑΕΛ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό) πως μας ξέφυγε ;;;; 🙂 🙂

    Η κόρη του αδικοχαμένου Γ. Μητσιμπόνα ξεσπά: «Βαρέθηκα να μιλάτε για την Porsche… μην κρίνετε»

    (άνοιγμα λίκνου με δική σας ευθύνη) 🙂

  121. nikiplos said

    Η μλκ δεν χρειάζεται ούτε ειδικό αυτοκίνητο, ούτε ειδικές συνθήκες… χρόνια πριν, ανέβαινα την Καλλιρόης τρικάβαλος (και πριν πείτε καμιά κακιά κουβέντα, ήταν η μητέρα μου και μια θειά μου) και έτσι πήγαινα σιγά, για να γλυτώνω την γκρίνια… Η Καλλιρόης έχει μιαν ανισόπεδη που περνάει κάτω από τη Συγγρού… Οι γύφτοι είχαν κλέψει τη μία σχάρα και είχαν αφήσει την άλλη. Εγώ πήγαινα σιγά, έτσι στην δεξιά πλευρά του ρεύματος ανόδου σχάρα δεν υπήρχε, κακός φωτισμός κλπ, ευτυχώς η Beneton (Yamaha XT 89 μοντέλο για τους αδαείς) δεν μάσησε στο μπροστινό, και το πισινό πήρε όλους τους κραδασμούς, δεν πέσαμε (πηγαίναμε σιγά) τη σκαπουλάραμε με ένα λάστιχο…

    Την επομένη διάβασα (από περιέργεια αλλά μόνο στα ψιλά) για δυό νέους νεκρούς στο σημείο εκείνο…

    Πάμε γι´ άλλα… ή πάμε γυάλα…
    (υπάρχει άρθρο? ερώτηση κάνω)

  122. Μαρία said

    120
    Επίσης, μια συμβουλή προς τους διαδικτυακούς θαυμαστές: σταματήστε να κάνετε στο κορίτσι χιλιάδες αιτήματα φιλίας, αναγκάστηκε να «κλειδώσει» το προφίλ του…http://www.tribune.gr/greece/news/article/75052/polina-mitsimpona-oreoteri-peripterou-pou-egine-apolito-viral.html

  123. Μαρία said

    120
    Να προσέχετε http://www.koutipandoras.gr/article/breohke-nekros-katw-apo-6-tonoys-periodikwn-porno-fwto

  124. sarant said

    121 Άρθρο για το «παμε γι’ άλλα»; Δεν υπάρχει.

  125. Γιάννης Ιατρού said

    122: Μαρία, πάντα ενήμερη!! 🙂
    123: Είναι αυτό που λένε, πλακώθηκε στο διάβασμα 🙂

  126. Έπρεπε να διαβάσει κάτι πιο ελαφρύ! 🙂

  127. Souitonios said

    Εξ ού και Hamsi Tava (Γαύρος στο Τηγάνι) https://www.google.gr/search?q=Hamsi+Tava&client=firefox-b&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ved=0ahUKEwj7n57RzMnSAhUL1hQKHfRfAkgQsAQIGQ&biw=1280&bih=589

  128. Μαρία said

    http://www.efsyn.gr/arthro/26000-eyro-kai-se-36-atokes-doseis-gia-ti-zoi-toy-solona
    Σε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 7 ετών και αφαίρεση της άδειας οδήγησης για 6 μήνες καταδικάστηκε από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών ο 38χρονος Λ.Λ., υπαίτιος του τροχαίου με εγκατάλειψη, από το οποίο έχασε τη ζωή του ο 15χρονος Σόλων Καρυδάκης τον Δεκέμβριο του 2009 στη λεωφόρο Κηφισίας, στο ύψος του Ψυχικού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: