Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μηνολόγιον Μαρτίου και πάλι

Posted by sarant στο 1 Μαρτίου, 2017


Το Μηνολόγιο, που το δημοσιεύω εδώ στις αρχές κάθε μήνα (συνήθως, αλλά όχι πάντα, την πρώτη του μηνός), ήταν ιδέα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ο οποίος αρχικά το δημοσίευε στο περιοδικό Φιστίκι, που έβγαζε επί πολλά χρόνια στην Αίγινα. Στο εδώ ιστολόγιο, το Μηνολόγιο άρχισε να δημοσιεύεται τον Οκτώβρη του 2010 και βέβαια μέσα σε 12 μήνες έκλεισε τον κύκλο. Τότε, αποφάσισα να εξακολουθήσω να το δημοσιεύω στις αρχές κάθε μήνα, επειδή έχει γίνει το σταθερό σημείο αναφοράς που ενημερώνεται συνεχώς με δικά σας σχόλια μέσα στη διάρκεια του μήνα, σχόλια που συνήθως αφορούν επισήμανση ημερομηνιών, αν και κυρίως αγγελτήρια θανάτων.

Οπότε, συνεχίζω τις δημοσιεύσεις όσο θα υπάρχει ενδιαφέρον, προσθέτοντας πάντοτε δικές σας προτάσεις από πέρυσι. Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

Να επισημάνω ότι δυο από τις μέρες του μήνα (23 και 29 Μαρτίου) τιμούν γεγονότα του οικογενειακού μας μικροκόσμου. (Και για να προλάβω ερωτήσεις, ο Χαράλαμπος Κανόνης ήταν γεωπόνος της Αγροτικής Τράπεζας και αδελφικός φίλος του παππού μου, που μαρτύρησε στη Χίο στις 29 Μαρτίου 1948, στα τριανταεννιά του χρόνια).

 

Τε  1 Ανακάλυψις της ραδιενεργείας υπό Ερρίκου Μπεκερέλ
Πε 2 Γενέσιον Αντωνίου Βιβάλντι
Πα  3 † Νικολάου Γκόγκολ
Σα 4 Γενέσιον Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη
Κυ 5 Σωκράτους του φιλοσόφου θανάτωσις
Δε 6 Μιχαήλ Αγγέλου. Και του Κιλελέρ.
Τρ  7 Αριστοτέλους του Σταγειρίτου θανή
Τε  8 Παγκόσμια ημέρα των γυναικών
Πε  9 Αναξαγόρου του φιλοσόφου
Πα 10 † Γεωργίου Ζαμπέτα
Σα 11 Ρωμαίου και Ιουλιέτας
Κυ 12 Άννας Φρανκ τελευτή εν τω στρατοπέδω και Σταύρου Κουγιουμτζή θανή
Δε 13 † Ίβο Άντριτς
Τρ 14 Κοίμησις Καρόλου Μαρξ
Τε 15 Γενέσιον Αγγέλου Σικελιανού, του υψιπετούς
Πε 16 † Μοδέστου Μουσόργκσκι του μουσουργού
Πα 17 Του Εθνικού Θεάτρου
Σα 18 † Οδυσσέως Ελύτη
Κυ 19 Ταφή Ανδρέου Κάλβου  «είναι γλυκύς ο θάνατος μόνον όταν κοιμώμεθα εις την πατρίδα»
Δε 20 †Κοίμησις Ισαάκ Νεύτωνος
Τρ 21 Παγκόσμια ημέρα ποιήσεως αλλά και εαρινή ισημερία.
Τε 22
† Ιωάννη Βόλφγκανγκ Γκαίτε
Πε 23 Άχθου Αρούρη, του αγνώστου ποιητού
Πα 24 † Αδαμαντίου Κοραή
Σα 25 Της Ελληνικής Επαναστάσεως
Κυ 26 † Λουδοβίκου φαν Μπετόβεν
Δε 27 Παγκόσμια ημέρα θεάτρου
Τρ 28 Δημώνακτος του φιλοσόφου
Τε 29 Μαρτύριον Χαραλάμπους Κανόνη εν Χίω
Πε 30 Νικολάου Μπελογιάννη και των συν αυτώ τυφεκισθέντων
Πα 31 Των εν Χίω υπό του Καραλή σφαγιασθέντων μυρίων

Ο Μάρτιος, όπως έχουμε ξαναπεί ήταν αρχικά ο πρώτος μήνας του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου. Ήταν αφιερωμένος στον θεό Άρη (Mars), κάτι που ταίριαζε αφού τα χρόνια εκείνα οι εκστρατείες ξεκινούσαν την άνοιξη, και μάλιστα την πρώτη του Μάρτη γιόρταζαν το Armillustrum (Αρμιλούστριο) σε τέμενος του Άρη, γιορτή καθαγιασμού των όπλων.

Η ελληνική λοιπόν ονομασία του τρίτου μήνα της χρονιάς είναι δάνειο από τα λατινικά, όπως άλλωστε και όλα τα ονόματα των μηνών. Για να αναφέρουμε την άχρηστη πληροφορία της ημέρας, ο Μάρτιος είναι ένας από τους τρεις μήνες του χρόνου που η τουρκική του ονομασία είναι επίσης δάνειο από τα λατινικά, Mart (οι άλλοι δυο: Mayιs και Ağustos). Στα αγγλικά, το όνομα του μήνα, March, συμπίπτει με τη λέξη march που σημαίνει πορεία/εμβατήριο (μαρς) αλλά πρόκειται για απλή σύμπτωση -δεν υπάρχει ετυμολογική συγγένεια. Σύμφωνα δε με το γνωστό ανέκδοτο, στα λαρσινά ο Μάρτιος είναι επίσης Μαρτς, όπως στα αγγλικά.

Ο Μάρτης είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης, αλλά κάνει και τα τελευταία κρύα. Η γνωστή παροιμία λέει: Μάρτης, γδάρτης, παλουκοκάφτης, ενώ μια άλλη συμβουλεύει «Φύλα ξύλα για το Μάρτη να μην κάψεις τα παλούκια». Βέβαια, να θυμηθούμε πως τον καιρό που φτιάχτηκαν οι παροιμίες είχαμε το παλιό ημερολόγιο, άρα πρέπει να πάμε 10-12 μέρες πιο μπροστά: ο τότε Μάρτης είναι σημερινός Απρίλης ενμέρει. Ξέρουμε άλλωστε ότι “από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα”, εξίσου όπως και “μήτε ο Μάρτης καλοκαίρι, μήτε ο Αύγουστος χειμώνας”. Σε μια συλλογή κεφαλονίτικων γνωμικών του Δημ. Λουκάτου βρίσκω και μιαν άλλη παραλλαγή: Από Μαρτιού ποκάμισο κι απ’ Αύγουστο σεγκούνι.

Άστατος λοιπόν ο μαρτιάτικος καιρός. Από την ίδια συλλογή, «Μάρτης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει, πότε γελάει». Για να εξηγήσουν αυτή τη μετεωρολογική διπροσωπία του Μάρτη, οι παλιοί είχαν φτιάξει μια παράδοση, ότι ο Μάρτης έχει γυναίκα πανέμορφη, αλλά κουτσή. Όποτε τη βλέπει καθιστή, χαίρεται και κάνει τον λαμπρό μαρτιάτικον ήλιο. Όποτε όμως η γυναίκα σηκώνεται, ο Μάρτης θυμάται το κουσούρι της και κατσουφιάζει. Σε μιαν άλλη παραλλαγή, ο Μάρτης έχει δυο γυναίκες, τη μια πάμφτωχη και πανέμορφη, την άλλη πάμπλουτη και άσκημη. Όποτε πηγαίνει με την όμορφη, ο καιρός είναι καλός. Γενικά, και για την αστασία του καιρού οι γυναίκες φταίνε.

Και ο ήλιος του Μάρτη καίει, λένε, οπότε κάθε πρωτομηνιά, σαν σήμερα, οι μανάδες φορούσαν στα παιδιά (ή μόνο στα κορίτσια) ένα βραχιολάκι από στριμμένες κλωστές, κόκκινη σίγουρα, ίσως και άσπρη ή άλλα χρώματα -το έθιμο ακόμα βαστάει νομίζω. Τα βραχιολάκια αυτά τα λέμε Μάρτηδες ή Μαρτάκια, θαρρώ. Λέει κι η παροιμία, οπούχει κόρην ακριβή, του Μάρτη ο ήλιος μην τη δει.

Στα τέλη του Μάρτη, την τελευταία του Κυριακή, περνάμε και στη θερινή ώρα. Βέβαια, ήδη οι μέρες έχουν μεγαλώσει και από την ισημερία και μετά έχουν πάρει το πάνω χέρι. Τον παλιό καιρό, που η δουλειά βαστούσε ήλιο με ήλιο, οι αγρότες δούλευαν πολύ τον Μάρτη, καθώς είχε μεγαλώσει η μέρα και είχε σπάσει το κρύο, ενώ και οι περισσότερες καλλιέργειες βρίσκονταν σε κρίσιμο σημείο. «Τον Μάρτη βάλε εργάτες κι ας είν’ και ακαμάτες», λέει μια παροιμία, ενώ μια άλλη, αμπελουργική, συμβουλεύει: Τις εννιά του Μαρτιού, μήτε σκύλος κούντουρος στ’ αμπέλι -επειδή πια τα μπουμπούκια έχουν δέσει, αν μπει στο αμπέλι σκύλος (έστω και κολοβός!) θα κάνει μεγάλη ζημιά.

Τον Μάρτη έρχονται τα χελιδόνια, αλλά ο Βάρναλης στους Πόνους της Παναγιάς μιλάει και για την καρδερίνα του Μαρτιού. Στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων υπάρχει ο μαρτιάτικος λαγός, March hare, που είναι θεότρελος κατά την παροιμία (mad as a march hare).

Από τον Μάρτη έχουμε και τις Ειδές του Μαρτίου, που αναστήθηκαν στη γλώσσα μας εξαιτίας εκείνης της ταινίας που δεν έχω αξιωθεί να δω, αλλά βέβαια το “Ειδές” το θεωρούμε μαλλιαρό και δεν το λέμε και προτιμάμε το “ειδοί, τις ειδούς”, σκέτη καθαρευουσιανιά, και όπως είναι άτριφτη λέξη όλο και περισσότεροι φοράνε στις ειδούς μουστάκια και λένε για “τους ειδούς” (που βγάζει περισσότερες γκουγκλιές από τις ειδούς), ενώ με τις Ειδές είναι αδύνατο να φορεθεί μπούρκα. Είδες οι Ειδές;

Ένα ακόμα ημερολογιακό ορόσημο που οπωσδήποτε πέφτει (και) τον Μάρτη είναι η Σαρακοστή, εξού και η παροιμία «Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή;» που τη λέμε για κάποιον που επιδιώκει και καταφέρνει να παρευρίσκεται συνεχώς σε συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις κτλ. Φέτος, ολόκληρος ο μήνας Μάρτιος πέφτει μέσα στη σαρακοστή, άλλες χρονιές βέβαια αυτό δεν συμβαίνει.

Τέλος, στις 21 Μαρτίου που έχουμε την ισημερία, οι Κούρδοι, οι Πέρσες και άλλοι λαοί της Κεντρικής Ασίας γιορτάζουν το Norouz ή Newroz (και πολλές άλλες παραλλαγές, ανάλογα τη γλώσσα), την πρωτοχρονιά τους. Κατά λέξη, Norouz στα αβεστικά θα πει «νέα ημέρα».

Τραγούδια για τον Μάρτη υπάρχουν πολλά -όπως και για κάθε μήνα. Διάλεξα να κλείσω με ένα που μιλάει για ολόκληρη την άνοιξη, με αφετηρία βέβαια τον Μάρτη: Κάθε Μάρτη, κάθε Απρίλη, κάθε Μάη του Γιάννη Γλέζου σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, με τον Γιάννη Πουλόπουλο βεβαίως.

Να σημειώσω ότι επειδή βρίσκομαι εκτός έδρας (στη Θεσσαλονίκη) ίσως δεν μπορέσω να παρακολουθήσω τα σχόλια του άρθρου τόσο όσο συνήθως.

Advertisements

154 Σχόλια to “Μηνολόγιον Μαρτίου και πάλι”

  1. Πάνος με πεζά said

    Καλό μήνα σε όλους !

  2. Σουμέλα said

    Εδώ στις Βρυξέλλες είναι κατσούφης ο Μάρτης σήμερα και βρέχει ασταμάτητα.

  3. sarant said

    Καλημέρα από Θεσσαλονίκη, καλό μήνα σε όλους και όλες.

    Γκρίζα κι εδώ, αλλά δεν βρέχει.

  4. Πάνος με πεζά said

    Να σου κανονίσω να βγεις στον Imagine να μιλήσεις λίγο για τη γλώσσα;

  5. Λεύκιππος said

    Οπότε νοικοκύρη δεν χρειάζεται να σου πούμε τι καιρό κάνει στη Θεσσαλονίκη. Το βλέπεις μόνος σου. Χαμηλή νέφωση, υγρασία, και μια ερωτική ψυχρούλα (καιρός για δύο). Καλό μήνα.

  6. Λεύκιππος said

    Μαζί τα γράφαμε…..

  7. nikiplos said

    Καλό μήνα σε όλους! 17 Μαρτίου, η παγκόσμια ημέρα Δασοπονίας… Και μιας και σήμερα είναι της Αγίας Ευδοκίας, ας θυμηθούμε μιαν έστω και σε σενάριο, ιέρειά της…

    http://thegreatestmoviesever.blogspot.com/search/label/%CE%95%CF%85%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%B1

  8. Τόχουμε ξαναπεί, για τον Mars δεν ξέρω αλλά ο δικός μας ο Αρης μια ζωή βλάκας και άοπλος εμφανίζεται (Ιλ. ραψ.Ε ) δεν μπορεί να είναι θεός του πολέμου,θεός της βλακείας και του μικροκαυγά είναι μάλλον. Αντίθετα η θεά Αθηνά εμφανίζεται οπλισμένη, πρέπει να είναι εκτός της σοφίας και θεά του πολέμου, άντε να πείσεις τους σκωληκόφρονες φιλολόγους…

  9. sarant said

    4 Ξέρω γω; Κανόνισε.

  10. attikanet said

    14 Μαρτίου 1957, οι Βρετανοί αποικιοκράτες οδήγησαν στην αγχόνη τον 18χρονο Κύπριο αγωνιστή Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

  11. attikanet said

    Επίσης 3 Μαρτίου 1957, μετά από πολύωρη μάχη με τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής, έχασε τη ζωή του ο Γρηγόρης Αυξεντίου…

  12. cronopiusa said

    Καλό μήνα και καλή άνοιξη!

  13. ap8938 said

    Ας μην ξεχάσουμε και την Κομμούνα του Παρισιού που ξεκίνησε στις 18 Μάρτη 1871.

  14. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    8. Ἀφοῦ εἶχε τὸ νοῦ του στὸ «κοκὸ», Γιῶργο μου. Ὅλο μὲ τὴν Ἀφροδίτη ἤτανε. Make love not war. 🙂

  15. leonicos said

    Βάλατε τον Χριστίδη όταν έλειπα. Δεν φαντάζομαι να φαντάστηκε κανείς ότι δεν θα τον σχολίαζα ετεροχρονισμένα.

    Αλλά μ’ ένα μηνολόγιο, μάλλον δεν θα ενοχλήσει και πολύ

    Το φοινικικό γράμμα ‘aleph (από το οποίο προέρχεται το ελληνικό άλφα) – ήταν λαρυγγικό, αυτό σημαίνει το σημάδι ‘ πριν από το a.
    Η διευκρίνιση «απέδιδε ένα σύμφωνο που σχηματιζόταν βαθιά στη στοματική κοιλότητα» χρειάζεται μια εκλέπτυνση. Το άλεφ δεν απεικόνιζε λαρυγγικό φθόγγο αλλά τον ήχο που ακούγεται συνοδευτικά με κάθε φωνήεν όταν αρχίζει μια λέξη από αυτό, χωρίς να προηγείται λέξη που να λήγει σε φωνήεν. Αυτό αποδόθηκε αργότερα με την αλεξανδρινή ‘ψιλή’ σε αντίθεση προς τη δασεία, που απεικόνιζε πραγματικό σύμφωνο, αντίστοιχο προς το he.

    γιατί ‘φύλλο πόρτας’ και όχι ‘πόρτα’;

    στα βυζαντινά χρόνια, θα ονομαστεί έψιλον
    Μολονότι δεν είμαι οπαδός της άποψης ότι το ‘ω’ προφέρεται διαφορετικά από το ‘ο’, είμαι βέβαιος ότι η θέση του φωνήεντος, αρχική, μέση ή τελική επηρεάζει, ελάχιστα έστω, την εκφορά του.

    ένα διχειλικό σύμφωνο κοντά στο αγγλικό w (π.χ. was ‘ήταν’, wise ‘σοφός’)
    Ακατάλληλο παράδειγμα, αλλά ίσως πιο ευκολονόητο ως αγγλικό. Άλλωστε το w στο was και wise ΔΕΝ είναι δίχειλο. Είναι το νοτιο-ισπανικό b, muy bien, που προφέρεται ως b αλλά με τα χείλια πολύ χαλαρά. το δικό μας β είναι χειλοδοντικό.

    απέδιδε ένα σύμπλεγμα συμφώνων [zd].
    Το σωστό είναι [dz]

    που ήταν, και αυτό, κοντά στο h των αγγλικών λέξεων have ‘έχω’, house ‘σπίτι’.
    Καμιά σχέση το Ηετ με το Η των have και house. Είναι βαθύτερο από το ισπανικό j στο jota.

    [th]
    Δεν θυμάμαι αν εξηγεί αλλού τα [th] και [ρh]. Είναι απλά τ και π που το ακολουθεί έντονη εκπνοή. Τέτοιοι φθόγγοι υπάρχουν στη σανσκριτική και τη γεωργιανή (απ’ όσο ξέρω).

    Τα φοινικικά είχαν και έναν άλλο φθόγγο συγγενικό με το [k], που προφερόταν εντονότερα. Αυτόν τον αγνόησαν οι Έλληνες γιατί δεν αντιστοιχούσε σε φθόγγο της δικής τους γλώσσας.
    Ακατανόητη δήλωση. Ήταν το κόππα (κυκλάκι με γραμμίτσα), που πέρασε στο λατινικό αλφάβητο ως q.

    Δεν αποκλείεται να οδηγήθηκαν στη χρήση του συγκεκριμένου γράμματος για να αποδώσουν το δικό τους φωνήεν [ο] από το ίδιο του το όνομα στα φοινικικά, που σήμαινε, όπως είδαμε, ‘μάτι’. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη για το ayin ‘μάτι’ ήταν οφθαλμός. Ίσως με αφετηρία τη λέξη οφθαλμός, μετάφραση του φοινικικού ονόματος του γράμματος (ayin), οδηγήθηκαν στη χρήση αυτού του φοινικικού σημείου για να αποδώσουν το φωνήεν [ο] των ελληνικών.
    Το βλέπω σαν ‘αστικό μύθο’ αλλά δεν ενοχλεί.

    Απορώ γιατί πηδάει το ‘πε’ στόμα, και πάει στο ‘ροσσ’

    @2 Γρηγόρη Μαλτέζο
    διότι αλεφ > άλφα στα ελληνικά δεν σημαίνει βόδι, μπετ > βήτα, σπίτι κ.ο.κ
    Η ελληνική γλώσσα ασφαλώς διαμορφωνόταν αιώνες πριν, όπως και πολλές άλλες γλώσσες παράλληλα, μέχρι να διαμορφωθούν τα ομηρικά έπη και να καταγραφούν. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για γλώσσα, της οποίας η ομορφιά και η δύναμη δεν αμφισβητείται, αλλά για γραφή. Ούτε κανείς θ’ αμφισβητήσει ποτέ ότι ο Πλάτωνας έγραψε ελληνικά, ούτε ότι οι αρχές της επιστήμης ήταν ελληνικές, όπως φαίνεται από την ορολογία που αναπτύχθηκε. Αλλά εδώ είναι άλλο το θέμα.

    @10 εκτός των εβραίων και των σαμαριτών, όλοι οι κάτοικοι της Συροπαλαιστίνης ήσαν χριστιανοί.

    @15 Ορθόν

    @16 Και αυτό ορθόν.

    @17 Προκύπτει από διάφορες πηγές και με συγκριτικές μελέτες. Δεν υπάρχουν στήλες συνήθως. Αλλά ξέρουμε ακόμα και το παλαιο-ισπανικό από το οποίο δεν υπάρχει ούτε ένα κείμενο. Βρέθηκε μόνο μια άσκηση δασκάλου και παιδιού

    @14 Γιώργο
    Φαίνεται προφανές (ακόμα και σ’ εμένα, που δεν έχω σπουδές στο αντικείμενο), πως η ανθρώπινη γλώσσα μπορεί ν’ αναλυθεί μεν σε φθόγγους, όμως προφορικά έχουμε συλλαβές. Γι’ αυτό έχουμε συλλαβικές, αρχικά, προσπάθειες καταγραφής της.

    Καλά το συνέλαβες, αλλά μια μικρή εκλέπτυνση. Η ίδια διαδικασία που περιγράφει ο Χριστίδης ως ακροφωνία, έγινε αρχικά με τις συλλαβές. Δηλαδή το πικτογράφημα ή λογόγραμμα (εικονίδιο με συγκεκριμένη προφορά και σημασία) ‘μοκα’ διαβαζόταν ‘μο’. Αυτό συνέβη στη σφηνοειδή γραφή, κι έτσι χρονολογούμε και τα κείμενα. Στη φάση αυτή περίπου παρέμεινε η κινεζική γραφή.

    Τα αλφάβητα του Behistun / Bisotun (aryan, παλαιοπερσικό) και Ugarit είναι φωνητικά που προήλθαν από τη σφηνοειδή. Δεν συμπίπτουν. Σχηματίστηκαν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο

    @19 Babis
    Από τη συλλαβική γραφή η εξέλιξη είναι ή abjad ή φωνητικό αλφάβητο, άσχετο αν το δεύτερο πήρε στοιχεία από το πρώτο. Το abjad είναι ακατάλληλο για ΙΕ γλώσσες ενώ πάει πολύ καλά στις σημιτικές, γι’ αυτό κα παρέμεινε σε χρήση.

    @27 δύο δεν ξέρουμε τη σημασία τους. Ο Χρηστίδης βαρέθηκε να συνεχίσει με το Σ και το Τ

    @32 Βάλε άλλους 15 αιώνες Μπάμπη.

    @40 Γειά σου Πέπε. Ασφαλώς ήταν επανάσταση. Και τώρα θα μου πεις ‘γιατί σχολιάζεις μεταχρονολογημένα’. Μπορώ να μη μιλήσω σ’ αυτό το άρθρο επειδή έλειπα ο κακομοίρης;

    @50 Έχεις δίκιο σε αυτά που λες. Τα υπόλοιπα γράμματα είναι το Σ και το Τ, αλλά φαίνεται ότι βαρέθηκε. Και δεν καταλαβαίνω γιατί λέει έτσι για το zain. Στη γλωσσολογία προτιμάται η χανανίτικη ορολογία. Είναι γνωστή.

    @61 Σπυριδιόνε ΑΠΙΘΑΝΕ

    @70 αμώ = θερίζω, δρέπω

    @101 Όχι! Δεν είναι οι εβραίοι που ανακάλυψαν το αλφάβητο. Το πρωτοσιναϊτικό είναι απότοκο γραφών που προέκυψαν από την ιερατική της Αιγύπτου, την μη-μνημειακή ιερογλυφική.

    @102 Κορνήλιε, σωστό αυτό αλλά ΔΕΝ ανακάλυψαν οι εβραίοι το αλφάβητο. Από τα μπακαλοδέφτερα προήλθε. Το ‘ότι οι εβραίοι ανέπτυξαν γραμματεία που για συγκεκριμένους λόγους διατηρήθηκε, είναι αλήθεια. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, ως προς τη γραμματεία. Αλλά στον ελλαδικό χσώρο αναπτύχθιηκε πρωτογενώς μια ιερογλυφική κι ένα αλφάβητο, που περιέπεσε σε αχρηστία (< άχρηστος) αργότερα.

    @109 Λάρνακα δεν είναι;

    @131 Δεν λέει τίποτα ο τύπος ούτε το βιβλίο του. Δεν είναι καν έξυπνος.

    Να επισημάνουμε ότι ο όρος ακροφωνία έχει δύο εντελώς διαφορετικές σημασίες.

    α) αυτή που είδαμε στο άρθρο. Όταν ένα πικτογράφημα (εικονίδιο) χάνει την πλήρη φωνητική του αξία και σημασία και κρατάει μόνο τη φωνητική αξία της πρ'ωτης συλλαβής (οπότεγίνεται συλλαβόγραμμα) ή του πρώτου φθόγγου.

    β) όταν η γλώσσα έχει μόνο τα φωνήεντα /a/, /i/, /u/ (δηλαδή τις κορυφές του τριγώνου του Panini) όπως π.χ. η κλασική αραβική. Όλα τα άλλα φωνήεντα θεωρουνται ενδιάμεσά τους

  16. ΣΠ said

    14
    Καλημέρα, Δημήτρη, και καλό μήνα. Ελπίζω όλα να πηγαίνουν καλά με το πόδι σου.

  17. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Σταῦρο καλή σου μέρα καὶ καλὸ μήνα. Τὸ πόδι μου βελτιώνεται μὲ ἀργοὺς ρυθμοὺς, ἀκόμα μὲ τὸ νάρθηκα εἶμαι. Νὰ εἶσαι καλὰ γιὰ τὸ ἐνδιαφέρον σου, ὅπως καὶ οἱ ὑπόλοιποι συμμετέχοντες στὸ φιλόξενο ἱστολόγιο τοῦ Νικοκύρη.

  18. Μέχρι τώρα γίνεται έλεγχος σε 4 από τα 8 ματς κάθε αγωνιστικής. Επειδή έχουμε μάθει ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ποιές είναι οι τυχερές ομάδες στις κληρώσεις της ΕΠΟ…

    «Με την παρούσα επιστολή μας αιτούμαστε να διεξάγονται έλεγχοι ντόπινγκ σε όλους τους εντός και εκτός έδρας αγώνες που συμμετέχει η επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ελλάδος μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2016-17 σε χρέωση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ».

  19. ΣΠ said

    17
    Ναι, δυστυχώς τα ορθοπεδικά προβλήματα θέλουν χρόνο και υπομονή.

  20. Γς said

    >κάθε πρωτομηνιά, σαν σήμερα, οι μανάδες φορούσαν στα παιδιά (ή μόνο στα κορίτσια) ένα βραχιολάκι από στριμμένες κλωστές

    όλα τα παιδιά φτιάχναμε και φορούσαμε το Μάρτη με τις κόκκινες και άσπρες κλωστές.

    Ηταν και κάτι μεγάλα παιδιά που τα φόραγαν.
    Του τά’ στελνε η Βουλγάρα από την Σόφια, όπου έχει πολύ πέραση η «Μαρτινίτσα».

    Και την έχω χάσει τώρα τελευταία.

    Πάω να δω Ενα λογαριασμό που μου στέλνει μηνύματα. Κάτι μπορεί να μου έχει στείλει.

    Αν δεν απαντήσω, βάλτε να φάτε.

  21. Γς said

    >Και μιας και σήμερα είναι της Αγίας Ευδοκίας

    Χεχέ, Εύη την λέγανε [και την λένε].

    Και μια αντίζηλη που ανακάλυψε ότι την λέγαν Ευδοκία τη φώναζε … Ευανθία!

  22. Πέπε said

    @15:

    Γεια χαρά και σ’ εσένα Λεώνικε.

    > > Και τώρα θα μου πεις ‘γιατί σχολιάζεις μεταχρονολογημένα’. Μπορώ να μη μιλήσω σ’ αυτό το άρθρο επειδή έλειπα ο κακομοίρης;

    Μα σάμπως μίλησες σ’ αυτό το άρθρο και τώρα; Βρίσκεσαι στο παρόν άρθρο και μιλάς για το άλλο. Ξέρεις σε τι τρεχάματα μπρος-πίσω μας βάζεις, αν θέλουμε να παρακολουθήσουμε ακριβώς σε τι απαντάς; Και μάλιστα, μόνο εφόσον γνωρίζουμε από μόνοι μας για ποιο άρθρο μιλάς, αφού δεν το παραπέμπεις καν.

    Κανονικά το παρόν σχόλιο έπρεπε να το βάλω κι εγώ στην ανάρτηση για το αλφάβητο, απαντώντας σου εκεί σ’ αυτό που έγραψες εδώ. Αλλά πού να ξέρω αν θα το ‘βλεπες ποτέ;

  23. # 14

    Σιγά μωρέ που πήγε με την λυσσάρα, της είχαν τελειώσει οι βοσκοί φαίνεται. Μα και κει στο δίχτυ πιάστηκε σαν βλάκας… Ο Δίας είχε κουτουπώσει όλα τα θηλυκά και δεν τον πιάσανε ποτέ στα πράσσα κιαυτόναμε την μία τον μπαγλαρώσανε !

  24. Γς said

    21:

    Σήμερα ε;

    Να την πάρω τηλέφωνο

  25. Παναγιώτης Κ. said

    Η αξιοπιστία λοιπόν των λαϊκών ρήσεων που αναφέρονται στις διάφορες χρονικές περιόδους του έτους πρέπει εξετάζεται με το δεδομένο ότι αυτές παγιώθηκαν όταν ακόμη υπήρχε το παλιό ημερολόγιο.

  26. ΣΠ said

    22
    Το ίδιο σχόλιο το έχει βάλει και εκεί.

  27. Γς said

    15:

    Βρε Λεώ κι εγώ σε ρωτάω κατά καιρύς τα διάφορα, αλλά …

  28. ΚΑΒ said

    Ιλιάδα Φ 410-411
    Αθηνά προς τον Άρη:

    άμυαλε,που δεν κατάλαβες ακόμα πόσο εγώ είμαι
    πιο δυνατή σου, μόνο γύρεψες να μετρηθείς μαζί μου

  29. Πέπε said

    10 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ασκαύλων!

    Ασφαλώς έχουμε παγκόσμια ημέρα για την κάθε απιθανότητα. Αλλά με γκάιντες, ασκομαντούρες και κάθε είδους φουσκωτά πνευστά να παίζουν ομαδόν σε μερικές δεκάδες πόλεις του κόσμου ταυτόχρονα, αυτή είναι σίγουρα από τις ηχηρότερες (αν βέβαια υπάρχει παγκόσμια ημέρα μπαλωθιάς, δυναμίτη, μπλακεντέκερ ή κομπρεσέρ, τότε πάω πάσο).

  30. Idom said

    Καλό μήνα σε όλους!

  31. Παναγιώτης Κ. said

    @20. Σωστά θυμήθηκες το λεγόμενο και μαρτόσχοινο το οποίο, ποτέ δεν φόρεσα επειδή το θεωρούσα ανοησία όπως και πολλές άλλες εκδηλώσεις των ανθρώπων που έχουν το χαρακτηριστικό μιας άκριτης μίμησης.
    Έλεγαν τότε στη δεκαετία του ΄60. Βάλε μαρτόσχοινο για να μη σε κάψει ο ήλιος. πως και γιατί αυτό το πράγμα μη με ρωτήσετε!
    Η έκπληξη μαζί και απορία ήταν ότι κρατούσαν το έθιμο και μερικοί άνθρωποι κατά τα άλλα σοβαροί.
    Από την άλλη βέβαια χαμογελάω όταν βλέπω ένα μωρουδίστικο ή παιδικό χεράκι με αυτό το χρωματιστό σχοινί.
    Τι να γίνει; Έτσι είναι η ζωή. Έχει τις αντιφάσεις της… 🙂

  32. Γς said

    21:

    Αυτή είναι άλλη. Δεν είναι η Βουλγάρα του προηγούμενου σχολίου

  33. Γς said

    31:
    Ωχι μωρέ, ωραίο είναι το έθιμο…

  34. sarant said

    Eυχαριστω για τα νεότερα! Λεώνικε τι καλά που θα ήταν να έκανες τις παρατηρήσεις σε εκείνο το νήμα!

    25 Ακριβώς!

  35. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    34. Mιλάμε τώρα για ψυχοπάθεια ο άνθρωπος…

  36. Θεοδώρα said

    Καλό μήνα σε όλους και όλες !
    20: 31: οι Ηπειρώτες το λέμε «μαρτίτσι» και η μαμά μας ποτέ δεν ξεχνούσε να μας το φτιάξει για να μη μας κάψει ο ήλιος, στο τέλος του μήνα το κρεμάμε σε μια τριανταφυλλιά για να φτιάξουν τα πουλιά φωλιά και μεις κόκκινα μάγουλα…

  37. nikiplos said

    Καλημέρα και πάλι… Δεν φταίει τόσο ο Λεώνικος… είναι μειονέκτημα του Blogger… ´Οταν τα σχεδίαζαν δεν φαντάζονταν ότι μερικά θα γίνουν τόσο δημοφιλή που να απαιτούν άλλο λογισμικό στο ζήτημα της εμφάνισης των σχολίων…

    Ας πούμε ο Χ σχολιαστής σχολιάζει και απαντάει σε ένα άρθρο που είναι παλαιό, 10 ημερών. Εκείνο που θέλει πρωτίστως είναι να δουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι το σχόλιό του και τις απαντήσεις του. Αν όμως οι ενδιαφερόμενοι αργήσουν να μπουν στο ιστολόγιο ή στο ιντερνέτι για χ-ψ λόγους, τότε τα επόμενα σχόλια στην επίκαιρη ανάρτηση θα καλύψουν το επίμαχο σχόλιο και δεν θα εμφανίζεται στη λίστα των πρόσφατων σχολίων. Έτσι οι ενδιαφερόμενοι δεν θα δουν ποιός και αν απάντησε σε τί…

    Αυτό φυσικά είναι χαρακτηριστικό της δυναμικής των κοινωνικών δικτύων… Μια πληροφορία (είδηση ή σχόλιο ή απάντηση σε διάλογο) έχει μακριά μνήμη παραμονής στην επικαιρότητα γιατί ακριβώς οι πιο καθυστερημένοι σχολιαστές θα συνεχίσει να την αναπαραγάγει. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα εκ νέου αλληλεπίδραση της πληροφορίας με άλλους πιο κοινωνικούς και πιο σπιρτόζους σχολιαστές και το πράγμα γίνεται ενίοτε απρόβλεπτο – μύλος να πούμε…

    Παράδειγμα: Η μούφα είδηση για τους Δικαστές σε κάποιο κτήριο της Ευελπίδων που κρατούσαν κλεισμένα σε ένα υπόγειο ανήλικα και τα βίαζαν ανελειπώς είχε παραμείνει στο νέτι για πολλά χρόνια… Τι να πει κανείς βέβαια για τα Λερναία…

    Τώρα για τις κοινωνικές προεκτάσεις του γεγονότος αυτού – πληροφοριακή δυναμική με μακριά μνήμη – ας το αφήσουμε προς ώρας… Εκρηκτικές θα έλεγα… 🙂

  38. Corto said

    «μάλιστα την πρώτη του Μάρτη γιόρταζαν το Armillustrum (Αρμιλούστριο)»

    Στην βικιπαίδεια αναφέρει ότι το Armilustrium (υποθέτω το ίδιο είναι) γιορταζόταν στις 19 Οκτωβρίου.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Armilustrium#cite_ref-1

  39. venios said

    5 Μαρτίου 1953 πέθανε ο πατερούλης Στάλιν.

  40. Νίκος Μαστρακούλης said

    29: Φαίνεται ότι φέτος γιορτάστηκε νωρίτερα.

  41. Πέπε said

    @37:
    > > είναι μειονέκτημα του Blogger…

    (Του wordpress εννοείς Νίκιπλε).

    Όχι, είναι αδυναμία του συγκεκριμένου ιστολογίου, που τραβάει πολλούς και …ετοιμόλογους! 🙂 Σε κανένα μπλογκ που να πέφτει ένα σχόλιο τη βδομάδα, δε θα υπήρχε πρόβλημα, αφού τα τελευταία 20 ή όσα είναι τέλος πάντων σχόλια εμφανίζονται πάνω αριστερά.

    Κατά τα άλλα δίκιο έχεις. Όποιος σχολιάσει μετά από 2-3 μέρες υπάρχει πιθανότητα να περάσει εντελώς απαρατήρητος.

    Αργά τη νύχτα αυτό αλλάζει: καθώς αραιώνουν τα σχόλια, οι λίγοι που μπαίνουν τέτοιες ώρες έχουν παραπάνω πιθανότητες να το δουν, ίσως και να απαντήσουν αν τους ενδιαφέρει το θέμα, κι έτσι να ξαναφουντώσει η συζήτηση και να διατηρηθεί μέχρι το πρωί και μετά την καινούργια ανάρτηση.

  42. Πέπε said

    @40:
    Όχι, αυτό είναι προπέρσινο, 11/3/15, και λέει «χτες».

  43. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, καλό μήνα!
    31 Τα χρόνια εκείνα τα παλιά, προτού ανακαλύψουμε τις υπεριώδεις και τις επιπτώσεις τους, προτού ο αναλφαβητισμός πάψει να είναι σχεδόν καθολικός και προτού τα ιστολόγια γίνουν θεματοφύλακες της συλλογικής μας σοφίας, κάπως έπρεπε κανείς να επισημάνει το γεγονός ότι η μέρα έχει μεγαλώσει πολύ και θα πρέπει να φυλαγόμαστε από τον ήλιο.

  44. 37, 41

    Ο σεβασμός προς τον μπλόγκερ και τους συσχολιαστές απαιτεί την καθυστερημένη δημοσίευση σχολίου στο σωστό θρεντ και μια σύντομη ανακοίνωση της δημοσίευσης στο τρέχον θρεντ. Έτσι, ο αναζητητής του μέλλοντος θα μπορεί να βρεί τη δική σου συνεισφορά στη συζήτηση. Και δεν θα σκοτίζεις με παραληρήματα τους συσχολιαστές σου. Αν σε ενδιαφέρει, φυσικά, κάτι τέτοιο.

    Καλό μήνα.

  45. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  46. Alexis said

    Καλημέρα και καλό μήνα.
    Ένας πανίβλακας το πρωί στο STAR είπε και «καλή χρονιά» και στην απορημένη ερώτηση της Τσαπανίδου απάντησε ότι την 1η Μαρτίου αρχίζει το …ρωμαϊκό ημερολόγιο!!!

    Πα 17: Αλεξίου ανθρώπου του Θεού (και των αριστερών μνημονίων, βοήθειά μας!)

    #10,11: Σωστές οι επισημάνσεις για τους Κύπριους αγωνιστές και μπράβο για την υπενθύμιση!

    #7: Τι εννοείς «ιέρειά της»;
    Υπερτιμημένη (και αναδρομικά μάλιστα), κατά τη γνώμη μου, η «Ευδοκία» του Δαμιανού.
    Μέτρια ταινία, κακές ερμηνείες, με εξαίρεση την Αγαγιώτου, και απλοϊκό έως αφελές σενάριο.
    Οφείλει σχεδόν αποκλειστικά τη φήμη της και το μύθο της στο «Ζεϊμπέκικο» του Λοϊζου που είναι πράγματι ένα αριστούργημα. Που και αυτό ανακαλύφθηκε και αγαπήθηκε από τον κόσμο με μεγάλη καθυστέρηση.
    Μπορεί να ακούγεται ιερόσυλο προς τον μέγιστο Μίκη, αλλά αν ήμουν ο Κακογιάννης θα ξαναγύριζα το «Ζορμπά» μ’ αυτό το μουσικό θέμα!

  47. Νίκος Μαστρακούλης said

    42: Ωπ, συγνώμη! Εκεί που το πρωτοβρήκα είχε φάτσα-κάρτα τη σημερινή ημερομηνία και παρασύρθηκα!

  48. Γς said

    36:

    >οι Ηπειρώτες το λέμε

    και πρέπει νά’ μαστε κάμποσοι δω μέσα

  49. spatholouro said

    #46/7

    Σεβαστή η γνώμη σου για την «Ευδοκία», αν και ουδόλως τη συμμερίζομαι.

    Ούτε και οι Έλληνες Κινηματογραφικοί Κριτικοί φαίνεται να τη συμμερίζονται, αλλά αυτοί το «παραξήλωσαν»: το 1985 την χαρακτήρισαν ως την καλύτερη ελληνική ταινία όλων των εποχών…

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    8 Μαρτίου 1917: Η γνήσια ρωσική επανάσταση ( 23 Φεβρουαρίου με το παλιό ημερολόγιο), προϊόν απεργιών και διαδηλώσεων, που οδήγησε στην κατάργηση του τσαρικού καθεστώτος.

  51. # 50

    Αυτό τώρα τι είναι ; σπόντα για το Κιλελέρ με δυο μέρες διαφορά ;;

  52. 50 Η άλλη τι ήταν, ιμιτασιόν;

  53. (στο βαθμό που ήταν επανάσταση, οι ίδιοι άνθρωποι την έκαναν…)

  54. leonicos said

    Οκ.

    Εφόσον και ο Σερ Σαρ το υποδεικνύει, δεν το ξανακάνω.

    Απλώς, πίστευα ότι όντως κάτι ‘πρόσθεσα’ με τις διευκρινίσεις μου.

    Καλαμπούριζα με τον Πέπε. Αλλ’ αφού και ο Σερ Σαρ το θεωρεί προτιμότερο, θα συμμορφωθώ.

    Στόχος είναι να είμαστε δημιουργικοί μέσα στο μπλογκ που μας φιλοξενεί, και αυτό είναι το μόνο μου κριτήριο.

    Και υπάρχουν αριστουργήματα εδώ μέσα, εκτός που κάποια σχόλια αποδείχτηκαν εξαιρετικά γόνιμα για μένα.

    Θα συνεχίσουμε comme il faut.

    Φιλιά σε όλους

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η άλλη ήταν πραξικόπημα. 😊

  56. sarant said

    54 Φυσικά και προσθέτουν τα σχόλιά σου -αλλά προσθέτουν περισσότερο όταν είναι κατω από το αντίστοιχο άρθρο 🙂

    38 Σα να έχεις δίκιο…

  57. Corto said

    46 (Alexis):
    «Μέτρια ταινία, κακές ερμηνείες… και απλοϊκό έως αφελές σενάριο»

    Συγγνώμη, σπανίως παρεμβαίνω σε τοποθετήσεις συσχολιαστών, αλλά ένα σενάριο που βρίθει από συμβολισμούς πώς μπορεί να είναι αφελές;
    Και κακές ερμηνείες ποιών; Των ερασιτεχνών που εμφανίζονται στην ταινία ή αυτών που τους ντούμπλαραν;
    Επίσης μπορούν να βρεθούν πολλές ελληνικές ταινίες με την γεωμετρία των πλάνων της Ευδοκίας; Την εικαστική διάσταση της ταινίας γιατί την παραβλέπουμε;

    49:
    Spatholouro να προσθέσω ότι και ξένοι κριτικοί (στην Ιταλία σίγουρα) την έχουν ταξινομήσει ως μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ταινίες της εποχής της.

  58. 50, 52, 53, 55

    Έλα, ν’ ανάβουν τα αίματα, λέμε! Μισό να βρώ και τον Pedis!

    Corriere della Sera: Ο Τραμπ χρησιμοποιεί τη γλώσσα του Στάλιν

    http://news247.gr/eidiseis/kosmos/news/corriere-della-sera-o-tramp-xrhsimopoiei-th-glwssa-toy-stalin.4552682.html

  59. leonicos said

    @56

    Αλλά θα γράφω: Στο ταδε ΄’αρθρο, της τάδε, πρόσθεσα το σχόλιο Νο …. Οπότε όποιος θέλει θ’ ανατρέχει

  60. Περί Ευδοκίας http://www.imdb.com/title/tt0067068/?ref_=nv_sr_2

    7,2 στα 10 από 500τόσους χρήστες

  61. leonicos said

    Η Ευδοκία μού άρεσε τότε που την είδα. Όταν την ξαναείδα, μου φάνηκε ‘τραβηγμένη’ και ‘στημένη’.

    Δεν μπορώ να κρίνω την υποκριτική σ’ ένα τέτοιο έργο, επειδή δεν ξέρω τί θέλει ‘να βγάλει’ ο ηθοποιός ή ο σκηνοθέτης. Για παράδειγμα, στον Νιζίνσκυ που ανάρτησε η Κρόνη, βλέπω τον Νιζίνσκυ όπως τον ξέρουμε, ακόμα και από την περίφημη ζωγραφιά του Κοκτώ, που τον δείχνει κουρασμένο κι εξαντλημένο. Ο Νιζίνσκυ ήταν μοναδικός. Αλλά οι χορογραφίες του δεν είναι η μοναδική εκδοχή των αντίστοιχων θεμάτων. Το να δώσεις υποκριτικά ‘αυτό που θέλεις’ δεν σημαίνει ότι ‘τα είπες όλα’.

    Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, υπέροχο κομμάτι καθ’ εαυτό, δεν το είχα αναγνωρίσει τότε.

    Και μια ερώτηση: Είδα ένα έργο με τη ζωή του πρώιμου Τσιτσάνη στη Θεσσαλονίκη. Στο πλάισιο των αντιστασιακών δραστηριοτήτων πλέκεται ένα ειδύλλιο ενός έλληνα με μιαν εβραία, η οποία όμως τελικώς, αντί να κρυφτεί, ακολουθεί την οικογένειά της στην εξορία, και πιθανώς στη σφαγή. Στην επόμενη σκηνή, ο νέος χορεύει το Συννεφιασμένη Κυριακή.

    Απορία: Το συννεφιασμένη Κυριακή γράφτηκε τότε και γι’ αυτόν το λόγο, ή είναι σκηνοθερική άδεια;

  62. Corto said

    60 (Σκύλος):
    Δεν ξέρω αν αυτή η βαθμολογία θεωρείται καλή ή μέτρια, πάντως είναι δύσκολη ταινία ούτως ή άλλως.

  63. Corto, εμένα καλή μου φαίνεται. Κυρίως λόγω του (σχετικού) πλήθους των βαθμολογητών.

    Στο Rotten Tomatoes παίρνει 83%.

    Αυτά είναι σοβαρές ενδείξεις για τη γνώμη του κοινού.

  64. https://www.rottentomatoes.com/m/evdokia

    γμτηναφηρημάδαμου!

  65. Ριβαλντίνιο said

    @ 46 Alexis

    Συμφωνώ. Ταινία της πλάκας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως το μόνο κανάλι που την δείχνει είναι η ΒΟΥΛΗ. Και δεν μας έδειξε και στο τέλος τι έγινε . Τα ξαναβρήκαν ; Χωρίσανε και έμεινε με τους τρίκυκλους ; Φαίνεται τους τέλειωσαν τα λεφτά της παραγωγής. 🙂

    @ 50 Γιάννης Κουβάτσος

    Αχχχχχ, μέρα πένθους η μέρα που έπεσε ο ηρωικός τσάρος μας. Από τότε μαυρίλα και καταχνιά σκέπασε την μαρτυρική Ρωσική γή. 😦 😦 😥 😥

    @ 51 gpointofview

    Κιλελέρ

    Είδαμε τα χάλια των κολλήγων μόλις απέκτησαν δική τους γή. Όσοι δεν την πούλησαν για να γίνουν μεγαλοαστοί, έγιναν μεγαλογαιοκτήμονες, έφαγαν τις επιδοτήσεις στα μπουζούκια και στα ακριβά αμάξια και ξεζούμισαν τους λαθρομετανάστες στην δουλειά. Πού είναι οι καλές εποχές , όταν οι μεγαλοτσιφλικάδες διαφέντευαν και περνούσαμε ζωή λουκούμι ;

    @ 54 leonicos

    Ας τους να λένε ! Σε κράζουν ; Σε θαυμάζουν !!! 🙂

  66. Παναγιώτης Κ. said

    @42. Η αιτιολόγηση αυτή μπορεί να είναι βάσιμη.
    Οι λίγοι, στις εποχές όπου η αγραμματοσύνη ήταν ο κανόνας, για να μιλήσουν και να εισακουστούν από τους πολλούς, αξιοποιούσαν τις δεισιδαιμονίες που ήταν εγκαταστημένες στο μυαλό τους.
    Άλλαξαν άραγε τα πράγματα στον καιρό μας; Όχι και πολύ.
    Δες θεωρίες συνωμοσίας, ζώδια, χαρτορίχτρες, καφετζούδες, διαβάσματα… και το πολυάριθμο κοινό που τα παρακολουθεί και επηρεάζεται.

  67. Alexis said

    #49, 57, Spatholouro και Corto: Για τους κριτικούς δεν θα πω πολλά. Ξέρετε καλύτερα από μένα ότι οι ίδιοι κριτικοί που «θάβουν» μια ταινία μετά από λίγα χρόνια μπορεί να την βγάλουν αριστούργημα. Το έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει αυτό.
    Ντουμπλαρισμένη στην ταινία είναι μόνο η «Ευδοκία» (Μαρία Βασιλείου) από την τραγουδίστρια Ελένη Ροδά. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί μιλάνε κανονικά. Και βέβαια δεν είναι όλοι ερασιτέχνες. Ο Ζορμπάς και η Αγαγιώτου είναι επαγγελματίες ηθοποιοί.
    Εικαστικά ναι, έχει δυνατές εικόνες και αυτό είναι στα συν της ταινίας αλλά από μόνο του δεν φτάνει για να κάνει μία ταινία σημαντική.
    Αλλά εν τέλει το αν αρέσει ή όχι μία ταινία είναι θέμα και προσωπικού γούστου.
    Αυτό όμως που λέω εγώ, και θεωρώ ότι ο κάθε καλοπροαίρετος συζητητής θα το δεχτεί, είναι ότι η ταινία είναι σαφέστατα υπερτιμημένη. Καλή, λιγότερο καλή ή μέτρια, το σίγουρο είναι ότι οφείλει μεγάλο μέρος της φήμης, του μύθου και της αίγλης της στη μουσική του Λοϊζου και συγκεκριμένα στο περίφημο ζεϊμπέκικο.
    Και βέβαια αυτό αφορά τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό. Επειδή πιο πάνω αναφέρθηκε από τον Σκύλο και η βαθμολογία στο imdb και αλλού, είναι σίγουρο ότι αυτός που βάζει εφτάρι, οχτάρι ή εννιάρι είναι σαφώς επηρεασμένος από αυτό, και βαθμολογεί το σύνολο του «πακέτου».
    Δεν είναι κάτι σπάνιο στον κινηματογράφο αυτό που λέω ούτε «κομίζω γλαύκα εις Αθήνας». Και τα σπαγγέτι του Σέρτζιο Λεόνε π.χ. χρωστούν μέρος της φήμης τους στην υποβλητική μουσική του Μορρικόνε.
    Για να ξαναγυρίσω όμως στο «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας», είναι εκπληκτικό το πώς το συγκεκριμένο κομμάτι, το τόσο απλό στη σύλληψή του, έχει περάσει στη λαϊκή συνείδηση και το πόσο έχει ταυτιστεί με την ψυχή του Έλληνα όσο λίγα άλλα μουσικά κομμάτια.
    Και το πιο εκπληκτικό απ’ όλα είναι η …πολυσυλλεκτικότητά του. Ακούγεται και χορεύεται με τον ίδιο ενθουσιασμό από μία κουλτουριάρικη μουσική σκηνή της Αθήνας μέχρι το τελευταίο πανηγύρι της …Άνω Ραχούλας!
    Πολύ κοντινό μου πρόσωπο μου διηγούνταν ότι εν έτει 1985-86, σε κέντρο διασκέδασης της επαρχίας (σκυλάδικο κατά τ’ άλλα) το πρόγραμμα ξεκινούσε κάθε βράδυ υποχρεωτικά με το συγκεκριμένο ζεϊμπέκικο, που το χόρευε μάλιστα πάντα ο ίδιος θαμώνας!
    Εγώ ο ίδιος έχω τύχει σε αμιγώς δημοτικό γλέντι, όπου δεν υπήρχε μπουζούκι, το ρεπερτόριο ήταν αυστηρά παραδοσιακό, κι όμως κάποια στιγμή έγινε μια εξαίρεση και η ορχήστρα έπαιξε το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» με …κλαρίνο!

    Συγγνώμη για το σεντόνι, ελπίζω να μην κούρασα…

  68. Corto said

    63:
    Σκύλε αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Αντέχει δηλαδή η ταινία τόσα χρόνια μετά.

    65 (Ριβαλντίνιο):
    «το μόνο κανάλι που την δείχνει είναι η ΒΟΥΛΗ»

    Προφανώς κάνεις χιούμορ (και καλά κάνεις). Θα μπορούσαμε βέβαια να προσθέσουμε ότι το Γιοζίμπο το έπαιζε μόνο το Seven Χ, άρα ταινία της πλάκας και αυτή. (χαμόγελον!)

  69. Παναγιώτης Κ. said

    Στο 66, @43 και όχι 42.

  70. Ριβαλντίνιο said

    @ 68 Corto

    Έπρεπε να γκουγκλάρω για να δώ τι είναι το Γιοζίμπο. Είναι αυτό το γιαπωνέζικο που τον γεμίζουν βέλη. Στη ΒΟΥΛΑ το είχα δει και αυτό και με πήρε ο ύπνος.

    Στο Σέβενέξ έβλεπα τα μάνστερς μικρούλης.

  71. # 65 β

    Αστα Ρίβα…που τσάρος πια…

    Είδες που έφυγε ο Ουζουνίδης από τον Πανιώνιο και κτυπάει πρωτάθλημα ; Ισως γιατί μαζί με τον Μπακασέτα κερνάγανε τους αθλητικογράφους να γράφουν καλά λόγια… άσε που μόλις έφυγε ο Αρσαριφάρντ κερδίσανε και τον ΟΣΦΠ !!!

  72. 68α

    Υποψιάζομαι πως οι περισσότεροι βαθμολογητές, και στα δύο σάιτς, θα ήταν Έλληνες. Εκτός εάν την είδαν με υπότιτλους, που δεν το θεωρώ και πολύ πιθανό.

    65, 68β πρόκειται περί Τρολοβαλντίνιο!

  73. spatholouro said

    Για μένα το παρακάτω δίλεπτο, και μόνο, είναι η μικρότερη μικρού μήκους ταινία κατά το «αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!»:

  74. Alexis said

    #61: Η «Συννεφιασμένη Κυριακή» πρέπει να γράφτηκε μετά την Κατοχή, αν θυμάμαι καλά. Και πιθανώς με πολύ πιο …πεζή αφορμή. Άρα πρόκειται για αναχρονισμό της ταινίας.
    Αλλά ας πουν και οι πιο ειδικοί από μένα…

  75. Ριβαλντίνιο said

    @ 71 gpointofview

    Χτές, νομίζω ότι άκουσα στον Σπόρτ Εφέμ τον Νικολογιάννη, να λέει πως ο Κουτρουμπής έπαιρνε τηλέφωνο στον σταθμό και διαμαρτυρόταν γιατί ο Νικολογιάννης έλεγε ότι δεν είναι καλός παίκτης. Ξεράθηκα στα γέλια.

  76. Ριβαλντίνιο said

    Η καλύτερη ταινία μικρού μήκους :

    Μόνο βλέμματα. Τίποτε άλλο.

  77. 76

  78. Ρίβα, αυτή να δεις: https://youtu.be/JOXIqcPMqNs

  79. leonicos said

    @74 Αλέξη, ευχαριστώ. Αυτή την εντύπωση είχα κι εγώ, τουλάχιστον ως προς τον χρόνο. Την αφορμή δεν την ξέρω. Σήμερα κυκλοφορεί και η τούρκικη εκδοχή του, ως Bulutlara kapli pazar (το i χωρίς τελίτσα)

  80. Ριβαλντίνιο said

    @ 77 Σκύλος

    Θέλει και το γατί μερίδιο ; Γι’αυτό μονομαχεί ; 🙂

    @ 78 Δύτης των νιπτήρων

    Πώωωωωω, τι έβαλες τώρα άνθρωπε ; ! Πορώθηκα !!! Πάω να κατεβάσω τα πλεημομπίλ μου να παίξω ! 🙂 🙂

  81. Νίκος Κ. said

    Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει κανείς για την Ευδοκία, είναι από τις ελάχιστες ταινίες που έχει να δείξει ο πριν-τη-μεταπολίτευση ελληνικός κινηματογράφος, που ξεφεύγει από το γνωστό βουγιουκλακικό (και όχι μόνο) μοντέλο.

  82. Corto said

    67 (Alexis):
    Με σεβασμό σε αυτά που γράφεις και προφανώς αναγνωρίζοντας απολύτως ότι η πρόσληψη της Τέχνης είναι υποκειμενική, δεν μπορώ να συμφωνήσω ότι η ταινία είναι υπερτιμημένη.
    Αν αυξάνεται η δύναμή της από την μουσική, αυτό είναι μεν γεγονός, αλλά η τοποθέτηση των δύο κύριων μουσικών θεμάτων (ζεϊμπέκικο και κουταλιανός) στα συγκεκριμένα πλάνα είναι επιλογή του ίδιου του Δαμιανού. Η εικόνα κερδίζει από την μουσική, αλλά και η μουσική εναρμονίζεται πλήρως με τις σκηνές. Δεν είναι δύο ασύνδετα στοιχεία, όπως π.χ. τα τραγούδια που ακούμε σε κωμωδίες της Φίνος Φιλμς, όταν οι πρωταγωνιστές πηγαίνουν στα μπουζούκια.
    Και οπωσδήποτε δεν θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει υπερτιμημένη την Ευδοκία από άποψη όφελους των συντελεστών της. Δεν χτίστηκαν καριέρες πάνω στην Ευδοκία, ούτε επήλθε κάποια φολκλορική της χρήση (βλ. Ζορμπά).
    Εν πάση περιπτώσει η ένστασή μου είναι κυρίως ως προς τον χαρακτηρισμό του σεναρίου ως αφελές.
    Ως προς τα ντουμπλαρίσματα, όχι δεν ήταν μόνο η Βασιλείου ντουμπλαρισμένη. Είναι και ο λοχαγός (όχι ο λοχίας) από τον ίδιο τον Δαμιανό.

  83. leonicos said

    «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας»

    @67 Αλέξη

    Στα μικράτα μου μεγάλωσα με διαφορετικά ακούσματα. Με σκούντησε σχετικά με το ρεμπέτικο ένας πόντιος νοσοκόμος στο Αμύνταιο (περιγράφεται στον Μπασιά, που δημοσιεύθηκε κι εδώ) και με μύησε θεωρητικά ο Φοίβος, αδελφός του αείμνηστου Νέαρχου Γεωργιάδη του ΡΙΚ (τα έχω ξαναπεί), αλλά άλλο ‘θεωρητικά’ και άλλο ‘ακούσματα εξ απαλών κλπ’.

    Και όμως το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας μού μιλάει διαφορετικά. Ξεπερνάει τα όρια των μουσικών ειδών

  84. 83

    Και να σκεφτείς πως η μουσική γράφτηκε ΜΕΤΑ το γύρισμα και το μοντάρισμα της σχετικής σκηνής. Διάβαζα πως ο ηθοποιός χόρευε πάνω σε κάποιο άλλο ρυθμό!

  85. ΚΩΣΤΑΣ said

    Λεώνικε, εξαιρετικός «ο Μπασιάς», εγώ το διάβασα τώρα τελευταία, τα συγχαρητήριά μου!

  86. leonicos said

    @82 Corto

    Η φράση ‘αφελές σενάριο’ είναι ασαφής αφ’ εαυτής.
    Έχει όμως ορισμένες περιττές παραμέτρους που αποσκοπούν απλώς να εξάψουν τα… δεν ξέρω κι εγώ τι. Π.χ. Γιατί η Ευδοκία να είναι πόρνη, και όχι μια παντρεμένη με ζηλιάρη σύζυγο;

    Γιατί έπρεπε να πει η κυρά-Κ. που την είδε: «Είδες, παιδί μου; Π)ουτάνα ήταν κι όμως την αγάπησε. Θα του σταθεί;» Για ν’ απαντήσει η κυρά-Λ. από δίπλα «Αυτές…. οι καλύτερες γίνονται!»

    Και όλοι έχουμε ακούσει σχετικές ιστορίες, πιθανώς αληθινές.

    Το όλο ‘υποκοσμικό φλερ’ της ταβέρνας δεν είναι απαραίτητο.

    Ούτε η καταπίεση στο στρατό. Όλοι ζήσαμε την χούντα. Δεν τη ζήσαμε έτσι. Και η αντίσταση δεν προήλθε από τον υπόκοσμο.

    Δεν ξέρω επομένως αν το σενάριο είναι αφελές. Κοινότοπο είναι. Αλλά και της Ιλιάδας είναι κοινότοπο, αλλά η ποίησή της δεν χάνει από αυτό. Οπωσδήποτε έχει στοιχεία που αποσκοπούν να ‘κινητοποιήσουν τα λίγο ταμπού’, σαν το παιδάκι που λέει ‘κώλος’ και κοιτάει να δει αν θα γελάσουν ή αν θα το μαλώσουν

  87. Ριβαλντίνιο said

    @ 84 Σκύλος

    ο ηθοποιός χόρευε πάνω σε κάποιο άλλο ρυθμό!

    Ακριβώς !

  88. leonicos said

    @85 Κώστα, σ’ ευχαριστώ.

    Πολύ σ’ ευχαριστώ

  89. Sarant said: «Τα βραχιολάκια αυτά τα λέμε Μάρτηδες ή Μαρτάκια»

    Παρ’ ημίν μάρτα(η)

  90. sarant said

    61-74-79 Για τη Συννεφιασμένη Κυριακή, ο Τσιτσάνης έχει πει σε (όψιμη σχετικά) συνέντευξη ότι το έγραψε στην Κατοχή όταν είδε ένα παιδί σκοτωμένο κτλ.

    Ωστόσο, ο Σχορέλης (που εκείνον τον καιρό τα είχε τσουγκρίσει με τον Τσιτσάνη) επέμενε, με πειστήρια, ότι στιχουργός ήταν ο Γκούβερης, που έγραψε τους στίχους με αφορμή ήττα της ΑΕΛαρίσης από τον Ολυμπιακό Βόλου μετα την Κατοχή, περί το 1948.

  91. nikiplos said

    @46 και λοιποί,

    Περί της ταινίας «Ευδοκία»…

    Εγώ την θεωρώ μακράν την καλύτερη ελληνική ταινία… Το σενάριό της πάρα πολύ δυνατό… Είναι πολλοί εκείνοι που δεν την έχουν δει (δηλαδή δεν άντεξαν να την δουν), κι έχουν μείνει μόνο στο μουσικό θέμα… Σέβομαι κάθε άποψη, άλλωστε το να δει κανείς μια ταινία είναι και θέμα της φάσης της ζωής του. Την είχα πρωτοδεί σε ειδική προβολή και (δεν το κρύβω) συμμετείχα σε εκείνους που έκραζαν… Ήμαν όμως μόλις 18 ετών και ήθελα άλλο τέλος… Ήθελα πιο «σταλονάτο» να ούμε… Να τους πηδήξει όλους ο Λοχίας παγαδειγματικά…

    Οι Φαντάροι είναι αληθινοί και είναι ο ΛΜΑΤ, λόχος μεικτός, αποδόσεως τιμών. Όσοι πέρασαν από εκεί έστω και λίγο θα ξέρουν ότι τίποτε ακραίο για τη θητεία δεν δείχνει η εκπαίδευση… Εγώ εκπαιδεύτηκα σε περισσότερη καλοκαιρινή σκόνη και σε άφθονο χειμερινό χιόνι. Οι φάσεις που δείχνει η ταινία ήταν τέλειες γιατί ούτε αγγαρεία έκανες για να αισθάνεσαι σκουπίδι, ούτε καψόνια… Άλλου ιερέως βέβαια θέμα η Θητεία…

    Το σενάριο, είναι καθαρά συμβολικό και ποιητικό… Σε ένα ξερό τοπίο που το δέρνει ο ήλιος και η βρώμα, κατορθώνει να ανθίσει στη μάντρα ένα λουλούδι… το δείχνει στην αρχή η ταινία… Ύστερα πηγαίνει στον εσταυρωμένο φαντάρο… Αυτός χορεύει και η σκιά του κάτω στο πάτωμα είναι ο εσταυρωμένος… πρόλογος για το τι θα ακολουθήσει, θα σταυρωθεί ο πρωταγωνιστής…

    Ο πρωταγωνιστής έχει αρχοντικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι ένας φτωχομπινές κωλοφάνταρο, άντε λοχίας… Η πόρνη, δεν είναι ούτε δίμετρη καλονή με ατέλειωτες γάμπες (άφθονες τέτοιες είχε δει στο καστ η σύζυγος του Δαμιανού Άρτεμις και έψαχναν και στο εξωτερικό, είχαν δει πάνω από 50 ξένες)…Ούτε φυσικά μαντάμ ντε μποβαρύ ή μπλανς… Δεν συντηρεί δηλαδή με το λειτούργημά της τίποτε παρά ένα αφαιρετικά φτωχό τρόπο ζωής… Η ομορφιά της είναι γήινη, γνήσια και ερωτεύεται τον λοχία, έναν ταπεινό άνθρωπο… Κι εκεί ο Δαμιανός αναδεικνύει την αρχοντιά, των απλών ανθρώπων, στους υψηλούς σκοπούς, στο πείσμα τους να πάνε κόντρα στη μοίρα τους…

    Δεν χρειάζονται βίλες, χλιδή, φράγκα και γκόμενες, ούτε γρήγορα αυτοκίνητα… Και η φλωρέτα και το συμβολικό τρίκυκλο μια χαρά έκαναν τη δουλειά τους…

    Γιατί πόρνη κι όχι μια απλή παντρεμένη με ζηλιάρη? Μα η ταινία θα ήταν ο ζηλιαρόγατος κι όχι η Ευδοκία… Ο Λοχίας περνάει από 40 κύματα τον ενδοιασμό του να παντρευτεί και να φύγει μακριά με την πόρνη. Το λέει κι ίδιος θα ξεφτιλιστεί παντού, στους γονείς του, στο χωριό του κλπ, αλλά «να πάνε να γαμηθούν όλοι και όλα»…

    Για τις ερμηνείες:
    Τις θεωρώ τεράστιες, αλλά αυτό ήταν έργο του σκηνοθέτη. Οι ηθοποιοί έχουν συχνά μιαν επιτηδευμένη πρόζα και αυτό θα ήταν μάλλον δύσκολο γιατί οι πρωταγωνιστές είχαν μιαν απομάκρυνση από το ρόλο τους, ένα θείο ή μοιραίο προορισμό… Κι αυτό είναι βεβαίως υποκειμενικό, όμως θα συμφωνήσει κάποιος πως δεν είναι άτυχες οι ερμηνείες για εκείνο που απαιτεί η ταινία…

    Οκ, με την Αγαγιώτου, αλλά όχι με τον Ζορμπά? Ο πιο δύσκολος, ο πιο δραματικός ρόλος… ο Ζορμπάς είναι ο κακός στην ταινία. Αλλά η ταινία δεν τον δείχνει μανιχαϊστικά κακό… Την αγαπάει την Ευδοκία. Είναι ερωτευμένος, και τυφλωμένος από το πάθος του. Γι’ αυτό άλλωστε και τη θέλει πίσω… και την σώζει την τελευταία στιγμή, από το να την συλλάβει η Ασφάλεια, με τον να την πάρει να φύγουν…

    Ο Λοχίας στο τέλος κινείται, θα πεθάνει ή όχι? Τι νόημα έχει πλέον… Η Ευδοκία έχει κάνει την επιλογή της… Το θείο μέρος του, εκείνο που έκανε την υπέρβαση σε μια πολύ δύσκολη εποχή για την ηθική και τα δρώμενα της Ελληνικής Περιφέρειας, έχει πεθάνει οριστικά… Αν θα σηκωθεί θα είναι ο πεζός λοχίας της εκπαίδευσης που απολύεται, πηγαίνει στο χωριό του να ζήσει την υπόλοιπη πεζή και συμβιβασμένη ζωή του…

    Οι ρομαντικοί πάλι μπορούν να φαντασιωθούν τον λοχία να παίρνει τα πάνω του, να πηγαίνει να πάρει την Ευδοκία και να φύγουν μακριά, να γλυτώσουν από την μιζέρια τους και την καταφρόνια του κόσμου… Κατά την ταπεινή μου γνώμη θα έχουν χάσει το κύριο μέρος της ταινίας… «Σήμερον κρεμμάται επί ξύλου…»

    Η Ταινία κατά τη γνώμη μου περιγράφει τη χώρα όχι μόνο για τότε, αλλά και για σήμερα… Ούτε η υπέρβαση ήρθε, ούτε η λύτρωση… Ήρθε μόνο ο συμβιβασμός, και η χώρα έμεινε με τον νταβατζή της, τον σίγουρο και σταθερό… πόρνη κι αυτή…

    (συγνώμη για το σεντόνι, αλλά έχω δει την ταινία πάνω από 10 φορές έκτοτε και κάθε νέα φορά, ανακαλύπτω τεράστια πράγματα)… υποκειμενικόν γαρ…

    ΥΓ> Μόνο για τον Κόρτο και το Σπαθόλουρο, το τελευταίο: Μέχρι που βρήκα τζουρά που ξεκουρδίζεται μόνος του και βγάζει τον ίδιο ήχο με εκείνον τον παλιό του Μουφλουζέλη… Ακόμη τον έχω… Κι ενοχλούμε με τις κακές εκτελέσεις του τραγουδιού και τις περιττές φιοριτούρες των μπουζουκτσήδων… Το συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι, απαιτεί δωρική εκτέλεση… (κι αυτό υποκειμενικό βέβαια…)

  92. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η ΑΕ Λάρισας ιδρύθηκε το 1964 μετά από συγχώνευση του Λαρισαϊκού και του Ηρακλή Λάρισας. Ο Γκούβαρης πρέπει να ήταν οπαδός του Λαρισαϊκού και όχι της ΑΕΛ. Με το Βόλο είχαμε και έχουμε ακόμη αντιπαλότητα γενικά, τοπικιστικές διαφορές.

  93. ΣΠ said

    90
    Στιχουργός ήταν πράγματι ο Αλέκος Γκούβερης. Θυμάμαι πριν από χρόνια είχα δει τον Λευτέρη Παπαδόπουλο σε μια εκπομπή στην τηλεόραση να μιλάει γι’ αυτό και είχε δείξει φωτογραφία της ετικέτας του πρώτου δίσκου που είχε βγει με το τραγούδι και αναφερόταν ως στιχουργός ο Γκούβερης.

  94. nikiplos said

    κι ενοχλούμαι … βεβαίως… 🙂

  95. sarant said

    92 Σωστά.

    93 Αν θυμάμαι καλα, ο Σχορέλης στη Ρεμπέτικη Ανθολογία έχει και το δελτίο της ΑΕΠΙ που αναγνωρίζει ποσοστά στον Γκούβερη.

  96. Corto said

    84 (Σκύλος):

    Ο λοχίας χορεύει πάνω στον ρυθμό ¨κάφτονε Στάυρο κάφτονε» του Μάρκου.

  97. Γς said

    Ε, δες τε την τέλος πάντων!

  98. 96 φχαρ’στώ!

    Είχα κάνει ένα διάλειματάκι κι επιστρέφοντας είδα να γίνεται λόγος για στιχουργό. Κι έχοντας παραβλέψει την είσοδο στη συζήτησης της συννεφιασμένης Κυριακής, ψιλοκοκκάλωσα. Λέω, τι διάλο, εκείνο το «Αχ, Παναγία μου!» στο τέλος του ζεϊμπέκικου, ήθελε και στιχουργό;

  99. Corto said

    91:
    Νίκιπλε, συμφωνώ 100% με όλα όσα γράφεις. Εμβαθύνεις με εξαιρετικό τρόπο σε πολλές πτυχές της ταινίας η οποία είναι ένα μνημείο του ελληνικού πολιτισμού. Για την δωρική εκτέλεση επίσης έχεις απόλτυο δίκιο.

    86:
    Λεώνικε, αν και ο Νίκιπλος απέδωσε υπέροχα ορισμένες πτυχές από την ουσία της ταινίας, να προσθέσω ότι υπάρχει και ένας άλλος συμβολισμός:
    Η Ευδοκία είναι η ελπίδα για το μέλλον της Ελλάδας, γιαυτό ξεπουλιέται εδώ και εκεί. Την πιάνεις, αλλά δεν μπορείς να την κρατήσεις. Στην κλέβουν.
    Ο λοχίας είναι ο Γρηγόρης Λαμπράκης.
    Ο νταβατζής είναι το παρακράτος.
    Η γριά πουτάνα η καφετζού προβλέπει το μέλλον: η κορώνα και ο σταυρός.

    Οπωσδήποτε οι αναγνώσεις της ταινίας δεν μένουν μόνο στο ιστοριογραφικό/ πολιτικό επίπεδο, αλλά περνούν και στο οντολογικό («σήμερον κρεμάται επί ξύλου» κλπ).
    Η ανάλυση για το έργο και η συζήτηση για τον Δαμιανό γενικότερα θα μπορούσε να πάει σε πολύ μεγάλο βάθος.
    Για μένα ο Δαμιανός τοποθετείται στο ίδιο επίπεδο με τον Μακρυγιάννη και τον Παπαδιαμάντη.

  100. Μαρία said

    96
    Είσαι σίγουρος; Το τέτοιο της Ευδοκίας δεν μπορεί να χορευτεί με καμία στο ρυθμό του απτάλικου του Μάρκου https://www.youtube.com/watch?v=clVAv2nf7i0 Δομίκασέ το, αν χορεύεις.

  101. spatholouro said

    96
    Corto, την «Άτακτη» χορεύει του Μάρκου, όπως είχε πει και ο ίδιος.

    Επίσης σε άλλο σημείο της ταινίας σιγομουρμουρίζει «ήθελα να σ’ αντάμωνα» πάλι από την ‘Άτακτη»

  102. Corto said

    100:
    Ο λοχίας δεν χορεύει πάντα πάνω στον ρυθμό, γιατί ο ίδιος ο Δαμιανός του έλεγε να κρατάει τα χέρια ανοιχτά ως σταυρός και κατά κάποιον τρόπο του κατηύθηνε τις κινήσεις. Άρα μην περιμένεις να πατάει απόλυτα ούτε στον ένα ρυθμό, ούτε στον άλλο.

  103. 37, 41: Υπάρχει, επίσης, η ειδοποίηση μέσω mail για νέα σχόλια, και η παρακολούθηση της Ροής σχολίων με την αγαπημένη σας εφαρμογή.

    44: Για όσους μεγαλώσαμε με netiquette, ούτε η απόθεση ειδοποίησης σε άσχετα θέματα επιτρέπεται.

    Γενικότερα, η λογική είναι ότι αν σε ενδιαφέρει κάτι, θα το βρεις, θα επανέλθεις μόνος σου· αν σε ενδιαφέρει θα παρακολουθείς ο ίδιος το νήμα, με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους, ή χειρωνακτικά -ελέγχοντας αν υπάρχουν νεότερα σχόλια. Δεν χρειάζεται ο κάθε Λ. να γίνεται φορτικός, επιμένοντας «διαβάστε με! δείτε με!». Το δίκτυο είναι pull, όχι push. Push είναι η τηλεόραση κι οι εφημερίδες.

  104. ΣΠ said

    103
    Πολύ μ’ άρεσε αυτό που οι αριθμοί των σχολίων είναι σύνδεσμοι που σε πηγαίνουν κατ’ ευθείαν στα σχόλια και δεν χρειάζεται να ανεβοκατεβαίνεις ψάχνοντας. Θα το εφαρμόζω κι εγώ από δω και μπρος.

  105. Alexis said

    #91: Πέταξες μιά πετριά με το #7 και μας άφησες εδώ να τσακωνόμαστε για τα μάτια της «Ευδοκίας» 🙂
    Τέλος πάντων, μου άρεσε το σχόλιό σου, αν και έχω πολλές ενστάσεις επί της ουσίας. Σίγουρα ο τρόπος που προσλαμβάνει ο καθένας μία ταινία είναι τελείως υποκειμενικός, και τα προσωπικά γούστα είναι αυτά που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τι περιμένει να δει, τι βλέπει και κατά πόσο απογοητεύεται ή εκστασιάζεται…
    Η ηλικία επίσης, η «φάση» που βρίσκεται ο καθένας, η συναισθηματική φόρτιση και πολλά άλλα…
    Νομίζω όμως ότι θα με κάνεις να την ξαναδώ… 🙂
    Συμφωνώ βεβαίως για τον δωρικό τρόπο εκτέλεσης του κομματιού και μ’ ενοχλούν κι εμένα οι φιοριτούρες κάποιων μπουζουξήδων.
    Στη στουντιακή εκτέλεση τζουρά έπαιζε (θεϊκά) αν δε με απατά η μνήμη μου, ο Θανάσης Πολυκανδριώτης.

  106. κουτρούφι said

    #76. Ε, καλά τώρα. Σιγά τα βλέμματα.
    Αυτές είναι μονομαχίες: https://www.youtube.com/watch?v=V9VitvpNsus

  107. Corto said

    100 – 101:

    Πράγματι, λάθος δικό μου. Το «κάφτονε Σταύρο κάφτονε» είναι το δεύτερο ζεϊμπέκικο που χορεύει, αυτό με το τραπέζι στο στόμα.
    Στην ταινία περίπου στο 1.27.

  108. spatholouro said

    105
    Ο Νικολόπουλος λέει έπαιξε -με τον τζουρά του Μουφλουζέλη, αυτόν:

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    56. Μεγάλος δάσκαλος ο Σήφακας. Αστείρευτη πηγή έμπνευσης εξουσιαστών κι εξουσιαστών.

    Ρίβα, ο τσάρος πέθανε, ζήτω ο τσάρος Στάλιν. Κι ο τσάρος Πούτιν. Και με πολυεπίπεδα έργα τέχνης σαν την «Ευδοκία» δεν ξοφλάει κανείς με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. 😊

  110. Μαρία said

    108
    Μπράβο, το μουρμουρίζει κιόλας.
    Πάντως το ζεϊμπέκικο της Ευδ. δεν το χορεύει κανένας παραδοσιακός χορευτής, είναι για φτερούδες. Θυμάμαι και το σπάσιμο που έκανε η μακαρίτισσα η Λιλή σε στέλεχος του πασοκ και μετέπειτα υπουργό, όταν το παράγγειλε στον Καμπουρέλο-Σωκράτη 🙂

  111. # 91

    Αφού άλλαξες γνώμη μετά τα δεκαοκτώ θα πει πως η ταινία ήταν ακατάλληλη για ανηλίκους…

  112. Ριβαλντίνιο said

    @ 107 κουτρούφι

    =======================================================
    Οι παραπάνω κριτικές της ταινίας είναι πολύ επιφανειακές, πολύ επιδερμικές. Εγώ που έχω εντρυφήσει σε βάθος στον συμβολισμό και την σημασιογραφία της ταινίας έχω να πώ τα εξής.
    Ο ψευτολοχίας είναι ένας παλιοχαρακτήρας. Ανταλλάζει προκλητικές ματιές με την κοπέλα ενός άλλου. Και μάλιστα μπροστά στην παρέα του . Στο τέλος του την κλέβει κιόλας. Αλλά καλά να πάθει. Γιατί έπεσε στην περίπτωση μιας τρελοκαμπέρως η οποία του έκανε την ζωή πιο χάλια από ότι ήταν. Στο φινάλε είχαν και οι δύο το τέλος που τους άξιζε. (Μέχρι εκεί που μας έδειξαν δηλαδή, γιατί τέλειωσαν ξαφνικά τα λεφτά της παραγωγής).

  113. Corto said

    Συμπλήρωμα στο 102:
    Εδώ ο Γιώργος Κουτούζης αφηγείται πώς τον κατηύθηνε ο Δαμιανός στον χορό:

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πρώτη Μαρτίου 1981 ξεκίνησε την απεργία πείνας ο Μπόμπι Σαντς.

  115. Corto said

    111:
    Συμφωνώ. Δυστυχώς οι περισσότεροι που το χορεύουν στην τηλεόραση είναι της συνομοταξίας που ανέφερες. Όλο φιοριτούρες στα όρια του μπρέηκ-ντανς.

  116. Alexis said

    #111: Πάντως το ζεϊμπέκικο της Ευδ. δεν το χορεύει κανένας παραδοσιακός χορευτής, είναι για φτερούδες.

    Όχι βέβαια. Δεν υπάρχει άλλο κομμάτι στην ελληνική δισκογραφία με τόσο στέρεα και συνάμα τόσο καθαρά πατήματα. Το χορεύουν όσοι ξέρουν και μπορούν. Οι υπόλοιποι απλώς το μαγαρίζουν…

  117. Και πού να δείτε στο πανηγύρι του χωργιούμ’ να το χορεύουν με τις δεκάποντες γόβες στο καλντερίμι της πλατείας.

  118. giorgos. said

    Κριτική τής ταινίας από τόν Β.Ρ. τήν οποία χαρακτηρίζει συντηρητική .

    Για τη δεύτερη ταινία του Δαμιανού θα ήταν δυνατό να γραφτεί ολόκληρο δοκίμιο. Ακολουθώντας το σχήμα του Ρομέρ θα λέγαμε πως η Ευδοκία (όπως, άλλωστε, και το Μέχρι το πλοίο ) είναι ένας «μύθος περί ηθικής» κι ότι ο Δαμιανός είναι, κατ’ αρχήν, μοραλίστας. Αν υπήρχε μια διαφορά ανάμεσα στη δική του φιλοσοφική τοποθέτηση και σ’ αυτή του Ρομέρ, πρέπει να αναζητηθεί σε μια προσπάθεια (από μέρος του Δαμιανού) κριτικής της αστικής ηθικής στο σύνολό της κι όχι στην τοποθέτησή της στις συγκεκριμένες εκφάνσεις της, μέσα απ’ την προσφιλή στους Γάλλους χαρακτηριολογία. Μ’ άλλα λόγια, ο Δαμιανός επιχειρεί μια κριτική της αστικής ηθικής νοούμενης σαν ενιαίο ιδεολογικό σύστημα, καθοριστικό της εν γένει συμπεριφοράς μας, κι όχι μια κάθετη διείσδυση σε κάποιους χαρακτήρες ενταγμένους στο γενικό ιδεολογικό πλέγμα. Με την έννοια αυτή, η ταινία του παίρνει αυτόματα τις διαστάσεις του συμβόλου, πράγμα που αποκλείει την περιχαράκωση της σε πλαίσια ρεαλιστικά: παρ’ όλο που οι καταστάσεις είναι παροξυμμένα νατουραλιστικές (κι ακριβώς εξαιτίας αυτής της όξυνσης, που αναιρεί τον αρχικό νατουραλισμό), η ταινία ουδεμία σχέση έχει με το ρεαλισμό.
    Κατά το Δαμιανό, τόσο οι παγιωμένοι όσο και οι επιβεβλημένοι απ’ τη συνήθεια ηθικοί καταναγκασμοί δημιουργούν ένα αδιαπέραστο τείχος, πάνω στο οποίο συντρίβεται κάθε προσπάθεια απόδρασης του εγκλωβισμένου «εντός των τειχών». Στην περίπτωσή μας, η εκπόρθηση επιχειρείτε με τη βοήθεια και την αρχική παρακίνηση του ενστίκτου: Τόσο η Ευδοκία όσο και ο Λοχίας δρουν και φέρονται εντελώς παρορμητικά, σε σημείο που θα ‘λεγε κανείς ότι το νοητικό του όργανο έχει αχρηστευτεί εντελώς απ’ την εισβολή του ενστίκτου σ’ ένα πρώτο στάδια και του συναισθήματος σ’ ένα δεύτερο. Όντας, λοιπόν, ανίκανοι να καταλάβουν πως μια πιθανή λύση του προβλήματός τους αναγκαστικά ξεπερνά τα όρια της ατομικής πρωτοβουλίας κι ότι αυτό έχει καθοριστεί ερήμην τους, συντρίβονται στην προσπάθειά τους να μην υποταχτούν. Ο ηθικός κανόνας που ενστικτωδώς προσπαθούν να τον αρνηθούν, τους υποτάσσει μ’ ένα τελικό βίαιο χτύπημα με το οποίο δίνεται και η κάθαρση στην προσωπική τους τραγωδία, που συνίσταται στη σύγκρουση μιας βιολογικής καθορισμένης τάσης προσέγγισης με μια κοινωνικά καθορισμένη τάση συμβατικής συνύπαρξης.
    Θα μπορούσαμε να πούμε πως στην ταινία καθορίζονται τα όρια και μετριέται η αποτελεσματικότητα της κατά μόνας εξέγερσης ενάντια στο πανίσχυρο κοινωνικό σύστημα, κατοχυρωμένο με θεσμούς αιώνων. Απ’ αυτή την πλευρά, ο Δαμιανός συναντά έναν άλλο ηθικολόγο, τον Καζάν, και καταλήγει στο ίδιο μ’ εκείνον συμπέρασμα: δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής και τρόπος σωτηρίας για το εξεγερμένο άτομο. Ούτε καν με την επικουρία του ενστίκτου δεν είναι κατορθωτή η διάνοιξη μιας διόδου προς τη δυνατή ή επιθυμητή σωτηρία. Η ακρίβεια της λειτουργίας του απρόσωπου κοινωνικού μηχανισμού έχει φράξει εξ αρχής τις εξόδους κινδύνου ατομικότητας. Το ένστικτο, λοιπόν, αποδείχνεται σκουριασμένο παλιοντούφεκο μπροστά στην ευθυβολία και την καταστροφικότητα των θεσμών .
    Αν προς στιγμήν αγνοήσουμε το τόσο πολύπλοκο και τόσο ενδιαφέρον για το στοχασμό ιδεολογικό πλέγμα μέσα στο οποίο κινείται ο προβληματισμός της ταινίας, περιοριζόμαστε αναγκαστικά σ’ έναν μάλλον άκριτο θαυμασμό (κάθε θαυμασμός είναι άκριτος) εικόνων που πραγματικά δονούνται, κοχλάζουν απ’ τον αναβρασμό του ενστίκτου, που συγκρούονται και αλληλοαναιρούνται, που κάποιες στιγμές σπάζουν το κάδρο τους και προς τις τέσσερις ευθείες του. Η έλλειψη δομής στο σενάριο δεν εμποδίζει καθόλου τον κοχλασμό του πάθους· αντίθετα, τον επιτείνει, αφού ακολουθεί την τεθλασμένη του πυρετικού διαγράμματος. Η μόνη μας αντίρρηση ως προς τον σκηνοθετικό χειρισμό ενός τέτοιου θέματος (όπως το καθορίσαμε παραπάνω και άσχετα προς τις αντιρρήσεις μας ως προς αυτό) αναφέρεται στην προσπάθεια του σκηνοθέτη να κρατήσει την κάμερα του (με το ντεκουπάζ) μακριά από το σημείο βρασμού, ενώ τόσο η σύνθεση του κάδρου όσο και το κομμάτι τής δράσης -και, συνακόλουθα, του εννοιολογικού του φορτίου -που περικλείεται σ’ αυτό, επέβαλαν ένα ντεκουπάζ αναλυτικό, ώστε να ταυτιστεί απόλυτα με τα σκαμπανεβάσματα της έντασης. Ο σκηνοθέτης διάλεξε την περισσότερο μοντέρνα συνθετική μέθοδο, που τον υποχρεώνει να περιορίσει την κάμερα στο ρόλο του ιδανικού, του αμέτοχου στη δράση θεατή.
    Βασίλης Ραφαηλίδης, Σύχχρονος Κινηματογράφος, Νο 9-10, 1971

  119. Γιάννης Κουβάτσος said

    119. Ο Ραφαηλίδης έχει τη μαρξιστική σκοπιά του και κρίνει την ταινία αναλόγως. Η ατομική εξέγερση σπάει τα μούτρα της, ενώ ο συλλογικός αγώνας, εδρασμένος σε στέρεη επιστημονική ανάλυση της κοινωνικοοικονομικοπολιτικής (ουφ!) πραγματικότητας, οδηγεί στο μέλλον που τραγουδάει. Οι εκπρόσωποι αυτής της σχολής και τα «Στρουμφάκια» να δουν, τα ίδια θα γράψουν. Και τι θα σημαίνει ο αφορισμός «κάθε θαυμασμός είναι άκριτος»; Μα κάθε θαυμασμός;

  120. Stella said

    Καλό μήνα σε όλους.
    Ομορφή η σημερινή διαδρομή. Ξεκινάς με μηνολόγιο και πορεύεσαι με το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Ενα ρυθμός/σκοπός/μοτίβο που (όποτε το ακούσω μου δίνει την αίσθηση ότι) κινείται/περιγράφει το λίγο πριν ή το λίγο μετά ενός φόνου.

  121. giorgos. said

    120. Επειδή ή «σκοπιά» του είναι μαρξιστική , καί όχι μόνο , τά ίδια γράφει καί ό Πλάτωνας στήν «Πολιτεία» του , γι’ αυτό , κατά τήν γνώμη μου είναι καί σωστή .
    «Ὁ Λάϊος παρακούει τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ὁ Ἀδάμ [15]. Ἡ ἀνέκλητη προγονικὴ παρακοὴ τοῦ Ἀδὰμ κάνει τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη συμφυρμένη μὲ πόνο. Τὸ δράμα τοῦ Οἰδίποδα ξεκινάει ἀπὸ τὴν παρακοὴ τοῦ Λαΐου καὶ εἶναι ἀδιέξοδο, ὅπως ἀδιέξοδος εἶναι καὶ ὁ ἀνθρώπινος πόνος στὴν Γένεση. Ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ ὡς τὸν Οἰδίποδα δὲν ὑπάρχει ἀνθρώπινη ἱστορία ἡ ἀνθρώπινη μοῖρα παραμένει ἀναλλοίωτη. Ἡ κοινωνικὴ ὕπαρξη τοῦ Οἰδίποδα δέν ἔχει ἄλλο σκοπὸ παρὰ νὰ ὁλοκληρώνη τὶς βουλὲς τῆς ἀδιέξοδης μοίρας του [16]. Ἔστω καὶ σὰν βασιληᾶ. Ἡ σημασία τοῦ Λαοῦ τῶν Θηβῶν περιορίζεται στὸ ρόλο τοῦ φορέα κακῶν, γιὰ τὰ ἀνομήματα τοῦ ἄρχοντος. Ἡ πράξη ὅμως τῆς «Πολιτείας» εἶναι ἐπιστημονικὴ γιατί εἶναι δεδομένο φυσικὸ γεγονὸς ἡ ὕπαρξη τῆς κοινωνίας καὶ σκοπὸς τῆς «Πολιτείας» εἶναι νὰ ἀποκλείσῃ ἀκριβῶς τὴν παραδοχὴ μιᾶς ὁποιασδήποτε μοίρας. Ἀσχολεῖται κανεὶς μὲ «Πολιτεῖες» ἀπὸ τὴν στιγμὴ πού πείθεται ὅτι πράγματι ὁ ἀνθρώπινος προσωπικὸς πόνος εἶναι δεδομένος. Καὶ τότε δύο λύσεις ἔχει ὁ ἐπίγειος ἄνθρωπος : ἤ νὰ ἐγκλεισθῇ σ’ αὐτὸν καὶ νὰ καταντήση Οἰδίποδας — πρᾶγμα πού τίποτε δὲν σημαίνει [17] — ἤ νὰ καταπιαστῆ μὲ τὴν γιατρειὰ τοῦ πόνου του, δηλαδή νὰ γίνη ἐνσυνείδητον «πολιτικὸν ζῶον».

    Ἡ «Πολιτεία» τοῦ Πλάτωνα εἶναι τὸ «Κεφάλαιο» τοῦ Μὰρξ τῆς ἀρχαιότητας.

  122. spatholouro said

    Συννεφιασμένη-Γκούβερης

    Πράγματι ήδη στην ετικέτα του δίσκου (που εκδόθηκε το καλοκαίρι του 1948) αναγράφεται: «Β. ΤΣ. & Αλ. ΓΚ.». Επίσης υπάρχει δημοσιευμένη αυτόγραφη Δήλωση του Γκούβερη (περ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ιαν. 2004, επιμ. Χατζηδουλή) από 17/9/1947, ότι εκείνος συνέβαλε στην αποπεράτωση των στίχων με ένα και μόνο κουπλέ, και για αυτό θα παίρνει το 20% των δικαιωμάτων, όπερ και εγένετο.

  123. Corto said

    Spatholouro πιάσε κόκκινο…
    Πάνω που πήγαινα να βάλω σκαναρισμένη την υποτιθέμενη δήλωση του Γκούβερη!

  124. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ακρωτηριάζουμε αφόρητα τα έργα τέχνης, όταν τα κρίνουμε μόνο με βάση το «νόημά» τους και την κοινωνική τους χρησιμότητα.
    Ως προς άλλο θέμα, της κατακλείδας, ο Πλάτων επηρέασε πολλούς κατοπινούς στοχαστές, και τον Μαρξ.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.ianos.gr/platonos-politeia-mia-eisagogi-0347464.html&ved=0ahUKEwjP_tfXkbbSAhXDCBoKHRNSA-IQFggYMAA&usg=AFQjCNG22nJGDh8dDsmY3k6acThqaxGmZQ&sig2=8-SWq1KRYZwaC4ey_Kzvng

  125. nikiplos said

    99@, Αγαπητέ Corto, σε ευχαριστώ για την δική σου διεισδυτική ματιά και ανάλυση σε όσα έγραψα ίσως βιαστικά και κάπως ακατέργαστα…

    105@ Αγαπητέ Αλέξη σε ευχαριστώ για την κατανόησή σου στη μανία μου (πετριά σωστά το είπες! 🙂 ) με την ταινία αυτή… Θα μου άρεσε να την ξαναδείς σε άλλη φάση της ζωής σου, πιο αποστασιοποιημένη… 🙂

    112@, Τζι, το ίδιο είχα πάθει και με την ταινία του Βιμ Βέντερς τα φτερά του έρωτα… Αλλά δεν είχα δικαιολογία εκεί, είχα ταξιδέψει ήδη inter-rail και στην Κεντρική Ευρώπη και στο Βερολίνο, τότε Ανατολικό-Δυτικό…

    @119, θαυμάζω τον ΒΡ, κι έχω διαβάσει τέσσερα ή πέντε βιβλία του. Η κριτική στην ταινία αυτή, μου φάνηκε κάπως «ξεπέτα». Αν ισχύει αυτό που γράφει, δηλαδή μόνο η συντριβή της ατομικής επαναστατικότητας, απέναντι σε ένα καλά κατεστημένο σύστημα, τότε θα μπορούσε να κανει πολλά περισσότερα με ηθοποιούς, που θα ξεφύσαιναν και θα έπαιρναν στημένες πόζες, όσον αφορά την τάση και μανία τους να ξεφύγουν, να ξεπεράσουν το κοινωνικό γίγνεσθαι… προσωπικά καθόλου έτσι δεν έπραξε ο Δαμιανός και είχε και αρκετά χρήματα για την ταινία… Επομένως αλλού ήθελε να πάει το πράγμα… Κατά τη γνώμη μου σε έναν αντικατοπτρισμό με το οντολογικό ζήτημα και την εικόνα της ίδιας μας της Πατρίδας…

    Στον πολιτισμένο κόσμο, η πατρίδα μας δεν είναι παρά η υποβαθμισμένη συνοικία, έξω από το στρατόπεδο. Ο συμβολισμός αυτός μου φάνηκε εξαιρετικός…

    Δεν πηγαίνω περαιτέρω, αλλά πιστεύω πως η κριτική του ΒΡ, βασίζεται στην «ορμή» των 70ς, που είχαν απαιτήσεις και ήθελαν να ξεπεράσουν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο και να πορευθούν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, αφενός σε σχέση με τον εξαιρετικό Ευρωπαϊκό (Ρομέρ, πρωτοπορία για την εποχή του) ή Αμερικανικό (Καζάν). Ο ΒΡ, αφαιρεί από την ταινία για την κριτική του το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου στοιχείο: Την ελληνικότητά της. Το ελληνικό βλέμμα της… Πιο πάνω ο Corto το είπε εξαίρετα: Η Ελπίδα που έμεινε άπιαστη…

    Τέλος ξέχασα στα προηγούμενα να εντάξω και τον επίσης εξαιρετικό Τάκης Κανελλόπουλος, τον οποίο θεωρώ την κορυφαία στιγμή του κινηματογράφου των 60ς αλλά και του μεταγενέστερου…

    Ας μου επιτρέψετε να βάλω και μια προσωπική ματιά… Αν οι νέοι σκηνοθέτες που ήθελαν να απορρίψουν τον εμπορικό κινηματογράφο, προσπαθούσαν να αναλύσουν, επεκτείνουν εικονοκλαστικά και τέλος να δώσουν τη δική τους ματιά στον κινηματογράφο των 60ς, εκείνον που είχε αξία: (Κανελλόπουλος, Μέχρι το Πλοίο του Δαμιανού, Συνοικία το Όνειρο, Μαγική Πόλη κοκ), θα φτιαχνόταν πολύ υψηλός κινηματογράφος για τα 70ς και 80ς… Αλλά δυστυχώς δεν έγινε κάτι αντίστοιχο με το τραγούδι και τη μουσική…

    Υπάρχουν κι εξαιρέσεις αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα…

    πάλι ζητώ συγνώμη για το σεντόνι και την καθαρά προσωπική ματιά… από ενθουσιασμό την μεταδίδω κι όχι από εγωιστική έπαρση ότι έχω δίκιο…

  126. Corto said

    95 (Sarant) και 123 (Spatholouro):

    Το υποτιθέμενο πειστήριο του Σχορέλη και το υποτιθέμενο αντι-πειστήριο του Χατζηδουλή:

    Σκαναρισμένα από το βιβλίο του Ηλία Βολιότη Καπετανάκη «Μάγκες αλήστου εποχής» σελ. 92 και 93.
    Το θέμα το έχουμε ξανασυζητήσει.

  127. Corto said

    126:
    «Επομένως αλλού ήθελε να πάει το πράγμα… Κατά τη γνώμη μου σε έναν αντικατοπτρισμό με το οντολογικό ζήτημα και την εικόνα της ίδιας μας της Πατρίδας…»

    Μπράβο Νίκιπλε! Αυτές τις διαστάσεις της ταινίας διακρίνω και εγώ ως κύριες. Δευτερευόντως την κοινωνιστική ή πολιτική ας πούμε ματιά.

    Από ταινίες αντίστοιχων καλλιτεχνικών αξιώσεων της εποχής, να προσθέσουμε και τον Φόβο του Μανουσάκη.

  128. ...?! said

    τι να μας πει κι ο πολυκανδριώτης; 🙂

  129. Γς said

    Κι έχεις και τον Νικοκύρη να στέλνει φωτογραφίες στο Fb από την Τομπουρλίκα, που είναι τώρα.

    Ταβέρνα, Μεζεδοπωλείο, Ρεμπέτικα
    Λόρδου Βύρωνος 5Α, Θεσσαλονίκη

    🙂

  130. Γς said

    Και μόλις ξύπνησα. Είχα πέσει για κανα δυο ώρες.

    Κι είχα πάει να δω την μάνα μου λέει, που ήταν κανονική μάνα.

    Εγώ ήμουν αράχνη.

    Και πολύ φχαριστήθηκα μόλις ξύπνησα και είδα ότι δεν ήμουν…

  131. Γιάννης Ιατρού said

    4: / 9: Τι έγινε τελικά; Κανονίστηκε κάτι (για να συντονιστούμε εγκαίρως …) 🙂

  132. Πέπε said

    @129:

    Άθλιο.

    Δεν είναι μόνο που το παίξιμό του είναι ακραία φιγουρατζήδικο. Είναι που για να πετύχει αυτό που ο ίδιος θεωρεί φιγούρα θυσιάζει το κομμάτι, που σε κάποια σημεία είναι δυσκολογνώριστο, σε μερικά η κανονική σύνθεση έχει εξαφανιστεί τελείως, και σε όλα τα υπόλοιπα είναι προδομένο.

    Ότι το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας είναι ρυθμικό κομμάτι, κι ότι ο ρυθμός του είναι λιτός και αυστηρός, αλλιώς δεν είναι πια το ίδιο κομμάτι, κανείς δεν του το ‘πε;

    Σε μια χορωδία που ήμουν ένα φεγγάρι, για μια παύση που την κάναμε λίγο πιο κοφτή απ’ ό,τι έγραφε η παρτιτούρα (ή κάτι παρόμοιο), η μαέστρος μάς είχε πει «άρα δεν τον χρειαζόμαστε τον συνθέτη, το ξαναγράφουμε μόνοι μας το κομμάτι, έτσι;». Ετούτος έχει προσθέσει στο «κείμενο» του συνθέτη περισσότερες νότες απ’ όσες έχει γράψει σ’ όλη του τη ζωή ο Λοΐζος.

    Και μάλιστα, όχι για να προτείνει μια διασκευή (μια νέα ανάγνωση – αυτό θα ήταν κατ’ αρχήν θεμιτό), αλλά για μια διασκευή χωρίς πρόταση.

  133. Γς said

    >Πάντως, σε κάποιες περιπτώσεις η επέτειος έχει εσκεμμένα μετατεθεί κατά μία ημέρα.

    Και με το Γενέσιον του Γιώργου Σεφέρη, που ήταν εχτές [κάθε 4 χρόνια] δεν έπρεπε να το βάζουμε την 1η Μαρτίου;

  134. Πέπε said

    134
    Νομίζω όχι. Βέβαια όσοι έχουν γενέθλια 29 Φεβρουαρίου τα γιορτάζουν 1η Μαρτίου, σεβαστό. Θα μπορούσε όμως στο Μηνολόγιο, στα μη δίσεκτα χρόνια, να προστεθεί μια γραμμή για την 29η με κενή την ημέρα της εβδομάδας, και με την επέτειο (του Σεφέρη + όποιαν άλλη) έτσι για λόγους πληρότητας.

  135. spiral architect said

    † 1 Μαρτίου 2002: Δραχμής, πεσέτας, εσκούδου και λοιπών νομισμάτων οριστική θανή και ενταφιασμός.

  136. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    136.
    «Στο εξής 304 εκατομμύρια Ευρωπαίοι μοιράζονται το ίδιο νόμισμα, εγγύηση για μεγαλύτερη διαφάνεια στις τιμές (χα,χα!) και στις προσφορές και μακροπρόθεσμα για μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα στις οικονομίες της ζώνης του ευρώ (μπου,χα,χαα!), σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών.(αχαχούχααα!!) «

  137. ΣΠ said

    136
    οριστική;

  138. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    138. Aμ τί; Κι αμετάκλητη. Γίνονται αναστάσεις στις μέρες μας;… 🙂

  139. cronopiusa said

  140. Alexis said

    #133: Συμφωνώ σε όλα. Θυμίζει τσίρκο. Και είναι κρίμα γιατί κατά τ’ άλλα μιλάμε για έναν μεγάλο δεξιοτέχνη του μπουζουκιού.
    Πάντως δεν ξέρω αν συμφωνείς μαζί μου Πέπε, αλλά το χαρακτηριστικό «μεταλλικό» παίξιμο του τζουρά στην αρχική εκτέλεση δεν το έχω ξανασυναντήσει σε καμιά νεότερη επανεκτέλεση.

  141. cronopiusa said

  142. nikiplos said

    @129, ο τύπος είναι πράγματι βιρτουόζος… Ως τζαζ αυτοσχεδιασμός, αυτό που κάνει είναι αναμφισβήτητα ενδιαφέρον… Δεν αποτελεί όμως καθόλου εκτέλεση ενός γνωστού μουσικού κομματιού αυτό, ούτε επιδεικνύεται ο προσήκων σεβασμός του…

    Αν παραδέχτηκα κάτι στον Νταλάρα, είναι ότι έριχνε φάπες (που τις θυμόσουν) εάν έκανες τέτοιες περιττές φιοριτούρες σε κομμάτια παλιά γνωστά και εκτελεσμένα από εκείνους που έβγαλαν αυτά τα διαμάντια… Μια τέτοια είχα φάει κι εγώ που έκανα περιττά 16κτα με έναν μπαγλαμά, που είχα πάει ερασιτεχνικά για να βοηθήσω… Μετά με έβαλε να το ακούσω και είχε απόλυτο δίκιο… ήταν ο απόλυτος βιασμός…

    Ας το δούμε διαφορετικά… Μπορείς να λύσεις ένα πολύπλοκο ολοκλήρωμα σε 10 σελίδες, αλλά και σε μισή… Η μισή επίλυση είναι συνήθως πιο όμορφη και πιο εμπνευσμένη… Ενίοτε δηλαδή η δωρική εκδοχή είναι η καλύτερη… και η ενορχήστρωση δεν είναι μια άποψη της πλάκας… Και ο Λοΐζος και ο Σαββόπουλος κάτι ξέρουν από αυτό…

    Μουσικά τώρα το παραπάνω είναι κάπως φλύαρο, χωρίς ουσία… ένας αχταρμάς της στιγμής από γνωστές μουσικές φράσεις, από το μινόρε του Τεκέ (γρήγορα εκτελεσμένες), από άλλα κομμάτια… Είναι φυσικά αποδεκτό από έναν καλλιτέχνη που παίζει λάϊβ και μπορεί να αισθανθεί αμήχανα, είτε γιατί σκυλοβαριέται, είτε γιατί βρίσκεται απέναντι σε ένα αδιάφορο κοινό… Αυτά όλα εντάσσονται στους αυτοσχεδιασμούς, εκείνο που αποκαλούμε μερικές φορές και Τζαζ…

  143. sarant said

    127 Ωραία, αυτό ξεκαθαρίζει το θέμα.

  144. κουτρούφι said

    2 Μαρτίου 1958. Θάνατος Νικολάου Τσελεμεντέ (1878-1958). Ανέβαινε, λέει, από τα Ξάμπελα στον Αρτεμώνα για να φάει το φρικασέ της προγιαγιάς μου.

  145. Corto said

    144 (Sarant):
    Δυστυχώς νομίζω ότι δεν το ξεκαθαρίζει απόλυτα. Έχει αμφισβητηθεί η αυθεντικότητα των χειρογράφων, και ειδικά για το δεύτερο η σκοπιμότητα σύνταξής του.
    Πάντως κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται για συνδημιουργία και των δύο.

  146. spatholouro said

    Πώς κατά πάσα πιθανότητα και όχι κατά πάσα βεβαιότητα;

    Δεν επαρκούν τα κάτωθι στοιχεία;
    1) Η ετικέτα του δίσκου: «Β. ΤΣ. & ΑΛ. ΓΚ»

    2) Η καρτέλα της ΑΕΠΙ (σελ. 36, τ. Δ΄Σχορέλη)

    3)Η από 30/5/1975 απάντηση της ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ σε εξώδικο του Ρούτσου. Η εταιρία αναφέρει: Τσιτσάνης 80%, Γκούβερης 20% (βλ. Δ. Σταμούλη, «Ο φάκελος Νίκου Ρούτσου-Βασ. Τσιτσάνη», Αθήνα 1987, σελ. 18)

    4) Η αυτόγραφη δήλωση Γκούβερη, σε περίπτωση που είναι αυθεντική (από ποιον έχει αμφισβητηθεί;) συγκλίνει με τα τρία προηγούμενα στοιχεία

  147. Πέπε said

    @143:

    > > Μουσικά τώρα το παραπάνω είναι κάπως φλύαρο, χωρίς ουσία… ένας αχταρμάς της στιγμής από γνωστές μουσικές φράσεις, από το μινόρε του Τεκέ (γρήγορα εκτελεσμένες), από άλλα κομμάτια… Είναι φυσικά αποδεκτό από έναν καλλιτέχνη που παίζει λάϊβ και μπορεί να αισθανθεί αμήχανα, είτε γιατί σκυλοβαριέται, είτε γιατί βρίσκεται απέναντι σε ένα αδιάφορο κοινό… Αυτά όλα εντάσσονται στους αυτοσχεδιασμούς, εκείνο που αποκαλούμε μερικές φορές και Τζαζ…

    Αυτοσχεδιασμός δεν είναι να παίζεις ό,τι θυμάσαι επειδή βαριέσαι ή βρίσκεσαι σε αμηχανία. Αυτή η περιγραφή θα ταίριαζε για τις οιονεί εισαγωγές που ακούμε συχνά σε ρεμπέτικα λάιβ, που μοιάζουν με ταξίμια αλλά δεν είναι ταξίμια, είναι απλώς διάφορες νότες της κλίμακας που τις παίζει κάποιος επειδή π.χ. ντρέπεται να στέκει βουβός και ακίνητος περιμένοντας πότε θα είναι έτοιμοι οι συμπαίχτες του, ή επειδή δεν του πάει να μπει κατευθείαν στο κομμάτι, ή επειδή θέλει να τσεκάρει τον ήχο. Αμήχανες φλυαρίες δηλαδή. Σαφώς όχι αυτοσχεδιασμοί. Περίπου το ίδιο κάνει κι ο Παούρης, απλώς οι δικές του νότες είναι σε ταχύτητα φωτός.

    Επίσης, διαφωνώ με την τελευταία φράση: γιατί οι αυτοσχεδιασμοί είναι τζαζ; Αυτοσχεδιασμός υπάρχει σε πολλά είδη μουσικής. Άλλοτε αυτοσχεδιασμός δημιουργίας, δηλ. βγάζω εκείνη τη στιγμή μια πρωτότυπη μελωδία που πριν την παίξω δεν υπήρχε (ούτε καν στο κεφάλι μου), π.χ. ταξίμι ή τζαζ σόλο, άλλοτε αυτοσχεδιασμός στο πώς ακριβώς θα εκτελέσω μια μελωδία που βασικά είναι δεδομένη αλλά οι τελικές της λεπτομέρειες επαφίενται στον εκτελεστή.

    Κάποτε σ’ ένα φεστιβάλ τζαζ στο Γκάζι είχα δει τον Ρος Ντέιλι. Μόλις ανέβηκε στη σκηνή, η πρώτη του δουλειά ήταν να διευκρινίσει «εμείς βρεθήκαμε εδώ από λάθος: παίζουμε αυτοσχεδιαστική μουσική, και επειδή και η τζαζ είναι αυτοσχεδιαστική μάς έβαλαν κι εμάς με τους τζαζίστες»!

  148. Πέπε said

    [συνέχεια]
    Και βέβαια, στις περισσότερες αυτοσχεδιαστικές μουσικές οι κανόνες αυτοσχεδιασμού είναι αυστηρότατοι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εξασφαλιστεί ότι αυτό που θα παίξεις θα είναι όντως ταξίμι, ή όντως τζαζ σόλο, και μάλιστα σωστό, και όχι απλώς τυχαίες νότες. (Εκτός από τίποτε περιπτώσεις εντελώς εξαιρετικών μουσικών, που χωρίς κανένα κανόνα και χωρίς αυτό που παίζουν να ανήκει σε συγκεκριμένο είδος, και πάλι βγάζουν μουσική και όχι ό,τι να ‘ναι. Αλλά για τον μέσο μπουζουξή ή τζαζίστα ή θεράποντα όποιας άλλης αυτοσχεδιαστικής παράδοσης, οι κανόνες είναι σωτηρία.)

    Ετούτος εδώ δεν πειθαρχεί σε τίποτε.

  149. Corto said

    147:

    Spatholouro κυρίως έχει αμφισβητηθεί η συμμετοχή του Τσιτσάνη, και λιγότερο του Γκούβερη.
    Την αυθεντικότητα ή την σκοπιμότητα των χειρογράφων αμφισβητεί ο Ηλίας Βολιότης Καπετανάκης («Μάγκες αλήστου εποχής», σελ.90-96).
    Τα θεωρεί προχρονολογημένα ή πλαστά. Υπονοεί ότο το μεν πρώτο είναι από τον
    Κατά την γνώμη μου στο συγκεκριμένο (αποκλειστικά) θέμα έχει δίκιο. Όλως τυχαίως λίγο πριν την ηχογράφηση του τραγουδιού έχουμε ιδιωτικό συμφωνητικό συνθέτη και στιχουργού -και μόνο για αυτό το τραγούδι. Γιατί για τόσα άλλα τραγούδια ο Τσιτσάνης δεν προνόησε να περιφρουρήσει τα στιχουργικά του ποσοστά; Γιατί μόνο για το συγκεκριμένο άσμα; Τόσο πολύ προέβλεπε την επιτυχία του, αλλά και την πιθανή αμφισβήτησή του από τον Γκούβερη;
    Τώρα για το ερώτημα αν ο γραφικός χαρακτήρας και η υπογραφή είναι ίδια στα δύο χειρόγραφα, τι να πω, πράγματι χρειάζεται γραφολόγος όπως λέει και ο ΗΒΚ.

    Παραταύτα για να μην παρερμηνευθώ: δεν θεωρώ ότι ο Τσιτσάνης απλά μελοποίησε ξένους στίχους. Πολλώ δε μάλλον δεν θεωρώ ότι τους έκλεψε. Πιστεύω ότι είναι συνδημιουργία. Ο Τιτσάνης είχε μία έμπνευση, π.χ. μια φράση θλιμμένη, ο Γκούβερης συμπλήρωσε, ο Τσιτσάνης έκανε την τελική διαμόρφωση. Αυτό το μοτίβο συνδημιουργίας το έχουμε ξαναδει για παράδειγμα στο «σβήσε το φως να κοιμηθούμε» του Παπαϊωάννου.

  150. Corto said

    Κάτι χάθηκε από το προηγούμενο σχόλιο. Ο ΗΒΚ υπονοεί ότι το ένα χαρτί είναι απάντηση στο άλλο και δεν είναι τυχαίο που και τα δύο γράφουν την ίδια χρονολογία (1947).

  151. nikiplos said

    @148, 149 Αγαπητέ Πέπε, συμφωνώ κι ευχαριστώ και για τη διευκρίνηση… Πάντοτε κι εμένα με ενοχλούσε που εντάσσονταν οι αυτοσχεδιασμοί στην Τζαζ συλλήβδην. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχει έρθει κι ο όρος Έθνικ και κάπως σώζει τα πράγματα…

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    https://pbs.twimg.com/media/C55JTBeWgAAcb1l.jpg:large

  153. w2016blog said

    Σκέφτομαι μήπως υπάρχει μια θέση στο Μηνολόγιο σας για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη που βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην αγχόνη των Αγγλων ,την 14 Μαρτίου 1957.

    «Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: