Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το σκουλήκι (διηγημα του Βασίλη Τσιαμπούση)

Posted by sarant στο 19 Μαρτίου, 2017


Την περασμένη Κυριακή είχαμε δει ένα διήγημα του μυκονιάτη συγγραφέα Παναγιώτη Κουσαθανά, ενώ πριν από έναν μήνα είχαμε παρουσιάσει ένα άλλο διήγημα του Δημήτρη Πετσετίδη από τη Σπάρτη. Συνεχίζω σήμερα στο ίδιο πνεύμα με έναν άλλο πεζογράφο που κατά κάποιο τρόπο είναι ταυτισμένος με μια πόλη, τον δραμινό Βασίλη Τσιαμπούση. Γεννημένος το 1953, έχει σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στο ΑΠΘ. Ζει και δουλεύει στη Δράμα.

Το διήγημα που θα παρουσιάσω σήμερα περιλαμβάνεται στην πρώτη του συλλογή, Η βέσπα και άλλα επαρχιακά διηγήματα, που κυκλοφόρησε το 1990. Από τη συλλογή αυτή έχω δημοσιεύσει το ομότιτλο διήγημα στον παλιό μου ιστότοπο.

Στο διήγημα που θα δούμε σήμερα η δράση δεν εκτυλίσσεται σε επαρχιακή πόλη αλλά στη Θεσσαλονίκη των φοιτητών, και όσοι σπούδασαν εκεί μπορεί να θυμηθούν δικά τους βιώματα. Πάντως, η Πρίγκιπος Νικολάου έχει μετονομαστεί σε Σβώλου («κι οι πρίγκιπές σου τώρα γίναν σβώλοι…» έγραψε κάποιος φίλος που σπούδασε εκεί στη δεκαετία του 80).

Από γλωσσική άποψη, δεν έχουμε πολλές ιδιωματικές λέξεις. Δυο φορές γίνεται λόγος για «οικοδομή», που όταν το λέμε εμείς οι χαμουτζήδες εννοούμε κτίριο που χτίζεται, αλλά στη Θεσσαλονίκη σημαίνει και την (τελειωμένη και κατοικούμενη) πολυκατοικία. Η χαρχάλα είναι μειωτικός χαρακτηρισμός για γυναίκα, πηδιόλα ας πούμε. Νόμιζα ότι είναι βορειοελλαδίτικος ιδιωματισμός αλλά βλέπω στο σλανγκρ ότι λέγεται και στην Κρήτη και αλλού και ότι έχει ποικίλες σημασίες. Τέλος πάντων.

Το κείμενο ήταν εξαρχής σε μονοτονικό οπότε έκανα ελάχιστες επεμβάσεις στην ορθογραφία και τη στίξη.

Το σκουλήκι

Μας συντάραξε η καρτούλα. Η μπορντούρα της σύνορο χρυσό, αυτός μέσα, εμείς απ’ έξω και το αγέρωχο της ηρεμίας μας κομμάτια. «Γεωλόγος του Πανεπιστημίου της Στουτγάρδης», έγραφε. «Θα περάσω αύριο στις ε­φτά. Σας πεθύμησα».

Παρτίδες μαζί του δεν πολυγουστάραμε, από πα­λιά τον είχαμε κατατάξει στους «κατώτερους». Στο γυ­μνάσιο για να περνάει τις τάξεις «έγλειφε» τους καθη­γητές κι όλοι τον κοροϊδεύαμε «Σαλιάρα». Είχαμε μια φιλόλογο, που της κουβαλούσε απ’ το χωριό του φρέσκα αυγά, με τ’ αζημίωτο βέβαια, αφού στα Νέα και τ’ Αρχαία πάντα προβιβαζόταν απ’ τον Ιούνιο. Ως και τον οδηγό του πούλμαν στη μεγάλη εκδρομή της τελευταίας τάξης κατάντησε να τον καλοπιάνει κι ενώ όλοι τη βγά­ζαμε στρωματσάδα στα σχολεία, όπου διανυκτερεύαμε, αυτός κοιμόταν μέσα στ’ αυτοκίνητο. Εκείνη τη χρονιά όμως, προς τέρψιν πολλών, έμεινε ανεξεταστέος σε πεντέξι μαθήματα κι από τότε τον ξεχάσαμε εντελώς.

«Ιδού ο Σαλιάρας έφτασε πτυχιούχος Γερμανίας», κορόιδεψε ο Πάρις κι άναψε τσιγάρο. Βγήκαμε στη βε­ράντα να πάρουμε αγέρα μα ένα μακρύ σκουλήκι κατατρυπούσε τη συνείδησή μας. Στον «τρίτο» οι αραπάδες πάλι είχαν πάρτι. Μια «βρώμα» γελούσε κι ακουγόταν σ’ όλη την οικοδομή. «Αυτοί μάλιστα, περνούν ωραία», συνέχισε τη μουρμούρα του. «Μέχρι και οι ξανθές τούς λιμπίζονται», συμπλήρωσα κι εγώ.

Εκείνο το βράδυ σηκώθηκα και κατούρησα τρεις φορές. Στο δωμάτιό του ο συγκάτοικός μου κοιμόταν σαν αναίστητος. Γενικώς ξεπερνάει τα τραντάγματα πιο εύκολα από μένα. Στον ύπνο πάντα ροχαλίζει. Έχει στη μύτη κρεατάκια και μια αδελφή γιατρέσσα που τον συντηρεί. Είναι αριστερός.

 

 

 

Οι παλιοί συμμαθητές μου, όποτε συναντιόμαστε, αισθάνονται την ανάγκη να με κολακέψουν. «Θυμάσαι, ρε, που τους κόλλαγες στον τοίχο; Όλοι οι καθηγητές σε τρέμανε…». Στα κοπλιμέντα τους για τα παλιά διαβά­ζω τον τωρινό ξεπεσμό μου. Έγινα 120 κιλά κι άφησα μούσι. Δυο χρόνια δε σταύρωσα φιλενάδα. Στο πανεπι­στήμιο είχα περάσει τρίτος.

«Αν ερχόσουν εκεί πάνω θα σ’ είχαν στα πούπουλα! Εγώ, να σκεφτείς, τέλειωσα με υποτροφία. Στην αρχή δούλευα λαντζέρης σ’ εστιατόριο αλλά δεν τα έβγαζα πέρα. Μετά πιάστηκα σ’ ένα γραφείο κηδειών και διά­βαζα όλη τη νύχτα. Ο καθηγητής μου…».

«Ασ’ τ’ αυτά, ρε! Από γκόμενες πώς τα πήγαινες;», τον ρωτάω. Γελάει. «Με τις πάνω από δώδεκα χρονώ μια χαρά, στις εξηντάρες όμως είχα μικροπροβλήματα!».

«Κρίμα κι έχω τη γιαγιά μου χαρμάνισσα», του κό­βει τη φόρα ο Πάρις.

«Πάμε σινεμά;», προσπαθώ ν’ αλλάξω τη συζήτη­ση. «Στον Ελλήσποντο παίζει τσόντα σπέσιαλ!».

«Κερνάω τα εισιτήρια… Επειδή γύρισα δηλαδή… Αλήθεια εσείς σε ποιο έτος είστε;»:

«Στο τελευταίο», λέω, κι ο δικός μου ξεραίνεται στα γέλια. «Εννοεί ότι φέτος θα τα παρατήσει…».

 

 

 

«Πόσα σου έστελνε κάθε μήνα ο γέρος σου;», τον ρωτάω τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα του σινεμά. «Μετά τον πρώτο χρόνο ούτε πφένικ. Δούλευα, έβαλα και κάτι ψιλά στην άκρη!»

Το μεσημέρι έφαγα φασόλια αλλά και η κακοθυμία πάντα μου φέρνει τυμπανισμό. Κάποιος από πίσω ε­κνευρίζεται, «Ποιο βόδι κλάνει;»

«Τί να κάνει ο άνθρωπος, έχει στενό δέρμα», απα­ντάει ο Πάρις. «Μόλις του σηκωθεί ανοίγει ο κώλος του». Παρόλο τον εκνευρισμό τα μάτια μου γέμισαν δά­κρυα απ’ τα γέλια.

 

 

 

 

Θέλαμε δε θέλαμε τον φορτωθήκαμε. Μέχρι να πά­ει φαντάρος δουλεύει σε μια εταιρία γεωτρήσεων και μένει μαζί μας. Πήρε το δωμάτιο του Πάρι και πληρώ­νει όλο το νοίκι του σπιτιού. Μια φορά τη βδομάδα μας κερνάει σινεμά και ταβέρνα. Έπιασε και φιλενάδα, τη Μαίρη, μια χαρχάλα απ’ το Κιλκίς. Τριγυρνάει στο σπίτι με την κομπινεζόν και καμιά φορά με το βρακί. Τα βράδια, όταν πηδιούνται, ουρλιάζει και του λέει προστυχόλογα. Αυτός μόνο βογγάει. Όταν μπαίνει στο μπάνιο τής κάνουμε μπανιστήρι, η ανεπάρκειά μας βρίσκεται σ’ έξαρση. Λέω πως θ’ αρχίσω δίαιτα μα τρώω όλο και περισσότερο.

Κι ο Πάρις τελευταία έχει έντονες τάσεις φυγής. Πάει στο καφενείο το πρωί και γυρίζει περασμένα μεσά­νυχτα. Είναι έξυπνο παιδί με φοβερή χαρτοπαιχτική α­ντίληψη, συνήθως όμως χάνει. Ο Σαλιάρας του δανείζει αγόγγυστα και δεν τον ζορίζει να του τα επιστρέψει.

Τις Κυριακές πηγαίνουμε στο ποδόσφαιρο, πάντα στο πέταλο. Τις προάλλες έπαιζε στο Καυτατζόγλειο η Εθνική μας με τη Μάλτα — τους αγώνες Β’ διαλογής τους στέλνουν στη Σαλονίκη. Ο Σαλιάρας κρατούσε μια ελληνική σημαία και τη στριφογύριζε στον αέρα απ’ την αρχή ως το τέλος του αγώνα. Κερδίσαμε τέσσερα- μηδέν αλλά η Μαίρη μας τα ’πρήξε με τον τερματοφύ­λακα της ομάδας μας, που τάχα γεννήθηκε στο Κιλκίς. «Είναι και Πόντιος», καμάρωνε.

«Δε βγήκατε έξω απ’ την Ελλάδα και δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο μετράνε για μένα τα εθνικά πρά­ματα», μας εξηγούσε ο Σαλιάρας μετά τον αγώνα. «Για τα εθνικά αποτέτοια να μας ξαναπείς τώρα που θα πας φαντάρος», τον αποπήρε ο Πάρις. Γέλασε. «Για μένα, ρε, ο στρατός θα ’ναι παιχνιδάκι, θα ξεκουραστώ κιόλας. Τα τελευταία εφτά χρόνια δουλεύω δεκαπέντε ώ­ρες το εικοσιτετράωρο. Εσείς να δούμε πώς θα τα βγά­λετε πέρα που μάθατε όλη τη μέρα να κοιμάστε». Μου ανέβηκε όλο το αίμα στο κεφάλι και παρά λίγο να τον βρίσω. Όχι να μας τη βγαίνουν και οι κουράδες…

 

 

 

 

Τα χαρτιά του ταχτοποιήθηκαν πιο γρήγορα απ’ ό­σο περίμενε, τέρμα στα βολέματα και τις καταχρήσεις μας.

Την παραμονή μάς φίλεψε στου «Μπιρ-Αλλάχ» γα­ρίδες και γαλέο σούπα. Η θλίψη του κολυμπούσε στη ρετσίνα σαν μύγα μέσα στο γάλα. «Θα μείνει μαζί σας», είπε. «Θα την κρατήσεις εσύ, κι εγώ θα ’ρχομαι άμα παίρνω άδεια». Η αναίστητη, τέτοιες στιγμές βουτούσε το ψωμί και τα νύχια της μέσα στη σάλτσα. «Με μια συμφωνία», κορόιδεψα. «Δε θα φωνάζει στα πηδήμα­τα». Γελάσαμε μα εκείνη σημασία. «Το φαΐ είναι χρυ­σός», είπε ο Πάρις.

Τον ξεπροβοδίσαμε ως το σταθμό. «Έι, κολοφάνταρε», τον αγκάλιασα, «να μας γράφεις». Συγκινήθηκε. Ξεκίνησε το τρένο και μας κουνούσε απ’ το τελευταίο βαγόνι ένα χαρτομάντηλο ποτισμένο με δάκρυα και μύ­ξες.

 

 

 

 

Μια βδομάδα μετά το φευγιό του ήρθε μ’ ένα όμορ­φο παλικάρι και μάζεψαν τα πράγματά της. «Το ξαδελφάκι μου…» τον σύστησε. Ο Πάρις γύρισε στο δωμάτιό του κι έχουμε άνεση χώρου, τα μπανιστήρια όμως τα χάσαμε. Στα γράμματα του Σαλιάρα δεν απαντούμε, μό­νο τα διαβάζουμε και γελάμε με τα ορθογραφικά του λάθη.

Ξετυλίγω τη ζωή μου προς τα πίσω μα δεν μπορώ να βρω τί έφταιξε και ξέπεσα τόσο πολύ. Είναι στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να θαυμάζει ακόμα και τύπους τιποτένιους.

Τα βράδια τριγυρνώ στα καφενεία της Πρίγκηπος Νικολάου κι απολαμβάνω τους φοιτητοπατέρες που α­ναλύουν την πολιτική. Μερικές φορές μ’ ετερόκλητες παρέες πηγαίνουμε για πατσά στην «Κωνσταντινούπο­λη».

Ο Πάρις ξημεροβραδιάζεται στα χαρτιά. Προχτές κέρδισε ένα μάτσο χιλιάρικα. «Πάντα είμαστε καλύτερα απ’ όσο νομίζουμε», ξεθάρρεψε. Πήγαμε στο «Χρυσό Παγώνι» και παραγγείλαμε συκωτάκια, ντοματοσαλά­τα και κασέρι. «Αύριο θα πάμε ν’ αγοράσουμε και τα βιβλία σου», είπε. «Ποια βιβλία;», απόρεσα. «Αυτά που πούλησες τις προάλλες απέναντι απ’ τη Φιλοσοφική!» «Αν κάνεις τέτοιο πράγμα δε θα σου ξαναμιλήσω», α­γρίεψα. «Θα σε φάει η ψωροϋπερηφάνεια σου, ρε!». «Νό­μισα ότι θα μου έκαμνες το τραπέζι αλλά σαν τις κυρίες της φιλοπτώχου το συνδυάζεις και με κήρυγμα!». «Τέ­λος πάντων, τρώγε γρήγορα γιατί θα χάσουμε το έργο», υποχώρησε.

Πήγαμε σ’ ένα αστυνομικό θρίλερ μα φύγαμε ε­κνευρισμένοι απ’ τις απαράδεκτες ικανότητες του πρω­ταγωνιστή. Στη «Ρωξάνη» φάγαμε παγωτό κι έπειτα στην παραλία μ’ άλλους δέκα χαζοξενύχτηδες παίξαμε μπάλα ως το πρωί.

Βρήκαμε την καρτούλα στον καθρέφτη του διαδρό­μου. «Κολόπαιδα», έγραφε, «σας περίμενα μισή μέρα κι ολόκληρη τη νύχτα. Δεν κοιμάστε στο σπίτι, δεν απα­ντάτε στα γράμματά μου, τί στο διάλο συμβαίνει; Η Μαίρη πού είναι; Το τρένο φεύγει στις εφτά αλλά σίγουρα θα έχει καθυστέρηση, να ’ρθείτε. Υ.Γ. Τη Δευτέ­ρα φεύγω στην Κρήτη, μ’ επιλέξανε για έφεδρο αξιω­ματικό».

Ετοιμάστηκα να κοροϊδέψω, ο Πάρις όμως άρχισε να βρίζει και κλότσησε με δύναμη τη σόμπα.

«Παλιοπούστη, γαμώ το θράσος σου! Μισό χρόνο κόντεψες να μας καταντήσεις κομπλεξικούς κι εννοείς να παραμείνεις στη ζωή μας με το ζόρι!».

«Κι ο νους του στο κεχρί, μην του ξεφύγει καμιά τρύπα», ξεσπάθωσα κι εγώ. «Αχ, ρε πουτάνα Μαίρη, ποιος ξέρει με ποιον τσίφτη πηδήχτηκες απόψε»…

Πήρε χαρτί και μολύβι κι άρχισε να γράφει σαν λυσσασμένος. «Φίλε Σαλιάρα, από σήμερα ούτε να σε ξέρουμε, ούτε να μας ξέρεις, θ’ αλλάξουμε και κλειδα­ριά στην εξώπορτα. Η Μαίρη μετακόμισε στου ξαδέρφου της, παιδί τζιμάνι, σου στέλνει χαιρετίσματα και σ’ ευχαριστεί που του την άφησες παρθένα. Σκεφτόμαστε να φύγουμε στη Γερμανία μήπως μπορέσουμε να κλέ­ψουμε κι εμείς κάνα πτυχίο. Ο «Σηνταγματάρχης» γρά­φεται συνταγματάρχης και το σίγμα μικρό…».

Τα ξυπνητήρια στην οικοδομή χτυπούσαν το ένα μετά το άλλο. Πλύναμε τα δόντια μας και γυρνώντας τα ρολόγια απ’ την ανάποδη, ψόφιοι απ’ την κούραση, πέ­σαμε για ύπνο.

Προσπαθούσα να συγκρατήσω ένα δάκρυ στην άκρη του ματιού μου, όταν απ’ το διπλανό δωμάτιο άκουσα τον Πάρι να ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Advertisements

192 Σχόλια to “Το σκουλήκι (διηγημα του Βασίλη Τσιαμπούση)”

  1. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    To ματς με τη Μάλτα ήταν το 1975. Προκριματικά Γιούρο 1976. Σωστός ο συνάδερφος!

  2. Καλημέρα

  3. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Σ’αυτό το ματς , ο ποδοσφαιριστής του Πιερικού Νίκος Καλαμπάκας, υπήρξε ο πρώτος διεθνής στην ιστορία που έβαλε γκόλ με το εθνόσημο στο στήθος, αγωνιζόμενος σε ομάδα της Β’ εθνικής.

  4. Νόμιζα πως θα έγραφε κάτι για τον Αρη Σκουληκιάρη και το διάβασα όλο. Δεν.

  5. Καλημέρα κι από μένα.

    Και πού να τους έφερνε και κάνα μεταπτυχιακό από το Λούντβιγκσμπουργκ 🙂 (Έχουν κι εκεί πανεπιστήμιο και ξεκίνησαν τα μεταπτυχιακά γιατί τους το ζητούσαν οι εκεί Έλληνες).

    Το σαλιγκάρι με το σάλιο του καταφέρνει πάντα κι ανεβαίνει. ΔΕΑ, αργότερα θάγινε στέλεχος στο ΙΓΜΕ και ποιος ξέρει πιο μετά. Μπορεί και βουλευτής ή υπουργός…

  6. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Τι, πρώτος; Όλοι στο κυριακάτικο χουζούρι;
    Για το σημερινό, μια στο φούρνο, μια στην κατάψυξη, μεγάλο το εύρος της ταλάντωσης των συναισθημάτων. Πολύ ωραίο βέβαια, αλλά, όπως και οι ήρωες, στο τέλος δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω… Με την απορία θα μείνω.

  7. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Αντικρουόμενα τα στοιχεία της ερεύνης…
    εδώ φαίνεται ότι το ματς έγινε στην Τούμπα, κι όχι στο Καυταντζόγλειο ,κι ότι ο Καλαμπάκας δεν σκόραρε…

    Τρίτη 4 Ιουλίου 1975
    Θεσσαλονίκη (Γήπεδο Τούμπας)
    Ελλάδα-Μάλτα 4-0 (2-0)
    Προκριματικά Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης 1976

    Ελλάδα: Παπαφλωράτος – Πάλλας, Πέλλιος (72΄ Νικολάου), Φοιρός, Ιωσηφίδης, Αναστασιάδης, Αποστολίδης, Ασλανίδης, Αντωνιάδης (67′ Κα-λαμπάκας), Μαύρος, Παπαϊωάννου (αρχηγός)

    Προπονήτής: Αλκέτας Παναγούλιας
    Μάλτα: Γκατ (55′ Νεμπόνο) – Μποργκ, Φα¬μούτζια, Βασάλο, Νταρμπάνιν, Χάλαντ, Μάγκρο, Αζοπάρντι, Χουέρεμπ, Αγκουϊλίνα, Σέϊχελ (46′ Καμιλιέρι)

    Διαιτητής: Ράους (Γιουγκοσλαβία)

    Σκόρερς: 32′ Μαύρος, 34′ Αντωνιάδης, 47′ Ιωσηφίδης, 50′ Παπαϊωάννου

    Θεατές: 18.000

  8. # 3

    Μην είσαι σίγουρος, ο Δαβουρλής μάλλον προηγήθηκε, το 71 η Παναχαϊκή ήτανε στην Β, το 72 ανέβηκε :

    . 18/06/1971 Ελλάδα – Μάλτα 2-0 (90 λεπτά)-σκόραρε με σουτ στο 60’- Προκρ. Euro 72

  9. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    8. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, ούτε ότι σκόραρε καν στο συγκεκριμένο ματς. Την πληροφορία τη βρήκα σε μπλογκ φίλων του Πιερικού, αλλά τα στοιχεία στο 7. (που είναι από σελίδα της ΕΠΟ) λένε ότι το 4ο γκολ το έβαλε ο Παπ στο 50, πριν καν μπει ο Καλαμπάκας αλλαγή, στη θέση του ατσούμπαλου-άμπαλού μας…

  10. atheofobos said

    Στην Αθήνα χαρχάλα ή χαρχάλο λέγανε την γυναίκα που από το πολύ πήδημα ο κόλπος της έχει ξεχειλώσει και κατ΄ επέκταση κάθε τι που έχει ξεχειλώσει.

  11. atheofobos said

    10
    Μάλλον με ω το χαρχάλω.

  12. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    7.8. Παλιές καλές εποχές! Ούτε ένας bottomanchovy στην Εθνική…

  13. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    12. Eντάξει βέβαια, στην Τούμπα ήταν το ματς , κι ο Αλκέτας, καίτοι σκουληκαντέρα, ήξερε από μάρκετινγκ και καλοπιάσματα… 5 παοκτζήδες έβαλε μέσα! 🙂

  14. Γς said

    >«Με τις πάνω από δώδεκα χρονώ μια χαρά, στις εξηντάρες όμως είχα μικροπροβλήματα!»

    Α χα!

    Κι η εξηντάρα που σας έλεγα σήμερα το πρωί;

    Αντε τότε να το φανταστείς…

    [και γκόμενους των 70+ ! Που ήταν τότε 13!]

  15. Παναγιώτης Κ. said

    Πάμε καλά και με το σημερινό κυριακάτικο!
    Τη λέξη χαρχάρα την αναφέρει και ο Χριστιανόπουλος. Ο επίδοξος εραστής προσέχει αυτές αντί να προσέχει τον ποιητή και αυτός τις λούζει με αυτό τον χαρακτηρισμό.
    Έχουμε ξανασχολιάσει τη λέξη χαρχάρα. Στα Γιάννενα χρησιμοποιείται με την εξής έννοια:Πρόκειται για μια μάλλον σωματώδη γυναίκα,…μέσης ομορφιάς χωρίς σεξουαλικές αναστολές. Φαίνεται, εκλαμβάνει την σωματική της διάπλαση ως μειονέκτημα το οποίο εννοεί να αμβλύνει εκδηλώνοντας κάποια ελευθεριότητα.

  16. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Αυτή είναι, θαρρώ, η τέχνη του διηγήματος αυτού

  17. Παναγιώτης Κ. said

    Αφού το πρωινό της Κυριακής είναι αφιερωμένο στη λογοτεχνία, σας προτείνω να δείτε στο webtv την σημερινή εκπομπή δίγαμμα της ΕΤ3 που είναι αφιερωμένη στη δημιουργική γραφή. Την βρήκα τόσο ενδιαφέρουσα που σκέπτομαι να την κάνω κείμενο!

  18. Το παιχνίδι εναντίον της Μάλτας δεν πρέπει να έγινε στο Καυταντζόγλειο αλλά στην Καβάλα από ότι βλέπω σε αυτή τη σελίδα. Δεν γνωρίζω βέβαια κατά πόσο είναι ακριβή αυτά τα στοιχεία ή αν απλά ο συντάκτης της σελίδας απέδωσε το Καυταντζόγλειο ως Καβάλα.

    http://www.11v11.com/matches/greece-v-malta-04-june-1975-233266/

  19. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    18. Kavala SALONICA λέει… Το ματς έγινε στην Τούμπα.

  20. # 13

    Ο Αλκέτας ήταν έξυπνος άνθρωπος κι αν αφοσιωνόταν στην προπονητική θα έκανε θαύματα αλλά είχε αλλού το μυαλό του… Εκείνες τις εποχές έπρεπε να παίζουν 6-7 ΠΑΟΚτσήδες στην Εθνική. Ηταν ο πρώτος που πέταξε έξω τον βετεράνο πια Δομάζο και έβαλε τετράδα στο κέντρο Κούδα-Σαράφη-Τερζανίδη και τον τεράστιο Μίμη Παπαϊωάννου. Δεδομένου πως τα ακραία μπακ Γούναρης-Ιωσηφίδης είχαν από καιρό πάρει την φανέλλα βασικού σπίτι τους έχεις 5 αμέσως-αμέσως και ψάχνεσαι για Ασλανίδη-Αποστολίδη-Παρίδη-Φουντουκίδη
    Την καλύτερη ποτέ εμφάνιση της Εθνικής την είδαμε -και γω μέσα ήμουνα στα επίσημα τσαμπατζής!- με την φοβερή Πολωνία του 76, με κυνηγούς τον Δαβουρλή και τον Γαλάκο που τότε στον ΟΣΦΠ δεν έπαιζε στην πρώτη ομάδα και στο δεύτερο ημίχρονο τον Χατζηπαναγή στην μοναδική του εμφάνιση με την γαλανόλευκη. Φαινότανε αδύνατον να βάλεις γκολ στον θηριώδη Τομασέφσκυ αλλά ο τιτανοτεράστιος Κούδας είχε βρει το σημείο που δεν κάλυπτε το πελώριο κορμί του και σκόραρε στην έξοδό του. Απίστευτο μου φαίνεται ακόμα που στα κόρνερ έβγαινε κι έπιανε την μπάλλα με το ένα χέρι και μιά απόκρουη σε φοβερό βολέ του Δαβουρλή που άπλωσε το χέρι ,η μπάλλα έσκασε κάτω και πρέπει να πήγε δεκαπέντε μέτρα ψηλά !

  21. spatholouro said

    Χαρχάλα/χαρχάλω

    Μου κάνει εντύπωση που από τα παλιότερα λεξικά το «Σύγχρονον Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης» (Επιτροπής Φιλολόγων 1961) λημματογραφεί τη «χαρχάλα»: «χοντρή, πλαδαρή και πολύ παλιά πόρνη», όπως και αργότερα ο επίτομος Δημητράκος του 1970 (επιμ. Θ. Τζανετάτος): «(μτφ) γυνή πόρνη με χαλαράς σάρκας».

    Ο Τσούκας βέβαια («Μικρό Λεξικό Σεξουαλικών Όρων» 1982) είναι λεπτομερέστερος: «ερωτομαλαγμένη, ερωτοψαχουλεμένη/χαμουρεμένη/πόρνη με χαλαρωμένες ολότελα τις “ερωτικές” κοιλότητες και πλαδαρές σάρκες/ “γριά χαρχάλα” (ερωτόγρια, πορνόγρια)/πλαδαροπουτάνα, λαπαδοπουτάνα»

    Στα Λεξικά της Πιάτσας επικρατεί σιωπή, πλην του Παπαζαχαρίου (Ζάχου), «Λεξικό της Πιάτσας» 1981: «πολυμαλαγμένη γυναίκα»

    Από τα σύγχρονα λεξικά, το λήμμα έχουν το ΛΚΝ («χαρχάλω: υβριστικά για γυναίκα ανήθικη») και το Χρηστικό («χαρχάλω: για ζωηρή και επιπόλαιη πλαδαρή γυναίκα»)

  22. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Επίσης ,ο τερματοφύλακας Παπαφλωράτας είναι σαλονικιός (γεννήθηκε στη Νέα Κρήνη) κι έπαιζε στον Άρη. Αν είναι Πόντιος ,δεν ξέρω.

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το ματς έγινε στην Τούμπα και οι ΠΑΟΚτζήδες θα μπορούσε να είναι εφτά, αν έπαιζαν οι συνήθως βασικοί Κούδας και Σαράφης.
    Κατά τ’ άλλα συμφωνώ με τον Γιώργο Μ. Γλείφτης και μετριότητα ο σαλιάρης αλλά δουλευταράς και με στόχους στη ζωή του. Εν αντιθέσει με τους φίλους του, πιο προικισμένους πνευματικά απ’ ό, τι φαίνεται, αλλά ευεπίφορους στο αραλίκι, στην τράκα και στη ζηλοφθονία.

  24. # 9

    στη θέση του ατσούμπαλου-άμπαλού μας…

    Κλασσικός βάζελος όπως το 70 % των συνοπαδών σου μυρωδιάς από μπάλα… Ηταν κι ένας από τους λόγους που άλλαξα ομάδα η ασχετοσύνη όσων θεωρούσαν τον Αντωνιάδη άμπαλο. Απλά ο Αντωνιάδης είχε πολύ βαρύ κορμί και πριν από τον Δεκέμβριο ήταν αδύνατον να «λυθεί» κι ας έκανε μέχρι μπαλέτο. Επρεπε όμως να παίρνει παιχνίδια για να φορμαρισθεί. Τον βρίζανε λοιπόν το φθινόπωρο και τους αποστόμωνε κάθε άνοιξη. Εννοείται πως και πιασμένος ήταν μια κλάση επάνω από τους άλλους σέντερφορ αλλά οι βάζελοι αποθέωναν τον Δομάζο όταν όλη τη δουλειά την έκανε ο Ελευθεράκης και αργότερα τον Ζάετς όταν κερδίζανε χάρις στον Ρότσα, τι να τους πεις, θύματα της προπαγάνδας ανέκαθεν…

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μικρές διαφορές στη γλώσσα των βόρειων.
    >>να πάρουμε αγέρα
    «Αγέρας» σε καθημερινή χρήση δεν το λέμε παρακάτω θαρρώ

    >>κολοφάνταρε
    κωλοφάνταρο (το)

    >>μάς φίλεψε στου «Μπιρ-Αλλάχ» γα­ρίδες και γαλέο σούπα.
    Βρε Τζη, το γαλέο, δεν τον πολυκάνουμε σούπα εμείς οι χαμουτζήδες, έτσι δεν είναι;

    Γιατρέσσα.

  26. # 25

    Δεν ξέρω δεν έχω αγοράσει ποτέ φρέσκο, αν εννοείς πάντως τον υγράλατο (μπακαλιάρο) σαφώς είναι νοστιμότερος βραστός απ’ ότι τηγανητός αλλά η σούπα νομίζω πως απαιτεί κεφάλια από ψάρι

  27. Λίγα χρόνια αργότερα, το ανέκδοτο με το στενό δέρμα κυκλοφορούσε στα δημοτικά κάπως διαφορετικό («σας είπα, έχω στενό δέρμα: μόλις κλείσω τα μάτια ανοίγει ο κώλος μου»).

  28. ΣΠ said

    27
    Αυτό το άκουσα για κάποια ηθοποιό που είχε κάνει λίφτιγκ.

  29. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    24. Πω, πωωω! Τελείως μυρωδιάς μιλάμε είσαι! Έτοιμα στο πιάτο του τά δινε ο Δομάζος ο Θεός βρε άσχετε! Θα μου πεις, τι να περιμένω από σένα να καταλαβαίνεις από τόπι… εδώ κράζεις τον Μπεργκ, αντί να του δείχνεις τεράστιο σεβασμό που παρότι σ’εχει το καλύτερο πελατάκι, σε σεβάστηκε στον τελικό που ήταν μέσα ο μέγιστος Νικοκύρης, και σου σφύριξε μόνο 3 τεμάχια, το ένα πιο σβουριχτό από το άλλο! Ακόμα κουδουνίζουν τα αυτάκια σας, γαβρολαγουδάκια του Βορρά…

  30. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το διήγημα αξίζει.Αφήνει μετέωρους/αξεδιάλυτους τους χαρακτήρες και την πορεία τους σε μια εποχή που όλα όντως ήταν μετέωρα και θολά. Τραμπάλα στη χρονική πλατφόρμα της μεταπολίτευσης.
    Η μαγκιά του είναι πως ,πιστεύω σ΄όλους μας, κάποιους θυμίζει.Μπορεί κι από διηγήσεις, μα έτσι μπορούμε να υποθέσουμε/φανταστούμε την περαιτέρω πορεία αυτών των τριών ανδρών. Να προσωποποιήσουμε πολλές επί μέρους αναφορές. Με λίγα λόγια, προσωπικά «ταυτοποίησα» καμιά δεκαριά ανθρώπους στις νύξεις του διηγήματος. Όχι ολόκληρους όμως πάνω στους τρεις ήρωες που έτσι κι αλλιώς ο συγγραφέας επιλέγει να τους αφήσει στα μισά και συμφωνώ απόλυτα.

  31. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    26. όπα! Πήγαμε σ΄άλλο ψάρι!Και βέβαια ο μπακαλιάρος σούπα «σκίζει»! Η πιο απλή συνταγή του κόσμου,της μάνας μου,μόνο μ΄ένα κρεμμύδι,και πατάτες χοντροκομμένες με ελαιόλαδο και λεμόνι,έγινε βάιραλ από χρόνια μεταξύ των φιλενάδων μου.
    Γαλέο λένε τον μπακαλιάρο κείθε απάνου;

  32. Πέπε said

    Σχολική εκδρομή με ύπνο στα σχολεία των περιοχών που επισκέπτονταν; Τι σόι έθιμο είναι αυτό;

    Καταλαβαίνω (αν και δεν είχε περάσει απ’ το μυαλό μου – κάκιστα) ότι το σημερινό έθιμο με τα ξενοδοχεία δεν μπορεί να κρατούσε από πάντα. Αλλά πώς λειτουργούσε τότε το σύστημα; Ήταν όλοι ξύπνοι και φευγάτοι, μαζί με τις αποσκευές τους, πριν ανοίξει το σχολείο για τους μαθητές του; Ή πήγαιναν Σαββατοκύριακο;

    (Ούτε στους εφιάλτες μου, να συνόδευα εκδρομή όπου καταλύουν όλοι στο ίδιο δωμάτιο -ΑΝ εννοεί δωμάτιο κι όχι την αυλή- και κοιμούνται στρωματσάδα…)

  33. nikiplos said

    Καλημέρα κι από μένα… Οι συγγενείς μου στη Θεσσαλονίκη, την λένε ακόμη Πρίγκηπος Νικολάου και έχει (και είχε) κυριλέ πολυκατοικίες… καρακέντρο… Όταν λέω κυριλέ, εννοώ «αρχοντικές» κι όχι τις σύγχρονες τσιμεντοκατασκευές με τα αναιδή απλωτά μπαλκόνια με το βλαχομπαρόκ τζακόφουρνο…

    Πραγματικά βρήκα ανάλογες μνήμες… παράλληλες… Αν κρίνω από την ελληνική και διεθνή εξιστόρηση, μάλλον πρόκειται για συνήθη κατάσταση… τα geeks δεν πετυχαίνουν· ο Ζαμπέτας το είπε: «κι αν στη ζωή πήρα μηδέν….»

    Βέβαια εμείς στην Αθήνα ήμασταν πιο χαμένοι στο διάστημα…

    Επί της κατακλείδας:
    -Πως έφτασες τόσο ψηλά Σαλίγκαρε?
    -Γλύφοντας, έρποντας και με τα κέρατά μου!»

    Δημοσιοϋπαλληλική παροιμία… 🙂

  34. nikiplos said

    Περιττό να πω (όταν με αφήσει η σπαμοπαγίδα γιατί είμαι εκτός οικίας και έδρας) ότι το διήγημα μου άρεσε πολύ!

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να γνωρίσουμε το συγγραφέα.

  36. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα, θα τα πούμε το βραδάκι -επιστρέφω στο δουκάτο!

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Αντωνιάδης ήταν εξαιρετικός εκτελεστής, αλλά δεν δημιουργούσε φάσεις για τον εαυτό του. Είχε απόλυτη ανάγκη τις σωστές πάσες του Δομάζου. Ο ρόλος του Ελευθεράκη πολύτιμος αλλά διαφορετικός από του Μίμη, όπως συμβαίνει άλλωστε σ’ όλα τα ομαδικά σπορ. Θυμάμαι έναν αγώνα προς τιμήν του Δομάζου εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς, Αύγουστος του ’84. Ο Σαραβάκος, καινούργιος στην ομάδα και ψαρωμένος, δεν είχε δείξει και πολλά στα προηγούμενα φιλικά. Σ’ εκείνο το ματς ήταν εξαιρετικός χάρη στις μπαλιές που του έβγαζε ο σαραντατριάχρονος στρατηγός.

  38. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    35. Τί στο καλό έγινε. Εδώ:

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    35/38 Πρέπει να σβηστούν.Για να δούμε εδώ. Συγγνώμη.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Παραιτούμαι.Στη γούγλη, το ίδιο λινκ ανοίγει στο στο συγγραφέα.

    Για τη γραφή του Βασ.Τσιαμπούση και δυο ακόμη διηγήματά του, Το Καπέλο και Κολιοί πλακί
    Λάκης Παπαστάθης: Για τον Βασίλη Τσιαμπούση

  41. Γς said

    39:
    Ασε, θα συνεχίσω εγώ…

  42. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    37. Έτσι ακριβώς Γιάννη. Κι εγώ άλλωστε, δεν είπα ότι δεν ήταν γκολτζής ,αυτό αποδεικνύεται απ’τους αριθμούς. Αλλά ας μην πολυασχολούμεθα με την ποδοσφαιρική «αντίληψη» ανθρώπου που βγάζει μάπα το Ζάετς!…

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    41. Εμπεριέχεται στο λινκ του σχ.40.στο τέλος. Μαύρισε η καρδιά μου στο διήγημα που διαβάζει στην εκδήλωση.

    Ο Β. Τ. δε χρησιμοποιεί τα ιστορικά γεγονότα αλλά εξετάζει τις συνέπειές τους στους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι συνθλίβονται κάτω από το βάρος τους
    http://mkaragiannis.blogspot.gr/2007/03/blog-post_20.html

  44. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    37. Εγώ βέβαια το Δομάζο τον πρόλαβα πολύ λίγο,στα τελευταία του, αλλά απότι λένε παλιότεροι που ξέρουν καντάρια μπάλλα, στα ντουζένια του ήταν σχεδόν σε ΟΛΑ τα ματς που έπαιξε, ο καλύτερος του γηπέδου.

  45. alekos81 said

    http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/663507/o-muthos-tou-aristerou-kallitehni/

    Μάιστα…

  46. # 29, 37

    Το πόσο δίκιο έχετε φαίνεται από όλους τους ξένους που θεωρούν τον Μίμη Παπαϊωάννου κορυφαίο έλληνα ποδοσφαιριστή και ήταν ο μόνος που πραγματικά τον ζήτησε η Ρεάλ. Σε εποχές που ουσιαστικά οι ποδοσφαιριστές ήταν αγύμναστοι και τα ελεύθερα τα κτύπαγε το μπακ κι όχι ο τερματοφύλακας ο γυμνασμένος Δομάζος ήταν ο μόνος που έφτανε την μπάλλα 40-50 μέτρα αυτό ήταν όλο και γι αυτό οι έχοντες γυμνασμένους ξένοι ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν γι αυτόν. Σαν μπαλλαδόρος μπροστά στον Κούδα και τον Χατζηπαναγή ήταν λίγος απλά έπαιξε 20 χρόνια μπάλλα γιατί όπως είπα ήταν ο μόνος γυμνασμένος τότε. Από την άλλη ουδέποτε μου φαίνεται προσέξατε
    πως ο Αντωνιάδης βρισκότανε πάντοτε σε επίκαιρη θέση και αμαρκάριστος που είναι το βασικό προσόν του σέντερφορ. Και από την εξαιρετική αντίληψη που είχε βρισκότανε εκεί που πέταγε κουτουρού την μπάλα ο Δομάζος. Απόδειξη πως κανέναν άλλον δεν κατάφερε να κάνει μεγάλο σέντερ φορ ο Δομάζος. Απλώς σαν βάζελοι με γράσσο στα μάτια δεν αντέχατε τα γκολ που έχανε… Δύο υπήρξαν να μην χάνουνε γκολ, ένας Γκερτ Μύλερ και κάποιος Ρομάριο
    Βρε Γιάννη Κουβάτσο, στον ποδοσφαιρικό θεό σου, ξέρεις κανένα σέντερφορ περιοχής που να φιάχνει φάσεις μόνος του ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ΔΕΝ είναι σέντερφορ !!!!
    Εδώ κι ο κορυφαίος Μέσι όταν δεν έχει κάποιον να αλλάξει πάσες φαίνεται μικρόςκαι συ ήθελες να φιάξει μόνος του φάσεις ;
    Πάντως επειδή είχα δει πολύ ΠΑΟ μικρός και άμυαλος θυμάμαι μια φορά στο τέρμα προς τον Λυκαβητό τον Σιώκο που πήγε στην γραμμή της περιοχής να ντριπλάρει τον Αντωνιάδη κι όπως άνοιξε λίγο την μπάλα δεξιά ώσπου να καταλάβει τι γίνεται είχε σκοράρει με κεραυνό ο Αντωνιάδης.

  47. Spiridione said

    7, Σωστά είναι όλα τα στοιχεία, εκτός από το ότι το ματς έγινε 4-6-1975. Ήταν χωρίς σημασία ο αγώνας και έλειπαν πολλοί παίκτες της Αθήνας.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και μια κριτική το 2013, της Μάρης Θεοδοσοπουλου

    Μέ­σα α­πό τις ι­στο­ρίες του Τσια­μπού­ση με ή­ρωες Δρα­μι­νούς, αλ­λά και λοι­πούς Βο­ρειο­ελ­λα­δί­τες, κυ­ρίως, Θεσ­σα­λο­νι­κιούς, α­να­δει­κνύο­νται α­να­γνω­ρί­σι­μοι, σε ε­μάς, τύ­ποι, κα­θό­σον δεί­χνουν σαν πι­στά α­ντί­γρα­φα των α­θη­ναϊκών. Αυ­τήν την ε­ντύ­πω­ση της γε­νι­κό­τε­ρης ι­σο­πέ­δω­σης την ε­πι­τεί­νει ο λό­γος. Στα πα­λαιό­τε­ρα διη­γή­μα­τα, ή­ταν ντό­μπρος λό­γος, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό που άλ­λο­τε πο­τέ α­πο­δι­δό­ταν στους ε­παρ­χιώ­τες.

    Θε­α­τρό­μορ­φες ι­στο­ρίες

  49. Μπούφος said

    21 Σπαθόλουρε με έκανες και γέλασα πολύ. Να είσαι καλά. Το διήγημα…Δεν.

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τα περί ποδοσφαίρου σχόλια σας , βλέπω ότι ο συγγραφέας, μεταξύ άλλων,το 1996 επιμελήθηκε την έκδοση του λευκώματος Δόξα Δράμας, 1918-1965 (Δ.Ε.Κ.ΠΟ).

  51. Ωστε αυτό θα πει «χαρχάλα»; Η μωραΐτισσα γιαγιά μου έλεγε χαρχάλες κάποιες φίλες μας, αλλά δεν νομίζω πως ήθελε ν’ αμφισβητήσει την αρετή τους· άλλωστε, επρόκειτο για μητέρα σαραντάρα και κόρες μαθήτριες σεμνότατες. Ποτέ δεν τη ρώτησα τι εννοούσε· υποθέταμε πως ήταν παραφθορά του ιταλ. farfalla = πεταλούδα, που ούτε αυτό θα έβγαζε νόημα στη συγκεκριμένη περίπτωση (ούτε άστατες ήταν, ούτε χορευταρούδες). Ποιος ξέρει τι να νόμιζε ότι σημαίνει…

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χαρχάλω, η ατσούμπαλη στην όψη και η κακογερασμένη γυναίκα.
    Κλασικό όνομα για τα παλιά αμάξια, σκαφτικά, τρακτέρ κλπ.
    Σα να κάνουν θόρυβο στην κίνηση (χαρχαλεύω ,ανακατώνω με σχετική φασαρία) τα μάσκουλα, γυναικών και αμαξιών 🙂

  53. # 42

    Για τον Ζάετς τάχουμε ξαναπεί. Φιγουρατζής με την Προοδευτική και τον Απόλλωνα Καλαμαριάς και εξαφανισμένος σ΄όλα τα ντέρμπυ και τα ματς της Ευρώπης όπου το κουπί το τράβαγε ο Ρότσα. Μαζί με τον Ντέταρι με τον οποίον σπάγαμε πλάκα-γιατί κι οι δυό τους στην Ελλάδα δεν ήρθαν να παίξουνε μπάλα αλλά για την γαλάζια θάλασσα και τον έναστρο ουρανό- οι πιο διαφημισμένοι ποδοσφαιριστές για το χατήρι των προέδρων. Βρείτε ΕΝΑ σοβαρό ματς που πήρε αυτός ο παικταράς- έρωτας του Βαρδινογιάννη που μετά ήθελε με το ζόρι να τον κάνει γενικό διευθυντή- προπονητή, οτιδήποτε ενω φανερά δεν το είχε. Αν κρίνω από την Μιρέλλα, μπας και είχε όμορφη γυναίκα ;

    Κάτι αντίστοιχο γίνεται με τον Ρέτσο ο οποίος λόγω σωματοδομής ΠΙΘΑΝΟΝ αν μάθει μπάλα α γίνει καλός παίκτης. Αυτή τη στιγμή είναι για γέλια και οι εφημερίδες και οι Ερπετόπουλοι τον αποθεώνουν. Δείτε προσεκτικά τα 4 γκολ από την Μπεσίκτας, ο Ρέτσος φταίει για τα τρισήμισυ και τα ρίχνουν στον Λεάλι που τάφαγε κι όχι στο σέντερμπακ που αρμένιζε αλλού !! Αντε μήπως μάθετε μπαλίτσα, οι έλληνες αθλητικογράφοι όποιον τους κερνάει βγάζουν διακριθέντα…

  54. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    «ξέρεις κανένα σέντερφορ περιοχής που να φιάχνει φάσεις μόνος του »
    Toν έναν τον είπες. Ο Γκερντ Μύλερ. Ο καινο΄ργιος Μύλερ επίσης. Ο αληθινά τεράστιος Ρονάλντο (ο βραζιλιάνος) επίσης…να συνεχίσω; άντε πάρε κι έναν Έλληνα άσχετε! Ο Θωμάς Μαύρος (θα έλεγα και τον Αναστό, αλλά είναι bottomanchovy και σιχαίνομαι…)

  55. Γιάννης Ιατρού said

    39/40 κλπ. 🙂 αυτό ήθελες να βάλεις;

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και βέβαια υπάρχουν σέντερ φορ που μπορούν με μια προσποίηση ή με μια ντρίπλα να αδειάσουν τον αντίπαλο και να βρεθούν σε θέση βολής. Αναστό και Μπάγεβιτς κλασικά παραδείγματα.

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το να στείλεις την μπάλα με σαραντάρα πάσα ακριβώς εκεί που θέλεις δεν είναι θέμα μόνο δύναμης αλλά κυρίως τεχνικής. Σ’ αυτόν τον τομέα ο Δομάζος ήταν ο πρώτος. Όπως και στα ηγετικά προσόντα. Κούδας και Παπαϊωάννου υπερείχαν σε άλλους τομείς (π.χ. καλύτερη ντρίπλα και ταχύτητα ο Κούδας, καλύτερο κεφάλι και ντρίπλα ο Παπαϊωάννου). Σπουδαίοι όλοι τους, αλλά θα ήθελα να τους δω στο σημερινό ποδόσφαιρο τι θα έκαναν. Όπως και τον Γκάλη στο σημερινό μπάσκετ.

  58. Πέπε said

    Έφη, αυτό που λίνκαρες δεν ήταν βιντεάκι, ήταν λίστα από βιντεάκια. Το βίντεο που θέλεις (#55) ήταν κάπου στη λίστα, όχι πρώτο, αλλά το λινκ οδηγεί στο πρώτο.

    Η λύση:

    Όταν βρίσκεις στο ΥΤ το βίντεο που θες να λινκάρεις, αν σ’ το ‘χει βγάλει σε λίστα κι όχι αυτοτελώς, κάνεις κόπι πέιστ τον τίτλο του στην αναζήτηση του ΥΤ και το ξαναβρίσκεις, μόνο του. Και το λινκάρεις.

  59. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    «αλλά θα ήθελα να τους δω στο σημερινό ποδόσφαιρο τι θα έκαναν. Όπως και τον Γκάλη στο σημερινό μπάσκετ.»
    E, τώρα Γιαννη κι εσύ,αυτό που λες τί είναι; Η κάθε εποχή στα πλαίσιά της. Μόνο ο Μαραντόνα θα ήταν Μαραντόνα και τότε που ήταν ,και το 1890, και το 2017 και το…2117! 🙂

  60. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    57. Eκτός αν εννοούσες ότι από τους παλιούς άσσους, ο Δομάζος θα μπορούσε να σταθεί και σήμερα. Αυτό ναι!

  61. ΓιώργοςΜ said

    >χαρχάλω
    Όπως το χάρβαλο και το χάρχαλο, κάθε τι που έχει τζόγο: Ένα εργαλείο, ένα γρανάζι, ένας μεντεσές και κατ’ επέκταση η χαρχάλω όπως ορίζεται εδώ. Να κι ο σημερινός στόχος για την «τασξ φορςς» του ιστολογίου: Η χαρχάλω έκανε το χάρχαλο ή τούμπαλιν; Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα;

  62. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Kαι μια και είναι χαλαρή η ανάρτηση σήμερα… τιμή και δόξα και ρεστ ιν πης Kρέηζη λεγκς!

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εννοώ, Κιντ, αν είχαν τη φυσική κατάσταση και όλα τα βοηθήματα των σημερινών ποδοσφαιριστών. Δεν εννοώ ότι είναι υπερτιμημένοι λόγω της εποχής και των συνθηκών που έπαιξαν μπάλα. Από τους σημερινούς άμπαλους Έλληνες ποδοσφαιριστές θα ήταν κλάσεις ανώτεροι, δεν αμφιβάλλω.

  64. # 57, 60

    Μια που σήμερα προέχει το να είσαι αθλητής από ποδοσφαιριστής όντως μόνο ο Δομάζος θα μπορούσε να παίξει σήμερα. Θα ήταν π.χ. μπακάπ του Κάτσε ή του Πιατέλλα (μην ξεχνάμε πως ξεκίνησε σαν δεξί εξτρέμ και στο τέλος ξαναγυρισε εκεί, όπως και σε παιχνίδια που δεν τον «έπαιρνε» να είναι στο κέντρο, πανέξυπνος ήταν )

    Από το 59 μέχρι και το 71 έβλεπα δια ζώσης καμιά τριανταριά φορές τον χρόνο τον Δομάζο, τις μπαλιές του Κούδα ούτε να τις ονειρευτεί δεν μπορούσε. Τι να μου πείτε που διαβάζατε εφημερίδεςκαι νομίζετε πως κάτι ξέρετε. ΓΙ ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΕΒΑΛΑ το ΒΙΔΔΕΟ ΤΟΥ ΟΣΦΠ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΟΙ ΤΑΓΜΕΝΟΙ. Ξαναλέω γυμασμένος και με 20ετή καριέρα αλλά σε μπάλλα ήταν πολύ πίσω από Κούδα, Παπαϊωάννου ακόμα και από Παπαεμμανουήλ (όταν γύρισε στα χαφ) και Ελευθεράκη τους οποίους σαμποτάριζε από ζήλεια. Για να μην πιάσουμε τον Λουκανίδη και τις ιστορίες στο καφενείο του στην Γ’ Σεπτεμβρίου, στην Βικτώρια…

  65. Γιάννης Ιατρού said

    58: Π’επε
    ή απογφεύγεις τα ψαξίματα για πιό ευκολα/γρήγορα και κόβεις το μέρος με list=… και αφήνεις μόνο το μέρος που έχει το &v=…
    π.χ. το https://www.youtube.com/watch?list=UU24lTeCchrxRwTKj3nbLByA&v=iLAWcTS2M4M
    το κάνεις: https://www.youtube.com/watch?&v=iLAWcTS2M4M 🙂

  66. voulagx said

    @ΝιουΚιντ: Τις μαλακιες σου ειπα να κοψεις ρε μαλακα – οχι την μαλακια – τι δεν καταλαβαινεις; 🙂
    Χαλλλαρα ρε μαλλλακα!

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι κι από εφημερίδες. Έχουμε φάει τη ζωή μας στα γήπεδα. 😊 Απλώς βλέπουμε άλλα από σένα.

  68. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι μόλις ο ΠΑΟ έφερε τον ΓΥΜΝΑΣΤΗ Χάρρυ Γκέημ απέκτησε το παρατσούκλι «η ομάδα του Β’ ημιχρόνου» μια που οι αντίπαλοι ήταν κουρασμένοι στο β΄ημίχρονο σε σχέση με τους παίκτες του ΠΑΟ. και τότε τους κέρδιζε Πήρε δυο πρωταθλήματα και πούλησε το τρίτο. Το επίπεδο ήταν τέτοιο που ο μόνος αμυντικός που ήξερε τάκλιν ο Ανδρέου είχε το παρατσούκλι » ο σκοτώστρας» !!. Παίζοντας Ευρώπη έφερε 0-0 στην Βουδαπέστη χάρις στον Βουτσαρά (αν θυμάμαι καλά) και πήγα στη ρεβάνς στην Λεωφόρο όλο προσδοκίες κυρίως από τον Δομάζο…Στο δεκάλεπτο είχαν διαπιστώσει όσοι δεν είχαν οπαδικό γράσσο στα μάτια πως οι Ούγγροι είχαν 10 Δομάζους στην σύνθεσή τους, στνη Ελλάδα ήταν μοναδικός, στην Ευρώπη υπήρχαν χιλιάδες στο στυλ του. Τελικό σκορ 1-3 με φερπλέη από μέρους τους

  69. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο το διήγημα!

    Χαρχάλα -ω, και με το επιτατικό… καραχαρχάλω!

  70. Αφιερωμένο στους επιμένοντες περί Δομάζου…

    …73-74 Μάλιστα κάποιοι ποδοσφαιριστές του τριφυλλιού, λόγω της επιτυχίας του Γουέμπλεϊ, είχαν γίνει γνωστοί και έξω από τα ελληνικά σύνορα και έτσι κλήθηκαν στην μικτή Ευρώπης, ο Αριστείδης Καμάρας, ο Άνθιμος Καψής και ο Μήτσος Δημητρίου
    Μαζί με τον Πούσκας και τον Καμάρα που αγωνίστηκαν στη μικτή, στον αγώνα που έδωσε στο Λονδίνο εναντίον της Αγγλίας (4-2 νίκησαν οι Άγγλοι), στη μικτή Ευρώπης αγωνίσθηκαν ποδοσφαιριστές – ιερά τέρατα της εποχής, όπως οι Γκρόσιτς, Σβαρτ, Νόβακ, Μέζολι, Σουλτς, Αουγκούστο, Ράκοσι, Τζ. Τσάρλτον, Χέντο.

    Αργότερα στη Βαρκελώνη, όπου δόθηκε η ρεβάνς και έληξε με 4-4, με τα χρώματα της μικτής αγωνίσθηκαν οι Καψής και Δημητρίου.

    Στην μικτή κόσμου αγωνίσθηκαν ο Χατζηπαναγής κι ο Μαύρος, τώρα πως τους ξέφυγε ο Δομάζος…εσείς ξέρετε

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58/65 Πέπε,ευχαριστώ μα είμαι ανεπίδεκτη ως φαίνεται.
    Γιάννη Ι. ηλεδάσκαλε, μην κουραστείς να τα ξαναματαλές 🙂

    Χαρχαλαμέντο, δηλωτικό κατάστασης, ανθρώπου και αντικειμένων.Ξεχαρβάλωμα κοινώς.

  72. Kass said

    52 Έφη τι είναι το μάσκουλο;

  73. cronopiusa said

    Μόνο εμένα μου φαίνονται σιχαμερά σκουλήκια οι συγκάτοικοι;
    Ο άνθρωπος και κιμπάρης είναι και γαλαντόμος, και όσο νάναι δεν λαδώνονται έτσι εύκολα οι καθηγητές του Πανεπιστημίου της Στουτγάρδης.

    long live rock’n’roll

  74. Γς said

    52:

    Μάσκουλα και Μασκούλα

  75. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι μόνο εσένα, Κρόνη. 😊 Οι τύποι είναι κλασικοί Ελληνάρες που λασπώνουν ό,τι δεν μπορούν να φτάσουν.

  76. voulagx said

    @Gpoint: Πες μας και για τη Σφαγη στο Βελιγραδι

  77. cronopiusa said

  78. Νεο kid Al Kuwaiti said

    70. Τέρας ποδοσφαιρικής ευφυίας είσαι… Στη μικτή κόσμου έχουν παίξει επίσης ο Κασάπης, ο Αποστολάκης και ο Καλιντζακης ή Νίντζα! Κι αυτοί ήταν ανώτεροι του Δομάζου, ο Γς έχει πηδήξει την άλλη μισή Αθήνα, το ψάρι που βαρεσες τις προάλλες ήταν τρεισήμισι μετρα, κι ο ΠΑΟΚ θα πάρει το διηπειρωτικό…

  79. Γς said

    72:

    > Εφη τι είναι το μάσκουλο;

    άρθρωση, κλείδωση αλλά κι ο μεντεσές της πόρτας ή του παράθυρου: «λάδωσε τα μάσκουλα για να μην τρίζουν»

    [Εφη σου βούτηξα τον πελάτη]

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72.Διαλέγω ένα λινκ που να έχει και φωτό αλλά δεν είναι τόσο καλογραμμένο.Λέει ότι θεωρούνται απαραίτητα, μα είναι απαραίτητα τα μάσκουλα. Δε μου ΄ρχεται πώς τα λέμε συνήθως εδώ πάνωα μάσκουλα θεωρούνται απαραίτητα για τη στερέωση της πόρτας. Είναι θηλυκά και αρσενικά, τοποθετούνται δε προτού αποπερατωθεί η κατασκευή του κουφώματος. Τα μεν αρσενικά στο πλαίσιό της, τα δε θηλυκά στην εσωτερική πλευρά της πόρτας.Τ
    Και οι κλείδες των αρθρώσεων.

  81. cronopiusa said

    72
    μεντεσέδες;

  82. Γς said

    81:

    Μεντεσέδες και ζουμπούλια

  83. Μαρία said

    Τόπος συναντήσεως το πατσατζίδικον Κωνσταντινούπολις στο 4:48

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73/75. Χμ…
    γλειφτρόνι μαθητής (ενώ είναι δικτατορία,έτσι βγαίνει), κοιμήθηκε στο φορτηγό κλπ
    Τον Πάρι τον ακινητοποιεί «είναι αριστερός». Κι είναι ακριβώς αυτός που γελάει στο τέλος με τον καρασυστηματάκια κολιτσίδα. Ο μεσαίος παλλινδρομεί.Καλός μαθητής το πάλαι, παραδομένος τώρα. Αυτός κάνει προβολή και στους δυο.Συμπαθής, γιατί σκουλήκι μωρέ; 😦

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άσε, Κιντ, που αν ο Δομάζος έπαιζε στον ΠΑΟΚ, σήμερα θα διαβάζαμε ακριβώς τα ανάποδα από τον αγαπητό συν-σχολιαστή. Για τον γίγαντα που δεν τον κάλεσαν στη μικτή Κόσμου, όπου έπαιξαν κάποιοι παγκοσμίως άγνωστοι σαν τον Χάιμε Ντουάρτε και τον Ρίκ Ντέιβις, και άλλα τέτοια κωλοτουμποειδή. 😉

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το ερώτημα είναι γιατί επιδίωκε το «σκουλήκι» να κάνει παρέα μ’ αυτούς τους δυο τελειωμένους. Τους πρόσφερε φιλία, κεράσματα, μέχρι και σεξουαλική εκτόνωση, και εισέπραττε περιφρονητική συγκατάβαση. Ίσως το είχε απωθημένο απ’ το σχολείο: αυτοί μάλλον δημοφιλείς μαγκίτες, αυτός αποσυνάγωγος και περιφρονημένος, το ‘χε φαίνεται καημό να μπει στον κύκλο τους.

  87. cronopiusa said

    γιατί είναι με των πολλών τη λογική

    γιατί ανέχτηκε να του στείλουν εκείνο το αναξιοπρεπές γράμμα

  88. Μάλλον το ωραιότερο ματς της σεζόν στην Τούμπα, φοβερό υτρέξιμο και πολλές φάσεις. Μοιρασμένο το α΄ημίχρονο- δοκάρι ο ΠΑΟΚ, μονότερμα στο β΄ο Πανιώνιος από τα μισά με 10 παίκτες , δοκάρι ξανά στο 90 και γκολ με την λήξη ο Πέλκας που αποβλήθηκε γιατί πανηγύρισε άσεμνα !
    Αν τα δοκάρια του ΠΑΟΚ -καμιά εικοσαριά φέτος- ήταν γκολ θα είχε πάρει το πρωτάθλημα !
    Πληροφορώ τους μυρωδιάδες πως ο Ιβιτς παίζει σύστημα Σάντος εδώ και καιρό, ο ΠΑΟΚ θα κτυπάει μόνο τα εντός έδρας παιχνίδια πρωταθλήματος κάνοντας οικονομία για τα πλέηοφφς

  89. cronopiusa said

    Έχει στη μύτη κρεατάκια και μια αδελφή γιατρέσσα που τον συντηρεί. Είναι αριστερός.

    «Πόσα σου έστελνε κάθε μήνα ο γέρος σου;», τον ρωτάω τη στιγμή που σβήνουν τα φώτα του σινεμά. «Μετά τον πρώτο χρόνο ούτε πφένικ. Δούλευα, έβαλα και κάτι ψιλά στην άκρη!»

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    86,Παρεξήγηση, λέω ότι είναι συμπαθής ο παραιτημένος -και ο Πάρις (που θεωρεί σκουλήκια η Κρόνη στο σχ.73).
    >>γιατί επιδίωκε το «σκουλήκι» να κάνει παρέα μ’ αυτούς τους δυο τελειωμένους.
    Οι άλλοι δυο έχουν αυτό που λείπει σ΄εκείνον: η χαλαρή (ας πούμε θέαση της ζωής). Η ανθρωπίλα και η παιδικότητά τους.
    >>»Τελειωμένοι»; Μπορεί και όχι.Δεν ξέρουμε παρακάτω.
    Τί φαντάζεσαι ότι μπορεί να έγινε στη συνέχεια ο πτυχιούχος της Στουτγάρδης; Κανένας τύπου Μαυράκη της ΔΕΗ, μου μοιάζει εμένα 🙂 😦

  91. Λεύκιππος said

    Στις επαρχιακές πόλεις που όλοι λίγο πολύ γνωρίζονται, το (αρνητικό;) παρελθόν σε καθορίζει, ότι κι αν γίνεις στη συνέχεια, ειδικά αν οι άλλοι, είναι αποτυχημένα μαγκάκια.

  92. # 78

    Αλλο το 60-70που παίζανε μόνο παικταράδες κιάλλο το 90 και μετά που έπαιξε και η κουτσή μαρία

    # 85

    Αλλο ποδόσφαιρο βλέπουμε. Εσύ δεν μπορείς να δεις πως ο Μπεργκ παίζει (εξαιρετικά) δυο μήνες τον χρόνο και το υπόλοιπο διάστημα σέρνεται κάνοντας επιθετικά φάουλ και βρίζοντας τους διαιτητές. Αλλά βέβαια όταν στην Ευρώπη γελάνε ακόμα με τον ΠΑΟ (πίσω και από τον Αστέρα στην βαθμολογία της Ουέφα) περιμένεις δυο ματς να χαρείς και παίρνεις συστημικό προπονητή γι να κάνεις κάποιες νίκες για να υπάρχει ενδιαφέρον

    Για το πόση μπάλα βλέπω σου θυμίζω την δήλωσή μου πριν αρχίσει τα ματς του ομίλου στην Ευρώπη- τότε που ο Ριβαλντίνιο και κάποιοι άλλοι έλεγαν πως έχει το καλύτερο ρόστερ όταν βιταμινωθήκανε για να πάρει ο Αλαφού τα λεφτά από την είσοδο στους ομίλους-πως δεν πρόκεται να κάνει ούτε μια νίκη. Εσείς μπορεί να νομίζετε πως τα αποφάγια της ΑΕΚ (Κλωναρίδης-Κουτρουμπής) γίνανε παικταράδες επειδή φόρεσαν το τριφύλι

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, μπορεί και υπουργός, όπως είπε κάποιος φίλος σχολιαστής. 😊 Το θέμα είναι ότι όσα του προσάπτουν σχετικά με τη διαγωγή του στο σχολείο δεν συνάδουν με τις πράξεις του που περιγράφονται στο διήγημα. Δεν βλέπουμε τον «επιτυχημένο» που ήρθε να κάνει φιγούρα στους «αποτυχημένους» που τον περιφρονούσαν στο σχολείο. Αντιθέτως, βλέπουμε έναν συμπαθέστατο άνθρωπο, αμνησίκακο, που συντρέχει διακριτικά και εισπράττει γαϊδουριά. Εγώ, τι να πω, θα τον ήθελα για κολλητό. 😊

  94. (Γίνεται λίγο κουραστικό πια αυτό το οπαδικό, το ξέρετε ε;)

  95. Γς said

    93:

    Ναι.

  96. cronopiusa said

    Ο «Γεωλόγος του Πανεπιστημίου της Στουτγάρδης» δεν έκανε παρέα με τον Τσοχατζό, δεν νομίζω να κόλλησε αριστερόσημα, πήρε πτυχίο Γερμανίας με νυχτοκάματα σ’ ένα γραφείο κηδειών και διά­βασμα όλη τη νύχτα, λαντζέρης και ντελιβεράς και με κάτι μήνες παραπάνω στρατό σαν έφεδρος για να μην επιβαρύνει την οικογένεια δεν γίνεται Μαυράκης….

    Τον φαντάζομαι να χαρτογραφεί κάνα νησί της άγονης γραμμής με μια ομάδα φορτωμένη εργαλεία και καφάσια μπύρες

  97. Μαρία said

    86
    Αυτό είναι το σκουλήκι κι όχι ο Σαλιάρας: Βγήκαμε στη βε­ράντα να πάρουμε αγέρα μα ένα μακρύ σκουλήκι κατατρυπούσε τη συνείδησή μας.

    94
    Έλα ντε. Δεν μας φτάνει η μαλακία του διηγήματος.

  98. 94 Είναι που το διήγημα διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη, έδρα του ΠΑΟΚ. Αν διαδραματιζόταν στην Αθήνα, το θέμα θα ήταν η αθηναϊκή παράγκα. Για τον Πειραιά, ο Μαρινάκης εννοείται. Και στο Ηράκλειο; ο ΟΦΗτας του Βαρδίνο. 😎

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και οι τρεις τους μπορεί να είναι αξιαγάπητοι μέχρι εκείνη την ώρα. Ο καθένας περιγράφεται να έχει μισά καλά και μισά ανάποδα αν τους δούμε με την κοινή αντίληψη των πραγμάτων.Γιατί ήταν ΝΕΟΙ,τότε, με όλες τις προοπτικές ανοιχτές,όλα τα ενδεχόμενα δυνατά.

  100. Μαρία said

    98
    Αλλά και έδρα των σκουληκιών 🙂

  101. Λεύκιππος said

    88 Τζ, είδες το τρίτο γκολ της Μάντσεστερ στην Μίντλετον σήμερα; Άμα σε θέλει, και βέβαια να το κυνηγάς κιόλας.

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έλα, σας μαθαίνουμε μπάλα, έχετε και παράπονο! 😊 Άλλωστε, μέρος της γοητείας του ιστολογίου είναι η πολυθεματικότητά του. Εδώ έχουμε ανεχτεί αγόγγυστα σχόλια επί σχολίων για το οπλισμένο σκυρόδεμα και τα πέδιλα της γέφυρας.

  103. Γς said

    Σκουλίκια

    Και πως δεν άρχισε ο Πσαράς να λέει για τους οπαδούς του Αρη;

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96.τέλος>>.Τον φαντάζομαι να χαρτογραφεί κάνα νησί της άγονης γραμμής με μια ομάδα φορτωμένη εργαλεία και καφάσια μπύρες
    Μπα πού θα έβρισκε χαρχάλω να ΄χει εκεί;

    εξάλλου>>Μέχρι να πά­ει φαντάρος δουλεύει σε μια εταιρία γεωτρήσεων.
    κάποιο καλύτερο κονέ θα τον περιμένει, τον πρώην έφεδρο.Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα (75-80) τα φρονήματα έπαιζαν παντού.

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να σου πω, Έφη, ο εκατονεικοσάκιλος έχει ένα (μεγάλο) ενδιαφέρον ως περίπτωση φερέλπιδος εφήβου που στην πορεία κάπου χάνεται, αλλά νέος είναι, μπορεί να ορθοποδήσει. Ο άλλος, όμως, που το παίζει αριστερός ξαπλωμένος ανάσκελα, τον συντηρεί η αδερφή του, δέχεται και τα λεφτά του Σαλιάρα, ανταποδίδοντας με αγνωμοσύνη, μου φαίνεται μάλλον σκάρτη περίπτωση. Το σώζει κάπως με την προσφορά του να αγοράσει τα βιβλία για λογαριασμό του φίλου του.

  106. 105 Γιάννη: προσοχη! Να επαναγοράσει τα βιβλία του φίλου του, που του τα είχε πάρει κρυφά για να τα πουλήσει και να παίξει το χαρτί. Δεν είναι φίλος, φίδι είναι.

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα ο αφηγητής τα πούλησε, Σκύλε. Το «αυτά που πούλησες τις προάλλες απέναντι…κλπ» το λέει ο Πάρις. Αυτό καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα.

  108. 107 😳

  109. Χαρχάλα, πιτσιρικάδες, στη δεκαετία του ’50, στο Κερατσίνι, λέγαμε το χοντρό σύρμα, στραβωμένο κατάλληλα, με το οποίο οδηγούσαμε το τσέρκι, παίζοντας στην αλάνα.

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μαζί διαβάζουμε χώρια καταλαβαίνουμε 🙂 .Εγώ σταματώ.

  111. Pasokification!!!!! ❤

  112. Μαρία said

    105
    Δε φταίει αυτός. Έτσι τον θέλησε ο συγγραφέας τον αριστερό.

    106
    Κι έτσι να ήταν, όχι και φίδι.

    Πολύ στην ηθικολογία το ρίξατε.

  113. Πέπε said

    @μάσκουλα:

    Εδώ στο ιστολόγιο έμαθα ότι μάσκουλο είναι μεν αυτό που συνήθως ονομάζουμε μεντεσέ, αλλά ότι στην πραγματικότητα ο μεντεσές είναι άλλος. Αν το συγκράτησα καλά (μέχρι να μας θυμίσει κάποιος πού ακριβώς έγινε η συζήτηση), μάσκουλο είναι αυτό που έχουν οι πόρτες, που τις βγάζεις σηκωτά άμα θες, και μεντεσές αυτό που μπορεί να έχει λ.χ. το καπάκι ενός ξύλινου κουτιού, που τα δυο του φύλλα είναι αξεχώριστα ενωμένα.

    Και πρέπει να υπήρχε κι ένα τρίτο (;).

  114. #7:
    α) 4 Ιουλίου 1975 ήταν Παρασκευή
    β) 4 Ιουνίου 1975 ήταν Τετάρτη

    πάμε παρακάτω…
    Τούμπα, 4 Ιουνίου 1975: http://efimeris.nlg.gr/output/124_77167_-1.pdf

  115. ΓιώργοςΜ said

    113 Όλα αυτά μεντεσέδες είναι, τουλάχιστον τα τελευταία 35 χρόνια που έχω επαφή με το αντικείμενο. Υποκατηγορίες πολλές.

  116. 113: https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/03/portes/#comment-374959

  117. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Δώστε κανα λινκ για να δω το ματς στο ίντερνετ ρε πατριώτες…

  118. Ριβαλντίνιο said

    Υπάρχει και η λέξη «καρκάλα» που σημαίνει το κεφάλι με κακή έννοια και την πέτρα. Νομίζω και τη νεκροκεφαλή ζώου ή ανθρώπου.

    ===========================================================================
    @ 46 gpointofview

    Ο Δομάζος, σε αντίθεση με τους Χατζηπαναγή, Κούδα και Δεληκάρη, μάρκαρε κιόλας. Συνεπώς ήταν πιο ολοκληρωμένος παίκτης. Σαν τον Διαμαντίδη που ήταν πιο ολοκληρωμένος παίκτης από τους Γκάλη, Γιαννάκη, Σπανούλη κ.λπ.
    Επίσης ο Δομάζος μεγαλούργησε και την δεκαετία του ’60 , όταν δηλαδή δεν υπήρχε Αντωνιάδης.

    @ 53 gpointofview

    Έχω δει σε βίντεο αγώνες του Ζάετς με τον ΠΑΟ στην Ευρώπη και σε ντέρμπι. Σε κάποια παιχνίδια ήταν πολύ καλός. Σε άλλα δεν τα έδινε όλα, αλλά από το στύλ του καταλάβαινες πως ήταν άλλη κλάση σε σχέση με τους υπολοίπους. Με τον Ρότσα δεν μπορεί να συγκριθεί. Άλλες θέσεις.

    @ 64 gpointofview

    Το παράκανες ! Ο Κούδας ούτε για να δένει τα κορδόνια των παπουτσιών του Καραγκούνη δεν θα ‘κανε.

    @ 70 gpointofview

    Μας δουλεύεις τώρα. Στην Μικτή Κόσμου έχει αγωνιστεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Δεν είναι κριτήριο αυτό.
    Τα λέει και ο Νεο kid Al Kuwaiti στο σχόλιο 78.

    @ 92 gpointofview

    Ο ΠΑΟ είχε τον πιο δύσκολο όμιλο. Όχι τα σαπάκια που αντιμετώπισε ο ΠΑΟΚ και ο ΟΣΦΠ. Γι’αυτό Θέλτα και Άγιαξ είναι στους οκτώ και απ’τα φαβορί να κατακτήσουν το Γιουρόπα.

    @ 59 Νέο Kid Al Kuwaiti

    Την σημερινή εποχή ο Μαραντόνα, το χοντρούλικο ντολαμαδάκι, ούτε την καριέρα του Βιγιαφάνες δεν θα είχε.

    @ 94 Δύτης των νιπτήρων

    Αυτά δεν είναι οπαδικό, αλλά ποδοσφαιροκουβέντα. Οπαδικό θα ήταν αν συζητούσαμε ποιος έτρεξε ποιον, ποιος πήρε το ντού κ.λπ.
    ============================================================================
    @ 23 Γιάννης Κουβάτσος
    @ 73 cronopiusa
    @ 75 Γιάννης Κουβάτσος

    Και εγώ κατανοώ να είναι τσαντισμένοι για την ζωή τους, τις ατυχίες τους και την παλαιά συμπεριφορά του «φίλου» τους. Αλλά να τον αντιπαθούν επειδή τα βόλεψε λίγο καλύτερα είναι αδιανόητο. Επίσης μόνο το καλό τους ήθελε και την παρέα τους. Ούτε τους φορτώνοταν ούτε ήθελε το κακό τους. Βγάζουν λίγο σκατοψυχιά οι ήρωες της διήγησης … 😦

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με εξαιρετική συγκίνηση.Θυμήθηκα τη μαντινάδα μα δε φαντάστηκα ότι έχει βρεθεί με τον Ψαρονίκο

    Φαίνεται πως σκουριάσανε
    τα μάσκουλα τση πόρτας
    και δεν μου ξανανοίγουν πια
    καθώς μ’ανοίγα πρώτα

  120. 117: Ο χάχας κάτι θάχει

  121. ΕΦΗ² –> http://news247.gr/eidiseis/politistika-nea/vivlia/milie-moy-krhth-ap-ta-palia-istorikes-hxografhseis-1907-1955.4583719.html

  122. DIR said

    Νικοκύρη, για ενημέρωση σου.
    Η γυναίκα του Βασίλη (η Φωφώ στο άλλο διήγημα) είναι πρώτη ξαδέλφη-μου

  123. Παναγιώτης Κ. said

    Το σκουλήκι…
    Ο φθόνος είναι ένα σκουλήκι που κατατρώει την ψυχή του φθονερού ανθρώπου μόνο που δεν το αντιλαμβάνεται έστω και αν κατά βάση βασανίζεται.
    Οι φθονεροί άνθρωποι συνήθως δεν είναι γελαστοί.

  124. Kass said

    118 την καρκάλα για νεκροκεφαλή την άκουγα να την λένε..

  125. Μαρία said

    117

  126. # 118

    Νεαρέ την δεκαετία που λες ο Δομάζος προσπαθούσε να επιβάλει για σέντερ φοε τον κουμπάρο του Μπενάρδο, κάτι σαν τον καρντόσο ένα πράμα, έκανε αποχή εκβιάζοντας λεφτά και γενικά ήταν αρχικλικαδόρος. Οπως έγραψα ήτανο μόνος γυμνασμένος Ελληνας ποδοσφαιριστής, δεν ξεχώριζε για την τέχνη του όπως ο¨βλάχος» που τον ζήτησε επίσημα η Ρεάλ, τον Δομάζο τι να τον κάνανε;, στην Ευρώπη υπήρχαν εκατοντάδες Δομάζοι. Είναι το ίδιο με τον Τρόντζο τον πρώτο πραγματικό ψηλό που έκανε γι αυτό όνομα χωρίς να παίζει σπουδαίο μπάσκετ

    Παλιά η μικτή κόσμου ήταν σοβαρή υπόθεση όπως ήταν το κύπελλο κυπελούχων στο μπάσκτ τότε. Τώρα είναι για γέλια

    Δεν με ενδιέφερε τι μπάλλα ήξεραν οι ακριβοπληρωμένοι Ζάγιετς (σικ) και Ντέταρι αλλά τι μπάλλα έπαιξαν. Ασύγκριτα παραπάνωπροσέφερε ο Ρότσα. Παικταράς τεράστιας κλάσης που έπαιξε μπάλα παρ’ ότι στα γεράματα ήταν ο Βερόν,αλλά στο είπα, οι βάζελοι δεν νοιώθουν. Κι ο Εσσι΄ν ήταν κάποτε μεγάλος στον ΠΑΟ όμως ήρθε ΚΑΙ αυτός για ένσημα

    Συμφωνώ απόλυτα για τον Μαραντόνα. Υπήχε κι ένας περουβιανός ο Κουμπίλλια που είχε προκοίλι αλλά δεν του έπαιρνες την μπάλα με τίποτε. ΄Στις αρχές του 70 υπήρχανε ακόμα τέτοιοι.

  127. Μαρία said

    123

  128. 126τέλος, αυτόν λες;

  129. Πέπε said

    @121:
    Κοίτα να δεις!!!
    Εκεί ήμουνα! Παράξενο να έχουν κάνει είδηση την παρουσίαση του βιβλίου στο Ηράκλειο, ενώ πιο μπροστά είχε παρουσιαστεί στην Αθήνα.

    (Δεύτερη ανάγνωση: παρατηρώ ότι δε λέει πουθενά Ηράκλειο. Ωραία αναμετάδοση είδησης, λες και ξέρει ο κάθε αναγνώστης ενός πανελλήνιου σάιτ πού βρίσκεται αυτή η αίθουσα… Προφανώς πρωτογράφτηκε σε ηρακλειώτικο σάιτ, ενώ το αθηναϊκό γεγονός πέρασε στο ντούκου. Εδώ τα τοπικά νέα τα μαθαίνουμε πιο εύκολα, γιατί απλούστατα είναι πιο λίγα.)

  130. Πέπε said

    @129:
    Και πράγματι, γκουγκλάροντας μέρος του κειμένου, βρίσκω ότι δεν προέρχεται από το τελείως άσχετο σάιτ που δίνουν ως πηγή (το οποίο ούτε η αναζήτηση το βγάζει, αλλά ούτε και δείχνει να περιέχει την είδηση αφού το ‘ψαξα κι αυτό), αλλά από το Cretalive. Καλά, τόση προχειρότητα;

  131. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, επανήλθα στα πάτρια!

    45 Αγαπητέ Αλέκο πέρα από το ότι το θέμα της σημερινής ανάρτησης δεν έχει σχέση με το άρθρο που έβαλες, με προβληματίζει διότι διαβάζοντάς το έφτασα σε ένα χοντρό ψέμα και εκεί σταμάτησα: ότι «αριστεροί έσπασαν τα σινεμά όπου παιζόταν η Ελένη του Γκατζογιάννη»

    Ονόματα σινεμάδων που έσπασαν, παρακαλώ, και ημερομηνίες. Έχεις κι εσύ ευθύνη όταν αναμεταδίδεις άρθρα.
    Σε παρακαλώ να υποστηρίξεις το άθλιο άρθρο που πόσταρες.

    73 Βασικά, το σκουλήκι δεν είναι ο εκ Γερμανίας, ειναι (το λέει σε κάποιο σημείο) αυτό που κατατρώει τον αφηγητή.

    93 Ε, ναι

    122 Μικρός ο κόσμος!

  132. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121/Εευχαριστώ Σκύλε μ.
    Να πω (τη μιζεριά μου) πως Μίλιε μου Κρήτη ΄πο τα παλιά, θα ήταν πιο κρητικό, κατά την αίσθησή μου, τουλάχιστον προς τσι μπάντες μου. 🙂
    Εδώ βλέπουμε και την τιμή.
    https://www.politeianet.gr/books/9786188053816–orpheumphonograph-milie-mou-kriti-ap-ta-palia-260759

  133. Μαρία said

    131
    Σήμερα με το σκουλήκι την πάτησε κι δάσκαλος σαν χριστιανόπουλο, μια και κνίτης δεν ήταν 🙂

    130
    Πολύ φειδωλοί στις φωτό κι ούτε ένα βίντεο, να δω πόσο γέρασε ο Νικολακάκης 🙂
    Μόνο της κυρίας https://www.youtube.com/watch?v=xs9LZhA7ufM

  134. Παναγιώτης Κ. said

    Οι τύποι διακρίθηκαν στην αλαζονεία («τον είχαμε κατατάξει στους κατώτερους») , στη λαιμαργία (120 κιλά), στη λαγνεία (έκαναν μπανιστήρι), στην οκνηρία (μάθατε όλη μέρα να κοιμάστε), στον θυμό (ο Πάρις άρχισε να βρίζει και κλότσησε με δύναμη τη σόμπα) , στην απληστία (ο Σπαλιάρας του δάνειζε χρήματα) , στην ζηλοφθονία (Ιδού ο Σαλιάρας έφτασε πτυχιούχος Γερμανίας).
    Λέτε ο συγγραφέας να είχε το σχήμα των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων στο μυαλό του όταν έγραφε το διήγημα; 🙂

  135. Γς said

    131:

    >επανήλθα στα πάτρια!

    Οχι, δεν επανήλθε ο Νικοκύρης στο Ducat d’Atenes

  136. Γς said

    … αλλά στο Grand-Duché de Luxembourg

  137. Corto said

    «ήρθε μ’ ένα όμορ­φο παλικάρι και μάζεψαν τα πράγματά της. «Το ξαδελφάκι μου…» τον σύστησε.»

    Αυτό το στοιχείο του διηγήματος έχει αρκετό λαογραφικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.
    Φαίνεται ότι από την αρχή της εντατικοποίησης της αστυφιλίας, μεταξύ των αγοριών και των κοριτσιών που είχαν έρθει στην Αθήνα (και σε άλλες πόλεις) για σπουδές ή δουλειές, διαδόθηκε και ο χαρακτηρισμός ξαδέρφη και ξάδερφος αντιστοίχως, ως προκάλυμμα για τις γκόμενες και τους γκόμενους. Υποθέτω ότι το ψέμα κάποια στιγμή έπαψε να πείθει, και έτσι βέβαια γινόταν και το σχετικό χιούμορ.

    Στο παρακάτω βίντεο (στο 2.40) ο σπουδαίος κωμικός του μεσοπολέμου Κυριάκος Μαυρέας ως σπιτονοικοκύρης, εξηγεί στον νέο μισθωτή τις απαιτήσεις του για τις «ξαδέρφισσες»:

  138. Γς said

    122, 131:

    Μάθαμε κι ότι η γυναίκα του Βασίλη (η Φωφώ στο άλλο διήγημα) είναι πρώτη ξαδέλφη του DIR.

    [Παπίρεν, ντοκουμέντι, Διρ!]

  139. Γιάννης Ιατρού said

    125: Μαρία
    ελέγχεται 🙂 🙂 🙂 Πολλαπλό κοπυπάστωμα του κερατά, ο διάλογος προσετέθη σαν κείμενο, απίθανη έμπνευση, ακόμα γελάω!

  140. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε χριστιανόπουλο. Ορθόδοξος Παναθηναϊκός και αναθεωρητής γενικώς. 💚✌

  141. Μαρία said

    139
    Καλά, ρε συ, έκανες τόσο κόπο για μια ολοφάνερη μούφα! Θα μπορούσες να δεις και τα τουίτ των 2 ανδρών, ελεύθερα είναι.

    Πιάσε αυτό, για να θυμηθείς τα νιάτα μας. Μας άφησε χρόνους πλήρης ημερών https://www.youtube.com/watch?v=6ROwVrF0Ceg

  142. Μαρία said

    140
    Και στρατιωτικόπουλο 🙂

  143. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χοντρό παραμύθι τα περί σπασίματος κινηματογράφων που έπαιζαν την «Ελένη». Ούτε ο «Ελεύθερος Κόσμος» δεν γράφει κάτι τέτοιο. Λέει τα τρελά του αλλά για σπασίματα κουβέντα. Άλλοι έβαζαν βόμβες σε σινεμά που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.elkosmos.gr/29-chronia-apo-tin-episodiaki-mi-premiera-tis-tenias-eleni/&ved=0ahUKEwj2k5eQuOPSAhXBjSwKHXSIDjwQFghFMAs&usg=AFQjCNGmlMy7iT3dz4C3zLKsG79jbov1yA&sig2=9Uomg0-zyDO4dV_aijoOuQ

  144. Παναγιώτης Κ. said

    @131β. Με αυτή την ευκαιρία θυμάται κανείς να μας πει τι είχε συμβεί τότε με την προβολή της συγκεκριμένης ταινίας;
    Υπάρχει ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός από την ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου.Είναι η κατάληψη της Μουργκάνας από τους αντάρτες, η διατήρησή της για μακρύ σχετικά χρονικό διάστημα από τον ΔΣΕ και οι απεγνωσμένες προσπάθειες του ΕΣ να ανακαταλάβουν την περιοχή. Στη συγκεκριμένη περιοχή βρίσκεται και ο Λιας, το χωριό του Γκατζογιάννη. Ενώ λοιπόν η περίπτωση Μουργκάνα παρουσιάζεται αρχικά να έχει μειωμένο ιστορικό ενδιαφέρον, ( δεν μπορεί να συγκριθεί με Ραμπατίνα, Μάλι-Μάδι, Γράμο και Βίτσι) μετά από την ταινία του Γκατζογιάννη εξετάζεται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους ιστοριογράφους.

  145. Τι να είχε συμβεί, μοιράζαν τρυκάκια οι κνίτες στα σινεμά.

  146. leonicos said

    Δεν ξέρω αν είναι λογοτέχνημα – διήγημα ή μια απλοϊκή κάπως, αν και ευρηματική αφήγηση, και μη μου πείτε πώς φθόνησα επειδή γράφω κι εγώ, αλλά βρίσκεται στο όριο και είναι πια θέμα ορισμού.

    Το βέβαιο είναι, αν κρίνουμε και από τα άλλα του διηγήματα, από εδώ μέσα, ο ίδιος το θεωρεί λογοτέχνημα ή δεν το χαρακτηρίζει καν.

    Η αλήθεια είναι πάντως ότι διαθέτει μια παράξενη δύναμη που δεν οφείλεται στην αφηγηματική του τεχνική, διότι φτιάχνει δυναμικά πορτρέτα που αλλάζουν στο χρόνο, χωρίς να είναι σαφές πόσο αληθινή είναι αυτή η αλλαγή.

    Ο Σαλιάρας αγνός, αφιλοκερδής και αμνησίκακος δεν είναι. Ασφαλώς τους ‘μπαίνει’ με τις επιτυχίες του. Αλλά και οι άλλοι, ενώ μπορεί να μην ήσαν, αναδεικνύονται σε πρώτης τάξης καθήκια, ακριβώς επειδή ο Σαλιάρας τούς δίνει την ευκαιρία ν’ αναδείξουν αυτήν την πτυχή τους εαυτού τους.

    Επομένως, και στα μικράτα τους, στο σχολείοο, δεν ήταν καλύτεροι, απλώς είχαν άλλες ευκαιρίες ή αφετηρίες.

    Όλοι μας θυμόμαστε γραφικούς συμμαθητές που ξεσκίζονταν για να μπουν στο Πολυτεχνείο, τη Φιλοσοφική ή την Νομική, και άλλους, οι οποίοι επίσης μπήκαν χωρίς να το κράζουν απότο θρανίο τους. Θυμάμαι κάποιοι φιλολοβαρεμένο που έγραψε στην έκθεσή του ‘από παιδιόθεν’ κι έγινε στην τάξη το σώσε.

    Πάντως ο συγγραφέας αξίζει την προσοχή μας κυρίως διότι αναπτύσσει μια προσωπική τεχνική για να εκθέτει πρόσωπα και γεγονότα, απέναντι στα οποία εμείς, ως αναγνώστες, μπορεί να έχουμε διαφορετική τοποθέτηση, ανάλογα με τις καταβολές μας.

    Όσο και αν το διήγημα μοιάζει απλό, είναι πολύ δύσκολο στο σχολιασμό του επειδή αφήνει σχεδόν τα πάντα μετέωρα.

    Ξαναδιαβάζοντάς το, έχω την εντύπωση ότι λουμπενίζει, κατατάσσοντάς το στο είδος: «Κοίτα, τα σκατόφτυαρα πώς περνάγανε τον καιρό τους τρώγοντας τα λεφτά των γονιών τους σπουδάζοντας δήθεν, όσο να πάρουν ένα κωλοπτυχίο». Αν είναι σωστό, τότε είναι ευκολογράφημα άνευ αξίας. Αλλά δεν μπορώ να το πω με σιγουριά.
    Το να πεις: ‘Δυνατό αφήγημα με αδύναμη τεχνική’ είναι αυτόχρημα αντίφαση. Δεν λέγεται…. και όμως έτσι μου έρχεται πως μπορώ να το χαρακτηρίσω

  147. Γιάννης Ιατρού said

    141: Μαρία
    Ναι, χαρισματικός! Το 63-64, όταν κάναμε τα πρώτα πάρτυ (ή τέλος πάντων τις πρώτες σχετικές κοινωνικές εκδηλώσεις 🙂 ), το Rock and Roll κι εποχή του είχε αρχίσει να επισκιαζεται, κυρίως από τα βρετανικά συγκροτήματα, αλλά για εδώ, με την διαφορά φάσης που είχαμε, ήταν πρώτη επιλογή, άαααν βρίσκαμε κανένα δισκάκι του… Ωραίες αναμνήσεις Μαρία.
    Πάντως τα κατάφερε ο μπαγάσας, με τόσα και τόσα… κι έφτασε τα 90ήντα! Δεν τό ΄βαζε κάτω! Είχε έλθει κι εδώ, το ’87, αλλά εγώ ήμουν ολούθε τότε … Θα τον θυμόμαστε, Ανταποδίδω https://www.youtube.com/watch?v=ZLV4NGpoy_E 🙂

  148. Πέπε said

    @131:
    > > Βασικά, το σκουλήκι δεν είναι ο εκ Γερμανίας, ειναι (το λέει σε κάποιο σημείο) αυτό που κατατρώει τον αφηγητή.

    Ότι το λέει, το λέει. Προσωπικά όμως δε νομίζω ότι αυτό μας απαγορεύει να ψάχνουμε -έστω σαν προσωπικές αναγνώσεις- και αλλού για το σκουλήκι του τίτλου.

    Το ίδιο και για τα 7 αμαρτήματα του #134: αν υπήρχε στον τίτλο ή πουθενά αλλού ξεκάθαρη μνεία, ή και υπαινιγμός, περί θανάσιμων αμαρτημάτων, θα αναρωτιόταν κανείς «ποιο είναι το ένα; α, αυτό. Ποιο είναι το άλλο; α, εκείνο» και η τελική απάντηση θα ήταν αυτή του Παναγιώτη Κ.. Τώρα ο συγγραφέας δε μας θέτει το ερώτημα, άρα μπορεί να μην τον απασχόλησε. Αλλά μπορεί και να τον απασχόλησε, ποιος το ξέρει; Είτε σκοπίμως αλλά πολύ κρυφά, είτε συμπτωματικά, υπάρχουν 7 θανάσιμα αμαρτήματα. Αντίστοιχα, είτε σκοπίμως αλλά πολύ υπαινικτικά, είτε συμπτωματικά, μπορεί κανείς να βρει κι άλλα σκουλήκια εκτός από το δηλωμένο.

  149. nikiplos said

    μα δεν υπάρχουν καλοί και κακοί στο διήγημα (IMHO)… Ο Σαλιάρας είναι ο άνθρωπος που είχε βάσεις, οικογενειακές κυρίως και μαλαγανιά για να καλύπτει τις όποιες ελλείψεις του.

    Ο συγγραφέας είναι ο πρωταγωνιστής που ψάχνεται… Αναρωτιέται πως αυτός που ήταν πρώτος, πέρασε από τους πρώτους στη σχολή, κατάντησε 120 κιλά, ανέραστος και χωρίς στόχους… Περιγράφει γλαφυρά την ήττα του…

    Ο Πάρις είναι κλασσική περίπτωση του έλληνα φοιτητή. Έχει ξαστοχήσει τελείως και επιδίδεται σε τζόγο, υποδηλώνει και μια εξάρτηση ήπια αυτό, δηλαδή εξάρτηση που δεν επάγει κοινωνικά προβλήματα στις παρέες του… Είναι ντόμπρος και δεν γουστάρει το γλύψιμο… Τον ζει η αδερφή του, γιατί εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν δεδομένο ότι οι οικογένειες μπορούσαν να σπουδάσουν τα παιδιά τους εκτός έδρας… Δεν βρίσκω τίποτε επιλήψιμο σε αυτό… Το λέει και μόνος του: Κομπλάρει με την εξέλιξη του Σαλιάρα, ενώ αυτός που μάλλον θα ήταν κι αυτός άριστος, έχει πέσει στις ντεκαντάντσιες…

    Δεν βρίσκω τίποτε καλό ή κακό σε κανέναν… Το βέβαιο είναι ότι στη Γερμανία, ούτε πτυχίο κλέβεις, ούτε ψωνίζεις, όπως σε άλλες χώρες… Αυτοί φαντασιώνονται ότι το έκλεψε το πτυχίο του… Κομπλάρουν που αυτός έχει εξελιχθεί, έχει βρει δουλειά, έχει τη γκόμινα την έχει σπιτώσει, τους πληρώνει το νοίκι, τους έχει καβαλήσει κανονικά θα λέγαμε στην παρεΐστικη νεολαιίστικη διάλεκτο…

    Άλλωστε η κάθε εποχή έχει τους Σαλιάρες της, ενίοτε και τους … Σπαλιάρες! 🙂

    ΥΓ> @45, Δεν χρειάζεται να ασχοληθεί κανείς περαιτέρω με τον ΡΧ. Εκμεταλλεύτηκε την απολιτίκ διάθεση των 90ς, δικτυώθηκε από εκείνα τα κυκλώματα που βρίζει σήμερα και όταν βρήκε την ευκαιρία καβάλησε το (κομματικό) άρμα της ΝΔ προκειμένου να δρέψει καρπούς. Δρέποντας τους καρπούς, αναλώθηκε σε πολιτικολογία της δεκάρας… επιχειρήματα χωρίς βάση, που δεν ακούγονταν ποτέ στους συντηρητικούς χώρους…

    Στην περιοχή μου πάντως, δεν θυμάμαι κανέναν κινηματογράφο να έσπασε από αριστερούς ή μη, πέρα από τους αγριοχρίστιανους που έσκιζαν τα πανιά των οθονών στον Τελευταίο Πειρασμό… Στην Ελένη του Γκατζογιάννη, μάλιστα είχα πάει, ένεκα καταβολών της οικογένειας… 🙂

    Ένα ψέμμα όσο κραυγαλέο κι αν είναι, καταπίνεται ευκολότερα αν το ανακατέψεις με μια Αλήθεια…

  150. Παρακαλώ πολύ, ο ως άνω συνονόματος Γιάννης Κουβάτσος θα είχε τη καλωσύνη να επικοινωνήσει στο αναγραφόμενο e-mail μου,δια τυχών συγγενική σχέση;Κάνω μια προσπάθεια ανεύρεσης …κλώνων γενεαλογικού δενδρου,της ίδιας προέλευσης.Γιώργος Λ.Κουβάτσος

  151. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατί τους μπαίνει με τις επιτυχίες του ο Σαλιάρας, Λεώνικε; Στο διήγημα δεν φαίνεται να κάνει συνειδητά κάτι τέτοιο. Αν με την παρουσία του και με τις πράξεις του τους κάνει να νιώθουν μειονεκτικά, δεν φταίει αυτός. Όσο για το «δυνατό αφήγημα με αδύναμη τακτική», μου θυμίζει τον Ξενόπουλο που έλεγε ότι ο Βουτυράς είχε πολλές αδυναμίες ως διηγηματογράφος, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν συναρπαστικός.

  152. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    145 Αυτό θυμάμαι κι εγώ

  153. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι τακτική, τεχνική.

  154. Alexis said

    #32: Συνέβαινε αυτό παλιά Πέπε, με τις σχολικές εκδρομές. Φιλοξενία στα σχολεία και ύπνος στρωματσάδα. Θυμάμαι ότι μου το διηγούνταν η μάνα μου για εκδρομή που είχαν κάνει στην Κέρκυρα. Και οι εκδρομές αυτές γινόταν τις μέρες των διακοπών του Πάσχα συνήθως, ούτως ώστε να είναι τα σχολεία κλειστά, άρα διαθέσιμα.
    Αλλά μιλάμε τώρα για αρχές δεκαετίας του ’50! Δεν φανταζόμουνα ότι θα γινότανε και είκοσι χρόνια αργότερα…

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όταν πάτησα το λινκ στο 45 και είδα Π.Θ και Ρ.Χ. δε διάβασα πάνω από δυο γραμμές. Ρήχουλας απεχθής μετά κι από τις 650.000 ε. στη ΝΕΡΙΤ εκπομπές του -μπομπές του, άντε από κει.Διανοούμενος της συμφοράς.

  156. Μαρία said

    154
    Ιούνιο του ’69 διανυκτερεύσαμε σε γυμνάσιο του Χαλανδρίου ένα βράδυ μόνο. Ο γυμνασιάρχης μας πριν έρθει σε μας υπηρετούσε εκεί.
    Για τους συνοδούς δεν ήταν ότι καλύτερο, μέχρι και φαγουρόσκονη τους έβαζαν.
    Μετά στη Ρόδο μείναμε σε ξενοδοχείο όχι συνηθισμένο εκείνη την εποχή.

  157. Μαρία said

    155
    Παρομοίως. Και για το πάτημα φταίει ο Νικοκύρης.

  158. sarant said

    Να αφήνω τα ψέματα;

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σε μερικά μπλογκ και ιστολόγια (αντι)γράφουνε το ίδιο κείμενο ότι έπεσε ξύλο στους θεατές της Ελένης (από κουκουέδες) και η πασοκ κυβέρνηση έκλεισε την ταινία στα κουτιά-κάπως έτσι. Δε θυμάμαι τίποτα,μα τίποτα.Τότε γύρω ήταν ο Ταρκόφσκι στην Ιταλία, έβγαινε η Νοσταλγία και καθώς μαθευόταν κι ότι ήταν άρρωστος, είχαμε άλλους κινηματογραφικούς νταλκάδες από το να νοιαστούμε για την Ελένη φαίνεται.

  160. Μαρία said

    158
    Ναι. Δημοσιεύονται στο Πρώτο Ψέμα αφού 🙂

  161. Γς said

    Η Μαίρη απ’ το Κιλκίς, του διηγήματος. ακι θυμήθηκα μια άλλη:

    Ηταν και το μεγάλο διαμέρισμα που είχαμε στην Κυψέλη. Μεγάλο και το ενοίκιο, αλλά το μοιραζόμασταν τρεις.

    Ημουν ο μόνος που έμενα μόνιμα. Οι άλλοι δυο έμεναν [ακόμα] με τον μπαμπά και τη μαμά τους.

    Στην γκαρσονιέρα ερχόντουσαν μόνο για διάβασμα. Και για διάβασμα.

    Ωραία περάσαμε. Δεν σπιτώσαμε όμως και καμία.

    Μέχρι που εμφανίστηκε ο Πέτρος. Συμφοιτητής μας κι αυτός. Που μας έφερε μια γκόμενα από τη Θεσσαλονίκη. Να μείνει προσωρινά στην γκαρσονιέρα. Για κανα δυο μέρες μόνο. Που έγιναν βδομάδες κλπ

    Και μας παρακάλεσε κιόλας να μην της την πέσουμε.

    Και δεν της την πέσαμε. Και δεν της την πέσανε ήθελα να πω.

    Εγώ όμως ήμουν αλλιώς. Είπαμε, ήμουν ο μόνος που έμενα μόνιμα και κανόνιζα και τις υπηρεσίες εκάστου των εμπλεκομένων εν τω κοινοβίω.

    Κι ο Πέτρος άρχισε να βαριέται και να αραιώνει τις επισκέψεις του. Μέχρι που μας ξέχασε εντελώς.
    Και το πρόβλημα τώρα το είχα εγώ.

    Μέχρι που επί τέλους μια μέρα η πεταλουδίτσα της συμπρωτεύουσας άνοιξε τα φτερά της και στην πρωτεύουσα και ξεκουμπίστηκε.

    Προς μεγάλη ανακούφιση των λοιπών του κέντρου διερχομένων μας, οι οποίες δεν την είχανε πάρει απ την αρχή με καλό μάτι

  162. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Ο Δύτης στο 94. έχει δίκιο,δεν το συζητώ. Από μένα ένα τελευταίο ποδοσφαιρικό.
    Πέρα από την πλάκα και το πικάρισμα στον Τζι, δεν παρακολουθώ σχεδόν καθόλου ποδόσφαιρο,εδώ και χρόνια. Χθες όμως κάθισα να δω το «ντέρμπυ» από μια άθλια ιντερνετική εικόνα ,χωρίς σπηκάζ (καλο αυτό!). Αν αυτό το πράμα είναι ποδόσφαιρο και δή ντέρμπυ Παναθηναϊκού- Ολυμπιακού…εγώ είμαι ο Εμίρης του Κουβέιτ να πούμε… Άντε γεια!

  163. leonicos said

    162 Δεν ξέρω καν για τί μιλάς….

    αλλά ποιος αποκλείει να είσαι ο εμίρης του Κουβέιτ;
    ΄εχει κάτι άραβες γιατρούς και στρατιωτικους που μιλάνε άπταιστα ελληνικά

    Χαίρε ‘μίρη (προς αποφυγήν hiatus)

  164. leonicos said

    151 Γιάννη Κουβάτσο

    Δεν χρειάζεται να τους μπει συνειδητά. Αρκεί που το κάνει με τον τροπο του. Ένας άνθρωπος με τέτοια οικονομική επιφάνεια, αν την είχε και δεν έτρωγε δανεικά ή κάτι άλλο, γιατί χρειαζόταν να μείνει στο φοιτηταριό και να στεγάσει και την γκόμενά του;

    Όσο για το «δυνατό αφήγημα με αδύναμη τακτική», μου θυμίζει τον Ξενόπουλο που έλεγε ότι ο Βουτυράς είχε πολλές αδυναμίες ως διηγηματογράφος, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν συναρπαστικός.

    Τη φράση την αποκηρύσσω ως αυτοαναιρούμενη. Απλώς δείχνω με αυτήν την αμηχανία μου.

    Η κριτική του Ξενόπουλου δεν είναι το ίδιο. Δεν αποκλείεται ένα συναρπαστικό διήγημα να έχει αδυναμίες.

  165. Alexis said

    Ας πω και δυο κουβέντες για το διήγημα, έστω και πολύ καθυστερημένα, μια που χτες δεν πρόκανα…
    Αυτού του είδους η γραφή, η δήθεν χύμα, η δήθεν «άνετη», η δήθεν ακομπλεξάριστη, δεν είναι του γούστου μου. Προτιμώ άλλες φόρμες, πιο στρωτές και λιγότερο κραυγαλέες. Αλλά περί ορέξεως…
    Παρ’ όλα αυτά το διήγημα το βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον πραγματολογικά γιατί δίνει μία πολύ καλή εικόνα της εποχής και του τόπου και καταφέρνει τελικά να μεταφέρει επιτυχώς κλίμα και ατμόσφαιρα…
    Βρίσκω πολύ πετυχημένο το αστείο με το έτος «είναι στο τελευταίο έτος γιατί φέτος σκοπεύει να τα παρατήσει…» 🙂

    #149: Ο Πάρις είναι κλασσική περίπτωση του έλληνα φοιτητή.Έχει ξαστοχήσει τελείως και επιδίδεται σε τζόγο,…
    «Ήταν» θα έλεγα εγώ Νίκιπλε, νομίζω ότι σήμερα ο φοιτητής-τζογαδόρος-ρεμάλι τείνει να εκλείψει ως είδος…

  166. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    » νομίζω ότι σήμερα ο φοιτητής-τζογαδόρος-ρεμάλι τείνει να εκλείψει ως είδος…»

    Έχει χαλάσει τόσο πολύ η κοινωνία, Αλέξη; Σοβαρά μιλάω!
    Υποθέτω, λόγω κρίσης, δυνητικής ανεργίας κ.λ.π. έχει πέσει πανικός στα παιδιά ,ε; Να προλάβουμε να πάρουμε το χαρτί (με Άριστα.που δεν χρειάζεται πρακτικά πουθενά!…) και μετά το άλλο χαρτί ,και μετά ξαναματά χαρτί ,και μετά…θα κάααθομαι!

  167. Alexis said

    #166: Αν κρίνω από τις περιπτώσεις φοιτητών που γνωρίζω (περιλαμβάνονται και τα παιδιά μου) ο σημερινός φοιτητής δεν έχει καμία σχέση με τον φοιτητή του ’70-’80 που περιγράφει ο Τσιαμπούσης στο διήγημά του, ή ο Νίκος Σαραντάκος σε κάποιο διήγημα που είχε ανεβάσει παλιότερα…
    Μέσα σε μόλις μια γενιά έχει συντελεστεί μεγάλη αλλαγή. Σήμερα είναι πολύ πιο συμβατικοί στη συμπεριφορά τους, ασχολούνται κατά βάση με τις σπουδές τους και το κυνήγι του «χαρτιού» όπως λες κι εσύ, δεν έχουν ιδιαίτερο άγχος για τον βιοπορισμό τους (πλην εξαιρέσεων), διασκεδάζουν έντονα μεν αλλά «συντεταγμένα», χωρίς εξάρσεις, ελάχιστα πολιτικοποιημένοι, και το μόνο που έχει απομείνει από τον παλιό φοιτητή είναι η αγάπη για το αλκοόλ και το ξενύχτι.
    Και οι σημερινοί, όπως και οι παλιότεροι πίνουν τ’ άντερά τους και ξενυχτάνε, η διαφορά είναι πως τώρα το «σπορ» έχει εξαπλωθεί πολύ περισσότερο και στα κορίτσια…
    Για ουσίες δεν θα ρισκάρω να κάνω συγκρίσεις, ο «μπάφος» θεωρείται δεδομένος σήμερα, αλλά δεν έχω επαρκή εικόνα ποια ήταν η κατάσταση στο παρελθόν…

  168. Alexis said

    (συζήτηση φίλων στο FB):

    -Ti kaneis?
    -Bafo!
    -Bafoοο???!!!
    -Βάφω ρε μαλάκα, βάφω!!!

  169. Στα ενενήνταζ χαρτιά παίζαμε μεν, σπανιότατα τζογάραμε δε. (Οραματίζομαι μια «κοινωνική ιστορία των φοιτητικών παιγνίων: από την πόκα στο τάβλι».)

  170. Γς said

    167:

    >ο σημερινός φοιτητής δεν έχει καμία σχέση με τον φοιτητή του ’70-’80 που περιγράφει ο Τσιαμπούσης στο διήγημά του.

    Ανεβοκατέβαινα στη Βουλγαρία στα ’90, την εποχή που η οικονομική κρίση εκεί ήταν στο φόρτε της, και αυτό που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ήταν οι φοιτητές της. Καμία σχέση με τους δικούς μας. Τους τότε δικούς μας.

    Με τους τωρινούς δικούς μας, όμως;

    Το καταραμένο το λούκι…

  171. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    169. Ωραίο όραμα! 🙂 Να περιμένουμε κειμενάκι στο Δυτάδικο; 🙂
    Πρόσφατα σχετικά, στο Μπαχρέιν ,έπαθα ένα πολιτισμικό σόκ (νταράκουλο, κοινώς.) όταν γνώρισα νεαρό συνάδερφο που ΔΕΝ ήξερε πόκα!!!
    Όταν τον ρώτησα «Μα καλά. Πώς το έβγαλες το ρημάδι το πολυτεχνείο;;…με κοίταξε δε σαν τρελό. Αίσχος! Ποι πορευόμεθα ω νεολαίοι;

  172. sarant said

    160 Από επώνυμους όμως

    167 Κάπως έτσι. Αν κρίνω από το δείγμα που έχω, δηλαδή Να προσθέσω και (κοινό στοιχείο με τότε) τη λιτότητα στα εξοδα, αλλά και (διαφορά) τα πολλά ταξίδια -και στο εξωτερικό- που κάνει ο σημερινός φοιτητής, χάρη στις φτηνές εταιρείες.

  173. # 128

    Επαιζε στην (καλή τότε) εθνική Περού στο μουντιάλ του 70 στο Μεξικό

  174. Alexis said

    #171: Ντροπή! Ανεπίτρεπτο! Να του κάνεις εντατικά ιδιαίτερα πάραυτα!!! 😆

  175. # 162

    είδες το λάθος παιχνίδι. ΠΑΟΚ-Πανιώνιος , οι καλύτερες ομάδες το 17 έπαιξαν εξαιρετικά.

    Γενικά σας κατανοώ όλους…

    https://scontent.fath2-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/17309108_1030404127094566_2056779414209793738_n.jpg?oh=cc29e1149b32f98fef5498c95faf3374&oe=5955632E

  176. ΓιώΚου…Τάδε έφη
    Νεοφερμένο… Ον-λάιν,με μιά ,κάπως αδιάκριτη, ερώτηση!Τί ώρα ξυπνάτε το πρωί ρε παιδιά,έχοντες επαναστατικές διαθέσεις για κοινωνικοδιαιτητη(ι)κολογοτεχνικές επεμβάσεις και τι ώρα κάνετε την πρώτη…βόλτα περπατώντας ή τρέχοντας μετά σκύλου,κυρίας,δεσποινίδος, ή φίλου, ή μόνον με το ‘είναι’σας;Αχ Πατρίδα, πόσο μου λείπεις!

  177. Κίντο και λοιποί ομοιοπαθείς :

    Αμα ξέρεις από μπάλλαή ξέρει ο αδερφός σου (Κριστιάνο Ρονάλντο μιλάμε !!, ξέρεις και ποιό ματς θα δεις !!!!!

    http://www.paok24.com/podosfairo/91341/sti-souita-tou-savvidi-i-aderfi-tou-ronalnto-pics

  178. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να έριξαν ξύλο σε θεατές οι κουκουέδες ούτε το θυμάμαι ούτε και θα μπορούσε να συμβεί, γιατί το κόμμα δεν δίνει τέτοιες εντολές, για ευνόητους λόγους, και αποκλείεται τα μέλη του να αυτενέργησαν. Αποτρεπτικά δρούσαν έξω απ’ τους κινηματογράφους χωρίς χρήση βία. Τώρα το τι γράφουν οι ψεκασμένοι ιστότοποι…

  179. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @gpointofview (173).
    Γιῶργο καλημέρα.
    Νομίζω πὼς ἔχεις μπλέξει τοὺς Κου…μπίλιες. Ὁ χοντρούλης μὲ τὴν κοιλίτσα στὸ Μουντιὰλ τοῦ 1970 στὸ Μεξικὸ ἦταν ὁ Luis Cubilla τῆς Οὐρουγουάης. Εἶχε ἀνοίξει τὸ σκὸρ στὸν ἡμιτελικὸ Βραζιλία-Οὐρουγουάη 3-1. Ἦταν τότε τριαντάρης (ἔτ. γεν. 1940) καὶ μὲ ἀρκετὰ παραπανίσια κιλὰ. (https://en.wikipedia.org/wiki/Luis_Cubilla).

    Στὸ Περοὺ ἔπαιζε ὁ Teófilo Cubillas, μαυρούλης καὶ ἀθλητικὸς, εἰκοσόχρονος τότε. Εἶχε σκοράρει κι αὐτὸς ἐναντίον τῆς Βραζιλίας στὸν προημιτελικὸ Βραζιλία-Περοὺ 4-2. (https://en.wikipedia.org/wiki/Te%C3%B3filo_Cubillas).

    Γιὰ στατιστικὰ τοῦ Μουντιὰλ τοῦ 1970: http://www.rsssf.com/tables/70full.html

  180. voulagx said

    #173 Gpoint, γερνας και ξεχνας, ο κοιλαρας που δεν του ‘παιρνες την μπαλλα με τιποτα ηταν ο Λουί Κουμπιγια της Νασιοναλ Μοντεβιδεο που ειχε βαλει το γκολ στο Βραζιλια-Ουρουγουαη 3-1 το 1970 στο Μεξικο. Ειχε παιξει και εναντιον του Παναθηναϊκου στο Διειπηρωτικο του 1971, τοτε που ο Μοραλες διελυσε το ποδι του Τομαρα. Ο Τεοφιλο Κουμπιλιας επαιζε στην Εθνικη Περου το 1970 και ειχε βαλει γκολ στο Βραζιλια-Περου 4-2.

  181. voulagx said

    #179 Δημητρη, τα μεγαλα πνευματα συναντωνται! Περαστικα σου! 🙂

  182. # 179, 180

    Ρε σεις εδώ δεν θυμόμουνα το πρωί από μικρός πως λέγανε αυτές τις τουρίστριες που… πίναμε καφέ το βράδυ, σημασία έχει η πληροφορία (ή ο… καφές !) και όχι η ακρίβεια στο όνομα ή την εθνικότητα. Αμα με ενδιέφερε θα τόψαχνα πριν γράψω αλλά δεν έχει νόημα. Οπως έλεγε κι ένας από τους δέκα Μήτσους, μ’ αρέσει να κάνω λάθη, έτσι βελτιώνομαι !!

  183. voulagx said

    #182 Κι εχω ακομα την απορια – για τον Λουΐς τον προκοιλια λεω – πως το διαλο εβλεπε την μπαλα οταν με μια προσποιηση εβγαζε τον Αθανασοπουλο κορνερ! 🙂

  184. εσείς που θυμόσαστε ποιό ήταν το μικρό του μπακ του ΠΑΟ με το επώνυμο Βλάχος που «εξαφανίσθηκε» μετά το ματς Ηρακλής- ΠΑΟ 1-1 που μπήκε αλλαγή στο 80 και δεν κατάλαβε την εντολή » Αστους όλους και πρόσεχε τον Καλλιγέρη (ή Δεληγιάννη ;, πρώην παίκτη του ΠΑΟ και ο μόνος που δεν τα είχε πάρει) με αποτέλεσμα να ισοφαρίσει ο Ηρακλής στο 88 και ο (φανατικός ολυμπιακάκιας) διαιτητής Ιατρόπουλος που είχε πάρει χαμπάρι τι γινότανε σφύριξε λήξη αμέσως με την σέντρα και χάλασε το σκηνικό

  185. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιώργος Βλάχος. Πού τα «ξέρεις» όλα αυτά τα παρασκηνιακά, ποιος τα πήρε, ποιος δεν τα πήρε, τι ειπώθηκε στ’ αποδυτήρια, με τόσες λεπτομέρειες; Ούτε απ’ το μυαλό σου να τα έβγαζες. 😉

  186. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ voulagx (181). Εὐχαριστῶ πολύ.

    182. Τόσα ξενύχτια εἴχαμε κάνει τότε καὶ μάλιστα σὲ περίοδο ἐξετάσεων. Δέν ξεχνιοῦνται. Ἀνατρέχουμε ὅμως καὶ στὶς πηγὲς μὴν τυχὸν καὶ κάνουμε κανένα λάθος. Τὸ περιβάλλον τοῦ ἱστότοπου μᾶς ἔχει μάθει νὰ τεκμηριώνουμε τὰ γραφόμενά μας. 🙂

  187. nikiplos said

    164@,

    Ένας άνθρωπος με τέτοια οικονομική επιφάνεια, αν την είχε και δεν έτρωγε δανεικά ή κάτι άλλο, γιατί χρειαζόταν να μείνει στο φοιτηταριό και να στεγάσει και την γκόμενά του;

    Για πολλούς λόγους… κάποιοι σκόρπιοι που μου έρχονται βιαστικά:

    α. Γιατί ήταν τσιγκούνης (παίρνοντας το δωμάτιο του Πάρι θα πλήρωνε μόνο για το δωμάτιο)
    β. Γιατί φοβόταν μην του την έπεφταν οι επίγονοι του Κιτσά Μπατζάκ (Κιλκίς γαρ) και τον υπανδρέψουν με το ζόρι…
    γ. Γιατί κατά βάθος ήταν ηθικός και δεν ήθελε να εκθέσει την κοπέλα… Άλλο σπιτωμένη, άλλο φοιτήτρια ή διαμονή με συγκατοίκους έως να σταθεί στα πόδια της
    δ. Γιατί ήταν οκνός κατά βάθος στα δύσκολα… που να έψαχνε τώρα για διαμερίσματα, σπίτι, νοίκι, αφού σε 6 μήνες θα έμπαινε υπό τις αγκάλες της μαμάς-πατρίδας?

  188. Stella said

    Χαρχάλω = κάτι ξεχαρβαλωμένο (έτσι το γνωρίζω, ως χαμουτζίνα)
    Θεσσαλονίκη. Τότε και τώρα. Καλοφτιαγμένο.
    Μεντεσέδες = Τα μεταλλικά στηρίγματα, που ενώνουν (και επιτρέπουν το πλαγιοάνοιγμα σε) πόρτες και παραθυρόφυλλα με το κούφωμα.
    Ποδοσφαιρομανίες. Basta.

  189. # 185

    Τότε ζούσα στην Φ.Ν. που ήταν η καρδιά όλων των αγοραπωλήσεων- έχω ξαναπείαπό δω ξεκίνησε κι ο Κούγιας με προσόν πως ήταν αδερφός διαιτητή. Μην νομίζεις πως πράσινοι και κόκκινοι παράγοντες είχαν πρόβλημα να μιλήσουν στου Φλόκα για τα κατορθώματά τους. Ημουν αυτόπτης μάρτυς όταν μπήκε στου Φλόκα ο Γουλανδρής τα μεσάνυχτα μετά το ματς του Παλοτάϋ στην Πάτρα και με την φράση » Ρε σεις με κλέβετε και κάνω το κορόιδο, τα λεφτά που ήταν για πρόκριση του ΟΣΦΠ, φάγατε ;» Απευθυνόταν σε παράγοντες του ΟΣΦΠ και δεν ξανασχολήθηκε ποτέ με τον ΟΣΦΠ ο τότε πιο πλούσιος άνθρωπος -όχι εταιρία- του κόσμου κι όμως ένα κάρρο υποτίθεται έξυπνοι άνθρωποι έμειναν πιστοί οπαδοί ένώ τα ίδια άτομα διοικούσαν. Γιατί νομίζεις «μεγαλούργησαν» Κοσκωτάς, Σαλιαρέλης, Νταϊφάς, Κόκκαλης, Μαρινάκης ; Ολοι τα ίδια κάνανε ο καθένας με τις «δυνάμεις» του και «επιστημονικά» από το 96 κα μετά, νομίζω πως τα νεότερα είναι γνωστά και πιστευτά πλην των εθελοτυφλούντων γάβρων.
    Στο ίδιο μέρος σύχναζαν οι «χρυσές σφυρίχτρες» Πλατόπουλος και Σακαρέλης (;) ΑΕΚατζήδες και οι δυο και βέβαια την έσφαζαν όποτε έπαιζε με ΟΣΦΠ και ΠΑΟ γιατί έπρεπε να τηρείται η «ιεραρχία». Ούτε εγώ θυμάμαι σε πόσα ματς που θα σφύριζαν μας είχαν πει πως η μια από τις δυο ομάδες δεν πρόκειται να σκοράρει,1Χ ή Χ2 στο προπό… δεν είχε στοίχημα τότε.
    Τα μισά απ’ οσα ξέρω για τον ΠΑΟ θάχες αλλάξει ομάδα. Από το πρωτάθλημα του 62 που πήρε η ΑΕΚ στο μπαράζ κι ένας φίλος μου έβαζε στοίχημα πως θα το χάσει 1 προς 5 όταν ένα βαθμό μπροστά 1 βαθμό και 1 προς 10 (αυτός θα πλήρωνε τα 10 εννοείται) όταν ξέφυγε 2 βαθμούς κι έμενε ένα μόνο ματς (βαθμολογία 2-1-0). Κατά σύμπτωση έπαιζε στα τσικό του ΠΑΟ…Ημουνα 13 ετών τότε και επικράτησε η «οπαδική αλήθεια». Μερικά χρόνια αργότερα ήμουνα αρκετά ψυλλιασμένος για να μην φάω το παραμύθι του Γουέμπλεϋ. Αυτά που επακολούθησαν τα επόμενα δυο χρόνια στην προσπάθεια να υποστηριχθεί ο μύθος ξεχείλησαν το ποτήρι συν το ότι Κούδας – Σαράφης ζωγράφιζαν με αποτοξίνωσαν κανονικά. Είχα αρχίσει να πηγαίνω στον ιππόδρομο ο οποίος ποδοσφαιρικά πανιωνοκρατείτο και δεν τόχαν σε τίποτε να σου πουν το αποτέλεσμα του ΠΑΟ την Κυριακή- άλογα δεν σου έλεγαν…
    Θάχεις ίσως ακούσει πως μια φορά επί Ασλανίδη κατέβηκε ο Πούσκας στον ιππόδρομο και ότι έπαιξε σ’ όλες τις κούρσες, αυτό ήρθε !!!! Μεγάλος αλογατάς θα ήτανε αλλά δεν ξαναπάτησε …
    Εχω δει και ακούσει ο ίδιος τον Νεμπίδη να έρχεται στο καφενείο του Δομάζου 8 η ώρα το πρωί και να του λέει τα στημένα της Β’ εθνικής Πανελευσινιακός- ΟΦΗ διπλό και Ολ.Βόλου- Τρίκαλα(;) χι… Ηρθαν όντως 0-1 με δυο τρία δοκάρια του Πανελευσινιακού κ.λ.π. και το άλλο 2-2, μπορεί και νάτυχε πάντως το ντέρμπυ της Ελευσίνας το παίζανε 1-Χ-διακοπή σ’ όλη την Ελλάδα. Ούτε 11άρι δεν έβγαλα, το Προ-Πο δεν με πηγε ποτέ. Εχω δει τον Λουκανίδη να τον κλέβουνε στα χαρτιά στο πατάρι του καφενείου του Δομάζου παραμονές νέρμπυ ΑΕΚ-ΠΑΟ 2-1. Λίγο πριν την λήξη κέρδισε πέναλτυ ο ΠΑΟ και ο Δομάζος πήρε όλους τους παίκτες μακριά για να το κτυπήσει ο Λουκανίδης που τα χτύπαγε χαμηλά στις γωνίες. Σκότωσε ένα περιστέρι και δεν ξαναφόρεσε την φανέλλα του τριφυλιού μια που είχε ψιλοβρωμίσει η υπόθεση με μισόλογα από τις αθλητικές εφημερίδες. Τώρα το γιατί αφού ήταν «ύποπτος» τον έβαλε ο Δομάζος να το κτυπήσει ίσως είναι ένας από τους λόγους που θεωρείται από βάζελους μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών…
    Προχθές το Βέροια – Κέρκυρα από 2.60 ο άσσος έπεσε στο 1.40 μια μέρα πριν… είδες τίποτε περίεργο στο 4-0 ;; τις συνηθίζει τις τεσσάρες η Βέροια…
    Θα σου πω ένα τελευταίο που μόνο παράγοντες του τότε ΟΣΦΠ το ξέρουν : το πρωτάθλημα που πήρε η Λάρισσα (με τα ούρα του Ισις) ήταν «επιθυμία» του Κοσκωτά προκειμένου να μη το πάρει ο ΠΑΟΚ, άσχετο που τελικά δεύτερη τερμάτισε η ΑΕΚ, πολλοί παίκτες είχαν «λερωθεί» τότε, γνωστό έγινε σχεδόν μόνο για τον Σαραβάκο

    Για το συγκεκριμένο ματς τα έμαθα από άτομο που μετείχε του παιχνιδιού

    Δες προσεκτικά την συνέντευξη του Κούγια σε ΜΙΚΡΟ κανάλι (εκεί λέγονται πάντα περισότερα) και πολλά θα μάθεις. Κι αν καταλάβεις γιατί μετά την συνέντευξη για ποιούς «προσωπικούς» λόγους παραιτήθηκε ο Τσιώλης θάχεις κάνει ένα μεγάλο βήμα

    ΥΓ. Αφιερωμένη σε όλους τους αλλόθρησκους η φράση του Κούγια » Νίκησα τον ΟΣΦΠ, έχασα τσάμπα από την ΑΕΚ, έλιωσα τον ΠΑΟ, έπαιξα με τον ΠΑΟΚ και έπρεπε να φάω 10 γκολ»…
    Δες την βαθμολογία και αξιολόγησε την γνωστή φράση του Αχιλλέα Ασλανίδη » τη χρονιά που μας αφήσαν να πάρουμε το πρωτάθλημα»

  190. Για να μην ψάχνεις…

  191. voulagx said

    #189 @Gpoint: Για τη σφαγη του Βελιγραδιου (βλ. #76) ομως δεν μας λες τιποτα, να μαθαινουμε κι εμεις οι νεοτεροι! Μας αφηνεις να ζουμε μεσα στην σκοτεινη αγνοια, δεν μας λυπασαι;

  192. # 191

    Τώρα είδα το 76…

    Σφαιρικά το θέμα

    Η μεγάλη επιτυχία του ΠΑΟ ήταν το 1-1 με την Εβερτον στην Αγγλία, προϊόν τύχης και ικανότητας Οικονομόπουλου Καψή. Μάλιστα το γκολ των Εγγλέζων μάλλον ήταν φάουλ στον τερματοφύλακα. Αλλά πόσοι νεότεροι ξέρουνπως ο ΠΑΟ είχε απαλλαγεί από τις υποχρεώσεις του εντός συνόρων και είχε πάει στην Αγγλία 15-20 μέρες πιο μπροστά να εγκλιματισθεί. Και αλώνιζε ο Ασλανίδης στα καζίνα της Αγγλίας με τον μισθό του ταγματάρχη… Και σε ρωτάω, γίνονται αυτά άμα δεν έχεις χούντα ;
    Στην ρεβάνς ο διαιτητής Ελιες ήταν πιασμένος. Δεν χρειάσθηκε να επέμβει πουθενά.

    Στο Βελιγράδι ο ΠΑΟ αδικήθηκε από τον διαιτητή και την τύχη. Κατα την γνώμη μου ήταν καλύτερη ομάδα από τον Ερυθρό Αστέρα κυρίως λόγω φυσικής κατάστασης που εκείνη την σεζόν ήταν εκπληκτική αλλά περιέργως όλοι οι παίκτες πλην των ιερών τεράτων Καμάρα και Δομάζου, του τερματοφύλακα Οικονομόπουλου (τότε δεν γυμνάζονταν κανονικά οι γκολκήπερ) και του τηνέιτζερ Καψή από την επόμενη χρονιά εξαφανίσθηκαν αδικαιολόγητα, πλην του άτυχου Τομαρά. Το ότι ο γιος του Καψή δεν έπαιξε στον ΠΑΟ πολλά ίσως λέει για τις εμπειρίες του πατρός. Ειχα δει προπόνηση επί Πούσκας : πασσατέμπο, γελάκια και σουτάκια. Το πως αυτά βελτίωναν την φυσική κατάσταση, άγνωστον, ίσως γι αυτό δεν έκανε σπουδαία καριέρα ο Πούσκας μετά το θαύμα του με τον ΠΑΟ. Για τους νεότερους ο Πούσκας ήταν όπως ο Ζιντάν σήμερα.
    Στη ρεβάνς οι παίκτες του Αστέρα ήταν χαλαροί. Το 3-0 είχε αναχθει σε εθνική υπόθεση περισσότερο από ότι το 6-1 της Μπαρτσελυώμα στο ματς με την Παρί. Εκεί μίλησε ο διαιτητής, στο 3-0 κανείς δεν ασχολήθηκε με την διαιτησία. Το ότι δεν ακούστηκε τίποτε για προσπάθεια προσέγγισης του διαιτητή ίσως σημαίνει πως στράφηκαν αλλού. Είναι γνωστόν τότε πως στις κομμουνιστικές χώρες κάνανε κρα για συνάλλαγμα, στην δε Γιουγκοσλαβία υπήρχε η φάμπρικα μετά τα 28 να μπορούν οι παίκτες να παίξουν εξωτερικό για να φέρουν συνάλλαγμα. Ο αρχηγός του Αγιαξ στον τελικό ήταν γιουγκοσλάβος.
    Αλλιώς ήταν τότε τα πράγματα κι αλλιώς σήμερα αλλά εξακολουθούν να διαμορφώνονται συνθήκες που ευνοούν την μια από τις δυο ομάδες που αγωνίζονται. Ηταν γνωστο πως το ντέρμπυ ΠΑΟ-ΟΣΦΠ θα διεύθυνε ο Καμίνης μια βδομάδα πριν τον επίσημο διορισμό του, το γράψανε και οι αθλητικές εφημερίδες αμέσως μετά τον ορισμό του Παπαπέτρου στο ΑΕΚ-ΠΑΟΚ. Εύκολος ο συσχετισμός, ειδικά με την διαιτησία στο ΟΣΦΠ-Ατρόμητος. Το ότι δεν χρειάσθηκε να επέμβη δεν έχει καμιά σημασία, έχει όμως στην ψυχολογία των αγωνιζομένων ποδοσφαιριστών. Στο κύπελλο ο ΟΤΕ TV «πέτυχε» την τετράδα των ημιτελικών που ήθελε για το ενδιαφέρον του κόσμου Θα θυμάσαι πως πέρασεο ΠΑΟ στους ομίλους και η κλήρωση μετά που πέτυχε το 1 στα πεντακόσια. Πηρε μετά ρεβάνς η Nova με το πιο «ενδιαφέρον» πρωτάθλημα των τελευταίων ετών, πριν από λίγο ήτανε μια από τα ίδια. Σόου μπίζνες, το είδαμε και στην Ευρώπη με την εμπορικότητα του Μέσι και της Μπαρτσελυώμα. Για όσους δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται ο διαιτητής έδωσε δυο φορές πέναλτυ στις βουτιές όταν το μομέντουμ ήταν με την Μπάρτσα, ώστε με ΄ενα ακόμα γκολ να πιάσει το επιθυμητό σκορ. Μετά το 3-1 και όσο το μομέντουμ ήταν με την Παρί, έδωσε κάρτα για θέατρο στην βουτιά !! Συν Αθηνα και χείρα κίνει… αλλά γιατί ο άλλος βούταγε συνεχώς. Μήπως του είχαν πει να το κάνει ;
    Η τεχνολογία μιλάει σήμερα. Οι διαιτητές έχουν ενδοεπικοινωνία και ο τέταρτος…επικοινωνία :
    Ατρόμητος- ΑΕΚ,πρόσφατα 0-1 ακυρώνεται ένα γκολ της ΑΕΚ ΑΦΟΥ όμως ο διαιτητής έχει σφυρίξει την λάθος υπόδειξη του βοηθού. Μετά το 0-1 της ΑΕΚ ο Ατρόμητος ισοφαρίζει σε φάση που ο διαιτητής είναι κοντά και έχει αντίληψη της φάσης. Ο διαιτητής δείχνει σέντρα, ο επόπτης κινείται κι αυτός προς τα εκει και ξαφνικά γυρίζει στη θέση του και σηκώνει την σημαία. Ο διαιτητής πήγαινει εκεί ΜΑΖΙ με τους παίκτες του Ατρομήτου. Κάτι λένε και ο διαιτητής πηγαίνει ΜΟΝΟΣ του στον τέταρτο ο οποίος φυσικά βρίσκεται στην σέντρα και δεν έχει αντίληψη της φάσης. Κάτι λένε και ο διαιτητής ακυρώνει το γκολ για ανύπαρκτη αιτία. Είδες η τεχνολογία ;

    Ενας οπαδός του ΠΑΟ μπορεί να θυμάται τα τρία γκολ του Μπεργκ στο 4-1 επί (του μισού από τιμωρίες) ΠΑΟΚ. Δεν απορεί όμως γιατί μετά δεν τον ξανακέρδισε στα πλέηοφφς και χρειάσθηκε την παράνομη απόφαση αφαίρεσης τριών βαθμών από τα πλέηοφφς για να τερματίσει πρώτος. Είναι εθισμένος στις εύνοιες τόσο που δεν αηδίασε όταν πήγε στο CAS ο εκπρόσωπός του με τις γαβροφυλλάδες για ντοκουμέντα, λες και δεν ήξερε την τύχη που θα είχε στα ευρωπαϊκά παιχνίδια- ήταν ακόμα ζωντανό το παραμύθι για το «ευρωπαϊκό κουστούμι». Η που προηγούμενες χρονιές είχε έρθει πρώτος με το οφφσάιντ γκολ του Ζιλμπέρτο Σίλβα ή την άλλη που δεν δόθηκε πέναλτυ. Μόνο το ότι ο ΟΣΦΠ ευνοείται περισσότερο τον ενοχλεί γι αυτό να μην απορεί που δεν θα σηκώσει κεφάλι ο ΠΑΟ πριν αλλάξει οπτική και πιέσει προς την σωστή μεριά.

    Υ. Γ.
    Δες την κασσέτα με την συνέντευξη Κούγια για να μάθεις τουλάχιστον ποιά είναι τα παραρτήματα,αλήθειες λέει τώρα ο Κούγιας. Γιατί ; είτε γιατί δεν του βγαίνει και κάνει ανοίγματα σε άλλους είτε- το πιθανότερο- θέλει να πουλήσει πάλι τίποτε «παικταράδες» στον χοντρό όπως τότε στην Παναχαϊκή. Αυτά βλέπει ο Τσιώλης και όπου φύγευ-φύγει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: