Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα έπη των Αριμασπών – 23 (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 14 Μαρτίου, 2017


Εδώ και κάμποσο καιρό άρχισα να δημοσιεύω, σε συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη συνήθως, το μυθιστόρημα του αλησμόνητου πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Τα έπη των Αριμασπών» (2004). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή τρίτη, πλησιάζουμε προς το τέλος. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Η σημερινή συνέχεια είναι η δεύτερη από το ένατο κεφάλαιο του βιβλίου, που έχει τον τίτλο «Επανεμφάνιση και οριστική εξαφάνιση». Είδαμε ήδη την επανεμφάνιση του Χρήστου -επιχειρηματίας πια, κάλεσε την παρέα σε ένα τρικούβερτο γλέντι στο Μενίδι.

Κύλησαν αρκετές μέρες χωρίς καμιάν εξέλιξη. Ο Χρήστος δεν ξαναφάνηκε στα γραφεία της Εγκυκλοπαίδειας. Ένα μεσημέρι ο Βελής με φώναξε στο γραφείο του. Φαινόταν  θυμωμένος

“Κάτσε και διάβασε αυτό, μού ’πε και μούδωσε ένα χαρτί”.

Ήταν ένα γράμμα στα αγγλικά και κοιτάζοντας την υπογραφή είδα πως το έστελνε ο διάσημος παπυρολόγος. Από τα γραφόμενα του φαίνεται πως διατηρούσε ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά με την αρχαιότητα του χαρτιού στο οποίο ήταν γραμμένα τα έπη. Οι αρχαιομετρικές μετρήσεις που έκανε σε ένα δείγμα που πήρε μαζί του δεν έδιναν ηλικία οκτώ αιώνων, όση υποστήριξε ο Χρήστος πως ήταν η παλαιότητα των χειρογράφων, αλλά λίγων δεκαετιών, που με τις ισχύουσες μεθόδους δε μπορούσαν να προσδιοριστούν με ακρίβεια

“Λες να μας την έσκασε αυτός ο συμμορίτης;”

“Ίσως να έγινε λάθος. Το δείγμα που πήρε μαζί του ο Άγγλος ήταν πολύ μικρό. Αλλά από ότι ξέρω στον Δημόκριτο γίνονται αρχαιομετρικοί προσδιορισμοί. Ξέρω κάποιο χημικό που εργάζεται εκεί”.

“Πάρ’ τον και συνεννοήσου. Στο μεταξύ ψάξε και βρες αυτόν το Χρήστο. Εδώ δεν είναι;”

“Πριν δέκα μέρες φάγαμε μαζί αλλά από τότε δεν τον ξανάειδα. Θα του τηλεφωνήσω”.

Ο Χρήστος όμως δεν ανευρέθη. Το τηλέφωνο του γραφείου του συνήθως δεν απαντούσε και μια δυο φορές που το σήκωσαν,  μια γυναικεία φωνή μου είπε ξερά πως ο κύριος Γιαννάκας έλειπε. Αποφάσισα να πάω στη διεύθυνση που έγραφε στην κάρτα που μου είχε δώσει αλλά εκεί με περίμενε άλλη έκπληξη. Ολόκληρη η πολυκατοικία ήταν γραφεία, αλλά στην πόρτα κάθε γραφείου θα υπήρχαν τουλάχιστον δέκα ταμπέλες διαφορετικών εταιρειών. Στην πόρτα, που είχε τη φίρμα του, υπήρχαν οι ταμπέλες δυο ακόμα εταιρειών εισαγωγής γουναρικών, μιας εταιρείας διεθνών μεταφορών, μιας ναυτιλιακής εταιρείας και κάνα δύο άλλες με ρωσικά γράμματα που δε μπόρεσα να καταλάβω τί λέγανε. Χτύπησα το κουδούνι και μου άνοιξε μια κοπέλα, που μιλούσε σπασμένα ελληνικά. Με κράτησε στο χωλ και με πληροφόρησε πως ο κ. Γιαννάκας είχε φύγει για τη Σοβιετική Ένωση και δεν ήξερε πότε θα γύριζε. Μέσα χτυπούσε επίμονα το τηλέφωνο και καθώς κανείς δεν το σήκωνε, συμπέρανα πως η κοπέλα που είχα μπροστά μου ήταν η μοναδική και συλλογική υπάλληλος και στις εφτά εταιρείες-ταμπέλες. Όλη η υπόθεση μύριζε μεγάλη κομπίνα, αλλά αποφάσισα να μην ενημερώσω τον Βελή πριν πάρω από το Δημόκριτο τα αποτελέσματα. Στο μεταξύ είπα να πεταχτώ στη Ζοφριά να δω τον καινούργιο φίλο μου, τον παπά Ισίδωρο, μήπως έβγαζα καμιάν άκρη.

Βρήκα τον παπά στα γραφεία του ναού μαζί με τον Αρίστο. Με υποδέχτηκαν πολύ εγκάρδια σαν παλιό γνώριμο.

“Θα πιείς κάτι;” με ρώτησε ο παπάς όταν έκατσα και χωρίς να περιμένει απάντηση άνοιξε ένα εικονοστάσι, που το είχε μετατρέψει σε ντουλάπι κι έβγαλε τρία ποτήρια κι ένα μπουκάλι ουίσκι. Του εξήγησα τους λόγους της επίσκεψης μου. Με κοίταξε παραξενεμένος

“Μα καλά, δεν το ξέρεις; Ο Χρήστος έφυγε, μάλλον οριστικά. Το τραπέζι που μας έκανε ήταν αποχαιρετιστήριο. Δε σου είπε τίποτα σχετικά;”

“Όχι. Ούτε καν ότι θα έφευγε. Και πού πάει;”

“Στη Μόσχα. Θα εγκατασταθεί εκεί. Έκανε μια μικτή ελληνοσοβιετική εταιρεία. Εκείνος ο Ρώσος, που ήταν στο τραπέζι, είναι διευθυντής ενός μεγάλου οργανισμού και η μικτή εταιρεία θα είναι θυγατρική του Οργανισμού”

“Μη παραξενεύεσαι που δε σου είπε τίποτα ο Χρηστάκης, πήρε το λόγο ο Αρίστος, τέτοιος είναι. Ποτέ δεν ξέρεις τι σχεδιάζει. Αλλά μη φοβάσαι, δεν είναι ρίχτης. Σου χρωστά τίποτα λεφτά;”

“Όχι καημένε, απλώς τον ήθελα για κάτι σχετικό με την Εγκυκλοπαίδεια”

“Σ’ αυτό πάω πάσο. Δεν ξέρω τίποτα. Πάντως κι άλλους ή μάλλον κι άλλες άφησε χωρίς να τους πει τίποτα”

“Ά, δεν τα ξέρεις εσύ αυτά, συνέχισε, διασκεδάζοντας με το ερωτηματικό βλέμμα που του έριξα, ο Χρηστάκης έχει κάψει καρδιές εδώ γύρω”.

Στη συνέχεια της κουβέντας μας έμαθα πολλά για άλλες δραστηριότητες του φίλου μου. Μαζί με τον Αρίστο, είχαν φτιάξει μιαν οικοδομική εταιρεία ειδικευμένη αποκλειστικά στο χτίσιμο αυθαίρετων στις παρυφές των τριών γειτονικών Δήμων Αχαρνών, Άνω Λιοσίων και Ζεφυρίου. Αφανείς συνεταίροι ήταν ο παπάς, ένας αρχιφύλακας που υπηρετούσε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής και η κυρία Έρση, χήρα, ωραία και πλούσια, κύριος χρηματοδότης της επιχείρησης, που πάει πολύ καλά. Ο Αρίστος είναι επικεφαλής και ως εργάτες χρησιμοποιεί τους επαναπατρισθέντες Πόντιους, που διακινούν επίσης την πραμάτεια που φέρνει ο Χρήστος από τη Σοβιετική Ένωση.  Όπως μ’ άφησε να καταλάβω οι σχέσεις της κυρίας Έρσης με τον Χρήστο δεν περιορίζονταν στον επιχειρηματικό τομέα

“Η συνεργασία τους δε σταματά στο γραφείο, συνεχίζεται στο κρεβάτι”, μου είπε γελώντας πονηρά

“Και τώρα τι θα γίνει;” ρώτησα

“Μη χολοσκάς. Η εταιρεία συνεχίζεται με τους υπόλοιπους και ο Χρήστος λέει πως αν τα πράματα πάνε καλά θα κάνουμε δουλειές και στη Ρωσία. Μόνο που δεν είπε στην κυρία Έρση πως φεύγει οριστικά και δεν ξέρω πώς να της το πω εγώ. Πρέπει να της το φέρω μαλακά. Έχει βλέπεις δαγκώσει γερά τη λαμαρίνα”.

Ότι ο Χρήστος είχε αδυναμία στον ποδόγυρο, το ήξερα από τότε που πηγαίναμε στο γυμνάσιο. Το ότι τσιλιμπουρδούσε όμως και παντρεμένος, τώρα το μάθαινα. Τότε θυμήθηκα μια σχετική συζήτηση που είχαμε οι τρεις μας, ο Χρήστος, ο Δημήτρης κι εγώ, σε ένα διάλειμμα της δουλειάς, όταν συνεργαζόμασταν για τον τόμο “το άλας της γης”. Ήταν στο κέφι και ξάφνου μας ρωτάει

“Τι γίνεται με σας βρε παιδιά, Σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι; Τίποτα έξτρα δεν έχετε; Δεν ξενογαμάτε;”

Δεν περίμενα τέτοιαν ερώτηση, ούτε κι ο Δημήτρης άλλωστε, που μου φάνηκε μάλιστα πως κοκκίνισε.

“Καλά, εντάξει, κατάλαβα, είπε τότε ο Χρήστος, απογοητευμένος,  κοιτάζοντας το ύφος μας. Εσένα φιλόσοφε σε ξέρω από παλιά. Πολύ του καθήκοντος και της πειθαρχίας ήσουν από ανέκαθεν, μωρ’ αδερφέ μου αλλά εσύ Δημήτρη είσαι σιγανό ποτάμι. Δε μπορεί, κάτι θα σκαρώνεις εσύ, κάτι που δε θα το ξέρει κανείς”

Ο Δημήτρης όμως έμεινε σφίγγα. Δε θυμάμαι τώρα τι του απάντησα, γιατί μέσα μου είχα λίγο πειραχτεί. Ο μπαγάσας σκέφτηκα με έχει ψυχολογήσει καλά. Εντάξει είμαι μονογαμικός τύπος, αλλά όχι να το θεωρώ και μειονέκτημα. Αγαπάω βέβαια την Μαργαρίτα και δε θα ήθελα ποτέ να την πληγώσω αλλά κυρίως είμαι κατά βάθος άνθρωπος δειλός και συνεσταλμένος. Ποτέ μου δε θα έπαιρνα την πρωτοβουλία να ριχτώ σε άλλη γυναίκα. Τώρα αν εκείνη μου ριχνόταν δεν ξέρω τι θα έκανα. Πάντως ως τα τώρα δε μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο και, δοθείσης της ηλικίας μου, μάλλον δε θα μου συμβεί και στο μέλλον. Άσε που για να κάνεις τον Δον Ζουάν πρέπει να σου περισσεύουν καιρός και λεφτά. Χώρια, τέλος, που είμαι ανίκανος να λέω πειστικά ψέματα. Η Μαργαρίτα θα με καταλάβαινε αμέσως.

Τελικά ο φίλος μου από το Δημόκριτο μου είπε τα αποτελέσματα των μετρήσεων. Τα χαρτιά δεν ήταν οκτακοσίων αλλά ούτε και ογδόντα χρόνων, κάπου στη μέση υπολόγισαν την ηλικία τους. Είπα στον Βελή τα νέα για το Χρήστο και για τα χειρόγραφα. Έμεινε για πολύ σκεφτικός κι ύστερα μού ‘πε.

“Εγώ μια φορά πιστεύω πως είναι γνήσια και θα προχωρήσω στην έκδοσή τους. Τι λες, μπορείς να το αναλάβεις εσύ;”

“Κύριε Βελή, με ξέρεις και σε ξέρω τόσα χρόνια. Να με συγχωρείς λοιπόν αν σου βάλω κάποιους όρους”

“Σαν ποιους δηλαδή”, με ρώτησε κάπως ανήσυχος

“Πρώτον. Για να αναλάβω την επιμέλεια μιας τέτοιας έκδοσης θέλω να συμφωνήσουμε πως θα την αντιμετωπίσουμε επιστημονικά. Δεύτερον, πως θα έχω τα χέρια μου λυμένα. Δε θα μπορούσα να δεχτώ επεμβάσεις, φερ’ ειπείν από τον κύριο Μιχαήλ Παπαδόπουλο ή ανάλογες. Τρίτον…”

“Φτάνει, φτάνει, γίνονται δεκτοί”, με διέκοψε φανερά ανακουφισμένος. Προφανώς περίμενε πως θα του ζητούσα μεγαλύτερη αμοιβή.

Ένα μεσημέρι ήρθε στα γραφεία της Εγκυκλοπαίδειας ο Αρίστος. Κάθισε σε μια καρέκλα μπροστά στο  γραφείο μου και, ώσπου να τελειώσω   κάτι που έγραφα εκείνη τη στιγμή, περιεργαζόταν την αίθουσα που σε όλους τους τοίχους της είχε ράφια γεμάτα με βιβλία

“Τά ΄χεις διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία;” μού ΄πε με θαυμασμό.

Ύστερα μπήκε στο θέμα της επίσκεψης του. Είχε μάθει, προφανώς από το Χρήστο, πως η Μαργαρίτα δούλευε στον Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων και ήθελε να μάθει αν μπορούσε να βολέψει εκεί την κόρη της Μαρίας.

“Είναι πολύ καλό κορίτσι. Φέτος τέλειωσε την Πάντειο αλλά δε βρίσκει δουλειά. Έλεγα λοιπόν μήπως θα μπορούσε να βοηθήσει η Μαργαρίτα. Ας μου πεί μόνο ποιος κάνει κουμάντο κει μέσα και θα βρω τρόπο να τον πλησιάσω. Έχω τα μέσα”.

Επειδή έλεγε και ξανάλεγε “η κόρη της Μαρίας” και όχι “η κόρη μου” ή “η κόρη μας” τον ρώτησα

“Καλά δεν είναι κόρη σου;”

“Από πού κι ως πού. Εγώ δεν έχω κόρες, τρεις γιους έχω”.

“Είναι κόρη της Μαρίας από προηγούμενο γάμο;”

“Όχι δεν έχει κάνει άλλο γάμο”

“Τότε πώς;”

“Αα! Δε σου εξήγησα. Νομίζεις πως είμαστε παντρεμένοι; Όχι. Η Μαρία δεν είναι γυναίκα μου. Οικογενειακή φίλη είναι”

Αυτό δεν το περίμενα. Στο γλέντι του Χρήστου παρατήρησα μιαν οικειότητα μεταξύ τους καθαρά συζυγική. Αλλά και οι άλλοι τους αντιμετώπιζαν σαν συζύγους. Δε ζήτησα πιο πολλές εξηγήσεις. Στο κάτω κάτω δε μ’ ενδιέφεραν τα οικογενειακά τους. Του υποσχέθηκα πάντως να μιλήσω σχετικά στην Μαργαρίτα.

Πραγματικά η Μαργαρίτα το πήρε ζεστά το ζήτημα. Έμαθε από ποιόν εξηρτάτο ο διορισμός, ενημερώσαμε σχετικά τον Αρίστο και σε τρεις βδομάδες το κορίτσι προσλαμβανόταν ως έκτακτη στον Οργανισμό.

Λίγες μέρες μετά από αυτό, δέχτηκα στα γραφεία της Εγκυκλοπαίδειας μιαν άλλην επίσκεψη. Ήταν ένας κοντούλης, αδύνατος και μαυριδερός, μισή μερίδα άνθρωπος. Μου έτεινε και τα δύο χέρια με μεγάλην εγκαρδιότητα και μου συστήθηκε. Το όνομά του, πολυσύλλαβο με κρητική κατάληξη, δε μου θύμιζε τίποτα. Αλλά καθώς έλεγε διαρκώς ότι “θα είναι αιωνίως ευγνώμων σε μένα και την κυρία μου” κατάλαβα τελικά πως είχα απέναντί μου τον άντρα της Μαρίας και κόντεψα να βάλω τα γέλια. Ώστε αυτό το ανθρωπάκι ήταν ο συμβίος της θερμόαιμης Μαρίας. Εμ με το δίκιο της η καημένη τα είχε φτιάσει με τον Αρίστο.

Είδα κι έπαθα να τον ξεφορτωθώ, αλλά τελικά το Ανθρωπάκι έφυγε μόνο αφού μου απόσπασε την υπόσχεση ότι “θα τον τιμούσαμε επισκεπτόμενοι το φτωχικό τους”. Φυσικά δεν είχα σκοπό να τηρήσω την υπόσχεσή μου, αλλά δε λογάριασα την επιμονή που διέθετε το μικρόσωμο αυτό πλάσμα. Τελικά ύστερα από τέσσερα τηλεφωνήματα και δεύτερη επίσκεψή του στα γραφεία, υπέκυψα. Πήρα την Μαργαρίτα και ανηφορίσαμε για το Μενίδι.

Στην είσοδο του σπιτιού μάς υποδέχτηκε η Μαρία με την κόρη της, ένα πολύ χαριτωμένο κορίτσι και μέσα βρήκαμε το Ανθρωπάκι να συζητάει φιλικά με τον Αρίστο και τον παπά Ισίδωρο. Γίναμε δεκτοί με μεγάλην εγκαρδιότητα. Όπως εν συνεχεία εξακρίβωσα, σύζυγος και εραστής ήταν στενοί φίλοι. Το Ανθρωπάκι ήταν ο λογιστής της εταιρείας και έτσι δικαιολογείτο η παρουσία στη δεξίωση και της κυρίας Έρσης, που τη γνωρίσαμε εκείνη τη βραδιά. Γύρω στα σαρανταπέντε, στρομπουλή, αρκετά νόστιμη, καλοντυμένη και με κάποια φινέτσα, δικαιολογούσε κάπως την απιστία του Χρήστου. Τουλάχιστο δεν της ρίχτηκε για τα λεφτά της.  Μια άχαρη, ξερακιανή γυναίκα ήταν στα μέσα και στα έξω, βοηθώντας τη Μαρία και την κόρη της να ετοιμάσουν το τραπέζι. Με έκπληξη πληροφορήθηκα πως ήταν η  γυναίκα του Αρίστου.

Όταν κάτσαμε να φάμε, η Μαργαρίτα κι εγώ στο κέντρο, ως τιμώμενα πρόσωπα, η κυρία  Έρση φρόντισε να καταλάβει τη θέση δίπλα μου και εν συνεχεία, όταν έσπασε ο πάγος άρχισε να με ρωτάει για τον Χρήστο. Φαίνεται πως πληροφορήθηκε από τον Αρίστο ή τον παπά για την παλιά μας φιλία και ήθελε να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες από τη ζωή του αγαπημένου της, τον οποίον αποκαλούσε Χρηστάκη και τα χείλια της στάζανε μέλι αναφέροντας το όνομά του. Πραγματικά η καημένη την είχε δαγκώσει γερά τη λαμαρίνα. Της μίλησα κυρίως για τα γυμνασιακά μας χρόνια και την επιβολή που είχε στην παρέα μας αλλά εκεί σταμάτησα. Δεν ήξερα τι καπνό φουμάρει από πολιτικής πλευράς και δεν ήθελα να μιλήσω για τον εμφύλιο, την έξοδο του Χρήστου στο βουνό και την προσφυγιά του. Τελικά όμως από την κουβέντα  που έκανα, όχι μόνο μαζί της αλλά και με τους υπόλοιπους ομοτράπεζους, εξακρίβωσα πως βρισκόμασταν σε περιβάλλον ενεργών και δραστήριων πασόκων. Αποδείχτηκε δε πως ήταν ενήμερη για τη θητεία του Χρήστου στο Δημοκρατικό Στρατό και τις σπουδές του στην ΕΣΣΔ.

“Είσαστε κι εσείς φιλόλογος, όπως ο Χρηστάκης;”

“Απλός και σκέτος, ενώ εκείνος έχει πάρει διδακτορικό και μάλιστα στην αραβική φιλολογία”.

“Τώρα όμως το έχει ρίξει στις επιχειρήσεις. Θα τον προτιμούσα συνεργάτη της Εγκυκλοπαίδειας. Είναι άλλο το επίπεδο”

“Και άλλο το επίπεδο των απολαβών όμως κι αυτό όσο να είναι μετράει”

“Ο Αρίστος μου είπε πως πήγε στη Ρωσία για να ρυθμίσει κάτι εκκρεμότητες…”

Καθώς εγώ έμεινα σιωπηλός, αυτή συνέχισε

“Τι τα θέλετε, οι ξένες έχουν άλλο ταμπεραμέντο από μας. Φυσικό ήταν να μην πάει καλά ο γάμος του”

“Ώπα! Σκέφτηκα. Τι μπούρδες της πούλησε ο Αρίστος για να την παρηγορήσει”

“Δε σκέφτομαι το Χρήστο  και τη γυναίκα του. Μεγάλοι άνθρωποι είναι, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Την κοπελίτσα συλλογίζομαι, την άφησε τριώ χρονώ. Τώρα θα είναι γυναίκα της παντρειάς”

Αυτό μού ΄ρθε πολύ απότομα και, καθώς εκείνη τη στιγμή έπινα το κρασί μου, στραβοκατάπια και κόντεψα να πνιγώ. Τα είχα μπερδέψει τελείως. Φαίνεται πως είχα ύφος κατάπληκτο, γιατί το παρατήρησε

“Μα καλά δε σας είπε για τη γυναίκα του και την κόρη του;”

“Κάτι μου είπε αλλά χωρίς λεπτομέρειες”, τα  μάσησα

“Φυσικό είναι. Εδώ που τα λέμε και παρά την εκτίμηση που του έχω, πιστεύω πως έκανε κάτι που δεν τον τιμά. Παντρεύτηκε μια ντόπια, Ρωσίδα δηλαδή και κάνανε μια κόρη. Και τους παράτησε στην Τασκένδη κι έφυγε. Γι’ αυτό λέω πως θα πρέπει να φταίει και εκείνη”.

Μέγας είσαι Χρήστο και θαυμαστά τα έργα σου! σκέφτηκα και ξαφνικά ένοιωσα πολύ άβολα. Όχι πως παριστάνω τον ηθικολόγο, ούτε συμμερίζομαι τη χριστιανική υποκριτική στάση, που εντοπίζει όλες τις αμαρτίες στη σάρκα αλλά, διάβολε,  δε μού΄χει τύχει ως τώρα να ανακατευτώ σε τέτοιες χατζημπερδεμένες ιστορίες. Όλοι οι άνθρωποι που ξέρω έχουν βέβαια  και ελαττώματα και αδυναμίες, όπως έχω άλλωστε κι εγώ, αλλά δεν τα έχουν μπλέξει έτσι τα πράγματα. Έβλεπα και τον Αρίστο, που μιλούσε με το Ανθρωπάκι σα να ήτανε πρώτοι φίλοι και τη Μαρία, που συμπεριφερόταν  στη γυναίκα του εραστή της σα να ήταν η μεγαλύτερη αδερφή της και ένοιωθα κάποιο στυφό αίσθημα πολύ ενοχλητικό, γιατί κι οι δύο είναι κατά τα λοιπά συμπαθέστατοι άνθρωποι.

Για να μου περάσει καταπιάστηκα να μελετώ τη συμπεριφορά τους προσπαθώντας να ψυχολογήσω τον καθένα χωριστά. Το Ανθρωπάκι και η γυναίκα του Αρίστου ξέρανε άραγες τις ιδιαίτερες σχέσεις των ταιριών τους; Και αν ναι πώς τις ανέχονταν. Αν όχι πώς τα κατάφερναν και τις κράταγαν μυστικές; Το Μενίδι είναι όσο να πεις μικρό μέρος. και αυτοί διατηρούν στενές οικογενειακές σχέσεις. Πώς και δεν ακούστηκε τίποτα;

Στο τέλος βαρέθηκα να καταγίνομαι με ξένες έγνοιες και τα παράτησα. Έχασα όμως το κέφι μου, πράγμα που, φυσικά, το πήρε είδηση η Μαργαρίτα. Έτσι όταν ξαφνικά αποφάσισα να την πάρω και να φύγουμε από κει μέσα δεν αντέδρασε. Βρήκα μια δικαιολογία και παρά τις διαμαρτυρίες των οικοδεσποτών, τους χαιρετήσαμε και φύγαμε.

“Τι έπαθες ξαφνικά;” ρώτησε η Μαργαρίτα σαν έκατσε δίπλα μου

Οδήγησα λίγην ώρα χωρίς να μιλάω. Όταν μπήκαμε στη λεωφόρο Κηφισού της είπα. Η αντίδρασή της με παραξένεψε. Έβαλε τα γέλια

“Εσύ κατά βάθος έχεις μείνει ο επονίτης της εφηβείας σου. Δε μπορείς να φανταστείς πως οι άνθρωποι άλλαξαν από τότε. Δε θέλω να σου κάνω την έξυπνη, αλλά, πρώτον, από τότε που ενήργησα να διοριστεί το κορίτσι στον Οργανισμό ήξερα τις ιδιόμορφες σχέσεις των δύο αντρόγυνων και, δεύτερον, από τότε που πρωτοείδα τον Χρήστο, από την πρώτη μέρα που τον έφερες σπίτι, υποπτεύθηκα τι κουμάσι είναι”

“Μη μου πεις τώρα πως πήρες είδηση για τα τσιλιμπουρδίσματα του γιατί θα βάλω τις φωνές”

“Δε λέω τέτοιο πράμα, αλλά φαίνεται πως εμείς οι γυναίκες αντιλαμβανόμαστε πολλά, που οι άντρες δεν τα παίρνετε χαμπάρι με την πρώτη. Να πούμε, ο Χρήστος κοιτάει”.

“Ε και λοιπόν κι εγώ κοιτάω”

“Δεν κατάλαβες. Δεν κοιτάει σαν και σένα και τους φίλους σου. Κοιτάει τις γυναίκες σα να τις γδύνει. Ύστερα, στην εκδρομή μας στις Σπέτσες κατάλαβα πως η Ρούλα δεν ήταν ευχαριστημένη μαζί του”

“Τι να έγινε αυτή η ταλαίπωρη. Την πήρε μαζί του στη Μόσχα;”

“Πώς τα κατάφερε όμως και στο γλέντι που μας έκανε δεν κουβαλήθηκε αυτή η κυρία Έρση, που σχετίζεται στενά με όλους τους άλλους αλλά, όπως φαίνεται, αγνοεί την ύπαρξη καν της Ρούλας και του γιου της;”

“Φαίνεται πως τα καταστρώσανε από κοινού με τον Αρίστο, γιατί ούτε η γυναικα τoυ ούτε ο άντρας της Μαρίας ήρθανε”

“Μπερδεμένα πράγματα. Πώς τα καταφέρνουνε;”

“Πάντως αν συμφωνείς, οι σχέσεις μας με τους Αχαρνείς ήταν ως εδώ. Δε θέλω να τις συνεχίσω, μόλο που δε σου κρύβω πως ο παπά Ισίδωρος μ’ αρέσει. Έχει κάτι το γνήσιο απάνω του”.

 

Advertisements

103 Σχόλια to “Τα έπη των Αριμασπών – 23 (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. spiral architect said

    Εποχή περεστρόικας και «κοινών ελληνοσοβιετικών εταιρειών». Ο παράδεισος του λαμόγιου.

    Καλημέρα.

  2. Γιάννης Ιατρού said

    Το σημερινό με τα τσαλιμπουρδίσαματα … έχει ψωμί. Οψόμεθα 🙂

  3. atheofobos said

    Εντάξει είμαι μονογαμικός τύπος, αλλά όχι να το θεωρώ και μειονέκτημα. Αγαπάω βέβαια την Μαργαρίτα και δε θα ήθελα ποτέ να την πληγώσω αλλά κυρίως είμαι κατά βάθος άνθρωπος δειλός και συνεσταλμένος. Ποτέ μου δε θα έπαιρνα την πρωτοβουλία να ριχτώ σε άλλη γυναίκα. Τώρα αν εκείνη μου ριχνόταν δεν ξέρω τι θα έκανα. Πάντως ως τα τώρα δε μου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο και, δοθείσης της ηλικίας μου, μάλλον δε θα μου συμβεί και στο μέλλον. Άσε που για να κάνεις τον Δον Ζουάν πρέπει να σου περισσεύουν καιρός και λεφτά. Χώρια, τέλος, που είμαι ανίκανος να λέω πειστικά ψέματα. Η Μαργαρίτα θα με καταλάβαινε αμέσως.

    “Δε λέω τέτοιο πράμα, αλλά φαίνεται πως εμείς οι γυναίκες αντιλαμβανόμαστε πολλά, που οι άντρες δεν τα παίρνετε χαμπάρι με την πρώτη. Να πούμε, ο Χρήστος κοιτάει”.

    Καταπληκτική περιγραφή μονογαμικού άνδρα αλλά και γυναικείας διορατικότητας!

  4. ωχ, από τα αρχαιολογικά το γυρίσαμε στα αισθηματικά ; προσδοκώ ταχείαν επάνοδον εις την ευθείαν οδόν…

  5. Λεύκιππος said

    Το όνομά του, πολυσύλλαβο με κρητική κατάληξη, δε μου θύμιζε τίποτα…..

    Μα πως; Το επαναλαμβάνει ΄τόσες φορές στη συνέχεια. Ανθρωπάκης

  6. # 3

    Η…διορατικότητα δεν εξαρτάται από το φύλο αλλά από την επιθυμία για το έτερον φύλο, κοινώς όποιος παρατηρεί με όρεξη πολλά πράγματα βλέπει. Για περισσότερες πληροφορίες ξέρετε νομίζω που θα απαυθυνθείτε εντός ιστολογίου…

  7. “Τά ΄χεις διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία;” μού ΄πε με θαυμασμό.
    ——————————————————
    Κάπου έγραφε ο Έκο τρεις τρόπους για να απαλλαγείς από αυτή την ενοχλητική κατά τη γνώμη του ερώτηση: α) «-Φυσικά». β) «-Πολύ περισσότερα, κύριε, πολύ περισσότερα». γ) «-Αυτά; αυτά είναι που πρέπει να διαβάσω μέχρι το τέλος του μήνα».

  8. Triant said

    Καλημέρα.

    Οικογένεια ‘φιλιόμαστε’, που λέγαμε παλιότερα.

  9. Γς said

    6:

    >ξέρετε νομίζω που θα απαυθυνθείτε εντός ιστολογίου…

    θα σε βάλω στο πρωτόκολλο

  10. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    7 Η τελευταία απάντηση μ’ αρέσει!

  11. Γς said

    10:

    Και να’ ναι λέει εκείνες οι χάρτινες απομιμήσεις τόμων που βάζου με το μέτρο στις βιβλιοθήκες στις εκθέσεις επίπλων.

    Η εκείνες οι ταπετσαρίες ραφιών με βιβλία. Οπως στους τοίχους του εστιατορίου του ΙΚΕΑ στο Αεροδρόμιο, για όποιον τις έχει προσέξει

  12. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    “Τά ΄χεις διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία;”
    Aπ’τον Έκο πάντως ,θα περίμενα την απάντηση:» Όχι, τα έχω γράψει όμως». 🙂

  13. Alexis said

    #2: Τι εννοείς δάσκαλε; 🙂

    Ωραίος ο παπάς! Μπουκάλι με ουίσκι στο ντουλάπι του γραφείου του στην εκκλησία! Άξιος!!!

    Αυτός ο παρατατικός «εξηρτάτο» με τελείωσε! 😆

  14. Alexis said

    Επειδή δεν θυμάμαι καλά τα προηγούμενα, το λαμόγιο ο Χρήστος είχε εμφανιστεί ως παντρεμένος με γιό και τώρα ο Νίκος (ο αφηγητής) ανακαλύπτει πως ήταν ξαναπαντρεμένος με Ρωσίδα και είχε κόρη;
    Ή μήπως ο γάμος με τη Ρωσίδα ήταν παραμύθι του Χρήστου προς την Έρση;
    Εκτός πια κι αν ήταν και οι δύο γάμοι μούφα…

    Πολύ μπερδεμένα πράγματα…

  15. Γς said

    >Ωραίος ο παπάς! Μπουκάλι με ουίσκι στο ντουλάπι του γραφείου του στην εκκλησία! Άξιος!!!

    Και με πάει κάποτε η θεούσα μακαρίτισσα για εξομολόγηση.

    Και μόλις μπήκα στο σεπαρέ του ιερέως με ΄κοψε αμέσως τι σόι πράγμα ήμουν.

    Και θα είπε ότι πως να κάνω παιχνίδι μ αυτό το ακάθαρμα. [πουτανιά στην πουτάνα; που λένε].

    Ετσι το γύρισε αμέσως, στη ψύχρα, στις … πουτάνες.

    Κι άρχισε να μου λέει τα διάφορα γύρω από το προσφιλές μας πεδίο.

    Και κάποτε τελείωσε η συνεδρία και κάνω να φύγω.

    -Που πας; Βάζει το πετραχήλι και «Σκήψε ευλογημένε».

    Κι αρχίζει τις ευχές και τα τέτοια στεντορείως πίσω απ την πόρτα. Για ν ακούει κι η δικιά μου και να φχαριστιέται…

  16. Avonidas said

    Καλημέρα. Ευτυχισμένη μέρα του π!

  17. sarant said

    16 Την είχαμε τιμήσει στο ιστολόγιο πέρσι:
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/03/14/pi/

  18. Alexis said

    #16: Α, κατάλαβα, είναι μέρα που τρώνε πίτσες σήμερα! 😆

  19. Ριβαλντίνιο said

    ΠΑΣΟΚοι που απατάνε ερωτικά ο ένας τον άλλον. 👿 Μάλιστα ! 😡 Παρομοίως θα φέρονταν και απέναντι στο κράτος. Και ύστερα αναρωτιόμαστε πως φτάσαμε ως εδώ… 😦

  20. Alexis said

    #19: Το καλό παράδειγμα το είχε δώσει ο αρχηγός…

  21. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    «Αφανείς συνεταίροι ήταν ο παπάς, ένας αρχιφύλακας που υπηρετούσε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής…»
    To δράμα μιας χώρας, απ’την αρχαιότητα ακόμα… 😦

  22. Alexis said

    #19, (συνέχεια) : …αλλά αυτό μόνο σου έκανε εντύπωση;
    Το βόλεμα της κοπέλας στο δημόσιο δεν σε παραξένεψε;

    Έμαθε από ποιόν εξηρτάτο ο διορισμός, ενημερώσαμε σχετικά τον Αρίστο και σε τρεις βδομάδες το κορίτσι προσλαμβανόταν ως έκτακτη στον Οργανισμό.

    Κάτι μου λέει πως αυτή η «έκτακτη» δουλεύει ακόμα στον «Οργανισμό». Εκτός αν έχει πάρει πρόωρη σύνταξη ως μητέρα με ανήλικο… 😆

  23. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    16. Eγώ, φυσικό γατάκι 🙂 ,ξέρω ΟΛΑ τα ψηφία του π. Απλώς με μπερδεύει λίγο η σωστή σειρά…οπότε χρησιμοποιώ αυτό που θυμάμαι και είναι το βασικό, δηλαδή το πρώτο το 4. 😆

  24. Avonidas said

    Eγώ, φυσικό γατάκι ,ξέρω ΟΛΑ τα ψηφία του π.

    Στο δεκαδικό ή στο δυαδικό?

  25. Ριβαλντίνιο said

    @ 22 Alexis

    Όλα αυτά μου έκαναν εντύπωση. Αλλά παρατήρησα πως πρώτα ξεκινάει η προσωπική ηθική κατάπτωση. Όταν φέρεσαι έτσι στον/στην σύζυγό σου, πόσο χειρότερα θα φερθείς στον συμπολίτη σου ; Και μετά φταίνε οι πολιτικοί, το «κράτος», η «Βουλή» και γενικά οι άλλοι. Βρε φτιάξε πρώτα τον εαυτό σου και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις, έπειτα κέρδισε το δικαίωμα να λέγεσαι «πολίτης» και μετά κοίτα τα σφάλματα των άλλων.

    Υ.Γ. Θυμάμαι μία γελοιογραφία στο ΒΑΒΕΛ που έδειχνε έναν «νοικοκυραίο» να έχει αράξει στην μπρεζέρα του, να τρώει ένα τεράστιο σάντουιτς με την μουστάρδα και την κέτσαπ να τρέχουν στο αμάνικο μπλουζάκι του , να βλέπει ειδήσεις στην τηλεόραση και να έχει αφήσει την γυναίκα του να κάνει όλες τις δουλειές ! Και να αναρωτιέται με αγανάχτηση : «Πού είναι το κράτος ;» . Και η γυναίκα του του απάντησε : «Έχει γίνει κώλος και κάθεσαι απάνω του !»

  26. sarant said

    Δεν θυμάμαι αν έχω ξαναδεί τον τύπο «η κέτσαπ»

  27. Triant said

    26:
    Καθένας με τον πόνο του 🙂

  28. Triant said

    Πολύ ωραίο και ενδιαφέρον: http://www.efsyn.gr/arthro/espresakia-kai-frentoi

  29. Alexis said

    #26: Περίεργο… Εγώ νόμιζα πως μόνο έτσι λέγεται. Γκούγκλισε και θα δεις…

  30. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο και το σημερινό, με πολλή δράση, τσιγάρα, ποτά, γυναίκες, διαπλοκή,… τι να περιμένει κανείς από έναν πρώην συμμορίτη!!! 🙂

    και κάτι ακόμη:

    «… από ανέκαθεν» , το από χρειάζεται;

  31. ΓιώργοςΜ said

    26 Κι εγώ ουδέτερο το ήξερα, μέχρι που γνώρισα τη γυναίκα μου (τα παιδιά μου φαντάζομαι θα διαλέξουν ή θα μπερδεύονται 🙂 ).
    Υποθέτω πως νοείται»η (σάλτσα) κέτσαπ».

  32. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Εγώ λέω «το κέτσαπ» αλλά μιλάς σοβαρά Νικοκύρη ότι δεν έχεις ξανακούσει τη θηλυκή εκδοχή, η κέτσαπ;; Εκπλήσσομαι τα μάλα! Η μισή Ελλάδα πρέπει να λέει η κέτσαπ. 🙂

  33. Corto said

    Νομίζω πως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πραγματολογικά στοιχεία του σημερινού αποσπάσματος είναι τα σχετικά με την ραδιοχρονολόγηση των χειρογράφων. Ήταν άραγε χαρτιά ή πάπυροι; Στο 12ο μέρος γίνεται λόγος για Άγγλο παπυρολόγο:

    «Άλλο ένα φύλλο πήρε μαζί του ο παπυρολόγος, φεύγοντας για την Αγγλία, για να εξετάσει με τις σύγχρονες αρχαιομετρικές μεθόδους την ηλικία του χαρτιού. Κατά τον Χρήστο τα χειρόγραφα ήταν του 12ου αιώνα»
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/10/11/arimaspi-12/

    Ωστόσο από τον Δημόκριτο τα χειρόγραφα χρονολογήθηκαν περίπου 450 ετών, άρα χρονολογήθηκαν από τα μισά του 16ου αιώνα.
    «Τα χαρτιά δεν ήταν οκτακοσίων αλλά ούτε και ογδόντα χρόνων, κάπου στη μέση υπολόγισαν την ηλικία τους.»
    Φαίνεται λοιπόν ότι μάλλον σε χαρτί ήταν γραμμένα τα υποτιθέμενα χειρόγραφα, διότι η χρήση του παπύρου είχε σχεδόν εκλείψει (όχι απόλυτα*) ήδη από τον 11ο αιώνα:

    «The latest certain dates for the use of papyrus are 1057 for a papal decree (typically conservative, all papal bulls were on papyrus until 1022), under Pope Victor II,[8] and 1087 for an Arabic document.»
    https://en.wikipedia.org/wiki/Papyrus

    Εν πάση περιπτώσει ραδιοχρονολόγηση μπορεί να εφαρμοστεί εξίσου στον πάπυρο, στην περγαμηνή και στο χαρτί.
    ————————————–
    *Στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας σώζονται πάπυροι του 16ου αιώνα, αλλά κατά την Αναγέννηση οπωσδήποτε κυριαρχούσε το χαρτί.

  34. ΚΩΣΤΑΣ said

    33 Corto

    πού το βρήκες το 450;

  35. Alexis said

    #31: Η Βίκι το έχει ουδέτερο «το κέτσαπ» αλλά στη γκουγκλοαναζήτηση κυριαρχεί συντριπτικά το θηλυκό.
    Μπορεί να επικράτησε το θηλυκό και λόγω έλξης από τη μουστάρδα: «η μουστάρδα και η κέτσαπ»

  36. Corto said

    34 (ΚΩΣΤΑΣ):
    Από την έκφραση «κάπου στη μέση», μεταξύ 800 και 80 ετών. Έστω 440 ετών.

  37. ΚΩΣΤΑΣ said

    36 Corto
    Μάλλον έχεις δίκιο, εγώ το εξέλαβα «.. ούτε 80, κάπου στη μέση», ως 40 περίπου ετών η ηλικία των χειρογράφων, συγνώμη!

  38. Corto said

    37:
    Φαντάζομαι ότι αν τα χειρόγραφα αποδεικνύονταν τόσο πρόσφατα, ο Βελής δεν θα αποφάσιζε να τα εκδώσει. Βέβαια δεν γνωρίζουμε ακόμα, αν πρόκειται για παλίμψηστο, αν είναι δηλαδή καμιά ματσαράγκα του Χρήστου! Κάτι τέτοιο βέβαια υποθέτω ότι μπορεί να γίνει μόνο σε περγαμηνή ή πάπυρο, όχι σε χαρτί.

  39. Alexis said

    #33: Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω καθόλου αυτό που λες, που είναι οπωσδήποτε σημαντικό, εγώ νομίζω ότι το σημερινό απόσπασμα είναι, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα, μία «ακτινογραφία» της Ελλάδας της δεκαετίας του ’80, όπως σωστά επισημάνθηκε ήδη και από προηγούμενους σχολιαστές.
    Μίζες, αδιαφανείς δοσοληψίες με τις χώρες του «υπαρκτού» ακόμα, αλλά παρηκμασμένου ήδη σοσιαλισμού, τακτοποίηση στο δημόσιο μ’ ένα τηλεφώνημα, γενική ευφορία και ανεμελιά, κρατικοί υπάλληλοι να κάνουν συνεταιριλίκια με λαμόγια, το χρήμα να ρέει άφθονο και (κυρίως) μαύρο, κλπ. κλπ.

  40. Corto said

    39:
    Μα συμφωνώ απόλυτα. Η κύρια πτυχή του αποσπάσματος είναι σαφώς κοινωνιολογική, ή όπως εύστοχα το γράφεις μία «ακτινογραφία» της Ελλάδας του ’80. Απλά είπα να καταθέσω κάποιες παρατηρήσεις ας πούμε τεχνικού – επιστημονικού χαρακτήρα.

  41. cronopiusa said

  42. Ριβαλντίνιο said

    @ Corto

    Τα βγάλανε τόσο λίγων ετών γιατί χρησιμοποίησαν ραδιοχρονολόγηση. Αν χρησιμοποιούσαν άλλη μέθοδο χρονολόγησης π.χ. την αντιστροφή των πόλων της Γής, θα τα είχαν βγάλει τα χαρτιά εκατομμυρίων ετών και θα δικαιωνόταν και ο κος Μιχαήλ Παπαδόπουλος ! 🙂

  43. Πέπε said

    @28:
    Ναι, αξίζει τον κόπο. Αν και είναι λίγο αφοριστικό (ενώ αυτό ακριβώς στηλιτεύει).

  44. cronopiusa said

  45. Γς said

    35:

    >Μπορεί να επικράτησε το θηλυκό και λόγω έλξης από τη μουστάρδα

    και πως ξαφνίστηκαν τα λογοπαίγνια-ανέκδοτα τύπου πουστάρδας [Τι είναι γκέι και καίει;] κι έτσι;

    Κάποτε γινόταν ο χαμός από δαύτα.

  46. nikiplos said

    Πολλά χρόνια πριν, αρχές 90ς στην Πάτρα στα κλασσικά σαντουϊτσάδικα της πόλης [και από τα καλύτερα στην Ελλάδα κατά τη γνώμη μου, εκεί το έχουν αναγάγει σε πραγματική επιστήμη], ο ιδιοκτήτης με ρώτησε τι να βάλει μέσα. Του έδειξα δυό τρία υλικά και στάθηκε στο τελευταίο:

    -«και λοκάνικο?» (με ο καθαρό).

    και συνέχισε:

    «Στις πατάτες να βάλω Κέτσα?»
    έτσι το έλεγε σε θηλυκό τύπο και κέτσα, όχι κέτσαπ…

  47. Corto said

    42 (Ριβαλντίνιο):

    Η οποία αντιστροφή των (μαγνητικών) πόλων της Γης είναι πραγματικό φυσικό φαινόμενο και δεν ξέρω πώς πέρασε στα χέρια των ουφολόγων, που το επικαλούνται συνεχώς…

  48. nikiplos said

    @45, Γουσού, η έξαρση αυτών των ανέκδοτων ήταν την εποχή που μεσουρανούσε το 3 2 1 του Αντένα με την Άννα Μαρία Λογοθέτη…

    η οποία σε περιοδικό την τρίτη σεζόν είχε δηλώσει παρθένα…
    (παρθένα και στον Αντένα μόνο από τους ακουστικούς πόρους θα μπορούσε να υπάρξει, αλλά τέλος πάντων… )

  49. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    28 Το βρίσκω εύστοχο και συμφωνώ με τον συντάκτη

    30 Δεν χρειάζεται εκτός αν βρίσκεις ότι πάει καλύτερα στο μέτρο

    35 Και το ΛΚΝ ουδέτερο το έχει, ενώ διπλό ο Μπαμπινιώτης. Εγώ βγάζω 18800 θηλυκά και 8000 ουδέτερα. Υπερέχει, αλλά όχι και συντριπτικά.

  50. nikiplos said

    @43, @28
    Εμένα μου φάνηκε ενδιαφέρον το άρθρο :). Ο γραφιάς, ήθελε σώνει και καλά να μας επιδείξει τη στοχοπροσήλωσή του στα ταξικά και μη ζητήματα… Μου έδωσε την εντύπωση ολίγον … Καρανίκα. Στην κρίση του, την οποία κρίνω βιαστική και οφειλομένη στην προρηθείσα στοχοπροσήλωσή του, βγάζει βιαστικά συμπεράσματα, αγνοώντας σημαντικά τη σχέση της ενδοομάδας με την εξοομάδα κοκ. Φυσικά το προφανές που δεν τολμάει να αναδείξει στη συζήτηση, είναι ότι η παραγγέλουσα δεν ήτο καλλίπυγος, διότι αν ήταν, ουδόλως θα γελούσε η αντροπαρέα με τα εσπρεσσάκια…

    Το αστείο είναι ότι κάποτε είχα βρεθεί σε παρέα που δεν πηρε χαμπάρι την προφανή ειρωνία μου σε αναφορές όπως: Κιφησά, Ζεστασά, φραπέδες, φραπουτσίνους, ο Ράμπος (του πρώτου αίματος) κοκ… έπαιρναν σοβαρότατα ως ιδιόλεκτη την εκφορά αυτών των λέξεων έτσι…

  51. Γς said

    48:

    Τι να σου πω;

    Δεν την ξέρω, ούτε κατ όνομα.
    Και φυσικά δεν την έχω συναντήσει ποτέ.

    Αρα,

    μπορεί και νά’ ναι παρθένα.

  52. nikiplos said

    Σχετικά με τις νύξεις που ειπώθηκαν για τη συζυγική πίστη, την απιστία κοκ. Υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι εμού να σχολιάσουν αυτό.
    Εγώ συμφωνώ, λίγο πολύ με το συγγραφέα:

    1. Θέλει αρκετό χρήμα (που δεν έχω περισσευούμενο)
    2. Θέλει στοχοπροσήλωση (για την οποία δεν διαθέτω τόσο πολύ χρόνο)
    3. Θα με καταλάβαινε η όποια συμβία αμέσως.

    Κάποτε μια κερατού (από το σύζυγό της), μου είχε εκμυστηρευτεί ότι οι άντρες ως γνήσια κοκόρια, το φωνάζουμε γύρω μας όταν μας κάτσει τίποτε τέτοιο, της ήταν δηλαδή πολύ εύκολο να μας καταλαβαίνει…
    Συμφωνώντας με το συγγραφέα επίσης, δεν ηθικολογώ, δεν λέω δηλαδή τι θα έκανα αν μου καθόταν κι εμένα κάποια…

  53. ΓιώργοςΜ said

    Περί χρονολόγησης: Χρονολόγηση μπορεί να γίνει σε οτιδήποτε πρεριέχει άνθρακα (μέσω του υποδιπλασιασμού του C14) ή σε κάποιο ψημένο κεραμικό, ή δόντι (μέσω θερμοφωταύγειας). Όμως υποθέτω πως υπάρχουν και άλλα μέσα, όπως η χημική σύσταση της μελάνης ή οι ίνες του χαρτιού κλπ που μπορούν να δώσουν αποτελέσματα, συγκριτικά.
    Υποθέτω πως ο συγγραφέας δε μπήκε σε τεχνικές λεπτομέρειες καθώς δραματουργικά δεν προσφέρουν τίποτε, κι έκανε πάσα στο Δημόκριτο (που έχει τμήμα αρχαιομετρίας) για να πάρει έναν αριθμό και να τον χρησιμοποιήσει στην εξέλιξη της ιστορίας.

    Όσο για τα παλίμψηστα, νομίζω πως μόνο περγαμηνή θα μπορούσε να επεξεργαστεί έτσι, καθώς ο πάπυρος είναι πολύ ευαίσθητος, αλλά ας επιληφθούν οι γνωρίζοντες.

  54. Corto said

    53:
    Πράγματι κατά κύριο λόγο παλίμψηστα νοούνται περγαμηνές, αλλά υπάρχουν και πάπυροι. Έτσι λέει εδώ τουλάχιστον:

    «Some papyrus palimpsests do survive, and Romans referred to this custom of washing papyrus»
    https://en.wikipedia.org/wiki/Palimpsest

  55. ΓιώργοςΜ said

    52 Όταν έκανα την πρακτική μου άσκηση, ο προϊστάμενος μου ζήτησε να πάρω τηλέφωνο κάπου, για να δικαιολογήσω μια συνάδελφο που είχε αργήσει να πάει σε κάποια υποχρέωση, υποδυόμενος τον αδελφό της. Με την πρώτη ερώτηση που μου έκαναν, τα μπουρδούκλωσα όπως-όπως και άλλαξα εκατό χρώματα.
    «Βρε», μου είπε ο προϊστάμενος, «μεθαύριο θα παντρευτείς, πώς θα τηλεφωνείς στη γυναίκα σου όταν θα είσαι με γκόμενα; Αμέσως θα σε πάρει χαμπάρι!»

    Ούτε τότε, ούτε μετά, μπορούσα να πω ψέμματα με πειστικό τρόπο. Αν το κατάφερα ποτέ, ήταν σίγουρα επειδή εκείνος που με άκουγε ήταν αδιάφορος. Μεγάλο ελάττωμα… 😛

  56. Γς said

    52:

    Ο ταξιτζής που μετέφερε κάποτε την κουμπάρα μου, [τότε που βλεπόταν]. Ο ταξιτζής που ηθικολογούσε ασύστολα.

    Σε όλη τη διαδρομή της έλεγε γι αυτά τα παλιοθήλυκά που του την πέφτουν καθημερινά.

    Αλλά αυτός βράχος! Πιστός στο στεφάνι του και άλλα τέτοια ηθικοπλαστικά..

    Και ξαφνικά κόντεψαν να σκοτωθούνε όταν του έφυγε το τιμόνι απ το χέρι.

    -Μάνα μου!

    Μόλις του είχε πει:

    -Ξέρεις κάνα καλό ξενοδοχείο να πάμε;

    Μα πως καταλαβαίνουν αυτές οι γυναίκες;

  57. Πέπε said

    @49α, 50:

    Κατ’ αρχήν, συμφωνώ με το περί στοχοπροσήλωσης που οδηγεί σε βιαστικές κρίσεις.

    Ειδικότερα:

    Κατά τη γνώμη μου, η βιαστική κρίση είναι η εξίσωση της γλωσσικής παρέμβασης «εσπρέσο > εσπρεσάκι» με τη γλωσσική παρέμβαση «φρέντο > φρέντος». Δεν είναι καθόλου το ίδιο. Από τη μία, έχουμε έναν υποκορισμό, που εκφράζει αποχρώσεις που δεν είναι δυνατόν να εκφραστούν αλλιώς. Όπου λοιπόν το καλούν οι εκφραστικές ανάγκες (και στη γλώσσα μας αυτό είναι πολύ συχνό, όλη την ώρα βάζουμε υποκοριστικά), οποιαδήποτε λέξη υποκορίζεται, είτε είναι κλιτή είτε άκλιτη είτε ακρωνύμιο κλπ.. Η ακαλλίπυγος λαϊκιά κυρία σίγουρα το κάνει εξίσου συχνά με τον επιφανή.

    Από την άλλη, έχουμε την προσαρμογή μιας άκλιτης ξένης λέξης στο ελληνικό κλιτικό σύστημα. Αυτό δεν εκφράζει τίποτε που να μην είναι εξίσου δυνατόν να εκφραστεί με άλλους τρόπους, από τη στιγμή που γενικώς έχουμε άκλιτα ουσιαστικά και που όλοι μας, η κυρία όσο και ο επιφανής, ξέρουμε να τα χειριστούμε. Άρα εδώ δεν πρόκειται για μια ανάγκη που να είναι εξίσου αδήριτη για κάθε ομιλητή, έχουμε μια επιλογή που κάποιοι θα έκαναν και κάποιοι άλλοι όχι.

    Άρα, το σχόλιο του επιφανή (ουσιαστικό εδώ 🙂 ), αν το απογυμνώσουμε από τον συναισθηματισμό του -που φυσικά είναι ακριβώς όπως τον περιγράφει ο συντάκτης: υπεροψία- και κρατήσουμε μόνο την καθαρή πληροφορία, είναι: «Για δες, κάνει μια επιλογή διαφορετική από τη δική μου».

    Εν συμπεράσματι, συμφωνώ μέχρι ένα σημείο με το κείμενο, και ο λόγος που το θεωρώ ενδιαφέρον είναι όχι επειδή τα λέει ολόσωστα (δεν τα βρίσκω ολόσωστα) αλλά επειδή ξεκινάει ένα ενδιαφέρον θέμα, στο οποίο έχει κανείς πολλές πτυχές να ανακαλύψει.

  58. Πέπε said

    @54:
    > > Πράγματι κατά κύριο λόγο παλίμψηστα νοούνται περγαμηνές, αλλά υπάρχουν και πάπυροι.

    Η χειρότερη περίπτωση είναι η παλίμψηστη κασέτα. Ό,τι ξεγράφει δε γράφει.

  59. Γς said

    55:

    Α, ρε Γιώργο. Πρέπει να έχεις αέρα.

    Αλλά κι αυτές, γάτες!

    Ολα τα ξέρουν.

    Μόνο να κοιτάξουν το κοντέρ του αυτοκινήτου δεν ξέρουν. Να δουν αν ήμασταν στο καφενείο με το Γιώργο κι όχι 100 χιλιόμετρα πιο πέρα σε κάτι ψαροταβέρνες στην άλλη άκρη με το γκομενάκι.

    Και παίρνω μια μέρα [ακόμα νύχτα ήτανε] τηλέφωνο τον Θανάση:

    -Ρε αμα σε πάρει η Βούλα (η πρώτη μου μακαρίτισσα κυρά μου) ήμουνα όλη τη νύχτα εκεί. Γκέγκε;

    -Εγινε.

    Χαζοξενυχτάγαμε που και που με την κυρά μου στο σπίτι του στην Καλλιδρομίου και το φιλοσοφούσαμε με τη παρέα μας φοιτητές
    Κι ερχόταν ο νεαρός τότε Ξαρχάκος από πάνω:

    -Καντε λίγο ησυχία ρε παιδιά. Του μπερδεύαμε τις νότες στο πιάνο..

    Πάω λοιπόν σπίτι.

    -Ημουν στο Θανάση.

    -Και να ήσουν εκεί, με καμιά μικρή θα ήσουν.\

    -Α, όχι τέτοια! Ή παίρνεις τηλέφωνο τώρα να δεις ή μόκο!

    Τελικά πήρε. Αλλά μετά από κάποια βδομάδα.
    (αλλάζοντας τη φωνή της):

    -Γειά σας, είμαι η κοπελίτσα που ήμασταν το βράδυ της Τρίτης με το Γιάννη στο σπίτι σας.\

    Κι ο δικός μου, που δεν μάσησε::

    -Πρώτα πρώτα, το Γιάννη έχω να δω δύο μήνες!

    -ΟΚ, Θανάση. Αυτό ήθελα να μάθω!

    Γάτα ήταν η δικιά μου, θεός ‘σχωρέστην.

    Και να μην ξέρω σε ποιο μισό του ουρανού είναι κι αυτή.

  60. Corto said

    58:
    Σαν τις μαγνητοταινίες της ΕΡΤ που επανεγράφοντο και έτσι χάθηκαν οι παλιές εκπομπές…

  61. Γς said

    50:
    Να ήταν λέει οι μαγνητοταινίες [της ΕΡΤ] σαν τους πίνακες ζωγραφικής που μπορούμε να ξεσκεπάσουμε παλιές επικαλυμμένες ζωγραφιές

  62. spatholouro said

    #53
    «μόνο περγαμηνή θα μπορούσε να επεξεργαστεί έτσι»

    Μια που λεξιλογούμε, με όλη τη φιλική διάθεση μια διόρθωση: το «επεξεργάζομαι» είναι αποθετικό ρήμα ενεργητικής διάθεσης, άρα στην περίπτωσή μας η περγαμηνη δεν επεξεργάζεται κάτι, παρά η ίδια τυγχάνει επεξεργασίας (ή είναι αντικείμενο επεξεργασίας)

  63. ΓιώργοςΜ said

    62 Στέκομαι διορθωμένος. Πάλιωσα φαίνεται και δεν έχω το άγχος που είχα προ έτους περίπου, ώστε να ξανακοιτάω αυτά που γράφω.
    Συνεπώς, «να έχει επεξεργαστεί έτσι», ή «να έχει υποστεί τέτοια επεξεργασία».
    Δάσκαλε που δίδασκες…

  64. sarant said

    63 Όχι «να έχει επεξεργαστεί έτσι». «Να την έχει κάποιος επεξεργαστεί έτσι», στέκει. Ή αυτά που είπε το Σπαθό.

  65. Μαρία said

    63
    Δεν σου διόρθωσε το χρόνο του ρήματος το Σπαθόλουρο αλλά το οτι μετέτρεψες ένα ρήμα ενεργητικής διάθεσης σε παθητικό, σαν τις μετοχές οι οποίες διαπραγματεύονται 🙂 .

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κοινότοπη η ερώτηση ενώπιον σχετικά πλούσιας ιδιωτικής βιβλιοθήκης. «Τα ‘χεις διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία;». Την έχουμε υποστεί, υποθέτω, αρκετοί σχολιαστές, κάτοχοι πολλών βιβλίων. Η τίμια απάντηση είναι όχι, έτσι; Σ’ εμένα τουλάχιστον αυτό συμβαίνει. Έχουμε διαβάσει πολλά, κάποια άλλα τα αγοράσαμε αλλά παραμένουν αδιάβαστα, άλλα μισοδιαβασμένα, άλλα ξεφυλλισμένα περιμένουν τη σειρά τους. Και στο μεταξύ η βουλιμία μας προσθέτει κι άλλα κι άλλα. Οπότε, όχι, δεν τα ‘χουμε διαβάσει όλα. Άρα η ερώτηση δεν είναι και τόσο άτοπη.

  67. leonicos said

    Πολύ σπουδαίο αυτό το βιβλίο

    Καθυστερημένος, πυρέσσων χωρίς καταρροή. Ελπίζω να μη με χάσετε. Μόνο ο Γς το ελπίζει για να μην έχει ανταγωνιστή

    Και να μην ξέρω σε ποιο μισό του ουρανού είναι κι αυτή.

    Πολύ απλό! Ανέβα να δεις. Εκεί που θα είσαι εσύ, δεν θα είναι εκείνη. Κορόιδο είναι να κάτσει να την πιλατεύεις και μετά;

  68. ΓιώργοςΜ said

    63 κλπ Διόρθωσα το λάθος με άλλο λάθος. Μεζεδοπωλείο θ’ ανοίξω…
    Όμως το δεύτερο λάθος είναι αυτό που θεωρούσα σωστό. Άρα, έμαθα κάτι και σήμερα. Γηράσκω αεί κλπ.

  69. Μαρία said

    68
    Μικρό το κακό. Εδώ κάποιοι αριστεροί και κομμουνιστές αποκαλούν τα θύματα της εκμετάλλευσης εκμεταλλευόμενους.

  70. sarant said

    66 Προφανώς η απάντηση είναι Όχι, ιδίως αφού σε μια βιβλιοθήκη υπάρχουν και βιβλια που δεν διαβάζονται όπως τα άλλα -εννοω συγγράμματα αναφοράς. Που κι αν τα εξαιρέσεις αυτά, πάλι Όχι ειναι η απάντηση.

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αυτή η συνέχεια είναι συλλεκτική και πολυσυλλεκτική!
    Μια εποχή που όλοι κάτι μηχανεύονταν και η απατεωνιά κυκλοφορούσε και τρύπωνε ανάμεσα σ’ όλα τα στρώματα, τυλιγμένη πότε με ευπρέπεια, με κουστούμια, αυτοκίνητα και συνάφειες σινιέ και πότε με του εργολάβου,του μεσάζοντα και του διαπλεκόμενου ,του «έχω άκρες» το μπουφάν. Οι χαρακτήρες αδρά περιγραμμένοι και οι τόποι (Λιόσια,Ζεφύρι,Μενίδι) εύστοχα επιλεγμένοι για μας που ζούσαμε και τότε 🙂 .

  72. 23, … ξέρω ΟΛΑ τα ψηφία του π.
    Απλώς με μπερδεύει λίγο η σωστή σειρά …

    Μικρό το κακό! 😀

  73. spatholouro said

    68
    Τι σωστά που τραγουδούσαμε κάποτε:

    Λάθος έγινε μεγάλο
    πήγαινα για λάθος άλλο
    κι από το πολύ το λάθος
    έκανα το λάθος λάθος..

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    55. Γιώργο, (τάχα ότι απαντώ σ΄εσένα 🙂 ) , ένα μυστήριο πράμα ,δεν έχω ακόμη συναντήσει άνδρα, μικρό ή μεγάλο ,που να παραδέχεται πως ξέρει να λέει ψέματα 🙂 🙂 .

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    67.Λεώνικε, περαστικά! Ένα γιατρό θες 🙂

  76. 74 Καλά, βρε ΕΦΗ², ένα δικηγόρο δεν έχεις γνωρίσει; 😎

  77. Corto said

    61 (Γς):
    «να ξεσκεπάσουμε παλιές επικαλυμμένες ζωγραφιές»

    Ε τότε, θα μπορούσαμε να δούμε τον Ρωμανό Διογένη (πορφύρα και αίμα)!
    Αν και δεν είμαι σίγουρος ότι θα αντέχαμε παραπάνω από μερικά λεπτά…

  78. 77 Μέχρι και η ΝΑΣΑ έχει ξαναγράψει πάνω από τις πρωτότυπες μαγνητοταινίες της πρώτης προσελήνωσης.

  79. ΓιώργοςΜ said

    74 Έφη2, (σε όποιον κι αν απευθυνόσουν), απευθυνόμενοι σε γυναίκα, μάλλον δίκαιοι και άδικοι το ίδιο θα έλεγαν, και ίσως οι άδικοι θα είταν πιο πειστικοί (αν δεν ήταν, δε θα ήταν και άδικοι… 🙂 ).
    Άλλωστε, ένας ψεύτης που λέει «είμαι ψεύτης», είναι παράδοξο της Αριστοτέλειας λογικής, έτσι δεν είναι;

  80. ΓιώργοςΜ said

    (γιατί μπέρδεψα τον Αριστοτέλη δεν ξέρω. Παράδοξο πάντως)

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχεις απόλυτο δίκιο, Έφη. Αν οι άντρες δεν ξέρουν να λένε ψέματα, πώς γίνεται και οι περισσότεροι πολιτικοί παγκοσμίως και διαχρονικώς είναι άντρες. Μονότονοι και καθόλου ευφάνταστοι ψεύτες, όλο τα ίδια παραμύθια, αλλά πάντως ψεύτες.
    Όσο για το εκμεταλλευόμενοι με την έννοια των θυμάτων της εκμετάλλευσης, οι παλαιότεροι αριστεροί σαν τον Ραφαηλίδη του ‘διναν και καταλάβαινε. Τώρα δεν το πολυβλέπουμε.

  82. Corto said

    78:
    Μήπως τις ζήτησε πίσω το Hollywood;
    (κρυάδα)

  83. ΚΩΣΤΑΣ said

    71 ΕΦΗ – ΕΦΗ

    «Αυτή η συνέχεια είναι συλλεκτική και πολυσυλλεκτική!
    Μια εποχή που όλοι κάτι μηχανεύονταν και η απατεωνιά κυκλοφορούσε και τρύπωνε ανάμεσα σ’ όλα τα στρώματα…»

    Και όχι μόνο! Η πραγματική αναζήτηση της ιστορίας, οι συντηρητικοί και ελληνοβαρεμένοι (Βελής), οι πολιτικοί πρόσφυγες και η διαμόρφωση χαρακτήρων στις χώρες του πρώην υπαρκτού, ο εκμαυλισμός της κοινωνίας επί πασοκοκρατίας!

    Το προηγούμενο και το σημερινό τα βρίσκω καταπληκτικά, ελπίζω έτσι να είναι και η συνέχεια.

  84. nikiplos said

    Ο συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο που κατείχε μια από τις μεγαλύτερες προσωπικές βιβλιοθήκες (30.000 βιβλία!), χώριζε τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες:
    Εκείνους που αντιδρούσαν περίπου έτσι: Ω! Σενιόρε προφεσόρε ντοτόρε Έκο, τι μεγάλη βιβλιοθήκη που έχετε! Πόσα από όλα αυτά τα βιβλία έχετε διαβάσει?
    και τους υπόλοιπους μια πολύ μικρή μειοψηφία που καταλάβαιναν ακριβώς ότι μια προσωπική βιβλιοθήκη δεν είναι ένας μηχανισμός προώθησης του ΕΓΩ, αλλά ένα εργαλείο έρευνας! Τα διαβασμένα βιβλία είναι μακράν λιγότερο αξιοποιήσιμα από τα αδιάβαστα… Η βιβλιοθήκη θα έπρεπε να περιέχει όσο περισσότερα δεν γνωρίζεις γηράσκων…

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76. Τώρα που το λες, όχι 🙂 . Πάντως δεν ξέρω αν συγκαταλέγονται, από τον τύπο του επαγγέλματος, στους πιο άπιστους (περί αυτού λέμε,μη γλιστράς 🙂 ).

    79.Γενικά το έλεγα, ότι παλιά κονσέρβα το «δεν απατώ γιατί δεν ξέρω να λέω ψέματα και θα πιαστώ αμέσως.»

    Μόλις μου έστειλαν αυτό
    http://www.tilestwra.com/pelargos-taxidevi-kathe-chrono-chiliades-chiliometra-gia-na-di-ton-travmatismeno-erota-tis-zois-tou/

  86. Μαρία said

  87. Alexis said

    Περί ψεμάτων στη συζυγική απιστία…
    Μα δεν χρειάζεται να πεις πάντα ψέματα:

    Δυο φίλοι τα πίνουν σ’ ένα μπαρ και αντιλαμβάνονται ότι τους «καμακώνει» μια ξανθιά από απέναντι, η οποία όμως είναι λίγο αλλήθωρη. Την καλούν να κάτσει μαζί τους και με τα πολλά καταλαβαίνουν ότι το φλερτάρισμά της απευθύνεται στον έναν από τους δύο, οπότε ο άλλος αποφασίζει να αποσυρθεί διακριτικά.
    -Περίμενε, του λέει ο φίλος του, πληρώνω κι εγώ και φεύγουμε κι εμείς. Πρέπει όμως να τηλεφωνήσω στη γυναίκα μου να της πω ότι θ’ αργήσω.
    (Εν τω μεταξύ η ξανθιά έχει πάει στην τουαλέτα).
    -Κοίτα να δεις, του λέει ο άλλος, εμένα μη με μπλέκεις, ό,τι ψέμα και να πεις μην ανακατέψεις εμένα σαν δικαιολογία.
    -Μα δεν θα πω ψέματα, την αλήθεια θα πω…
    -Αποκλείεται, αυτό δεν γίνεται…
    -Κάτσε και θα δεις που γίνεται!
    Βγάζει το τηλέφωνο, καλεί τη γυναίκα του και…
    -Έλα αγάπη μου, μη με περιμένεις, εγώ θ’ αργήσω λίγο…ναι…ναι…άσε, μου ‘κατσε μια στραβή!

    Εντάξει, ανέκδοτο είναι, αλλά…

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα διάβασαν όλα αυτά τα βιβλία; 😊
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.athensvoice.gr/life/home/oi-idiotikes-vivliothikes-ton-diasimon&ved=0ahUKEwj1kamC3tbSAhVnCMAKHcidA6oQFggjMAM&usg=AFQjCNFHtiBTmyZWBHYUuL79G83XeyljOw&sig2=vUb8bx09wd5T54-4IPyaxA

  89. Υπάρχουν κάποια βιβλία που αν τύχει να τα διαβάσεις στην σωστή ηλικία και σου κάνουνε κλικ και τα ξαναδιαβάσεις ξανά και ξανά και κάθε φορά βρίσκεις και καινούργια πράγματα που σου είχαν διαφύγει (όπως π.χ. γίνεται με τα Λούκυ Λουκ και Αστερίξ) τότε σου περνάει η όρεξη για καινούργια βιβλία. Είναι σαν την ταινία «το Κεντρί», τι να λέει μετά οποιαδήποτε ταινία, βλέπεις 100 και χάνεις την ώρα σου μήπως κάποια από αυτές τις 100 σου δώσει κάτι που να μοιάζει με αυτά που σου έδωσε το κεντρί. Είναι το ίδιο σαν να βρεις την γυναίκα της ζωής σου, τι να λένε οι υπόλοιπες (λείπει κι ο Λάμπρος να υπερθεματίσει με την Παπέν). Είναι σαν να βλέπεις να βγαίνει ο ΠΑΟΚ στο γήπεδο… τι να λέει η Μπάρτσα και η Λίβερπουλ, τι σημασία έχει μετά από αυτήν την τελετουργία το αποτέλεσμα ;

    Σταματώ εδω γιατί σκέφτομαι την φάτσα μερικών που το διαβάζουν και βαστάω την κοιλιά μου από τα γέλια

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69.>>κάποιοι αριστεροί και κομμουνιστές αποκαλούν τα θύματα της εκμετάλλευσης εκμεταλλευόμενους.

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σ’ αυτό για το ξαναδιάβασμα των ίδιων αγαπημένων βιβλίων θα συμφωνήσω. Όντως, όσα βιβλία κι αν έχουμε στη βιβλιοθήκη, 20 ή 30 είναι τα αγαπημένα και απαραίτητα. Ίσως να λέω και πολλά.

  92. Pedis said

    # 7 – Δύτη,

    “Τά ΄χεις διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία;” μού ΄πε με θαυμασμό.
    ——————————————————
    Κάπου έγραφε ο Έκο τρεις τρόπους για να απαλλαγείς από αυτή την ενοχλητική κατά τη γνώμη του ερώτηση: α) «-Φυσικά». β) «-Πολύ περισσότερα, κύριε, πολύ περισσότερα». γ) «-Αυτά; αυτά είναι που πρέπει να διαβάσω μέχρι το τέλος του μήνα».

    εδώ, ετέρα εκδοχή (στην αρχή-αρχή):

  93. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, ωραία η συζήτηση περί βιβλιοθηκών και βιβλίων.

  94. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν (πρέπει να) λέμε ψέματα. Δεν πρέπει όμως παντού και πάντα να λέμε όλη την αλήθεια.
    Υπάρχει και η σιωπή.:)

  95. Παναγιώτης Κ. said

    Το Κεντρί αλλά και ο Νονός.!

  96. Αιμ said

    Η απάντηση είναι : όχι ολα αυτά αλλά πολύ περισσότερα.
    Δίνεις και τροφη για σκέψη έτσι όπως ακούγεται

  97. Παναγιώτης Κ. said

    @88. Ψηφίζω βιβλιοθήκη Τζέιμς Στιούαρτ.

  98. Πέπε said

    @96:
    Αφού έτσι κι αλλιώς η αλήθεια είναι «και πολλά ακόμη, αλλά αυτά εδώ όχι όλα»!

  99. Πέπε said

    Απρόσεχτα διάβαζα, κι έγραψα ακριβώς το ίδιο!

    (Νόμιζα «όχι απλώς όλα αυτά αλλά…»)

  100. Λεύκιππος said

    Αντε να τα κατοστήσουμε (τα σχόλια)….

  101. cronopiusa said

  102. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  103. Γς said

    Καλημέρα

    Ρίξε όμως και τοσημερινό [μπιπ]-μένο άρθρο. Δεν μπορώ να περιμένω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: