Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το κρυφό τσιμπούσι, ο πρώτος γλωσσικός μύθος

Posted by sarant στο 20 Μαρτίου, 2017


Οι γλωσσικοί μύθοι είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα του ιστολογίου μας, και όχι άδικα αφού το Διαδίκτυο αποτελεί, δυστυχώς, προνομιακό χώρο διάδοσης των κάθε λογής μύθων, μαζί και των γλωσσικών, στους οποίους εμείς οι Έλληνες έχουμε μιαν ευπάθεια.

Ωστόσο, ο μύθος που θα δούμε σήμερα γεννήθηκε πολλές δεκαετίες πριν από το Διαδίκτυο, κατά πάσα πιθανότητα αρκετές δεκαετίες πριν και από τον «μύθο της μίας ψήφου«, που χρονολογείται μάλλον από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Το σημερινό άρθρο θα μας φέρει πιο πίσω, στις αρχές του 20ού αιώνα.

Όσοι συζητούν σήμερα για το γλωσσικό ζήτημα, δύσκολα μπορούν να συλλάβουν την οξύτητα που είχε προσλάβει στις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα η γλωσσική αντιπαράθεση. Η Ελλάδα μάλιστα έχει τη θλιβερή διάκριση να έχει θρηνήσει νεκρούς ύστερα από διαδηλώσεις που είχαν ως αφορμή το γλωσσικό ζήτημα, εννοώ τα Ευαγγελικά του 1901 και τα Ορεστειακά του 1903.

Για να θυμίσω τους όρους, Ευαγγελικά είναι οι ταραχές που ξέσπασαν με αφορμή τη δημοσίευση της μετάφρασης του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου από τον Αλέξανδρο Πάλλη στην εφημ. Ακρόπολις, ενώ Ορεστειακά οι αντίστοιχες ταραχές όταν ανεβηκε η Ορέστεια του Αισχύλου σε μετάφραση. Για να περιοριστούμε στα Ευαγγελικά, που έθεταν και το πιο σύνθετο πρόβλημα, εφόσον άγγιζαν όχι μόνο τη γλώσσα αλλά και τη θρησκεία, πρέπει να αναφέρουμε ότι είχε προηγηθεί, με ενθάρρυνση της βασίλισσας Όλγας, μια μετάφραση της Καινής Διαθήκης από τη γραμματέα της, την Ιουλία Καρόλου, σε απλή καθαρεύουσα. Η μετάφραση αυτή συνάντησε τις αντιρρήσεις της Ιεράς Συνόδου, τελικά εκδόθηκε σε 1.000 αντίτυπα το 1900 που μοιράστηκαν σε νοσοκομεία κτλ. και γενικά πέρασε απαρατήρητη.

Δεν έγινε το ίδιο με τη μετάφραση του Πάλλη, που άρχισε να δημοσιεύεται στην Ακρόπολι του πρωτοπόρου Βλάση Γαβριηλίδη -όχι μόνο επειδή ο Πάλλης χρησιμοποιούσε ανόθευτη, ψυχαρική δημοτική -«μαλλιαρή» με την ορολογία της εποχής- αλλά και διότι οι άλλες εφημεριδες βρήκαν την ευκαιρία να χτυπήσουν την ανταγωνίστριά τους κι έτσι εξαπέλυσαν εκστρατεία εναντίον του «ατοπήματος».

Από τα Ευαγγελικά, ακριβώς, ξεπήδησε ο μύθος που θα μας απασχολήσει σήμερα, ότι τάχα ο Πάλλης στη μετάφρασή του χρησιμοποιούσε ακραίες, όχι απλώς της δημοτικής αλλά επί πλέον χυδαίες, αγοραίες λέξεις και φράσεις για να αποδώσει το κείμενο των Ευαγγελίων.

Έτσι, κατηγορήθηκε η μετάφραση του Πάλλη ότι:

  • τον «Μυστικό δείπνο» τον έχει αποδώσει «κρυφό τσιμπούσι»
  • το «τας κεφαλάς ημών τω Κυρίω κλίνωμεν» το έχει πει «κάτω τις κούτρες σας»
  • το «μνήσθητί μου, κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» το έχει κάνει «θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα»

και άλλα πολλά.

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, δεν έχουμε έναν μεμονωμένο μύθο αλλά μία «γλωσσική μυθολογία» όπως την έχει χαρακτηρίσει ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης. Λέγοντας γλωσσική μυθολογία εννοούμε τη συκοφαντική επινόηση λέξεων και φράσεων που δήθεν έπλασαν οι δημοτικιστές για να αποδώσουν λέξεις ή φράσεις του Ευαγγελίου (ή αρχαίες, ή της καθαρεύουσας) αλλά που στην πραγματικότητα οι δημοτικιστές ουδέποτε χρησιμοποίησαν, και τη συνακόλουθη αναπαραγωγή των συκοφαντιών αυτών από εφημερίδες, πολιτικούς ή τον απλό κόσμο.

Επειδή το στοιχείο της συκοφαντίας είναι πρωταρχικό (σε αντίθεση, ας πούμε, με το μύθο της μίας ψήφου ή το Λερναίο κείμενο) έχω παλιότερα γράψει ότι οι μύθοι της «αντιμαλλιαρής» αυτής εκστρατείας μάλλον συκοφαντίες πρέπει να θεωρούνται. Υπάρχει όμως και το στοιχείο του μύθου.

Από τα τρία παραδείγματα που παρέθεσα, το πιο διασκεδαστικό ασφαλώς είναι το τρίτο  («θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα»), ίσως όμως επειδή είναι τόσο εξωφρενικό δεν έγινε τόσο πολύ πιστευτό, ενώ το «κρυφό τσιμπούσι», με το να μην είναι τόσο κραυγαλέο, αναπαράχθηκε πολύ περισσότερο και, όπως θα δούμε, εξακολουθεί και στις μέρες μας να θεωρείται από κάποιους πραγματικό γεγονός και όχι μύθος.

Η αντιμαλλιαρή, όπως την είπα, γλωσσική μυθολογία δεν περιορίστηκε φυσικά σε όρους του Ευαγγελίου. Θα έχετε ίσως ακούσει τον Κώτσο τον Παλιοκουβέντα, όπως υποτίθεται ότι λέγανε οι «μαλλιαροί» τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, ή την Κεχριμπάρα (= Ηλέκτρα).

Για να κάνουμε και μια αναδρομή, το προανάκρουσμα της μυθολογίας αυτής το συναντάμε όταν κυκλοφόρησε, στα 1898, το περιοδικό Τέχνη του Κώστα Χατζόπουλου. Ήταν περιοδικό πρωτοποριακό από πολλές απόψεις: γλωσσικά, επειδή ήταν το πρώτο που γραφόταν εξ ολοκλήρου σε δημοτική, αλλά και καλλιτεχνικά καθώς ήταν ανοιχτό στα νέα ρεύματα. Η Τέχνη σόκαρε τους πιο συντηρητικούς κι έτσι από τα πρώτα της τεύχη η Εστία άρχισε να παραλλάζει τον τίτλο της σε «Μαστοροσύνη».

Αυτό το πρώτο ανώδυνο παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό για τον τρόπο σκέψης του καθαρευουσιάνου γλωσσαμύντορα: αρνείται στη δημοτική γλώσσα το δικαίωμα να χρησιμοποιεί λέξεις λόγιες· σαν να λένε στον «μαλλιαρό»: αφού τον τεχνίτη τον λες μάστορα την τέχνη πρέπει να την πεις μαστοροσύνη. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο εφευρέτης της «μαστοροσύνης» απλώς έκανε πλάκα, παρωδούσε τη μέθοδο των δημοτικιστών. Δεν προσπαθούσε να πείσει το κοινό του ότι οι δημοτικιστές όντως χρησιμοποιούν τη λέξη «Μαστοροσύνη», αλλά εννοούσε ότι «τέτοιοι που είναι, είναι ικανοί και την Τέχνη να την πουν Μαστοροσύνη».

Οι επόμενοι μυθοπλάστες δεν είχαν τέτοιες αναστολές –έπλαθαν μύθους για να βλάψουν τους αντιπάλους τους, διατείνονταν ότι οι μαλλιαροί όντως χρησιμοποιούν τέτοιες χυδαίες λέξεις και φράσεις για τα ιερά και τα όσια του έθνους, οι δε επινοήσεις τους χρησιμοποιήθηκαν σε αγορεύσεις της Βουλής, σε δημόσιες ομιλίες και σε εκκλήσεις για δίωξη των αντεθνικώς σκεπτόμενων. Το πρώτο κύμα της μυθολογίας ήρθε το 1901-1903, μια αναζωπύρωση είχαμε το 1911, με την ευκαιρία της συζήτησης για τη συνταγματική κατοχύρωση της καθαρεύουσας, ενώ και στα χρόνια 1917-26 με τις διαδοχικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και αντιμεταρρυθμίσεις είχαμε μιαν ακόμα αναζωπύρωση.

Σήμερα που το γλωσσικό ζήτημα έχει οριστικά λυθεί, μπορούμε να διασκεδάζουμε με την αντιμαλλιαρή γλωσσική μυθολογία, διότι μερικές επινοήσεις είναι πράγματι διασκεδαστικές. (Για το θέμα έχει γράψει κατ’ επανάληψη ο Μαν. Τριανταφυλλίδης, από τον οποίο έχω αντλήσει πολλά στοιχεία).

Για παράδειγμα, κατά τους μυθοπλάστες η υποτείνουσα στη γεωμετρία λέγεται τάχα «αποκατινή τεντώστρα» ή «κατωτεντώστρα» από τους δημοτικιστές (υπό = κάτω, τείνουσα = τεντώστρα). Υπάρχει άλλωστε και διατύπωση ολόκληρου του Πυθαγορείου θεωρήματος στα μαλλιαρά:

Καθενού ορθάγκωνου τριάγκωνου το τεσσαράγκωνο της αποκατινής τεντώστρας είναι όσο και τα τεσσαράγκωνα των δυο αλλονών παϊδιών του. Προσοχή στα διαλυτικά: παϊδιών λέει, όχι παιδιών. Παΐδια, οι πλευρές, διότι τάχα ο δημοτικιστής δεν μπορεί να χρησιμοποιεί λόγιες λέξεις. Ότι πρόκειται για συκοφαντία, φαίνεται και από το γεγονός πως ο Ελισαίος Γιανίδης, κορυφαίος «μαλλιαρός», έγραψε περι γεωμετρίας και χρησιμοποίησε, φυσικά, τον όρο «υποτείνουσα». Στο ίδιο πνεύμα, το τηλεγράφημα υποτίθεται πως ειπώθηκε «γοργοχάμπερο» και το χρηματοκιβώτιο «πρασινοκούτι».

Τις μέρες της έντονης αντιπαράθεσης του 1911, στην εφημερίδα Βόσπορος δημοσιεύτηκε άρθρο που κατηγορούσε τους δημοτικιστές ότι, παρόλο που «τιθενται υπό την αιγίδα του Σολωμού» ωστόσο μεταφράζουν «εις χυδαίαν γλώσσαν» τον εθνικό ποιητή. Κι έτσι, αντί «Την είδα την Ξανθούλα, την είδα ψες αργά, που μπήκε στη βαρκούλα, να πάει στην ξενιτειά» (εδώ οι στίχοι αν δεν τους θυμάστε), υποτίθεται ότι το μετέφρασαν:

Τη μπάνισα την Ξανθούλα,
τη μπάνισα ψες σουρουπωτά,
που γιούρνταρε στη βαρκούλα
για πούλεμα στην ξενιτειά.

Ετούρλωνε ο αέρας
τα ολόασπρα πανιά,
ντάλε κουάλε περιστέρα
ξαπλώνοντας φτερά.

Στέκοντο τα βλαμάκια
με χλίψη με ορεξιά
και δαύτη με μαντίλι
όλους ξεπροβοδά

Μοιάζει για παρωδία αλλά δεν γράφτηκε με σκοπό την παρωδία αλλά για να γίνει πιστευτό -εδώ «υπερμαλλιαρίζονται» ακόμα και λαϊκότατες λέξεις (μπήκε, να πάει, είδα, φίλοι!) και αντικαθίστανται από βλάμικο λεξιλόγιο. Θα ήταν ενδιαφέρον σαν άσκηση ύφους αλλά να θυμόμαστε ότι χρησιμοποιήθηκε σαν πολεμικό όπλο.

Για να μην είμαστε μονομερείς, πρέπει να αναφέρουμε ότι και ο Πάλλης (που μετέφρασε και την Ιλιάδα) και άλλοι δημοτικιστές δεν απέφυγαν τις υπερβολές και τις ακρότητες είτε στις μεταφραστικές τους επιλογές είτε στην προσπάθεια για δημιουργία ορολογίας -το «καρβουνικό ξινό» ας πούμε ειπώθηκε πράγματι, δεν είναι επινόηση των γλωσσαμυντόρων. Και άλλες υπερβολές υπάρχουν, είναι όμως πολύ χαρακτηριστικό ότι καμιά από αυτές τις υπαρκτές υπερβολές δεν μπήκε στη φαρέτρα των γλωσσαμυντόρων -μόνο κατασκευές χρησιμοποιήθηκαν, μόνο συκοφαντίες.

Ας επιστρέψουμε όμως στο «κρυφό τσιμπούσι». Ξεχώρισα αυτόν τον μύθο από τους άλλους τους σχετικούς με τα Ευαγγελικά, λόγω της μακροβιότητάς του, που οφείλεται όπως είπα και στο ότι η επινόηση δεν είναι εξωφρενική. Ο Κώτσος ο Παλιοκουβέντας ή το «θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα» είναι πολύ πιο γουστόζικα -αλλά και γι’ αυτό ενώ τα λέμε και σήμερα καμιά φορά για να γελάσουμε δεν νομίζω να πιστεύουν πολλοί ότι όντως ειπώθηκαν.

Ότι το «κρυφό τσιμπούσι» είναι μύθος, ότι δεν έγραψε ο Πάλλης στη μετάφρασή του τέτοιο πράγμα, αποδεικνύεται πολύ εύκολα και χωρίς να φυλλομετρήσουμε τη μετάφραση του Πάλλη.

Πουθενά στο κείμενο της μετάφρασης του Πάλλη δεν υπάρχει η επίμαχη φράση, και δεν θα μπορούσε να υπάρχει, διότι απλούστατα στα τέσσερα ευαγγέλια (που μετέφρασε ο Πάλλης) αλλά και σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει πουθενά η φράση «Μυστικός δείπνος»! Και βέβαια, αν δεν υπάρχει το πρωτότυπο δεν μπορεί να υπάρχει και η κατακριτέα μετάφραση!

Κι όμως, αυτό το ψέμα έριξε γερές ρίζες. Το επανέλαβε, ας πούμε, ο Γεώργιος Σουρής, τέσσερα χρόνια μετά, όταν, χολωμένος από μια αρνητική κριτική που του είχε κάνει ο Ψυχάρης, επιτέθηκε εφ’ όλης της ύλης στους «μαλλιαρούς»:

Σου’πα: τους ρυθμούς παράτα των πεζών των αναπαίστων
και τον Μυστικό τον Δείπνο Μυστικό Τσιμπούσι πες τον
(Ρωμηός τ. 877, 29.1.1905)

Ο Σουρής χρησιμοποιεί την παραλλαγή «μυστικό τσιμπούσι» (αντί για «κρυφό» που ήταν το πιο συνηθισμενο) για να πετύχει το μέτρο.

Αλλά και το 1911, όταν συζητιόταν στη Βουλή η νομοθετική κατοχύρωση της καθαρεύουσας, ο ανώτερος εκπαιδευτικός Θ. Μιχαλόπουλος τόνισε ότι ο λαός εξεγέρθηκε με τη μετάφραση που αναφέρει ότι τη Μεγάλη Πέμπτη ο Χριστός έκανε «κρυφό τσιμπούσι». Και το 1915, ο πολύς Μιστριώτης άστραφτε και βροντούσε επειδή δήθεν «ευρέθησαν άνθρωποι εκ των σπλάγχνων του ελληνικού λαού απειλούντες την ενότητα της φυλής ημών διά του εκχυδαϊσμού της γλώσσης και γελοιοποιήσεως των θεοδιδάκτων λόγων του Ευαγγελίου οίτινες είχον το θράσος να μεταβάλωσι και τον μυστικόν δείπνον εις κρυφό τσιμπούσι!!!!»

Ακόμα και η Ιουλία Καρόλου, που όπως είπαμε παραπάνω είχε επίσης μεταφράσει την Καινή Διαθήκη πριν από τον Πάλλη σε απλή καθαρεύουσα, και που επίσης είχε δεχτεί επικρίσεις, γράφοντας αργότερα κατακεραύνωσε την «αφαντάστου χυδαιότητος» μετάφραση του Πάλλη επαναλαμβάνοντας τη συκοφαντία: «Αρκεί να είπω ότι τον «Μυστικόν Δείπνον» μετέφραζεν «κρυφό τσιμπούσι»»

Ακόμα και σήμερα, 116 χρόνια μετά, διαβάζει κανείς πότε-πότε επιβιώσεις του μύθου, π.χ. στον τίτλο άρθρου της (όχι και τόσο έγκυρης, δυστυχώς) Μηχανής του χρόνου. Αλλά πριν ρίξουμε την πέτρα στη Μηχανή του χρόνου, να επισημάνουμε ότι και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Ράλλης, που επί υπουργίας του, μην το ξεχνάμε, θεσπίστηκε το 1976 η ιστορική γλωσσοεκπαιδευτική μεταρρύθμιση που αναγνώρισε τη δημοτική, βιογραφώντας τον Γ. Θεοτόκη (στο βιβλίο του «Γεώργιος Θεοτόκης. Ο πολιτικός του μέτρου) αναπαράγει επίσης το ψέμα για το Κρυφό Τσιμπούσι -αναφέρει ότι «Ο Πάλλης είχε μεταχειριστεί χυδαία γλώσσα και είχε εξοργίσει τους φοιτητές, τον πνευματικό κόσμο και βέβαια τους «αρχαϊστές»» και προσθέτει σε υποσημείωση «Ο μυστικός δείπνος έχει γίνει «κρυφό τσιμπούσι» στη μετάφραση του Πάλλη».

Και τ. πρωθυπουργοί ακόμα δεν έχουν ανοσία στους μύθους!

Advertisements

232 Σχόλια to “Το κρυφό τσιμπούσι, ο πρώτος γλωσσικός μύθος”

  1. leonicos said

    1

  2. leonicos said

    Καλημέρα σε όλους

    (Δεν πέτυχε, έτυχε)

  3. leonicos said

    Γιάννη Κουβάτσο

    Σε παρακαλώ, δες το χθεσινό 164. Δεν διαφωνούμε βασικά.

  4. leonicos said

    Αγάπες σε όλους

  5. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    «Τσιμπούσι» πάντως, για ένα δείπνο με αράπικο άζυμο ψωμί και λάδι…δε λέει! Μυστικό τσίμπημα ,ίσως;

  6. leonicos said

    Πήγα προχθές και κατέθεσα κάτι νέες εκδόσεις του εκδοτικού μου οίκου «Ποιητές – Δημιουργοί» στην Εθνική Βιβλιοθήκη.

    Βέβαια, έπρεπε ίσως να το είχα πει και για προγενέστερες επισκέψεις μου εκεί, μου κάνει εντύπωση η ευγένεια και η εξυπηρετικότητα των υπαλλήλων. Να κάτσουν να μου κανουν διορθώσεις, αλλαγή τίτλου, τακτοποίηση ISBN που τα είχα κάνει λίγο μαντάρα. Και χωρίς να μου πουν, η να δείξουν ‘κάνατε λάθος και τι να κάνουμε τώρα’.

    Απορώ πώς τα βγάζουν πέρα με τέτοιον όγκο δουλειάς, πνιγμένες (οι άντρες σπανίζουν αλλά υπάρχουν) σε όγκους βιβλίων.

    Με ρώτησαν και για το θέμα ενός προσεχούς μου βιβλίου, ενώ θα έπρεπε να είναι πνιγμένες.

    Και είναι δημόσια υπηρεσία.

    Μην το πιστώσετε σε κάποια κυβέρνηση. Ίδια ήταν και με άλλες κυβερνήσεις

  7. leonicos said

    Πάω για το άρθρο. Ελπίζω να είναι συνετό

  8. leonicos said

    τον «μύθο της μίας ψήφου«, που χρονολογείται μάλλον από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

    Δές το καλύτερα…. Νομίζω πως είναι πολύ παλιότερος

  9. LandS said

    Καθενού ορθάγκωνου τριάγκωνου το τεσσαράγκωνο της αποκατινής τεντώστρας πατσίζει τη σούμα που κάνουν τα τεσσαράγκωνα των δυο αλλονών παϊδιών του

  10. leonicos said

    η Εστία άρχισε να παραλλάζει τον τίτλο της σε «Μαστοροσύνη».

    Το είχε χούι η Εστία να παραλλάσσει τίτλους. Θυμήσου το ‘η Πρωινή Καραμανλίς’ για την Καθημερινή

  11. leonicos said

    Σήμερα που το γλωσσικό ζήτημα έχει οριστικά λυθεί,

    Μέχρι πότε;

    Εμείς ακόμα δεν μονιάσαμε. Μαχόμαστε μεταξύ κτηρίου (σωστού) και κτιρίου (λάθους). Άσε την χλεύην του ‘πάραξα’ και θα παράξω. Μόνο οι βάτραχοι κάνουν κουάξ. Οι άνθρωποι λένε κουαγγγγ, κουαχχχχ κοκ

  12. Πέπε said

    Καλημέρα.

    > > Αλλά πριν ρίξουμε την πέτρα στη Μηχανή του χρόνου, να επισημάνουμε…

    Ε, μερικά χαλίκια θα τα ρίξουμε πάντως. Γράφει η Μηχανή:

    > > Τα χριστιανικά κείμενα όμως ήταν γραμμένα σε αρχαϊκή διάλεκτο…
    > > …να μεταφραστούν τα Ευαγγέλια και η Αγία Γραφή από την αρχαΐζουσα στην καθαρεύουσα…

    Το νόημα βγαίνει βέβαια, αλλά επίσης προκύπτει ότι ο συντάκτης ενός άρθρου για το γλωσσικό δεν ξέρει τι σημαίνει αρχαϊκός, τι σημαίνει αρχαΐζουσα, τι σημαίνει διάλεκτος. Παρακάτω μάλιστα λέει και τις στήλες της «Ακρόπολις», άρα και η ίδια η δική του γνώση της γλώσσας είναι αμφίβολη. Και καταλήγει «Σήμερα το «αμετάφραστο»του Ευαγγελίου είναι κατοχυρωμένο από το Σύνταγμα, ενώ η Καινή Διαθήκη έχει μεταφραστεί στη δημοτική εδώ και δεκαετίες», κάτι που μπορεί να ήταν σωστό αν καταλαβαίναμε τι σημαίνει, αλλά είναι τόσο ασαφές ώστε δίνει την υποψία ότι πρόκειται για πρόχειρη αντιγραφή.

  13. Γς said

    Καλημέρα

    >Και τ. πρωθυπουργοί ακόμα δεν έχουν ανοσία στους μύθους!

    Ούτε στα «ου»

  14. Γς said

    >διατύπωση ολόκληρου του Πυθαγορείου θεωρήματος στα μαλλιαρά:

    Καλά τον είχα καταλάβει τον πιτσιρικά, μαθητή σε κάποια τεχνική σχολή. Ηταν παπαγάλος ολκής.

    Μόλις μου είχε λύσει στον πίνακα μιαν άσκηση του βιβλίου που τους είχα βάλει.
    Νεράκι!

    -Για πες μου, γιατί είναι ίσες οι δύο αποστάσεις;

    -..

    -Από το Πυθαγόρειο θεώρημα. Το ξέρεις ε;

    Το ήξερε. Μου το είπε. Νεράκι κι αυτό.

    -Τι σημαίνει το άθροισμα των τετραγώνων των κτλ

    -..

    -Πες το μου με απλά λόγια, Όπως θα το έλεγες στη μάνα σου.

    -Την μάνα μου; Γιατί ανακατεύετε τη μάνα μου;

    Κι ανοίγει την πόρτα και φεύγει.

    Στο διάλειμμα έρχεται ο Διευθυντής στο γραφείο καθηγητών.

    -Τι μου έλεγε αυτός ο κουζουλός. Του έβρισες τη μάνα;

  15. leonicos said

    Ωραία, Μυστικός Δείπνος δεν υπήρξε

    Απλώς, οι άνθρωποι μαζί με τον Ιησού, γιόρταζαν το Πέσαχ, την 14η Νισάν, και ο Ιησούς είπε: Ποιείτε τούτο εις την εμήν Ανάμνησιν.

    Και αυτό κάνουμε

    Φέτος πέφτει τη Μεγάλη Τρίτη των Ορθοδόξων

  16. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλημέρα!

    Ωραίο και το σημερινό. Γλωσσαμύντορες και μαλλιαροί – με την παλιά έννοια – δεν υπάρχουν βέβαια σήμερα, ωστόσο υπάρχει ακόμα χώρος για γλωσσικές αντιπαραθέσεις. Ίδωμεν στα σχόλια.

    Και κάτι ακόμη, συμμετείχε ο Γληνός στα επεισόδια των ευαγγελικών, πριν στραφεί και δοθεί ολοκληρωτικά στη δημοτική γλώσσα;

  17. leonicos said

    Ρε, Γς
    και την μητέρα
    για ένα παϊδι τριγώνου;
    Πού μπορεί να φτάσει η αναισθησία σου;

  18. Πέπε said

    @12:

    Κι ένα ακόμη χαλίκι, λίγο πιο χοντρό.

    Έχει διαφορά να βρεθείς καθ’ οιονδήποτε τρόπο εμπλεγμένος σε μία συζήτηση, και να ανοίγεις τη συζήτηση εντελώς μόνος σου. Το νόημα της ίδιας της Μηχανής του Χρόνου δεν είναι «για ελάτε να μάθουμε μερικά πράγματα που δεν ξέραμε για το παρελθόν»; Ε, άμα θες να μας τα μάθεις, ψάξε βρες τα πρώτα ο ίδιος. Δεν τον ρώτησε κανείς αιφνιδιαστικά «για το Κρυφό Τσιμπούσι όμως κουβέντα, ε;»!

    Σίγουρα αυτό δεν είναι σπουδαίο ελαφρυντικό για όλους τους άλλους, τους συνειδητούς ή όχι συνειδητούς συκοφάντες. Αλλά για τη Μηχανή είναι λιγάκι επιβαρυντικό.

  19. Γς said

    16:
    > συμμετείχε ο Γληνός στα επεισόδια των ευαγγελικών

    Ο Γαληνός όμως;
    Δεν νομίζω

  20. ΣΠ said

    Καλημέρα.
    Μια διόρθωση: …μετάφρασης του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου...

  21. Πάνος με πεζά said

    «Αλλά πριν ρίξουμε την πέτρα στη Μηχανή του χρόνου» : τα αρνάκια, πετροβολάνε πρώτος, που είπε και ο Κύριος… 🙂

  22. Πάνος με πεζά said

    Πρώτα, όχι πρώτος…

  23. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.
    Θυμᾶμαι τὸ: «Μαντατοφόρος πρωτοστεκούμενος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στάλθηκε νὰ πεῖ στὴ Θεομάνα τὸ Γειά σου» ὑποτιθέμενη μετάφραση τοῦ:
    «Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε».

  24. LandS said

    Η Μηχανή του Χρόνου δεν ξεκινάει από ένα θέμα για να βρει υλικό για κάνει ντοκιμαντέρ. Έχει υλικό (φωτογραφίες, δημοσιεύματα εποχής κλπ) και το παρουσιάζει. Νομίζουν ότι έτσι αξιοποιούν τα Αρχεία.
    Κούνια που τους κούναγε.

  25. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    βάλτε ρε σεις και καμιά εικονογράφηση, έστω μιά ανταπόκριση από το fb, να καταλάβουμε τι εννοεί ο ποιητής 🙂

  26. spatholouro said

    Πραγματικά απορώ που καταδέχτηκαν κάποιοι «αντιμαλλιαροί» να συκοφαντήσουν την άλλη πλευρά με όντως κατασκευασμένες λέξεις και φράσεις. Γιατί άραγε δεν τους αρκούσε απλώς να παραθέτουν αποσπάσματα της άλλης πλευράς, όπως ακριβώς είχαν; Κι έτσι φρονώ θα έκαναν τη δουλειά τους και αφετέρου δεν θα έδιναν λαβή να τους κατηγορήσουν -εύκολα και δικαίως- για συκοφαντίες.

    Για παράδειγμα, κάνει κάποιος καινούργια νεφρά διαβάζοντας τη μεταφραστική δουλειά της Αλεξάντρας Παπαμόσκου (1905) με θέμα τον «Ανθρώπινο Μηχανισμό» (περιοδικό ΝΟΥΜΑΣ 1906)

    http://xantho.lis.upatras.gr/kosmopolis/index.php/noumas/search/advancedResults?query=&author=&title=%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82+%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82&dateFromYear=&dateToYear=

    Ήδη στην πρώτη σελίδα εικονίζεται ένας ανθρώπινος σκελετός («Σκέλεθρο» κατά τη μεταφράστρια) όπου διαβάζει κανείς για «παγίδια», «ρόπαλο», «κάτου σαγώνι» κλπ)

  27. ΣΠ said

    Στην μαλλιαρή διατύπωση του Πυθαγόρειου το «είναι όσο και τα τεσσαράγκωνα» θα πρέπει να είναι «πατσίζει την σούμα των τεσσαράγκωνων». Προσοχή στην μαθηματική ακρίβεια. 🙂

  28. spatholouro said

    «Γιούρνταρε» ή «γιούρντανε» το έχει ο ΒΟΣΠΟΡΟΣ Καΐρου 30-31/5/1911, Νίκο;

    Διότι ο Μιστριώτης («Ρητορικοί Λόγοι», τόμ. 5ος, 1911, σ. 108) παραπέμποντας επίσης στην ίδια εφημερίδα, το έχει «γιούρντανε»

  29. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    16 Θα μπορούσε, διότι εκείνη την εποχή ήταν φοιτητής στην Αθήνα και ακόμα καθαρευουσιάνος. Ομολογώ πως δεν ξέρω αν έχει γράψει κάτι.

    20 Ευχαριστώ!

    23 Ε, αυτό δεν το ήξερα!

    26 Νομίζω πως οι γλωσσαμύντορες δεν εκμεταλλεύθηκαν τις υπερβολές των δημοτικιστών επειδή δεν ήταν τόσο πιασάρικες και δεν άγγιζαν τα ιερά και τα όσια της φυλής. Να πούμε και το άλλο: η ιατρική-φυσικοχημική ορολογία των αρχών του 20ού αιώνα δεν ήταν πολύ δουλεμένη και παγιωμένη έτσι κι αλλιώς, ενώ σήμερα είναι, οπότε οι σχετικές υπερβολές δεν έκαναν αίσθηση.

  30. Εγώ το δίλημμα δημοτική ή καθαρεύουσα τό είχα λύσει πρακτικά όταν ήμουνα πιτσιρικάς και κάπνιζα :

    Πήγα στο περίπτερο και είπα στον περιπτερά :

    – Παρακαλώ, μοι δίδετε εν κυτίον ελληνικά πυρεία …

    – Τι ;

    -…και εν κυτίον σιγαρέττων μετά φίλτρου, ο Εις ;

    – Α φύγε από δω χάμου, ρε !

  31. giorgos said

    Βιβλία πού άναφέρονται στά αίτια τών «εύαγγελικών» : Κοινωνιολ.καί Πολιτικόν Λεξικόν Κ. Μοσκώφ σελ.120
    καί Γ.Κορδάτου ,Δημ.καί Λογ.σελ.105 , όπου καί ίδιόχειρο έγγραφο τού Κ.Τοπάλη , ύπουργού τής κυβερνήσεως Ζαϊμη .

  32. LandS said

    27 Δεν συντονιστήκαμε σήμερα συνονόματε. Κοίτα το 9 🙂

  33. ΣΠ said

    32
    Α, συγγνώμη. Διάβαζα βιαστικά.

  34. Γς said

    30:

    Κάπως έτσι μας την βγήκε ένας περιπτεράς και πήγα πίσω του στην πόρτα και την ασφάλισα με το σιδερένιο μάνταλο, ενώ οι άλλοι τον απειλούσαν ότι θα του βάλουν φωτιά να καεί ζωντανός

  35. Triant said

    Ο μυστικός δείπνος είναι προς το τέλος του και ο κάπελας φέρνει τον λογαριασμό στον Ιησού. Αυτός, χωρίς να τον κοιτάξει, τον δίνει στον μαθητή που είναι δεξιά του και συνεχίζει να μιλάει. Ο μαθητής του τον πασάρει και αυτός στον δεξιό του ο οποίος κάνει το ίδιο κ.ο.κ. Φτάνει και στον Ιούδα, κάνει αυτός να τον πασάρει αλλά δίπλα του είναι ο Ιησούς. Οπότε, τι να κάνει, τον ανοίγει.
    Όχι ρε πούστη μου. Τριάντα αργύρια; Που να τα βρώ;

  36. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἐγὼ θὰ κάνω μιὰ ἐρώτηση. Ἡ βασίλισσα Ὄλγα ποὺ δὲν ἦταν Ἕλληνίδα τί τὴν ἔννοιαζε ἡ γλῶσσα τοῦ Εὐαγγελίου, ὅταν ἡ γριούλα ποὺ πήγαινε καὶ παρακολουθοῦσε τὴ Θεία Λειτουργία, δὲν εἶχε κανένα πρόβλημα μὲ τὴ γλῶσσα; Κι ἀκόμα κι ἂν παρερμήνευε κάτι, ὅπως ἡ πορδίτσα τοῦ Κυρίου, πάλι χαρούμενη ἦταν καὶ τὴν προσκυνοῦσε.

  37. Avonidas said

    Καλημερα.

    Θα έχετε ίσως ακούσει τον Κώτσο τον Παλιοκουβέντα, όπως υποτίθεται ότι λέγανε οι «μαλλιαροί» τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, ή την Κεχριμπάρα (= Ηλέκτρα).

    Υπάρχει κι η οδος Αλογοβάστα (Ιπποκράτους)

  38. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    37. Ὑπάρχει καὶ ὁ Πρωκτόλιθος γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη

  39. nestanaios said

    Αυτά τα έχουμε πάθει επειδή πιστεύουμε ότι οι λέξεις γίνονται από άλλες λέξεις.
    Αυτά τα έχουμε πάθει επειδή πιστεύουμε ότι ετυμολογία είναι η αληθινή σημασία … έννοια.
    Αυτά τα έχουμε πάθει επειδή πιστεύουμε ότι γλώσσα είναι η όποια ανοησία εκστομεί τις.
    Και επί το πλείστον, αυτά τα έχουμε πάθει επειδή μάθαμε «πράγματα» στο εξωτερικό.

  40. Avonidas said

    Αλήθεια, γιατί εμείς λέμε Μυστικός Δείπνος κι οι άλλοι Τελευταίος Δείπνος;

  41. Πέπε said

    @35:
    Να ρίξουμε και το άλλο με τους μπάφους, ή θα προσβάλουμε κανέναν; (Εγώ δεν τα θεωρώ γνησίως προσβλητικά αυτά τα ασεβή ανέκδοτα, αλλά ας ρωτήσω πρώτα.)

  42. Avonidas said

    Ότι το «κρυφό τσιμπούσι» είναι μύθος, ότι δεν έγραψε ο Πάλλης στη μετάφρασή του τέτοιο πράγμα, αποδεικνύεται πολύ εύκολα και χωρίς να φυλλομετρήσουμε τη μετάφραση του Πάλλη.

    Πουθενά στο κείμενο της μετάφρασης του Πάλλη δεν υπάρχει η επίμαχη φράση, και δεν θα μπορούσε να υπάρχει, διότι απλούστατα στα τέσσερα ευαγγέλια (που μετέφρασε ο Πάλλης) αλλά και σε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει πουθενά η φράση «Μυστικός δείπνος»! Και βέβαια, αν δεν υπάρχει το πρωτότυπο δεν μπορεί να υπάρχει και η κατακριτέα μετάφραση!

    Ίσως οι συκοφάντες να ήταν λιγότερο αφελείς και περισσότερο πανούργοι απ’ όσο φαντάζεστε.

    Αν είχαν διαλέξει μια φράση που υπήρχε στα Ευαγγέλια, οι δημοτικιστές θα αρκούσε να παραθέσουν τη φράση και την πραγματική της μετάφραση για να τους αντικρούσουν. Ενώ με το να χρησιμοποιήσουν μια ανύπαρκτη φράση, αυτός που δεν γνωρίζει ότι η φράση δεν υπάρχει στο πρωτότυπο (δηλαδή ο πολύς κόσμος· ούτε κι εγώ το γνώριζα ως σήμερα) θα έπρεπε να φυλλομετρήσει ολόκληρα είτε το πρωτότυπο είτε τη μετάφραση.

    Και φυσικά, χωρίς εργαλεία αναζήτησης.

  43. Avonidas said

    Όσο για μένα, δεν βρίσκω καθόλου πιστευτό το «κρυφό τσιμπούσι» σαν μεταφραστική επιλογή. Οποιοσδήποτε βρισκόταν αντιμέτωπος με μια φράση τόσο ατμοσφαιρική όσο ο «Μυστικός Δείπνος», και τη μετέφραζε πεζά ως «κρυφό τσιμπούσι», δεν θα ήταν άξιος να μεταφράσει ούτε τη λίστα του μπακάλη, όχι λογοτεχνία ή τις Γραφές.

    Θα μου πείτε, αυτό μάλλον ήταν και το υπονοούμενο των συκοφαντών.

    Αλήθεια, δεν έπεσαν μηνύσεις;

  44. sarant said

    42 Σωστό κι αυτό

    40 Καλή ερώτηση! Ομολογώ πως δεν το έχω ψάξει από πού γεννήθηκε η ελληνική φράση

    28 Εγώ το πήρα από τον Τριανταφυλλίδη, αλλά δεν αποκλείω αυθόρμητα να το διόρθωσα -εδώ που τα λέμε «γιούρντανε» δεν μπορεί να είναι, μπορεί;

    12-18 Καλά κάνεις και τα επισημαίνεις. Η δική μου αναφορά σε πρώτη πέτρα ήταν κυρίως όσον αφορά τη διαιώνιση του ψέματος, όχι όλο το άρθρο.

  45. Avonidas said

    Από τα τρία παραδείγματα που παρέθεσα, το πιο διασκεδαστικό ασφαλώς είναι το τρίτο («θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα»), ίσως όμως επειδή είναι τόσο εξωφρενικό δεν έγινε τόσο πολύ πιστευτό

    Ίσα-ίσα, δύσκολα θα βρισκόταν άλλη φράση που να αποδίδει τόσο ξάστερα το αλισβερίσι που λαμβάνει χώρα υπογείως στο πρωτότυπο 😉

    …άσε που, αν είχαμε εθνικό σλόγκαν, κανένα άλλο δεν θα συνόψιζε τόσο καλά τη φιλοσοφία του πελατειακού μας κράτους.

  46. cronopiusa said


    συννεφόλεξο τσατιν

    Καλή σας μέρα!

  47. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Mόνο για τετράγκουνα ισχύει;…


  48. takis#13 said

    «το τετρακάντουνο της παρακατιανής τεντώστρας πατσίτζει με την σούμα των τετρακάντουνων των δgιό παϊδιώ που κάθονται σούτζα» . Έτσι τόμαθα από τον τον πάππου τον Συμιακό.

  49. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    47.
    Όμοιος ομοίω αεί πυθαγοριάζει! 🙂

    (νομίζω ότι η ισχύ του Πυθαγορείου για οποιοδήποτε σχήμα είναι λίγο γνωστή. Ακόμη και σε μαθηματικούς, τολμώ να εικάσω…)

  50. Avonidas said

    #49. Είναι πολύ εύκολο να αποδειχθεί. Τα εμβαδά ομοίων σχημάτων είναι ανάλογα προς τα τετράγωνα των αντίστοιχων πλευρών. Από κει και πέρα είναι προφανές.

    Αλλά πρέπει το σχήμα να έχει μία τουλάχιστον ευθύγραμμη πλευρά.

  51. ndmushroom said

    Δεν νομίζω ότι είναι τυχαίο που ο ανθεκτικότερος από τους «μύθους» αυτούς περί κακοποίησης της γλώσσας από τους δημοτικιστές είναι θρησκευτικού χαρακτήρα. Η ιστορία έχει δείξει, νομίζω, ότι όσο πιο φανατικά πιστεύεις στη θρησκεία σου τόσο λιγότερο την γνωρίζεις πραγματικά, και αντιστρόφως. Λογικό και επόμενο, συνεπώς, το φανατικό χριστεπώνυμο πλήρωμα να πιστέψει την τερατώδη μετάφραση μιας φράσης που δεν υπάρχει καν στο βιβλίο που με τόσο πάθος, υποτίθεται, υπερασπίζεται.

  52. spatholouro said

    #40
    Μυστικός Δείπνος

    Ούτω καλείται από των αρχαίων χριστιανικών χρόνων ο τελευταίος πασχάλιος δείπνος του Κυρίου Ιησού Χριστού μετώ των 12 Μαθητών του […] Εκλήθη δε ούτω ο δείπνος αυτός, διότι κατ’ αυτόν ίδρυσεν ο Ιησούς το φρικτόν Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας δους εις τους Μαθητάς του άρτον και οίνον ως το ίδιον Σώμα και Αίμα και παραγγείλας την συχνήν επανάληψιν, προς ανάμνησιν, αλλά και μυστικήν ένωσιν των πιστών μετά του Κυρίου […]

    (ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ, τ. 9: σελ. 238)

  53. Avonidas said

    #52. «Μυστικός», λοιπόν, όπως λέμε μύστης, κι όχι όπως λέμε κρυμμένος. Ενδιαφέρον.

  54. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    50. Δεν είπα ότι είναι δύσκολο να αποδειχτεί. Είπα ότι δεν το ξέρει ο «μέσος» (και ο παράμεσος…) άνθρωπος! Έχει διαφορά κύριε εξυπνίδη! 🙂
    «Αλλά πρέπει το σχήμα να έχει μία τουλάχιστον ευθύγραμμη πλευρά.» . Όχι. Οι κύκλοι δεν έχουν ευθεία. Εχουν όμως διάμετρο ή ακτίνα που είναι ευθεία. Εντάξει, ξέρω ότι δεν εννοούσες κυριολεκτικά αυτό που έγραψες ,αλλά την αναλογική σχέση κάποιας μετρικής τους, αλλά μιας και είπαμε να ακριβολογήσουμε… 😉

  55. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    52. 53. Ε, λοιπόν αυτό για το «Μυστικό» δεν το ήξερα!

  56. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @sarant (29γ=>23). Νομίζω ἦταν ἀπ’ αὐτὰ ποὺ λέγαμε/φτιάχναμε στὸ γυμνάσιο ἀκούγοντας σχετικὲς ἱστορίες ἀπὸ κάποιους φιλολόγους.

  57. cronopiusa said

  58. Avonidas said

    #54. Έχει διαφορά κύριε εξυπνίδη!

    Μήπως παραπίνουμε καφέ εκεί στην Αραπιά, κύριε Κίντο; Με ρέγουλα!

    «Αλλά πρέπει το σχήμα να έχει μία τουλάχιστον ευθύγραμμη πλευρά.» . Όχι. Οι κύκλοι δεν έχουν ευθεία. Εχουν όμως διάμετρο ή ακτίνα που είναι ευθεία. Εντάξει, ξέρω ότι δεν εννοούσες κυριολεκτικά αυτό που έγραψες

    Μια χαρά το εννοούσα κυριολεκτικά. Και το σχήμα είναι ημικύκλιο και ουχί κύκλος. Πώς αλλιώς θα εφάπτεται του τριγώνου, Νουμερομπίς μου; :-/

  59. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Kαι γιατί να εφάπτεται; Πού το γράφει ότι αυτή είναι αναγκαία συνθήκη;


    (ξέρεις… 2 ημικύκλια κάνουν έναν κύκλο!)

  60. # 49

    το πυθαγόρειο θεώρημα θεωρούμενο σαν απόσταση από αρχή αξόνων σε σχέση με τις δύο συντεταγμένες του επιπέδου έχει το πλεονέκτημα πως δεν περιορίζεται σε δυο μόνο διαστάσεις (που είναι η γνωστή του έκφραση) αλλά και στις τρεις συντεταγμένες χώρου που έχουμε άμεση αντίληψη και σε άπειρες συνταγμένες όπου δεν μπορούμε να έχουμε κάποιον τρόπο αντίληψης

  61. Avonidas said

    #60. Αλλά δεν γενικεύεται σε κύβους, 4ες δυνάμεις κλπ.
    Όπως (έκανε ότι) απέδειξε ο κ. Φερμά.

    …αλλά είναι να χεις εμπιστοσύνη σε δικηγόρους;

  62. Νέο Kid Al Kuwaiti said


    Kι άλλα που ΔΕΝ «εφάπτονται» Αβονί! Κόψε την πολωνέζικη μπύρα! Είναι βιτριόλι… 🙂

  63. Avonidas said

    #59. Εντάξει, άμα είναι να το κάνουμε ΙΚΕΑ το Πυθαγόρειο, πάω πάσο! Μπορούμε τότε πολύ απλά να πάρουμε την αρχική διατύπωση πιο αφηρημένα. Για τα «τετράγωνα των πλευρών» δε λέει; Ε, θεώρησε ότι μιλάει για το (αριθμητικό) τετράγωνο του μήκους, κι όχι για το γεωμετρικό σχήμα, και έχει την πιο γενική διατύπωση.

  64. Corto said

    «Επειδή το στοιχείο της συκοφαντίας είναι πρωταρχικό»
    &
    «Το πρώτο κύμα της μυθολογίας ήρθε το 1901-1903»

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο, αλλά μου γεννήθηκε η εξής απορία:
    Από ποιον πρωτοκυκλοφόρησε ο μύθος για το «μυστικό τσιμπούσι» ή ενδεχομένως, σε ποιο άρθρο εφημερίδας, έστω και ανώνυμο, πρωτοδημοσιεύτηκε;
    Είναι επιβεβαιωμένο ότι αρχής εξαρχής ήταν συκοφαντία ή μήπως γεννήθηκε ως σάτιρα, αλλά προσελήφθηκε ως πραγματικό γεγονός;

  65. Avonidas said

    #62. Kι άλλα που ΔΕΝ «εφάπτονται» Αβονί! Κόψε την πολωνέζικη μπύρα! Είναι βιτριόλι…

    Εσύ τι πίνεις, και βλέπεις αστράκια; :LOL:

  66. voulagx said

    #61 @ Avonidas: Μην τα βαζεις με τον ΝιουΚιντ στα μαθηματικα. Οσο ασχετος ειναι περι τα ποδοσφαιρικα τοσο αστερι ειναι στα μαθηματικα! 😛

  67. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    61. O Φερμάς το είχε αποδείξει. Αλλά εκείνη την ώρα τούκατσε πελάτης (που τον κυνήγαγε με το ντουφέκι) κι έπρεπε να συντάξει μια συμβολαιογραφική πράξη για πώληση οικοπέδου…κι όπως το χαρτί τότε ήταν σπάνιο και ακριβό… το άφησε ως άσκηση για το σπίτι. 🙂

  68. Avonidas said

    #66. Κι εμείς δηλαδή, κριτσίνια σπάμε;;

  69. sarant said

    52-53
    Αυτό ισχύει που λέτε. Το ερώτημα είναι πότε πλάστηκε ο όρος.

    64 Πολύ εύλογη απορία. Δεν το έχω ψάξει. Υποθέτω ότι κάποια εφημερίδα θα το λάνσαρε, τον Οκτώβριο του 1901.

  70. Alexis said

    #26: Βρε Spatholouro τι είναι αυτό που λίνκαρες; Περιβόλι σωστό! Έχω πέσει κάτω από τα γέλια!!! 😆 😆 😆
    Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς;
    φράχτης σκύλου, ησκιωμένο μέρος, κάτου κούφια φλέβα, ξεπνοή, και άλλα πολλά!!!

  71. voulagx said

    #65: Αβονιδας, δεν το βλεπεις οτι πινει πολλαπλασια των α,β,γ οπου α^2+β^2=γ^2;

  72. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Bουλάγξ και Αβονί, πάρτε δυο ανεκδοτάκια αφιερωμένα (σόρυ,αλλά βαριέμαι να μεταφράσω )

    A mathematician, physicist, and engineer are taking a math test. One question asks «Are all odd numbers prime?»

    The mathematician thinks, «3 is prime, 5 is prime, 7 is prime, 9 is not prime — nope, not all odd numbers are prime.»

    The physicist thinks, » 3 is prime, 5 is prime, 7 is prime, 9 is not prime — that could be experimental error — 11 is prime, 13 is prime, yes, they’re all prime.»

    The engineer thinks, » 3 is prime, 5 is prime, 7 is prime, 9 is prime, 11 is prime, …» 😆 😆

    A mathematician, a physicist, and an engineer are riding a train through Scotland.

    The engineer looks out the window, sees a black sheep, and exclaims, «Hey! They’ve got black sheep in Scotland!»

    The physicist looks out the window and corrects the engineer, «Strictly speaking, all we know is that there’s at least one black sheep in Scotland.»

    The mathematician looks out the window and corrects the physicist, » Strictly speaking, all we know is that is that at least one side of one sheep is black in Scotland.»

  73. spatholouro said

    Το γέλιο είναι υγεία και βραχεία ψυχοθεραπεία!

  74. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    71 !!! Γίγαντα του κάμπου και της απλής γλώσσας!! Αυτό ακριβώς που το είπες τόσο ωραία και απλά, οι μαθηματικοί το γράφουν σε 2 σελίδες γεμάτες με καμπαλιστικά σύμβολα του Σατανά… 😆

  75. Alexis said

    Η «Μηχανή του Χρόνου» γράφει επίσης ότι και η έκδοση του Πάλλη έγινε με πρωτοβουλία της βασίλισσας Όλγας, που προφανώς δεν ισχύει.

  76. Πάνος με πεζά said

    Πώς και ο Τουρνάς δεν τους έχει ζητήσει ποσοστά για τον τίτλο;

  77. Πάνος με πεζά said

    Η μηχανή τσου χρόνο-ου…

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    3. Ναι, το είδα, Λεώνικε. Ε, και να διαφωνούσαμε, δεν πειράζει, αφού οι διαφορετικές ερμηνείες των λογοτεχνικών κειμένων συμβάλλουν στην πληρέστερη κατανόησή τους. 😊

    Και η ξύλινη γλώσσα της μεταπολιτευτικής αριστεράς σατιριζόταν με παρόμοιες ευφάνταστες υπερβολές. Π.χ. πάρτε πέδιλα ενάντια στον ιδρώτα.

  79. Πάνος με πεζά said

    Θυμίζω πάντως ότι σύζυγος του Χρήστου Βασιλόπουλου (αν παρουσιάζει ακόμα αυτός τη «Μηχανή του χρόνου») ήταν η Εύη Σοφίλου, διασωθείσα από τα ερείπια της «Ρικομέξ»… Εδώ κάποιες τραγικές αναμνήσεις, δικές της και από τη μετέπειτα εξέλιξη του γεγονότος…

  80. Jago said

    Οι γνωστές κουτοπονηριές της Μηχανής του Χρόνου. Είχα γράψει προ καιρού την ανασκευή του μύθου με τη Σοφία Αφεντάκη, πως τάχα πέθανε από ερωτικό μαρασμό για τον ανεκπλήρωτο έρωτα με έναν ιταλό τενόρο που αυτοκτόνησε, Ο ανύπαρκτος έρωτας της Κοιμωμένης Σοφίας Αφεντάκη με τον Τζιοβάνι Μάριο . Αφού διαδόθηκε αρκετά το ποστ μου, η ΜτΧ όχι μόνο αρνήθηκε να ανασκευάσει αλλά σε συζήτηση στο facebook βγήκε και με κατηγόρησε κι από πάνω, εδώ ο διάλογος «με το κοινό» . Η κουτοπονηριά: το αρχικό λινκ της ΜτΧ καταργήθηκε και το άρθρο μεταφέρθηκε σε νέο λινκ λες κι εγώ δεν μπορούσα να το πάρω χαμπάρι και να ενημερώσω το ποστ.

  81. nefelh said

    Ωραία τα τεσσαράγκωνα της αποκατινής τεντώστρας. Υπάρχουν όμως και πιο πρακτικά θέματα.

    Είμαι μαθηματικός, τα τελευταία 7 χρόνια μόνιμος εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και μεταξύ άλλων διδάσκω φυσικά και γεωμετρία. Προφανώς λόγω της προέλευσής της η γεωμετρία βρίθει από αρχαιοελληνικές ορολογίες, πολλές από τις οποίες κατά τη γνώμη μου δεν είναι αιτιολογημένες. Αναφέρω μόνο ένα τρανταχτό παράδειγμα από τα πολλά:

    Όταν έχουμε δύο ευθείες που τέμνονται από τρίτη, μιλάμε για εντός εκτός και επί τα αυτά (μέρη) γωνίες. Δεν βλέπω το λόγο να μη μιλάμε για γωνίες που είναι «μέσα-έξω κι απ’ την ίδια (μεριά)». Φυσικά υπάρχει η ανταπάντηση ότι πρόκειται για ορολογία. Τι όμως εξυπηρετεί η ακατανόητη για 11χρονα παιδιά γλώσσα, όταν υπάρχει φυσική μετάφραση στα (νέα) ελληνικά η οποία (το κυριότερο!) δεν αφήνει περιθώρια για συγχύσεις με άλλα μαθηματικά – γεωμετρικά αντικείμενα;

    Δεν αλλάζουν αυτά βέβαια εύκολα διότι έχουμε γενιές μαθηματικών που έχουν συνηθίσει αυτή την ορολογία. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και αν άλλαζαν τα βιβλία ακόμα κι εγώ ο ίδιος θα δίδασκα και την παραδοσιακή ορολογία. Έχει όμως μεγάλη διαφορά το ότι στη μία περίπτωση θεωρείται αναγκαία γνώση της ορολογίας, ενώ στην άλλη όχι, και θα δινόταν μόνον συμπληρωματικά ως χρήσιμη πληροφορία. Για παράδειγμα τους αναφέρω επίσης και το «όπερ έδει δείξαι», δεν το απαιτώ όμως να το μάθουν! Πολύ περισσότερο τους αναφέρω την προστακτική ενεστώτα του ειμί πριν καλά-καλά διδαχθούν προστατικές στα αρχαία. Και την κάνουμε επανάληψη με κάθε ευκαιρία, ώστε να είμαι σίγουρος ότι κατανοούμε ό,τι κάνουμε κατά την διάρκεια μίας απόδειξης και ότι δεν έχουμε χάσει τη μπάλα ήδη από την πρώτη λέξη. Ωστόσο δεν εξετάζω τις γραμματικές τους γνώσεις.

    Θα θέσω όμως και άλλο ένα θέμα με κάθε επιφύλαξη: αυτό το καιρό διαβάζω Ευκλείδη και Αρχιμήδη από τις μεταφράσεις του Κάκτου, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο πρωτότυπο δίπλα. Παρατηρώ ότι αρκετές ορολογίες που πολλοί θα θεωρούσαν δεδομένο ότι χρησιμοποιούνταν από τον Ευκλείδη και τον Αρχιμήδη και άλλους, τελικά δεν χρησιμοποιούνται καθόλου ή έστω δεν χρησιμοποιούνται πάντα. Για παράδειγμα η λέξη «άτοπο». Χωρίς να υποτιμώ καθόλου το επιχείρημα της δυσκολίας να αλλάξουν οι διάφορες ορολογίες, εφόσον φαίνεται αυτές να μην ήταν τόσο κοινές στα σημαντικά αρχαιοελληνικά μαθηματικά κείμενα, αυτό αφαιρεί ένα σημαντικό επιχείρημα από την υποστήριξη των αρχαιοελληνικών(;) όρων.

    Τέλος να αναφέρω ότι με έχει επηρεάσει η εξαιρετική ομιλία του Σ. Παπασταυρίδη με τίτλο «υπάρχει δημοκρατική οδός για τη γεωμετρία;». Δυστυχώς δεν την βρίσκω διαδικτυακά. Η ιδέα όμως ήταν ότι η εξέλιξη των μαθηματικών (πχ άλγεβρα) δίνει τη δυνατότητα να αποδειχθούν δύσκολες έννοιες σε ευρύ κοινό. Βέβαια ο Σ. Παπασταυρίδης δεν ασχολήθηκε με το γλωσσικό ζήτημα. Όμως πιστεύω ότι η απλούστευση της ορολογίας, ώστε να συμβαδίζει με την καθομιλουμένη γλώσσα, βοηθά προς αυτή τη κατεύθυνση.

    Θα ήθελα τη γνώμη όλων.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είχα βρει τη μετάφραση των Ευαγγελίων από τον Πάλλη σ’ ένα παζάρι βιβλίου στην Κλαυθμώνος. Κακή έκδοση με κεφαλαία καλλιγραφικά γράμματα και απωθητική γλώσσα. Δεν είχε μυστικά τσιμπούσια, αλλά ήταν άχαρη και κουραστική. Θα συμφωνήσω με το Σπαθόλουρο ότι δεν χρειάζονταν κατασκευασμένες φράσεις για να συκοφαντηθεί αυτή η γλώσσα. Τα κατάφερνε μια χαρά και μόνη της. Έξυπνοι ο Παπαντωνίου, ο Ξενόπουλος και μερικοί ακόμα που προτίμησαν τη μέση οδό, που συνήθως είναι και η καλύτερη.

  83. Μόνο που σήμερα υπάρχουν κι εκείνοι που αυτή τη μέση οδό τη βρίσκουν ακραία μαλλιαρή.

  84. sarant said

    81 Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και μου κινήσατε την περιέργεια για την ομιλία του Παπασταυρίδη.

  85. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    81. Ενδιαφέρον το σχόλιό σας. Μιας και μιλάγαμε για την υποτείνουσα , να πω ότι δεν είναι πυθαγόρειος όρος,αλλά …νεοπυθαγόρειος. Πρωτοαπαντάται δηλαδή στον κατεξοχή νεοπυθαγοριστή τον Πλάτωνα (αν θυμάμαι καλά στον Τίμαιο). Τον όρο δε τον επανεισαγάγαμε στη σ΄υγχρονη εποχή από τα γαλλικά νομίζω (hypoténuse).

  86. Corto said

    81 (Nefelh):
    Πρέπει να ληφθεί υπόψιν ότι στις θετικές επιστήμες πολλοί αρχαιοπρεπείς όροι είναι παρόμοιοι και στα αγγλικά. Αν για παράδειγμα λέγαμε «αταξία» αντί για «εντροπία», θα χάναμε το πλεονέκτημα άμεσης κατανόησης του αντίστοιχου αγγλικού ελληνογενούς όρου (entropy).

  87. Νίκος Σταμπάκης said

    Για την απόλυτη ακρίβεια, πατσίζει με τη σούμα των δύο άλλων παϊδιών που κάθονται σούζα (=κάθετες)

  88. Μην τσακώνεστε, βρε παιδιά. Φυσικά, αν κατασκευαστούν όμοια σχήματα οποιουδήποτε είδους με βάση την υποτείνουσα και τις κάθετες πλευρές, το εμβαδό του πρώτου θα ισούται με το άθροισμα των άλλων δύο. Και όταν λέμε «βάση», δεν εννοούμε αναγκαστικά ότι η υποτείνουσα κλπ. θα είναι ευθύγραμμη πλευρά του σχήματος, εννοούμε απλώς ότι η κατασκευή θα βασίζεται στην υποτείνουσα κλπ. Όπως είπε ο ΝεοKid, ο κύκλος με διάμετρο την υποτείνουσα έχει εμβαδό ίσο με το άθροισμα των εμβαδών των κύκλων που έχουν διαμέτρους τις κάθετες πλευρές κλπ.

    Όμως το πραγματικό πυθαγόρειο θεώρημα δεν λέει αυτό, λέει κάτι αρκετά ισχυρότερο: ότι το τετράγωνο που έχει πλευρά την υποτείνουσα μπορεί να κοπεί σε πεπερασμένο πλήθος πολυγωνικών σχημάτων, τα οποία, τοποθετούμενα σε διαφορετική διάταξη, σχηματίζουν τα δύο τετράγωνα που κατασκευάζονται πάνω στις κάθετες πλευρές του τριγώνου. Η απλή αλλά μεγαλοφυής απόδειξη, που περιέχεται στο πρώτο βιβλίο των Στοιχείων του Ευκλείδη, αλλά συνήθως, νομίζω, δεν διδάσκεται πια στα σχολεία, βασίζεται στο απλό θεώρημα ότι δύο παραλληλόγραμμα (και συνεπώς και δύο τρίγωνα) με την ίδια βάση και ίσα ύψη είναι ισοδύναμα κατ’ αυτή την έννοια (όχι απλώς ισεμβαδικά, παρά ένωση πεπερασμένου πλήθους πολυγώνων ίσων ένα προς ένα). Από αυτό συνάγεται ότι και δύο οποιαδήποτε πολυγωνικά σχήματα με ίσα εμβαδά μπορούν να διαμεριστούν σε πεπερασμένο πλήθος πολυγωνικών σχημάτων ίσων ένα προς ένα — πράγμα που δεν ισχύει στο χώρο!

    Το θεώρημα του Φερμά δεν έχει καμία σχέση μ’αυτά — είναι θεώρημα καθαρής αριθμητικής, αφορά δηλαδή τους ακεραίους. Αλλο ζήτημα είναι η γενίκευση του πυθαγόρειου θεωρήματος σε τρεις διαστάσεις, ότι δηλαδή το τετράγωνο της διαγωνίου ορθογώνιου παραλληλεπιπέδου ισούται και αυτό με το άθροισμα των τετραγώνων των τριών άνισων ακμών του παραλληλεπιπέδου. Αυτό ισχύει, αποδεικνύεται ευκολότατα, και ισχύει και σε περισσότερες από τρείς διαστάσεις

  89. Avonidas said

    #86. Μόνο που όταν εισήχθη ο όρος «εντροπία», από τον Clausius, δεν σήμαινε «αταξία» αλλά κάτι σαν «μετατροπή». Η στατιστική ερμηνεία που σύνδεσε την εντροπία με την αταξία είναι μεταγενέστερη.

  90. Avonidas said

    #86. Για την ακρίβεια, είναι εξαιτίας της στατιστικής ερμηνείας που η «εντροπία» κατέληξε να σημαίνει αταξία στην καθομιλουμένη, τόσο στα αγγλικά όσο και στα ελληνικά — αν και σπάνια χρησιμοποιούμε τον όρο.

  91. Avonidas said

    #88. Το θεώρημα του Φερμά δεν έχει καμία σχέση μ’αυτά — είναι θεώρημα καθαρής αριθμητικής, αφορά δηλαδή τους ακεραίους. Αλλο ζήτημα είναι η γενίκευση του πυθαγόρειου θεωρήματος σε τρεις διαστάσεις, ότι δηλαδή το τετράγωνο της διαγωνίου ορθογώνιου παραλληλεπιπέδου ισούται και αυτό με το άθροισμα των τετραγώνων των τριών άνισων ακμών του παραλληλεπιπέδου.

    Μα, δεν μιλάμε γι’ αυτή τη γενίκευση, Άγγελε! Το ζήτημα είναι αν μπορεί, π.χ. να κατασκευαστεί κύβος με όγκο ίσο με το άθροισμα των όγκων 2 άλλων κύβων. Το θεώρημα του Φερμά λέει ότι αυτό είναι αδύνατον για κύβους που να έχουν όλοι ακέραιο μήκος πλευρών.

    Η γενίκευση που αναφέρεις, για το τετράγωνο της διαγωνίου ενός κύβου, είναι τελείως τετριμμένη, και μπορεί να δειχθεί με διαδοχική κατασκευή 2 ορθογωνίων τριγώνων σε κάθετα επίπεδα. Για τις 4 διαστάσεις φτιάχνουμε 3 τρίγωνα, για τις 5, 4 τρίγωνα κ.ο.κ.

  92. Γιάννης Ιατρού said

    36: Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου
    ἀκόμα κι ἂν παρερμήνευε κάτι… 🙂

  93. Corto said

    89 – 90:
    Σύμφωνοι, δεν έγραψα ότι ταυτίζονται σημασιολογικώς οι όροι, αλλά ότι αν προτιμήσουμε μια πιο κατανοητή λέξη (π.χ. «αταξία» ή «μετατροπή») θα αποκοπούμε από την διεθνή ορολογία, η οποία είναι και ελληνογενής στο κάτω κάτω.

  94. Πέπε said

    @81:
    Οι λέξεις εντός και εκτός δεν είναι και τόσο δύσκολες. (Το «επί τα αυτά» βέβαια είναι.) Πιο δύσκολο μου φαίνεται να συνδέσει ο μαθητής την έννοια της -κοινής ή σπανιότερης- λέξης με τη μαθηματική έννοια περί ης ο λόγος, δηλαδή να συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο όρος της Γεωμετρίας, όπως κι αν του τον πούμε, σημαίνει κάτι.

    Σε ηλικία που είχα ήδη μάθει στο σχολείο την υποτείνουσα, ήμουν σε θέση να καταλάβω τι σημαίνει η λέξη από μόνη της, κι όμως δεν έκανα το κλικ. Είχα πάρει ως δεδομένο ότι πρόκειται για μια λέξη που είναι όρος της Γεωμετρίας και μόνο, και σημαίνει αυτό που σημαίνει στη Γεωμετρία. Πρώτη φορά που μπήκα στον προβληματισμό τι μπορεί να σημαίνει γενικότερα ήταν όταν, τουλάχιστον Λύκειο αν όχι απόφοιτος, έλαβα έτοιμη την απάντηση: την πρώτη φορά που άκουσα το αστείο με την κατωτεντώστρα.

    Κατά τα άλλα, νομίζω ότι η ορολογία των μαθηματικών (έστω κι αν χωράει βελτίωση) δίνει μεγάλα μαθήματα γλώσσας. Για παράδειγμα, παιδιά που έχουν μάθει (έστω απέξω) τον διαιρετέο, τον προσθετέο, και από άλλη πηγή επίσης τον μετεξεταστέο, είναι έτοιμα να μάθουν κι άλλα πέντε τέτοια παράγωγα (π.χ. αμελητέος, εξοφλητέος) και να συνειδητοποιήσουν έτσι τι παίζει με αυτή την κατάληξη. Άλλο μεγάλο μάθημα είναι η ακριβολογία: στα μαθηματικά δεν επιτρέπεται να πούμε περίπου αυτό που θέλουμε, πρέπει να το πούμε ακριβώς, και αυτό είναι δυνατόν > άρα είναι δυνατόν και εκτός μαθηματικών, και κάποτε και πρέπον.

  95. Νεφέλη, πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις σου. Κι εμένα ο «πους της καθέτου», ας πούμε, μου φαινεται τελείως αχώνευτος στη δημοτική, κι αφού δεν μπορούμε (γιατί αλήθεια;) να τον πούμε «πόδι της καθέτου», γιατί να μην τον πούμε «ίχνος της καθέτου» (ή απλά «προβολή», όταν ταιριάζει); Αλλά το «εντός εναλλάξ» δεν θα το πείραζα, όχι μόνο γιατί το έχουμε συνηθίσει, αλλά και διότι: (α) είναι άκλιτο, και συνεπώς δεν δημιουργεί γραμματικές δυσκολίες, (β) δεν έχω, εγώ τουλάχιστον, πρόχειρη εκφραστική νεοελληνική απόδοση («μέσα κι απέναντι»; μα δεν είναι απέναντι, οι «απέναντι γωνίες» είναι συνήθως άλλο πράμα· «μέσα κι αντίπερα»; είναι σταλήθεια πιο κατανοητό; «μέσα και εκατέρωθεν»; ε, δεν έχουμε και μεγάλο γλωσσικό κέρδος έτσι!)

    Σαφώς η ορολογία, ακόμα και της τελείως κλασικής γεωμετρίας, έχει αλλάξει από τα χρόνια του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Το «ευθύγραμμο τμήμα», π.χ., είναι νεοτερισμός του τέλους του ΙΘ’ αιώνα· οι αρχαίοι το έλεγαν απλώς «ευθεία», και ουσιαστικά δεν χρησιμοποιούσαν την έννοια της άπειρης ευθείας (εξ ου και ο ορισμός ότι παράλληλες λέγονται οι ευθείες που δεν τέμνονται όσο και αν προεκταθούν, ενώ για τη σημερινή μας αντίληψη, παράλληλες είναι οι [άπειρες] ευθείες που δεν τέμνονται, τέλος.)

    Την ομιλία του Σταύρου Παπασταυρίδη δεν την ξέρω, αλλά η ιδέα της είναι αναμφισβήτητη. Ολόκληρα βιβλία του Ευκλείδη παρουσιάζουν με κοπιώδη γεωμετρική γλώσσα αλγεβρικές ταυτότητες, είτε στοιχειώδεις ((α+β)² = α²+β²+2αβ), είτε και λιγότερο στοιχειώδεις (το Βιβλίο Ι’, με την ταξινόμηση των άρρητων λόγων, όπου αν θυμάμαι καλά απαντά και το ισοδύναμο της √(α+√β) = √((α+γ)/2) + √((α-γ)/2) αν α²-β=γ²) Όσο για την κατασκευή του κανονικού πενταγώνου, γεωμετρικά είναι μεγαλοφυές κατόρθωμα, ενώ αλγεβρικά είναι απλή εφαρμογή της θεωρίας των αντίστροφων εισώσεων. Κλπ. κλπ. κλπ.

  96. νεσσίμ said

    81: υπάρχει δημοκρατική οδός για τη γεωμετρία;

  97. spatholouro said

    Η ομιλία Παπασταυρίδη:
    http://www.inveria.gr/2014/11/oi-kentrikes-omilies-tis-protis-imeras-tou-31ou-sinedriou-tis-eme-sti-veria.html

  98. Αβονίδα (91), φυσικά έτσι είναι. Στο (60) όμως ο G μιλούσε ακριβώς για τη γενίκευση του πυθαγόρειου θεωρήματος σε περισσότερες διαστάσεις, κι εσύ στο (61) του απάντησες ότι «δεν γενικεύεται σε κύβους, 4ες δυνάμεις κλπ.», εννοώντας βεβαίως ότι η εξίσωση χ²+ψ²=ω² έχει άπειρες λύσεις (και όλες γνωστές από την αρχαιότητα) σε θετικούς ακέραιους αριθμούς, ενώ οι εξισώσεις χ³+ψ³=ω³, χ⁴+ψ⁴=ω⁴ κλπ. δεν έχουν καμία. Αυτό πήγα να διευκρινίσω, γιατί δεν ήταν σαφές σε όσους δεν το ξέρουν ήδη.

  99. sarant said

    96-97 Ευχαριστούμε!

  100. Πάνος με πεζά said

    @ 81 : Θα μπλέξουμε, ειδικά στα Μαθηματικά. Είναι ωραίο που περνάνε κάποιοι όροι στην καθομιλούμενη (όσο κι αν τους σκοτώνουν, κάποιες φορές) αλλά πώς να πετάξεις την «εις άτοπο απαγωγή» και να πεις «κατάληξη σε αβάσιμο» ;
    (Κι εννοώ, με το «σκοτώνουν», ότι αρκετοί λένε «δια της ατόπου απαγωγής»..)

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    26, 70: Πραγματικά απίστευτο ότι γράφτηκε στα σοβαρά τέτοια γλώσσα. Κανένας συκοφάντης δεν θα μπορούσε να επινοήσει τη …μυξένια μεμπράνα. Αμ, είχανε τα δίκια τους κι οι καθαρολόγοι. Αν διάβαζαν τέτοια τερατουργήματα…

  102. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  103. 100 Εμένα πάντως πολύ ωραία μου ακούστηκε αυτή η «κατάληξη σε αβάσιμο».

  104. Πέπε said

    70, 101:
    Απίστευτο τόντις.

    Αλλά πολύ ενδιαφέρον, και κρύβει πάρα πολλή δουλειά.

    Τώρα γιά να σκεφτούμε: του σημερινού νεοέλληνα, ή και του τότε, η «ποντικίσια κλωστή» λ.χ. του φαίνεται αστεία. Στον αρχαίο, που το ποντίκι το έλεγε μυν και την κλωστή ίνα, η μυϊκή ις πώς θα του φαινόταν;

    Στη Χ χώρα μιλιούνται δύο γλώσσες, αλλά μόνο η μία είναι επίσημα αναγνωρισμένη. Η άλλη μιλιέται μόνο προφορικά. Αποφασίζεται να λάβει και η δεύτερη επίσημο στάτους, οπότε προκύπτει ανάγκη να μεταφραστούν σ’ αυτήν κείμενα και ορολογίες που μέχρι τώρα δεν υπήρχαν, να ειπωθούν πράγματα που δε λέγονταν. Ποιες επιλογές έχουν; Ή κάτι σαν «μυϊκή ίνα / υποτείνουσα», που θα είναι ακατανόητο (πιθανότατα ελληνογενές ή λατινογενές), ή κάτι σαν «ποντικίσια κλωστή / κατωτεντώστρα» που είναι αστείο.

  105. sarant said

    104 και πριν

    Νομίζω πως ο Πέπε έχει δίκιο με την έννοια ότι τότε η επιστημονική ορολογία δεν είχε καθιερωθεί, ούτε της καθαρεύουσας -σε αντίθεση με τη θρησκευτική ορολογία.

  106. Άσχετον, πλην ενδιαφέρον: http://www.lifo.gr/articles/book_articles/137455

    Έλληνες κομμουνιστές στην Αμερική: Η καταγραφή μιας αποτυχίας

  107. nikiplos said

    Καλησπέρα (ξανά αφ’ έδρας 🙂 κατοικίας φυσικά… )

    Φαντάζομαι αντίστοιχα παραδείγματα θα υπήρξαν κι από τη άλλη πλευρά:
    κρεατοσφαιρίδιον, ημιόνα, της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το κιγκλίδωμα κοκ…

    σήμερα έχουν πλάκα, κάποτε έκαναν τους (δυστυχώς σπουδάζοντες) συμπολίτες μας να σκοτωθούν…

    Ήταν θέμα μιας ταινίας της Τώνιας Μαρκετάκη, η οποία αν δεν με γελάει η μνήμη μου δεν βγήκε ποτέ στους κινηματογράφους…
    Ένας μας είχε μαζέψει από τα καφενεία μας είχε ντύσει φανατικούς της καθαρευούσης με τα ρούχα της εποχής και καίγαμε βιβλία στο θησείο… Μιλάω τώρα για τέλη 80ς αρχές 90ς…

  108. 107 Μάστορα! Όπως έρχεσαι πιάσε κι ένα αμφίψωμον!

  109. nikiplos said

    103@ και λοιπά…

    Υπάρχει και η «Αναγωγή σε άτοπο» (που είναι και δημοτική και δη μη μαλλιαρή… 🙂 )…

  110. Μαρία said

    95
    Ο πους έχει εγκαταλειφθεί εδώ και πολλά χρόνια, ίχνος λέγεται πια κι έτσι χάθηκε το λογοπαίγνιο.

    Το πυθαγόρειο θεώρημα που έφτασε ως τα γυμνασιακά μου χρόνια:
    Το τετράγωνο της αποκατινής τεντώστρας πατσίζει με το τετράγωνο των δύο άλλων που στέκονται σούζα και χτυπιούνται κατακέφαλα 🙂

  111. nikiplos said

    109@ αμφίψωμον τυρόν φαντάζομαι! Βεβαίως! επιθυμείτε αρμόν χοιρομερίου και τυρού αμφίψωμον μήπως?
    🙂

  112. cortlinux said

    Παντως το θεμα της αποδοσης των αρχαιων κειμενων στη δημοτικη ειναι παντα πολιτικο και κοινωνικο θεμα. Πχ καποιοι πολιτικοι ή ιατρικοι οροι γινονται πιο αντιληπτοι απο το ευρυ κοινο και κατανοητη, κι οχι καποιες περιεργες λεξεις. Χωρις να φτασουμε στην ισοπεδωση η εμμονη στην καθαροτητα, στασιμοτητα και ορολογια αφορα ατομα ανασφαλη και συντηρητικα.

  113. Πέπε said

    @111
    Σάματις και με τη χοιρινή ωμοπλάτη δε γελάμε;
    Που βασικά λέγεται σπάλα. Ωμοπλάτη έχουν οι αθρώποι, και είναι κόκκαλο.

  114. Corto said

    105 (Sarant):

    «τότε η επιστημονική ορολογία δεν είχε καθιερωθεί»

    Ενδεχομένως κάποιοι όροι να μην ήταν πλήρως καθιερωμένοι στην ελληνική ιατρική, όμως υπήρχαν οι αντίστοιχοι ελληνογενείς στις ευρωπαϊκές γλώσσες π.χ. epithelium (επιθήλιο). Ωστόσο η συντάκτρια του κειμένου υποσημειώνει:

    «Η λέξη επιθήλι δε μας αρέσει, και θα χρωστούμε χάρη του φίλου που θα μας τη διορθώσει.»

  115. Avonidas said

    #107. Φαντάζομαι αντίστοιχα παραδείγματα θα υπήρξαν κι από τη άλλη πλευρά:
    κρεατοσφαιρίδιον, ημιόνα, της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το κιγκλίδωμα κοκ…

    Ε, καλά, αυτά είναι του Κατακουζήνα, δεν ειπώθηκαν ποτέ σοβαρά…

    (από το στρατό, πάντως, θυμάμαι τις κρεατοβομβίδες)

  116. Να θυμίσω εδώ και την τόσο πετυχημένη… μετάφραση του ύμνου από τους μαλλιαρούς…

    Σε γνωρίζω από τη φάτσα
    του σπαθιού την κοψοχόλα
    σε γνωρίζω από την κόψη
    που μετράει τρεχάτη όλα.

    Απ τα κόκαλα βγαλμένη
    των ρωμιώνε τα γερά
    κι ως πριχού και κοτσονάτη
    γεια χαρά σου λευτεριά

  117. Πέπε said

    Της επί χρήμασι κλπ. το λέγαμε στο Γυμνάσιο, πολύ πριν τον Κατακουζηνό, και φυσικά στ’ αστεία. Το κρεατοσφαιρίδιο όμως νομίζω ότι προτάθηκε στα σοβαρά, το δε αμφίψωμο σίγουρα.

  118. Λέτε ό,τι θέλετε, αλλά σκεφτείτε λίγο την Αλεξάντρα Παπαμόσκου, γυναίκα του 1906 και μαχητική δημοτικίστρια. Εμένα, ειλικρινά, δεν μου πάει καθόλου να την κοροϊδέψω.

  119. sarant said

    116 Την υποτιθέμενη μετάφραση

    107 Υπάρχουν και καθαρευουσιάνικες «μεταφράσεις», κάπου έχω το «του Κίτσου η μάνα» σε αρχαΐζουσα, αλλά έγιναν για πλάκα, όχι για εξόντωση των αντίθετων.

  120. Για να καταλάβουμε το κλίμα: https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/22/autegos/ Υπάρχει και ένα ποστ για άλλον ένα γλωσσοπλάστη, αλλά δεν μπορώ να το βρω τώρα.

  121. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν την κοροϊδεύει κανείς. Θύμα ιδεοληψίας ήταν, όπως θύματα ιδεοληψίας ήταν και οι γλωσσαμύντορες, που πίστευαν ότι με τις δοτικές και τ’ απαρέμφατα θα ανάσταιναν τα αρχαία κλέη και θα ‘μπαιναν τροπαιούχοι στην Αγια-Σοφιά. Γι’ αυτό είναι αξιοθαύμαστοι όσοι κρατήθηκαν μακριά από τη γλωσσική παράνοια εκείνης της εποχής και εκφράστηκαν σε μια καλαίσθητη και κατανοητή γλώσσα, που κατάφερε να επικρατήσει τελικά, στέλνοντας στον κάλαθο των αχρήστων και την καθαρεύουσα και τη μαλλιαρή.

  122. Νίκος Κ. said

    0 (το «καρβουνικό ξινό» ας πούμε ειπώθηκε πράγματι)

    Υποθέτω ότι θα εννοούσαν το ανθρακικό οξύ.
    Σήμερα «καρβονικά» οξέα λέγονται αυτά που περιέχουν καρβοξύλιο (-COOH). Χωρίς να ενοχλείται κανείς, έχοντας τη βούλα του (γλωσσικού) νόμου.

  123. Μαρία said

    119β
    Γιγνώσκω σε εκ της ακμής
    του ξίφους σου της τρομεράς,
    γιγνώσκω σε εκ της μορφής,
    ως εν σπουδή την γην μετράς!
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/04/21/biamami/#comment-2816

  124. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εντωμεταξύ εμείς ασχολούμαστε με τα κρυφά τσιμπούσια και αφήνουμε ανεκπλήρωτο το «Τάμα του έθνους». Καλά που υπάρχουν ήρωες δάσκαλοι να ενδιαφερθούν, οι οποίοι δεν είναι σε καμιά περίπτωση (άπαγε!) χρυσαβγίτες. Να σε χαιρόμαστε, Μπουμπουλίνα συναδέλφισσα! 😧
    http://www.efsyn.gr/arthro/tama-tis-hrysis-aygis

  125. Μαρία said

    122
    Το καρβουνικό ξυνό το έχω αποδελτιώσει απο τη μετάφραση της Αλεξάντρας Παπαμόσκου. Δες το τεύχος 193 στο λινκ του Σπαθόλουρου σχ.26.

  126. Μαρία said

    124
    Ασχοληθήκαμε ήδη στο οικείο άρθρο: Η δασκάλα του Μεγαδερείου.

  127. Μαρία said

    124
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/12/nikopoulou/#comment-421708

  128. Νίκος Κ. said

    125
    Το είδα. Τελικά εννοεί διοξείδιο του άνθρακα.

  129. sarant said

    122 Σωστά.

  130. spatholouro said

    Sarant: «τάχα ο Πάλλης στη μετάφρασή του χρησιμοποιούσε ακραίες, όχι απλώς της δημοτικής αλλά επί πλέον χυδαίες, αγοραίες λέξεις και φράσεις για να αποδώσει το κείμενο των Ευαγγελίων.»

    Να υπογραμμίσω πρώτα κάτι που έχει τη σημασία του. Ο Πάλλης έφυγε 18 ετών από την Ελλάδα και έζησε 66 χρόνια στο εξωτερικό, όπου και πέθανε. Τουτέστιν, πόσο καλή μυρωδιά είχε πάρει από το πώς μιλούσε ο λαός είναι πολύ αβέβαιο.

    Αλλά ας δούμε δειγματοληπτικά κάποιες αποδόσεις του από τη μετάφραση που δημοσίευσε η ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, ώστε να φανεί καλύτερα γιατί θεωρώ ότι κακώς οι παθιασμένοι οχτροί του επινόησαν πράγματα που δεν είπε, ενώ μπορούσαν να κάνουν την παλιοδουλειά μόνο με πράγματα που είπε:

    Ετοιμάστε το δρόμο του Κυρίου, σιάξτε τα μονοπάτια του/μη θέλοντας να την πομπέψη/τους πρωτοπαπάδες και διαβασμένους του λαού/τότε τον παίρνει ο Διάβολος στην άγια χώρα/σίμωσε η βασιλεία των ουρανών/έρριχναν πλεμμάτι στη λίμνη/ας της δώση χωρισοχάρτι/μόνε εσύ σα νηστεύης, λάδωσε το κεφάλι σου/μα αν είναι αχαμνό το μάτι σου/η αυρινή θα φροντιστή μονάχη της, της σώνει της ημέρας το δικό της βάσανο/το πατερό μέσα στο δικό σου μάτι δεν το νοιώθεις;/στενή ‘ναι η πύλη και στριμωχτός ο δρόμος που φέρνει στη ζωή/θα τους βγάλουν όξω στο σκοτάδι το πιο οξώτερο/μόνε σύρτε μάθετε τι θα πη «Σπλαχνιά θέλω κι όχι θυσία» γιατί δεν ήρθα να κράξω εναρέτους, μόνε αμαρτωλούς/Σίμωνα του λωβιασμένου, ήρθε γυναίκα κρατώντας αλαβάστρινο λαγήνι με μυρουδικό πολύτιμο, και του περεχούσε το κεφάλι/Ελιοβούνι/έπεσε πίστομα και περικαλιούνταν κι έλεγε

  131. Spiridione said

    119.
    Του Κίτσου η μάνα με μετάφραση στην καθαρεύουσα από τον Δ. Καμπούρογλου:

    «Του Κίτσου η μάνα ΄κάθουνταν στην άκρη στο ποτάμι
    με το ποτάμι μάλωνε και το πετροβολούσε.
    Ποτάμι για ΄λιγόστεψε, ποτάμι στρέψε ΄πίσω,
    για να περάσω αντίπερα, κάτω στα κλεφτοχώρια,
    πούχουν οι κλέφταις μάζωψι πούχουνε τα λημέρια.
    … Τον Κίτσο τον επιάσανε και πάν’ να τον κρεμάσουν
    Χίλιοι τον πάν’ από μπροστά και δυο χιλιάδες ΄πίσω,
    κ’ ολοξοπίσω πήγαινε η μαύρη του μανούλα !
    -Κίτσο μου πούναι τάρματα τα έρμα τα τσαπράζια;
    Μάνα μ’ τρελλή, μάνα μ’ λωλή μάνα μ’ ξεμυαλισμένη,
    μάνα μ’ δεν κλαις τα νειάτα μου δεν κλαις την λεβεντιά μου
    μον’ κλαις τα μαύρα τάρματα τα έρμα τα τσαπράζια;»

    «Του Κίσσου η μήτηρ ΄κάθητο επ’ όχθης ποταμίου,
    ήριζε τοίνυν μετ’ αυτού και το ελιθοβόλει …
    μειώθητι, ω ποταμέ, τράπηθι κατά νώτου,
    ίν’ αντιπέραν πορευθώ εις των κλεπτών τους τόπους,
    ένθ΄ έχουσ’ ούτοι σύγκλητον και δη ολημερίας.
    … Τον Κίσσον φευ ! συνέλαβον άγουσι δ’ εις αγχόνην,
    χίλιοι προηγούνται μεν δισχίλιοι δε τούτω
    έπονται, πόρωθ’ έβαινε δ’ η τάλαινά του μήτηρ.
    -Ποι εισί, Κίσσε, η οπλή σαπράσσα τα μονήρη;
    -Παράφρων μήτερ, φρεναλγής, κενή δε εγκεφάλου,
    την τάλαινάν μου ου θρηνείς νεότητα κι’ ανδρείαν,
    πλην όπλα μου τα αμαυρά σαπράσσα τα μονήρη;»

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/03/05/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BC%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BE%CE%B1%CE%BD/#comment-207496

  132. Μαρία said

    130
    Ποιητικότατη η μετάφραση.

  133. «Αυτό το πρώτο ανώδυνο κανείς παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό για τον τρόπο σκέψης του καθαρευουσιάνου γλωσσαμύντορα:»

    Η λέξη «κανείς» στο παραπάνω απόσπασμα περιττεύει ή μου διαφεύγει κάτι;

  134. Γιάννης Κουβάτσος said

    126, 127: Όχι που θα σας ξέφευγε η Χαρούλα. 😊 Και 885 σχόλια! Απίστευτο.

  135. Idom said

    Θα γλυτώσουμε απ’ όλα αυτά στο μέλλον, αν επιτέλους επιστρέψουμε στην αγνή και ανόθευτη Αρχαία Ελληνική!

    Ε, μα πια…

  136. sarant said

    133 Απομεινάρι προηγούμενης επεξεργασίας, έχει ήδη σβηστεί

    131 Α μπράβο!

    130 Καταρχάς, είναι αδύνατο να κρίνεις οτιδήποτε από μεμονωμένες παραθέσεις φρασιδίων. Αν διαβάσει κάποιος ενα ακέραιο απόσπασμα, η εντύπωση αλλάζει. Κατά τη γνώμη μου (και όχι μόνο τη δική μου) πρόκειται για πολύ καλή δουλειά.

    Κατά δεύτερο, το «τον παίρνει ο διάβολος στην άγια χώρα», που το έχουν και άλλες μεταφράσεις του Ευαγγελίου, ο Πάλλης το άλλαξε μετά.

  137. ΣΠ said

    Χθες Τσιαμπούση, σήμερα τσιμπούσι.

  138. spatholouro said

    138/130
    Θαρρώ πως όταν πρόκειται για «ιερά κείμενα» κάπως διαφέρει το πράγμα, αλλά απόψεις είναι αυτές.
    Τι να λέει τώρα το «Όρος των Ελαιών» ως «Ελιοβούνι»;;;

    Ως προς τον Διάβολο που λες, να θυμίσω αφενός ότι μιλώ για τη μετάφραση στην ΑΚΡΟΠΟΛΙΝ και αφετέρου ναι μεν το άλλαξε μετά στην αυτοτελή έκδοση, αφού όμως είχε φάει και τη σχετική προβέζα κι από τον Χατζιδάκι μεταξύ άλλων για αυτό το «διαολοπάρσιμο»…

  139. spatholouro said

    136/130

  140. Μαρία said

    138
    Εδώ η μετάφραση. http://www.gutenberg.org/files/31802/31802-0.txt
    Η γλώσσα μοιάζει μ΄αυτή των παραδοσιακών παραμυθιών.

  141. sarant said

    » Μη θησαυρίζετε θησαυρούς στη γη, όπου
    » σκουλήκι και φάγωμα αφανίζει κι’ όπου κλέφτες
    » τρυπούν και κλέβουνε· μόνε θησαυρίζετε θησαυρούς
    » στον ουρανό, όπου μήτε σκουλήκι μήτε φάγωμα
    » αφανίζει κι’ όπου κλέφτες δεν τρυπούν μήτε κλέ-
    » βουνε. Γιατί όπου ‘ναι ο θησαυρός σου, εκεί θάναι
    » κι’ η καρδιά σου.

  142. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Βρέθηκα πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ σ’ ἕναν καθολικὸ γάμο καὶ μιὰ καθολικὴ βάφτιση. Τὸ τελετουργικὸ ἦταν σὲ σύγχρονα ἑλληνικά, μὲ ἐξαίρεση κάποιους ὕμνους στὰ λατινικά. Σὰν ἐξωτερικὸς παρατηρητὴς (ψυλλιασμένος θά ‘λεγα) νομίζω πὼς ἔχανε τὸ στοιχεῖο τῆς μεγαλοπρέπειας καὶ τῆς ὑποβλητικότητας ποὺ ἀσκοῦν οἱ τελετουργίες αὐτὲς στοὺς πιστοὺς γιὰ χιλιετίες.
    Ἡ ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησία μᾶλλον τό ‘χει καταλάβει καλὰ. Ἴσως καὶ γι’ αὐτὸ δὲν «ἐκσυγχρονίστηκε». Καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους λόγους, φυσικά.

  143. 124, 126, 134

    Υπάρχουσιν κύναι φύλακες!

  144. Μαρία said

    141
    Πολύ ωραία κι η απόδοση του κλασικού για τη διάκριση αιτώ-ζητώ «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε ».
    Ζητάτε και θα σας δοθεί• γυρεύετε και θα βρείτε•

  145. sarant said

    142 Aυτό το έχει γράψει και ο Μπρασένς σε ένα τραγούδι. Πάντως τότε δεν είχε τεθεί θέμα μετάφρασης του τελετουργικού της λειτουργίας.

    (Βέβαια, όλα αυτά είναι και υποκειμενικά. Εμένα στις καθολικές εκκλησίες μου αρέσει που καταλαβαίνω τι λέει το έργο στα γαλλικά)

  146. Μαρία said

    142
    Εφόσον δεν καταλαβαίνουμε, κάτι σπουδαίο θα λένε 🙂

  147. spatholouro said

    Και πού να δει κανείς τον Πάλλη να μεταφράζει Καντ στα «Κούφια καρύδια» (πραγματικά κούφια για μένα πολλά από αυτά, και μάλιστα κεφαλαιογράμματα!), βλ. ΑΝΕΜΗ

  148. Έλα, οι μουζικάντηδες και ρεμπέται του ιστολογιού, να κουρδίζουν τα κλαμπατσίμπαλα…

  149. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    142,145,146. Κατὰ τὴν ἄποψή μου, τὰ τελετουργικὰ τῶν θρησκειῶν ἀποσκοποῦν στὸ νὰ ὑποβάλλουν καὶ ὄχι στὸ νὰ πείσουν μὲ τὴ λογική. Credo quia absurdum est ποὺ μάθαμε στὸ γυμνάσιο. Βέβαια δὲν τό ‘πε ἀκριβῶς ἔτσι ὁ Τερτυλλιανός, ὅπως μᾶς λέει σήμερα ἡ Βίκη. (https://en.wikipedia.org/wiki/Credo_quia_absurdum)

  150. Μαρία said

    145
    Το τραγούδι γράφτηκε, επειδή είχε τεθεί στη σύνοδο της καθολικής εκκλησίας το 1962 κι ο Μπρ. γελοιοποιεί τους συντηρητικούς παίρνοντας το μέρος τους 🙂

  151. giorgos said

    36. » Στὰ «Εὐαγγελικὰ» πού ὅλως παραδόξως συνέπεσε νὰ μεταφραστῆ τὸ Εὐαγγέλιο ἀπὸ τὴν Βασίλισσα Ὄλγα καὶ ταυτοχρόνως ἀπὸ τὸν Πάλλη, λίγο ἔλειψε οἱ σκοποὶ τῆς εὐρωπαϊκῆς διπλωματίας νὰ ἀποκαλυφθοῦν. (Βλ. Κ. Μοσκὼφ ἐ. ἀ. σελ. 120 καὶ Γ. Κορδάτου, Δημ. καὶ Λογ. σελ. 105, ὅπου καὶ ἰδιόχειρο ἔγγραφο τοῦ Κ. Τοπάλη, ὑπουργοῦ τῆς κυβερνήσεως Ζαΐμη γιὰ τὰ αἴτια τῶν εὐαγγελικῶν).
    Ἐκεῖνο πού πρέπει κυρίως σήμερα νὰ προσεχθῆ, εἶναι ὁ τρόπος πού πέρασαν τὰ «Εὐαγγελικὰ» στὸ λαό. Παρουσιάστηκαν ἀπαράλλακτα σὰν ἕνα «Πολυτεχνεῖο» τοῦ καιροῦ, πού ἐσυγκάλυψε μὲ τὸν θόρυβο του τὶς πραγματικὲς αἰτίες καὶ τὴν ἄμεση συνάρτηση τῶν γεγονότων μὲ τὰ συμβαίνοντα ἱστορικὰ περιστατικά. Ἡ ἄλογη συγκίνηση εἶχε ὅμοια πλημμυρίσει τὸ πανελλήνιο καὶ ὁ Χρ. Χρηστίδης (πού μετέφρασε τὸ Discours τοῦ Καρτέσιου στὴν γλῶσσα μας, χωρὶς τόνους;), ἐφιλοτέχνησε καὶ ἀναμνηστικὲς εἰκόνες γιὰ τοὺς σκοτωμένους φοιτητές, ὁπού ἡ «δόξα», ντυμένη μὲ ἀρχαία χλαμύδα ἀπαραιτήτως, κρατάει δάφνινα στεφάνια μὲ ἀνεμίζουσες ἐπιγραφὲς ταινίες «τὸ πανελλήνιον τῷ λαῷ» καὶ «τὸ πανελλήνιον τοῖς φοιτηταῖς», κι ἑτοιμάζεται νὰ στεφανώση δύο πληγωμένους ἐμπρὸς στὰ πόδια της φοιτητές, πού κρατοῦν τὸ εὐαγγέλιο καὶ τὸν σταυρό. Τὸ φωτοστέφανο τῆς «δόξας» ἑνώνει τὰ μυθολογικὰ σύμβολα τῆς καταπιεσμένης καὶ ταλαίπωρης νεοελληνικῆς ψυχῆς, τὴν Ἀκρόπολη καὶ τὸ Πανεπιστήμιο. (Βλ. Ἀ. Δημαρᾶ, Ἡ μεταρρύθμιση πού δὲν ἔγινε, ἐξώφυλλο Β τόμου) Γι’ ἄλλη μία φορὰ ἡ μαζικὴ ψυχὴ τοῦ κόσμου ἐτράπη πρὸς τὸ ἄλογο καὶ τὸ μυθολογικό. Εἶναι αὐτὴ μία ἐξαίρεση ἀπὸ τὸν κανόνα τοῦ Μάρξ, ὅτι «τὰ ἱστορικὰ γεγονότα παρουσιάζονται δύο φορὲς : τὴν μιὰ σὰν τραγωδία καὶ τὴν ἄλλη σὰν φάρσα». Σ ἐμᾶς παρουσιάζονται πάντα σὰν φάρσα, πού κρύβει ὅμως μιὰ μόνιμη τραγωδία.»
    Από τό βιβλίο «Ανάλυση τής Νεοελληνικής Αστικής Ιδεολογίας»

  152. Pedis said

    # 142 – φοβάμαι ότι τα συμπεράσματα της καθολικής εκκλησίας (από τότε, δηλ. εδώ και πάνω από σαράντα χρόνια απ’ όταν ολοκληρώθηκε η σχετική γλωσσική μεταρρύθμιση και προστέθηκαν κιθάρες, μουσική αισθητική αλά κοινούση, ομαδικά χάπενινγγς και μαζική χορωδιακή συμμετοχή) στη βάση της αυξημένης γενικής συμμετοχής στις δεισιδαιμονικές δραστηριότητες των εκκλησιαστικών μυστηρίων, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την εκτίμησή σου.

    Προσωπικώς, είμαι πολύ ευαχαριστημένος όπως κι εσύ που η ορθόδοξη εκκλησία παραμένει πιστή στο πρωτόγονο τυπολατρικό σχήμα, αλλά, έχω την εντύπωση, για τους αντίθετους λόγους.

  153. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προφανώς η μετάφραση του Πάλλη δεν είναι για πέταμα και δεν θα μπορούσε να είναι, αφού ο Πάλλης δεν ήταν ατάλαντος λογοτέχνης. Χωρίς αυτές τις «μαλλιαρές» λέξεις είναι ωραιότατο κείμενο. Αλλά, δυστυχώς, εκεί που διαβάζεις και φχαριστιέσαι, ξεπετάγονται μες στη μέση και σε χαλάνε. Σημειωτέον ότι τέτοιες λέξεις δεν συναντάμε στα παραδοσιακά παραμύθια, είναι λέξεις πεποιημένες και κάπως έτσι κατέστρεψε την «Οδύσειά» του ο Καζαντζάκης.

  154. ΚΩΣΤΑΣ said

    121
    Γιάννη, επιτέλους συμφωνούμε και μια φορά! 🙂
    Και θα πρόσθετα – όχι μόνο όσοι κρατήθηκαν μακριά – αλλά όσοι και σήμερα παραμένουν μακριά, η γλώσσα μια χαρά πορεύεται και εξελίσσεται από μόνη της στο χωράφι που λέγεται λαϊκή καθημερινή επικοινωνία!

  155. παλιοσειρά said

    Τι κακό έχει το «θυμήσου με αφέντη όταν έρθεις στα πράματα»; Εμένα μου φαίνεται γλωσσικά και ακριβές και πετυχημένο – στο κάτω κάτω ληστής μιλάει, όχι γραμματοδιδάσκαλος. 🙂

  156. Corto said

    Στα Ορεστειακά, σαν να έλαβε μέρος και ο Βάρναλης.

    «Οι φοιτητές μαζευόμαστε στου Γαμβέτα ή στου Καρατζά το καφενείο, όσες φορές δε μας έβγαζε στους δρόμους η μετάφραση της «Ορέστειας» ή ο τόπος που έπρεπε να στηθεί το άγαλμα του Κολοκοτρώνη!»
    («Πριν σαράντα χρόνια», από την συλλογή «Αττικά» που επιμελήθηκε ο Νικοκύρης, σελ.326)

  157. spatholouro said

    155
    Προσωπικά το εισπράττω ως φράση που λέγεται από εξαγορασμένο ψηφοφόρο που απευθύνεται στο «πολιτικοϊδεολογικό» αφεντικό του…

    Αλλά είπαμε: απόψεις και γούστα είναι αυτά.

  158. Μαρία said

    156
    Ναι. Ήταν τότε πρωτοετής, όπως αναφέρει στα «Φιλολογικά Απομνημονεύματα». Ήταν «με το μέρος των «προδοτών» της αθανάτου ημών γλώσσης».

  159. Corto said

    144:
    Και ο Τρεμπέλας ως «γυρεύετε» αποδίδει το «ζητείτε».

  160. Υπάρχει άραγε αθλητικός δικαστής ;

  161. Corto said

    158:
    Δεν κατάλαβα. Δηλαδή διαδήλωναν και οι δημοτικιστές;

  162. ΚΩΣΤΑΣ said

    Γληνός, Βάρναλης, αρχικά γλωσσαμύντορες, «είδες νιότη πού ΄λεγα πως θα γινόμουν άλλος»!!! (δική μου παράφραση).

  163. # 160

    Για όσους δεν γνωρίζουν λεπτομέρειες ο Κούγιας πούλησε στον Μαρινάκη δυο ανύπαρκτους ποδοσφαιριστές προς 300 000 ευρό έκαστον οι οποίοι επεστράφησαν στην Παναχαϊκή σαν δανεικοί να ψηθούν αλλά φαίνεται πως ξεχάσανε τον φούρνο αναμένο και κάηκαν…
    ηταν μια καθαρά «εμπορική» συναλλαγή…

  164. Μαρία said

    161
    Λάθος δικό μου. Με το ναι εννοούσα οτι τα έζησε, ενώ τα Ευαγγελιακά, όπως γράφει, δεν τα πρόφτασε.
    Δες κι αυτό απ’ τα Φιλ. Απομν. https://sarantakos.wordpress.com/2010/04/08/mistriotis/#comment-29690

    Για όποιον ενδιαφέρεται http://www.biblionet.gr/book/92233/%CE%95%CF%85%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC_1901_-_%CE%9F%CF%81%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC_1903_%CE%BD%CE%B5%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CF%80%CE%B9%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82

  165. spatholouro said

    Γληνός-Τριανταφυλλίδης

    «Στις 8 Νοεμβρίου στις συγκρούσεις στην οδό Κοραή μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών, όπου πήραν μέρος, ακολουθώντας το Γεώργιο Μιστριώτη, οι τότε φοιτητές Μανόλης Τριανταφυλλίδης και Δημήτρης Γληνός, σκοτώθηκαν οκτώ διαδηλωτές και τραυματίστηκαν περίπου τριάντα.»
    (Άννα Αναστασιάδη-Συμεωνίδη, «Ευαγγελικά και Ορεστειακά», ΤΟ ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ [επιστ. επιμ. Γ. Μπαμπινιώτη], Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων 2011: σελ. 258)

    Για την παρουσία Γληνού-Τριανταφυλλίδη η Συμεωνίδη παραπέμπει στα «Άπαντα» Τριανταφυλλίδη, τόμος 4: σελ. 167-168

  166. sarant said

    165 Περίεργο. Στον 4ο τόμο των Απάντων του Τριαντ και στη σελ. 167 δεν υπάρχει κάτι τέτοιο Υπάρχει μια νεανική τοποθέτηση του Μιστριώτη υπέρ (κατά κάποιο τρόπο) της δημοτικής με τη σημείωση ότι ο Μ ήταν ο υποκινητής των Ευαγγελικών και των Ορεστειακών.

  167. Γιάννης Κουβάτσος said

    154. Χαίρομαι, Κώστα, γιατί μου είσαι πολύ συμπαθής, αφού κι όταν συμφωνείς κι όταν διαφωνείς, είσαι ευπρεπής και πολιτισμένος. 😊

  168. sarant said

    Μπορεί βέβαια να είναι άλλη έκδοση

  169. Μαρία said

    166
    Κι ο Βάρναλης τους περιλαμβάνει μαζί με άλλους και άλλες στους πιο φωτισμένους φοιτητές που υποστήριζαν τους δημοτικιστές καθηγητές. Με τον Τρ. ήταν γεννημένος την ίδια χρονιά.

  170. Corto said

    164:
    Άρα ο Βάρναλης ήταν εξαρχής δημοτικιστής. Συνεπώς με τον πρώτο πληθυντικό («μας έβγαζε στους δρόμους») υποθέτω ότι εννοεί την γενιά του -όχι τον ίδιο.

  171. Ναι, η μεταστροφή του Βάρναλη αφορούσε την πολιτική (από το μεγαλοϊδεατισμό στον κομμουνισμό), όχι τη γλώσσα.

  172. Ριβαλντίνιο said

    @ 69 sarant

    Το ερώτημα είναι πότε πλάστηκε ο όρος.

    Αν υπάρχει στην Θεία Λειτουργία του Ιωάννη του Χρυσοστόμου αυτό ( * ) , τότε σίγουρα πρίν τον 4ο αι.

    ( * )Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω· οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

    Δεν είναι εδώ και ο Μπλόγκης που θα μας έλεγε σίγουρα πότε ακριβώς δημιουργήθηκε ο όρος.

  173. spatholouro said

    166/165
    Στο παράθεμα που έβαλα, η Συμεωνίδη έχει: «[…] και Δημήτρης Γληνός33» και στην υποσ. 33 γράφει: «βλ. Τριανταφυλλίδης ΑΠΑΝΤΑ κλπ»

  174. ΚΩΣΤΑΣ said

    Για τον Βάρναλη ούτε εγώ είχα υπόψη μου κάτι, απλά είδα το σχόλιο 158. Βρίσκω κι εγώ τώρα το:
    «Στα «Ορεστειακά» ήμουνα με το μέρος των προδοτών της αθανάτου ημών γλώσσης» (Φιλολογικά Απομνημονεύματα, 64)

    http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/biography.html?cnd_id=4

  175. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Νηστικός ύπνος.

    107. Nikiplos ποια ταινία της Τώνιας Μαρκετάκη να ήταν; Μετρημένες μπόρεσε να κάνει. Με ένα του Παναΐτ Ιστράτι πάλευε πριν από τις Κρυστάλλινες Νύχτες(1992)

  176. Μαρία said

    Βάζω κι αυτό για το Μιστριώτη, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/12/02/poriotismistriotis/

  177. # 160

    και που να δείτε για τον Σύριζα και τον Βρέντζο τι λέει στο βιδδεο ολόκληρης της εκπομπής… για όσους νομίζουν πως πολιτική και ποδόσφαιρο είναι άσχετα

  178. nikiplos said

    @175, ΕΦΗ ποτέ δεν έμαθα… ως κομπάρσος είχα συμμετάσχει… και αμισθί, φάγαμε και ήπιαμε τσάμπα, περάσαμε υπέροχα, γελάσαμε με τα κοστούμια μας και το ντύσιμό μας, θυμηθήκαμε και ολίγη από «Αστροφεγγιά» και αυτό ήταν όλο… Θέμα ήταν τα Ευαγγελικά, όμως δεν βγήκε ποτέ η ταινία από ότι έμαθα…

  179. Corto said

    Ο Γεώργιος Μιστριώτης από τον Θέμο Άννινο:

  180. Corto said

    Και ο Γεώργιος Μιστριώτης από τον Αντώνη Βώττη:

  181. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @Pedis (152). Ἄν προσέξεις τὴ διατύπωσή μου, δὲν ἐκφράζω κάποια εὐχαρίστηση γιὰ τὸν μὴ ἐκσυγχρονισμὸ τῆς ἑλληνορθόδοξης (δὲν ξέρω τὶ γίνεται στὶς ἄλλες ὀρθόδοξες π.χ. ρώσικη) τελετουργίας, οὔτε ἀσκῶ κάποια ἀρνητικὴ κριτικὴ στὴν καθολική. Προσπαθῶ νὰ τὶς δῶ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ «ψυλλιασμένου ἐξωτερικοῦ παρατηρητῆ» ὅπως γράφω καὶ νὰ ἐκτιμήσω τὴν ἀποτελεσματικότητά τους. Ἡ Μαρία (στὸ 146: «Εφόσον δεν καταλαβαίνουμε, κάτι σπουδαίο θα λένε») νομίζω πὼς ἔπιασε αὐτὸ ποὺ ἤθελα νὰ πῶ.
    Σχετικὰ μὲ τὴν αἰσθητικὴ τοῦ πράγματος συμφωνῶ μὲ τὴν ἐκτίμησή σου «αισθητική αλά κοινούση». Δὲν συμφωνῶ (σὲ ὅ,τι μὲ ἀφορᾶ) μὲ τὸ συμπέρασμά σου:

    «Προσωπικώς, είμαι πολύ ευαχαριστημένος όπως κι εσύ που η ορθόδοξη εκκλησία παραμένει πιστή στο πρωτόγονο τυπολατρικό σχήμα, αλλά, έχω την εντύπωση, για τους αντίθετους λόγους.»

    ἐπειδὴ στὸ κείμενό μου δὲν ἐκφράζω εὐχαρίστηση ἤ δυσαρέσκεια γιὰ τὶς ἀντίστοιχες τελετουργίες. Κάνω κάποιες ἐκτιμήσεις (μπορεῖ σωστὲς-μπορεῖ λάθος, δὲν εἶμαι καὶ Πάπας) γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητά τους.

  182. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπράβο, Μαρία, χάρη στην υπενθύμισή σου πληροφορηθήκαμε κι εμείς οι …νεότεροι για την ύπαρξη του σατιρικού στιχουργήματος του Ποριώτη. Δεν το είχα υπόψη, πραγματικά απολαυστικό. 😊 Τρομερή φυσιογνωμία αυτός ο Μιστριώτης, αδικείται από τη συμμετοχή του στο γλωσσικό πατιρντί, αφού εξαιτίας της η ιστορία υποσημείωσε απλώς τα φιλολογικά του επιτεύγματα.

  183. 49, … νομίζω ότι η ισχύ του Πυθαγορείου για οποιοδήποτε σχήμα είναι λίγο γνωστή …

    (Preamble: Υποθέτω ότι το «λίγο γνωστή» σημαίνει «little known» και όχι «known a little».)

    Ακόμα λιγότερο γνωστή ίσως είναι η ισχύς του Πυθαγώρειου (sic) όχι μόνο για σχήματα αλλά για οποιαδήποτε στοιχεία διανυσματικών χώρων για τα οποία η έννοια του μεγέθους μπορεί να οριστεί με βάση το εσωτερικό γινόμενο και την (ευκλείδεια) νόρμα (όπως ευκλεώς τραγούδησε και η Μαρία Κάλλας):

    {\left\| x \right\|^2} + {\left\| y \right\|^2} = {\left\| z \right\|^2}

    Πχ, οι συναρτήσεις \sin (nx) και \sin (mx) είναι ορθογώνιες, με βάση ότι το εσωτερικό τους γινόμενο \int_0^{2\pi } {\sin (nx)\sin (mx)dx}  = 0, επομένως \left\| {\sin (nx)} \right\| = \sqrt {\int_0^{2\pi } {\sin {{(nx)}^2}dx} } , και το Πυθαγόρειο γίνεται
    {\left\| {\sin (nx)} \right\|^2} + {\left\| {\sin (mx)} \right\|^2} = {\left\| {\sin (nx) + \sin (mx)} \right\|^2}
    για ημίτονα. Παρόμοιες σχέσεις ισχύουν για ορθογώνια πολυώνυμα, και άλλα πολλά σε διανυσματικούς χώρους με εσωτερικό γινόμενο.

    Για τον επίπεδο χώρο του Ευκλείδη, φυσικά, το παραπάνω γίνεται
    {\left\| {\vec x} \right\|^2} + {\left\| {\vec y} \right\|^2} = {\left\| {\vec x + \vec y} \right\|^2}

    Eνδιαφέρον είναι ότι το Πυθαγόρειο ισχύει γεωμετρικά και για τρία ορθογώνια ευθύγραμμα τμήματα (διανύσματα) στις τρεις διαστάσεις του Ευκλείδη, δηλαδή {\left\| {\vec x} \right\|^2} + {\vec y} \right\|^2}+ {\left\| {\vec z} \right\|^2} = {\left\| {\vec x + \vec y + \vec z} \right\|^2}, όπως επίσης και για περισσότερα στοιχεία σε διανυσματικούς χώρους περισσότερων διαστάσεων. Για το τελευταίο υπάρχει και ωραία γενίκευση από τον Φριδερίκο Βέττελο, απλή συνωνυμία με γνωστόν σχολιαστή.

  184. sarant said

    174 Ο Βάρναλης μόνο στα Ορεστειακά ήταν παρών διότι το 1901 που έγιναν τα Ευαγγελικά βρισκόταν ακόμη στη Βουλγαρία.

  185. Για το λαθάκι στο Latex (ελπίζω σωστό αυτή τη φορά):
    \[{\left\| {\vec x} \right\|^2} + {\left\| {\vec y} \right\|^2} + {\left\| {\vec z} \right\|^2} = {\left\| {\vec x + \vec y + \vec z} \right\|^2}\]

  186. Ουγκ…

  187. spatholouro said

    Δεδομένου ότι ο Πάλλης ήταν μεν «πρωτοπαλλήκαρο» αλλά όχι αρχηγέτης, θα άξιζε ένα άρθρο για τον Ψυχάρη.

  188. sarant said

    187 Και ποιος λέει όχι… αλλά θέλει δουλειά

  189. Τρίτη και φαρμακαιροί:
    {\left\| {\vec x} \right\|^2} + {\left\| {\vec y} \right\|^2} + {\left\| {\vec z} \right\|^2} = {\left\| {\vec x + \vec y + \vec z} \right\|^2}

  190. Μαρία said

    Κατά Ματθαίον, ΚΑ,2 πορεύθητε εἰς τὴν κώμην τὴν ἀπέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾿ αὐτῆς
    Πάλλης (μετά το Ελιοβούνι) Πηγαίνετε στο χωριό τ’ αντίκρυ σας, κι’ ευτύς θα βρείτε όνισσα δεμένη και μαζί της οναράκι·

    Για να αποφύγει τη γαϊδούρα έπλασε την όνισσα. Ο Αλισανδράτος στο άρθρο απ’ το οποίο πήρε τον ψολόεντα Μ. γράφει οτι ο Σουρής τη σατίρισε στο Ρωμιό:
    και με την όνου όνισσαν/είδαν οι δόλιοι οι μαλλιαροί πως απο σβέρκο ψώνισαν 🙂

  191. Μαρία said

    190
    πήρε ο Νικοκύρης

  192. sarant said

    190-191 Για την όνισσα έγινε τότε σούσουρο. Ο Τριαντ. γράφει αρκετά για το θέμα.

  193. Pedis said

    # 181 – χωρίς πλάκα, έτσι όπως τόγραψες παρεξήγησα και σε πέρασα για πιστό και σκληροπυρηνικό ορθόδοξο. Ήμουν άδικος. Μάι απόλοτζιζ.

    —–

    Τώρα, υπάρχουν πολλά και ιστορικά και παραδοσιακά στοιχεία στη μέση, στοιχεία πριν το ’75 δεν έχω, αλλά δεδομένου ότι η Ιταλία είναι -θεωρητικά- κράτος λαικό, όχι σαν την Ελλάδα που έχει Σύνταγμα σταλμένο σαν τις πλάκες του Μωυσή, από τον θεό,

    φερειπείν τα παιδάκια δεν τα σέρνει ο δάσκαλος στον παπά κάθε λίγο και λιγάκι,

    δες τα παρακάτω νουμεράκια αν, τουλάχιστον, πιστέψουμε το δημοσίευμα σε συντηρητική εφημερίδα

    (που επικαλείται στοιχεία της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ας υποθέσουμε ότι δεν είναι πειραγμένα)

    και να σημειωθεί ότι στο δημοσίευμα εκφράζεται ανησυχία επειδή τα τελευταία λίγα χρόνια παρατηρείται σημαντική μείωση στην προσέλευση των πιστών :

    Σε κάθε Κυριακάτικη λειτουργία γράφει (έχει κενά στα στοιχεία, βλέπω) πάει το:

    – 40% των άνω των 65
    – 25% ηλικίας 45-60
    – 15% ηλικίας 18-29

    ενώ το
    – 52% των παιδιών από 6-13 τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.

    Μπορείς κάλλιστα να υποθέσεις ότι θα πηγαίναν ακόμη περισσότεροι αν η λειτουργία γινόταν στη λατινικατζούρα της εκκλησίας, σε πλήρη μούγκα, φούστα μέχρι τον αστράγαλο και το νεωκόρο να μοιράζει σφαλιάρες στα αλάνια. Μπορεί …

  194. Μαρία said

    192
    Κι ο Αλ. πηγή τον Τρ. έχει αλλά του Σουρή δεν το βρίσκω. Κανονικά θα έπρεπε να γουγλίζεται.

  195. sarant said

    194 Από τον Ρωμηό… δύσκολο να το βρεις

  196. Μαρία said

    195
    Η θεία έβγαλε «κι άλλη όνισσα» στο Νουμά. Πράγματι ο Κουμανούδης καταγράφει μία το 1890.
    http://kosmopolis.lis.upatras.gr/index.php/noumas/issue/view/5580

  197. sarant said

    Kαι το σχολιάκι το υπογράφει η Γειτόνισσα 🙂

  198. spatholouro said

    ο Πάλλης τα μετέφρασε, που στην Αγγλία μένει
    κι αυτός από το Μάντζεστερ είπε την όνον όνισαν
    κι οι γλωσσικώς αντίπαλοι την πέναν των ακόνισαν
    και πάλ’ οι μαλλιαροί θαρρώ πως από σβέρκο ψώνισαν
    (ΡΩΜΗΟΣ 10/11/1901)

    http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=8757616

  199. Μαρία said

    Πάω να δω το σχετικό κεφάλαιο στα Κούφια καρύδια.

  200. Μαρία said

    198
    Εύγε.

  201. http://www.boredpanda.com/babies-swimming-pool-baby-spa-perth-australia/

  202. Spiridione said

    169. Το 1901 πρωτοετής φοιτητής της φιλολογίας και οπαδός ακόμη της καθαρεύουσας. Και περιγράφει πώς βίωσε τα γεγονότα. Δεν φαίνεται, από το άρθρο τουλάχιστον αυτό, να συμμετείχε σε διαδηλώσεις. Αντίθετα, παρακάτω σελ. 424, λέει: Το τι λέγονταν άλλωστε στις μέρες των ταραχών και το τι πιστεύονταν από τον πολύ κόσμο είναι αφάνταστο. Θυμάμαι που πλησίασα (ήταν Νοέμβριος του 1901) έναν άνθρωπο του λαού, από τους συναγμένους στον κηπάκο του Πανεπιστημίου για να παρακολουθήσουν τους λόγους των φοιτητών στα προπύλαια, και τον ρώτησα γιατί συνάχθηκαν εκεί και τι κίνδυνο φοβούνταν. Η απάντηση ήταν: » Εμείς λέμε ότι στα βαφτίσια βαφτίζεται ο δούλος του Θεού. Αυτοί όμως (οι Ρώσοι) θέλουν να μας αναγκάσουν να λέμε βαφτίζω τον δούλο του Θεού σαν να είμαστε δηλαδή εμείς οι ίδιοι Θεός». Ένας άλλος που τον ρώτησα τι είχε έρθει να κάμει, μου απάντησε: » να ρίξω καμιά πέτρα».
    Εδώ λέει και για την όνισσα.
    http://ins.web.auth.gr/images/Apanta_pliri/%CE%86%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%205_381_439.pdf

  203. Μαρία said

    202
    Μπράβο, ρε θηρίο. Ένα μεγάλο απόσπασμα απ’ την αρχή παραθέτει κι ο Αλισανδράτος αλλά, για να το κατεβάσω ολόκληρο απο κάποιο αποθετήριο, έπρεπε να έχω κωδικό.

  204. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ΣΠ (γειά σου Σταῦρο) said (137)

    Χθες Τσιαμπούση, σήμερα τσιμπούσι.

    Ὅποιος Γς πεῖ τί ἀκολουθεῖ, θὰ τοῦ βάλουμε πιπέρι!

  205. μᾶλλον σὰν τρολλαρίσματα τοῦ τύπου Κῶστος Παλιοκουβέντας θἆχαν ξεκινήσει αὐτά, κάποιοι τὰ πίστεψαν καὶ τὸ πρᾶγμα πῆρε τὸν δρόμο του. τὰ βλέπουμε καὶ σήμερα αὐτὰ τὰ φαινόμενα ὥστε εἶναι εὔκολο νὰ διαγνωσθοῦν.

  206. 45, … αν είχαμε εθνικό σλόγκαν, κανένα άλλο δεν θα συνόψιζε τόσο καλά τη φιλοσοφία του πελατειακού μας κράτους. …

    Ενδιαφέρον έχει ότι κοινότατη στα τροπάρια των αγίων της εκκλησίας είναι η παράκληση για μεσολάβηση του αντίστοιχου αγίου στις Ανώτερες Δυνάμεις, προς εξασφάλιση κάποιου (μάλλον δωρεάν) οφέλους για τον πιστό (ρουσφετιού?), συνήθως για σωτηρία της ψυχής:

    «…πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών»

    «…Χριστόν τον Θεόν ικέτευε δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος»
    (το «μέγα «αναφέρεται άραγε στον μεγαλομάρτυρα ή είναι απλώς παζάρεμα για king-size?)

    «…Αυτοί γαρ τη Τριάδι υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσι»
    (όπως «ευχαριστούμε που δεν καπνίζετε», ρίχνοντας στο φιλότιμο τον αποδέκτη του μηνύματος με την προεξόφληση θετικής απόκρισης).

  207. Γς said

    81:

    >με έχει επηρεάσει η εξαιρετική ομιλία του Σ. Παπασταυρίδη

    Ημουν φίλος του αδελφού του. Του σπουδαίου και αδικοχαμένου του αδελφού Αντρέα Παπασταυρίδη.

    Και λησμονημένου.

    Ετσι από περιέργεια κοίταξα στο γκουγκλ. Πόσα λίγα γι αυτόν υπάρχουν. Μέχρι που βρήκα μόνο μία αναφορά κι αυτή σε σχόλιο για τον χαμό του:

    «Υπήρξα φίλος του. Πνιγηκε στην λίμνη του Michigan Κυριακή μεσημέρι μετά το φαγητό.
    Είχε τελειώσει στην Αμερική Πυρηνική Ιατρική. Ηθελε να γυρίσει στην πατρίδα.
    Ο μεγάλος του αδελφός Σταύρος διάσημος μαθηματικός υπήρξε καθηγητής στο Παν.Αθηνών.Ο άλλος του αδελφός
    είναι καθηγητής Πολιτικός μηχανικός στην Αμερική»

    Και υπογραφή, ο αδελφός μου!

    Βλέπω τώρα ότι είναι στο κτήμα του και [συνταξιούχος κι αυτός] πρωί πρωί στα κομπιούτερ του και στο Fb.

    -Που τον ήξερες τον Αντρέα ρε;

    Και πιάσαμε μια κουβέντα για τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο. Μέχρι πριν λίγα λεπτά που διακόψαμε γιατί τον κάλεσε η νύφη μου από την Αθήνα.

    Αναρωτιέμαι αν κάποιος από δω μέσα έχει μνήμες για τον Αντρέα Παπασταυρίδη.από εκείνη την εποχή 1971-74, Ιατρική και αργότερα

    Μωρέ κάτι πάρα πάνω πρέπει να γραφτεί γι αυτόν από αυτό:

    http://ardin-rixi.gr/archives/201575

  208. Γς said

    204:

    >Χθες Τσιαμπούση, σήμερα τσιμπούσι.
    Ὅποιος Γς πεῖ τί ἀκολουθεῖ, θὰ τοῦ βάλουμε πιπέρι!

    Είναι να μην σου βγει το όνομα!

    Λοιπόν. Πρώτη ημέρα σχολείο στην Αμερική.

    Η μικρή με τα λίγα της αγγλικά ζορίστηκε. Γάτα όμως. Τα έμαθε σε μηδέν χρόνο.

    Ο μεγάλος κανένα πρόβλημα:

    -Είχαμε Σάιανς, εντ Χίστορι.

    -Τους κατάλαβες στα Τεξιανά;

    -Μια χαρά. Ομως για πες μου ποιος ήταν ο Γουόρ Γουόρ Ουάν και ο Γουόρ Γουόρ Του;

    [ΠΠ1 και ΠΠ2 αντίστοιχα 😉 ]

    Ο μικρός φαίνεται ότι είχε μεγαλύτερα προβλήματα με τα Αγγλικά του Τέξας:

    -Τι φάγατε;

    -Τσιμπούκια!

    -Τι;

    Κανένας δόλος. Αλλωστε δεν ήξερε και τον όρο το αθώο παιδάκι.
    Απλώς έτσι εξέλαβε το «τσίμπουργκερ»

    Ουφ! Το είπα Δημήτρη

  209. Γς said

    145:

    >Aυτό το έχει γράψει και ο Μπρασένς σε ένα τραγούδι

    Και δεν μπορώ να το βρώ [να ΄ξερα τουλάχιστον τι περίπου είχε γράψει]

    Βρήκα όμως τι είχε γράψει η ΕΦΗ-ΕΦΗ για ένα τραγούδι του Μπρασένς:

    http://caktos.blogspot.gr/2015/07/la-jeune-bergere.html

  210. Γς said

    113:

    >Σάματις και με τη χοιρινή ωμοπλάτη δε γελάμε; Ωμοπλάτη έχουν οι αθρώποι, και είναι κόκκαλο.

    Σάματις το ψαρονέφρι; Είναι από ψάρι;

    Και που’ ναι κι ο Πσαράς [να μας πει για τη σχέση ποδοσφαίρου και μαγειρικής]

  211. Γιάννης Ιατρού said

    210: Γς, ο Τζι διαπραγματεύεται θέματα με βαθύ επιστημονικό αντικείμενο όπως η έρευνα περί της εκτιμώμενης ηλικίας βάσει της εξέλιξης της διαμέτρου του κορμού της Cupressus sempervirens

  212. spatholouro said

    Άρα, αλλιώς τα έγραφε ο Σουρής τα περί όνισσας, αλλιώς τα θυμόταν φαίνεται ο Τριανταφυλλίδης (αλλά δημοσίευσε ό,τι θυμόταν χωρίς επιφυλάξεις…) και οι μεταγενέστεροι, ως φαίνεται ερευνητές, ας είναι και καλοί, μοιάζει να μην εννοούν να διασταυρώνουν τα πράγματα μέσα από την πρώτη πηγή…

    Από την άλλη, ως προς τη λέξη «όνισσα» καθεαυτή, αποδεικνύεται πως δεν έρχεται στο φως για πρώτη φορά το 1901 ως επινόηση του Πάλλη, εφόσον ήδη το 1890 απαντά στου Α.Π. Ευστρατίου την πολιτική κωμωδία του «Τασούλας -ήτοι αι εν Ελλάδι βουλευτικαί εκλογαί»: σελ. 98:

    Τον αρχηγόν απ’ ελαφρά της ράχεως η όνισσα
    τον έρριψεν ανάσκελα, ωσα΄ν καλή γειτόνισσα

  213. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.
    @Γς (207). Τὸν Ἀντρέα τὸν γνώριζα κι ἐγώ ἀπὸ τὸ Πολυτεχνεῖο. Τὸ 1970, ἐνῶ ἦταν ἤδη στὸ τρίτο ἔτος τῆς ἰατρικῆς, ἔδωσε ἐξετάσεις καὶ μπῆκε στὸ Πολυτεχνεῖο, ὅπου ἐρχόταν καὶ παρακολουθοῦσε,μαζί μὲ τοὺς πρωτοετεῖς ὅλων τῶν σχολῶν, Μαθηματικὰ (στὸ Μεγάλο Ἀμφιθέατρο τῶν Χημικῶν). Τὸν θυμᾶμαι μὲ μιὰ παλιὰ πέτσινη τσάντα, μὲ πουκάμισο καὶ πέδιλα ἀκόμα καὶ τὸ χειμώνα, νὰ ἀγορεύει μπροστὰ σ’ ἔνα τσοῦρμο πρωτοετεῖς γιὰ διάφορα θέματα. Στὴν ἀρχὴ κάποιοι τὸν θεωροῦσαν «νούμερο» καὶ πήγαιναν γιὰ πλάκα. Ὁ Ἀντρέας ὅμως, μὲ τὴν τεράστια εὐφυΐα του, τοὺς ἔβαζε στὴ θέση τους, ἀρχίζοντας συνήθως μ’ ἕνα «τί λὲς ρὲ μαλάκα;» Ἕτσι γίνονταν αὐτοὶ τὸ ἀντικείμενο τῆς γενικῆς καζούρας. Τὴν ἑπόμενη χρονιὰ (71-72) σταμάτησε νά ‘ρχεται. Ὅπως μάθαινα ἀπὸ τὸν κολλητό μου ποὺ ἦταν στὴν Ἰατρικὴ, μίλαγε μὲ τὶς ὧρες στὶς Γενικὲς Συνελεύσεις τῶν φοιτητικῶν κινητοποιήσεων ποὺ εἶχαν ξεκινήσει. Πολὺ ἀργότερα ἔμαθα γιὰ τὸν ἄδικο χαμό του στὴν Ἀμερική. Χάθηκε τσάμπα ἕνα μεγάλο μυαλό.

  214. spatholouro said

    Και μέχρι να έρθει (όποτε) άρθρο για τον Ψυχάρη, βάζω εδώ τη «Μεγάλη Ρωμαίικη Επιστημονική Γραμματική» του, για όποιον θέλει να ξεφυλλίσει στην τύχη.

    Σε ό,τι με αφορά, ελπίζω να με συγχωρέσει ο Δύτης που δεν στερήθηκα και πάλι το γέλιο, διαβάζοντας…

    http://users.sch.gr/olpaizi/autosch/joomla15/index.php/tpe/phifiaka_vivlia-menu/5128-megalis-romaiiki-epistimoniki-grammatiki-tou-psyxari

  215. sarant said

    Eυχαριστώ από εδώ για τα νεότερα!

    198 Μπράβο! Πώς το βρήκες;

    202 Μπράβο-μπράβο, αν και μου κόλλησε όταν πήγα να το ανοίξω. Να υπάρχει και ο εξαντλημένος 7ος τόμος;

    209 Γς, εδώ:

    214 Α μπραβο!

  216. spatholouro said

    215/198
    Μόνο παραφράζοντας Ευάγγελο Παπάζογλου θα μπορούσα να απαντήσω:

    Κυρ ιστολόγε μη ρωτάς
    αφού κι εσύ το ξέρεις
    πως η δουλειά μας είν’ αυτή
    και λόγια μη γυρεύεις

  217. sarant said

    216 Τουσέ!

    202-215
    Τελικά υπάρχουν σε pdf όλοι οι τόμοι των Απάντων του Τριανταφ. ξεκινώντας από εδώ:
    http://ins.web.auth.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=45&Itemid=90&lang=el&limitstart=0

  218. spatholouro said

    Πέρα από τη στιχοπλάκα, ομολογώ ότι δεν μου πήρε πάνω από ένα δεκάλεπτο.

    Πιθανολογώντας ότι κάπου στο πρώτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου 1901, που γίνονται τα χοντρά σκηνικά, δεν μπορεί κάτι θα σχολίαζε ο Σουρής στον ΡΩΜΗΟ, πήγα στην Ψηφιακή της Βουλής και…τόμπολα!

  219. cronopiusa said

    202

    Ένας άλλος που τον ρώτησα τι είχε έρθει να κάμει, μου απάντησε: «να ρίξω καμιά πέτρα».

    Μπάχαλος το 1901!

  220. sarant said

    218 Ο παλιός καλός τρόπος -ευχαριστώ!

  221. spatholouro said

    Να και άρθρο του Πάλλη (1904) «Όνισσα και Χατζιδάκις»

    http://xantho.lis.upatras.gr/kosmopolis/index.php/noumas/article/view/15285

  222. sarant said

    221 Ενδιαφέρον είναι ότι ο τύπος φόνισσα αναφέρεται περίπου ως σπάνιος -ενώ είχε εκδοθεί η Φόνισσα του Ππδ.

  223. Γς said

    215 γ:

    Ωραίο! Ευχαριστώ.

    «La messe nous emmerde»

    «Le souverain pontife avecque
    Les évêques, les archevêques»

    Και θυμήθηκα και τον δικό μου évêque και archevêque!:

    Τον Henri d’Escoubleau de Sourdis (1593 – 1645).
    Évêque de Maillezais (1623-1629) puis archevêque de Bordeaux de 1629 à sa mort.

    Και ναύαρχος, αντιναύαρχος; ο παπάς!

    Il est lieutenant général de la marine royale sous Louis XIII !

    Μούτρο

  224. Γς said

    223:

    Αρχιεπίσκοπος του Μπορντό.

    Και μια κεντρική λεωφόρος της πόλης έχει τ όνομά της.

    Κι απ το Μπορντό ήταν το Γυμνάσιο που έμεινε 2-3 μέρες σε ξενοδοχείο του συντάγματος το 1960.
    Και την είχα πέσει σε μια [της ηλικίας μου ε; Ετσι για τα γαλλικά μου]

    Και έπεσα απ τα σύννεφα όταν ανταλλάξαμε διευθύνσεις:

    Jean Sourdis εγώ. Michelle Sourdis αυτή.

    Και αλληλογραφούσαμε μετά. Κι όλο για το Front National μου έλεγε. Μα το το κόμμα του Λεπεν δεν υπήρχε τότε. Ποιος ξέρει, ίσως ήταν κάποια κίνηση με αυτό το όνομα εκείνη την ταραγμένη εποχή με τον Σαλάν, τον OAS και τα άλλα Αλγερινά καλούδια.

    Α, μου’ στελνε και πακέτα Ζιτάν και Γκολουάζ.

    Ξαναβρεθήκαμε μετά 30 περίπου χρόνια. Ανακαλύψαμε ότι ζούσαμε στην ίδια πόλη με τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από Αθήνα και Μπορντώ

  225. Γς said

    213:

    Πως μπορείς να περιγράψεις Δημήτρη ένα τόσο χαρισματικό άτομο.

    Θυμάμαι που δεν πρόφταινε να βγάλει αυτά που ήθελε να πει και μπούκωνε.
    Και ούτε τα χέρια του τον προλάβαιναν. Τα χέρια του να κρατάνε το χαρτί και να γράφει γρήγορα με μεγάλα γράμματα αυτά που ήθελε.

    Ναι!

    «τί λὲς ρὲ μαλάκα;», που μπορεί να ήταν όποιοσδήποτε [καθηγητής του λ.χ.]

    Σαν να τον ακούω…

  226. Spiridione said

    217. Ναι, τόχουμε ξανασυζητήσει, υπάρχουν ονλάιν τα άπαντα όλα 🙂

  227. nikiplos said

    @207, Εύγε στον Γσ, για την αναφορά στον Ανδρέα Παπασταυρίδη… Άραγε θα γραφεί ποτέ η αληθινή ιστορία της Μεταπολίτευσης? Μπράβο και στο Άρδην για το άρθρο του… Φυσικά δεν γνώρισα τον ίδιο, αλλά τον «απόηχό» του. Ήταν αρκετοί που έκαναν αναφορά στο άστρο του, αλλά δυστυχώς τους γνώρισα στα θερινά σχολεία του χάους και στον «κύκλο των Αμπελοκήπων» υπό την μπαγκέτα του επίσης αείμνηστου Γιάννη Μπακόπουλου (άλλη singularity κι αυτός· Ο «κύκλος των Αμπελοκηπων» ήταν αυθόρμητες μεταμεσονύκτιες διαλέξεις στα μαθηματικά, συνήθως στο Across του Τσακανίκα, από αυθόρμητους συνδαιτημόνες με μόνιμα μέλη τους Μπακόπουλους, τον Σταυρινό και άλλους· ενίοτε και Στράντζαλος με ανέκδοτα, Σήφης Πολυμίλης κα… είναι μακρύς ο κατάλογος)… Το δυστυχώς πήγαινε, γιατί είχα τελειώσει τις σπουδές μου, όταν τους γνώρισα, κι αυτοί οι άνθρωποι αναμφισβήτητα με έβαλαν να θέλω να ξανασπουδάσω και να ξαναδιαβάσω εκ νέου κι από άλλη σκοπιά και οπτική γωνία αυτή τη φορά τα ίδια βιβλία. Το έκανα μόνος μου τελικά… Εκείνο που έχω να πω ως παρατήρηση είναι ότι δεν υπήρξαν ποτέ συστηματικοί κι αυτό ίσως να ήταν το μόνο κουσούρι τους, αλλά αν είχαν βρεθεί σε χέρια κατάλληλων ανθρώπων και δασκάλων (όπως της Σχολής των Παρισίων για παράδειγμα) το μέλλον της χώρας θα ήταν διαφορετικό όσον αφορά τα Πανεπιστήμια και τις Σπουδές, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη, και της ίδιας της χώρας…

    Ας είναι, ξαστόχησαν μετά οι δρόμοι (καλά το λέει ο τρελάκιας στο Άρδην), χάθηκε ακόμη και το ενδιαφέρον του κόσμου…

  228. Γς said

    227:

    Ετσι είναι.

    Διαβάζω στο ιστολόγιο μιας άλλης «συμφοιτήτριας»:

    «Ανήκουμε στη γενιά της Ουτοπίας. Μπήκαμε στην Ιατρική μετά από σκληρή προσπάθεια οι περισσότεροι γιατί πιστεύαμε στην ιερότητα της αποστολής του ιατρικού λειτουργήματος και γιατί στοχεύαμε στο όνειρο.

    Κι …ύστερα ήρθαν οι μέλισσες, ουπς, τα φακελάκια κλπ.

    «Μόνο ψυχικά συμμετείχα σε αυτό, που οι περισσότεροι και οι καλύτεροι από τους συμφοιτητές μου -ανάμεσα στους πρώτους πάντα (και στα ανέκδοτα) η τόσο πρόσφατα χαμένη διάνοια μας, ο Ανδρέας Παπασταυρίδης– με κινδύνους και συνέπειες προσέφεραν.
    Γιατί είμαστε η γενιά, που τουλάχιστον στο ξεκίνημα ήξερε να προσφέρει απλόχερα και χωρίς να ζητά αντάλλαγμα».

    Οπως κι αργότερα [λέμε τώρα]. Σ αυτό που λένε μεταπολίτευση

  229. Παναγιώτης Κ. said

    @227.»δεν υπήρξαν ποτέ συστηματικοί και αυτό ίσως ήταν το μόνο κουσούρι τους»
    Μελαγχόλησα για μιαν ακόμη φορά.
    Έχουν μιλήσει για «τον καημό της Ρωμιοσύνης» που πάει να πει, όλα ή σχεδόν όλα μένουν ανολοκλήρωτα στον τόπο μας.

    Ο Σταύρος το 1975 (;) στο Μαθηματικό της Αθήνας μας έκανε θεωρία καμπύλων στο μάθημα της Διαφορικής Γεωμετρίας.Ήταν το ένα σκέλος του μαθήματος. Το άλλο, το ακατάληπτο, το έκανε ο Μάλλιος. Ακόμη να μου φύγει ο θυμός!

  230. Το 1975 ο Σταύρος Παπασταυρίδης ήτανε στο Brandeis, λίγο έξω από τη Βοστώνη. Αλλά και το 1980, νομίζω πως βρισκόταν στην Πάτρα. Στην Αθήνα πρέπει να ήρθε αργότερα. Όχι πως έχει καμιά σημασία…
    Επειδή ο κόσμος είναι μικρός κι η Αθήνα μικρότερη, τον Σταύρο Παπασταυρίδη τον είχα γνωρίσει αρκετά καλά, και μέσω αυτού (λίγο) και τα δυο του αδέρφια. Τον αδικοχαμένο Αντρέα τον θυμάμαι κι εγώ ως ορμητικό και παρορμητικό, με πάρα πολλά ενδιαφέροντα.

  231. Γς said

    230:

    >Τον αδικοχαμένο Αντρέα τον θυμάμαι κι εγώ ως ορμητικό και παρορμητικό, με πάρα πολλά ενδιαφέροντα.

    Από το άρθρο στο Αρδην (λίκνος του σχ. 207)

    >Στο αλσύλλιο, προ του κτηρίου Φυσιολογίας – Φαρμακολογίας, με το μπλε νάιλον αδιάβροχο και την τσάντα γεμάτη βιβλία και το τετράδιό του να γράφει και να συμβουλεύει φοιτητές σε θέματα χημείας και βιολογίας, να εξηγεί τη δομή και τη λειτουργία του DNA.

    Και είχαν μεσάνυχτα οι πάντες εδώ για τα άλματα της νεαρής Μοριακής Βιολογίας.
    Ο μεγάλος Φώτης Καφάτος από την Αμερική μόλις εκλεγμένος καθηγητής στη Βιολογία του ΕΚΠΑ μοιράζει πολυγραφημένες σημειώσεις-μεταφράσεις του Molecular biology of the gene του Watson.

    Εγώ όμως το είχα το βιβλίο στο πρότυπο.

    Αλματα η Μοριακή, άλματα κι εγώ.

    Τι Γς θα ήμουν άλλωστε.

    Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ξεκίναγα με αγαθές προθέσεις, αλλά η σαρξ αδύνατη.

    Ακόμα μου λέει μια δικιά μου:

    -Θυμάσαι τι όνειρα κάναμε τότε;

    Ναι, κλεινόμασταν με τις ώρες στο εργαστήριο του Πυρηνοστασίου της Αγίας Παρασκευής και μελετούσαμε Watson.

    Ναι, κάναμε όνειρα.
    Και μετά Dreams cum, Oops!, come true.

    Δηλαδή πειράματα στο Dark room. Μελετούσαμε τότε τη συγκέντρωση της χλωροφύλλης και κάποιων πρωτεϊνών σε φυτά φασιόλου [ Phaseolus vulgaris παρακαλώ] που μεγαλώναμε στο σκοτάδι.

    Πίσω όμως από τους επωαστήρες είχαμε ένα στρωματάκι από αφρο-πλαστικό. Το στρώναμε κάτω και κάναμε ντισκάσιον των ρεζάλτς του πειράματος.

    Η πόρτα πάντα κλειδωμένη από μέσα και το κόκκινο φωτάκι αναμμένο έξω.

    Θυμάμαι μια μέρα που κάποιος βαρέθηκε να περιμένει ίσως και χτύπησε τη πόρτα.

    –ΠΕΙΡΑΜΑ! Φωνάξαμε.

    Φαίνεται όμως ότι δεν έφυγε και όταν ξαναχτύπησε είπαμε να μην το παραγ@@ήσουμε και ντυθήκαμε γρήγορα και ανοίξαμε να βγούμε.

    Ηταν ο δ/ντης του τομέα μας, που με έβλεπε να κουμπώνω το πουκάμισο και εκείνην αναμαλλιασμένη να προσπαθεί να ισιώσει τα δικά της.
    Καλός άνθρωπος δεν είπε τίποτα, απλά «Πως είστε;» και μπήκε μέσα κρατώντας με το καλαθάκι του με το βιολογικό του υλικό στον πάγο, που είχε λιώσει τόση ώρα που περίμενε.

    Χρυσός άνθρωπος. Συγχωρεμένος.
    Κι εμεις! Τώρα πιά, μιας και όλα τα ανωτέρω έχουν παραγραφεί μετά 40+ χρόνια.

    Οχι. Για να μην λένε μερικοι μερικοί ότι η επιστημονική έρευνα αποξενώνει…

  232. ricudis said

    Το πιο ενδιαφέρον στο ολο θέμα είναι το πόσο βαθιά έχουμε εσωτερικεύσει (τάχα μου δημοτικιστές) την εντύπωση οτι κάποιες λόγιες εκφράσεις ακούγονται «σοβαρότερες».

    Απλά λέξεις είναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: