Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η αξία της αξιολόγησης

Posted by sarant στο 6 Μαρτίου, 2017


Το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα δημοσιεύτηκε χτες, πρώτη Κυριακή του Μαρτίου, στην τακτική μηνιαία στήλη μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» στις Υποτυπώσεις, το ένθετο της κυριακάτικης Αυγής. Εδώ το δημοσιεύω χωρίς αλλαγές, αλλά επισημαίνω ότι, επειδή ο χώρος της εφημερίδας είναι περιορισμένος, δεν αναφέρθηκα καθόλου στην έννοια της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών, η οποία προβάλλεται από τους ακραιοκεντρώους ως πανάκεια για τα δεινά της εκπαίδευσης ενώ κατά τη γνώμη μου πρόκειται για θεσμό περιορισμένης χρησιμότητας που μάλιστα μπορεί να αποδειχτεί και επιβλαβής υπό προϋποθέσεις.

Ακόμη, να επισημάνω ότι η αναζήτηση που έχω κάνει στα σώματα κειμένων κάθε άλλο παρά ενδελεχής ή διεξοδική είναι -οπότε, αν έχετε βρει τη λέξη «αξιολόγηση» (ή, βέβαια, «αξιολόγησις») σε προπολεμικό κείμενο θα με ενδιέφερε πολύ.

Ξεκίνησαν μετά την Καθαρά Δευτέρα οι συναντήσεις κυβέρνησης και εκπροσώπων των θεσμών με στόχο να επιτευχθεί «συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο» ώστε να κλείσει επιτέλους η δεύτερη αξιολόγηση –δεν είναι λοιπόν περίεργο που διάλεξα να παρουσιάσω για λέξη του μήνα την αξιολόγηση.

Η αξιολόγηση φαίνεται λέξη αρχαία αλλά δεν είναι. Απ’ όλη την οικογένεια των λέξεων στην οποία ανήκει, μονάχα το επίθετο αξιόλογος έχει αρχαίες περγαμηνές, μια και προήλθε με συναρπαγή από τη φράση άξιος λόγου και είχε και στην αρχαιότητα σημασία παρόμοια με τη σημερινή –αξιολογώτατον χαρακτηρίζει ο Θουκυδίδης τον Πελοποννησιακό πόλεμο στο προοίμιο του έργου του.

Η αξιολόγηση όμως όχι μόνο δεν είναι λέξη αρχαία, αλλά επιπλέον όπως φαίνεται δεν πλάσθηκε ούτε από τους μεταγενέστερους ούτε καν από τους λόγιους του 19ου αιώνα, καθώς απουσιάζει από τη Συναγωγή νέων λέξεων του Κουμανούδη, και με βάση μιαν αναζήτηση στα σώματα κειμένων φαίνεται πως πρόκειται για λέξη του 20ού αιώνα, που φτιάχτηκε ως μεταφραστικό δάνειο πάνω στο πρότυπο του αγγλ. evaluation, ίσως και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Για μας τους αιωνοφάγους Έλληνες λοιπόν, η αξιολόγηση είναι καινούργια λέξη. Για την έννοια αυτή λέγαμε παλιότερα αποτίμηση.

Αρχαία είναι όμως η λέξη άξιος, ο προπάτορας της αξιολόγησης. Ανάγεται στο ρήμα άγω, μέσω ενός αμάρτυρου τύπου *άγ-τιος, *άκ-τιος, και η αρχική του σημασία ήταν «αυτός που έχει ίδιο βάρος με κάτι άλλο» ή «ισότιμο με κάτι άλλο»: στην προτελευταία ραψωδία της Ιλιάδας, στους αθλητικούς αγώνες στη μνήμη του Πατρόκλου, ο Αχιλλέας αθλοθέτησε ένα λεβέτι «βοός άξιον» -που θ’ άξιζε όσο ένα βόδι. Στη συνέχεια, η λέξη πήρε τη σημασία «που έχει αξία», «που του πρέπει να…», ενώ χρησίμεψε ως πρώτο συνθετικό για δεκάδες σύνθετα επίθετα, από τον αξιαγάπητο ως τον αξιόχρεο, περνώντας από τον αξιοδάκρυτο, τον αξιέπαινο, τον αξιοθρήνητο ή τον αξιοκατάκριτο –δεν συνδέεται δηλαδή μόνο με θετικές σημασίες.

Η έκφραση άξιον εστίν, με τη σημασία «αξίζει, ταιριάζει», αποτέλεσε την αρχή ενός μεγαλυναρίου της Παναγίας («άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον») και δόθηκε ως τίτλος σε μιαν αγιονορείτικη εικόνα της Θεοτόκου, που με θαυματουργό τρόπο υποτίθεται πως συνδέθηκε με τη γέννηση του ύμνου –και κατ’ επέκταση σε ολόκληρη οικογένεια εικόνων· από εκεί, βέβαια, και ο τίτλος του ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη, που το μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης σε μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της έντεχνης λαϊκής μουσικής του 20ού αιώνα.

Να σημειώσουμε και τον μεσαιωνικό τύπο άξος, που τον βρίσκουμε όχι μόνο σε δημοτικά τραγούδια αλλά και στην ποίηση του Βάρναλη (Κρεβάτι εσύ, όπου γνώρισα το μέγα σκίρτημα, άξο / της Άγιας Τράπεζας μικρή αδερφή να σε φωνάξω), ενώ μεσαιωνικό είναι και το ρήμα αξίζω, που μερικοί κακώς το συντάσσουν με γενική, επηρεασμένοι από τη σύνταξη του επιθέτου όπου η γενική έχει τη θέση της. Έτσι, λέμε απορίας άξιο, άξιος της τύχης του, άξιος λόγου, άξιος του ονόματός του, αλλά αξίζει τον κόπο, αξίζει τα λεφτά του, δεν αξίζει φράγκο.

Στην ίδια οικογένεια έχουμε και την αξία, το ρήμα αξιώ (αξιώνω σήμερα), την αξίωση, το αξίωμα και τον αξιωματικό. Ο Μαρξ μάς δίδαξε για τον νόμο της αξίας, τον αυθόρμητο ρυθμιστή της οικονομίας στον καπιταλισμό, για το χρήμα ως μέτρο της αξίας και για την υπεραξία που παράγουν οι εργαζόμενοι και που την ιδιοποιείται ο κεφαλαιοκράτης, ο κάτοχος των μέσων παραγωγής. Ο Μαρξ διέκρινε σε κάθε εμπόρευμα δύο διαστάσεις της αξίας, την αξία χρήσης και την ανταλλαχτική αξία. Στο Ψαράκι της γυάλας, ο Μάριος Χάκκας διακρίνει και μια τρίτη διάσταση, την παραλλαχτική· έτσι, ο διστακτικός αριστερός συμμετέχει στις διαδηλώσεις των ιουλιανών κρατώντας ένα καρπούζι παραμάσχαλα, για να φαντάζει νοικοκύρης άνθρωπος.

Η τιμή του εμπορεύματος διακυμαίνεται γύρω από την αξία του. Πολλές παροιμιακές και στερεότυπες εκφράσεις έχουμε για να δηλώσουμε ότι κάτι πουλιέται κάτω από την αξία του: κοψοχρονιά, στο σφυρί, για ένα κομμάτι ψωμί (για ένα τραγούδι, λένε οι Άγγλοι: for a song), για έναν παρά, μπιρ παρά, που είναι το προηγούμενο στα τουρκικά (κάποιοι το λένε μπιτ παρά). Από την άλλη, όταν κάτι αγοραστεί πάνω από την αξία του, λέμε ότι «μας στοίχισε ο κούκος αηδόνι», ότι πληρώσαμε τα μαλλιά της κεφαλής μας.

Για να κλείσει η αξιολόγηση, φαίνεται πως θα χρειαστεί η κυβέρνηση να δεχτεί νέα μέτρα, αν και υπάρχει συμφωνία για κάθε νέο μέτρο επιβάρυνσης να λαμβάνεται ισόποσο αντισταθμιστικό μέτρο ελάφρυνσης ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ουδέτερο –κάτι που θα λεγόταν στην πιάτσα μία η άλλη ή, παροιμιακά, ίσα βάρκα ίσα νερά. Ουδέτερο για ποιον; αυτή είναι η δύσκολη εξίσωση.

Advertisements

167 Σχόλια to “Η αξία της αξιολόγησης”

  1. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Oι ακραιοκεντρώοι ποιοι είναι; (έχω χάσει επεισόδια πολλά…)

  2. Γς said

    Καλημέρα
    [με το ζόρι κι αυτή βγαίνει πια]

    Αξιολόγηση κι αξιολόγηση…
    Νά’ την στη γωνία! Ερχεται!

    Νά’ την πετιέται

    Ωχ, πια. Κάθε μέρα, μέρες μήνες, χρόνια

    Και στο τέλος θα μας αξιολογήσουνε, λέμε τώρα, σαν κοτούλες [θα κάτσουμε να μας … αξιολογήσουνε]

    Νά’ την πετιέται.

    Ξέρετε ποιά.

    Και τι τους λέμε;

    Λίγο σάλο ρε παιδιά! Βάλτε λίγο σάλιο!

  3. Άξιος! 🙂 (δεν κρατήθηκα)

  4. spiral architect said

    ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤
    ❤ Αδίκως κάνεις τώρα εσύ ❤
    ❤ ερωτική εξομολόγηση ❤
    ❤ γιατί σου έβαλα μηδέν ❤
    ❤ στην ειδική αξιολόγηση ❤
    ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤

  5. Γς said

    κατα το «φταίω εγώ που μπιπ μπιπ»

  6. cronopiusa said

    Περί αξιολόγησης της ιστορίας

    Ο μαρτυρικός θάνατος του ΕΑΜίτη ιερέα

    Το ντοκιμαντέρ «Ο Ελκόμενος επί κρημνού, Κρήτη 1947» στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

    Καλή σας μέρα!

  7. Γς said

    2:

    Δεν ολοκληρώσαμε όμως

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Βλέποντας τον τίτλο νόμισα ότι το άρθρο αφορούσε την αξιολόγηση στο Δημόσιο.
    Διότι αυτό που κάνει η τρόικα (ή θεσμοί, ή δανειστές) δεν είναι αξιολόγηση. Είναι επιβολή όρων σύμφωνα με τα γούστα τους.Οικονομικά, πολιτικά και δεν ξέρω και ποια άλλα.

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και φεύγω τρέχοντας για δουλειές.

    1 Για το ακραίο κέντρο, τα λέει εδώ καλά:
    http://atexnos.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BF-%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF/

  10. Γς said

    6:

    Σόρι Κρόνη, που έπεσα καπάκι.
    Δεν σε είχα δει.

    Το έριξα στην παλαβή μ αυτήν την … στάση, του Κάμα Σούτρα. Axiologisi [मूल्यांकन]

  11. atheofobos said

    …και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών, η οποία προβάλλεται από τους ακραιοκεντρώους ως πανάκεια για τα δεινά της εκπαίδευσης ενώ κατά τη γνώμη μου πρόκειται για θεσμό περιορισμένης χρησιμότητας που μάλιστα μπορεί να αποδειχτεί και επιβλαβής υπό προϋποθέσεις.

    Υπάρχει σήμερα κανένα σοβαρό κράτος στον κόσμο που να μην αξιολογεί τους εκπαιδευτικούς του;

    How Do High-Performing Nations Evaluate Teachers?
    http://neatoday.org/2013/03/25/how-do-high-performing-nations-evaluate-teachers/

  12. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Αν δεν απατώμαι, από τον άξιο και την αξία είναι και η εξά, παλιά κρητικιά λέξη που τη βρίσκουμε συχνά στον Ερωτόκριτο. Εξά είναι η εξουσία, άρα θα προϋποτίθεται κάποια έννοια της λ. άξιος ως «ισχυρός, άρχοντας, αυτός που μπορεί να διατάζει και να γίνεται ό,τι πει» (παράλληλο με την έννοια του αρίστου που βρίσκουμε στην αρχαία αριστοκρατία). Πρβλ. άλλωστε και αξίωμα.

    Δε νομίζω να λέγεται στα σημερινά κρητικά, έχει μείνει όμως η έκφραση «ξα μου, ξα σου» κλπ., που σημαίνει «δικός μου λογαριασμός, εγώ θ’ αποφασίσω (=επαφίεται στην εξουσία μου), άσ’ το πάνω μου».

    > > Από την άλλη, όταν κάτι αγοραστεί πάνω από την αξία του, λέμε ότι «μας στοίχισε ο κούκος αηδόνι», ότι πληρώσαμε τα μαλλιά της κεφαλής μας.

    Σαν τον κούκο αηδόνι είναι και τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Για την άλλη έκφραση δε συμφωνώ: τα μαλλιά της κεφαλής μας είναι απλώς πάρα πολλά λεφτά, όχι όμως κατ’ ανάγκην περισσότερα απ’ όσα θα άξιζε να δώσουμε. Μπορεί κανείς να πει «πλήρωσα τα μαλλιά της κεφαλής μου για το τάδε, αλλά δεν έχω παράπονο».

    (Απορία: γιατί εισαγωγικά στον κούκο και όχι στα μαλλιά;)

    > > …το ρήμα αξίζω, που μερικοί κακώς το συντάσσουν με γενική, επηρεασμένοι από τη σύνταξη του επιθέτου όπου η γενική έχει τη θέση της. Έτσι, λέμε απορίας άξιο, άξιος της τύχης του, άξιος λόγου, άξιος του ονόματός του, αλλά αξίζει τον κόπο, αξίζει τα λεφτά του, δεν αξίζει φράγκο.

    Τα πράγματα είναι απλά:

    Με επίθετο, θα βάλουμε υποχρεωτικά γενική. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. (Και με ουσιαστικό εξίσου: «η αξία της φιλίας» λ.χ. είναι αυτονόητο ότι δε θα μπορούσε να γίνει «η αξία τη φιλία».)

    Με ρήμα, κατά μεγάλη πλειοψηφία το αντικείμενο μπαίνει σε αιτιατική. Οι μόνες εξαιρέσεις ανήκουν στο λόγιο στρώμα της γλώσσας. (Εκεί ελλοχεύει η παρανόηση ότι όλα τα λόγϊα ρήματα παίρνουν αντικείμενο σε γενική. Δεν ισχύει.) Σε περίπτωση αμφιβολίας, με την αιτιατική καθαρίζουμε, γιατί και λάθος να είναι, είναι ένα λάθος συγγνωστό για τα σημερινά νέα ελληνικά. Για παράδειγμα, το «επιμελούμαι» θέλει μεν γενική, αλλά «ο Χ επιμελήθηκε τον ήχο» (κατά το «ρύθμιζε τον ήχο») το βρίσκω αποδεκτό. Ενώ αν το σωστό είναι αιτιατική και βάλουμε γενική νομίζοντας ότι έτσι είναι η σωστή λόγϊα σύνταξη (π.χ. «μετέρχομαι όλων των μέσων» όταν το σωστό είναι «όλα τα μέσα»), εκεί θα εκτεθούμε, γιατί δείχνουμε ότι πάμε να παίξουμε σ’ ένα επίπεδο που δεν το ‘χουμε κατακτήσει.

  13. Γς said

    11:

    Κι όταν λέμε αξιολόγηση εννοούμε πραγματική αξιολόγηση.

    Αναρωτιέμαι πόσοι εκπαιδευτικοί μας θα επιβίωναν [διότι περί αυτού πρόκειται] μιας τέτοιας αξιολόγησης.

    Να δεις τότε πόσοι μαθηματικοί δεν ξέρουν να λύσουν μιαν απλή άσκηση, πόσοι φιλόλογοι δεν ξέρουν ελληνικά, πόσοι χημικοί κλπ κλπ.

    Δύστυχα παιδάκια, φοιτητές και φορολογούμενοι…

  14. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    11. Ποια είναι τα «high-performing» nations? H ٍΣινγκαπούρη και το Χονγκ-κόνγκ;… Ας καγχάσουμε! (και οι Αμερικάνοι θέλουν να μοιάσουν σ’αυτούς;;!! όχι ρε πούστη μου!)

  15. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    Μια χαρά είναι οι δασκάλοι, δεδομένων των συνθηκών! Όποιος θέλει να μάθει γράμματα, μαθαίνει. Δεν χρειάζονται «αξιολογήσεις» …που όλοι ξέρουμε τί σημαίνουν και πώς γίνονται στο ρδελομπού!

  16. Γς said

    12:

    Ανάλυση σε βάθος.

    Εγώ κράτησα μόνο το τον κούκο γι αηδόνι.

    Αηδόνι όμως δεν έχω.

    Να βάλω ένα καναρίνι;

  17. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα !

    Αυτή την εποχή λοιπόν, πρέπει να παρακαλάμε να κλείσει η Αχτσιολόγηση…Εγώ ξέρω ότι εφτά χρόνια τώρα κολλάμε σε λέξεις : αξιολόγηση, διαπραγμάτευση, ισοδύναμα, κέρατα, δίφορα, και ουσία μηδέν. Η μάλλον ουσία αρνητική, γιατί ο κατήφορος συνεχίζεται… Κι αυτή τη φορά, λένε μήπως το καλοκαίρι, τ’ ακούσουμε πια τα χαμπέρια μας…
    Στα του άρθρου τώρα, το επίθετο «αξιόλογος», συχνά χρησιμοποιούμενο παράλληλα με το «σημαντικός», δηλώνει στο χώρο της τέχνης έναν δημιουργό που, χωρίς να είναι κορυφαίος, έχει ήδη μια σπουδαία διαδρομή. Λέμε αξιόλογος συγγραφέας, αξιόλογος συνθέτης κλπ.

  18. Babis said

    » που μάλιστα μπορεί να αποδειχτεί και επιβλαβής υπό προϋποθέσεις.»

    Ρίχνεις το επίπεδο τώρα 🙂

    Υπάρχει κάτι στο οποίο δεν μπορούμε να κολλήσουμε αυτή τη φράση;

  19. «δεν αναφέρθηκα καθόλου στην έννοια της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, και ιδιαίτερα των εκπαιδευτικών, η οποία προβάλλεται από τους ακραιοκεντρώους ως πανάκεια για τα δεινά της εκπαίδευσης ενώ κατά τη γνώμη μου πρόκειται για θεσμό περιορισμένης χρησιμότητας που μάλιστα μπορεί να αποδειχτεί και επιβλαβής υπό προϋποθέσεις».

    – Αυτή η θεωριούλα περί ακροκεντρώων μου θυμίζει το απίθανο εφεύρημα κάποιων αυτοαποκαλούμενων αριστερών («επιστημόνων», παρακαλώ!), ότι η ανακάλυψη του τάφου στον λόφο Καστά (Αμφίπολη) οφείλονταν σε …δεξιά παρέκκλιση των ανασκαφέων!

    «στερεότυπες εκφράσεις έχουμε για να δηλώσουμε ότι κάτι πουλιέται κάτω από την αξία του: κοψοχρονιά, στο σφυρί, για ένα κομμάτι ψωμί (για ένα τραγούδι, λένε οι Άγγλοι: for a song), για έναν παρά, μπιρ παρά».

    – «Μπιρ παρά, μπιρ πατλιτζιάν(ι)», έλεγαν οι παλιοί, όταν ήθελαν να πουν «καθαρές δουλειές» ή «απλά πράγματα» κλπ.

  20. Babis said

    Επί της ουσίας τώρα.

    Για να πούμε ότι δεν χρειάζεται να αξιολογήσουμε κάτι, πρέπει να ξέρουμε ποια είναι η υπάρχουσα κατάσταση, αλλά για να μάθουμε την υπάρχουσα κατάσταση πρέπει να κάνουμε αξιολόγηση. Φτου! πέσαμε σε φαύλο κύκλο P)

  21. cronopiusa said

  22. Πέπε said

    > > Αρχαία είναι όμως η λέξη άξιος, ο προπάτορας της αξιολόγησης. Ανάγεται στο ρήμα άγω, μέσω ενός αμάρτυρου τύπου *άγ-τιος, *άκ-τιος

    *άκτιος > άξιος. *-τι > σι.

    Το φαινόμενο αυτής της τροπής παραμένει ενεργό και στα σημερινά ελληνικά, π.χ. άπλυτος – απλυσιά. Συνέβαινε και στα λατινικά*, και τουλάχιστον η γαλλική και η αγγλική ορθογραφία το κρατάνε ακόμη φανερό (π.χ. action, προφέρεται αξιόν – άξιον). Και σε ορισμένα νεοελληνικά ιδιώματα το «τ» μαζί με «j» (ημίφωνο «ι») προφέρεται συριστικά, μ.χ. τα μάτια [τα μάτσ(h)α].
    _________
    *Αυτά προς το παρόν, εν αναμονή του Σμερδαλέου.

  23. Πάνος με πεζά said

    Υπάρχει και το δύσχρηστο επίθετο «αξιολογικός», ο σχετιζόμενος με την αξιολόγηση. Το συναντάμε σχεδόν αποκλειστικά στην έκφραση «Αξιολογικός Πίνακας», αν και χτυπάει περισσότερο στο μάτι από το «Πίνακας Αξιολόγησης». Πλεονεκτεί όμως αν βάλουμε και τρίτη λέξη, π.χ. «Αξιολογικός Πίνακας Κατάταξης». Φυσικά πάλι τότε, το «αξιολογικός» περισσεύει…

  24. spiral architect said

    Η αρκούντως πολιτικοποιημένη αφεντιά μου πρώτη φορά διάβασε σήμερα τον (άχρηστο) πολιτικό όρο «ακραιοκεντρώος».
    Καραλόλ!

  25. Γς said

    18:

    Αν μάλιστα είσαι ή ήσουν δάσκαλος καταλαβαίνεις καλύτερα για τι χάλι μιλάμε.

    Αν μάλιστα μπορείς να κάνεις συγκρίσεις…

    Τα πιτσιρίκια μου σε μια πόλη των ΗΠΑ χάσανε ξαφνικά αρκετούς δασκάλους τους.

    Είχε γίνει αξιολόγηση, που έκρινε εντελώς ακατάλληλους διψήφιο αριθμό % των δασκάλων, τους οποίους μετά από μια δεύτερη δοκιμασία τους απέλυσαν.

    Σκληρό. Αλλά μακάρι να γινόταν κι εδώ. Πόσο καλύτερα θα ήταν τα ποράγματα

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αξιολόγηση εκπαιδευτικών; Ναι, απαραιτήτως. Αλλά όχι ελληνικού τύπου, με βάση τα φρονήματα του εκπαιδευτικού, τους πολιτικούς του προστάτες και μπαρμπάδες στην Κορώνη που τυχόν διαθέτει. Τριάντα χρόνια στον χώρο, μιλάω μετά λόγου γνώσεως. Ας μην ξεχνάμε ότι σ’ αυτή τη σουί γκένερις χώρα δικτυωμένοι και με άκρες είναι οι άχρηστοι, οι τεμπέληδες και οι αργόμισθοι. Οι άλλοι παιδεύονται με ίδιες δυνάμεις και εξαρτώνται από τα κέφια των κλικών και των καρεκλοκένταυρων. Για ποια αξιολόγηση μιλάμε, λοιπόν; Την αντικειμενική, που αποσκοπεί στη βελτίωση της εκπαίδευσης ή στην «αξιολόγηση», που αποσκοπεί στις απολύσεις των «άλλων» και στην προώθηση των «ημέτερων»; Τα αυτονόητα των πολιτισμένων χωρών δεν είναι αυτονόητα σ’ αυτή τη μαγική χώρα.

  27. # 13

    Να δεις τότε πόσοι μαθηματικοί δεν ξέρουν να λύσουν μιαν απλή άσκηση…

    Ναι είναι πολλοί που απαιτούν ο μαθηματικός να την λύσει με την πρώτη…ενώ το καλύτερο παράδειγμα το δίνει στον μαθητή όταν την παλεύει την άσκηση ρωτόντας τον εαυτό του, «τι έχω, τι ξέρω, τι κάνω» γιατί έτσι τον μαθαίνει να αυτενεργεί, την λύση την βρίσκει και στο λυσάρι…

    Κανείς όμως δεν απαιτεί από τον γιατρό να του πει τι ασθένεια έχει πριν τον εξετάσει… Αδικίες !!

  28. Γς said

    Ακριβώς!

  29. Γς said

    28->26 !!!

  30. spiral architect said

    Δηλαδή, στο «ακραίο κέντρο» ανήκει ο Σταύραξ και δεν ανήκει ο Λεβέντης; 😮
    Καρκίνο!

  31. Γς said

    27:

    Κοίτα, Πσαρά,

    στο παράδειγμα που αναφέρθηκα (#25) είχαν όλο τον καιρό να λύσουν τις απλές ασκήσεις, σαν διαγωνιζόμενοι μαθητές.

  32. nestanaios said

    Οι λαοί δεν μπορούν να συμβιώσουν με το Ίδιο νόμισμα. Κάθε λαός έχει διαφορετική νοοτροπία, νοοτροφία ως προς τις αξίες τις χρηματιστηριακές και όχι μόνον.
    «Οικονομία» την ονομάζουν αλλά είναι χρηματολογία και όχι οικονομία.

    Την νομή των του οίκο του, κάθε λαός έχει μάθει να την προσδιορίζει διαφορετικά. Η ψυχολογία είναι διαφορετική και το νόμισμα πρέπει να είναι διαφορετικό.
    Εμείς οι έλληνες έχουμε μάθει να ζούμε με έναν πληθωρισμό τις τάξεος του 10% με 20%. Οι Ιταλοί με μεγαλύτερο πληθωρισμό. Οι Ισπανοί με 5% – 15%. Οι Γάλλοι
    με 5%- 8%. Οι Γερμανοί και άλλοι βόρειοι με 0% – 2%. Το ευρώ είναι γερμανικό νόμισμα και εμείς και πολλοί άλλοι λαοί δεν έχουμε θέση σε αυτό το νόμισμα
    και δεν θέλουμε την άξιολογησή τους.

    Ας δεχθούν έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό της τάξεος του 10% με 20% για να λειτουργήσει η οικονομία δικαιότερα.
    Μη Ξεχνάμε τον Ανδρέα Παπανδρέου και το μέτρο της «Α.Τ.Α.».
    Η Ευρώπη χρειάζεται «Α.Τ.Α.». Μπορεί να την αντέξει η Γερμανία;

  33. Δεν χρειάζεται καμία αξιολόγηση…

    Τα Πανεπιστήμιά μας βγάζουν μαθηματικούς, φιλολόγους, φυσικούς κ.λ.π ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΝ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ Μ. Ε. !!!!!

    Οταν με το καλό ξυπνήσουν και με το καλό χωρίσουν από το τρίτο έτος τις σπουδές σε αυτούς που προορίζονται για διορισμό στην εκπαίδευση από όσους θα απασχοληθούν αλλού το πρόβλημα αυτόματα θα παύσει να υπάρχει

    Από το 1970 υπάρχει η σκέψη…ας μη βιαζόμαστε

  34. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    26. Έτσι ακριβώς μάστορα! Για να μην κοροϊδευόμαστε αναμεταξυ μας…που λεν και στο χωργιο μου.

  35. spiral architect said

    Για ένα διάστημα πριν πολλά χρόνια δούλεψα σαν ωρομίσθιος καθηγητής Ηλεκτροτεχνίας (θεωρία και εργαστήρια) σε Τεχνικά Λύκεια. Μάλλον πρέπει να το’ χα σαν δάσκαλος, γιατί τα παιδιά (πιστεύω ότι) με άκουγαν, ίσως γιατί διάνθιζα το μάθημα με μεθόδους και τεχνικές που δεν περιγράφονταν στα βιβλία του Ευγενίδη, π.χ ανορθόδοξες αλλα επιστημονικά και τεχνικά σωστές μεθόδους μέτρησης γείωσης χωρίς πηγή (μέγκερ) ή γειωσόμετρο κάνοντας το μάθημα ενδιαφέρον, δίνοντας το κατιτίς παραπάνω στα παιδιά που ήθελαν το απολυτήριο για να βγάλουν την πρώτη τους άδεια άσκησης επαγγέλματος.

    Πιστεύω ότι, για να διδάξεις σε οποιαδήποτε βαθμίδα, πρέπει να το’ χεις, από την άλλη πρέπει να το’ χει (να θέλει δηλαδή) και ο μαθητής. Τώρα, κατά πόσο ελέγξιμη και μετρήσιμη από επιτροπές αξιολόγησης και πρότυπα είναι η ευρυμάθεια και το μεράκι κρατώ τις επιφυλάξεις μου. 🙄

  36. LandS said

    Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση, κατά ένα όχι και τόσο έμμεσο τρόπο, ήταν στα αιτήματα του Μάη του 68.
    Το ακραίο κέντρο ούτε που το θυμάται όμως. Αν και κάνα δυο συντελεστές του είχαν μέχρι και ενεργητική συμμετοχή τότε.
    Δείχνει και στην πράξη το τι εννοεί αξιολόγηση. Υιοθετεί και προβάλλει τα αιτήματα των ιδιοκτητών των ιδιωτικών σχολείων, οι οποίοι σε θέματα περιεχομένου σπουδών λένε ότι επιτελούν Λειτούργημα και σε θέματα αμοιβών των εκπαιδευτικών, ωρών απασχόλησης κλπ είναι επιχειρηματίες. Αυτό δεν είναι αξιολόγηση;

    Έτσι λοιπόν, αφορισμοί του είδους «[Δεν υ]πάρχει σήμερα κανένα σοβαρό κράτος στον κόσμο που να μην αξιολογεί τους εκπαιδευτικούς του» …αξιολογούνται ως αφελείς αν όχι υποκριτικοί.

  37. atheofobos said

    26, 35
    Πριν αρκετά χρόνια είχα παρακολουθήσει τριήμερο ειδικό σεμινάριο με θέμα «Εισαγωγή στην Μεθοδολογία της Ιατρικής Εκπαιδεύσεως» της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής Εκπαιδεύσεως στο οποίο διαπίστωσα ότι η αντικειμενική αξιολόγηση οποιουδήποτε εκπαιδευτή είναι όχι μόνο εφικτή αλλά και πως υπάρχουν αξιόπιστοι τρόποι και μεθοδολογία για να την πετύχεις.
    Μόνο στην Ελλάδα συζητάμε ακόμα για την αναγκαιότητα της αξιολόγησης γιατί βέβαια η αριστεία είναι ρετσινιά!

  38. Γς said

    26, 28:

    Ετσι ακριβώς είναι τα πράγματα.

    Να γιατί μας χρειάζεται αξιολόγηση στα πάντα και σε βάθος [και άνευ σιέλου], αν προλαβαίνουμε

    Μέσα στους γδούπους και τις κανονιές που όλο και δυναμώνουν.
    Είναι βλέπεις κι η αμείλικτη φυσική επιλογή, και οι νόμοι του ανεξέλεγκτου μπουρδέλου, που μακάρι να ήμασταν. Πες το ανεξέλεγκτο «λεσέ φερ» με τις εκατόμβες των θυμάτων του.
    Που θα πάει; Μια γενιά χαμένη δεν θα εκδικηθεί;

  39. alexisphoto said

    τους άξιους ή τους αξίους;
    εδώ η απάντηση (από το 1.45 και μετά):

    καλημέρες

  40. Pedis said

    Και τώρα με Αλέξη και Μπούλη και πριν με Σαμαρά-Βενιζέλο-Κουβέλη, όπως και παραπρίν με Παπαδήμο και Παπανδρέα μας έχουν σπάσει τα μπιπ με το θρίλερ, λέει, της αξιολόγησης.

    Δούλεμα, επαναλαμβανόμενο και χαμηλής ποιότητας για εντελώς, μα ντιπ, μαλάκες …

    για κείνους τους μαλάκες που έχουν ακόμη λίπος και γι αυτό ακόμη ενδιαφέρονται πώς θα κάψουν μια ψήφο παραπάνω στις επόμενες «εκλογές».

    Α, τα σέβη μου στη Φώφη.

  41. Γς said

    35:

    >Για ένα διάστημα πριν πολλά χρόνια δούλεψα σαν ωρομίσθιος καθηγητής Ηλεκτροτεχνίας (θεωρία και εργαστήρια) σε Τεχνικά Λύκεια.

    Σε ένα σωρό τεχνικές σχολές εγώ, ιδιωτικές και δημόσιες. Από της πλάκας μέχρι τις σοβαρότερες.
    Μαθηματικά, ηλεκτρονικά, υπολογιστές.

    Κι έρχεται ένας καριόλης Σχολαρχίδης ευαγούς ιδρύματος [κυρίως για αναβολές στράτευσης λόγω … σπουδών] και μου λέει «επειδή τα παιδιά σε ακούνε και ενθουσιάζονται, έτσι που τους τα λες σε παρακαλώ λέγε τους και για τη σχολή που είναι η καλύτερη» και τέτοια [Μπας και περιοριστούν οι απώλειες. Αυτοί που την παρατούσαν].

    Και μπήκα στην τάξη, ενώ αυτός έτρεξε στο γραφείο του ν ακούσει τι θα τους πω. Είχε στις τάξεις μεγάφωνα για ανακοινώσεις που τα χρησιμοποιούσε και σαν μικρόφωνα για να παρακολουθεί τι γίνεται.

    Και πόσο χάρηκα όταν τους είπα ότι είναι τούβλα οι περισσότεροι και χάνουν τον καιρό τους και τα λεφτά τους εκεί μέσα κι ότι όσο πιο γρήγορα …

    Δεν πρόλαβα. Μπήκε μέσα φωνάζοντας.

    Μόλις είχα πάρει και κάτι μισθά που μου χρωστούσε ο σπάγκος…

  42. spiral architect said

    ΘΕΜΑ: Τι είναι η αριστεία;
    (κείμενο έως 500 λέξεις, διάρκεια μισή ώρα)

  43. Σηλισάβ said

    Μάλλον στα Γαλλικά και όχι στα Αγγλικά πρέπει να αναζητήσουμε το μεταφραστικό δάνειο, μιας και τα
    Γαλλικά ήταν η γλώσσα των διανοουμένων. Τα αγγλικά επηρρέασαν το δημόσιο λόγο τις τελευταίες δεκαετίες μόνο

  44. Πέπε said

    @23:
    > > Υπάρχει και το δύσχρηστο επίθετο «αξιολογικός», ο σχετιζόμενος με την αξιολόγηση. Το συναντάμε σχεδόν αποκλειστικά στην έκφραση «Αξιολογικός Πίνακας», αν και χτυπάει περισσότερο στο μάτι από το «Πίνακας Αξιολόγησης».

    Δεν είναι τόσο δύσχρηστο, το λέμε κι αλλού. Σχετίζεται με τη γενικότερη έννοια της αξιολόγησης κι όχι τόσο με τη συγκεκριμένη αξιολόγηση που συζητάμε εδώ:

    «Αξιολογικό κριτήριο» πρέπει να είναι αρκετά στάνταρ, παράλληλα προς το «κριτήριο αξιολόγησης» (τώρα βέβαια κρατάω και μια επιφύλαξη μήπως μπερδεύω αυτό που κρίνω λογικό με αυτό που όντως έχω ακούσει να λέγεται), και μετά βεβαιότητος λέμε «αξιολογική κρίση».

    Αξιολογικός χαρακτηρισμός επίσης.

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για την ημέρα θανάτωσης του Σωκράτη, ο Δ.Καμπουράκης είπε προλίγου στο Ρίαλ ράδιο ότι αυτοί οι υποκριτές που τον καταδίκασαν τότε, είναι οι σημερινοί αγαναχτισμένοι.

  46. Alexis said

    Για την αξιολόγηση στους εκπαιδευτικούς και στο Δημόσιο γενικότερα:

    Ο μόνος που μπορεί να αξιολογήσει δίκαια και σωστά τον υπάλληλο είναι ο άμεσα προϊστάμενός του.
    Αυτός και μόνον αυτός είναι σε θέση να γνωρίζει την προσφορά του καθενός αλλά και τα λοιπά στοιχεία της προσωπικότητας του κάθε υπαλλήλου: ήθος, εντιμότητα, εχεμύθεια συμπεριφορά προς τον πολίτη κλπ.
    Αυτός και μόνον αυτός ζει με τον υπάλληλο επί χρόνια και τον έχει δει να δουλεύει (ή να μην δουλεύει!) κάτω από όλες τις συνθήκες.
    Τώρα, πόσοι και ποιοι προϊστάμενοι είναι σε θέση να το κάνουν αυτό με αξιοκρατικά κριτήρια και κυρίως ποιοι έχουν την διάθεση να το κάνουν αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό και δύσκολο στην επίλυσή του πρόβλημα.

    Να σημειωθούν και τα εξής:

    1)Η πλειοψηφία των προϊσταμένων οργανικών μονάδων στο Δημόσιο έχουν τοποθετηθεί είτε από κεκτημένη ταχύτητα, λόγω αρχαιότητας, είτε εντελώς βυσματικά, απλώς και μόνον επειδή αυτοί είναι οι αρεστοί στην εκάστοτε διοίκηση. Είναι άπειρα τα παραδείγματα όπου προσόντα, προϋπηρεσίες αλλά και πραγματική προσφορά κουρελιάζονται στον βωμό της τοποθέτησης «του δικού μας ανθρώπου» στη θέση του προϊσταμένου. Επομένως και μόνον η σκέψη ότι θα σε αξιολογήσουν αυτοί οι άνθρωποι, προκαλεί ανατριχίλα.

    2)Ακόμα και ο ικανότερος και αξιότερος προϊστάμενος θα δυσκολευτεί πολύ να ξεπεράσει τα σύνδρομα των «πελατειακών σχέσεων» που έχει με τους υφισταμένους του και να τους αξιολογήσει αντικειμενικά. Με κάποιους από αυτούς είναι φίλος και πίνουν μαζί κρασιά, με κάποιους άλλους έχει κοντραριστεί στο παρελθόν, για άλλους μπορεί να πιστεύει ότι «είναι κρίμα» να τους βάλει κακό βαθμό γιατί «έχουν οικογένεια, παιδιά, ανάγκες κλπ.» οπότε η αντικειμενική κρίση πάει περίπατο. Στην επαρχία δε, όπου οι κοινωνίες είναι μικρές και τον άλλο τον βλέπεις κάθε μέρα στο δρόμο, στο σουπερμάρκετ, στην καφετέρια, παντού τέλος πάντων, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

    3)Επειδή και οι κρίνοντες κρίνονται, κάθε σοβαρό σύστημα αξιολόγησης θα πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνον την αξιοκρατική επιλογή αλλά και την μετέπειτα αξιολόγηση και των προϊσταμένων, αλλιώς η αξιοπιστία του συστήματος είναι για τα σκουπίδια, όπως αναφέρθηκε και στο (1). Σημειωτέον δε πως το τελευταίο σύστημα της αξιολόγησης που πήγε να εφαρμοστεί στο Δημόσιο, αλλά έμεινε στα χαρτιά (αυτό του Κούλη Μητσοτάκουλα με τα προκαθορισμένα ποσοστά «ικανών», «μετρίων» και «ανεπαρκών») δεν προέβλεπε πουθενά αξιολόγηση των προϊσταμένων. Από τη στιγμή δηλαδή που αυτοί ήταν τοποθετημένοι (με τους τρόπους που προαναφέρθηκαν) μπορούσαν να κρίνουν εσαεί, ως θεοί, όλους τους υπόλοιπους, χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν.

  47. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    42. H αριστεία είναι μια μαλακία και μισή! (7 λέξεις, 8 με το θαυμαστικό. Περνάω δάσκαλε; 🙂 )

  48. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    45. Είπε στ’αλήθεια τέτοιο πράμα;;

  49. Alexis said

    #42: Το σχόλιο 46 είναι 393 λέξεις. Με δυο παραγραφούλες ακόμα (πρόλογο-επίλογο) σ’ έχω γάτα! 🙂
    Και το έγραψα σε λιγότερο από μισή ώρα!
    Ή μήπως είμαι εκτός θέματος; 😆

  50. ΓιώργοςΜ said

    37 Ακριβώς.
    Η μεθοδολογία υπάρχει, μένει η βούληση για την εφαρμογή και αυτοί που θα την εφαρμόσουν.

    Σε οποιοδήποτε πρόγραμμα εκπαίδευσης που σέβεται τον εαυτό του, ειδικά για τα βραχυχρόνια, υπάρχει φόρμα αξιολόγησης μετά από κάθε εισήγηση, για συμπλήρωση από τους εκπαιδευόμενους (είναι νομίζω απαίτηση και των σχετικών ISO).
    Για τη μέση εκπαίδευση δεν είναι τόσο απλό, καθώς οι μαθητές είναι ανήλικοι με όλα τα παρελκόμενα (χαβαλές, εκδικητικότητα, ανωριμότητα γενικά), αλλά υπάρχουν και άλλοι πιθανοί κριτές (γονείς, σχολικοί σύμβουλοι πχ) που θα μπορούσαν να έχουν γνώμη.

    Το σημαντικότερο κτγμ είναι ο στόχος: Αν σκεφτεί κανείς «Είμαι δάσκαλος, πώς μπορώ να διδάξω καλύτερα;», ή «Είμαι σχολείο, πώς μπορώ να έχω καλύτερα αποτελέσματα», τότε η αξιολόγηση είναι κάτι το επιθυμητό. Εγώ ο ίδιος, όταν δίδασκα, μοίρασα καναδυό φορές ανώνυμα ερωτηματολόγια στους φοιτητές: Έκανα το καλύτερο που μπορούσα, ήταν όμως αρκετό; Ήταν κατανοητό το μάθημα; Ήταν ενδιαφέρον;

    Αν το βλέπει κανείς μόνο σαν «καπέλο», αμυντικά και φοβικά, δε γίνεται να δουλέψει. Υπάρχει τρόπος όμως, αν εισαχθεί μεθοδικά και πεισθούν οι εκπαιδευτικοί για τη χρησιμότητά του. Ουτοπικό…

    Με δυο παιδιά στη μέση εκπαίδευση (και άρα 10 χρόνια εμπειρία από δασκάλους και καθηγητές από τη θέση του γονέα), πολύ θα ήθελα να με ρωτήσει κάποιος τη γνώμη μου για καναδυοτριαπεντέξι πράγματα, ειδικά στο δημοτικό. Ακόμη κι όταν την πρόσφερα οικειοθελώς (όταν παραπονέθηκα για κάποιον δάσκαλο ή καθηγητή που πολύ συγκρατημένα θα χαρακτηριζόταν απαράδεκτος, δε μιλάω για μικροπράγματα), η απάντηση που πήρα ήταν «δε μπορώ να κάνω κάτι». Άνθρωποι που χρειάζονται ψυχίατρο και δεν κάνουν όχι για αίθουσα διδασκαλίας, αλλά ούτε για ν’ αρμέγουν πρόβατα, εξακολουθούν να διδάσκουν. Μόνη άμυνα του διευθυντή να μη δίνει δεύτερη χρονιά την ίδια τάξη στους ανθρώπους αυτούς, για να μοιραστεί κάπως η ζημιά.

    Να πω και κάτι καλό όμως που είδα πρόσφατα και πολύ μου άρεσε: Στις βαθμολογίες Λυκείου, δίπλα στο βαθμό του μαθητή για το κάθε μάθημα, αναγράφεται και ο μέσος όρος της τάξης. Είναι ένας τρόπος για να δει κανείς αν είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.
    (Ως διδάσκων, έκανα κατανομή των βαθμολογιών ως προς τη συχνότητα εμφάνισής τους, και ενίοτε έκανα διορθώσεις, στη βαθμολογία, στη διδασκαλία ή και στα δύο. Ήμανε μπροστά από την εποχή μου φαίνεται… 😛 )

  51. giorgos said

    Μάλλον άναδιάρθρωση χρειάζεται , παρά «αξιολόγηση» .

    «…Πρώτα-πρώτα , άν ή παιδεία μας είναι άνύπαρκτη (ή μάλλον άχρείαστη) , είναι λογικώς άντιφατικό νά άπαιτούνται πρόσθετες σπουδές στό έξωτερικό γιά τήν άκαδημαική διδασκαλία .
    Τό μέτρο αύτό –πού είναι τό πονηρό μέτρο κρίσεως άπό ύπάρξεως νεοελληνικού κράτους– όχι μόνο σέ τίποτα δέν έβελτίωσε τήν ίστορική θέση τής χώρας μας , άλλά μέ λίγη καλή θέληση δέν είναι δύσκολο νά άνευρεθή ή κοινωνική του σημασία . Είναι αύτονόητο τί θέλομε νά πούμε . Τό μόνο πού χρειάζεται , είναι νά πούμε γιατί τό λέμε . Εν όψει τής έντάξεως μας σέ εύρύτερους πολιτικούς σχηματισμούς

    η καλύτερη αναδιάρθρωση από άπόψεως ιστορικής επενδύσεως , πού θά μπορούσαμε νά κάμωμε , είναι νά διορίζωμε τούς Γυμνασιάρχες καθηγητές στά Πανεπιστήμια . Μέ τό μέτρο τούτο όχι μόνο δέν πρόκειται νά χασωμε τίποτε , αλλ’ αντιθέτως θά κερδίσωμε πολλά . Γνωρίζομε ήδη ότι , μέ τίς σύγχρονες ιστορικές κατηγορίες , τά ανεπτυγμένα από τά μή ανεπτυγμένα κράτη χωρίζονται βάσει τής δυνατότητός των τεχνολογικής παραγωγής , άρα καί από τήν κατοχή επιστήμης . Εμείς δέν είμαστε ανεπτυγμένο κράτος . Εφ’ όσον λοιπόν θέλομε νά αναπτυχθούμε , είναι ανάγκη νά τροποποιήσωμε καί μερικούς από τούς μύθους τής καθημερινής μας συνείδησης , χωρίς ενδοιασμούς .
    Στήν επιστήμη δέν μετέχομε . Ούτε ποτέ είχαμε επιστήμη (αυτό τεκμαίρεται ευκολώτατα μέ απλή αναγωγή στήν ιστορία τών επιστημών), ούτε τώρα έχομε . Δέν πρέπει νά ψευδαπατώμεθα μέ τήν ιδέα ότι μπορούμε νά συντηρήσωμε καί κατά μείζονα λόγο νά δημιουργήσωμε επιστήμη στό ιστορικό στάδιο πού διερχόμαστε . Τό τί έπιστήμη θά έχη ή άνθρωπότητα στά έπόμενα χρόνια δέν είναι θέμα προαίρεσης τού έπιστήμονα μέ τήν καλογερική άπομόνωση , άλλά τού ΝΑΤΟ καί τού συμφώνου τής Βαρσοβίας (Πρβλ.»Pourquoi la Math.Ed.10/18,1974,σελ.175). Ούτε όπως είπαμε άπό τήν Αναγέννηση κι’έδώ ήταν ποτέ άλλοιώτικα , διότι άνάλογη ήταν ή τροπή τής Ιστορίας (Τά Nouveaux Essais είχαν όπωσδήποτε σχέση μέ τίς άγγλικές γαλέρες!).

    Η επιστημονική μας κατάσταση ευρίσκεται αριστερά τού μηδενός καί ή επιστημονική γνώση πού μάς χρειάζεται γιά ένα ιστορικό ξεκίνημα είναι πολύ λίγη . Τήν γνώση αυτή μπορεί κανείς νά τήν αποκτήση χωρίς ειδικές «μετεκπαιδεύσεις» –όπότε καταλληλότερος γίνεται στό νά τήν μεταδώση .
    Μέ τό μέτρο πού προτείνομε θά προκύψη ένα τριπλής σημασίας εργο καί μιά πολύ πιό έγκυρη προοπτική συνεργασίας μέ τόν ιστορικό-πολιτικό χώρο στό όποίον φιλοδοξούμε νά συμμετάσχωμε . Οί Γυμνασιάρχες μέ τήν μεγάλη παιδαγωγική πείρα πού ήδη θά διαθέτουν , θά είναι καλύτερα σέ θέση νά διδάξουν τά λίγα πράγματα πού οί ίδιοι θά έχουν πλήρη συνείδηση ότι χρειάζονται (υποτίθεται ότι ωρισμένα πράγματα θά τούς υποδειχθούν καί κάποια διαδικασία επιλογής θά υπάρξη ) . Τούτο σημαίνει ότι θετικώτερος θά αποβή ό οποιοσδήποτε κοινωνικός προγραμματισμός τού μέλλοντος .
    Εκτός αυτού , θά υπάρξη μιά άμμεση ιδεολογική υποβολή καί μηδαμινή σχεδόν διάθεση αρνήσεως έκ μέρους τού φοιτητή , πού στό πρόσωπο τού καθηγητή του θά βλέπη όντως τόν «πνευματικό του πατέρα» . Η ιδεολογική δόμηση τού φοιτητικού χώρου θά προκύψη άμεσα , έφ’ όσον τούτο θά επεχειρείτο μέ τήν εμπιστοσύνη τού «γηραιού» διδάσκοντος (σχετικές διαπιστώσεις μπορούν νά υπάρξουν στόν πανεπιστημιακό χώρο) παρά μέ τήν «έπιστημονική» μεμψιμοιρία τού διαρκώς έμφόβου νεαρού μετεκπαιδευθέντος . Ο οποίος , επειδή κανένα ποσοστό πειθούς δέν διαθέτει , συντελεί στό νά μεταβληθή ό πανεπιστημιακός χώρος σέ ιδεολογική αρένα τών χρωμάτων .
    Επίσης θά παρασχεθή (πάντοτε έν όψει τών ιστορικών προοπτικών) ή ουσιώδης εκμετάλλευση τών «επιμορφώσεων» σέ ένα μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών , μέ τήν συνεργασία ή μετάκληση ξένων καθηγητών , ό οποίος εύκολο θά είναι νά τύχη ειδικών ιστορικών επενδύσεων στόν χώρο πού γεωγραφικώς υπαγόμεθα .
    Μέ τήν επιστασία τών «επιμορφώσεων» καί τών διαδικασιών τους (τών οποίων σέ άλλη θέση εξηγούμε γενικώτερα τήν αναγκαιότητα τής αναθεώρησεως) , τό πρώτο-πρώτο κέρδος πού θά προκύψη — χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια — είναι ότι θά έρθουν πίσω οί άξιοι επιστήμονες πού παραμένουν έξω (όχι φυσικά γιατί τούς λείπει ή διάθεση τής προσφοράς , αλλ’ επειδή δέν τούς προσφέρεται ούτε μηδενικό μίνιμουμ εγγυήσεων ) .
    Είναι ιστορική απαίτηση καί παντοειδής ανάγκη τής επιχειρουμένης πολιτικής στήν Ελλάδα , οί εγγυήσεις αυτές νά υπάρξουν .
    Δέν πρέπει ό ελληνικός χώρος νά παραμένη πλέον δολοφονική χοάνη πού ότι πέση μέσα της τό καταπίνει καί τό έξαφανίζει , όπως εκείνα τά μυστήρια καί ανεξήγητα ρεύματα στά βάθη τών ωκεανών . Τρώει ανθρώπους , αυτοκρατορίες , συστήματα , ιδέες καί , παρά τήν αυτοπεποίθησή της , είναι χρεία ή Δυτική πολιτική νά προσέξη καί νά την μεταχειρισθή αλλοιώς .
    Κάθε λίγο καί λιγάκι δέν είναι στό έπίκεντρο τής ιστορίας ? Αν ό παγκόσμιος χάρτης είναι ένας οργανισμός , φαίνεται νά είναι ή Ελλάδα ή χολή του . Ενα ιστορικώς θετικό περιεχόμενο τής παιδείας , είναι ό άπαραίτητος όρος τήν ώρα τούτη για τήν σωστή λειτουργία της .
    Καί είναι έπείγουσα ή έναρξη τής παιδευτικής διαδικασίας . Η «δημοκρατικοποίηση» τής γνώσης–δηλ. ή λειτουργία τής έπιστημονικής έρεύνης έπί παγκοσμίου έπιπέδου –προσέδωσε καί μιάν άλλη ώθηση στήν παιδεία καί κατέστησε τήν κίνησή της κοινωνικά σύνθετη . Σήμερα δέν προφθάνει καθώς βλέπομε νά γίνη μιά άνακάλυψη σέ μιά χώρα καί άμέσως γίνεται κτήμα τής άνθρωπότητος . Χωρίς κατασκοπείες και άλλες είδικές μεθόδους . Η έπιστήμη άπέκτησε ένα έσωτερικό ντετερμινισμό , έγινε ένας δρόμος πού , όποιος βρίσκεται σ’ αύτόν , άπό τό ίδιο μέρος θά περάση . (Οσο πιό σύντομα άλλωστε μεταδίδεται ή γνώση , τόσο μυστικώτερη καθίσταται . Γιά τούτο καί τίς μεταφυσικές γνώσεις –πού είναι οί γνώσεις τών πολύ μεγάλων ταχυτήτων — τίς καταλαβαίνουν πολύ λίγοι άνθρωποι , σέ τρόπο πού νά γίνωνται «μυστικές» . Οί θρησκευτικές άλήθειες , διαδίδονται σέ πάρα πολλούς , άλλά ταυτόχρονα καί σέ πολύ λίγους) .
    Η έπιστημονική δραστηριότητα ώς σύνολη άνθρώπινη λειτουργία άπασχόλησε τήν άνθρωπότητα άπό τήν έποχή τού Leibniz . Πολύ σκέφθηκε ό ίδιος πάνω σ’ αύτό , διαβλέποντας όλη τήν διαρκώς αύξουσα έπιτάχυνση τής έπιστημονικής γνώσης . Κάποιον καιρό τά Μαθηματικά ήσαν όλίγα γιά τίς άνάγκες τής θεωρητικής Φυσικής ένώ σήμερα ή σκόπιμη συγκράτηση τής τεχνικής έφαρμογής , στόν κοινωνικό τομέα καί ή διαρκής πίεση τού πολιτικού ίσοζυγίου , δημιουργούν μιά τεράστια σώρευση θεωρητικών γνώσεων , πού θά άποτελέση τήν προυπόθεση ταχυτάτων κοινωνικών μεταβολών στό έγγύς μέλλον . Η παιδεία δέν μπορεί νά άρκήται στήν μετάδοση όλίγων γνώσεων , άλλά νά γίνη ούσιαστική έπένδυση κοινωνικής προοπτικής καί σταθερότητας . Είναι πλέον άνόητο νά ταυτίζωμε τήν κοινωνική σταθερότητα μέ τόν σκοταδισμό σήμερα . Ο Ανατολικός κόσμος μοιάζει νά έχη ξεπεράσει ούσιαστικά τό σημείο τούτο . Καί τήν πραγματική αύτή σοφία του ή ίστορία θά τήν σεβασθή . Ο σκοταδισμός σέ έποχή τής τόσης γνώσης , σχετικά μέ προηγούμενες , μεταβάλλεται σέ στοιχείο κοινωνικής καχυποψίας καί ίστορικά παραμένει μιά μεταβλητή χωρίς έλεγχο . Ο Ελληνας άλλωστε όσο πνευματικώτερος γίνεται στήν παράδοσή του , τόσο ήπιώτερος καθίσταται . Δέν μεταβάλλεται στό έξαγριωμένο θηρίο τού άστικού φιλελευθερισμού . Εχει μέσα του πολλήν ίστορία , ώστε νά έπιτρέπεται μιά τέτοια σύγχυση . Αν μερικές φορές παρεξέκλινε , ήταν γιατί συμβαίνει νά προπορεύεται σχεδόν πάντα άπό τήν ήγεσία του . Απλώς ή ίδεολογία τού λείπει–καί τότε βέβαια είναι πού γίνεται έπικίνδυνος , όπως όλοι οί λαοί τών μεγάλων μύθων , άλλωστε . Ισως αύτό θέλησε νά πή ένας άγγλος πολιτικός τού περασμένου αίώνα , πού έλεγε ότι οί έλληνες είναι ό «πιό πανούργος λαός» . Μόνο πού δέν ήξερε πώς νά τό έκφράση .
    Η κάλυψη τών άναγκών αύτών δέν μπορεί βέβαια ποτέ νά συμβή μέ τό μεσουράνημα τού «έθνοπατερισμού» τής Δεξιάς . Διότι τό μεσουράνημα αύτό προυποθέτει κάτι άλλο πού άποκλείει όλα τά άλλα : τήν έθνική διάσπαση . Η Δεξιά σέ μερικές νοοτροπίες της άποτελεί κανονική έπιβίωση τού κοτζαμπασισμού , πού είναι ό πολιτικός της πατέρας . Καί όπως ξέρομε κοτζαμπασισμός σημαίνει κυρίως έθνική διάσπαση , άνευ τής όποίας αύτοκαταργείται . Ο τοπικιστικός πολιτικαντισμός –δηλ. ό παληός κοτζαμπασισμός — έχει άκριβώς ώς φορέα τήν μή ύπαρξη ένιαίας έθνικής συνείδησης , τήν όποία ούδέποτε άπεπειράθη νά δημιουργήση ή Δεξιά , παλαιότερα , διότι έτσι θά κατηργείτο άπό τού πολιτικού προσκηνίου . Η έπιλησμοσύνη τού έλληνικού λαού (μπορείς νά τού κάμης ό,τι θέλεις . Μετά πάροδο περίπου δέκα έτών θά σέ ξαναψηφίση . Η χρονική νόρμα τόση πάνω-κάτω είναι) όφείλεται άκριβώς στήν άτόφια έπιβίωση τού κοτζαμπασισμού καί στήν διάσπαση τής έθνικής συνείδησης . Διότι ό πολιτικός δέν έχει ν’ άντιμετωπίση μιάν ένιαία έλληνική συνείδηση , άλλά τήν τοπικιστική νοοτροπία τής στενής έκλογικής του περιφέρειας ,ή όποία , ώς μερική συνείδηση μέ γνώρισμα τόν τοπικισμό , διαφέρει άπό τήν συνείδηση μιάς άλλης περιφέρειας . Αλλο κράτος ό Νέγρης , άλλο ό Μαυροκορδάτος . Χωρίς όμως έθνική συνείδηση , καταχρηστικώς μόνο μπορούμε νά μιλάμε περί…»προγραμμάτων» . »
    Από τό βιβλίο «Νεοελληνισμός καί Ιστορικές Συσχετίσεις»

  52. spatholouro said

    Επειδή πάντα υπάρχει περίπτωση κάποιος αναγνώστης να είναι φρέσκος ή να μην έχει μάθει καλά το ποίημά του, επανάληψη επί το ορθόν:
    Γεράσιμου Κακλαμάνη «Νεοελληνισμός και ιστορικές συσχετίσεις»

  53. Νέο Kid L'Errance d'Arabie said

    46. Αλέξη, πολύ σωστά όσα έγραψες. Να προσθέσω ότι αντίθετα με όσα ευαγγελίζονται και μάς έχουν πρήξει τα ούμπαλα οι «Άριστοι» νεοφιλελέδες κι όλα τα σχετικά και παρεμφερή φρούτα, αυτά ισχύουν -λίγο πολύ- ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα, και μάλιστα στον πλέον σκληρά ανταγωνιστικό! ΠΟΥΘΕΝΑ δεν υπάρχει δίκαια αξιολόγηση. ΠΟΥΘΕΝΑ δεν επιβραβεύονται αναγκαστικά οι «άριστοι». Παντού υπάρχει το προσωπικό, το σχετικό, η πονηριά, η τυχαιότητα. Μεγάλος Ruler η Τυχαιότητα!

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η αριστεία, Αρχιτέκτονα, είναι μια καραμέλα που την πιπιλάνε δεξιές εφημερίδες και δεξιοί πολιτικοί (αλλά και ακροκεντρώοι). Υποτίθεται ότι βρίσκεται στο ζενίθ της, όταν κυβερνούν αυτοί, και στο ναδίρ της, όταν κυβερνούν οι άλλοι. Φυσικά, από το επίπεδο του λόγου τους αντιλαμβανόμαστε ότι, στην πραγματικότητα, δεν είναι και πολύ φανατικοί του είδους. Μιλάς για ισότητα στην εκπαίδευση και για ίσες ευκαιρίες μάθησης; Είσαι κατά της αριστείας. Προπαγανδίζεις υπέρ των προνομίων και του ελιτισμού; Είσαι υπέρ της αριστείας.

  55. ΓιώργοςΜ said

    46 Δε νομίζω πως θα μπορούσα να τα γράψω καλύτερα.

    Μια σημείωση για το «αυτός και μόνον αυτός» σχετικά με τον προϊστάμενο: Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί να κριθεί από τους αποδέκτες της εργασίας του (πολίτες, συναδέλφους, άλλες υπηρεσίες κλπ), αλλά πάλι, οι κρίσεις αυτές θα έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη από έναν (ικανό) προϊστάμενο και να μην έχουν καθοριστικό ρόλο. Πάλι στα ίδια καταλήγουμε, βέβαια, υπάρχει όμως τρόπος να γίνει περισσότερο αντικειμενική η οποιαδήποτε κριτική.

  56. Alexis said

    #53: Όχι μόνον ισχύουν τα ίδια και στον θεωρούμενο «αξιοκρατικό» ιδιωτικό τομέα, αλλά εκεί έχεις και πολύ λιγότερες δυνατότητες να αμυνθείς. Το πολύ-πολύ να εισπράξεις ένα «απολύεστε κύριε» και μια γερή κλωτσιά στον κώλο!

    #55: Σωστή η επισήμανσή σου. Σε κάποιες υπηρεσίες (π.χ. υγεία, παιδεία) που έχουν άμεση σχέση με παροχή υπηρεσιών στους πολίτες μπορεί να γίνει πιο εύκολα, σε άλλες είναι πιο δύσκολο και επισφαλές…

  57. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μια απορία! Οι εκπαιδευτικοί είναι ο μόνος κλάδος που δεν αξιολογήθηκαν ποτέ από τη μεταπολίτευση και μετά. Καθημερινά στην τάξη όμως αξιολογούν τους μαθητές. Και εν πολλοίς η επαγγελματική σταδιοδρομία των μαθητών τους εξαρτάται από το βαθμό που θα τους βάλουν στο σχολείο, μιας και η βαθμολογία του απολυτηρίου παίζει ρόλος στην επιτυχία σε κάποια σχολή ή στην πρόσληψή τους σε ΄μια προκήρυξη του ΑΣΕΠ.

    Ποια η θέση μας λοιπόν σε αυτή την αντίφαση, εκπαιδευτικοί: πάντα αξιολογητές – ποτέ αξιολογούμενοι;

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για να δούμε τι λένε κι αυτοί που κάτι παραπάνω ξέρουν για την αξιολόγηση:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.avgi.gr/article/10807/306851/epa-e-apotychia-tes-scholikes-axiologeses&ved=0ahUKEwiwqfSk6cHSAhVFcBoKHdUwDlw4FBAWCBcwAA&usg=AFQjCNGv0D7h085SF3y4bvDwScqUddeQXQ&sig2=Kb8NNGdGjEllFr13WHd82w

  59. leonicos said

    Δυσκολεύομαι να δεχτώ ως συνώνυμες τις λέξεις αξιολόγηση και αποτίμηση, αλλά δυσκολεύομαι και να τις ξεχωρίσω.

    Η αποτίμηση, σύμφωνα με το προσωπικό μου γλωσσικό αισθητήριο, αναφέρεται σε κάτι του παρελθόντος. Αποτιμώ αυτό το οποίο συνέβη, επετεύχθη (που πετύχαμε) κ.ο.κ.

    Η αξιολόγηση δεν έχει αυτόν τον περιορισμό. Μπορούμε ν’ αξιολογήσουμε και κάτι προσδοκόμενο σύμφωνα με τα δεδομένα, αλλά δεν μπορούμε να το αποτιμήσουμε εκ των προτέρων

  60. Νίκος Μαστρακούλης said

    1: Ο όρος «ακραίο κέντρο» δεν είναι ούτε εντελώς φρέσκος, ούτε βέβαια ελληνική πατέντα:

    «The terms radical centrism, radical center (or radical centre), and radical middle refer to a political philosophy that arose in the Western nations, predominantly the United States and the United Kingdom, in the late 20th century. […]»

  61. # 57

    Εδώ και χρόοοονια η βαθμολογία του Λυκείου έχει απειροελάχιστη έως καθόλου συμμετοχή στις μονάδες για τις πανελλήνιες. Οταν είχε μεγάλη πριν 30+ χρόνια βλέπαμε φαινόμενα όπως να μην περνάνε το 17 οι μαθητές της Ανθούπολης γιατί » μόνο στο Κολωνάκι βάζουν μεγαλύτερους βαθμούς, είναι πιο υψηλό το …κοινωνικό επίπεδο…»
    Οι μόνοι που θα μπορούσαν να αξιολογήσουν τον εκπαιδευτικό είναι οι μαθητές-πράγμα αδύνατον. Ο διευθυντής και ο περαστικός σύμβουλος όπως παλιά ο επιθεωρητής και δεν είχαν ιδέα για τις δεξιότητές του προσπαθούσαν να μαντέψουν από μισή διδακτική ώρα που παρακολούθησαν και το κυριότερο ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΔΑΞΟΥΝΕ πριν μπούνε στις τάξεις για να τους κρίνει πάνω σ’ αυτό. Οπότε τσάι, συμπάθεια και κομματική υποστήριξη ήταν τα κριτήρια μέχρι να καταργηθούνε ΚΑΛΩΣ .Ουτε είναι δυνατόν να αλλάξει ο τρόπος όταν και αν περάσει ο σύμβουλος, τι να αξιολογήσουνε και σαχλαμάρες από ασχετοσύνη λέτε ;

  62. # 61
    ο τρόπος διδασκαλίας στη μέση της χρονιάς

  63. Babis said

    Η συζήτηση έχει επικεντρωθεί στην αξιολόγηση των δασκάλων δεν είναι όμως οι δάσκαλοι που μας ενδιαφέρουν αλλά το αποτέλεσμα, και το αποτέλεσμα διαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες εκτός από τους δασκάλους.

    46 «Ο μόνος που μπορεί να αξιολογήσει δίκαια και σωστά τον υπάλληλο είναι ο άμεσα προϊστάμενός του.»

    Αν υποθέσουμε (εντελώς θεωρητικά) ότι κάναμε κάθε χρόνο εξετάσεις τύπου πανελληνίων για όλους τους μαθητές και βλέπαμε ότι οι μαθητές ενός συγκεκριμένου δασκάλου, συστηματικά κάθε χρόνο έχουν βαθμολογίες πολύ κάτω του μέσου όρου ή πολύ πάνω αντίστοιχα, πόση αξία έχει η κρίση του προϊσταμένου του;

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Η αξία της αξιολόγησης
    Τί αξιολόγηση,εδώ πέρασαν δυόμισι χρόνια (απ το νόμο Μητσοτάκη) και δεν έχουν ελεγχθεί ή ελέγχονται πλημμελώς (ξέρω τί λέω) οι τίτλοι και τα υπόλοιπα παραστατικά του προσωπικού μητρώου εκπαιδευτικών και όλων των υπαλλήλων των φορέων του δημοσίου. Στο άρθρο 28, Ν. 4305/2014 οριζόταν-ακόμη μια φορά- ο αυτεπάγγελτος έλεγχος γνησιότητας, νομιμότητας και εγκυρότητας των στοιχείων των φακέλων. Χορηγούν λοιπόν, όταν χορηγούν, οι ίδιες υπηρεσίες που εκδόσανε το φάλτσο, βεβαίωση γνησιότητάς του(μόνο).Δηλαδή,ναι το αναγνωρίζουμε,εμείς πράγματι το εκδόσαμε αυτό, αλλά για νομιμότητα και εγκυρότητά του, καμιά αναφορά. Ασε που επιχειρηματολογούν (σαν δικαστές) ότι «πέρασε 5ετία, άρα παραγράφεται». Τότε γιατί ψήφισαν νόμο για να ελεγχθούν οι τίτλοι ,οι ισοτιμίες κλπ; Για φερετζέ; Ο δοαταπ, μεγάλη πληγή με τις ισοτιμίες. Θα έπρεπε να δημοσιοποιούνται αυτά, ένα-ένα. Δημόσιοι υπάλληλοι είναι, για δημόσια έγγραφα διορισμών και προαγωγών προς υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος πρόκειται. Έχουν μοριοδοτηθεί (αέρα μπανά) και στρογγυλοκάθονται σε θέσεις ευθύνης πολλοί ανάξιοι τεμπελχανάδες. Και η νυν κυβέρνηση επί δυο χρόνια, μ΄αυτούς πορεύεται. Γράφουν τόση προϋπηρεσία στις θεσάρες και ποιος τους κουνάει μετά 😦 .

  65. atheofobos said

    Το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα του κόσμου υπάρχει ως γνωστόν στην Φιλανδία.
    Επειδή λοιπόν εκεί δεν θεωρούν την αριστεία ρετσινιά:
    To 100% των Φινλανδών δασκάλων είναι απόφοιτοι του καλύτερου 10% των ταξεών τους. Στην Φινλανδία με άλλα λόγια οι καλύτεροι μαθητές δεν γίνονται μόνο γιατροί ή νομικοί αλλά και δάσκαλοι!
    Στην Φινλανδία οι δάσκαλοι απολαμβάνουν μεγαλύτερου σεβασμού και εκτίμησης από ότι οι γιατροί ή οι επιχειρηματίες! Από τα 4 παιδιά που αποφοιτούν από το καλύτερο 10% των τάξεών τους μόνο το 1 παιδί μπαίνει στο Πανεπιστήμιο για να γίνει δάσκαλος!
    http://mamadesmpampades.gr/2011/11/10/finland-education/
    Τέλος, όλοι αξιολογούνται. Δάσκαλοι, καθηγητές και Σχολές. Και οι τελευταίες ανάλογα με την απόδοση τους χρηματοδοτούνται.
    http://physics4u.gr/articles/2004/finlandeducation.html

  66. Λ said

    Στο χωριό μου όταν θέλαμε να πούμε ότι κάτι δεν αξίζει λέγαμε άξιο πράμα (προφερόμενο ‘axsho).

  67. ΚΩΣΤΑΣ said

    61
    …»σαχλαμάρες και ασχετοσύνη..», δική σας γνώμη, δεν τη συμμερίζομαι, ούτε και την κρίνω.

    Εγώ έθεσα ένα ερώτημα σε μια αντίφαση που βλέπω. Εκπαιδευτικοί, πάντα αξιολογούν, ποτέ δεν αξιολογούνται.

    Όσο για την επιρροή της βαθμολογίας, γνωρίζω συγγενή μου που έγινε δάσκαλος με το βαθμό του απολυτηρίου του χωρίς εξετάσεις και ανιψάκι μου που προσλήφθηκε σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ επίσης με το βαθμό του.

  68. Ριβαλντίνιο said

    Η χειρότερη αξιολόγηση είναι πολύ καλύτερη απ’το να μην υπάρχει καθόλου αξιολόγηση.

    Αν κυβερνούσα εγώ κανένας κρατικός υπάλληλος δεν θα δούλευε για το κράτος πάνω από 10-15 χρόνια. Είσαι κύριε καθηγητής, άντε πήγαινε και στον ιδιωτικό τομέα να δούμε τι ψάρια πιάνεις. Ομοίως γιατρός κ.λπ. Είσαι αστυνομικός ; Τράβα να γίνεις σεκιούριτι. Είσαι στρατιωτικός ; Τράβα να γίνεις μισθοφόρος ή ότι άλλο είσαι ικανός. Είσαι δικαστικός ; Βάλε για βουλευτής. Αλλά κανένας σας δεν τρέφεται απ’το βυζί του κράτους για πάνω από 15 – 20 χρόνια.

  69. Λ said

    Νομίζω δεν αναφέρθηκαν τα αξιόγραφα και 4ο χρηματηστήριο αξιών Κύπρου

  70. ΚΩΣΤΑΣ said

    61
    Και κάτι ακόμη:

    …»Οταν είχε μεγάλη πριν 30+ χρόνια βλέπαμε φαινόμενα όπως να μην περνάνε το 17 οι μαθητές της Ανθούπολης γιατί » μόνο στο Κολωνάκι βάζουν μεγαλύτερους βαθμούς, είναι πιο υψηλό το …κοινωνικό επίπεδο…»

    Αυτό το έκαναν οι μηδέποτε αξιολογηθέντες καθηγητές.

  71. Λ said

    Ο αξιολύπητος;

  72. Λ said

    Η Αξόνων της Καππαδοκίας έχει καμιά σχέση;

  73. # 61

    Ενας δάσκαλος έρχεται σε επαφή κάθε μέρα με το παιδί και συνήθως μετά από δυο μήνες αποκτά άποψη για τις μαθητικές ικανότητες του και το αξιολογεί με συγκεκριμένα κριτήρια δια της βαθμολογίας.
    Πες μου εσύ ποιός διευθυντής, σύμβουλος, επιθεωρητής έχει παρακολουθήσει ποτέ το έργο ενός δασκάλου περισσότερο από δυο ώρες και το κυριότερο ποια αντικειμενικά κριτήρια έχει για να τον αξιολογήσει.
    Δεν ανακαλώ τις λέξεις σαχλαμάρες και ασχετοσύνη γιατί ζητάς ίσους όρους σε πράγματα εντελώς ξένα μεταξύ τους

  74. Λ said

    Τα αξιοθέατα;

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μόνο που στο φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα πρώτη αξία είναι η ισότητα στις ευκαιρίες μάθησης για όλα τα παιδιά. Εκεί δεν ψάχνουν για τους καλύτερους μαθητές, ώστε να τους στείλουν σε πρότυπα σχολεία και να τύχουν καλύτερης εκπαίδευσης από τους υπόλοιπους μαθητές. Εκεί προσπαθούν να εντοπίσουν εγκαίρως τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και να τα βοηθήσουν αποτελεσματικά, ώστε να μην υστερούν από τους συμμαθητές τους και «σέρνονται» από τη μια τάξη στην επόμενη, χωρίς να μπορούν να παρακολουθήσουν. Καμιά σχέση λοιπόν δεν έχει το φινλανδικό σχολείο με τις «αριστείες» για τις οποίες κόπτονται οι Καθημερινές και οι Γεωργιάδηδες. Και, εννοείται, στη Φινλανδία δεν τα φορτώνουν όλα στον δάσκαλο-σούπερμαν, όπως συμβαίνει εδώ. Μη συγκρίνουμε το βόλεϊ με το τρόλεϊ.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.alfavita.gr/arthron/%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25B1-%25CE%25BC%25CE%25AD%25CF%2581%25CE%25B1-%25CF%2583%25CE%25B5-%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25B1-%25CF%2583%25CF%2587%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25B5%25CE%25AF%25CE%25BF-%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582-%25CF%2586%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B4%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2582&ved=0ahUKEwiLg5nD9sHSAhXEvBoKHTmABNAQFghbMAk&usg=AFQjCNHcUjV9Iv1rv-QVfwJxOHDli0M2Wg&sig2=uNvRXBO_A-EOfZwOHD5GVw

  76. Λ said

    Και η περίφημη οδός Αξιοθέα στη Χώρα της Λευκωσίας.
    Επίσης όταν θέλουμε να πούμε ότι κάτι θα αργήσει νάρθει λέμε άξιος που έννα ζήσει ως τότε

  77. Λ said

    Και το αξιούσθε που το λένε στην εκκλησία

    ανάξιο λόγου

    απαξιώ

  78. ΚΩΣΤΑΣ said

    73
    Δεν ενέπλεξα στην αξιολόγηση ούτε διευθυντή, ούτε επιθεωρητή, ούτε σχολικό σύμβουλο. Ρωτάω μόνο επί της αρχής, πρέπει ή όχι να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί και ας γίνει με όποιον τρόπο κριθεί ο σωστότερος, εκπαιδευτική και σχολική κοινότητα, προϊστάμενες αρχές, διαγωνισμός, ανεξάρτητες αρχές ή ότι άλλο κριθεί επιστημονικά ορθό και αμερόληπτο.

    Δεν ζήτησα να ανακαλέσεις τίποτα, είναι θέμα αγωγής και παιδείας δική σου, καθαρά δικό σου θέμα.

  79. daeman said

    @ Πέπε, 12

    Από τον Χατζηδάκι για την αξιά > εξά, που έδωσε το καθημερινό στην Κρήτη «ξα μου» κ.τ.ό.:

    «Η εκ του εξουσία παραγωγή του εν Κρήτη λεγομένου ξια μου, ξια σου, ξια του κλπ. = επ’ εμοί, επί σοι, επ’ αυτώ εστι, προσκρούει εις φωνητικάς δυσκολίας· πρβλ. παρουσία, δευτέρα παρουσία, παρουσιάζομαι, εξουσία, δεν έχει εξουσία, εξουσιάζω, απουσία κλπ., πάντα αλώβητα. Επειδή δε και η εκ του αξία παραγωγή αυτού δεν είναι σημασιολογικώς σαφής, διά τούτο ανάγκη μακροτέρου λόγου προς εύρεσιν και απόδειξιν του ετύμου. Προς τον σκοπόν τούτον λέγω τάδε.

    [Ακολουθεί εκτεταμένη ανάλυση του πώς, ενώ παλαιότερα τα εις –ια ή –εια ουσιαστικά σχηματίζονταν από ρήματα ή από ειδικά επίθετα, αργότερα το κοινό γλωσσικό αίσθημα επεξέτεινε τη δημιουργία τους από ποικίλα ρήματα, ονόματα, επίθετα κλπ., και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να συνυπάρχουν δύο τύποι του ίδιου ουσιαστικού, ο ένας με κατάληξη –ια και ο άλλος με κατάληξη –ησιά ή –ισιά, λ.χ. αλώνι > αλωνιά και αλωνισιά, αρμέγω > αρμεγιά και αρμεξιά, δακάνω > δακανιά και δακασιά, πατώ > πατεά (μια πατεά χωράφι) > πατιά και πατησιά, τσιμπώ > τσιμπιά και τσιμπησιά, χτυπώ > χτυπιά και χτυπησιά κλπ.]

    Και νυν επανέλθωμεν επί το εν αρχή αξιά. Καθ’ ον τρόπον ελέγετο μαλιά, ερημιά, μακαριά, ευχαριστιά, λειτουργιά, δουλειά κλπ. παρά το μαλώνω, ερημώνω, μακαρίζω, ευχαριστώ, λειτουργώ, δουλεύω κλπ., ούτως ελέχθη παρά το αξιώνω το νέον αφηρημένον όνομα αξιά. Το ρήμα αξιώνω δηλοί κρίνω τινά άξιον, λ.χ.
    ο θεός ηξίωσεν αυτόν της επουρανίου βασιλείας,
    αξιώθησαν να λάβουν από τον θεόν μεγάλα καλά,
    να αξιωθήτε να λάβετε παρομοίαν χάριν κλπ.

    Εκ τούτων προήλθεν η έννοια του χορηγώ, παρέχω, δίδω, λ.χ.
    ο θεός να μου τ’ αξιώση να σε ιδώ μεγάλο,
    ο θεός να μας αξιώση να εορτάσωμεν και του χρόνου κλπ.

    Κατά ταύτα ελέχθη πολλά βάσανα μ’ αξίωσεν αυτός ο άνθρωπος = προυξένησε, παρέσχε. Εκ τούτου εσχηματίσθη η αξιά επί του κεχορηγημένου, περασχημένου, δεδομένου, του κτήματος, λ.χ. να ’ρθώ ή όχι; Ξια σου = επί σοί εστι, τούτο είναι κτήμα σου. Εν άλλοις λόγοις το αξιά ελέχθη εις δήλωσιν του αποτελέσματος παρά το αξιώνω, όπως το ερημιά παρά το ερημώνω κτλ. Διά την σύνδεσιν δε του αξιά προς το μου, σου, του, μας κλπ. απώλεσε το αρκτικόν α [εξ ου] ξια· διά την σύνδεσιν πάλιν δε προς το εγώ, εσύ, εμένα, εσένα, εκείνος κλπ. έλαβε το εν αρχή ε, εξά σου, όπως και το ελόγου σου, ευτός, ετούτος κλπ.

    Γ. Ν. Χατζηδάκις, Αθηνά 24 (1912), σ. 335-338.»

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?10430-it-s-your-call-shout&p=129592&viewfull=1#post129592

  80. […] Ημερ. Δημοσίευσης:6 March 2017 | 7:40 am Πηγή Συγγραφέας:sarant […]

  81. Tσαρουχοπάτης said

    Αξιολόγηση; χμ…»άλλος γαμεί και άλλος πληρώνει…» φτου!

  82. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    12 Για το ξα σου είδα ότι λέει πιο κάτω ο Δαεμάνος

    17 Εύστοχη παρατήρηση για το «αξιόλογος»

    19 Πατλιτζιάν η μελιτζάνα, θαρρώ

    26 Αυτό εννοουσα λεγοντας ότι η αξιολόγηση δεν είναι πανάκεια και ίσως αποδειχτεί επιβλαβής.
    Και κάτι ίσως άσχετο: Τον καιρό της Φωνηεντιάδας, κάποιοι ακραιοκεντρώοι έλεγαν οτι η περίφημη δασκάλα της Ραφήνας, ΑΝ είχαμε αξιολογηση θα είχε εξωπεταχτεί. Εγώ πάλι ήμουν βέβαιος πως θα είχε πρωτεύσει.

    43 Αν, όπως υποψιάζομαι. η λέξη μπήκε μετά το 1940 κι αν μπήκε στα οικονομικά, δεν είναι αυτονόητο ότι θα μπήκε από τα γαλλικά

    60 Μερσί για την τεκμηρίωση

    79 Α γεια σου!

  83. voulagx said

    #47 @Νιουκιντ: Αν περνας λεει; Αριστος εισαι, νεε μου! Τουτεστιν μαλακας και μισος. (και στολεγα «κοψε τις μαλακιες» αλλα δεν μ’ ακους) 😛

  84. nikiplos said

    Καλησπέρα…

    Σχετικά με την Αξιολόγηση των Δημοσίων Υπαλλήλων, επιχειρήθηκε μια Αξιολόγηση Τραβεστί, από την κυβέρνηση Σαμαρά, το 2014. Τότε είχα ψάξει βιβλιογραφικά λίγο το ζήτημα και είχα κάνει τα εξής σχόλια στην «Καλύβα ψηλά στο βουνό». Στο άρθρο εκείνο είχα ανακαλύψει και από που είχαν κλέψει την ιδέα και ύστερα κατακρεουργήσει (εξού και η φράση «αξιολόγηση τραβεστί») οι επιτελάρχες του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο ΥΠΕΣ που προεδρεύετο τότε…

    Το καίριο κατά τη γνώμη μου, είναι ότι εκείνοι που προσπαθούν να περάσουν αξιολόγηση στους ΔΥ ΔΕΝ θέλουν καμίας μορφής αξιολόγηση. Είναι προφανές γιατί. Θα πέταγε στο δρόμο πρώτα και κύρια αυτούς τους ιδίους. Θέλουν απλά κομματικό μαρκάρισμα, με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους όρους του παραδοσιακού ελληνικού Κοτζαμπασισμού, που αποτελεί σταθερά την πολιτική μας θεώρηση από κτήσεως Ελληνικού Κράτους… (apropos εξαιρετικό. Εύγε στο @51, που το παράθεσε)…

  85. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι υπάρχουν δάσκαλοι βλάκες, βλαμμένοι (δεν είναι το ίδιο), τεμπέληδες, ανίκανοι, στερούμενοι μεταδοτικότητας κλπ. Δεν ισχυρίζομαι προς Θεού ότι αποτελούν την πλειοψηφία, αλλά υπάρχουν — όλοι τους έχουμε συναντήσει. Ε, δεν πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος να επισημαίνονται και να ξεσκαρτάρονται;
    Ειλικρινά, όσες κι αν είναι οι τεχνικές δυσκολίες, δεν μπορώ να καταλάβω ποιος και πώς διανοήθηκε να καταργήσει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών!

  86. Νεο kid Al Kuwaiti said

    83. Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου, Γίγαντα! άμα τη μάθεις μικρός…Δε κόβεται! 🤓😆

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και για να τελειώνουμε με την αξιολόγηση και να μιλήσουμε επί της ουσίας: τι θα γίνει με τις συνεχείς περικοπές στη χρηματοδότηση των σχολείων, η οποία διενεργείται μέσω των δήμων (αντιλαμβάνεστε 😉); Ο δάσκαλος θα πρέπει να αγοράζει απ’ τον κουτσουρεμένο μισθό του τα εντελώς απαραίτητα υλικά για τη δουλειά του; Όχι πως δεν το κάνει ήδη ανεπίσημα. Κι ύστερα μιλάμε για Φινλανδίες, τρομάρα μας!

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δίκιο έχεις, Άγγελε, αλλά αρκετοί απ’ αυτούς που περιγράφεις θα είναι …αξιολογητές. Ώ, ναι. 😊

  89. atheofobos said

    75
    Η αριστεία στην επιλογή και στην αξιολόγηση των καθηγητών όχι μόνο δεν εμποδίζει την ισότητα στις ευκαιρίες μάθησης για όλα τα παιδιά αλλά αντίθετα την προάγει, γιατί καλύτεροι καθηγητές μπορούν να εντοπίσουν εγκαίρως τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και να τα βοηθήσουν αποτελεσματικά, Αν έχει πει το ίδιο και ο Γεωργιάδης μπράβο του!
    Στα Πειραματικά δε σχολεία, οι μαθητές εγγράφονται κατόπιν κλήρωσης.
    Στα ελάχιστα Πρότυπα Γυμνάσια, που πλέον είναι το Βαρβάκειο Πρότυπο Γυμνάσιο, το Πρότυπο Γυμνάσιο Αναβρύτων, το Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης, το Πρότυπο Γυμνάσιο Ιωνιδείου Σχολής και το Πρότυπο Γυμνάσιο Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων, οι μαθητές εισάγονται κατόπιν ειδικών εξετάσεων.
    Στα Πρότυπα Λύκεια εισάγονται οι μαθητές που αποφοιτούν από τα Πρότυπα Γυμνάσια και τυχούσες κενές θέσεις καλύπτονται κατόπιν ειδικών εξετάσεων,
    Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο υπάρχουν σχολεία που δίνουν τις δυνατότητες στα πιο χαρισματικά παιδιά να αναπτύξουν τις δυνατότητες τους και να ξεχωρίσουν.
    Στο κοινωνικό του Συμβόλαιο ο Rousseau τόνισε από εκείνα τα χρόνια ότι παρόλο που οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και με ίδια δικαιώματα, υπάρχουν φυσικές διαφορές μεταξύ τους οι οποίες όμως δεν διαταράσσουν την κοινωνική ισότητα όσο η κοινωνία τους βραβεύει ανάλογα με τις ικανότητας τους.

  90. Ριβαλντίνιο said

    @ 84 nikiplos

    με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους όρους του παραδοσιακού ελληνικού Κοτζαμπασισμού, που αποτελεί σταθερά την πολιτική μας θεώρηση από κτήσεως Ελληνικού Κράτους

    Παλιά λέγανε ότι για τα χάλια του νεοελληνικού κράτους στον δημόσιο τομέα φταίει η τουρκοκρατία ( μερικοί αντιβυζαντινιστές έλεγαν το Βυζάντιο). Τελευταία διάβασα σε ένα άρθρο του Σμέρδ ότι και στα ελληνιστικά χρόνια δεν ήμαστε καλύτεροι :

    Σε άλλο σημείο ο Πολύβιος γράφει ότι του προξένησε εντύπωση η εντιμότητα με την οποία διαχειρίζονταν το δημόσιο χρήμα οι Ρωμαίοι που διορίζονταν σε δημόσια αξιώματα, συμπληρώνοντας ότι αυτή η εντιμότητα ήταν κάτι το αδιανόητο για τους Έλληνες (συγκεκριμένα γράφει ότι στα χέρια των Ελλήνων που διαχειρίζονται τα κοινά δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε ένα τάλαντο).
    [Πολύβιος, 6.56.13-14] . [13] τοιγαροῦν χωρὶς τῶν ἄλλων οἱ τὰ κοινὰ χειρίζοντες παρὰ μὲν τοῖς Ἕλλησιν, ἐὰν ταλάντου μόνον πιστευθῶσιν, ἀντιγραφεῖς ἔχοντες δέκα καὶ σφραγῖδας τοσαύτας καὶ μάρτυρας διπλασίους οὐ δύνανται τηρεῖν τὴν πίστιν: [14] παρὰ δὲ Ῥωμαίοις κατά τε τὰς ἀρχὰς καὶ πρεσβείας πολύ τι πλῆθος χρημάτων χειρίζοντες δι᾽ αὐτῆς τῆς κατὰ τὸν ὅρκον πίστεως τηροῦσι τὸ καθῆκον. .

    Στον Επιτάφιο Λόγο του Περικλέους αναφέρεται ότι :
    Αλλ’ ενώ εις τας ιδιωτικάς μας σχέσεις αποφεύγομεν να φαινώμεθα δυσάρεστοι, εις τον δημόσιόν μας βίον αποφεύγομεν την παρανομίαν, από ευλάβειαν προ πάντων προς τας επιταγάς των εκάστοτε αρχόντων και των νόμων, εκείνων ιδίως εξ αυτών, όσοι έχουν τεθή είτε προς υπεράσπισιν των αδικουμένων, είτε, μολονότι άγραφοι, φέρουν αναμφισβήτητον όνειδος εις τους παραβάτας των.

    Αλλά εγώ πιστεύω ότι και στην κλασσική εποχή την ίδια διαφθορά θα είχε ο δημόσιος τομέας.

  91. nikiplos said

    Όσον αφορά την αξιολόγηση γενικότερα…

    Απαιτεί δυό πράγματα:

    α. Κανονικοποιημένη βαθμολόγηση. Δηλαδή η κατανομή της βαθμολογίας πρέπει να είναι κανονική και φυσικά το άριστα να κανονικοποιείται από την μεγαλύτερη επίδοση.

    β. Η αξιολόγηση να απεικονίζει τον αξιολογικό στόχο. Ένα παράδειγμα: Όταν ήμαν στο Παρίσι, ο καθηγητής μου είχε αναθέσει να διαβάζω συστατικές επιστολές. Εκεί υπάρχει ένας δείκτης που μιλάει για ολοκλήρωση της προσωπικότητας με βαθμό 1 – 5. Αξιολογούνταν νέοι από όλον τον κόσμο για συγκεκριμένες θέσεις. Υπήρχαν συστατικές επιστολές (η πλειοψηφία τους δυστυχώς από την Ελλάδα) που έβαζαν 5 σε νέους επιστήμονες, δηλαδή υποδήλωναν ότι είχαν ολοκληρωμένη την προσωπικότητά τους.

    Από τον καθηγητή, είχα ρητή εντολή να τις πετάω στον κάλαθο των αχρήστων, όσες έβαζαν πάνω από 3, καθώς δεν μπορεί ένας νέος να έχει κατασταλαγμένη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Τότε δεν θα είναι διαμορφώσιμος (δλδ να αποκτήσει Στάσεις από την οποιαδήποτε εκπαιδευτική διαδικασία). Λυπηρό, αλλά πολλοί είχαν λάθος αντίληψη στο τι ακριβώς σημαίνει ένας βαθμός και τι αντιπροσωπεύει…

    Το παραπάνω είναι ένα ενδεικτικό παράδειγμα, του τι πρεσβεύει κάθε φορά μια αξιολόγηση και πόσους κινδύνους ενέχει. Να πούμε πως η αξιολόγηση δεν μπορεί να περιορίζεται στο γνωστικό, αλλά να μπαίνει στο ζήτημα των δεξιοτήτων του εκάστοτε ατόμου, αλλά και των Στάσεων, δηλαδή των ενδογενών ιδεών που παρήξε η όποια γνώση ή δεξιότητα έχει, αλλά και των εξωγενών, δηλαδή εκείνων του περιβάλλοντος.

    Εδώ όμως μπαίνει ένα πολύ ουσιωδέστερο ζήτημα. Δεν μπορεί μια αξιολόγηση να μην έχει στόχους. Η αξιολόγηση είναι μια μέτρηση. Η μέτρηση επιβάλλει δράσεις στη συνέχεια. Έθεσες τους στόχους, επέβαλες την αναδιάρθρωση και μέτρησες ποιοί έπιασαν αποδεκτά όρια και ποιοί όχι. Διώχνοντας εκείνους που δεν έπιασαν τα προκαθορισμένα και προσομοιωμένα όρια, δεν κερδίζεις τίποτε αν δεν εφαρμόσεις εκπαίδευση στους υπόλοιπους λένε οι ειδικοί. Κοινώς τσάμπα η αξιολόγηση…

    Τι μετράει μιαν αξιολόγηση? Εδώ είναι το σημαντικότερο: Γνώσεις (γνωστική αξιολόγηση), Δεξιότητες και Στάσεις.

    Οκ, με τις γνώσεις θα βάλω τον Γσ να σας βαθμολογήσει. Με τις δεξιότητες όμως τι γινεται? Δυστυχώς οι δεξιότητες είναι καθαρή κοινωνική διάκριση. Κάποιες συγκεκριμένες Δεξιότητες κάποιοι τις έχουν, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Αυτό είναι καλό να το μετρήσεις, γιατί θα πεις σε εκείνους που δεν τις έχουν ότι πρέπει να βρουν κάτι άλλο να κάνουν, όπως (σωστά) ο Γσ είπε κάποτε στους μαθητές μιας Τεχνικής Σχολής… Αυτό φυσικά δεν είναι εύκολο…

    Η αξιολόγηση των Στάσεων, είναι καθαρή πολιτική ομαδοποίηση. Αυτό που λέμε πολιτικοποίηση της μάθησης. Ποτέ ιστορικά δεν έχουν αποτιμηθεί οι στάσεις, εκτός από τις επαναστατικές περιόδους αλλά αυτό είναι δύσκολο να εξηγηθεί με λίγα λόγια…

    Στόχοι μιας αξιολόγησης: Να τεθούν ενόψη εκείνων που χωλαίνουν ή αποτυγχάνουν συγκεκριμένες εκπαιδευτικές διαδικασίες που αφορούν καθαρά τη Δια Βίου Μάθηση, ώστε να βελτιωθούν. Αν δεν υπάρχει εκπαιδευτικός στόχος, μια αξιολόγηση είναι μάταιη και αποτελεί απλά μια παπαριά…

    Οι ΗΠΑ, από την εποχή του Welsh έχουν περάσει το ζήτημα της αξιολόγησης από 40 κύματα. Οι εταιρίες πλέον τους γράφουν στα π@π@ρια τους και απολύουν με κληρωση και ψυχρά νούμερα, γι’ αυτό και ήδη εκεί στις ΗΠΑ, υπάρχουν εταιρίες που απολύουν, αντί της εταιρίας που κάνουν απολύσεις. Κοινώς καλείσαι για μια συνέντευξη από μιαν άγνωστη εταιρία με έδρα το Σακραμέντο, ενώ εργάζεσαι στο Πρόβιντενς του Ροντ Άϊλαντ στην Ζήμενς ας πούμε. Εκεί πηγαίνεις και σου κοινοποιούν, ότι εκπροσωπούν την εταιρία σου και ότι σε απολύουν…

    Γενικώς η αξιολόγηση είναι μια δύσκολη έννοια… Στα χέρια των κοτζαμπάσηδων πολιτικάντηδων της χώρας μας, η αξιολόγηση προφανώς είναι ένα επικίνδυνο όπλο…
    Τα περί αριστείας είναι απλές παπαριές καμαρωτές και όποιος τις επικαλείται, απλά γιαουρτώστε τον όπως έκαναν κάποτε οι (σοφοί) τεντυμπόηδες…

  92. Λ said

    Ο ανάξιος εραστής στην ποίηση

  93. ΣΠ said

    …όταν κάτι αγοραστεί πάνω από την αξία του, λέμε ότι «μας στοίχισε ο κούκος αηδόνι».

    Πιο λαϊκά: «μας έπιασαν τον κώλο».

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Το «ξα σας» είναι ολοζώντανο, λέγεται κανονικά.

    Ο Γιάννης το καλό παιδί
    και τ΄άξο παληκάρι
    κώλο γαϊδάρου φύσηξε
    και πήρε ΄να δεκάρι
    (αυτό θυμούμαι μόνο)

    «Αυτός δεν είν΄άξος μουδε τη βράκα ντου να δέσει» για τον ανίκανο για σοβαρή δουλειά.

    Το αξ(ι)ώνω έχει πολλές αποχρώσεις,τώρα που το σκέφτομαι, σ΄εμάς:

    Μην αξώσει ο θιός παιδιού,τα βάνει ο νους τση μάνας

    «Δε μου τ΄ άξωσε και λίγα » (με βασάνισε)

  95. ΣΠ said

    94
    http://legane.blogspot.gr/2011_03_01_archive.html
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/07/16/koulouri-2/#comment-179892

  96. Alexis said

    #63 και επόμενα: Είμαι υπέρ της αξιολόγησης γενικά, όπως νομίζω ότι φαίνεται σαφώς μέσα από το πνεύμα του σχ. 46. Όμως το μέγα ερώτημα είναι με ποιο τρόπο θα γίνει και κυρίως ποιος θα την κάνει. Γιαυτό και πιστεύω ότι ένα σωστό σύστημα αξιολόγησης θα πρέπει να ξεκινάει από πάνω προς τα κάτω. Αξιοκρατία πρώτα στην επιλογή προϊσταμένων και μετά αξιολόγηση των υπαλλήλων προς τα κάτω. Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι με μηδενικά προσόντα και κομματικοί σφουγγοκωλάριοι να αξιολογούν και να παίζουν με τις ζωές δεκάδων υπαλλήλων επειδή έτυχε να βρεθούν σε μια καρέκλα. Σημειωτέον ότι πολλές από αυτές τις τοποθετήσεις είναι και τυπικά παράνομες και έχουν υπάρξει περιπτώσεις υπαλλήλων (λίγες βέβαια, οι περισσότεροι δεν έχουν το κουράγιο να ανοίξουν τέτοια μέτωπα) που προσέφυγαν στα δικαστήρια και δικαιώθηκαν.

    Αν υποθέσουμε (εντελώς θεωρητικά) ότι κάναμε κάθε χρόνο εξετάσεις τύπου πανελληνίων για όλους τους μαθητές και βλέπαμε ότι οι μαθητές ενός συγκεκριμένου δασκάλου, συστηματικά κάθε χρόνο έχουν βαθμολογίες πολύ κάτω του μέσου όρου ή πολύ πάνω αντίστοιχα, πόση αξία έχει η κρίση του προϊσταμένου του;
    Είπα και παραπάνω ότι σε κάποιους τομείς όπως η παιδεία μπορεί να υπάρξουν και αντικειμενικοί, μετρήσιμοι δείκτες για την απόδοση του υπαλλήλου. Όμως και σ’ αυτήν την περίπτωση αυτοί οι δείκτες θα πρέπει να φιλτράρονται πάλι από τον προϊστάμενο, ο οποίος είναι σε θέση να γνωρίζει και την προσωπικότητα και την ευσυνειδησία του υπαλλήλου και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύει.
    Ένας δάσκαλος που δουλεύει σ’ ένα υποβαθμισμένο σχολείο κάποιας λαϊκής συνοικίας με 35 παιδιά στην τάξη είναι άδικο να συγκριθεί με αυτόν που δουλεύει σε πολύ καλύτερες συνθήκες και με 20 παιδιά στην τάξη.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και μια σκωπτική μαντινάδα με τ΄αξώνω (δίνω βάσανα)

    ‘πο τονα μ πόδα ΄ναι κουτσή
    και πάλι με ζυγώνει*
    σκέψου αν είχε και τα δυο
    ίντα ‘θελα μου ΄ξώνει

    *με κυνηγά

  98. Γιάννης Ιατρού said

    Ενα παλιό σχετικό σκίτσο, νομίζω πως ήταν του Στάθη, που είχα κρατήσει 🙂

  99. Ωραία πράματα στη σημερινή ειδησεογραφία! https://pbs.twimg.com/media/C6Ohz5XXMAAM6y1.jpg

  100. Mπούφος said

    98 Γιάννης Ιατρού φοβελό ντίλεμα. Μι φοβεί..
    Στω Ελάντα ντεν ηπάλκει παιλήπτοσι να απωλειαθεί ντιμόσιος επάλελος.
    😉

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95.Ω! Σχεδόν δημώδες! 🙂
    θυμήθηκα και το παρακάτω:
    και το δεκάρι το δωκε
    και πήρε ΄να γκουλούρι
    μα το πρωί σηκώθηκε
    μ΄ένα σκατό στη μούρη

  102. Γιάννης Ιατρού said

    100: Ναι…, αλλά έχουμε κι άλλου είδους 🙂 αξιολογήσεις

  103. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    93 Σωστά, εξού και τα λεγόμενα πιασοκωλάδικα ή πιασοκωλέ μαγαζιά.

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Χρ.Γιανναράς ,κατά της αυτοαξιολόγησης , όπως λέει (και ξελέει).
    Αν καταλάβετε, πείτε μου κι εμένα.΄Εχει και πιασάρικο τίτλο και γι΄αυτό το διάβασα
    …Kριτική αποτίμηση και συγκριτική αξιολόγηση είναι συνάρτηση (και ορισμός) της ελευθερίας – και υπάρχει μία και μόνη ελευθερία: «να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον εαυτό του» …
    http://www.yannaras.gr/autoaxiologisi-kata-mpost/

  105. Τσαρουχοπάτης said

    103 Sarant

    «πιασοκωλάδικα» ή «πιασοκωλέ μαγαζιά»! τι είπε , βρε, ο θεούλης Νικοκύρης; πάει! τώρα, θα κατσικωθώ σε αυτή τη σελίδα και δεν θα φεύγω ούτε με γκλίτσααα!

  106. voulagx said

    #103 και στα ιταλικα «κωλοπιασερε», ουσιαστικοποιημενο απαρεμφατο.

  107. 93, 103, 105, 106

    [M.N. mode on]Τα πιασοκωλάδικα εστιατόρια τα λέμε και οισοφαγάδικα για να δείξουμε μέχρι πού φτάνει ο λογαριασμός[/M.N.mode off]

  108. Τσαρουχοπάτης said

    106 στο «κωλοπιασερε» πού πέφτει ο τόνος;

  109. Τσαρουχοπάτης said

    106 στο «κωλοπιασερε» σε ποια συλλαβή ακριβώς πέφτει ο τόνος;

  110. Spiridione said

    – Ακόμη, να επισημάνω ότι η αναζήτηση που έχω κάνει στα σώματα κειμένων κάθε άλλο παρά ενδελεχής ή διεξοδική είναι -οπότε, αν έχετε βρει τη λέξη «αξιολόγηση» (ή, βέβαια, «αξιολόγησις») σε προπολεμικό κείμενο θα με ενδιέφερε πολύ.

    1939 (αν είναι σωστή η χρονολογία του γούγλη)
    https://books.google.gr/books?id=Rqg_AQAAIAAJ&q=%22%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BD%22&dq=%22%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%BD%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjgvI-WqMLSAhUDWxQKHfq5DoIQ6AEIKDAC

  111. Alexis said

    #104: Έφη, από το λίκνο σου:
    …το Xρηματιστήριο Aθηνών βυθίστηκε κατά 85% τον Oκτώβριο του 2007.
    «από τον Οκτώβριο του 2007″ μάλλον θέλει να πει ο Γιανναράς.

    #103: Και πιασοκωλάς ο καταστηματάρχης 🙂

    #100: Ασφαλώς και δεν είναι έτσι. Έχουν απολυθεί δεκάδες, κατά καιρούς, για διάφορους λόγους.

  112. ΓιώργοςΜ said

    101 Η εκδοχή που ξέρω εγώ:
    Ο Γιάννης το καλό παιδί
    και τ’ άξιο παλληκάρι
    γαϊδάρου κώλο φίλησε
    και πήρε ένα δεκάρι
    και το δεκάρι τό ‘δωσε
    και πήρε ένα φέσι
    και τό ‘βαλε στον κ@λο του
    και δε μπορεί να χέσει

  113. Τσαρουχοπάτης said

    112 Γιώργο Μ.
    έχετε πρόβλημα με δυσκοιλιότητα, κατάλαβα καλά; Τα ακτινίδια και τα δαμάσκηνα το λύνουν αποτελεσματικά, αν θέλετε δοκιμάστε!
    😉
    Alexis
    το «πιασοκωλάς» καταγράφεται!
    😉

  114. voulagx said

    #108: κωλοπιασέρε.

  115. Γς said

    «Να συνθέσουμε εμείς τη μουσική της άνοιξης της οικονομίας»

    Τσίπρας

    «Μερακλώθηκα. Νά’ χαμε κι ένα κατρούτσο»

    Γς

  116. 114 στα σοβαρά, τώρα;

  117. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πιασοκώλης λέμε μεις και το κωλοπιασάδικο, μπουτίκ ή φαρμακείο.

  118. Τσαρουχοπάτης said

    117 πω πω πλούτος!
    114 και ο τόνος στο «σέ»

    Σας μερσώ που θά λεγε και η Βασιλειάδου…

  119. ΣΠ said

    112
    Παρατηρώ ότι στον τρίτο στίχο γράφεις «κώλο» αλλά στον έβδομο «κ@λο». Γιατί αυτή η διαφοροποίηση; Επειδή ο πρώτος είναι του γαϊδάρου και ο δεύτερος του Γιάννη; 🙂

  120. Πέπε said

    114, 117:

    Πιασέκωλο επίσης. (Για ακόμη περισσότερη ιταλική φινέτσα.)

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    119. ένεκα η…αξιολόγησις

    και πιασοκωλιά (είπα να ανατρέξω στας …πυγάς 🙂 )
    https://www.slang.gr/definition/6443-piasokolia

    Όμως -σύμπτωση-η αξιολόγησις του Πηγά , εύγε Sriridione 110, μας εξακόντισε προπολεμικά!

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αιώνιος Γιανναράς…»Αναλύσεις» πολύπλοκων οικονομικών φαινομένων με ηθικολογικά κριτήρια, κυβερνήσεις «προσωπικοτήτων» και γενικολογίες με πλούσιο λεξιλόγιο, ώστε να διαφέρουν από τις αερολογίες της πλέμπας των καφενείων. Η ίδια ιερεμιάδα χρόοοοονια τώρα.

  123. Γς said

    91:

    Κι έχεις τον Nikiplos να θέλει να μετράνε στην αξιολόγηση οι γνώσεις οι δεξιότητες και οι στάσεις.

    Και για τις γνώσεις:

    >με τις γνώσεις θα βάλω τον Γσ να σας βαθμολογήσει.

    Για τις δεξιότητες:

    >θα πεις σε εκείνους που δεν τις έχουν ότι πρέπει να βρουν κάτι άλλο να κάνουν, όπως (σωστά) ο Γσ είπε κάποτε στους μαθητές μιας Τεχνικής Σχολής…

    Και για τις στάσεις:

    Τίποτα!

    Στις στάσεις!

    Που είναι και το δυνατό μου σημείο γμτ.

  124. sarant said

    110 Μπράβο, έστω και για λίγο περνάμε στην προπολεμική εποχή.
    Βλέπω και ένα περίεργο «του αθηναϊκού κώδιξ»

  125. Kass said

    «πιασέκωλο»! για περισσότερη ιταλική φινέτσα!
    😉

  126. Γιάννης Ιατρού said

    105: Τσαρουχοπάτης

    Ε, δεν είναι και τόσο νέα για εσάς η σελίδα! Έχετε εκφράσει και στο παρεθόν (άπαξ) τον ιδιαίτερο ενθουσιασμό σας για τα γραφόμενα από τον ΝικοΚύρη, στις 7/12/2016 ! Συμπτωματικά, υποθέτω, εκείνη την ημέρα είχε ενθουσιαστεί και ένας άλλος γνωστός σχολιαστής ενθουσιωδώς για τον Νίκο 🙂

  127. Γιάννης Ιατρού said

    127: …είχε ενθουσιαστεί εκφραστεί …

  128. 127 Ματιγατόνι! https://twitter.com/PIN_VID/status/838472250311524356

  129. Η κ. Τασούλα είναι από αυτούς που αρίστευσαν σε 2 τουλάχιστον επίσημες και «σκληρές» αξιολογήσεις εκπαιδευτικών.-

  130. Τσαρουχοπάτης said

    127 Μεγάλα γατόνια ο Γιάννης Ιατρού και ο Σκύλος και ο Γς μεγάλο μαντρόσκυλο, πράγματι!
    😉

  131. Σωτήρς said

    Ιστοριούλα για αξιολογήσεις και πράσινα άλογα.
    Πριν περίπου δέκα χρόνια το υπεχωδε θέλησε να φτιάξει την ελληνική έκδοση ενός προτύπου ασφαλείας (iso, ΕΛΟΤ) και το ανέθεσε σε ένα μελετητικό γραφείο. Το πρότυπο αφορούσε εξειδικευμένο, νομικότεχνικό θέμα και το γραφείο δεν κατάφερε να το ολοκληρώσει. Ο πατέρας μου, μηχανικός του υπεχωδε υπεύθυνος γι’αυτόν τον τομέα, προσφέρθηκε να το δουλέψει αυτός με υποπολλαπλάσιο κόστος σε σχέση με το ιδιωτικό γραφείο. Αφού το ολοκλήρωσε επιτυχώς και δόθηκε στον ΕΛΟΤ για να το πουλάει, περίμενε την αμοιβή του περίπου δύο χρόνια. Απάνω στα δύο χρόνια είχε πάρει περίπου το μισό ποσό και έβλεπε το υπόλοιπο να γράφεται στο χιόνι. Αιτήθηκε τότε, δύο φορές, να χαρίσει την υπόλοιπη αμοιβή στο δημόσιο αλλά να του απονείμουν ένα βραβείο ευφήμου μνείας δημοσίου υπαλλήλου (υπάρχει τέτοιο). Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι τους γενικούς και διευθυντές τους έτσουξε περισσότερο να του δώσουν βραβείο και κανόνισαν και πληρώθηκε.

  132. ΓιώργοςΜ said

    119 Έχεις δίκιο, το είδα εκ των υστέρων.
    Δεν ξέρω γιατί, έτσι μου βγήκε, ίσως να έχεις δίκιο στην (ψυχ)ανάλυσή σου! 🙂

    127 Τέτοιες αναχαιτίσεις, ούτε τα F-16….

  133. Γιάννης Ιατρού said

  134. 110: Η ημερομηνία αφορά την έναρξη της σειράς, η οποία συνεχίστηκε δεκαετίες· οπότε είναι αμφίβολο το εύρημα. Αν κλικάρεις στο Akadēmia Athēnōn. Mesaiōnikon Archeion δίπλα στην εικόνα του τόμου σε πάει στον τόμο 14 του 1964.

    Έψαξα μερικές άλλες λέξεις στο ίδιο βιβλίο, και βγάζει αναφορές στο 1950:
    https://goo.gl/7HHfTD
    https://goo.gl/38FQPs

  135. Γιάννης Κουβάτσος said

    127. Αξιολογείσαι με άριστα, Γιάννη. 😊Βαταλοειδές;

  136. spatholouro said

    #135/110

    Όντως το εν λόγω εύρημα φαίνεται να χρονολογείται στα 1950:

    Μανούσακας Μανούσος Ι., «Ο υπ’ αριθ. 1254 παρισινός ελληνικός κώδιξ και η χειρόγραφος παράδοσις των ομιλιών του Μελετίου Πηγά», σ. 3-26

    Επετηρίς του Μεσαιωνικού Αρχείου 3 (1950)
    http://www.academyofathens.gr/el/mesaion_1950

  137. sarant said

    135 Χμ… οπότε πιθανότατα το 1939 να μην ισχύει, καλά το σκέφτηκε ο Στάζι

  138. spatholouro said

    Δεδομένου α)ότι ο γουγλομπούκης όπου παραπέμπει το #110 δίνει σελ. 23 και αναφέρει περί Πηγά
    β)το άρθρο Μανούσακα περί Πηγά πάει μέχρι τη σελ. 26

    συνάγεται ότι πρόκειται για την Επετηρίδα 3 του 1950

    ο.ε.δ.

  139. voulagx said

    #116 @Σκυλος: κωλοπιασέρε ή πιασεκολάρε ενίοτε λέγαμε κωλοπιατσερε ή πιατσεκολάρε. Αλλα ρε Σκυλε πιασατε πολυ βαρια επιστημονικη κουβεντα, υψηλη φιλοσοφια ενα πραμα, κι εγω δεν ειμαι για τετοια, μ’ επιασε πονοκεφαλος, την κανω για κανα κρασακι.

  140. Αιμ said

    Πιασωκωλε, ο τόνος στο λε

  141. Με μετοχές απόλυτες κι ισόκωλα
    αντί να πάμε μπρος, πάμε πισόκωλα.
                 Λορέντζος Μαβίλης

  142. Γς said

    ντς, ντς, ντς!

  143. spiral architect said

    @102: Αξιολόγηση του φίτσουλα.

  144. spiral architect said

    Πάντως, ο όρος «αριστεία» προσωπικά μου θυμίζει ταινίες επιστημονικής φαντασίας με κονκλάβια γερόντων και γεροντισσών με χλαμύδες και περίεργα κεφάλια τίγκα στη γνώση, πείρα και σοφία. Συνήθως, σε αυτές τις ταινίες αυτοί παίρνουν τη λάθος απόφαση, για να βγάλει τελικά τα κάστανα από τη φωτιά ο ήρωας-πρωταγωνιστής.

  145. leonicos said

    Σας περιμ΄νω στη γωνία, ιστο-λογο-κατσαρίδες, Γς κλπ

  146. Παναγιώτης Κ. said

    Αν στο ελληνικό σχολείο υπήρχαν μορφές ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ανάμεσα στα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας ενδεχομένως τότε, διάφορα ζητήματα όπως το ζήτημα της αξιολόγησης, της επιμόρφωσης και δεν ξέρω ποια ακόμη θα ήταν αποφορτισμένα.
    Ο εκπαιδευτικός κατά κανόνα, εννοεί να κάνει το μάθημά του, καλά ή άσχημα, και να αποχωρεί αμέσως από το σχολείο.
    Ιδού ένα παράδειγμα όπου απουσιάζει η συνεργασία.
    Κάθε χρονιά ο φυσικός «γκρινιάζει» γιατί λείπουν από τους μαθητές κάποιες μαθηματικές γνώσεις που όμως οι μαθητές θα αποκτήσουν μετά από .π.χ δύο μήνες.
    Αν όμως υπήρχε η κουλτούρα συνεργασίας το θέμα θα μπορούσε να λυθεί.
    Όσες φορές το έβαλα ως ζήτημα για να το λύσουμε οι μαθηματικοί και οι φυσικοί από κοινού, συνάντησα τοίχο αδιαφορίας.
    Δεν πρόκειται για γνώρισμα μόνο του δημόσιου σχολείου η μη συνεργασία. Είναι χαρακτηριστικό ολόκληρης σχεδόν της ελληνικής κοινωνίας.
    Τους μαθητές μας δεν τους εκπαιδεύουμε να συνεργάζονται και αυτό, το να μη συνεργάζονται, βεβαίως τους ακολουθεί και στην υπόλοιπη ζωή τους.
    Προσφυώς έχει λεχθεί: Οι Έλληνες εργάζονται αλλά δεν συνεργάζονται.

  147. spiral architect said

    Παρ’ όλα αυτά ο Λακαμάς εδώ λέει ότι, έχουμε υπερπαραγωγή διδακτόρων. Άριστοι δηλαδή, που και πάλι του ξινίζουν:

    Μάλιστα, είναι ενδεικτικό ότι τουλάχιστον οι μισοί κάτοχοι διδακτορικού τίτλου (50,3% οι άνδρες και 41,8% οι γυναίκες), που εργάζονται στον τομέα των επιχειρήσεων, δεν απασχολούνται σε ερευνητικές δραστηριότητες της εταιρείας. Αντίθετα, οι επιχειρήσεις προτιμούν να αναζητούν προς εκμετάλλευση τα ερευνητικά αποτελέσματα που παράγονται σε ΑΕΙ και ερευνητικά κέντρα.

    Τελικά, ακόμα να καταλάβω τι θέλουν όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της αριστείας και της αξιολόγησης.
    (λέμε τώρα …)

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    148.Δες εδώ μια άλλη πτυχή:τα μόρια για προαγωγές στο δημόσιο.Υπερπαραγωγή τίτλων αλλά η δημ.διοίηση,στον πάτο ακόμη. (Όχι επειδή αναφέρεται στο διαδίκτυο,αλλά κι από προσωπική αίσθηση της πραγματικότητας.)

    zooperman‏@zoo_perman
    Το ’09 ως υπ. διδάκτορας έκάνα διάλεξη σε ένα τμήμα μεταπτυχιακών σπουδών. Όταν ρώτησα πόσοι κάνουν master για τα μόρια σήκωσε χέρι το 90%!

  149. Παναγιώτης Κ. said

    @149. Την…μηχανή των μεταπτυχιακών από τους θεολόγους την διέγνωσες;

  150. ΓιώργοςΜ said

    147 Δεν ξέρω αν πρέπει να αποδοθεί στο «διαίρει και βασίλευε» που έχουμε υποστεί από τις μισές (αν όχι όλες) τις αυτοκρατορίες του δυτικού κόσμου τις τελευταίες δύο χιλιετίες, αλλά το σωστό, σωστό!
    Αν κι έχω την εντύπωση πως είναι σχετικά πρόσφατη η τόση αδιαφορία για το τι γίνεται δυο πιθαμές από το «μαγαζί» μας: Στη γενιά των γονιών μου, τα χωριά είχαν καθορισμένες ημέρες κοινωφελούς εργασίας, όπου συμμετείχαν όλοι οι κάτοικοι, όπως η συντήρηση δρόμων και κοινόχρηστων χώρων.
    Η ίδια γενιά έφτιαξε συλλόγους για να βρίσκονται οι συγχωριανοί που κατέβηκαν στις μεγάλες πόλεις.
    Όταν ήμουν παιδί (και η γειτονιά που μεγάλωσα ήταν αραιοκατοικημένη, δυο-τρεις μονοκατοικίες σε κάθε τετράγωνο), τα παιδιά ήμασταν υπό την κοινή εποπτεία όλων των μανάδων, και όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους.
    Σήμερα, η οποιαδήποτε συλλογική έκφραση θεωρείται… ακραίος ακτιβισμός. Όλα τα χρόνια (9) που τα παιδιά μου πήγαιναν στο Δημοτικό, από ένα σχολείο 350 παιδιών, στις συνελεύσεις γονέων συμμετείχαν πάντα κάτω από 30 γονείς. Τι να πει κανείς από κει και πέρα…

  151. spiral architect said

    @151: Χιλιετίες;

  152. spatholouro said

    Ένα «αξιολογουμένων» παίζει εδώ στον Μιχαήλ Ψελλό μέσω Σάθα:

    https://books.google.gr/books?id=xT7PAAAAMAAJ&pg=PA135&dq=%22%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiN8NSg58PSAhXhCcAKHZBRCP8Q6AEILzAE#v=onepage&q=%22%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD%22&f=false

  153. ΣΠ said

  154. spiral architect said

    Άντρες έπρεπε να απεικονίζει ο ΚΥΡ, αλλά τέλος πάντων … 😀 😀 😀 😀

  155. ΓιώργοςΜ said

    155 Θυμήθηκα το κουιζάκι:
    «Ποια κοινή παρανόηση έχουν, ο ένας για τον άλλον, ένας εργένης κι ένας παντρεμένος;»

  156. Παναγιώτης Κ. said

    Επειδή τέθηκε από διαφόρους σχολιογράφους το ζήτημα του «καλού δασκάλου» (δάσκαλος, αυτός που εκπαιδεύει άλλους ανθρώπους σε κάποιο ή κάποια γνωστικά αντικείμενα) να πούμε ότι μια ΑΝΑΓΚΑΙΑ συνθήκη για την επάρκεια κάποιου ως δασκάλου είναι η πολύ καλή γνώση του αντικειμένου που καλείται να διδάξει.

    Περιστατικό: Σχεδόν πανικόβλητος εκπαιδευτικός τηλεφωνεί από το σπίτι του στο σχολείο ότι ξέχασε εκεί το βιβλίο του και ζήτησε να του το πάει κάποιος συνάδελφος για να «διαβάσει» για το αυριανό μάθημα! Είναι δυνατόν να πρόκειται για καλό δάσκαλο;

    Οι δάσκαλοι των Μαθηματικών λέμε: Για να διδάξεις Μαθηματικά στον Γιάννη πρέπει να ξέρεις και τα Μαθηματικά και τον Γιάννη. Κατά συνέπεια, πρέπει να διαγνώσεις τις στάσεις του μαθητή απέναντι στο αντικείμενο.

    Αντλώ παραδείγματα από την εμπειρία μου ως δασκάλου των Μαθηματικών.
    Πολλοί που διδάσκουν Μαθηματικά νομίζουν ότι επειδή όταν ήταν μαθητές είχαν καλή σχέση με το αντικείμενο, ή ακόμη επειδή είναι δεινοί λύτες, θεωρούν ότι αυτά τους τα προσόντα αποτελούν…εισιτήριο διαρκείας και απαλλάσσονται από την ευθύνη μιας αυστηρά προγραμματισμένης διδασκαλίας. Η κατηγορία αυτή εκπαιδευτικών συνήθως αυτοσχεδιάζει κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
    Μπορεί να βρίσκουν ανταπόκριση στους καλούς μαθητές της τάξης, η μεγάλη όμως μάζα των μαθητών εκεί δηλαδή που πρέπει να πέφτει το βάρος της διδασκαλίας, μένει κατά βάση αμέτοχη στην μαθησιακή διαδικασία.

    Εν τω μεταξύ, οι μαθητικές αναμνήσεις έχουν την αξία τους αλλά από την εποχή που ήμασταν μαθητές έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα. Η Διδακτική έχει προτείνει λύσεις.
    Βεβαίως υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί που είναι αδιάφοροι στα ζητήματα της Γνωσιακής Ψυχολογίας. Μια τέτοια στάση βλάπτει το ζήτημα που λέγεται Εκπαίδευση.

  157. Μπούφος said

    Γιάννη Ιατρού
    τι ράτσα βγήκε από το κουτί;

  158. gbaloglou said

    156 Είτε «ο ένας νομίζει ότι τον ζηλεύει ο άλλος» είτε «ο ένας νομίζει ότι τον λυπάται ο άλλος» 🙂 🙂

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    155. Ε πονοκέφαλους φέρνει (και) η άνοιξη! 🙂
    159. ε βέβαια,αφού ο γάμος είναι ένα κάστρο που οι μέσα θένε να βγούνε έξω και οι έξω να μπούνε μέσα. 🙂
    αλλά
    «καλλιά να μετανοιώνει κιανείς για πράμα απού ΄καμε παρά για πράμα που δεν ήκαμε» αλλά και
    οι παντρεμένοι με τσι παντρεμένοι και οι ζωντανοί με τσι ζωντανοί

  160. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    150.>>Την…μηχανή των μεταπτυχιακών από τους θεολόγους
    Στην πολιτιστική διαχείριση από Πάντειο, η πληθώρα.

  161. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όπως τέθηκε το θέμα στην Ελλάδα, Αρχιτέκτονα, και κρίνοντας από αυτούς που το έθεσαν, αξιολόγηση σημαίνει απολύσεις στον δημόσιο τομέα, και αριστεία σημαίνει πρότυπα δημόσια σχολεία, όπου κάποιοι ήδη καλοί μαθητές θα γίνονται (;) καλύτεροι και οι υπόλοιποι να πάνε να κουρεύονται. Συν την ευκαιρία για αντιπολίτευση στην κυβέρνηση των «αναρχοάπλυτων».

  162. ΓιώργοςΜ said

    156 (το παίρνει το ποτάμι): Ο καθένας νομίζει πως ο άλλος, από σεξ τουλάχιστον, είναι καλυμμένος!

  163. ΓιώργοςΜ said

    152 Μετράω από τους Ρωμαίους και δώθε.

  164. Τι λέγαμε για μεταπτυχιακά;

    Συνεργασία των ΕΛΠΕ με το Μεταπτυχιακό στην Ενέργεια του Πανεπιστημίου Πειραιώς

    http://www.naftemporiki.gr/finance/story/1211867/sunergasia-ton-elpe-me-to-metaptuxiako-stin-energeia-tou-panepistimiou-peiraios

  165. 160, … «καλλιά να μετανοιώνει κιανείς για πράμα απού ΄καμε παρά για πράμα που δεν ήκαμε» …

    Παρόμοιο – σχετικά με ίσως ανεπιτυχή τετελεσμένα γεγονότα – υπάρχει ωραίο και στα αγγλικά:
    It’s better to beg for forgiveness than to ask for permission.

  166. http://www.naftemporiki.gr/story/1213345/agorazontas-ptuxio

    «Αγοράζοντας» πτυχίο

    Του Στράτου Στρατηγάκη
    Mαθηματικού – ερευνητή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: