Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλιοφιλία και βιβλιοκλεπτομανία

Posted by sarant στο 5 Μαρτίου, 2017


Το κείμενο που θα διαβάσετε σήμερα δημοσιεύτηκε αρχικά στο βιβλιολογικό περιοδικό «Μέλισσα των βιβλίων» (Τόμος 1ος, τεύχος Β’, 1974) που το εξέδιδαν οι (παλαιο)βιβλιοπώλες Νότης και Διονύσης Καραβίας στη δεκαετία του 1970. Πρόκειται για μια ανάμνηση του Νότη Καραβία που αφορά τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, μια μαρτυρία που δεν την έχω δει να καταγράφεται αλλού, και που παρουσιάζει μια πτυχή του Λαπαθιώτη η οποία δεν επιβεβαιώνεται από άλλες μαρτυρίες.

Ευχαριστώ τον φίλο μας τον Γρηγόρη τον Κοτορτσινό που μου υπέδειξε το κείμενο και τον φίλο μας τον Σκύλο που έκανε τον κόπο να το πληκτρολογήσει. Ο ίδιος πρότεινε και τη φωτογραφία που κοσμεί το άρθρο, η οποία δεν έχει άμεση σχέση με το κείμενο -αλλά έχει έμμεση, αφού αναφέρεται σε βιβλia την εποχή του πολέμου: είναι τραβηγμένη στο Λονδίνο την εποχή των μεγάλων γερμανικών βομβαρδισμών του 1940.

 

hollandhouselibrarylondonblitz_2

ΒΙΒΛΙΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΚΛΕΠΤΟΜΑΝΙΑ

Νότης Καραβίας

Ήταν ο Χειμώνας του 1942. Οι δουλειές των βιβλίων παρ’ όλη την πείνα πήγαιναν καλά. Με τον περιορισμό της κυκλοφορίας στους δρόμους και το κλείσιμο του κόσμου στα σπίτια του από τις 8 το βράδι, το βιβλίο απόκτησε ξαφνικά τεράστια κίνηση. Δεν ήταν όμως μόνο από την πλευρά του αναγνωστικού κοινού που είχε σαν βασικό μέσο ψυχαγωγίας το βιβλίο για τις ώρες της αναγκαστικής κλεισούρας. Για μας τους παλαιο-βιβλιοπώλες ιδιαίτερα ανοίχτηκε ξαφνικά μεγάλο πεδίο δραστηριότητας με τις αθρόες αγορές παλαιών βιβλίων σε ποσότητα, εξ αιτίας της αναπάντεχης ένδειας και ελλείψεως πορισμού των στοιχειωδών μέσων διατροφής από διανοούμενους και γενικά καλλιεργημένους. Τραγικό ήταν εξ άλλου το θέαμα αξιοσέβαστων ανθρώπων των γραμμάτων, που λόγω στερήσεως αναγκάζονταν να πουλήσουν τα βιβλία τους. Βιβλιοθήκες επί βιβλιοθηκών σωριάζονταν στα υπόγεια και τις αποθήκες των βιβλιοπωλείων. Ανάλογα συνέβησαν κατά τον πόλεμο και αλλού, στην Αγγλία για παράδειγμα, όπου η έλλειψη χώρου λόγω της καταστροφής των σπιτιών από βομβαρδισμούς δημιούργησε προβλήματα στεγάσεως. Ολόκληρες λοιπόν βιβλιοθήκες βγήκαν στον δρόμο σαν σεμνά κορίτσια που ξάφνου αναγκάζονται να πορνευτούν μέσα στη συμφορά του πολέμου. Μια νύξη εκείνης της καταστάσεως μας έδωσε ο Αιμίλιος Χουρμούζιος («Το παλιό βιβλίο στην Αγγλία» Ο Βιβλιόφιλος, Έτος Γ’ [1949] 23-4), ο οποίος τριγύριζε, σαν κυνηγός του παλιού καλού βιβλίου στη μεταπολεμική Βρετανία. Ωστόσο οι λόγιοι δεν πούλαγαν όλοι τους θησαυρούς τους για να ζήσουν, αλλά πολλοί εξακολουθούσαν και ν’ αγοράζουν, όσοι μάλιστα δεν διέθεταν χρήματα επιχειρούσαν και να τα κλέβουν. Η κλεπτομανία βέβαια δεν είναι φαινόμενο που το προκαλεί μόνο η ανέχεια. Είναι επίσης νοσηρό πάθος, ακόμα και ένα είδος αθλήματος για τους επιδιδόμενους σ’ αυτήν.

Ήταν ένας χρόνος που είχα ανοίξει το μαγαζί μου τότε το ’42 κι αναγκάστηκα να προσλάβω τον πρώτο μου υπάλληλο, τον δωδεκάχρονο τότε Άγγελο, με το σκοπό να προσέχει κυρίως τους κλεπτομανείς πελάτες μου. Ένας από τους καθημερινούς μπορώ να πώ, πελάτες μου ήταν κι ο Ναπολέων Λαπαθιώτης. Κάποια ώρα λοιπόν που βρισκόταν ο αξέχαστος ποιητής στο μαγαζί και ψαχούλευε τα βιβλία, λέω του Άγγελου: «έχε το νού σου να πάω να φέρω τον κουβά με νερό για να σφουγγαρίσεις». Μόλις γυρίζω πίσω, τρέχει ο μικρός με φανερήν ικανοποίηση ότι έπιασε «λαβράκι» και μου λέει ιδιαιτέρως: «Ο κύριος βούτηξε ένα βιβλίο και το ‘χωσε μέσα στην καπαρντίνα του!» Χωρίς ποτέ να υποψιάζομαι ότι ο Λαπαθιώτης είχε το βίτσιο της κλεπτομανίας, υπέθεσα ότι ύστερα από το αυστηρό μάθημα που έκανα στον Άγγελο, τώρα ετούτος θα μου έβγαζε όλους τους πελάτες κλέφτες. Του συνέστησα λοιπόν να μιλάει σιγότερα γιατί δεν ήθελα να το καταλάβει ο Λαπαθιώτης. Ο ποιητής μας όμως κάτι αντελήφθη και ταράχτηκε φανερά. Παρατηρώντας το γεγονός προσπάθησα τότε να εξακριβώσω την καταγγελία του μικρού. Ζήτησα αρχικά τσιγάρο από τον Λαπαθιώτη, ώστε να τον υποχρεώσω να ξεκουμπώσει την καπαρντίνα του κι έτσι να πέσει το βιβλίο ή οπωσδήποτε να φανερωθεί. Του ζήτησα στη συνέχεια σπίρτα και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Σε λίγο, μόλις ο ποιητής έκανε να φύγει, λέω του μικρού να τον παρακολουθήσει. Πράγματί ο Λαπαθιώτης μόλις έστριψε την Χαριλάου Τρικούπη (το μαγαζί μου ήταν τότε επί της οδού Ακαδημίας, απέναντι στην Ιόνιο Σχολή) μπαίνει σ’ ένα υποδηματοποιείο και αφήνει το βιβλίο εκεί με την παράκληση να περάσει το μεσημέρι να το πάρει, λέγοντας μάλιστα του υποδηματοποιού ότι σκοπεύει ν’ αγοράσει και παπούτσια. Τόσο ήταν ταραγμένος καθώς φαίνεται, ώστε ήθελε ν’ απαλλαγεί το ταχύτερο από το βιβλίο. Μόλις βλέπει ο μικρός όλη την κίνηση γυρνάει πίσω τρέχοντας και μου το λέει. Εγώ τότε πηγαίνω κατευθείαν στο υποδηματοποιείο, βλέπω το βιβλίο και το αναγνωρίζω. Για την ιστορία μάλιστα αναφέρω ότι επρόκειτο για το «Liluli» του Ρομαίν Ρολάν. Όταν κατά το μεσημέρι βρέθηκα στο βιβλιοπωλείο του μακαρίτη του Θανάση του Καρδαμήτσα έτυχε να μπει μέσα και ο Λαπαθιώτης. Στενοχωρημένος για το συμβάν αναλογιζόμουν, όχι χωρίς κάποιαν οργή, όλα εκείνα τα πρωινά που ο Λαπαθιώτης ερχόταν ν’ αγοράσει τάχα κάποιο βιβλίο και μου έδινε πάντοτε ένα μεγάλο χαρτονόμισμα, ώστε ν’ αναγκάζομαι ν’ αφήνω το βιβλιοπωλείο και να τρέχω δεξιά αριστερά να το χαλάσω για να του δώσω τα ρέστα. Κάνοντας υπολογισμό πόσες φορές τον είχα αφήσει μόνο στο μαγαζί μου και πόσα πιθανόν βιβλία μου είχε σηκώσει, πήρα κουράγιο να τον πλησιάσω και να τον ρωτήσω: «Κύριε Λαπαθιώτη μήπως κατά λάθος πήρατε το πρωί κανένα βιβλίο;». «Όχι, όχι», μου απαντάει. «Μήπως πήρατε το «Liluli» του Ρολλάν;» Πάλι «όχι». Οπότε χάνοντας την ψυχραιμία μου του λέω: «Μήπως κύριε Λαπαθιώτη το  βουτήξατε;» «Πάψε», μου λέει πνιχτά, «έλα να σου πω έξω». Πράγματι κουβεντιάζοντας με παρασύρει μέχρι το «Πάνθεον» της οδού Πανεπιστημίου. Σ’ όλη τη διαδρομή προσπαθούσε να μου εξηγήσει το βίτσιο, ότι δηλαδή πρόκειται περί «ασθένειας» και να μην τον παρεξηγώ. Συγχρόνως άρχισε να μου διηγείται άλλες περιπτώσεις, ενώ στο μεταξύ παράγγειλε χαλβά του λαδιού, «σπιτίσιο», σπουδαίο πράγμα εκείνο τον καιρό της πείνας. Μου εξιστορούσε διάφορες σχετικές ιστορίες καθώς και τον τρόπο ενεργείας των κλεπτομανών. «Τραβάς από το ράφι δύο βιβλία μαζί κρατώντας τα κολλητά και ρωτάς από απόσταση για την τιμή εκείνου που φαίνεται. Συμφωνείς με την τιμή και χώνεις βιαστικά στην τσέπη σου αμφότερα αποποιούμενος μάλιστα το περιτύλιγμα, πληρώνεις και φεύγεις.» Μου μίλησε επίσης για τα στοιχήματα μεταξύ «συναδέλφων» και φίλων για το ποιός θα κλέψει περισσότερα και τα ρεκόρ που πραγματοποιούνταν. Εγώ λογαριάζοντας τα βιβλία που μου είχε σηκώσει, με μπουκωμένο από χαλβά στόμα παράγγελνα κι άλλον παίρνοντας έτσι κάποια μικρή εκδίκηση για τα χαμένα βιβλία μου. Τελικά τερμάτισα έχοντας φάει οχτώ χαλβάδες, τους οποίους φυσικά πλήρωσε εκείνος και μελαγχολούσα μόνο στην ιδέα ότι δεν χωρούσε άλλους η κοιλιά μου αφού κόντευα να σκάσω.

Ύστερα από έξι ή οχτώ μήνες έμαθα ξαφνικά ότι ο Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε «από στενοχώριες». Η θλίψη μου για τον τραγικό θάνατό του ήταν ακόμα πιο μεγάλη καθώς συλλογιζόμουν ότι ίσως κι εγώ είχε προσθέσει άλλη μια στις τόσες στενοχώριες των τελευταίων ημερών του λεπταίσθητου κι αλησμόνητου ποιητή.*

*Στη μνήμη του ποιητή πρόκειται να παρουσιάσουμε προσεχώς αυτογραφά του, τα οποία σαν ανέκδοτα δεν περιλαμβάνονται στην έκδοση Φέξη των Απάντων του.

Όπως λέω και στην αρχή, δεν έχω δει άλλη μαρτυρία για κλεπτομανικές (ή μάλλον βιβλιοκλεπτομανικές) τάσεις του Λαπαθιώτη. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι μέσα στην Κατοχή, ιδίως το 1943, εκποιούσε βιβλία από τη βιβλιοθήκη του, όπως και ότι, κατά τη διαχείριση των οικονομικών του, έπεφτε θύμα επιτήδειων.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον ίσως έχει η αναγγελία του Νότη Καραβία ότι είχε στη διάθεσή του αυτόγραφα ποιήματα του Λαπαθιώτη που δεν είχαν συμπεριληφθεί στην έκδοση των Απάντων του 1964. Το περιοδικό Μέλισσα των βιβλίων έβγαλε και άλλα τεύχη (έναν δεύτερο τόμο το 1975-6 και έναν τρίτο το 1977-81) που δεν μπόρεσα ακόμα να τα βρω.

Advertisements

119 Σχόλια to “Βιβλιοφιλία και βιβλιοκλεπτομανία”

  1. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Η κλεπτομανία (απότι έχω ακούσει. Ευτυχώς ούτε εγώ ,ούτε κάποιος του περιβάλλοντός μου πάσχει απ’αυτή) δεν έχει σχέση με την οικονομική κατάσταση του κλεπτομανούς. Είναι μια μανία αδιευκρίνιστης (αν δε κάνω πολύ λάθος) γενεσιουργής αιτίας (όπως όλες οι μανίες) και συνήθως τα κλοπιμαία είναι ευτελούς αξίας.
    Τις παραπάνω «σοφίες» τις έγραψα με αφορμή το «..Υπάρχουν μαρτυρίες ότι μέσα στην Κατοχή, ιδίως το 1943, εκποιούσε βιβλία από τη βιβλιοθήκη του, όπως και ότι, κατά τη διαχείριση των οικονομικών του, έπεφτε θύμα επιτήδειων.» που έγραψες στο τέλος Νικοκύρη, γιατί μού φάνηκε σαν μια έμμεση «υπεράσπιση» του Λαπαθιώτη… 🙂

  2. Πέπε said

    Καταπληκτικό κείμενο!

    Είναι συγκινητική, και εξαιρετικά δοσμένη, η λεπτή θέση του άλλου που ταυτόχρονα οργίζεται μεν κατά του κλέφτη αλλά και τον συμπονεί, και παράλληλα τον σέβεται για τις άλλες ιδιότητές του.

  3. Πέπε said

    Η βιβλιοκλεπτομανία πρέπει όντως να είναι ειδική περίπτωση κλεπτομανίας. Είναι γνωστές (και δημόσια και προσωπικά) κι άλλες περιπτώσεις.

  4. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Η φωτογραφία με τους ατάραχους φλεγματικούς εγγλεζάδες να κοιτάνε τα βιβλία στα χαλάσματα, φοβερή!!
    Μου θύμισε τους κανόνες της λέσχης Γκολφ Άη-Πεπόνας (St. Mellon’s Club) … το 1940-41

    1 – Players are asked to collect the bomb and shrapnel splinters to
    prevent their causing damage to the mowing machines.

    2- In competition, during gunfire or while bombs are falling, players may
    take shelter without penalty for ceasing play.

    3 – The positions of known delayed-actions bombs are marked by red flags
    at a reasonable by not guaranteed safe distance therefrom.

    4 – Shrapnel and/or bomb splinters on the fairways or in bunkers within a
    club’s length of a ball may be moved without penalty, and no penalty shall
    be incurred if a ball is thereby caused to be moved accidentally.

    5 – A ball moved by enemy action may be replaced, or if lost or destroyed,
    a ball may be dropped without penalty, not nearer the hole.

    6 – A ball lying in a crater may be lifted and dropped not nearer the
    hole, preserving the line to the hole, without penalty.

    7 – A player whose stroke is affected by the simultaneous explosion of a
    bomb may play another ball under penalty of one stroke. (!!)
    (όχι δηλαδή επειδή έσκασε μια μπομπίτσα δίπλα σου…να μη πάρεις την ποινούλα σου, μίστερ!)

  5. spatholouro said

    Ο 2ος τόμος της «Μέλισσας» εδώ:
    http://www.rarebooks.com.gr/book.asp?catid=708

  6. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

  7. atheofobos said

    To Liluli είναι θεατρικό έργο του Romain Rolland του 1917 που μάλλον δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά.
    http://www.babelio.com/livres/Rolland-Liluli/368069

  8. spatholouro said

    Είναι βέβαιο ότι κυκλοφόρησε και τρίτος τόμος «Μέλισσας»;
    Η ΕΒΕ έχει μόνο τους 2 πρώτους

  9. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Συνεχίζει τώρα στο 105.5, στη «σκούφια» ο Δημ.Σπύρου

  10. leonicos said

    Δηλαδή, βρήκες δουλειά, που δεν είχες.

  11. leonicos said

    Ευτυχώς που ντρέπομαι και φοβάμαι. Αλλιώς…. η βιβλιοθήκη μου θα είχε πολύ περισσότερα βιβλία απ’ όσα έχω αγοράσει.

  12. leonicos said

    Άλλος τρόπος να ‘σου μείνουν’ ή να χάσεις βιβλία είναι και ο βιβλιοδανεισμός. Σπάνια θυμάσαι να το επιστρέψεις, αυτός που σ’ το δάνεισε συνήυθως το ξεχνάει, και πάει λέγοντας

  13. ΚΑΒ said

    8. Στον κατάλογο του βιβλιοπωλείου Διονυσίου Νότη Καραβία υπάρχουν μόνο 2 τόμοι (Τόμος1ος, τεύχη Α΄-Β΄, Αθήνα 1974 σελ. 275 και ο τόμος 2ος), 20 και 15 € αντίστοιχα.

  14. sarant said

    Καλημέρα. Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια. Γράφω από κινητό, άρα λίγα. Γκουγκλίζοντας «Μέλισσα των βιβλίων» βγαίνει παραπομπή κ σε 3ο τόμο 1977-81. Ωστόσο, το ΕΛΙΑ κ άλλες βιβλιοθήκες έχουν μόνο τους 2 πρώτους.

  15. Γς said

    Κλεπτομανία; Οχι ακριβώς.
    Επιδειξιομανία, όμως σίγουρα:

    Δεν ήταν ακριβώς έκθεση βιβλίου, αλλά και ούτε που θυμάμαι ποιος ήταν ο χώρος που χαζεύαμε τα διάφορα έντυπα.
    Πολλά από αυτά τα έπαιρνες τζάμπα. Ηταν δωρεάν. Κατάλογοι υλικών, ηλεκτρικών [αντί «ηλεκτρονικών», που δεν είχε ακόμη τόσο πέραση ο όρος].

    Επι κεφαλής της παρέας των 14, 15χρονων, ο Γς.

    Ηταν η πρώτη φορά που μαζεύαμε τα πάντα που μας δίνανε. Αγκαλιές από πολύχρωμα ξενόγλωσσα έντυπα, κατάλογοι βιβλίων κλπ.

    Ηταν και κάποια τεύχη σχετικών περιοδικών, ένα Ελληνικό μάλιστα, που τα αγοράζαμε για μερικές δραχμούλες.

    Ενα τέτοιο σήκωσα μαζί με τα άλλα τζαμπέ, δήθεν ότι δεν ήξερα ότι δεν είναι δωρεάν.

    -Ε, αυτό πληρώνεται!

    -Πόσο;

    -Τόσο.

    -Εγώ όμως θα το πάρω τζάμπα!

    Και το πήρα, περνώντας με την ακολουθία μου αργά, σταθερά [και τελετουργικά] στο διπλανό περίπτερο.

    Εχεις πάντα κάποιο ρίσκο όταν το παίζεις αρχηγός

  16. leonicos said

    Και μια ιστορία που μάλλον την έχω ξαναπεί

    Πώς απέκτησα την Χειρουργική του Kocher.

    Ο πρώτος μου καθηγητής, από τον οποίο πήρα και την ειδικότητα, ο Παναγιώτης Χρυσοσπάθης, ήταν γερμανομαθής, είχε δε και γερμανίδα μητέρα, που πρόλαβα και τη γνώρισα.

    Όταν πήρε σύνταξη, τον διαδέχθηκε ο Παναγιώτης Μπάλας, αμερικανοφερμένος, αγγειοχειρουργός, και άλλες ιδιότητες που ευτυχώς δεν διέθετε ο Χρυσοσπάθης. Όταν λοιπόν πήρε σύνταξη ο Χρυσοσπάθης, κατά την ανακαίνιση του γραφείου του, πήρε όλα τα βιβλία του απελθόντος, τα πέταξε στο πάτωμα και μας εδωσε μια εβδομάδα διορία ‘να πάρουμε ό,τι θέλουμε’ διότι ‘τα υπόλοιπα θα τα έπαιρνε ο παλιατζής’.

    Δεν θυμάμαι κάποιον άλλον να πλησιάζει τον σωρό. Αν υπήρξαν κι άλλοι δεν το ξέρω, γιατί μάλλον ήμουν από τους πρώτους που το έκανε, ακριβώς για να μην πάρουν άλλοι τα καλά. Τα περισότερα ήσαν τεύχη ιατρικών περιοδικών, ιδίως του «Σωτηρία» χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Αλλά είχε και μια σειρά από πραγματικά διαμάντια, μερικά χιτλερικά, τυπωμένα με τη λεγόμενη ‘γοτθική γραφή’ (που δεν παρουσιαζει και καμιά δυσκολία μετά από δέκα λεπτά) αλλά και πολλά που είχαν εκδοθεί στην Ελβετία (ο Kocher ήταν ελβετός) σε κανονικό λατινικό αλφάβητο.

    Τα υπόλοιπα, π.χ. μια ‘Σημειολογία’ ενός αγνώστου καθηγητή του 1937 μπορεί να μην ενδιέφερε κανένα. Αλλά του Kocher το σύγγραμμα θα ήταν κόσμημα σε κάθε ιατρική βιβλιοθήκη πιστεύω. Και όμως, την πήρα απ[ό το πάτωμα, και την πέταξε καθηγητής της Ιατρικής.

    ΥΓ Τα ‘ν’ που μπορεί να φαίνονται παραπανίσια, π.χ. «Δεν θυμάμαι… τον σωρό» δεν αποσκοπούν να σας οξυγονώσουνν τον εγκέφαλο, ως γνωστόν κανένα σύμφωνο και μάλιστα επισυρόμενο δεν οξυγονώνει το αίμα, αλλά γιατί το ‘δεν’ το θέλω πάντα ‘δεν’ και δεν θέλω να είμαι συνένοχος αυτών που μετατρέπουν τα αρσενικά σε ουδέτερα (όπως είναι η τάση της εποχής)

  17. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τριάντα πέντε χρόνια πίσω, όποιος βρέθηκε στο Παρίσι θαρρώ πως ξέρει τους τρόπους που σουφρώναν(μ)ε βιβλία από βιβλιοθήκες. Από ανάγκη κι απ΄αγάπη. Τα παντελόνια των αγοριών,φαρδιά και με πεσμένο καβάλο, ήταν το εργαλείο του εγκλήματος.Δε ζει πια ο αγαπημένος Μ.Α. που ζέστανε κάτω από την κοιλιά του τα πολύτιμα Καγιέ και κατουριόταν κιόλας…
    Γρηγόρη,Σκύλε, Νικοκύρη,ευχαριστώ που μου συδαυλίσατε τη μνήμη κι ας μου ΄φερε μεγάλη συγκίνηση η ανάμνηση για τον πρόωρα φευγάτο φίλο μου, πρωτεργάτη της κατεργαριάς «βιβλιοσουφρώματα». Αυτό ήταν το μόνο της ζωής του αμάρτημα, είμαι βέβαιη. Και να τώρα αναλογίζομαι πως έκλεισαν-θε μου- δέκα χρόνια! χωρίς του.

  18. leonicos said

    Ο Γς, μετά από τις γυναίκες τζάμπα, τώρα θα μας μάθει πώς να παίρνουμε και βιβλία τζάμπα.

    Το πρόβλημα όμως είναι να μας πεις πως αποκτάς ένα αυτοκίνητο τζάμπα, χωρίς να σε κυνηγάει η αστυνομία.

  19. κουτρούφι said

    Πριν καμιά εικοσαπενταριά χρόνια περίπου υπήρχε και η συνήθεια αφαίρεσης συγκεκριμμένων άρθρων από τόμους περιοδικών σε βιβλιοθήκες ώστε να μην τα ανακαλύψουν ή τα φωτοτυπήσουν άλλοι που ασχολούνταν με το ίδιο θέμα. Τώρα, όλα είναι στο διαδίκτυο.

  20. leonicos said

    10 Κουτρούφι

    Αυτό εμπίπτει σε άλλο θέμα. Και είναι πολύ χειρότερο

  21. Γς said

    Καλά το ότι μου ρημάξανε βιβλιοθήκες ολόκληρες [στο Μοναστηράκι και στα υπαίθρια βιβλιοπωλεία της Ασκληπιού, στον τοίχο του Δημοτικού Νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ, νυν Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων] είναι γεγονός.
    Οταν είχα αναγκαστεί να μείνω μακριά από τα βιβλία μου.

    Αλλά και μπρος τα μάτια μου τα σουφρώνανε οι αλήτες.

    Βρέθηκα κάποτε να έχω κληρονομήσει κάτι σκελετούς στο πατάρι φοιτητικού διαμερίσματος που είχα καταλύσει, ουπς, καταλήξει στον πολυτάραχο βίο μου:

    Ενα μπαούλο κλεμμένα βιβλία μεγάλης Βιβλιοθήκης.

    Το τι έκανα με τον δράστη είναι μια άλλη ιστορία.

    Ητα κι ο Γιάννης λοιπόν, που έφυγε για τον στρατό και δίναμε εξετάσεις που δεν μπορούσα να διαβάσω απ το βιβλίο μου, που του το είχα δανείσει.

    Πήγα λοιπόν στη μάνα του και ψάξαμε, αλλά δεν το βρήκαμε πουθενά.

    -Α, έχει κι εδώ κάτι βιβλία.

    Ηταν κάτι κούτες Νουνού κάτω απ το κρεβάτι του.

    Τίγκα από βιβλία μου, που ποτέ δεν του είχα δώσει. Ξενόγλωσσα τα περισσότερα. Και τι τα ήθελε, που δεν ήξερε να ξεχωρίσει το ετρ με το αβουάρ;

  22. Γς said

    19:

    >η συνήθεια αφαίρεσης συγκεκριμμένων άρθρων από τόμους περιοδικών σε βιβλιοθήκες ώστε να μην τα ανακαλύψουν ή τα φωτοτυπήσουν άλλοι που ασχολούνταν με το ίδιο θέμα

    Ναι. Θυμάμαι που έβλεπες κομμένες με ξυραφάκι σελίδες. Δεν ήξερα ότι ήταν γι αυτό το λόγο. Νόμιζα απλά επειδή δεν μπορούσαν να τις φωτοτυπήσουν.

    Γυφτιά!

    Και θυμάμαι κάτι χειρότερο: Να έχουν αφαιρέσει τις ταινίες από χημικά αντιδραστήρια για να μην μπορούνε να δουλέψουν ανταγωνιστές τους σε πανεπιστημιακά εργαστήρια

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να υπήρχε μηχανή του χρόνου να μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε αυτό το περιστατικό…Την αμηχανία του καημένου του Λαπαθιώτη, τον βιβλιοπώλη να ακούει και να συγχωρεί μπουκωμένος χαλβάδες, με φόντο μιαν άλλη Αθήνα. 😊 Ωραία ιστορία ανέβασες (και) σήμερα, Νικοκύρη.
    Υπάρχει και αυτό το γνωστό και ωραίο ομόθεμο βιβλίο…Άλλη χώρα, ίδια εποχή, κλοπή βιβλίων και μοίρασμά τους στους έγκλειστους στα καταφύγια. Έγινε και ταινία, αλλά ως συνήθως ήταν κατώτερη του βιβλίου. Ρηχή και γλυκανάλατη.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789604533947-zusak-markus-psuchogios-i-kleftra-ton-biblion-189681&ved=0ahUKEwihgJ7TiL_SAhUFSRoKHVXPDWEQFggYMAA&usg=AFQjCNEiKl7jWLZnkDoR3mKcl1Xym1rdUA&sig2=kpqiscNT0rDqVYB30MuYpQ

  24. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα!
    πολύ ωραίο το άρθρο, κυριακάτικο. Μπράβο.

    Αλλά να μην ξεχνάμε και το τι σου κάνει η τεχνολογική πρόοδος της σήμερον…

  25. κουτρούφι said

    #22. Στην πραγματικότητα μια τέτοια περίπτωση έχω συναντήσει. Κακώς, το γενίκευσα. Πάντως και οι δυνατότητες για φωτοτυπία καμιά φορά ήταν περιορισμένες. Κάποιος μπορούσε να αφαιρέσει ένα άρθρο από ένα τόμο μόνο και μόνο από τη λαχτάρα του να το αποκτήσει όταν η φωτοτύπηση ήταν δύσκολη. Γαϊδουριά, ασφαλώς, αλλά συγχωρητέα αν το επέστρεφε. Η περίπτωση που ξέρω όμως ήταν καθαρά για να μην το βρούνε άλλοι. Οπως και να ‘χει δεν πρόκοψε…..

  26. ΣΠ said

    12
    Α, πόσα βιβλία έχω δανείσει και δεν τα ξαναείδα! Δεν θυμάμαι πια σε ποιον έχω δανείσει τι για να του το ζητήσω.

  27. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα. Πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ σημερινό. Δὲν ξέρουμε βέβαια ἄν αληθεύουν τὰ γραφόμενα τοῦ Καραβία, ἀλλὰ ὁ Λαπαθιώτης ἦταν ἄνθρωπος μὲ πάθη. Δὲν θὰ ἦταν παράξενο νὰ ἔχει κι αὐτὸ τὸ πάθος. Τὰ πάθη του ἄλλωστε ἦταν πηγὴ ἔμπνευσης. Χωρὶς αὐτὰ ἴσως νὰ εἶχε γίνει ἕνας ἄχρωμος στρατιωτικὸς ἤ γραφειοκράτης καὶ νὰ μὴν εἶχε γράψει αὐτὰ ποὺ ἔγραψε.

    @ Leonicos (16). Γνώριζα κι ἐγὼ τὸν Παναγιώτη Χρυσοσπάθη. Ἦταν φανατικὸς φίλος τῶν Θερμιῶν καὶ εἶχε φτιάξει σπίτι στὸ Μέριχα ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’60, ὅταν τὸ νησὶ ἦταν σχεδὸν ἄγνωστο στὸν πολὺ κόσμο. Εἶχε ἕνα τρεχαντῆρι καὶ κάθε Σαββατοκύριακο σχεδὸν ταξίδευε στὸ νησὶ. Ἔκανε παρέα μὲ τοὺς ψαράδες καὶ χειρουργοῦσε δωρεὰν ὅσους κατοίκους τοῦ νησιοῦ τὸ χρειάζονταν. Τὸ καΐκι τὸ εἶχε μέχρι τὰ ὀγδονταπέντε του χρόνια. Θυμᾶμαι κάποια φορὰ ποὺ τὸν ρώτησα γιὰ τὸ μυστικὸ τῆς θαλερότητάς του μοῦ ἀπάντησε:
    «Νά ‘χεις κι ἄλλα ἐνδιφέροντα ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δουλειά σου, νὰ μὴν πηγαίνεις στοὺς γιατροὺς καὶ νὰ γαμᾶς!»

  28. Πέπε said

    @16 (σχετικά με τα τελικά -ν):

    > > …δεν θέλω να είμαι συνένοχος αυτών που μετατρέπουν τα αρσενικά σε ουδέτερα (όπως είναι η τάση της εποχής).

    Η τάση μιας πολύ μακράς εποχής.

    Όταν οι αρχαίοι έλεγαν «του λόγου, τω λόγω, των λόγων, τοις λόγοις», χωρίς άρθρο δε επιπλέον και «λόγον» (αιτιατική), δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ξεχωρίσεις το γένος παρά μόνο αν το ήξερες ήδη.

  29. Πέπε said

    Τη λέξη «βιβλιοφιλία» την έχω συνηθίσει να αναφέρεται όχι τόσο στην αγάπη προς το βιβλίο γενικώς, όσο στην αγάπη για το σπάνιο, παλιό, εκλεκτό (ως αντικείμενο μάλλον παρά ως περιεχόμενο) βιβλίο. Οπότε ο βιβλιόφιλος είναι άτυπο συνώνυμο του συλλέκτη παλιών και σπάνιων βιβλίων. Ίσως ένα πιο ζεστό συνώνυμο.

    Είναι δική μου παρανόηση; Ή είναι κάτι που ισχύει αλλά δεν ίσχυε τόσο το 1974 που γράφτηκε το κείμενο;

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμφωνώ, Πέπε. Βιβλιόφιλος ο συλλέκτης σπάνιων βιβλίων, βιβλιοφάγος ο μανιώδης αναγνώστης. Κι ένα ωραίο αστυνομικούλι με θέμα τη βιβλιοφιλία, που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο έγκλημα📚 :
    https://www.politeianet.gr/books/9789600344134-mamaloukas-dimitrios-kastaniotis-i-chameni-bibliothiki-tou-dimitriou-mostra-201476

  31. Γς said

    30:

    >βιβλιοφάγος ο μανιώδης αναγνώστης

    κλέφτης!

  32. Ριβαλντίνιο said

    Εγώ λογαριάζοντας τα βιβλία που μου είχε σηκώσει, με μπουκωμένο από χαλβά στόμα παράγγελνα κι άλλον παίρνοντας έτσι κάποια μικρή εκδίκηση για τα χαμένα βιβλία μου. Τελικά τερμάτισα έχοντας φάει οχτώ χαλβάδες, τους οποίους φυσικά πλήρωσε εκείνος και μελαγχολούσα μόνο στην ιδέα ότι δεν χωρούσε άλλους η κοιλιά μου αφού κόντευα να σκάσω.

    😆 😆 😆

    Το να αρπάζει κάποιος πράγματα που δεν του ανήκουν είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Γι’αυτό οι γονείς μαθαίνουν από μικρά στα παιδιά τους το ου κλέψεις. Μπορεί κάποιος να δεί μικρά παιδιά που οι γονείς τους δεν φρόντισαν να τους καταστήσουν σαφές το παραπάνω, να παίρνουν μικροπράγματα που δεν τους ανήκουν χωρίς να πιστεύουν ότι κάνουν κάτι κακό.

  33. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    32. Άλλο αυτό, κι άλλο η κλεπτομανία. Ο κλεπτομανής πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι κακό, αλλά δεν μπορεί να αντισταθεί.

  34. Ριβαλντίνιο said

    @ 33 Νέο Kid L’Errance d’Arabie

    Ναι το θεωρεί κακό, αλλά νομίζω γιατί όλοι οι υπόλοιποι του λένε ότι είναι κάτι κακό. Σε αυτόν όμως θα λειτουργεί σαν ένστικτο και αν δεν υπήρχαν οι κοινωνικοί περιορισμοί θα το θεωρούσε φυσιολογικό. Δηλαδή σαν να φάει, σαν να αναπαραχθεί.

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    16.Leonicos
    «Ο Χρυσοσπάθης έναν χειρουργό παραδεχόταν, τον Νακαγιάμα, του οποίου χρησιμοποιούσε και το συρραπτικό στομάχου. «Φέρε μου τη Νακαγιάμα!» »
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/13/omartarif/#comment-364509

    Την «απαλλοτρίωση» βιβλίων από πάθος για το περιεχόμενο(ή κι απ΄ανάγκη αν είναι για σπουδές ή δουλειά) συνδυασμένη με έλλειψη χρημάτων,δεν την έχω για φοβερό έγκλημα.Μπορώ να πω και χωρίς να συντρέχουν κι όλοι αυτοί οι λόγοι, με εξαίρεση πάντα σπάνια ή παλιά βιβλία που έχουν αξία ως τέτοια .
    ‘Ισως επειδή έχω στο νου μου κάτι άλλα «ασικλίκια» για τη ράτσα μου που δε μ΄αρέσουνε ντίπι 😦 :
    «…Η ζωοκλοπή ως συμπεριφορά απηχεί συγκεκριμένες αρχές μιας κουλτούρας, ενός πολιτισμού. Εκφράζει, όμως, ταυτόχρονα και μια συνήθεια βαθιά ριζωμένη στον κώδικα συμπεριφοράς του Κρητικού..,»
    http://www.patris.gr/articles/298138#.WLwBZPmLTIU

    Η κλεπτομανία,ως πάθηση, παναπεί ,κλέβω για να κλέψω, ό,τι νάναι,δεν περιλαμβάνεται στη συζήτηση.

  36. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε τον Γρηγόρη Κοτορτσινό που υπέδειξε το κείμενο,τον Σκύλο που έκανε τον κόπο να το πληκτρολογήσει και το Νικοκυρη που μας φίλεψε κυριακάτικα. Φοβερή η φωτογραφία!

    Περιδιαβάζοντας στο Μοναστηράκι θυμάμαι τον ντετέκτιβ πρωταγωνιστή του Λεονάρδο Παδούρα Μάριο Κόντε που έχει εγκαταλείψει την αστυνομία και ζει αγοράζοντας και πουλώντας παλιά βιβλία. (Εκδόσεις Καστανιώτη:
    Αιρετικοί, 2015
    Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά, 2011
    Μάσκες, 2010
    Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη, 2009
    Αντιός, Χέμινγουεϊ, 2007
    όλα μεταφρασμένα από τον Κώστα Αθανασίου)

    Οι Βιβλιοθήκες μου, Varlam Shalamov, Mετ: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Εκδ. Αγρα

  37. cronopiusa said

    Ευχαριστούμε τον Γρηγόρη Κοτορτσινό που υπέδειξε το κείμενο,τον Σκύλο που έκανε τον κόπο να το πληκτρολογήσει και το Νικοκυρη πουμας φίλεψε κυριακάτικα. Φοβερή η φωτογραφία!

    Περιδιαβάζοντας στο Μοναστηράκι θυμάμαι τον ντετέκτιβ πρωταγωνιστή του Λεονάρδο Παδούρα Μάριο Κόντε που έχει εγκαταλείψει την αστυνομία και ζει αγοράζοντας και πουλώντας παλιά βιβλία. (Εκδόσεις Καστανιώτη:
    Αιρετικοί, 2015
    Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά, 2011
    Μάσκες, 2010
    Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη, 2009
    Αντιός, Χέμινγουεϊ, 2007
    όλα μεταφρασμένα από τον Κώστα Αθανασίου)

    Οι Βιβλιοθήκες μου, Varlam Shalamov, Mετ: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Εκδ. Αγρα

  38. daeman said

    Άσχετο με το κυρίως θέμα, αλλά μου το θύμισαν κάποια σχόλια. 🙂

  39. Μαρία said

    26
    Ελληνική βιβλιοφιλία. Χρονογράφημα του Π. Νιρβάνα στα νεοελληνικά αναγνώσμα της πάλαι ποτέ Δ Γυμνασίου.
    Έχω συγκρατήσει την εικόνα των ραφιών που χάσκουν σαν γεροντική οδοντοστοιχία.
    http://e-library.iep.edu.gr/iep/collection/browse/item.html?code=01-17499&tab=01

  40. Αμ, εγώ αυτήν είχα προτείνει, Νικοκύρη, αλλά κι αυτή που έβαλες καλή είναι.

  41. daeman said

    «Anders Burius, the former head of the National Library of Sweden’s manuscript department, committed suicide (and accidentally blew up his apartment) in 2004 after authorities realized he was stealing books from his own workplace. The FBI located and returned some of his bounty, but many books remain missing.»

    «He was entrusted to guard Sweden’s cultural heritage, but instead this senior librarian spent years surreptitiously stealing and selling scores of its rare and precious books. When the thief, Anders Burius, was finally caught in 2004, the media called him the “Royal Library Man,” and his sensational crime and subsequent suicide became the subjects of a government inquiry, a radio documentary and, last year, a television mini-series.

    Now, for the first time, one of the missing books — the earliest printed atlas of the Americas — has been recovered by Sweden’s Royal Library after a librarian there noticed that it was being offered for sale last year by a New York map dealer, W. Graham Arader III.»

  42. daeman said

    «William Jacques, an oil-company accountant dubbed the “Tome Raider” by the British press, was jailed for stealing rare books by Newton, Thomas Paine and others from Cambridge University and other libraries in the 1990s. When he was released, he promptly stole books from the Royal Horticultural Society. Many books remain missing, and he is now banned from all U.K. libraries.»

    «There was a bookish man
    The strange crime of William Jacques has rocked the sedate world of letters. But can greed alone explain why this privileged young man stole, doctored and sold hundreds of rare books from our great libraries?
    […]

    Stolen books

    I. Newton Principia mathematica (1687) (two copies) £100,000

    J. Kepler Astronomia nova (1609) £65,000

    J. Kepler Tabulae rudolphinae (1627) £14,000

    G. Galileo Sidereus nuncius (1610) £180,000

    G. Galileo Dialogo (1632) £28,000

    T. Malthus An essay on the principle of population (1798) £40,000

    N. Copernicus Astronomia instaurata (1617) £7,500

    C. Huygens Traite de la lumiere (1690) £15,000

    A. Smith An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations (1776) £2,000

    J. Napier Mirifici logarithmorum canonis descriptio (1614) £16,000»

    https://www.theguardian.com/books/2002/may/26/classics.artsandhumanities

  43. daeman said

    «Raymond Scott, an eccentric British antiques dealer and con man, was imprisoned for attempting to sell a stolen, vandalized copy of Shakespeare’s First Folio in 2008. The First Folio , along with other rare books and documents, had been stolen from Durham University 10 years earlier. Scott showed up for trial in a limousine and committed suicide in prison in 2012.»

    «The Great First Folio Caper

    If you’re a thief in search of a big payoff, stealing a Shakespeare First Folio is probably the dumbest move you can make. A couple of hundred First Folios—the first collected editions of the Bard’s plays—still exist, and thanks to incredibly painstaking scholarship as well as quirks in 17th-century publishing, experts can readily identify them. That tends to reduce the potential sales market to zero.

    Nonetheless, in December 1998, somebody lifted the so-called Durham First Folio from a university library in that northeastern England city. The book’s estimated value was some £3 million, the university said—that is, if anyone would pay it.

    Flash forward to June 2008. A man named Raymond Scott walked into the Folger Shakespeare Library, the Amherst-affiliated institution in Washington, D.C. Scott carried a book that looked very much like a First Folio—more specifically, like the Durham First Folio—and he was seeking an evaluation and appraisal of it. Would a sane person do that? Is Scott the Thief of Durham? Therein hangs the tale, one festooned with Gucci loafers, a Ferrari 456 and a young female consort who became known as “The Cuban Cutie.”»

    https://www.amherst.edu/amherst-story/magazine/issues/2011spring/firstfolio

  44. Ενδιαφέρον –> http://www.ert.gr/kalymnii-prosfyges-sti-mesi-anatoli/

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η φωτογραφία του κειμένου είναι πιο χαρακτηριστική. Θυμίζει Φριτς Λαγκ.

  46. και το σκηνικό του περιστατικού:

    Εκτός από τον επίσημο ιστότοπο, κι από δω.

  47. Παναγιώτης said

    Κι ο μακαρίτης ο Κωστής Παπαγιώργης
    περιγράφει πώς η βιβλιοκλοπή για βιοπορισμό
    στο Παρίσι, τον έκαμε γραφιά στην Ελλάδα.
    Επειδή βρέθηκε με κάτι κοντέινερ γεμάτα από
    (αδιάθετα) βιβλία και αναγκάστηκε να τα διαβάσει!
    Άρα υπάρχουν και ωφέλιμες (για όλους) κλοπές.

  48. Επικό! https://twitter.com/AVargasHeredia/status/838085665866801153

  49. gbaloglou said

    Στα πρώτα μου χρόνια στις ΗΠΑ έβγαλα την «Αμοργό» του Γκάτσου από την βιβλιοθήκη, την φωτοτύπησα (παρανόμως), και την επέστρεψα 🙂 Φεύγοντας από τις ΗΠΑ εγκατέλειψα εκεί κάποια βιβλία, κάποια κακώς, ενώ … στην διαδικασία της μεταφοράς των υπολοίπων … χάθηκαν μυστηριωδώς κάποια, ελάχιστα μάλλον, πολύ καλά κομμάτια! Όσον αφορά τον δανεισμό, κάποιος μου έφαγε το «Αποχαιρετισμός στην Θεσσαλονίκη» του Λεόν Σιάκυ … αφήνοντας πάντως πίσω του, επιστρέφοντας μου κατά κάποιο τρόπο, ένα βιβλίο για το κομπολόι, δώρο μου που δεν ήθελε πια 🙂 [Το ξαναβρήκα το βιβλίο του Σιάκυ εδώ στην Θεσσαλονίκη, στα Ελληνικά πλέον … όπως άλλωστε και το «Τα μετά την Άλωσιν», ένα από τα λίγα αλλά διαλεχτά κομμάτια που εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς κατά την διαδικασία του επαναπατρισμού…]

  50. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα -μόλις γύρισα από μια μεγαλούτσικη βόλτα.

    19 Πασίγνωστος φιλόλογος, πριν από 60-70 χρονια, λέγεται οτι δούλευε με ξυράφι και έκοβε σελίδες από τα βιβλία και τις εφημερίδες, τότε που δεν υπήρχε (πρακτικά) η φωτοτυπία.

    27 Καλό αυτό με τα πάθη και τον στρατιωτικό. Και με τη συμβουλή του κοτσονάτου Χρυσοσπάθη.

    41κε Φοβερές ιστορίες!

    46 Μπράβο!

    47 Την έχω ακούσει αυτή την ιστορία με τον Παπαγιώργη

    49 !

  51. καλησπέρες said

    47 Παναγιώτη
    Ο Κωστής Παπαγιώργης όσο ήταν στη Γαλλία έκλεβε κατά συρροήν βιβλία. Και κουβάλησε κάτι φορτηγά με κλοπιμαία με τα οποία ξεκίνησε την εργασία του στην Ελλάδα, τα ομολογεί αυτά σε συνεντεύξεις και σε γραψίματά του.
    Για τους ψυχολόγους η κλεπτομανία όπως και ο εθισμός σε ουσίες, ξεκινώντας από το τσιγάρο έχει να κάνει με την ύπαρξη ζηλότυπου ανταγωνισμού. Τελειωμό δεν έχουν της ψυχής τα άπειρα πάθη.

  52. Λ said

    Φίλος από το Γκούμρι Αρμενίας μου διηγήθηκε πως όταν ήταν έφηβος μάζεψε με μεγάλες θυσίες χρήματα για να αποκτήσει ένα βιβλίο για το ζωγράφο Ιερώνυμο Μπος. Το πήρε τελικά ταχυδρομικώς από τη Μόσχα γιατί δεν υπήρχε στην
    Αρμενία. Μιλάμε για τη δεκαετία του 70. Κάποια στιγμή το δάνεισε στον καλύτερό του φίλο. Στη βδομάδα το ζήτησε πίσω. Ο φίλος του απάντησε ότι δεν το είχε πια. Κάποιος μπήκε στο σπίτι κρυφά και το έκλεψε είπε. Θυμόταν πόσο απαρηγόρητος ήταν για την απώλεια. Ίσως ακόμα να εξακολουθεί να είναι απαρηγόρητος κι ας είναι φτασμένος ζωγράφος με δόξα και πλούτη.

  53. sarant said

    52 Και δεν υποψιάστηκε τον φίλο του;

  54. Μαρία said

    47
    Κι ένας φίλος μου το έκανε για βιοπορισμό και μάλιστα πιο έξυπνα. Έκλεβε κυρίως λεξικά που του παράγγελναν φοιτήτριες των ξένων φιλολογιών και τους τα πουλούσε με μεγάλη έκπτωση.
    Κι εγώ έκλεβα για πάρτη μου πάντα απο βιβλιοπωλεία, ποτέ απο βιβλιοθήκες.

  55. Πέπε said

    Βιβλίο ειδικά για τον Ιερώνυμο Μπος, που να είναι στοιχειωδώς αξιοπρεπές, δεν μπορεί να μην είναι ακριβή έκδοση. Τεράστιοι πίνακες με άπειρη λεπτομέρεια, που αν δεν τη δεις δεν είδες τίποτε, και που άρα δεν μπορούν παρά να αναπαραχθούν σε βιβλίο μεγάλου σχήματος. (+έγχρωμο και σε καλό χαρτί, αυτά ούτως ή άλλως για κάθε ζωγράφο.)

    Κατά διαόλου σύμπτωση πριν μισή ώρα χάζευα τον Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων. Δεν έχει βέβαια νόημα στην οθόνη του λάπτοπ, αλλά με το ίντερνετ διαπιστώνω ότι συνηθίζει κανείς τα πάντα.

    Από μικρός θυμάμαι να αποξεχνιέμαι ώρες μ’ ένα βιβλίο για τον Μπος, που το είχα ξεχωρίσει ανάμεσα σε πλήθος βιβλία ζωγραφικής της οικογενειακής βιβλιοθήκης.

  56. 54 Στράτος, μήπως;

  57. Μαρία said

    56
    Όχι. Με πιο σπάνιο όνομα 🙂

  58. 57 Γιατί τέτοιες παραγγελίες εκτελούσε ένας φίλος μου στο Παρίσι. Και μια μέρα, που με είδε σε φιλικό βιβλιοπωλείο με μια στρατιωτική καμπαρντίνα, με έβαλε να την βγάλω και την φόρεσε για να μας δείξει πώς γίνεται η δουλειά. Οι στρατιωτικές καμπαρντίνες (για αξιωματικούς) έχουν τρύπες στις τσέπες, από τις οποίες μπορεί ο αξιωματικός να φτάσει το πιστόλι του, χωρίς να βγάλει το χέρι απ’ την τσέπη. Ο Στράτος μας, πάλι, κυκλοφορούσε στο βιβλιοπωλείο με τα χέρια στην τσέπη κι από μέσα (η καμπαρτίνα ξεκούμπωτη, βέβαια!) το χέρι σούφρωνε βιβλία και τα αμολούσε σε μια τεράστια τσέπη, που υπάρχει μεταξύ επένδυσης υφάσματος.

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54>> ποτέ απο βιβλιοθήκες.
    Α! με κανόνες : από τα διπλά/ τριπλά κλπ η απαλλοτρίωση 🙂
    55. Κι εγώ είχα την ίδια «πετριά» με το Μπος.Και τώρα που αναφέρθηκε από τη Λ μπήκα και περιπλανήθηκα στις λιλιπούτιες φιγούρες του

  60. Μαρία said

    58
    Κι ο Λαπαθιώτης κάποια πονηρή τσέπη πρέπει να είχε στην καμπαρντίνα του.
    Έχω φύγει απο βιβλιοπωλείο με ένα βιβλίο στην αριστερή μασχάλη, ένα δεύτερο που το κρατούσα με το χέρι στο ύψος της τσέπης και βγαίνοντας χτύπησα θρασύτατα απ’ τη βιτρίνα το τουβλάκι του Τσουκαλά Εξάρτηση και αναπαραγωγή. Πάντα με φαρδύ παλτό ξεκούμπωτο.

  61. Μιλάμε και για κλεπτομανία, τώρα. Οι ταρίφες της χώρας, παραδοσιακά δεξιοί, τάβαλαν με τη ΝΔ (τις προάλλες διαδήλωσαν και στα γραφεία, στο Μοσχάτο, με σύνθημα «Κόμμα μοντέλο, το κάνατε μπουρδέλο!») επειδή κάποιοι στη ΝΔ προσπαθούν να τους επιβάλλουν να παραδοθούν στην Uber, γνωστή πολυεθνική γαλέρα και φοροκλέφτρα.

    https://left.gr/news/diagrafi-mpakogianni-kai-kyranaki-apo-ti-nd-zitoyn-odigoi-taxi-sti-rodo

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η κλέφτρα των βιβλίων
    Η Λίζελ αρχίζει να κλέβει βιβλία -βιβλία που πετάνε οι ναζί στη φωτιά για να τα κάψουν, βιβλία από τη βιβλιοθήκη του δημάρχου, βιβλία που τη συντροφεύουν στις περιπέτειές της

    57. Σε -ογλου το επίθετο; 🙂

  63. Μαρία, καλά θυμόμουν μια κουβέντα στον «Κρόνο» 😉

  64. sarant said

    58κε Υπάρχει τεχνογνωσία λέμε!

  65. Μαρία said

    61
    Κι η ναυαρχίδα της δεξιάς, η Δημοκρατία, τους έχει κράξει για την ούμπερ.

    62
    Όχι, σε ας.

    63
    Δε θυμάμαι. Διηγήθηκα και φάσεις με τον Τάκη Σ.;

  66. Ώρα καλή κύριε Σαραντάκο, μόλις μίλησα με τον Διονύση Καραβία, μου είπε ότι τα χειρόγραφα του Λαπαθιώτη δεν υπάρχουν.
    Με την ευκαιρία θυμήθηκα, αν θυμάμαι καλά, τη φράση που αποδίδεται(;) στον Μίνο Βολανάκη «Αν δεν μπορείς να αγοράσεις ένα βιβλίο να το κλέβεις»

  67. Μαρία said

    61
    http://www.dimokratianews.gr/content/72619/me-galazia-mihani-ta-taxi-uber

  68. Παναγιώτης Κ. said

    Ο πατέρας συμβουλεύει το γιο.
    -Παιδί μου να μη δανείζεις βιβλία. Την βλέπεις αυτή την βιβλιοθήκη; Έγινε με… δανεισμένα βιβλία!

  69. Παναγιώτης Κ. said

    Κάπου εκεί στα μισά της δεκαετίας του ΄80 βρέθηκα στο Ρέθυμνο και κατά την πάγια συνήθεια μου επισκέφθηκα τα διάφορα βιβλιοπωλεία και μεταξύ αυτών και ένα παλαιοπωλείο βιβλίων. Έμεινα κάμποση ώρα, αγόρασα κάποια βιβλία και έπιασα κουβέντα με τον βιβλιοπώλη.Φαίνεται ότι κέρδισα την εμπιστοσύνη του και με ρωτάει:
    -Θα μείνεις ακόμη δυο-τρεις μέρες στο Ρέθυμνο;
    -Γιατί ρωτάς;
    -Θέλω να πάω στην Αθήνα για να αγοράσω κάποια βιβλιοθήκη από κληρονόμους και να μείνεις εσύ να κρατήσεις το μαγαζί.
    Του είπα ότι δεν θα μείνω στο Ρέθυμνο και έτσι τελείωσε εκεί η συζήτηση. Αλλά και να έμενα δεν επρόκειτο να αναλάβω μια τέτοια υποχρέωση.Αν όμως ήμουν Ρεθυμνιώτης μάλλον θα του έκανα το χατήρι.
    Έφυγα από το παλαιοπωλείο με λυμένη την απορία για την κύρια πηγή προέλευσης των βιβλίων που πουλάνε.

  70. Dimi said

    Το Σεπτέμβριο του 2005 βρέθηκα στα Γιάννενα να τακτοποιήσω την κόρη μου για τις σπουδές της .Απεναντι από την φοιτητική πολυκατοικία στέκονταν ένα ωραίο πέτρινο διόροφου σπίτι.Πορτες και παράθυρα ανοιχτά,ταμπέλα :Πωλούνται διαμερίσματα.Μπηκα μέσα με δέος να χαζέψω ένα αρχοντικό που θα γκρεμιζόταν σε λίγο και τι να δω.Βιβλια χυμένα δυο πάτωμα.Οι εφτά τόμοι του Παπαρρηγοπούλου,Ηροδότου ιστορίες ,Πλατωνας εκδόσεις Λειψιας του χίλια οκτακόσια τόσο.
    Τα φόρτωσα στο πορτ μπαγκαζ. Συναισθήματα απερίγραπτα ,ούτε ένας συγγενής κληρονόμος δεν κατάλαβε τι πετούσε.Ο μακαρίτης ήταν δικηγόρος.

  71. Corto said

    Ευχαριστούμε τον Νικοκύρη, τον Γρηγόρη Κοτορτσινό και τον Σκύλο για το λίαν ενδιαφέρον κυριακάτικο αφήγημα!

    «Ήταν ο Χειμώνας του 1942 (…) Τραγικό ήταν εξ άλλου το θέαμα αξιοσέβαστων ανθρώπων των γραμμάτων, που λόγω στερήσεως αναγκάζονταν να πουλήσουν τα βιβλία τους.»

    Μια σχετική πικρή ιστορία αφηγείται και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ήδη από το 1927:

    Ήρθεν η δυστυχία. Δεν έπαιζε τότε. Άνθρωποι με την αδυναμία του Θεοφάνη, αν δυστυχούσαν, έπεφταν στο βυθό. Ο Θεοφάνης έκρυψε τη φτώχεια του, όπως είχε κρύψει τον έρωτά του. Λέξη δεν του έφευγε, τίποτα δεν έδειχνε. Ως που μια μέρα…να την. Ήρθεν η πείνα. Ήρθεν άξαφνα και χύμηξε σαν το θεριό. Για να υπερασπίση τον εαυτό του, άνοιξεν έναν ρομαντικό και τον διάβαζε… Το Σπυρίδωνα Βασιλειάδη. Τον ελάτρευε. Απ’ τον οργισμένο και μελωδικό του λόγο πήρε το μίσος του για τις τυραννίες, για τον πλούτο και για τις γυναίκες, ακόμα και την αγανάκτησή του για όσα δε φταίνε. Απ’ αυτόν φόρεσε πλατύ λαιμοδέτη κ’ είχεν όρθια τα μαλλιά του! Τον εδιάβασε μαθητής, τον εθαύμασε φοιτητής. Μονομάχησε μια φορά για τη μνήμη του. Ήταν έτοιμος να χτυπηθή με γροθιές, για να τον υπερασπίση απ’ την περιφρόνηση των νέων. Και τώρα…Τώρα η πείνα του σφύριζε στ’ αυτί: «Πούλησέ τον!» Είχε κάπου κρυφά δώσει τον Κωστή και τον Οικονομίδη…Μα και τον ποιητή; Αντιστάθηκε όσο μπορούσε. Συλλογίστηκε να δανειστή από φίλο. Αδύνατο. Του φαινόταν πως θα ζητήση. Θα πέθαινε καλύτερα, παρά ν’ ανοίξη το στόμα του! Μολαταύτα η πείνα δεν περίμενε. Με δαγκωμένη την ψυχή, πήρε τους τρεις δεμένους τόμους του Βασιλειάδη και τράβηξε στον υπαίθριο βιβλιοπώλη της οδού Λυκαβηττού, έξω απ’ το Ταχυδρομείο.
    Ήταν κρύο.
    Κουρελής ο παλαιοπώλης, μ’ ένα παρδαλό μαντήλι δεμένο στο λαιμό, περπατούσε λίγη ώρα βιαστικά για να ζεσταθή και, κάποτε, σταματώντας, τίναζε τη σκόνη κουρελιασμένων βιβλίων ή ξέχωνε απ’ την τσέπη του κανένα πορτοφόλι και, σαλιώνοντας το δάχτυλό του, μετρούσε βρωμερά μονόφραγκα. Ήταν φίλος των σοφών κ’ είχε γνωριμίες με τη φιλολογία και την επιστήμη.
    – Σου πουλώ αυτά, είπε ο Θεοφάνης.
    Ο βιβλιοπώλης τους έρριξε μια ματιά…, άλλη μια στο Θεοφάνη και…γέλασε.
    – Δεν αγοράζει κανένας Βασιλειάδη! απάντησε. Έχω κ’ εγώ. Να, εκεί κάθεται, απούλητος.
    – Τι λες;
    – Οι ποιηταί παλιώνουν όπως τα ρούχα. Είναι δόξες που δεν τις παίρνουμε πλέον ούτε για μια δραχμή!
    Ύστερα, μετρώντας με προσοχή τα λερωμένα του χρήματα, προσέθεσε:
    – Ποιητής που τον διώχνει το παλαιοπωλείο δεν ήταν ποιητής. Αυτός ο πάγκος κρίνει τους συγγραφείς. Μ’ εννοήσατε. Όποιος χάνει την αξία του σ’ αυτόν τον πάγκο δεν είχε ποτέ αξία! Εμείς είμαστε ο κριτής.
    – Είσαι ο κριτής του Βασιλειάδη;
    – Βέβαια! Είμαστε ο κριτής, επειδή είμαστε…ο καιρός.
    Και ξαναγέλασε.
    – Τα μούτρα σου! απάντησε ο Θεοφάνης κατακίτρινος από θυμό. Και, σφίγγοντας με στοργή τον ποιητή του, έφυγε βιαστικά, χωρίς να κοιτάξη πίσω.

    (Από το διήγημα «η χαρούμενη συνοδεία»)

  72. sarant said

    66 Κρίμα…

    69-70 Ακριβώς, από εκεί είναι η βασική πηγή -ιδίως μάλιστα αν το σπίτι δοθεί αντιπαροχή.

    71 Το έχω διαβάσει αυτό 🙂

  73. Corto said

    72:
    Πιστεύω ότι είναι πολύ δυνατή σκηνή και ίσως αντικατοπτρίζει τις πραγματικές οικονομικές δυσκολίες της γενιάς του Παπαντωνίου.

  74. Παναγιώτης Κ. said

    Μάλλον απογοητευτική είναι η στάση πολλών συμπατριωτών μας απέναντι στο βιβλίο. Είναι γι αυτούς άγος ενώ θα έπρεπε να είναι χαρά.
    Τις ωραιότερες συζητήσεις με φίλους τις έχω κάνει μπροστά από μια βιβλιοθήκη.
    Κάποιος τίτλος βιβλίου και το ξεφύλλισμα τροφοδοτεί το διάλογο.
    Αλλά και για τα διάφορα ραντεβού, επιλέγω ως τόπο συνάντησης κάποιο βιβλιοπωλείο. Η όποια καθυστέρηση, δεν γίνεται ενοχλητική.

  75. Μαρία said

    71
    Ηράσθην κόρης. Μ’ έδωκεν αυτή λεπτά τα χείλη,
    με έδωκε τα στήθη της, κρησφύγετα χαρίτων ·
    την χάριν, νύμφη παλαιά ·το σώμα, πυρός στήλη…
    Αλλ’ ήτο άλλο τ’ όνειρον και άλλη η κόρη ήτον!

    Πώς να πουλήσει το 1927!

  76. Corto said

    75:
    Ωραίο! Πολύ ατακαδόρικο! Και με πολύ καλή ομοιοκαταληξία, ομολογουμένως.

    Το κλειδί στο αφήγημα του Παπαντωνίου για τον Βασιλειάδη και για τον πρωταγωνιστή είναι αυτό το » μίσος του για τις τυραννίες, για τον πλούτο και για τις γυναίκες», νομίζω τυπικό γνώρισμα των ρομαντικών (ανδρών) της εποχής.

  77. Γς said

    57:
    κόρη, χείλη, στήθη κλπ

    Πάντα επώλουν.

    Ανεξαρτήτως συσκευασίας της ονειρόξεως

    κρησφύγετα χαρίτων ·
    την χάριν, νύμφη παλαιά ·το σώμα, πυρός στήλη…

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είναι έμφυτη ή επίκτητη άραγε η φιλαναγνωσία; Πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα ( ή και πιο συχνά) τα παιδιά της τάξης μου στην αρκετά πλούσια σχολική βιβλιοθήκη μας, για να δανείζονται βιβλία. Κάποια παιδιά δεν παίρνουν ποτέ τίποτα, κάποια άλλα (κορίτσια) δεν τα προλαβαίνω. Δεν έχει να κάνει με το οικογενειακό περιβάλλον, απ’ όσο ξέρω, και η ενθάρρυνση από τον δάσκαλο είναι η ίδια για όλα τα παιδιά. Πού οφείλεται, λοιπόν;

  79. Γς said

    77:

    Κι ιδίως Αυτή την εποχή της έρλι άνοιξης.

    Αν και
    >την χάριν, νύμφη παλαιά
    αλίμονο, κύκνειο άσμα

  80. sarant said

    74 Μερικοί όμως αργούν πολύ

    78 Αν το δούμε σαν χόμπι μας βοηθάει στην ανάλυση;

  81. nikiplos said

    καλησπέρα… Κάποτε ένας φίλος από τον Καστανιώτη, μου διηγήθηκε πως ένας διάσημος ηθοποιός ήταν μανιώδης κλέφτης βιβλίων… Συχνά γύριζε (από τύψεις ίσως) και τα πλήρωνε. Σύμφωνα με εκείνον που μου διηγήθηκε την ιστορία, ο εν λόγω έχει τεράστια βιβλιοθήκη…

    Για ευνόητους λόγους δεν αναφέρω το όνομά του…
    Οι παροικούντες των κεντρικών βιβλιοπωλείων των Αθηνών, όμως θα τον γνωρίζουν σίγουρα, γιατί τα κεντρικά βιβλιοπωλεία είναι μιλημένα για τον εν λόγω…
    🙂

  82. Γς said

    Πάντα θυμάμαι μια πάρα πολύ σπάνια, απίστευτη περίπτωση:

    Είχα δανείσει σε συμμαθητή μου ένα βιβλίο και μου το … επέστρεψε!

  83. Γς said

    Η Google έχει σήμερα ένα Doodle για το Εθνικό Πάρκο Κομόντο της Ινδοησίας.

    Τι; Δεν ξέρετε το Πάρκο Κομόντο;

    Την Πλατεία Κομάντο όμως;
    Ούτε εγώ.

    Με είχε ρωτήσει γι αυτήν ένας Κούρδος που είχε χαθεί, από αυτούς που είχαν κατασκηνώσει εκεί.
    Στην Πλατεία Κουμουνδούρου.

    Το Πάρκο Κομόντο λοιπόν είναι γνωστό, όπως λέει η Γκούγκλ για τον δράκο του. Τον Δράκο του Κομόντο.

    Τι; Ούτε αυτόν ξέρετε;

    Το δράκο του Καλούγκου;

    [Σαν να είναι δίπλα μου. Οχι ο δράκος]

  84. Γς said

    Και ξαφνικά θυμήθηκα τις προκλητικές-προσβλητικές δηλώσεις της ΧΑ για την ελληνικότητα του Σοφοκλή Σχορτζιανίτη.

    Στηβ Γιατζόγλου:

    «Εγώ πιστεύω ότι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας αθλητής στην ιστορία της Ελλάδας. Γιατί δεν μπορεί να μπει ο Γκάλης σε αυτή την κατηγορία γιατί ο Γκάλης δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα»

    ——-
    Και πάω να φύγω, πριν πλακώσει ο Πσαράς κι αρχίσει να λέει για το ντέρμπι της Τούμπας.
    Μας έσπασαν και το Πούλμαν…

  85. Μαρία said

    Το βάζω κι εδώ, για να το δει όποιος ενδιαφέρεται https://sarantakos.wordpress.com/2016/12/24/meze-251/#comment-418359

  86. Επεσα θύμα σπαμοπαγίδας ;

  87. leonicos said

    Κατσαρίδες

    Στηθήκατε και περιμένετε το σημερινό άρθρο, και θα σχολιάζετε ενώ εγώ θα λείπω.

    Δεν θα γυρίσω όμως;

    ΥΓ Κανείς δεν το ξέρει!!!!!

  88. leonicos said

    70 Ντιμι

    Πολλά από τα ρωσικά βιβλία μου, και μιλάω για πολλά, τα οφείλω στην κατεδάφιση του παλατιού του …. που βρισκότανν στο τέρμα Αμπελοκήπων, και στη θέση του χτίστηκε το έκτρωμα της Εθνικής; Εμπορικής; Μιας τράπεζας τέλος πάντων.

    Το έχω ξαναπει εδ’ω

  89. Γς said

    87:

    I shall return!

  90. Γς said

    88:

    Κι εγώ που νόμιζα ότι για άλλους λόγους κατεδάφισαν τη Βίλα Μαργαρίτα…

  91. # 84 τέλος

    – Πε-πε-πέναλτυ !!
    – Βάλτε μέσα και τον κυρ-Σάββα !!

  92. Γς said

    Για τα ρώσικα τα κνίγκι
    μας γκρέμισαν το σπίτι.

    [«Τα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια»]

  93. sarant said

    91 Μου άρεσε αυτό 🙂

  94. # 93

    Ηταν τα συνθήματα που κυριάρχησαν μετά το δεύτερο γκολ

  95. Γς said

    93, 94:

    Δεν το κατάλαβα ο άσχετος.
    Πσαρα, για πες μου στο Fb

  96. Corto said

    Για τον Λαπαθιώτη:
    «Υπάρχουν μαρτυρίες ότι μέσα στην Κατοχή, ιδίως το 1943, εκποιούσε βιβλία από τη βιβλιοθήκη του, όπως και ότι, κατά τη διαχείριση των οικονομικών του, έπεφτε θύμα επιτήδειων.»

    Διαβάζουμε στο παρακάτω βιογραφικό σημείωμα ότι ένας από τους εκμεταλλευτές του Λαπαθιώτη ήταν ο φίλος του Μήτσος Παπανικολάου:

    «Μα η μεγάλη του φιλία ήταν με τον Λαπαθιώτη. Αχώριστοι σε ποίηση και κραιπάλες, υπάρχει μάλιστα ένα όμορφο ποιητικό πινγκ πονγκ ανάμεσά τους. Μα λίγο πριν και οι δύο εγκαταλείψουν τα μάταια, συγκρούστηκαν, η φτώχεια, η εξαθλίωση οδήγησαν σε πράξεις ταπεινές και αξιολύπητες. Ο Παπανικολάου παίρνει βιβλία από την τεράστια βιβλιοθήκη του Λαπαθιώτη και τα πουλά όσο όσο – μα στον φίλο του δίνει ένα μέρος από τα κερδισμένα. Εκείνος το μαθαίνει, μα ο ευγενής, ο εστέτ, ο σχεδόν εξαϋλωμένος μέσα στην ευαισθησία του Λαπαθιώτης, ακόμη και τότε δεν κατονομάζει, τον φίλο του, δεν τον κατηγορεί δημόσια. Μιλά αλληγορικά, αποτυπώνει το περιστατικό σε ένα κείμενο γεμάτο ψευδώνυμα και μόνο μετά από χρόνια οι μελετητές του καταλαβαίνουν ότι αναφέρεται στον Παπανικολάου.»

    https://tasakos.com/2013/05/12/%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BF%CF%85-%CE%BF-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%AF/

  97. sarant said

    96 Κόρτο, το κείμενο του Λ. στο οποίο αναφέρεται ο αρθρογράφος είναι αυτο:

    https://sarantakos.wordpress.com/2012/01/08/lapathiotis/

  98. Corto said

    97 (Sarant):
    Εξαιρετικό το άρθρο του 2012 και συγκινητική η επιφυλλίδα του Λαπαθιώτη!

    «Τι να το κάνω τ’ όνομά του φίλε μου ; Μου αρκούν οι πράξεις του και τα καμώματά του! Δε μ’ ενδιαφέρει τ’ όνομά του…»

    Πραγματική αριστοκρατία του πνεύματος.

  99. Mπούφος said

    Κλοπή βιβλίων…αηδίες! Τι να τα κάνεις τα βιβλία; Εγώ προτιμάω να σουφρώνω κανά πενηντάρικο από το πορτοφόλι του δικού μου ανθρώπου. Οταν υπάρχουν πολλά πενηντάρικα μέσα, δεν θυμάμαι αν του λείψει και ένα. Έτσι είμαστε και οι δυο χαρούμενοι!
    😉

  100. Mπούφος said

    Υ.Γ.αυτή την πρακτική, δεν μπόρεσα να τη σκεφτώ μονάχη, ως μπούφος. Μου την σφύριξε μια φίλη. Τη βρήκα αποτελεσματική, και την εφάρμοσα, και να με συνχωρείτε κιόλας!
    😉

  101. 99, 100 την κάνει και η μανούλα μου

    Την έκανε επι χρόνια στου πατέρα μου και τώρα που χήρεψε, την κάνει στο δικό μου το πορτοφόλι. Δεν πειράζει, η δική της σύνταξη είναι αλλά δεν κρατάει λογαριασμό και δεν ενημερώνει, η αθεόφοβη. Και ξαφνικά, βρίσκω άδειο το πορτοφόλι και δεν ξέρω πού φύγανε!

  102. Ριβαλντίνιο said

    @ Mπούφος

    Έχεις ακόμη περιθώρια βελτίωσης για να αγγίξεις την τελειότητα :

    🙂

  103. Mπούφος said

    102 Ριβαλντίνιο,

    αυτό ΔΕΝ το είχα σκεφτεί!
    Μα τι Μπούφος ρε γμτ! Βέβαιααα! Αυτό είναι η τελειότητα!
    Πώς δεν το είχε σκεφτεί η φιλενάδα να μου το πει; πάει!
    Αποβλακωθήκαν και οι γυναίκες από το χαζοκούτι!

    101 Σκύλε, χαίρομαι που δείχνεις κατανόηση!
    😉

  104. sarant said

    101 Κάνει την πάπια, ε;

  105. Kass said

    Εμένα ο πατέρας, όταν έπαιρνε γυναίκα στο σπίτι άφηνε επίτηδες εκτεθειμένο το πορτοφόλι, με ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ επακριβώς, τα χρήματά του, σε εμφανές σημείο. Αν επί μέρες, δεν έλειπε σέντσι, η γυναίκα έμενε στο σπίτι. Γινόταν μόνιμη. Άν χανόταν σέντσι, την έδιωχνε με συνοπτικές διαδικασίες και με κάποια πρόφαση. Δεν του φαινόταν ότι ήταν τόσο πονηρός! Τον λέγαν και Γιώργο!
    😉

  106. Μπούφος said

    Μερακλώθηκα Στρατηγέ μου! Μερακλώθηκα!

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Εμμ. Ροΐδης είχε γράψει για την λεηλασία της Εθνικής Βιβλιοθήκης όπου «χάνονταν» 1.600 τόμοι ετησίως!

  108. spatholouro said

    Πολύ αξιανάγνωστο σχετικά με τις ρεμούλες στην ΕΒΕ και γενικότερα για την κατάσταση εκεί είναι το βιβλίο του υπό του Ροΐδη αναφερομένου και διατελέσαντος εφόρου Κ. Φρεαρίτου «Ευθύναι προς το κοινόν» (1863)

  109. gbaloglou said

    105 Νεαρός καθηγητής σε κωμόπολη των ΗΠΑ έγινε τακτικός πελάτης στο καινούργιο κέντρο στριπτήζ, ένα βράδυ όμως ξέχασε εκεί το πορτοφόλι του: όταν το αναζήτησε την επόμενη μέρα (ή μάλλον νύχτα) η σερβιτόρα τού το επέστρεψε, και δεν έλειπε ούτε σέντσι^ ένας κακόβουλος μεταπτυχιακός παρατήρησε κακεντρεχώς ότι αν το πορτοφόλι ανήκε σε οποιονδήποτε άλλον πελάτη η σερβιτόρα θα το είχε κρατήσει 🙂 [Εβραίοι και οι δύο, διαφορετικής κοπής βέβαια 🙂 ]

  110. marulaki said

    Δανείζω πριν καμιά δεκαετία βιβλία επιστημονικού περιεχομένου, πανάκριβη τρίτομη έκδοση που είχα αγοράσει με τις φοιτητικές μου οικονομίες, σε αδελφό φίλου μου για την πτυχιακή του που θα την παρέδιδε σε κανένα μήνα ας πούμε. Περνάει το καλοκαίρι, περνάει ο Σεπτέμβριος, ρωτάω διακριτικά: Αν έχεις τελειώσει, μπορείς να μου επιστρέψεις τα βιβλία μου; Α, δεν τα έχω. Την πτυχιακή την έκανα με ένα συμφοιτητή μου και τα βιβλία είναι στην Τρίπολη!

    Κίνησα Γη και Ουρανό και τα πήρα πίσω, και μετά από αυτό, δεν ξαναδάνεισα βιβλίο. Όταν μου ζητάνε κάποιο, αν μπορώ, πάω στο βιβλιοπωλείο, τους το παίρνω δώρο και τελειώνει εκεί. Όλοι χαρούμενοι.
    Αν το είχε αγοράσει ο ίδιος, δεν ξέρω αν θα το δάνειζε με τόση ευκολία.

    Αλήθεια, γιατί ντρεπόμαστε να ζητήσουμε πίσω τα βιβλία μας;

  111. Πέπε said

    110
    Πάντως υπάρχει και η λίστα. Για εκείνα τα βιβλία που δεν ντρεπόμαστε να τα ζητήσουμε αλλά απλώς ξεχνάμε σε ποιον τα δανείσαμε (μέχρι και που ξεχνάμε ότι τα είχαμε κάποτε), μερικοί τηρούν βιβλίο δανεισμού όπως οι δανειστικές βιβλιοθήκες. Και μόνο που θα σε δω να σημειώνεις ότι μου το δάνεισες, είναι ένας παράγοντας που θα με αποθαρρύνει από το να σου το φάω δολίως.

    Αποθαρρυντικός παράγοντας μπορεί επίσης να είναι και το να μαρκάρουμε τα βιβλία μας με τ’ όνομά μας. Προσωπικά συνηθίζω να γράφω όνομα και τόπο-μήνα-έτος απόκτησης ή ανάγνωσης, αλλά βέβαια στα μισά και βάλε το παραλείπω από βαρεμάρα ή επειδή το ξεχνώ. (Μ’ αρέσει δε πολύ να προσθέτω το όνομά μου σ’ εκείνα των προηγούμενων κτητόρων, όταν είναι παλιά βιβλία δεύτερο χέρι, και ο προηγούμενος είναι λ.χ. με πένα και καλλιγραφία άλλων εποχών…)

    Δεν είναι και το σούπερ αντικλεπτικό, αλλά άμα ο άλλος είναι κατά βάση φιλότιμος και απλώς πού και πού κάνει και κάνα σφάλμα, μπορεί να βοηθήσει.

  112. Ριβαλντίνιο said

    Εγώ όταν ήμουν μικρός είχα δανείσει σε ένα «φίλο» μου 7 υπερπολύτιμα κόμικς μου, συνολικής αξίας 1850 δρχ. , ποσό σημαντικό για την ηλικία μου. Περνάει 1 εβδομάδα και του τα ζητάω πίσω. Μου λέει : «Μα είναι δυνατόν να μου τα ζητάς ; Εσύ τα έδωσες σε εμένα, εγώ θα τα δώσω σε κάποιον άλλον κ.ο.κ Έτσι πάει !». Φουρκίστηκα ! Ήθελα να τον δείρω, αλλά ήταν πιο δυνατός και θα με σάπιζε. Σκέφτηκα να φερθώ πιο αντρίκια, να του στήσω ενέδρα, να τον χτυπήσω από πίσω και μετά να τον δέρνω μέχρι να κουραστώ. Τελικά ούτε αυτό έκανα.

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    110, 112: Δυστυχώς, παλιά γίνονταν τα ίδια και με δίσκους βινιλίου: τα δάνειζες σε κάποιον, και μετά οι δίσκοι κατέληγαν να εμπλουτίζουν τη δισκοθήκη κάποιου DJ της εποχής, από χέρι σε χέρι και δάνειο σε δάνειο…

    Ριβαλντίνιο, αυτός πάντως, με τόσο θράσος, την ήθελε την ενέδρα του!

  114. Ριβαλντίνιο said

    @ 113 BLOG_OTI_NANAI

    Ναι, είχα θυμώσει πολύ ! 🙂

    (Τι κάνεις ; Πώς είσαι ; Είχες καιρό να γράψεις).

  115. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    107 Βρε καλώστον!

  116. BLOG_OTI_NANAI said

    114: Εμ, έτσι πως μας ζώνουν τα οικονομικά φίδια, θα αφήσουμε και τις συνήθειες που μας ευχαριστούν στο τέλος…

    107: Το παλεύω να μπαίνω συχνότερα!

  117. Βάγια said

    Πολύ χαριτωμένο κείμενο! Αν και η σύνδεση του ποιητή Λαπαθιώτη με τα βιβλία μου θυμίζει μονίμως μια τριλογία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο, ενός Γιώργου Μιχαηλίδη. Σε ένα από αυτά τα βιβλία παρουσιάζεται, σε παρακμάζουσα ατμόσφαιρα και ναρκωτικά (σαν ένας Ουάιλντ της Ελλάδας) ο ποιητής, κυκλωμένος από ύποπτες φιγούρες, να χρησμοδοτεί για τα χαμένα χρόνια και να πουλάει απελπισμένος τα πιο πολύτιμα βιβλία του, ώστε να επιβιώσει στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Μας τον δείχνει, επίσης, όπως γράψατε κι εσείς στα σχόλια αλλά και στο κείμενο, να πέφτει μονίμως θύμα των αγοραστών.

  118. sarant said

    117 Το έχω διαβάσει αυτό που λέτε.

  119. Βάγια said

    118. Σας είχε αρέσει η τριλογία αυτή του Μιχαηλίδη; Εμένα πάντως δεν μου είχε αρέσει πολύ: την βρήκα πολύ μελοδραματική και νομίζω ότι ο συγγραφέας Μιχαηλίδης κάνει επίδειξη εξυπνακισμού, καθώς όχι μόνο το βιβλίο είναι γεμάτο κάθε τρεις και λίγο με αναφορές από κείμενα άλλων, αλλά στις σημειώσεις επιδεικνύεται και από που είναι τα κείμενα με μεγάλη ακρίβεια, σα βιβλιογραφία. Επίσης, προσπαθεί πολλές φορές να σοκάρει τον αναγνώστη με τα περιστατικά που διηγείται και συχνά συνδυάζει την πρόσκληση σοκ με τις λογοτεχνικές αναφορές!
    Τέλος, παρουσιάζει τη συμπάθειά σας, τον ποιητή Λαπαθιώτη, κάτω από ένα αρκετά δυσάρεστο και υπερβολικά παρακμιακό φως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: