Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Φάβα αποκριάτικα (του Δημήτρη Μαρτίνου)

Posted by sarant στο 3 Μαρτίου, 2017


Καθώς βρίσκομαι εκτός έδρας αυτές τις μέρες, λογάριαζα για σήμερα να βάλω σε επανάληψη κάποιο παλιότερο άρθρο, μια βολική λύση στην οποία καταφεύγω αριά και πού, όταν δεν προφταίνω να γράψω φρέσκο άρθρο. Σαν από μηχανής θεός όμως, ο φίλος μας ο Δημήτρης ο Μαρτίνος μού έστειλε ένα αποκριάτικο αφήγημά του, μια παλιά ιστορία που συνέβη προπολεμικά στα Θερμιά, στην Κύθνο παναπεί.

Κατόπιν εορτής, θα πείτε, και θα’χετε δίκιο. Κι εγώ έτσι σκέφτηκα στην αρχή και είπα να αφήσω το διήγημα κατά μέρος και να το βάλω του χρόνου τέτοιον περίπου καιρό. Ωστόσο, άνθρωποι είμαστε -και ήταν μαθηματικά βέβαιο πως αν το ανέβαλλα για του χρόνου θα το ξεχνούσα ως τότε. Οπότε, το βάζω τώρα που ακόμα το αποκριάτικο κλίμα δεν έχει εντελώς ξεχαστεί, πολύ περισσότερο αφού μου λύνει το πρόβλημα του άρθρου που δεν είχα να ανεβάσω.

Επειδή εδώ λεξιλογούμε, να σημειώσουμε ότι η εναλλαγή φ και θ δεν είναι σπάνια σε διάφορα ιδιώματα. Έτσι, πέρα από το θυλάκι -> φυλάκι του διηγήματος, έχουμε το θηκάρι -> φηκάρι ή το θηλί -> φηλί (ιδίως στην έκφρ. «είναι φηλί κλειδί» δηλ. αχώριστοι σύντροφοι). Όσο για την εμμονική προσήλωση της χήρας στην απόλυτη καθαριότητα, μού θύμισε τη νοικοκυρά στο παπαδιαμαντικό «Για τα ονόματα».

Κατ’ εξαίρεση αφήνω την ορθογραφία του πρωτοτύπου, πολυτονικού συμπεριλαμβανομένου.

ΦΑΒΑ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ

«Φάβα άποκριάτικα; Ποῦ ἀκούστηκε; Παλάβωσες καημένε;»

Ὅλα τά ‘χε δεῖ καὶ τά ‘χε ἀκούσει ἡ Ἁνεζιὼ*, εἴκοσι χρόνια τώρα παντρεμένη μὲ τὸν Πατέστο τὸν Τσαμπουνιάρη. Ἐτοῦτο δὲν τὸ περίμενε. Ἐκεῖνος, ἀτάραχος, ξετυλίγοντας τὸ σπάγγο ποὺ στερέωνε τὸ διπλὸ καλαμένιο αὐλὸ στὸ φυλάκι* τῆς τσαμπούνας, ἀποκρίθηκε:

«Γιατὶ, δὲν εἶν’ ἀποκριάτικο φαΐ ἡ φάβα; Τὸ λέει καὶ τὸ τραγοῦδι» κι ἄρχισε νὰ τραγουδᾶ σ’ ἕνα δικό του σκοπό:

«Τὶ νά ‘χαμε, τὶ νά ‘χαμε ἕνα κουπάκι φάβα
κι ἕνα μουνάκι τρυφερὸ γιὰ νὰ μᾶς φεύγ’ ἡ καύλα».

Ἡ κουβέντα εἶχε ἀρχίσει μέρες, βδομάδες πρίν. Μόλις μπῆκε τὸ Τριώδιο. Ἀπὸ τότε ἡ Ἁνεζιὼ τὸν ἔψελνε, κάθε μέρα σχεδὸν, γιατὶ ἤξερε τὸ χούι του. Νὰ ντύνεται μούσκαρος* τὴν Τυρινὴ Κυριακὴ καὶ νὰ γελᾶ τὸ χωριὸ μὲ τὰ πονηρὰ στιχάκια ποὺ σκάρωνε καὶ τὰ καμώματά του.

«Τὸ νοῦ σου καημένε, μὴν ἀρχίσεις πάλι τὰ μασκαραλίκια σου ἀποκριάτικα γιατὶ ἔχουμε κόρες τσῆ παντρειᾶς!»

«Τί λὲς ρὲ γυναίκα; Ὁ γέρο-Νικολὸς ὁ Κακορίζικος, ποὺ δὲ μιλεῖ ἀθρώπου ὁλοχρονικῆς τοῦ χρόνου, τὴν Ἀποκριὰ βάνει τσὶ προβιές ξεβράκωτος καὶ  ξεσκεπάζεται σὲ κάθε γωνιὰ καὶ κάθε τρίστρατο» ἀπάντησ’ ὁ Πατέστος*.

«Ἐκεῖνος δὲν ἔχει κόρες ἀνύπαντρες, τσὲ πάντρεψε» τὸν ἀποστόμωσε ἡ Ἁνεζιώ.

Παράπονο ἄλλο κανένα δὲν εἶχε ἡ Ἁνεζιὼ ἀπὸ τὸν ἄντρα της. Νοικοκύρης καὶ δουλευτὴς. Ὅλη τὴ βδομάδα στὸ χωράφι καὶ τὸ Σάββατο τὸ βράδυ, ποὺ οἱ ἄλλοι ἄντρες πηγαίνανε στὰ μαγαζιὰ γιὰ νὰ γλεντήσουν, ἐκεῖνος ἔπαιρνε τὴν τσαμπούνα του καὶ πήγαινε νὰ τοὺς  παίξει. Ἔβγαζε τὰ πλεμόνια του νὰ παίζει μὲ τὶς ὧρες. Ὅμως χαλάλι, ἔβγαινε ὁ κόπος του. Οἱ γλεντιστάδες τόν θέλανε, ὄχι μονάχα γιὰ τὸ γλυκό του παίξιμο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ χωρατὰ καὶ τὴν καλή του τὴν καρδιά.

Μιὰ φορὰ ἡ παρέα ποὺ ἔκανε τὸ γλέντι δὲν εἶχε μεζὲ κι ἀποφασίσανε νὰ κλέψουν ἕναν πετεινό, ὅπως τὸ συνηθίζανε  τὰ χρόνια ἐκεῖνα.   Πάνω ποὺ κουβεντιάζανε σὲ ποιὸ κοτέτσι νὰ πᾶνε τοὺς λέει ὁ Πατέστος:

«Ἔχει ἡ γυναίκα μου ἕναν ἄσπρο, τετράπαχο. Εἶναι καὶ κοντὰ στὸ χωριὸ τὸ κοτέτσι. Ποῦ να τρέχετε ἀλλοῦ νυχτιάτικα;»

Ἔτσι κι ἔγινε. Τὴν ἄλλη μέρα γυρίζοντας ἡ Ἁνεζιὼ ἀπ’ τὸ κοτέτσι ἔφερε τὰ μαντάτα:

«Μᾶς τόνε πήρανε τὸν ἄσπρο τὸν πετεινό.  Οἱ παλιοκλέφτες…»

«Γυναίκα μὴ βαρυγκωμᾶς, δὲν κάνει» τὴν ἔκοψε ὁ Πατέστος.

«Νὰ πάθουνε, νὰ λάβουνε» συνέχισε ἡ Ἁννεζιώ.

«Μήν καταριέσαι καὶ πιάνουνε οἱ κατάρες καμιὰ φορὰ» ξανάπε

ὁ Πατέστος. Ὅμως ἐκείνη συνέχισε ἀπτόητη:

«Νὰ βγάλουνε τὰ φτερὰ του στὴ μούρη, αὐτοὶ ποὺ τόνε φάανε!»

Ἄλλη κουβέντα δὲν εἶπε ὀ Πατέστος. Βγῆκε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τράβηξε γιὰ τὸ μέρος ποὺ σφάξαν καί μαδήσανε τὸν πετεινὸ. Μάζεψε λίγα φτερὰ, γύρισε στὸ σπίτι, ἄλειψε τὴ μούρη του μὲ μέλι καὶ κόλλησε ἀπάνω τὰ φτερά. Ἡ Ἀννεζιὼ ἔπλεκε καθισμένη στὴν πεζούλα τῆς αὐλῆς. Μόλις τὸν εἶδε ἔτσι τῆς ἔπεσε τὸ πλεχτὸ ἀπὸ τὰ χέρια.

«Εἶδες ποὺ στά ‘λεα* πὼς πιάνουν οἱ κατάρες;»

Τὸ Τυρινὸ Σάββατο ξανάρχισε τὸν ἑξάψαλμο ἡ Ἀννεζιώ τὴν ὥρα ποὺ ἐκεῖνος ἑτοίμαζε τὴν τσαμπούνα γιὰ τὸ βραδυνό παίξιμο. Ἔπρεπε νὰ ταιριάξει καλὰ τοὺς  καλαμένιους αὐλοὺς γιὰ νὰ βγάζουν καὶ οἱ δυὸ τὴν ἴδια φωνὴ. Εἶχε λύσει τὸν κόμπο τοῦ σπάγγου ποὺ στερέωνε τὸ διπλὸ καλαμένιο αὐλὸ στὸ φυλάκι καὶ εἶχε ἀρχίσει νὰ τὸν ξετυλίγει. Στὴν ἀρχὴ δὲν ἀπάντησε, ὅμως σὲ μιὰ στιγμὴ κάτι ἔφεξε στὰ μάτια του. Χωρὶς νὰ σηκώσει τὸ βλέμμα ἀπὸ τὸ σπάγγο ποὺ ξετύλιγε ἀπάντησε μὲ σοβαρὸ ὕφος:

«Γιὰ νὰ μὴ ντυθῶ μούσκαρος αὔριο θέλω νὰ μαγειρέψεις φάβα!»

Ἔκανε κάμποση ὥρα νὰ τὸ πιστέψει, ἀλλὰ στὸ τέλος τὸ δέχτηκε ἡ Ἁνεζιώ. Σοῦ λέει καὶ νὰ μείνει δὲν πάει χαμένη ἡ φάβα. Σαρακοστὴ ἔρχεται. Σηκώθηκε ἀξημέρωτα γιὰ νὰ μαγειρέψει τὴ φάβα καὶ νὰ προκάμει τὴν ἐκκλησιά. Ἄσε ποὺ μετὰ ἤθελε νὰ δεῖ τὶς κόρες της ποὺ εἴχανε ντυθεῖ χανούμισες κατὰ τὸ ἔθιμο τὸ παλαιὸ καὶ θὰ γυρίζαν στὸ χωριὸ μὲ τὰ παληκάρια ποὺ ἤτανε ντυμένα τσολιάδες. Ἀπὸ κοντὰ οἱ ἄλλοι μουσκάροι ποὺ φορούσανε παλιόρουχα καὶ μουτσοῦνες νὰ γίνουνται ἀγνώριστοι καὶ στὶς γωνιὲς νὰ πετιέται ὁ γερο-Νικολὸς ὁ Κακορίζικος, νὰ σηκώνει τὶς προβιὲς καὶ νὰ «φωτογραφίζει» τὸν κόσμο.

Ὁ Πατέστος σηκώθηκε ἀργὰ, μετὰ τὴν ἀπόλυση τῆς ἐκκλησιᾶς. Τελευταῖο Σάββατο τῆς Ἀποκριᾶς καὶ τὸ γλέντι κράτησε μέχρι τὰ χαράματα. Κοιμήθηκε δυὸ-τρεῖς ὧρες, σηκώθηκε ντύθηκε καὶ τράβηξε γιὰ τὸν καφενὲ τῆς χήρας. Αὐτὸς ἦταν ὀ καλὸς καφενὲς τοῦ χωριοῦ. Ἐκεῖ πηγαίνανε οἱ προύχοντες: ὁ κοινοτάρχης, ὁ παπάς, ὁ δάσκαλος, ὁ νωματάρχης, ὁ γιατρὸς κι οἱ μεγαλονοικοκυραῖοι. Ἡ χήρα ἦταν ξακουστὴ γιὰ τὴν πάστρα της. Ὁ καφενὲς ἄστραφτε. Δυὸ-τρεῖς φορές τὸ χρόνο μπογιάντιζε πότε τὸ πάτωμα, πότε τὸ ταβάνι, πότε τὰ κουφώματα,  πότε τὶς καρέκλες καὶ τὰ τραπέζια. Ὅσο γιὰ τὸν ἀσβέστη ποτὲ δὲν στέγνωνε ἠ βούρτσα του. Κάθε βδομάδα ἀσβέστωνε γύρω-γύρω τὶς πλάκες στὸ δρόμο ἔξω ἀπὸ τὸ μαγαζὶ καὶ κάθε τόσο ἄσπριζε τοὺς τοίχους μέσα-ἔξω. Ἀλοίμονο σ’ ὅποιον λέρωνε τὸ δρόμο, ἄνθρωπο ἤ ζωντανό. Μιὰ μέρα περνοῦσε ὁ Γιώργης τοῦ Κώσ’ τοῦ Νικολοῦ τοῦ Πέτρου* (ἔτσι τὸν λέγανε  μπροστὰ σὲ δικοὺς του ἀθρώπους γιὰ νὰ μήν παραξηγηθοῦνε, ἀλλιῶς τὸν λέγανε «ὁ Καμπούρης») μὲ τὸ γάδαρο φορτωμένο. Μόλις φτάσανε μπροστὰ στὸν καφενὲ τὸ ζωντανὸ σήκωσε τὴν οὐρὰ κι ἀμέσως ὀ Γιώργης κατάλαβε τί τὸν περίμενε. Χωρίς νὰ χάσει καιρὸ ἔβαλε τὶς φούχτες του στὸν πισινὸ τοῦ γαδάρου καὶ τὰ κατάφερε νὰ μὴν πέσει τίποτα μπροστά στὸν καφενέ. Τὶς καβαλίνες ἀπὸ τὰ χέρια του  θὰ τὶς ξέπλενε μὲ νερὸ. Ἀπὸ τὸ στόμα τῆς χήρας δὲν τὸν ξέπλενε τίποτα.

Φτάνοντας στὸν καφενὲ ὁ Πατέστος καλημέρισε, εὐχὴθηκε καλὴ Σαρακοστὴ καὶ κάθισε κοντὰ στὸ τραπέζι τοῦ γιατροῦ ποὺ ἔπαιζε πρέφα μὲ τὸν κοινοτάρχη καὶ τὸν δάσκαλο. Ἐκεῖνοι, ἀφοσιωμένοι στὸ παιχνίδι, δὲν τοῦ δώσανε πολλὴ σημασία, ἴσα ποὺ τοῦ ἀνταπόδωσαν τὴν καλημέρα καὶ τὶς εὐχές. Ξαφνικὰ ὁ Πατέστος πιάνοντας τὴν κοιλιά του ἄρχισε νὰ βογγᾶ:

«Ὤχ! Ἡ κοιλιά μου γιατρέ, ἡ κοιλιά μου!»

Κι ὄπως ἔσφιγγε τὴν κοιλιά του κι ἔσκυβε καὶ διπλωνόταν, φάνηκαν στὴν καρέκλα του τὰ πρῶτα σημάδια. Κι ἄρχισε νὰ τὴ γεμίζει λίγο-λίγο.

Ἡ χήρα ἀμόλησε τὸν κεραυνό της πίσω ἀπὸ τὸ τεζιάκι:

«Ἄχου ποὺ νὰ βγάλεις τ’ ἄντερά σου καὶ τὰ συκώτια σου!»

Κι ἐκεῖνος ἀτάραχος:

«Μὴ σὲ νοιάζει! Ἐγώ τά ‘κανα, ἐγὼ θὰ τὰ φάω» καὶ κάνοντας τὰ δάχτυλά του κουτάλι ἄρχισε νὰ τρώει τὴ φάβα ἀπὸ τὴν ψάθα τῆς καρέκλας.

Ἦταν ἡ φάβα ποὺ μαγείρεψε ἡ Ἁννεζιὼ ἀποκριάτικα. Κι αὐτὸς τὴν ἔβαλε στὸ ἀσκί τῆς τσαμπούνας, ἔβαλε τὸ ἀσκί πάνω στὴν κοιλιὰ του καὶ μέσα ἀπὸ τὸ παντελόνι του , φροντίζοντας νὰ βγαίνει τὸ καλάμι της ἀπὸ πίσω του. Μετὰ, καθώς  ἔσφιγγε τὴν κοιλιά του καὶ διπλωνόταν ἐβγῆκε ἡ φάβα στὴν καρέκλα.

Τὸ λόγο του ὅμως τὸν κράτησε. Μούσκαρος δὲ ντύθηκε!

 

ΓΛΩΣΣΑΡΙ

Ἁνεζιώ: ὄνομα ποὺ συνηθίζεται στὰ Θερμιά, ἀπό τὸ ἰταλικὸ Agnese, (ἑλλ. Ἁγνὴ)

μούσκαρος: μασκαρὰς

ὁ Γιώργης τοῦ Κώσ’ τοῦ Νικολοῦ τοῦ Πέτρου: ὁ Γιώργης τοῦ Κώστα τοῦ Νικολοῦ τοῦ Πέτρου.

Στὶς μικρὲς κοινωνίες ὑπάρχουν πολλὲς συνωνυμίες καὶ συνεπωνυμίες. Χρησιμοποιοῦνται λοιπὸν τὰ ὀνόματα τῶν προγόνων γιὰ νὰ ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Πιὸ εὔκολα βέβαια ξεχωρίζουν μὲ τὰ παρατσούκλια.  Νὰ σημειωθεῖ ἐπίσης ὅτι «ὁ Κώστας τοῦ…» γίνεται «ὁ Κώσ’ τοῦ…» μᾶλλον γιὰ λόγους εὐφωνίας (γιὰ ν’ ἀποφύγουμε τὸ κακόηχο «…σταστοῦ…»)

Πατεστής: ὄνομα ποὺ συνηθίζεται στὰ Θερμιά, ἀπό τὸ ἰταλικὸ Batista (ἑλλ. Βαπτιστὴς)

στά ‘λεα: στά ‘λεγα

φυλάκι: θυλάκι, ὁ ἀσκὸς τῆς τσαμπούνας

Δημήτρης  Στεφ. Μαρτῖνος

28/2/2017

Advertisements

117 Σχόλια to “Φάβα αποκριάτικα (του Δημήτρη Μαρτίνου)”

  1. spiral architect said

    Φάβα με κρεμμύδι στουμπιχτό. 😋 Τρέχω!
    (έρχεται σαββατοκύριακο)

  2. Alexis said

    Καταπληκτικό!!!

  3. Alexis said

    Συγχαρητήρια στον Δημήτρη Μαρτίνο! Πρόκειται, χωρίς υπερβολή, για μικρό διαμαντάκι.

  4. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Το διήγημα είναι υπέροχο. Ολοζώντανο, χρωματιστό και μυρωδάτο. Αλλά αμφιβάλλω αν θα το απολαύσει κανείς όσο το απόλαυσα εγώ, θερμός θιασώτης και της τσαμπούνας (που όσο ξέρω δεν πρωταγωνιστεί πουθενά αλλού στη λογοτεχνία μας) και των αποκριάτικων!!

    Προσωπικές ευχαριστίες λοιπόν στον άξιο Δημήτρη.

    Το «φυλάκι» = θυλάκι = ασκί της τσαμπούνας λέγεται και αλλού. Στην Ικαρία ολόκληρο το όργανο λέγεται τσαμπουνοφυλάκα.

    Γιατί «αυλοί» κι όχι «σουραύλια» ή «μπιμπικομάνες»; Η λόγϊα λέξη κάνει κάπως εκτός κλίματος.

    Επίσης, μου κάνει εντύπωση η αντίληψη ότι τα νηστήσιμα, π.χ. η φάβα, δεν πρέπει να τρώγονται όταν δεν είναι νηστεία.

  5. Κουνελόγατος said

    Φάβα. Και λάκκο με λάδι στη μέση. Ευχαριστούμε Δημήτρη. Και Νίκο για την ιδέα σου.
    Καλημέρα σας.

  6. Πέπε said

    Να πούμε και κάτι τεχνικό:

    Στην αρχή του διηγήματος ο Πατέστος λύνει την τσαμπούνα του. Το κυρίως όργανο δένεται εξωτερικά μ’ ένα σπάγγο στο ασκί, ώστε να βγαίνει εύκολα όποτε χρειαστεί, για το κούρδισμα ή για άλλες επεμβάσεις. Τελικά όμως δεν την ξαναδένει, παρά μόνο δένει το ίδιο το ασκί: όταν έκανε τη φάρσα, είχε στην κοιλιά του μόνο το ασκί, γεμάτο φάβα, με ένα καλάμι στη μια άκρη (από κει που φυσάει για να τη φουσκώσει – ένα απλό καλάμι που δεν παίζει ρόλο στον ήχο, και που από κει βγήκε η φάβα), χωρίς την κυρίως τσαμπούνα, που θα καταστρεφόταν.

    (Στην τσαμπούνα της εικόνας το καλάμι για το φύσημα που λέμε δεν είναι καλάμι, είναι κόκαλο.)

    Το ασκί χωρίς την κυρίως τσαμπούνα, δεμένο:

  7. nikiplos said

    Πραγματικά πολύ μου άρεσε και το χάρηκα που το διάβασα! Πολύ καλό συγχαρητήρια στον Δημήτρη…

  8. nikiplos said

    Και μια ερώτηση… Η Κύθνος έχει καθόλου καθολικούς?

  9. cronopiusa said

    Το λόγο του όμως τον κράτησε. Μούσκαρος δὲ ντύθηκε!… χχο χο χο!

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Εκκρεμεί άρθρο για την έκφραση

    8 Αυτό δεν το ξέρω -ας απαντήσει ο Δημητρης. Δεν έχω ακούσει να υπάρχουν πάντως.

  11. Στούμπος said

    Γλαφυρό, υπέροχο διήγημα!

  12. Πέπε said

    9:
    Νέα Λυσιστράτη;

  13. Γς said

    Ωραίο και καλά ειπωμένο. Και δομημένο

    Διαβάζεται από μόνο του…

    Γεια σου Αλέξανδρε, ουπς, Δημήτρη, Διαμάντη, ουπς, Παπαμαρτίνη, ωχ! Μαρτίνο! Τησκιάθου, ουπς, της Κύθνου!

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Ωραίο κλίμα περιγράφει το διήγημα παρά τις…δύσοσμες καταστάσεις στις οποίες αναφέρεται. 🙂

  15. ΓιώργοςΜ said

    Απίθανο! Ευχαριστούμε!
    Γέλασα πολύ με το φόβο και τρόμο που ενέπνεε η χήρα. Πατριαρχική κοινωνία κατά τα λοιπά…

  16. Γς said

    4:

    >Το διήγημα είναι υπέροχο. Ολοζώντανο, χρωματιστό και μυρωδάτο

    Μυρωδάτο; Θα αναφέρεσαι στην Φάβα.
    Πως μυρίζει η φάβα;

    Ναι πράγματι είναι «Ολοζώντανο, χρωματιστό και μυρωδάτο»

    Μπράβο Δημήτρη

    Και νά ‘χαμε ἕνα κουπάκι φάβα
    [με τα εν τω διηγήματι αναφερόμενα παρελκόμενα του]

  17. Γς said

    15:

    >Πατριαρχική κοινωνία κατά τα λοιπά…

    Κυκλάδες και πατριαρχία;

  18. Κουνελόγατος said

    10. Πολλά εκκρεμούν, νέοι είμαστε όμως, όλα θα τα προλάβουμε… :mrgreen:

  19. Πέπε said

    > > Νὰ ντύνεται μούσκαρος τὴν Τυρινὴ Κυριακὴ καὶ νὰ γελᾶ τὸ χωριὸ μὲ τὰ πονηρὰ στιχάκια ποὺ σκάρωνε καὶ τὰ καμώματά του. «Τὸ νοῦ σου καημένε, μὴν ἀρχίσεις πάλι τὰ μασκαραλίκια σου ἀποκριάτικα γιατὶ ἔχουμε κόρες τσῆ παντρειᾶς!»

    🙂 🙂 🙂 !!!

    Στην κοινή νεοελληνική, η φράση «μασκαραλίκια αποκριάτικα» θα ήταν παράλογη: πότε άλλοτε είναι θεμιτό ή έστω πιθανό να μασκαρεύεται κανείς; Προφανώς στο ντόπιο ιδίωμα δεν υπάρχει καμία αίσθηση ότι μασκαράς (ο παλιομασκαράς, η βρισιά) κυριολεκτικά είναι αυτό που τοπικά λέγεται μούσκαρος.

    > > Ὁ γέρο-Νικολὸς ὁ Κακορίζικος, ποὺ δὲ μιλεῖ ἀθρώπου ὁλοχρονικῆς τοῦ χρόνου, τὴν Ἀποκριὰ βάνει τσὶ προβιές ξεβράκωτος καὶ ξεσκεπάζεται σὲ κάθε γωνιὰ καὶ κάθε τρίστρατο. […] Καὶ στὶς γωνιὲς νὰ πετιέται ὁ γερο-Νικολὸς ὁ Κακορίζικος, νὰ σηκώνει τὶς προβιὲς καὶ νὰ «φωτογραφίζει» τὸν κόσμο.

    Αυτή η απροσδόκητη λέξη, «φωτογραφίζει», από κάπου πρέπει να προέκυψε. Μπορεί απλώς από το «πουλάκι» (οτέ μεν του φωτογράφου, οτέ δε του γερο-Νιολού). Πάντως μου θυμίζει ότι στην καρπάθικη Αποκριά, το «Πιπέρι» που λέγαμε τις προάλλες, μια στάνταρ μεταμφίεση, που σήμερα διατηρείται μόνο για λόγους νοσταλγίας αλλά παλιότερα αποτελούσε ζωντανό αποκριάτικο χιούμορ, είναι ο φωτογράφος, με μια πελώρια μηχανή της παλιάς εποχής, που όταν πατήσει το κουμπί ξεπροβάλλει ένας φαλλός.

    Άσχετα από το συγκεκριμένο, σχετικά όμως με τη φάρσα του Πατέστου:

    Χοντρό, και όμως λεπτό, αγροτικό χιούμορ!

  20. Γς said

    Ναι, νέοι είμαστε, όλα θα τα προλάβετε

  21. Γς said

    20->18

  22. ΓιώργοςΜ said

    19 Νατσουλίζοντας βέβαια, να σημειώσω πως η παλιά φωτογραφική μηχανή καλυπτόταν από ένα μαύρο πανί σα φούστα, κάτω από το οποίο έμπαινε ο φωτογράφος για να εστιάσει. Οπότε, πιθανόν, σηκώνω τη «φούστα»>φωτογραφίζω.

  23. Παναγιώτης Κ. said

    Αύριο Σάββατο, το πρώτο της Σαρακοστής, γιορτάζουν οι Θόδωροι και οι Θοδώρες. Εκείνα τα χρόνια και αυτή τη μέρα οι μανάδες οδηγούσαν τα παιδιά τους να κοινωνήσουν αφού είχε προηγηθεί νηστεία μιας εβδομάδας. Πραγματική νηστεία και όχι πράγματα μεσοβέζικα!
    Για τα παιδιά δεν ήταν εκπλήρωση του θρησκευτικού καθήκοντος αλλά ο τερματισμός του …μαρτυρίου της νηστείας.

    Το λένε και Ψυχοσάββατο αλλά δεν ξέρω πως πήρε αυτό το όνομα.

    Να εκληφθεί το σχόλιο και ως υπενθύμιση για ευχές σε εορτάζοντες και εορτάζουσες.

  24. 23 Ψυχοσάββατο (στο λινκ παρατηρώ τη φράση: «Τὸ σπάσιμο γυάλινων ἀντικειμένων ἢ ἄλλων τοιούτων [σε μνημόσυνα], εἶναι ἄκρως εἰδωλολατρικὴ συνήθεια». Έχει κανείς σας ακούσει τέτοια συνήθεια;)

  25. cronopiusa said

    12
    La Source Des Femmes. (2011)

    «Η πηγή των γυναικών» (2011, έγχρωμο) του Ράντου Μιχαϊλεάνου

    Σχετικά με την ταινία:
    «Σε ένα ορεινό χωριό του Μαρόκου, οι γυναίκες εξεγείρονται ενάντια στην παράδοση που θέλει μόνον αυτές
    να κουβαλούν νερό από τη μακρινή πηγή και κηρύσσουν ερωτική αποχή.

    Διασκευή της αριστοφανικής «Λυσιστράτης» σε ένα μοντέρνο, πολύχρωμο κι εκσυγχρονιστικό ανατολίτικο παραμύθι.
    Δεν απουσιάζουν οι δραματικές ευκολίες, αλλά οι ζωντανοί χαρακτήρες και η παιγνιώδης διάθεση κερδίζουν τις εντυπώσεις.
    Συμμετοχή στο Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Καννών».
    (Πηγή: Αθηνόραμα).

  26. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὰ καλά σας λόγια.

    Πολὺ σωστὲς οἱ παρατηρήσεις τοῦ Πέπε. Τόσο οἱ γλωσσικὲς (πιὸ σωστὸ εἶναι τὸ «σουραῦλι» ἀντὶ τοῦ λογίου αὐλὸς), ὅσο καὶ οἱ πραγματολογικὲς ποὺ ἀφοροῦν στὴν κατασκευὴ τοῦ ὀργάνου. Πράγματι ἡ φάβα βγὴκε ἀπὸ τὸ καλάμι ποὺ φυσοῦσε τὴν τσαμπούνα ὁ ἥρωας.

    Καθολικοὺς τὸ νησὶ δὲν ἔχει. Μὲ βάση τὰ γραφόμενα τοῦ Τουρνεφὸρ (Joseph Pitton de Tournefort) ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸ νησὶ γύρω στὸ 1700 δὲν εἶχε ἀπὸ τότε.

    Γιὰ τὸ Παπαδιαμάντειο ὕφος ποὺ λέει ὁ Γς, ἔχει δίκιο. Ἔχω (ξανα)διαβάσει ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ ἔργα του αὐτὸ τὸ διάστημα ποὺ εἶμαι καθηλωμένος ἐξ αἰτίας τοῦ ποδιοῦ μου.

    Ὅσο γιὰ τὸ «φωτογραφίζω» χρησιμοποιεῖται μεταφορικὰ στὰ Θερμιὰ ὅταν κάποιος δείχνει ἀπόκρυφα σημεῖα τοῦ σώματὸς του.

  27. ΣΠ said

    Ωραίο, Δημήτρη. Πολύ ζωντανή αφήγηση.

  28. ΣΠ said

    …νὰ σηκώνει τὶς προβιὲς καὶ νὰ «φωτογραφίζει» τὸν κόσμο.

  29. spatholouro said

    Γεια σου Δημήτρη με τις «πενιές» σου τις έξυπνες!
    Εύχομαι και «αποκαθηλωμένος» να είσαι τόσο και περισσότερο δημιουργικός!

  30. atheofobos said

    Πολύ ωραίο διήγημα!
    Το Μούσκαρος το έχω ακούσει από την Κρητικιά πεθερά μου να το χρησιμοποιεί με την έννοια του αχαΐρευτου, ανεπρόκοπου ή ανίκανου να κάνει κάτι

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εξαιρετικό κείμενο, Δημήτρη! 👍
    Μούσκαρος σημαίνει μασκαράς; Νόμιζα ότι σημαίνει μοσχάρι. Θυμάστε την διασκεδαστική διαφήμιση;

  32. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  33. Alexis said

    Χωρίς τις επεξηγήσεις του Πέπε στο σχόλιο 6 ομολογώ πως δεν θα καταλάβαινα εύκολα τι ακριβώς έκανε με τους σπάγκους ο Πατέστος. Θεωρούσα ότι τσαμπούνα λέγεται ολόκληρο το όργανο, μαζί με το ασκί δηλαδή.

    Εμένα η φράση «να σηκώνει τις προβιές και να φωτογραφίζει τον κόσμο» μου θύμισε έντονα τη φάρσα που έκαναν σε ανυποψίαστες τουρίστριες οι τρελοπενηντάρηδες στην ταινία «Εντιμότατοι φίλοι μου». Που τους έπαιρναν για λίγο με κάποια δικαιολογία την φωτογραφική μηχανή, φωτογράφιζαν τα απόκρυφά τους, και γελούσαν προκαταβολικά με τα μούτρα που θα έκαναν τα «θύματά» τους όταν θα εμφάνιζαν αργότερα το φιλμ.
    Το είχαν ονομάσει «Ενθύμιο από την Ιταλία».

  34. Παναγιώτης Κ. said

    @31. Μόνο διασκεδαστική Γιάννη; Ενσωματώνει πάρα πολλά από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας.
    Ας υποθέσουμε ότι μου ζητούν να θυμηθώ την πιο εντυπωσιακή διαφήμιση.Αυτή λοιπόν είναι που μου έρχεται πρώτη στο νου.
    ( Αυτοί που ξέρουν, λένε ότι στην Ελλάδα είμαστε πολύ καλοί στις διαφημίσεις. Όπως και να έχει το πράγμα μου αρέσει αυτή η κουβέντα των ειδικών.)

  35. cronopiusa said

    …Το νέφος των παιδίων έβρεμεν ακόμη γύρω εις την ζεμπίλαν του μπαρμπα-Δημητρού, όταν εξήλθεν από τον ναόν η θεια-Ζήσαινα, διά να ζητήσει και αυτή ολίγα κόλλυβα πεθαμένα, διά να σχωρέσει. Εκείνα τα οποία της είχε δώσει, από τα κόλλυβα τα πανηγυρικά, ο παπα-Νικόλας, τα είχε δέσει καλά εις την μίαν άκρην της μεγάλης μανδήλας της. Είτα είχεν υπάγει προς το μέρος του τέμπλου, κι εκεί ευρέθη μία φίλη της κρατούσα έν πιάτον μισογεμάτον κόλλυβα. Της έδωκε κι εκείνη μίαν φούχταν.

    Τα κόλλυβα ταύτα η θεια-Ζήσαινα τα εξέλαβεν επίσης ως άγια, όχι ως νεκρώσιμα, και ηθέλησε να τα δέσει εις την ιδίαν άκρην της μανδήλας της, μαζί με τα άλλα. Τότε η γυνή της λέγει ότι ήσαν πεθαμένα τα κόλλυβα αυτά και δεν έπρεπε να βάλει μαζί άγια και πεθαμένα, διότι τότε εκείνη η κόρη, οπού θα τα έβαλλεν εις το προσκέφαλόν της, διά να ιδεί την μοίραν της, θα έβλεπεν εις το όνειρόν της μόνον αποθαμένα πρόσωπα, αντί να ιδεί τον πολυπόθητον μέλλοντα αρραβωνιαστικόν.

    Η θεια-Ζήσαινα τα είχεν εκλάβει ως άγια, διότι ήσαν με αρτυμήν παρεσκευασμένα, δηλαδή με μείγμα μέλιτος και σεμιγδάλεως. Διότι μόνον τα εορτάσιμα κόλλυβα παρασκευάζονται κατά τον τρόπον τούτον. Τα νεκρώσιμα είναι καθαρόν βρασμένον σιτάρι, στολισμένα μόνον με ολίγους σταυρούς από σταφίδας, με κοφέτα ή με λοβιά από ρόδι, εις την επιφάνειαν. Κάποια όμως ξένη, λιμενάρχαινα ίσως ή ειρηνοδίκαινα, μη γνωρίζουσα το γνήσιον έθιμον του τόπου, είχε κατασκευάσει με τοιούτον άρτυμα τα νεκρώσιμα κόλλυβα, τα οποία είχε στείλει εις την εκκλησίαν. Και εκ των κολλύβων εκείνων της έδωκεν της θεια-Ζήσαινας η πτωχή γυνή, ήτις είχεν επιφορτισθεί από την αρχόντισσαν ξένην το κουβάλημα της προσφοράς και των κολλύβων και την επιστροφήν του πιάτου και του προσοψίου εις την οικίαν.

    Λοιπόν η Ζήσαινα τα έδεσε χωριστά τα κόλλυβα ταύτα, εις άλλην άκρην της μανδήλας της, λέγουσα ότι θα εφίλευε τα πτωχά εγγονάκια της, και αυτή εξήλθεν εις τον πρόναον διά να λάβει και ολίγα άλλα απλά νεκρώσιμα κόλλυβα, διά να φάγει και να είπει Θε-σχωρές και αυτή. Όταν όμως έφθασεν εις την οικίαν της και ηθέλησε να δώσει τα άγια κόλλυβα εις την ανύπανδρον κόρην της, διά να ιδεί την μοίραν της αύτη, είχε συγχύσει τους δύο κόμβους και δεν εγνώριζε πλέον ποίον κομπόδεμα περιείχε τα άγια και χαρμόσυνα κόλλυβα και ποίον τα πένθιμα και πεθαμένα. Διότι και τα δύο ήσαν παρεσκευασμένα με αρτυμήν….

    Παπαδιαμάντης – Άγια και πεθαμένα

  36. Παναγιώτης Κ. said

    @29. Επηρεασμένος από τον… Μπέμπη; 🙂

  37. Πέπε said

    @30, 31:

    Αυτός ο μούσκαρος, Αθεόφοβε, είναι το μοσχάρι. Θα μπορούσε να λέει και βόδι με την ίδια έννοια (βούι). Παράλληλα όμως, ο μούσκαρος του διηγήματος (αλλλού μουσκάρα, μόσκαρος κλπ.) είναι ο μασκαράς, μάλλον με παρετυμολογική επίδραση του μοσχαριού.

  38. Παναγιώτης Κ. said

    Παλαιά η έκφραση «τραβάει φωτογραφίες» λεγόταν όταν τύχαινε και κάποια γυναίκα καθόταν με τρόπο…αποκαλυπτικό.

  39. Πολύ ωραίο Δημήτρη

    # 30

    και γω από κρητικό το είχα ακούσει και συγκεκριμμένα το έλεγε κάποιος στον Μήτρογλου όταν έχανε κάποιες ευκαιρίες σε ματς των γάβρων και φυσικά νόμιζα πως τον έλεγε μοσχάρι

  40. Καλημέρα κι από μένα.
    Πανέμορφο το διήγημα. Και σε άλλα με υγεία…

    Με αφορμή το 26: «φωτογραφίζει» αυτός που δείχνει ή αυτός που βλέπει; Γιατί εγώ το έχω ανάποδα. Βγαίνει φωτογραφίες αυτός που του φαίνονται ενώ τραβάει φωτογραφίες αυτός που τα βλέπει.

    Να σημειώσω κι ως προς τον προσδιορισμό των προσώπων με τα πατρικά τους (αν δεν χρησιμοποιείται παρατσούκλι): «Ι Βασ’ιλ’ς ι παπάς» που είχαμε στο χωριό, ήταν μπογιατζής στο επάγγελμα και γιος του παπά (που κάποια στιγμή αποφάσισε να γίνει και παπάς αλλά τότε άλλαξε σε Ραφαήλ). Ο πατέρας του ήταν «ι παπάς του Βασ’λέλ» που ήταν όντως παπάς, αλλά στο όνομα Γιώργος, γιος του Βασίλη.

  41. Πέπε said

    @33:
    Κανονικά, τσαμπούνα λέγεται το ολόκληρο όργανο. Αν όμως βγάλεις το ασκί (που το κάνουμε συχνά για διάφορους λόγους), αυτό που σου μένει δεν έχει άλλη ονομασία, οπότε πάλι τσαμπούνα λέγεται. Γι’ αυτό έγραψα «η κυρίως τσαμπούνα».

    Εντωμεταξύ, δεν είναι τελείως ακριβές αυτό που έγραψα στο #6: ο άνθρωπος έλυσε την τσαμπούνα για να τη μαστορέψει, και μετά την ξανασυναρμολόγησε, αφού ακολουθεί αργότερα το γλέντι του Τυρινού Σαββάτου. Αυτή τη δουλειά που λέω με το σκέτο ασκί (που το γέμισε φάβα) την έκανε άλλη στιγμή, αργότερα. Είχα χάσει λίγο τη ροή των ημερών.

  42. spiral architect said

    Νέο dating show στην τιβί

    Το «Έλα να νεοφιλελευθεροποιηθούμε κι άλλο ντάρλιγκ» θα είναι μια νέα προσέγγιση του σύγχρονου ελληνικού πολιτικοκοινωνικοοικονομικού περιβάλλοντος. Θα γυρίζεται σε πιάνο-μπαρ-ρεστοράν του Νέου Ψυχικού. Εκεί, σε ένα ζεστό και οικείο περιβάλλον ένα ζευγάρι νέων ωραίων «αριστερών» προς το νεοφιλελέρ, θα αναμιγνύουν το αστικό φλερτ με θέματα που αφορούν τον σύγχρονο Έλληνα της εποχής του τετάρτου μνημονίου, για παράδειγμα η επιχειρηματικότητα και η καινοτομία που εισάγει ο ΣΥΡΙΖΑ στο νεοελληνικό γίγνεσθαι, ή το γιατί η Ουρανία Μιχαλολιάκου είναι μια παρεξηγημένη ύπαρξη στο σύγχρονο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

    Στο πρώτο επεισόδιο ο καθηγητής του Yale University Mr Efstathios Kalyvas (προσοχή στην εκφορά του ονόματος) θα φλερτάρει καινοτόμα και ασύστολα την εκρηκτική αλλά χαμηλών τόνων (λόγω θέσης) διανοούμενη Ρένα Ντούρου. Στην εκπομπή θα παίξει πιάνο ο Θάνος Τζήμερος, ενώ θα συμμετέχουν, ο Άρης Πορτοσάλτε ως σερβιτόρος, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ως σομελιέ, ενώ σεφ του σόου θα είναι ο Πάσχος Μανδραβέλης, γνωστός για τον τρόπο που μαγειρεύει τα άρθρα του στην παραδοσιακή εφημερίδα της κυρα-Λένης.

    Στο καν-καν χορευτικό θα συμμετέχουν νέοι και νέες της γενιάς του Ρήα Φεραίου. Σε ένα εναλλακτικό πρόγραμμα ο πολλά υποσχόμενος ταχυδακτυλουργός ΒulgingΕyeKoulis θα εκτελέσει το δύσκολο σόου της υπέρβασης της αδράνειας ενός εμφόρτου αναπηρικού αμαξιδίου. Εναλλακτικά, το σόου θα εμπλουτίζεται με κόντρες εμφόρτων αμαξιδίων με αντίπαλο τον Αλέξη και έπαθλο ένα νέο μνημόνιο εφαρμοσμένο αεροστεγώς στα οπίσθια των συνήθως άλαλων τηλεθεατών.

    Το μενού θα είναι πλούσιο και θα περιέχει από σπληνάντερο Βάρης και κλασσικό χταποδάκι Αιγίνης, ως αντικριστό κλεψιμαίικο του Πολάκη και γεμιστά της τεμπέλας. Το κρασί θα είναι επώνυμο από τους αμπελώνες της Βουργουνδίας παραγωγής Φρανσουά Ολαντρεού, (προσοχή στην εκφορά του ονόματος) αλλά και μοναστηριακή μπύρα ουκρανικής παραγωγής, για να ξεφύγει ο τηλεθεατής λιγουλάκι από τα γερμανικά κλισέ ζυθοποιίας.

    To πρόγραμμα θα κλείσει ο Βαγγέλας, ο πάλιουρας, ο απρόβλεπτος, ο οποίος θα τινάξει την ξερή του με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει και προπαντός χωρίς να προσβάλλει την αστική ευγένεια των τηλεθεατών.

    (επειδή ζήλεψα τη γραφή του Μαρτίνου και με αφορμή τον τελευταίο λίκνο) 🙂

  43. Γιάννης Ιατρού said

    Ο Δημήτρης επανάκαμψε δριμύτερος! Πολύ καλό, νά ΄σαι καλά (και γρήγορα να ‘γιάνεις εντελώς, καλοκαίρι έρχεται… βατραχοπέδιλα κλπ. … 🙂 )

  44. Alexis said

    #42: Έχεις ταλέντο. Μην το αφήσεις… συνέχισε… 🙂

  45. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ γιὰ τὰ νέα σχόλια. Γιὰ τὰ σχετικὰ μὰ τὴν τσαμπούνα ἐρωτήματα ἀπάντησε ὀ Πέπε ποὺ γνωρίζει πολὺ καλὰ τὸ ὄργανο. Τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὸ μούσκαρο.

    Τὸ ἀφήγημα τό ‘γραψα στὸ κρεβάτι τὴν προηγούμενη Τρίτη (28/2). Εἶχα μπεῖ στὸ πνεῦμα τῶν ἠμερῶν ἀπὸ τὶς δυὸ ἀναρτήσεις τοῦ Νικοκύρη (Αποκριάτικη νυχτιά – διήγημα του Παπαδιαμάντη καὶ Ελληνική αποκριά – Eustace Clare Grenville-Murray). Τὴν τελικὴ ἔμπνευση τὴν πῆρα ἀπὸ τὴ φάβα ποὺ μαγείρεψε ἡ γυναίκα μου τὴν Καθαρὰ Δευτέρα καὶ μὲ βοήθησε νὰ ἀνασύρω ἀπὸ τὴ μνήμη μου αὐτὴν τὴν παλιά ἱστορία.

  46. antonislaw said

    Συγχαρητήρια για το πολύ όμορφο αφήγημά σας κ Μαρτίνε! και για την ανάρτηση κ Σαραντάκο!
    Περί Ανεζιώ:
    Δεν ήξερα ότι το Ανεζιώ προέρχεται από το Αγνή. Στην Κρήτη το Ανεζηνιό (από το Ανεζίνα) πίστευα ότι προέρχεται ως χαϊδευτικό του Άννα και όχι από το Αγνή, αλλά παρατήρησα ότι γράφεται με έννα «ν» και συνηγορεί ότι τουλάχιστον δεν είναι από το Άννα.

    (Κρητικές Κουβέντες του Ανεζηνιού, του Ευαγγέλου Φωτάκη, 1987,ιδιωτική έκδοση)
    Υπάρχει νεομάρτυρας στην Κρήτη (από Μελισσουργιό Κισάμου) με το όνομα Ανεζίνα, που μαρτύρησε το 1861.
    Κι ένα κρητικό χιουμοριστικό τραγούδι (μεθ’απόκριες γαρ) του Γιώργου Κουμιώτη «Η γιαγιά μου η Ανεζίνα»

  47. Ριβαλντίνιο said

    @ 24 Δύτης των νιπτήρων

    Αν έχω ακούσει λέει ; Στο χωριό μου όταν πεθάνει κάποιος σπάνε ένα πιατάκι στην είσοδο του σπιτιού. Συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Και στην Αθήνα αν κρατάς τις παραδόσεις. Υποτίθεται ότι με τον θόρυβο φεύγει το κακό, η συμφορά, ο θάνατος. Γιατί νομίζεις σπάνε τα κανάτια στην Κέρκυρα ; Γιατί σπάμε τα πιάτα στα μπουζούκια ; Γιατί χτυπάμε ξύλο ;
    Μικρός είχα πάει βράδυ με την γιαγιά μου σε μια έρημη ερειπωμένη θεοσκότεινη αποθήκη. Και μου λέει «κάνε θόρυβο». Της λέω «για να φύγει κανένας Μίκυς ή κανένας ΟΦΗς αν είναι, ε ;». Και μου λέει «ε, ναι, και γι’αυτό». Αργότερα κατάλαβα…

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    45…τῶν ἡμερῶν…

  49. Γς said

    33:

    >Εμένα η φράση «να σηκώνει τις προβιές και να φωτογραφίζει τον κόσμο» μου θύμισε έντονα τη φάρσα που έκαναν σε ανυποψίαστες τουρίστριες οι τρελοπενηντάρηδες στην ταινία «Εντιμότατοι φίλοι μου». Που τους έπαιρναν για λίγο με κάποια δικαιολογία την φωτογραφική μηχανή, φωτογράφιζαν τα απόκρυφά τους, και γελούσαν προκαταβολικά με τα μούτρα που θα έκαναν τα «θύματά» τους όταν θα εμφάνιζαν αργότερα το φιλμ.

    Amici Miei Atto II – Scena Souvenir Italy

  50. ΓιώργοςΜ said

    47,24
    Για θάνατο ναι, για μνημόσυνο δεν το έχω ακούσει.
    Για το νόημα (αν είναι δηλ ο θόρυβος το ζητούμενο), δεν το ξέρω. Όπως σε όλες τις παραδόσεις φυσικά, αν ρωτήσεις, θα σου πουν «γιατί έτσι γίνεται» στην καλύτερη περίπτωση, ή μια δική τους εικασία στη χειρότερη.
    Προσωπικά πιστεύω πως κάποιο ρόλο παίζει στη διαδικασία του πένθους, της αποδοχής του γεγονότος, με συμβολισμούς που θα πρέπει να αναλύσουν είτε λαογράφοι είτε ψυχολόγοι. Έχω τις εικασίες μου, αλλά δεν είναι τίποτε παραπάνω από εικασίες, κι έτσι δεν έχει νόημα να τις αναφέρω, αν κάποιος όμως ξέρει κάτι περισσότερο ας το πει, είμαι κι εγώ περίεργος.

  51. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἐξαιρετικό

  52. 8, … Η Κύθνος έχει καθόλου καθολικούς? …

    Καθόλου, απ’ ό,τι ξέρω – είναι
    καθολικώς ορθόδοξοι.

  53. 25, … «Σε ένα ορεινό χωριό του Μαρόκου,
    οι γυναίκες εξεγείρονται ενάντια στην παράδοση
    που θέλει μόνον αυτές να κουβαλούν
    νερό από τη μακρινή πηγή και
    κηρύσσουν
    ερωτική αποχή. …

    Ξενερωτική η απειλή!

  54. 43, … Ο Δημήτρης επανάκαμψε δριμύτερος …

    Με Μαρτίνο για την Σαρα(ντα)κοστή!

  55. 45, … Τὸ ἀφήγημα τό ‘γραψα στὸ κρεβάτι …

    Ευχόμαστε το επόμενο
    να το γράψεις στο πόδι!

  56. 55 Καρασυνυπογράφω τις ευχές σου!

  57. Alexis said

    #49: Μπράβο, αυτή είναι η σκηνή!

  58. Λ said

    Ναι στις κηδείες σπάζουμε είτε τη στάμνα του νερού είτε το πιάτο των κολύβων για να μην πάρει άλλο ένα ο χάρος «πουτάπισον του πεθαμένου». Εμείς έχουμε και την κατσαμπούνα, αυτοσχέδιο μουσικό όργανο από φρέσκο, πράσινο στάχυ ή καλάμι.

  59. leonicos said

    Δύτη, 24

    είδα, σε κηδεία, να σπάνε ένα πιάτο κι ένα ποτήρι, υποτίθεται του νεκρού, εν έτει 201… στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών

  60. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Τελευταίο βράδυ στη Θεσσαλονίκη τρέχω από συνάντηση σε συνάντηση κι έτσι δεν παρακολουθώ τα σχόλια, να με συμπαθάτε.

    19 κε: Το «φωτογραφίζει» το λέγανε και στα χρόνια μου τα κορίτσια όταν κάθονταν με τρόπο που να φαίνεται το βρακάκι τους.

    55 Αλλά όχι στο γόνατο!

  61. 19 κε 60 υπάρχει και η παροιμιώδης έκφραση των φωτογράφων «Κοίτα το πουλάκι!» για να κοιτάξουν τον φακό τα παιδάκια.

    Ε, πουλάκι τόνα, πουλάκι και τάλλο…

  62. leonicos said

    Ανοησία μου

    Σχολίασα πιο πάνω βιαστικά, πριν δώσω τα συγχαρητήριά μου στον συγγραφέα. Εξαιρετικά καλοστημένο διήγημα, χωρίς πλατειασμούς, οι χαρακτήρες μπαίνουν και βγαίνουν ακριβώς όπως πρέπει και όσο πρέπει. Τίποτα δεν είναι περιττό και νιώθω πως και τίποτα δεν λείπει.

    Κοντολογίς: Υπέροχο

    «φωτογραφίζω» και συναφή,με αυτή τη σημασία, το θεωρούσα πανελλήνιο ή τουλάχιστον αρκετά κοινό. ‘Μη βγάζεις φωτογραφίες’ σημαίνει κάτσε καλύτερα να μη φαίνεται ο πισινός σου ή το εσώρουχό σου.

  63. Νίκος Κ. said

    Κύθνος και Καθολικοί:

    H Καθολική Επισκοπή Σύρου Θρησκευτικό Νομικό Πρόσωπο, ως θεσμός, ιδρύθηκε το 1207.
    Περιλαμβάνει τα παρακάτω νησιά των Κυκλάδων: Σύρο, Γυάρο, Κέα, Κύθνο, Σέριφο, Σίφνο, Μήλο και Κίμωλο.
    Αρχικά η Επισκοπή Σύρου περιελάμβανε μόνο τα νησιά Σύρο και Γυάρο.
    Tο 1253 ιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή Μήλου που περιελάμβανε και την Κίμωλο.
    Το 1333 ιδρύθηκε η Καθολική Επισκοπή Κέας, Κύθνου και Σίφνου, η οποία όμως το 1659 διαιρέθηκε σε δύο Βικαριάτα. Το Βικαριάτο Σίφνου-Σερίφου και το Βικαριάτο Κέας-Κύθνου

    http://www.cathecclesia.gr/hellas/index.php/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%85

  64. leonicos said

    Γιατί νομίζεις σπάνε τα κανάτια στην Κέρκυρα ;
    Την Μ. Παρασκευή ή Μ. Σάββατο πρωί.

    Το ίδιο και στη Ζάκυνθο, που λέγεται ‘το κομμάτι’

    Έχω μια μικρή επιφύλαξη για την ερμηνεία, επειδή τα νησιά αυτά είχαν ιδιαιτέρως πολυπληλή εβραϊκή παροικία. Το εβραϊκό Πέσαχ γιορτάζεται τρώγοντας σε ιδιαίτερο σετ σερβίτσιων που χρησιμοποιείται μόνο το Πέσαχ, για λόγους οικονομίας. Στην πραγματικότητα, όφειλαν να σπάνε τα περσινά και ν’ αγοράζουν καινούργια. Μήπως από εκεί προέρχεται το 7-νησιώτικο έθιμο

  65. ΣΠ said

    Στα αγγλικά το αντίστοιχο του «φωτογραφίζω» είναι το flash. Ε, για τις φωτογραφίες συχνά χρειαζόμαστε φλας.

  66. 64 Οι Εβραίοι τόχουν έθιμο να σπάνε και τα ποτήρια που πίνει η νύφη κι ο γαμπρός. Στο γαμήλιο τραπέζι κάνουν την πρόποση, πίνουν, τυλίγουν τα δύο ποτηράκια σε μια πετσέτα και τα ποδοπατούν.

  67. leonicos said

    Μπήκα στις 6.30, μετά από μια εξαντλητική νοσοκομειάδα. Αν τύχαινε κι έλειπα, θα ήταν δυνατόν να μη σχολιάσω;

    Τουλάχιστον ένα ‘συγχαρητήρια’ για τον συγγραφέα θα το έγραφα.

    Όσο για το ‘παπαδιαμάντειο ύφος’ θα έλεγα ότι το διήγημα είναι τόσο καλό, που η ‘αναλογία’ χάνεται στην ιοδιαίτερη ποιότητά του.

    Παρατηρείστε την αντίστιξη των επεισοδίων α) του γαϊδάρου που κόντεψε να τα κάνει μπροστά στης χήρας και γέμισε τα χέρια του αφεντικοπύ του με πραγματικές καβαλίνες (έτσι λέγονται και του γαϊδάρου)που θα πετιούνταν κατόπιν και θα ξεπλένονταν
    β) με το επεισόδιο της φάβας που ήρωας την τρώει, προφανώς κάτω από τα βλέμματα των φρικαρισμένων της παρέας, και το τι θα έγινε όταν ανακαλύφθηκε η πλάκα.

    Ο συγγραφέας ευφυέστατα, ενώ λέει τι θα γίνει με τις καβαλίνες, αφήνει στη φαντασία μας να δει τη συνέχεια της φάβας.

    Και αν όλα αυτά είναι γεγονότα, το πρώτο ασφαλώς θα ξεχνιόταν την επομένη, αν δεν ήταν το δεύτερο, για το οποίο θα γινόταν λόγος για πολύ καιρό μετά

  68. leonicos said

    66 Σκύλε, όταν λες ‘εβραίοι’…

    ποιοι και πού;

    Δεν το είδα ποτέ αυτό

  69. 68 Σε ταινίες τόχω δει, Λεώνικε. Κυρίως από πολωνο-γερμανο-εβραίους μετανάστες στις ΗΠΑ.

  70. nikiplos said

    Όσον αφορά την ερώτηση για καθολικούς στην Κύθνο… Τα ονόματα αυτά, Βαπτιστής, Αγνή, Μάρκος κλπ είναι συχνά σε Καθολικούς πληθυσμούς ή πληθυσμούς που υπήρξαν καθολικοί… Εικάζω και το Μαρτίνος να προέρχεται από μικρό όνομα κάποιου παλαιού… Πολλοί διέσωσαν τα ονόματά τους, ανεξαρτήτως δόγματος στα κατοπινά χρόνια… Για αυτό και έκανα την ερώτηση…

    Ευχαριστώ για τις απαντήσεις…

  71. nikiplos said

    Νομίζω πως η θραύση (συνήθως δύο αντικειμένων) στις Κηδείες προέρχεται από την δοξασία «να τριτώσει το κακό»… Εικασία είναι όμως και η δική μου… Συμβαίνει δε (η θραύση) μόνο στις κηδείες…

  72. leonicos said

    Και λυπάμαι που μου είχε ξεφύγει το Περίπτερο.

    Ποιος ξέρει πού έτρεχα….

  73. leonicos said

    Και λυπάμαι που έχασα το Περίπτερο

    Ποιος ξέρει πού έτρεχα τότε

    δεν ετεροχρονο-σχολίασα. Μόλο τη λύπη μου εξέφρασα για το ‘ότι μου ξέφυγε αυτό το ωραίο διήγημα

  74. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξαιρετικό το αφήγημα, συγχαρητήρια στον συγγραφέα κ. Μαρτίνο.

    Όσο για το «φωτογραφίζω» ήταν σίγουρα ευρείας χρήσης, στη Θεσσαλία παλαιότερα, που ξέρω, ίσχυε, λεγόταν. Στη Θεσσαλονίκη που ζω σήμερα δεν έτυχε να το ακούσω, άλλαξαν όμως και τα ήθη, το ντύσιμο των γυναικών, που αφ’ εαυτού είναι από μόνο του αρκετά αποκαλυπτικό! …

  75. leonicos said

    Έχεις δίκιο Σκύλε

    Είναι έθιμο ασκενάζ, και κατόπιν θυμήθηκα ότι κάποιοι το είχαν αναφέρει μεταξύ μας σχετλιαστικά.

    Βεβαίως, η ερμηνεία των δύο μισών που αναζητούν το ταίρι τους είναι καθαρά πλατωνική (Συμπόσιο, Αριστοφάνης), όπως και μεγάλο μέρος των ταλμουδικών διδασκαλιών και δογμάτων, όπως π.χ. η αθανασία της ψυχής.

    Από κάτι τέτοιες σαχλαμάρες, πολλοί σύγχρονοι σκεπτόμενοι εβραίοι συμπαθούν τους καραϊτες

  76. leonicos said

    72 και 73 βγήκαν δυο φορές από λάθος μου;

  77. ΚΩΣΤΑΣ said

    74 «αφ΄εαυτού» διαγράφεται.

  78. leonicos said

    Οι σαχλές υπερβολές

    Στο βίντεο που ανάρτησε ο Σκύλος, κάπου γράφουν G-d αντί God. Έχω δει και στα ελληνικά Θ-ός, αντί Θεός.

    Η ταλμουδική. το επισημαίνω, όχι ταναχική, απαγόρευση είναι να μην αναφέρεται ποτέ το όνομα του θεού, δηλαδή να μην εκφέρεται το τετραγράμματο, επί τη βάσει του γνωστού ‘ου λήψει όνομα……. επί ματαίω’. (Δεν σχολιάζω το Αdon που το αντικαθιστά, γιατί δεν πάει στο νήμα)

    Από πού κι ως πού επεκτείνουν την απαγόρευση, εν 21ω αιώνι, στις λέξεις Θεός, God κλ

    Και αυτός που έγραφε Θ-ός, δεν είναι καν θρησκευόμενος.

    Βρες ‘άκρη

  79. leonicos said

    Κώστα κρυπτοκαθαρευουσιάνε!

    εν 21ω αιώνι

  80. Πέπε said

    @73:

    > > δεν ετεροχρονο-σχολίασα.

    Λεώνικε, το επαναλαμβάνεις τόσο ταχτικά αυτό ώστε φαίνεται ότι η παρατήρηση σε πείραξε. Λυπάμαι ειλικρινά και ζητώ συγγνώμη αν συνέβη κάτι τέτοιο. Σ’ ό,τι με αφορά, την είχα κάνει για καθαρά πρακτικούς λόγους. Αλλά δεν αφορουσε ετεροχρονισμένα σχόλια! Θα ήταν η πιο παράλογη απαίτηση να σχολιάζεις μόνο φρέσκα κείμενα. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να σχολιάζει κανείς όποτε το δει (ή, εν προκειμένω, να σχολιάζει ότι δεν το είδε 🙂 ). Εγώ χτες το βράδυ άφησα ένα εκτενές σχόλιο σε μια ανάρτηση του 2010 νομίζω. Όλοι το κάνουν. ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ δεν είπε τίποτε για τα ετεροχρονισμένα.

  81. ΚΩΣΤΑΣ said

    79 Λεώνικε, γράφω όπως μου κατέβει, το αφ’ εαυτού το διέγραψα όχι γιατί είναι καθαρευουσιάνικο αλλά γιατί είναι πλεονασμός.

  82. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ καὶ πάλι γιὰ τὰ καλά σας λόγια.

    Τὸ ἐπώνυμό μου, ὅπως καὶ ἀρκετὰ ἄλλα στὸ νησὶ ἔχει βενετσιάνικη προέλευση. Αὐτὸ εἶναι λογικὸ μετὰ ἀπὸ 3-4 αἰῶνες βενετσιάνικης κυριαρχίας στὶς Κυκλάδες. Ἐκτὸς ἀπὸ ὀνὸματα, ἐπώνυμα καὶ τοπωνύμια, ὑπάρχουν καὶ ἀρκετὰ δείγματα στὴ ντοπιολαλιά.

  83. 82 Να ξεκουράζεσαι και να μην ταράξεις το πόδι!

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τώρα που ξαναδιάβασα δεύτερη και τρίτη φορά το κείμενο και ως φανατικός αναγνώστης διηγημάτων και φίλος της μικρής φόρμας, νομίζω πως ο Δημήτρης δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από πολλούς επαγγελματίες του είδους. Ταλέντο.

  85. Σχετικά με το ατυχές περιστατικό με τον γάδαρο, στη Φολέγανδρο για να προλαβαίνουν αντίστοιχα περιστατικά κατά το αλώνισμα είχαν ένα εργαλείο σαν μεγάλη κουτάλα, φκιαγμένο από πλεχτά κλαδάκια, είτε ψάθα είτε κληματόβεργες. Και το έλεγαν «shιέστη». Το κρατούσε στο ένα χέρι ο χειριστής των ζώων κι όταν έβλεπε το κακό να πλησιάζει (το ζώο μπροστά του να σηκώνει την ουρά) άπλωνε τον βραχίονα και μάζευε ό,τι μπορούσε!

  86. Γιάννης Ιατρού said

    19, 60/61/62 κλπ

    γράφτε εσείς συνέχεια για το «φωτογραφίζω», να το δεί ο Γς και να αρχίσει να βάζει φωτογραφίες της Μάργκαρετ Τρυντό και μετά να του λέτε πως ασχημονεί κλπ…. 🙂 🙂

  87. Τέτοιες; Κανένα πρόβλημα!

  88. Γς said

    72, 73:

    Δυο φορές για το περίπτερο.

    Το ένα είναι για το δικό μου Περίπτερο!;

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/05/29/llogos/

  89. Γιάννης Ιατρού said

    88: Γς
    Περίπτερα υπάρχουν πολλά, ακόμα και ωραία ποιηματάκια (σου) περί αυτών, περιπτερούδες όμως;;; 🙂

  90. Μάλιστα! Τώρα και με συνταγή Ιατρού!

  91. Γς said

    Χαιρετισμοί σήμερα.
    Και πάντα πήγαινε η Ειρήνη.

    Πήγα.
    Και σαν να ήταν κι αυτή εκεί

  92. Ριβαλντίνιο said

    Χαχα, ποιος τα βγάζει αυτά τα τέστ ; Δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

    Τους είπα ότι είμαι υπέρ της πυρηνικής ενέργειας και των μεταλλαγμένων και με έβγαλε Radical Left στο περιβάλλον. 🙂

    Στο έγκλημα με έβγαλε Radical Left και στην Διεθνή Ασφάλεια ΧΑτη. Ότι να’ναι !

    http://greece.isidewith.com/results/3039757198

  93. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεοτερα!

  94. κουτρούφι said

    Ευχαριστούμε Δημήτρη. Το απόλαυσα.
    Αναπόφευκτοι οι συσχετισμοί και οι παραλληλισμοί με το τι γίνεται (ή δεν γίνεται) και σε μας παρακάτω. Μερικά ολίγα:
    1. Μετατροπή «φ-θ». Θηλυκός->φηλυκός
    2. Ο τύπος που στις απόκριες μασκαρεύεται και επιδεικνύεται «σε κάθε γωνιά και κάθε τρίστρατο» συναντάται και σε άλλα μέρη; Πάντως, στη Σίφνο υπήρχε αντίστοιχος τύπος σαν το Νικολό τον Κακορίζικο. Παρόμοια μασκαραμένος και εκείνος, συνήθιζε να δείχνει τα οπίσθιά του. Σε αυτούς που χαχανίζανε όταν τον βλέπανε έλεγε «Γιάντα γελάτε; Κάνα κώλο βλέπετε;». Κάποτε, λέει, ένας εξυπνάκιας τον κτύπησε με τσουκνίδες για να τον πειράξει και τον ξενέρωσε.
    3. Στη Σίφνο οι μασκαράδες λέγονται «καμήλες» και τα μασκαρέματα «καμηλωσιές».
    4. Παρόμοια σημαντική η επίδραση της Φραγκοκρατίας και στη Σίφνο. Κάποια στιγμή ήμασταν κοινό φέουδο των Κοζαδίνων. Το όνομα, ως επίθετο, υπάρχει και στα δυο νησιά. Αλλά στην Κύθνο είναι Κοζαδίνος ενώ στη Σίφνο είναι Γοζαδίνος.
    5. Γλέντι με τσαμπούνες στη Σίφνο δεν μαρτυρείται για όλο τον 20ο αιώνα. Το όργανο πρέπει να εξαφανίστηκε ολοσχερώς μετά την επικράτηση των βιολολάουτων τέλη 19ου αιώνα. Μόνο ο Πέπε στο διδακτορικό του κατάφερε και ξέθαψε μια δυο μοναχικές περιπτώσεις στα μέσα του 20ου αιώνα. Ως προς τις τσαμπούνες το antivirus στη Σίφνο έπιασε.

  95. leonicos said

    @81 Κώστα
    Έκανα πλάκα, διότι είχα γράψει προηγουμένως εν 21ω αιώνι ο ίδιος.
    Εγώ δεν γράφω όπως μου κατέβει. Γράφω εντελώς συνειδητά, άσχετα από τα παραπληκτρολογήματα. Γράφω όταν έχω κάτι να πω, άλλοτε ως συμβολή και άλλοτε ως καλαμπούρι.

    @Πέπε,
    είναι αστείο να λέμε ότι με πείραξε κάτι εδώ μέσα, και συνεπώς δεν έχει θέση η συγγνώμη. Σε απολαμβάνω και, λόγω ηλικίας, σε / σας καμαρώνω
    Εδώ δεν είναι χώρος να θιγεί κανείς. Και δεν θα το πάθω εγώ.
    Όντως, δεν είναι σωστό να χαλάς το νήμα με παρεμβάσεις.
    Στο κάτω κάτω και ο ίδιος ο νοικοκύρης μού το υπέδειξε ευγενώς και αβροφρόνως.
    Το ότι έκανες σχόλιο σε περασμένο νήμα, προφανώς ήταν κάτι πολύ σημαντικό και συνδεόταν με το παρόν. Αν μου συμβεί κι εμένα θα το κάνω.
    Τα δικά μου αναφέρονταν συνειδητά στα περασμένα. ‘Ελειπα μερικές μέρες, κι έπειτα έγραφα ένα σεντόνι με σχόλια για περισσότερα του ενός νήματα.

    Και μην ανησυχείς μη τυχόν κι ενοχληθώ. Θα ενοχληθώ αν κάποιος μου γράψει κάτι με πρόθεση να μ’ ενοχλήσει σε κάτι το ουσιώδες.

    Έχω κάνει κι εγώ τα λαθάκια μου εδώ μέσα, όπως με το βιβλίο του Γιαννόπουλου, και αντέδρασε ο Κοτορτσινός. Είχε δίκιο, και το αναγνώρισα. Αυτά είναι φυσιολογικά πράγματα όταν μιλάμε συνεχώς μεταξύ μας.
    Φιλί-Κλειδί

    Σήμερα έμαθα ότι γράφεται θυλή/κλειδί και δεν το κατάλαβα

  96. leonicos said

    Πέπε

    και αφού υπάρχει και κάποιο διδακτορικό, γιατί δεν μας κάνεις κοινωνούς κατά κάποιον τρόπο;

    Το δικό μου αναφέρεται στην αχαλασία του οισοφάγου και τη μυοτομή κατά Heller. Δεν σας το περνάω ούτε με σφαίρες

  97. ΚΩΣΤΑΣ said

    95 α
    Λεώνικε, το είδα το «εν 21ω αιώνι» και κατάλαβα την πλάκα, προς θεού, δεν υπάρχει κάποια παρεξήγηση εκ μέρους μου. Να με συμπαθάς αν δεν ήμουν τόσο σαφής.

    Ως προς το γράφω όπως με κατέβει, εννοώ το τυπολογικό μέρος της γλώσσας, δημοτική, καθαρεύουσα, δε με νοιάζει, αρκεί να καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι θέλω να πω. Το νιώθω σαν ένα είδος ελευθερίας ανάμεσα σε γλωσσαμύντορες και μαλλιαρούς, από σκοπιμότητα τό ΄γραψα.

    Καληνυχτώσε εν τω μέσω της νυκτός! 🙂

  98. Γς said

    96:

  99. Γιάννης Ιατρού said

    98: Αμάν ρε Γς, ήταν ανάγκη να βλέπουμε τέτοια πρωϊνιάτικα;
    Ας έβαζες τουλάχιστον μόνο ένα λίκνο…

  100. sarant said

    94.4 Μάθαμε και κάτι!

    95 Φηλί κλειδί είπαμε 🙂

  101. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, ακόμα στη Θεσσαλονίκη είσαι; 🙂

  102. Γς said

    99:

    Για λίκνο το πήγαινα και βγήκε κοκορέτσι, ουπς, βίντεο.

    Να ‘χεις λέει προηγούμενα με τον Λεώ εδώ και νά ‘χεις και αχαλασία ισοφάγου. Και να βλέπεις τον αναισθησιολόγο να σε πλησιάζει και πίσω του τον δικό μας με το νυστέρι…

  103. nikiplos said

    @92, Άρα μια χαρά δουλεύει το τεστ! 🙂

  104. nikiplos said

    @92, και για να μην παρεξηγηθώ, είναι μούφα κάθε κουίζ που βγάζει αθροίσματα άνω του 100%… Δεν αξίζει να χάσει κανείς το χρόνο του…

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ευχαριστούμε!πολύ ωραίο κέρασμα αυτό κ.Δημήτρη Μαρτίνο! Σπαρταριστό και με τις δυο έννοιες.Ζωντανό και πολύ κεφάτο αλλά και μαστόρικα γραμμένο,έτσι που ειπώθηκαν όλα,ταιριαστά δεμένα. Συγχαρητήρια!
    Ξεσήκωσε μνήμες της μικρής πατρίδας. Την τελευταία Κυριακή ντυνόμαστε/ κάνομε τσι μασκάρες. Μασκάρα και ο μασκαράς.»Ηρθανε δυο μασκάρες» και χοροπηδούσανε στη μέση του σπιτιού, τσι κεράσαμε και φύγανε,μα δεν τσι γνωρίσαμε».
    Έτσι ,με παλιά ρούχα και αυτοσχέδιες αμφιέσεις και φούμο, γινότανε το αποκριάτικο μασκάρεμα.Μετά προστέθηκε η αλλοίωση της μούρης με καλσόν.
    Μασκαράς λέγονταν μόνον για τον ψιλοαπατεώνα.
    Σχεδόν όλες οι φιγούρες του αφηγήματος, μα την αλήθεια, με πήγαν σε ανάλογες ιστορίες και πρόσωπα των δικών μου χρόνων.Οι δε αστεϊσμοί, φάρσες και κασκαρίκες σε καταστάσεις, που είτε έζησα, είτε άκουσα να γίνηκαν.

    σ.σ.
    Τώρα Στο Κόκκινο 105.5, ένας από παλιά φίλος του ιστολογίου

  106. Πέπε said

    @96:
    https://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/37254

  107. Γς said

    105:

    ποιος είναι; [στο κόκκινο]

    Δεν λέει κάπου. Δημοτικά έχει. Διαφημίσεις τώρα…
    Και τώρα: Εμπρός της γης οι κολασμένοι

  108. Γς said

    107:
    Και μετά ειδήσεις:

    «Βρισκόμαστε στη φάση των διαπραγματεύσεων,
    [Ωχ!] είναι απολύτως εφικτό να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση σε τεχνικό επίπεδο μέχρι το επόμενο Eurogroup στις 23 Μαρτίου,
    [Ωχ!] και εργαζόμαστε σκληρά ώστε στις 23 του Μάρτη να έχει ολοκληρωθεί πλήρως η αξιολόγηση,
    [Ωχ!] είπε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.»

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αποκριάτικο «τ΄αχαμνά έξω»/φωτογραφία, θυμάμαι να έγινε από έναν μπαρμπανίκο θεομπαίχτη που έβαλε παλιοπαντέλονο κι έδεσε ένα τσάρουκα (λαρύγγι) ωμό από το σφαμένο πετεινό,και πεταγόταν στο κεντρικό σοκάκι κι έκοβε το δρόμο στις γυναίκες κι άνοιγε κι έκλεινε την παλιοπαλτουδιά του ξαφνικά μπροστά τους με το «εργαλείο» να κρέμεται ροδαλό. Στο τέλος της ποαράστασης ήρθε και τ΄απόθεσε χαχανίζοντας στο τεζιάκι του καφενείου. Ψιλοβρώμαγε και γέμισε μύγες στο λεπτό το φόβητρο. 🙂

    «Κάποιος λάκκος έχει φάβα» έχουμε οικογενειακά παραλλάξει από χρόνια τη ρήση, τόσο που κάθε φορά κοντοστέκομαι,όταν είναι,να πω το σωστό.
    Ε την Τύρινη Κυριακή βέβαια την ψήνουμε(στην Κρήτη «ψήνουμε»τα όσπρια :)) τη φάβα οι προνοητικές νοικοκερές να την έχουμε έτοιμη. Φέτος, την Κ.Δευτέρα οι γιαγιάδες την έφαγαν ξερή, αλλά εμείς οι λοιποί,οι αμαρτωλοί, τη γαρνίραμε με καλαμαράκια 🙂

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108. Δεν πρόλαβες το «Από πού κρατά η σκούφια». Συνέχισε να ακούς: Τάκης Ψαρίδης τώρα

  111. Γς said

    110:

    Τον ακούω

  112. Τρίβλαξ said

    Δημήτρη, κατ’ αρχας σιδερένιος.
    Εξαιρετικό! Το χάρηκα όπως ειχα χαρεί και το Περίπτερο.
    Ξέρω πως εχεις πολλές τέτοιες ιστορίες να καταγράψεις. Μόνο ο Μανώλας και ο Στεφάκιας αξίζουν δυο-τρεις ο καθένας.
    Μην τεμπελιάσεις! Γράφε, και μακάρι να εκδώσεις και συλλογή για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι και οι νεοΘερμιώτες.

  113. sarant said

    101 Γιάννη, περπατουσα στο δρόμο την ώρα εκείνη, λίγο πιο έξω από τον Λευκό Πύργο, άκουσα κάτι σαν μπαμ και όλα τα φώτα σβήσανε εκτός από τον οδικό φωτισμό. Πήρα ταξί και στη γειτονιά της κόρης μου (πες Χαριλάου) δεν είχαμε πρόβλημα.

    105 Ποιος ήταν;

  114. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    113β. ο Δημήτρης Σπύρου

  115. Γιάννης Ιατρού said

    113: Άσε Νίκο μου, άμα το γράφει η μοίρα σου …. 🙂 🙂
    Αλλά μάλλον επίτηδες το κάνανε, για να μην δεις την ανάπτυξη που έχει η περιοχή εκεί …..

  116. sarant said

    114 Μερσί, κατά σύμπτωση είχα χτες την κουβέντα του.

  117. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ Τρίβλαξ(112)

    Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὶς εὐχὲς καὶ τὰ καλά σου λόγια.
    Ἀπὸ τὸ Χρῆστο(pun intended)νυμό σου καὶ τὰ γραφόμενά σου γιὰ τὸ Μανώλα καὶ τὸ Στεφάκια, κατάλαβα πὼς κατοικεῖς στὰ Τρίβλακα καὶ μάλιστα στὸ τρίτο αὐλάκι, δίπλα στὴ Γκαστρωμένη. Γιὰ τὸ Μανώλα ἔγραψα κάτι πρὶν ἀπὸ κανένα χρόνο στὰ Θερμιώτικα Νέα, μὲ ἀφορμή τὸ θάνατο τοῦ Δημήτρη τοῦ Γαρδεράκη. Βέβαια ἔχω κατὰ νοῦ νὰ γράψω κι ἄλλα. Ἑτοίμαζα κάτι καὶ γιὰ τὸ Στεφάκια (μάλιστα ἔκανα σχετικὴ ἔρευνα στὰ στρατιωτικὰ ἀρχεῖα) ἀλλὰ δὲν πρόκανα ἐξ αἰτίας τοῦ ἀτυχήματος. Θὰ τὸ κάνω μὲ πρώτην εὐκαιρία.

    Ἄν θέλεις μπορεῖς νὰ ἐπικοινωνήσεις μαζί μου στὸ dimitrisτελείαmartinosπαπάκιτζιμεηλτελειακομ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: