Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η Γαλλίδα Emily Brontë και το test-άκι (άρθρο του Γιάννη Χάρη)

Posted by sarant στο 27 Μαρτίου, 2017


Αναδημοσιεύω σήμερα ένα άρθρο του φίλου Γιάννη Χάρη, που αρχικά ειχε δημοσιευτεί στην Εφημερίδα των Συντακτών το Σάββατο 18 του μηνός. Για τα θέματα αυτά έχω γράψει κι εγώ στο ιστολόγιο, αλλά ο Χάρης τα γράφει πολύ ωραία, οπότε αξίζει θαρρώ η αναδημοσίευση.

Βασικά, αν προσπεράσουμε το μαργαριτάρι με τη… Γαλλίδα Έμιλι Μπροντέ (Αγγλίδα ήταν!) το άρθρο θίγει τρία ζητήματα:

  • Την τάση αρκετών να αφήνουν αμετάγραφτα τα ξένα κύρια ονόματα, στο λατινικό αλφάβητο.
  • Το φαινόμενο να γράφουν κάποιοι με το λατινικό αλφάβητο λέξεις που έχουν ενσωματωθεί προ πολλού στη γλώσσα μας
  • Το ακόμα πιο εξωφρενικό (κατ’ εμέ, τουλάχιστον) φαινόμενο να γράφουν κάποιοι μια λέξη κατά το ήμισυ με το λατινικό αλφάβητο, όπως το testάκι του τίτλου.

Κατά τη γνωμη μου, υπάρχουν αρκετές δικαιολογίες για να αφήσει κάποιος αμετάγραφτο ένα ξένο κύριο όνομα. Μπορεί να μην είναι σαφές το πώς προφέρεται ή μπορεί η καθιερωμένη απόδοση να μην αντιστοιχεί με την προφορά στην ξένη γλώσσα και ο συντάκτης να μη θέλει να πάρει θέση στο δίλημμα αν π.χ. η Claudia στα ελληνικά πρέπει να μεταγραφει Κλαούντια ή Κλάουντια, αν θα βάλει Κούμπρικ ή Κιούμπρικ, Τσέρτσιλ ή Τσόρτσιλ, Κίσιντζερ ή Κίσινγκερ. Προσωπικά, νομίζω πως είναι καλύτερο να μεταγράφουμε τα κύρια ονόματα σε ένα δημοσιογραφικό άρθρο, ενώ σε ένα βιβλίο πρέπει την πρώτη φορά να βάζουμε και τις δύο μορφές, π.χ.. «Όπως τόνισε ο Τζον Πέρσι (John Percie)….» για να μπορεί ο αναγνώστης αν χρειαστεί να ξέρει πώς θα ανατρέξει στη διεθνή βιβλιογραφία (και να βρει τον Percie και όχι τον Percy).

Ωστοσο, δεν βρίσκω κανεναν απολύτως λόγο να γράφουμε στο λατινικό αλφάβητο λέξεις που έχουν μπει στην ελληνική γλώσσα. Το βρίσκω μάλιστα και παραπλανητικό διότι αν π.χ. γράψεις «επιδόθηκε σε συνεχή sabotage εναντίον του προϊσταμένου του», πώς θα το προφέρεις; Με ζ παχύ σαν τη Ντόρα Μπακογιάννη; Ή με ζ ελληνικό; Αν το προφέρεις με ζ ελληνικό πρέπει να το γράψεις και με ελληνικά στοιχεία.

Εξίσου αδικαιολόγητες βρίσκω τις υβριδικές γραφές του τύπου googleάρω ή testάκι. Το να φτιάξει μια δάνεια λέξη παράγωγα χρησιμοποιώντας ελληνικά επιθήματα και προθήματα, είναι η ανώτατη απόδειξη της απόλυτης ενσωμάτωσής της στη γλώσσα -αυτή την ενσωμάτωση θα έρθουμε να την αναιρέσουμε γράφοντας τη μισή λέξη στο λατινικό αλφάβητο; Είναι κωμικό (αν και ευτυχώς δεν έχω δει ακόμα τέρατα τύπου *χασοgoalης!)

Και ύστερα απ’ αυτόν τον όχι και τόσο σύντομο πρόλογο, ας δούμε το άρθρο του Γιάννη Χάρη:

Η Γαλλίδα Emily Brontë και το test-άκι

«Θα μιλήσουμε για την Έμιλυ Μπροντέ· δεν ξέρω γαλλικά, αλλά θα κάνω πως ξέρω: Έμιλυ Μπγοντέ…» έκανε χαριτωμένα ο παρουσιαστής, μ’ ένα κλειστό, γαλλικοφανές έψιλον στο επίθετο· «Αγγλίδα είναι» τον έκοψε ο παρουσιαζόμενος.

Η σκηνή, που μου την επισήμανε με μέιλ του φίλος αναγνώστης, διαδραματίστηκε στην εκπομπή «Στάση ΕΡΤ», η οποία μας απασχόλησε πρόσφατα, όταν παρουσίασε το πόνημα μιας μαθήτριας της «σχολής» Άδωνη, έκδοση οίκου που μας χαρίζει Κωνσταντίνο Πλεύρη και διάφορους άλλους «γνήσιους Έλληνες». Τώρα (2/3) παρουσιαζόταν ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός, που διασκεύασε τα Ανεμοδαρμένα ύψη της Έμιλυ Μπροντέ. Να μην το ήξερε το κλασικό αυτό έργο ο παρουσιαστής (Ανδρέας Ροδίτης); Δεν νομίζω· θα το ήξερε, θα το είχε ακουστά, κι αυτό και τη συγγραφέα του· απλώς μπορεί να μην ήξερε πως είναι Αγγλίδα: αλλά τότε δεν είχε φροντίσει να μάθει τα πλέον στοιχειώδη για την εκπομπή που ετοίμαζε; Ή δεν την ετοίμαζε; Κι είχε μπροστά του ένα χαρτί με ονόματα και τίτλους, που τα διάβαζε πρίμα βίστα, εκείνη την ώρα; Και τότε, αναρωτιέμαι, και περνάω στο θέμα μου, μήπως ήταν λατινικά γραμμένο το όνομα π.χ. της Μπροντέ: Emily Brontë, μ’ αυτά τα περίεργα διαλυτικά στο τέλος, που του φάνηκαν κάτι σαν τη γαλλική οξεία;

Τα λατινόγραπτα ονόματα με έχουν απασχολήσει πολλές φορές, αυτή η τάση που οφείλεται συχνά σε επιστημονική σχολαστικότητα, άλλοτε σε απλή ξενομανία, ίσως σε μια αθώα παρανόηση ότι τα ξένα μένουν, άρα και γράφονται, πάντα ξένα. Υπάρχει πάντα κάποια λογική πίσω απ’ όλα αυτά, το θέμα είναι ότι άλλοτε διαιωνίζουν ή προκαλούν εσφαλμένη προφορά: «Κίρκεγκαρντ» γράφουν συχνά τον Κίρκεγκωρ (Kierkegaard), «Ντεσκάρτ» τον έχει σ’ ένα βιβλίο, κι όχι μόνο μία φορά, τον Ντεκάρτ (Descartes) κάποιος βραβευμένος μάλιστα μεταφραστής, «Φουρτβάνγκλερ» άκουσα εμβρόντητος να λέει πρόσφατα στο Τρίτο επαγγελματίας μουσικός τον Φουρτβαίνγκλερ (Furtwängler)· το βασικότερο: δεν μεταδίδουν τη στοιχειώδη πληροφορία, για κάποιον που πρωτοσυναντά ένα όνομα –και θέλει να ξέρει τι διαβάζει, πώς θα μιλήσει έπειτα γι’ αυτόν που διάβασε, πώς θα αναζητήσει ένα βιβλίο, δίσκο του κτλ.

Στα όρια του κωμικού, η άγνωστη προφορά του ονόματος ενός θεατρικού συγγραφέα, που έργο του είδαμε πριν από πέντε χρόνια (Fucking games), άγνωστη ακόμα και στους συντελεστές της παράστασης, όπως ξανάγραφα: Grae Cleugh βλέπαμε παντού, από τη μαρκίζα του θεάτρου ώς τις εφημερίδες: «Κλυ», με κλειστό –υ, έλυσε την απορία ο ίδιος ο συγγραφέας όταν ήρθε στη χώρα μας.

Και πώς να προφέρεται ο Ryszard Nieoczym, «σκηνοθέτης της ενδιαφέρουσας, φαίνεται, παράστασης The sky up above», αναρωτιόταν και η ίδια η κριτικός που τον ανέφερε. Πώς να ξέρει κανείς ότι προφέρεται Γιέλμσλεβ ο Δανός γλωσσολόγος Hjelmslev και Ντόνοχιου ο Ιρλανδός κριτικός Denis Donoghue;

Αντί λοιπόν για τη στοιχειώδη υποχρέωσή μας για τη μετάδοση της στοιχειώδους πληροφορίας, αρχικά· αντί για τη δεξίωση στη γλώσσα μας και τη μονιμοποίηση έπειτα αυτών που μας προσφέρουν τη μουσική τους, την ποίησή τους, την επιστήμη τους κ.ο.κ., τους κρατούμε πάντοτε απέξω –συχνά και σε αλφάβητο άλλο από της γλώσσας τους: Tchekhov, Prokoviev, Mayakovsky κτλ.

Νεότερη τάση, που συμπίπτει και προφανώς συνδέεται με γενικότερες λογιόστροφες καθαριστικές τάσεις, είναι να γράφονται με λατινικά στοιχεία λέξεις που έχουν ενσωματωθεί προ πολλού στη γλώσσα μας: «ένα πραγματικό bijoux», «ο δημοσιογράφος υποστηρίζει ότι embargo δεν υπήρχε», «μοιράζει prospectus με οδηγίες χρήσης», σε τίτλο: «Πολιτική assortie με σεξουαλικά σκάνδαλα», και πάλι σε τίτλο: «Τα ωραία πλάνα και το sabotage», ή το stress, το album και το test.

Το test λοιπόν, αλλά και το test-άκι! Άλλη κατηγορία αυτό, άλλο σκαλί: μια λέξη τώρα που επίσης έχει αποκτήσει υπηκοότητα ελληνική, δίνει μάλιστα και παράγωγα, υποκοριστικό εν προκειμένω, στιγματίζεται ξαφνικά σαν ξένη, και μπάσταρδο το παιδί της.

Ακόμα πιο γόνιμη στάθηκε στα εδάφη μας η λέξη ροκ: ροκάς-ροκάδες, ροκιά, ροκάρω, κι όμως διαβάζω τίτλο: «Όταν η Θύρα 13 rockάρει»! Ενώ «Hollywoodιανός αστέρας απολαμβάνει τον ήλιο της Ελλάδας»!

Σχετικά πρόσφατο δάνειο είναι ο κόουτς (coach), με πολλά ατού (atouts: ναι, κι αυτό το είδα κάπου) υπέρ του: είναι δισύλλαβο, έναντι του 4σύλλαβου προπονητή και της 5σύλλαβης προπονήτριας, κυρίως μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε προσφώνηση: καλημέρα, κόουτς κτλ., ενώ κανένας δεν μπορούσε να πει και δεν έλεγε ποτέ: «καλημέρα, προπονητή» κτλ. Έτσι, ενσωματώθηκε γρήγορα, δίνοντας και παράγωγα: κοουτσάρω, κοουτσάρισμα· όμως διαβάζω πως «μητέρα coachάρει την κόρη της».

Ίδια είναι και τα internet-ικός, googleάρω κ.ά., παράγωγα κι αυτά νεότερων δανείων, με ευρύτερη χρήση.

Μοιάζει τραγελαφικό και οξύμωρο, να είναι ευρύχωρη και δημιουργική η γλώσσα, και οι ίδιοι οι φορείς και χρήστες της εντέλει φοβικοί.

Advertisements

175 Σχόλια to “Η Γαλλίδα Emily Brontë και το test-άκι (άρθρο του Γιάννη Χάρη)”

  1. Βλέπω διορθώθηκε το ζήτημα της θερινής ώρας 🙂

  2. leonicos said

    2 Γειά σου Δύτα του άνω ορόφου

  3. leonicos said

    Γιατί, η Μπροντέ δεν ήταν γαλλίδα; Αφού την είχα δει εγώ να κυκλοφορεί στη Μονμάρτη

  4. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    From a surname, an Anglicized form of Irish Ó Proinntigh meaning «descendant of Proinnteach». The given name Proinnteach meant «bestower» in Gaelic. The Brontë sisters – Charlotte, Emily, and Anne – were 19th-century English novelists. Their father changed the spelling of the family surname from Brunty to Brontë, possibly to make it coincide with Greek βροντη meaning «thunder». (!!??)

  5. Γς said

    >π.χ. η Claudia στα ελληνικά πρέπει να μεταγραφει Κλαούντια ή Κλάουντια

    Καλημέρα

  6. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Δεν έχω ξαναδεί άλλο εγγλέζικο όνομα (ή λέξη γενικά, εδώ που τα λέμε) με ούμλάουτ

  7. Cyrus Monk said

    Είναι κωμικό (αν και ευτυχώς δεν έχω δει ακόμα τέρατα τύπου *χασοgoalης!

    Καλημέρα. Καί, παρακαλῶ πολύ, μὴ δίνετε ἰδέες!

  8. leonicos said

    Καλά, το ζήτημα δεν λύνεται και θα παραμείνει άλυτο. Εδώ δεν νοιάζονται να γράψουν ελληνικά σωστά, και θα καεί η γλώσσα τους για τα ξένα;
    Άκουσα κάποτε μια ‘επιμελήτρια μουσικής εκπομπής’ να λέει κάτι για τον Ντεμπισί. Ε…. κι έβαλε, όπως ήταν φυσικό, Αλμπινονι

    Είναι λάθος να νομίζουμε, όπως νομίζουν οι αμερικανοί, πως η αγγλική δεν έχει διακριτικά. Δεν μιλάω μόνο για το ομπσολίτ role (με σιρκονφλεξ στο ο) αλλά για τον Montagu (Μονταγκιου) με τρεμά στο u, και κάποια άλλα.

    Αλλά αν η Μπροντέ ήταν αγγλίδα, τότε θα ήταν Ίμιλι και όχι Έμιλι.

    Έτσι για να λέμε καιτου στραβού το δίκιο.

    Κατά τα άλλα, το άρθρο του Γιάννη Χάρη δεν λέει ούτε τίποτα καινούργιο, ούτε τίποτα γενικώς

  9. leonicos said

    goalχάσης; goalცკდლრბგქ?

    όλα τα τέρατα είναι εδώ

  10. Γς said

    7:

    Καλημέα Ντοcteur!

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Ώστε μπορεί να είναι από τη βροντή -βρε τι μαθαίνει κανείς!

    7 Πάντα υπάρχει αυτός ο κίνδυνος, πράγματι!

  12. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες !
    Να θυμηθούμε κι εκείνο το -παλιότερο- ενοχλητικό ήτα, στις καταλήξεις : ο Τζώννη, ο Μαγιακόφσκη κλπ.

  13. leonicos said

    Και οι διεθνείς εκδόσεος του Mayakofsky, Mayakofsky τον έχουν. Μην τρελαθούμε τώρα!

    Ούτε είναι δυνατόν να ξέρει ο καθένας την προφορά όλων των γλωσσών. Πολλές φορές δεν ξέρει και την εθνικότητά τους, ώστε να πάρει την πρεσβεία τηλέφωνο.
    Ερευνητής: Παρακαλώ, μου λέτε πώς λέγεται η Ιατρική στα εβραϊκά;
    Τηλεφωνήτρια: Ρεφουά
    Ε: Ευχαριστώ! Ντιτ λε μουα ανκόρ ιν φουά
    Τ: Ρεφουά
    Ε: Φουά;
    Τ: Ρεφουά
    Ε: Κατάλαβα, Φουά! Το ρε γιατί το βάζεις;
    Τ: Δεν έβαλα κανένα ‘ρε’. Ρεφουά!
    Ε: Κι ο γιατρός;
    Τ: ροφέ!
    Ε: ροφέ! Κι οι πολλοί γιατροί;
    Τ: ροφίμ
    Ε: Με κοροϊδεύετε μάλλον
    (άλλα είπε, αλλά δεν τα γράφω)

  14. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Στη Newtonια Μηχανική μπαίνουν πού και πού testάκια που απαιτούν εφαρμογή Descartesιανού γινομένου και Gaussιανής απαλοιφής και Марковιανών αλυσίδων…

  15. Γς said

    E: Και πως λέγεται το «παίζουμε τους γιατρούς»;
    Τ: -…

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    …συχνά και σε αλφάβητο άλλο από της γλώσσας τους…
    να, κάτι τέτοια έκαναν κι Μινωϊτες όατν έγραφαν/χάραζαν στα δικά τους ιερογλυφικά (;) λέξεις/ονόματα άλλης γλώσσας και τώρα δεν μπορούμε να αποκρυπτογραφήσουμε την γραφή τους (βλ. και δίσκος Φαιστού κλπ.)

    7: Γς
    Επίσης καλημέρα (στοχευμένα 🙂 ), αλλά δεν τό ΄πιασα το πονοούμενο

  17. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  18. Γς said

    Και ένα εντλώς άσχετο…

    Κάιντης Ρεγκάρντης.
    Κι άντε να βρεις εθνικότητα:

    Για να μην χρονοτριβούμε και για να τον διευκολύνω συνάμα έδωσα στον ταμεία της τράπεζας το μήνυμα που είχα τυπώσει με τον αριθμό λογαριασμού το όνομα και το ποσό που ήθελα να στείλω. Πήρε τα χρήματα κι έβαλε μπρος.

    Μόνο που τον παρα άλεσα να μην κάνει κάνα λάθος.

    -Ξέρω, ξέρω. Θα το τσεκάρουμε στο τέλος. Με καθησύχασε.

    Εκανε τα μαγικά του εκεί στα μόνιτορ κτλ και κάποια στιγμή χρατς χρούτς, ο εκτυπωτής βγάζει ένα χαρτί.

    Το παίρνει και μου δίνει το μήνυμα του η-μέιλ που του είχα δώσει,
    Κι αρχίζουμε την διασταύρωση:

    Αριθμός Λογαριασμού. Εταιρεία, Διεύθυνση. Ποσό και το όνομα του δικαιούχου.
    Το είχε αντιγράψει σωστά:

    Κάιντης Ρεγκάρντης θα λέγαμε στα Ελληνικά.

    Λόγω τιμής. Είχε βάλει το όνομα Kind Regards.

    Το κατάλαβε και πάγωσε.

    -Εντάξει. Του λέω. Δεν πειράζει. Διορθώστε το.

    -Δεν γίνεται. Το έχω στείλει.

    Τι το ήθελε το τσεκάρισμα (του IQ του);

  19. Γιάννης Ιατρού said

    16: 7 10

  20. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    6 Δεν έχω ξαναδεί άλλο εγγλέζικο όνομα (ή λέξη γενικά, εδώ που τα λέμε) με ούμλάουτ

    naïve

  21. Γς said

    16:
    >δεν τό ΄πιασα το πονοούμενο

    Μιλούσαμε για δίγλωσσες γραφές λέξεων και θυμήθηκα ότι αρέσκομαι να σε αναφέρω μούλικα, ουπς, υβριδιακώς

    Ντοκτέρ, Docteur, Ντοcteur.

  22. Πέπε said

    Γενικώς συμφωνώ και με τα τρία σημεία του άρθρου (άλλο αν θεωρώ την Bronte περίπτωση-παγίδα, όπως είχα ξανασχολιάσει).

    Ναι μεν αφήνονται άλυτα προβλήματα, όπως «Τσόρτσιλ ή Τσέρτσιλ;», αλλά λιγότερα παρά με κάθε άλλη λύση. Και η χρήση ενός και μόνο αλφαβήτου στο 100% ενός κειμένου (πλην παρενθέσεων) είναι κάτι με συνέπεια.

    Επιπλέον, άντε και θες να γράψεις googleάρω: στον αόριστο, googleαρα (ή και στον χασοgoalη), τον τόνο πού θα τον βάλεις;

    Για την παράξενη ορθογραφία του Bronte, σκέφτομαι ότι ο πατέρας τους (@4), θέλοντας να αποφύγει την παρανάγνωση με άφωνο e (μπροντ), ακολούθησε τη λογική που εφαρμόζεται καμιά φορά στην έντυπη ποίηση, όταν ένα e που κανονικά δεν προφέρεται θέλουμε ειδικά εδώ να προφερθεί για λόγους μετρικούς, και το γράφουμε με αξάν γκραβ (κυρίως στην κατάληξη -ed το έχω προσέξει). Δε σημαίνει ότι όντως μας διευκόλυνε βέβαια… Αλλά και τι να ‘κανε; Ιρλανδικό όνομα, σου λέει. Η ιρλανδική ορθογραφία είναι εντελώς απελπιστική. Κατά το «Ó Proinntigh = Brontë» υπάρχει και το «Ó Maoldomhnaigh = Moloney» και πολλά άλλα.

  23. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω πλήρως τη λογική του Χάρη. Αφού όπως λέει και ο ίδιος κάποιες ξένες λέξεις (κυρίως ονόματα) είναι ιδιαίτερα δύσκολες στην προφορά τους στα ελληνικά, τότε γιατί μέμφεται αυτούς που τις λατινογράφουν;
    Τελικά δεν κατάλαβα τι ακριβώς προτείνει. Να λατινογράφουμε τις «δύσκολες», αυτές που δεν ξέρουμε πώς προφέρονται, και να ελληνογράφουμε τις υπόλοιπες;

  24. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    23. Λέει ότι αυτός που απλά λατινογράφει ,χωρίς να δίνει μια απόδοση στα ελληνικά, υπεκφεύγει λόγω άγνοιας, ή λόγω σουσουδοεπίδειξης .

  25. Παναγιώτης Κ. said

    Ιδού μια παράθεση λαθών… 🙂 ή αποριών.
    -Ευστάθεια Lyapunov: Γιαπούνοφ; Λιαπούνοφ;…., Τί;
    -Janos Bolyai. Μπολιάι; Μπογιάι;…, Τί;
    -Καμπύλη Jordan. Τζόρνταν; Γιορντάν;…,Τί;
    -Κρούτσεφ; Κρουτσώφ, Χρουστσιώφ;
    -Καραμάζοφ ή Καραμαζόφ;
    -Cantor. Κάντορ ή Καντόρ;

    Στις άλλες γλώσσες έχει λυθεί το πρόβλημα της γραφής και της προφοράς των ξένων ονομάτων;

  26. Πέπε said

    @23:
    Αν αγνοείς το όνομα του σκηνοθέτη και σε πληροφορήσω ότι είναι ο Ryszard Nieoczym, όνομα το οποίο πιθανότατα δε θα μπορέσεις να προφέρεις (όχι απλώς σωστά, αλλά καθόλου), τότε στην ουσία δε σε έχω πληροφορήσει. Εγώ που το γράφω όφειλα να βρω πώς περίπου προφέρεται. Αυτό νομίζω ότι λέει ο Χάρης (και προσθέτω, επειδή έχω μπει αρκετές φορές σ’ αυτή τη διαδικασία, ότι αν θέλω να βρω την προφορά είναι πολύ εύκολο με το διαδίκτυο).

  27. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Tα σίγουρα είναι Μπόλιαϊ, και Κάντορ .

  28. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    «Στις άλλες γλώσσες έχει λυθεί το πρόβλημα της γραφής και της προφοράς των ξένων ονομάτων;»
    Οι Αγγλοαμερικάνοι , ως γλωσσικοί (κι όχι μόνο βέβαια…) επικυρίαρχοι το έχουν «λύσει» προφέροντας τα πάντα σαν εγγλέζικα.
    «Ερουν» κι έρουν μού ΄’ελεγε ο άλλος ο εγγλεζάς τις προάλλες… άντε να καταλάβω ότι εννοούσε έναν Ινδό ονόματι Αρούν (Arun) 🙂

  29. Πέπε said

    @25:
    Χρουστσόφ, επειδή συμβαίνει να το ξέρω.
    Καραμαζόφ, επειδή έτσι έχει καθιερωθεί (και επειδή, αν το σωστό είναι Καραμάζοφ, δε χαλάει κι ο κόσμος, δεν είναι σαν το Κίρκεγκορ-Κίρκεγκαρντ).
    Για τα υπόλοιπα, γκουγκλάρισμα για να βρούμε χώρα, γλώσσα, προφορά.

  30. spiral architect said

    Δεν έχω κολλήματα με τη λατινογραφία, καμιά φορά χρειάζεται ειδικά στις περιπτώσεις κειμένων που έχουν τεχνικούς (κυρίως κομπιουτερίστικους) όρους και απευθύνονται σε ανθρώπους που (υποθέτεις ότι) τους γνωρίζουν.
    Π.χ. «o εξωτερικός SSD δεν έγινε mount και τον ψάχνω».

  31. Σηλισάβ said

    Που να δει κανείς και στον αθλητισμό τί γίνεται: ο Λοράν (Lauren) οι σπήκερς (χά!) τον λένε Λαουρέν, τον Σούμαχερ Σουμάχερ, εδώ ο Γκέραρντ (Eugène Gerards) πριν ακόμα έρθει προπονητής στον ΟΦΗ τον είπαν λάθος και του έμεινε για χρόνια.
    Να θυμηθώ τη λίμνη Μίτσιγκαν και τον Τζένγκις Χαν που ήταν Γκενγκις Καν

  32. Παναγιώτης Κ. said

    Ο…κακός χαμός με τις προφορές των ονομάτων γίνεται με του βόρειους λαούς όπου πλεονάζουν τα σύμφωνα και με τους πιο κάτω από τη Μεσόγειο όπου πλεονάζουν τα φωνήεντα! Όσο για κινέζους κ.λπ …σαν να μην υπάρχουν… 🙂

  33. Alexis said

    #24, 26: Ναι, οκ, το ‘πιασα…

    Πολύ εκνευριστικό, σε μένα τουλάχιστον, είναι και η προσθήκη του αγγλικού τελικού s σε λέξεις που έχουν από χρόνια περάσει στα ελληνικά, π.χ. οι σταρς, τα σούπερ μάρκετς, τα κομπιούτερς κλπ.

  34. Πέπε said

    Ο έρμος ο Χρουστσόφ πάντως είναι σπέσιαλ περίπτωση.

    Στα ρώσικα γράφεται Хрущёв. Η πρώτη συλλαβή είναι απλή, «χρου». Η δεύτερη περιλαμβάνει ένα γράμμα που προφέρεται στσ (παχιά και τα δύο), ένα που χωρίς τα διαλυτικά θα ήταν ιε αλλά με τα διαλυτικά είναι ιο και υποχρεωτικά τονισμένο, κι ένα β που όμως στο τέλος λέξης προφέρεται φ. Όμως, τα διαλυτικά δε γράφονται υποχρεωτικά, είναι θεμιτό να υποθέσει ένας Ρώσος ότι ένας άλλος Ρώσος ξέρει σε ποιες λέξεις το ιε προφέρεται ιο. Έλα που αν δεν το ξέρεις, δεν ξέρεις και ότι τονίζεται υποχρεωτικά! Επιπλέον δε, μετά από παχύ συριστικό τα ιε και ιο γίνονται απλώς ε / ο. (Θέλω να πω, πρέπει να ξέρει κανείς ένα σωρό λεπτομέρειες για τη ρώσικη γραφή για να βγάλει το συγκεκριμένο όνομα.)

    Οπότε, από τη γραφή χωρίς διαλυτικά, και παραβλέποντας ότι το β εδώ είναι φ, προκύπτει η λατινογραφή Chrushchev. Αυτό σε αγγλική ανάγνωση βγάζει ως αρχικό φθόγγο ένα κ, και όχι χ όπως είναι στα ρώσικα, και λίγο μετά ένα αλλόκοτο συμφωνικό σύμπλεγμα, που ένας Άγγλος ή Αμερικάνος θα πει «δε γαμιέται, τσ (κεφάλι στο χαντάκι)». Τον τόνο δεν τον ξέρουμε, ας τον βάλουμε στην πρώτη συλλαβή. Και να, Κρούτσεβ! 🙂 🙂

  35. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    23 Να ξεχωρίσουμε τα κύρια ονόματα, που είναι ιδιαίτερη περίπτωση, από τις άλλες λέξεις. Προσωπικά θα μου αρκούσε να γίνει σαφές ότι είναι άστοχο να γράφεις π.χ. Στο party που έγινε σε μια κεντρική discotheque έκανε αίσθηση η sexy εμφάνιση του τάδε.

    30 Έχεις ένα ρούμπο αν πρόκειται για ειδική ορολογία. Και προφανώς τα ακρώνυμα θα τα αφήσεις έτσι (κατά κανόνα).

  36. ΣΠ said

    Αυτό που γίνεται συχνά στα ελληνικά είναι τα ονόματα από γλώσσες που δεν έχουν το λατινικό αλφάβητο (ρώσικα, κινέζικα κλπ.) να προφέρονται όπως έχουν μεταγραφεί στο λατινικό αλφάβητο και συνήθως με την προφορά τους στα αγγλικά.

  37. Πέπε said

    Κάτι που δε σκέφτηκε ο Χάρης αλλά νομίζω ότι θα του άρεσε σαν ιδέα είναι το εξής:

    Το ότι έχουμε δικό μας αλφάβητο, που δεν το μοιραζόμαστε με άλλη γλώσσα, μας προσφέρει το εξαιρετικό προνόμιο να κάνουμε τα ξένα ονόματα (και λέξεις γενικά) πιο προσιτά. Μεταξύ γλωσσών με κοινό αλφάβητο αλλά διαφορετική προφορά, παραναγνώσεις μπορούν να γίνουν με το τίποτα, όχι μόνο σε πολωνικά ξέρω γω ή ουγγρικά ονόματα στα αγγλικά, αλλά π.χ. και στο απλό ισπανικό όνομα Jose: τίποτε δε δείχνει στον Άγγλο ότι δεν είναι Τζόουζ, στον Γερμανό ότι δεν είναι Γιόζε κλπ.. Εμείς μπορούμε να το δείξουμε.

  38. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    37. Ωραία και σωστή παρατήρηση.

  39. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    José όμως ο Χοσέ (ντε λα πιάστον ντε λα κούνατον hores) 🙂

  40. Νικόλας said

    Ο Hjelmslev προφέρεται Γιέλμσλεου, όχι Γιέλμσλεβ. Ίσως βέβαια να είμαι και πολύ ψείρας xD

  41. spiral architect said

    @33: Το πληθυντικό αγγλικό «s» στην προφορά και γραφή των αγγλικών λεξεων που ενσωματώθηκαν ή όχι στα ελληνικά το εισήγαγε ο Νίκος Μαστοράκης τη δεκαετία του ’90 γυρίζοντας απ’ την αυτοεξορία του απ’ τις ΗΠΑ στις ραδιοφωνικές (RadioGold) και τηλεοπτικές (Ant1) εκπομπές του. Οι ντόπιοι παραγωγοί και παρουσιαστές με προεξάρχοντα τον Nίκο Χατζηνικολάου υιοθέτησαν τα σιντίς, τα μάρκετς και τους σταρς, όχι τίποτ’ άλλο αλλά να μην τους κολλήσουν τη ρετσινιά του χωριάτη. 😛

  42. LandS said

    37 Μη λες ότι δεν το μοιραζόμαστε με άλλη γλώσσα. Με την Βουλγάρικη εκδοχή του Κυριλλικού, αν δεν δώσουμε σημασία στις μπαρόκ ουρίτσες, έχουμε 12 γράμματα κοινά (το Λ έχει τυπικά άλλο σχήμα αλλά ουσιαστικά είναι το ίδιο) και ομόηχα, και 3 με πολύ συναφή προφορά (Γ=γκ, Δ=ντ, Υ=ου). Μαζί με το C, το οποίο το χρησιμοποιούσαμε και εμείς αντί για Σ, έχουμε επικάλυψη 66,667% .
    Θα μου πεις το Η αυτοί το προφέρουν Ν και έτσι δεν περνάει ποιοτικό έλεγχο, αλλά τέλος πάντων δεν είναι εντελώς ξένο.

  43. Πέπε said

    @39:
    Εντάξει, δεν ξέρω να βάλω τόνους (όταν πραγματικά χρειάζεται τους κοπιπαστώνω από κάπου αλλού ή από Word), αλλά αντιλαμβάνεσαι το πνεύμα μου. Σίγουρα υπάρχουν καλύτερα παραδείγματα. Ο Τούρκος ο Τζαφέρης (Cafer); Από πού να υποψιαστεί ο άλλος ότι δεν είναι Καφέρ, Κάφερ, Κέιφερ; Αν μάλιστα από το συμφραζόμενο δεν προκύπτει καν ότι είναι Τούρκος;

  44. spiral architect said

    @39: Η μάνα του Χοσέ δεν έκλαψε ποτέ. 😀

  45. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα!

  46. Πέπε said

    @40:
    > > Ο Hjelmslev προφέρεται Γιέλμσλεου, όχι Γιέλμσλεβ

    Στη σχολή κάποιος καθηγητής μάς είχε επιστήσει ιδιαιτέρως την προσοχή στην προφορά του ονόματός του, η οποία κατά τη δική του εκδοχή ήταν Γιέμσλιεβ. Το «λιε» αντί «λε» ίσως δείχνει ότι είχε επηρεαστεί (ο Έλληνας καθηγητής) από ρώσικα και σλάβικα ονόματα, αλλά η σίγηση του πρώτου λάμδα, έστω κι αν δεν είναι σωστή, δείχνει (σε συνδυασμό και με το ορθό «γιε») ότι κάτι είχε ψάξει.

    Οπότε εδώ είμαστε στον αντίποδα των φαινομένων που περιγράφει ο Χάρης: Όχι απλώς δεν αφήνουμε τη λατινογραφή χωρίς να ψάξουμε τίποτα, αλλά απεναντίας ψάχνουμε όλοι μέχρι να βρει ο καθένας κι από ένα διαφορετικό αποτέλεσμα! Βέβαια δεν είναι άσχετο ότι ο άνθρωπος ήταν γλωσσολόγος. Αν ήταν ποδοσφαιριστής, μπορεί να ξεμπερδεύαμε όλοι μ’ ένα απλό Τζιμ Σλόου.

  47. Πέπε said

    > > ότι ο άνθρωπος ήταν γλωσσολόγος
    ο Hjelmslev εννοώ.

  48. Πάνος με πεζά said

    Kαι ο Διακογιάννης εισήγαγε τη «διαδικασία των πέναλτις». Στο συγκεκριμένο χώρο, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, με προεξάρχοντα τον Αλέξη Σπυρόπουλο. Ο συγκεκριμένος παραποιεί χαρακτηριστικά όλα σχεδόν τα ονόματα ποδοσφαιριστών που πιάνει στο στόμα του : θα μπορούσε να σου πει κάλλιστα «Ανσαρίφαρντ», «Αραούζο» και «Φελάινι».
    Φυσικά θα θυμηθούμε και τον αμίμητο, νυν ευρωβουλευτή Μανώλη Μαυρομάτη, «Φρανκ ντε Μπουρ, για τον αδερφό του, το Ρόναλντ ντε Μπερ»

  49. Μην πάμε μακριά. Ας διαβάσει κάποιος σωστά το όνομα του Σέξπιρ (ή Σαίξπηρ) από το πρωτότυπο (Shakespeare αν δεν το ξέρει πώς να το βγάλει;) και μετά τα λέμε 🙂

  50. Πάνος με πεζά said

    Και προχτές με το Βέλγιο, άκουσα ότι μας το έχωσε ο Λουκακού, που τον ήξερα Λουκάκου…

  51. Τσούρης Βασίλειος said

    33.Alexis said

    π.χ. οι σταρς, τα σούπερ μάρκετς, τα κομπιούτερς κλπ.

    Κι αν πάμε στα πέναλτις! 🙂

  52. ΣΠ said

    33, 41
    Το γελοίο είναι που το βάζουν και σε λέξεις που δεν είναι αγγλικές, π.χ. τσουνάμις.

  53. Ριβαλντίνιο said

    Την κινεζική δυναστεία Xia την έχω δεί στα ελληνικά ως Ζία, Χία, Ξία και Χσία.

    Καμιά φορά για πλάκα γράφω τους γαύρους «gayρους» στα οπαδικά σάιτ.

  54. Τσούρης Βασίλειος said

    Άργησα λίγο και με πρόλαβε το 48

  55. # 13

    Πάντως Λεώνικε δεν ξέρω στην Παλαιστίνη όταν φωνάξεις «ροφέ» αν θάρθει γιατρός αλλά στα ελληνικά χωρικά ύδατα αν φωνάξεις » Ροφέ» δεν βγαίνει ο βραχωμένος, νάσαι σίγουρος…

    ούτε θυμάμαι να πλάκωσαν γιατροί όταν η ταβερνιάρισσα φώναζε » Μι κλέψανι ! Παν’ οι ροφοί’μ». Αντίθετα κάτι χωροφυλάκοι ήρθανε…

  56. Πάνος με πεζά said

    Η, πείτε μου, ποιος θα διάβαζε Ζίροξ το XEROX…

  57. Θρασύμαχος said

    Επειδή κάπου γράφει για «τη δεξίωση [ξένων λέξεων] στη γλώσσα μας», ας μου πει κανείς εδωμέσα αν είμαι ο μόνος υποχόνδριος που ενοχλείται μέχρις ανατριχίλας από τη (συχνή, πλέον) χρήση των όρων δεξίωση-δεξιώνομαι με τη συγκεκριμένη έννοια.

  58. sarant said

    Υπάρχει και το άλλο, πως όταν γράψεις Michel άνευ ετέρου δεν ξέρουμε αν είναι γαλλιστί Μισέλ ή αγγλιστί Μίτσελ

    52 Και γκασταρμπάιτερς έχω δει, και κάμποσα ακόμα.

  59. ndmushroom said

    Αυτός ο Ντεκάρτ του άρθρου είναι ο Καρτέσιος; Και τί κάνουμε με τις περιπτώσεις εξελληνισμένων ονομάτων; Θα πούμε Καρτέσιος ή Ντεκάρτ; Βολταίρος ή Βολτέρ (ή Βολταίρ); Δάντης ή Ντάντε; Και πάει λέγοντας.. Εγώ προτιμώ το εξελληνισμένο, ακόμα κι αν δεν έχει καμία σχέση με το πραγματικό όνομα του ξένου μας. Αλλά υποθέτω ότι ο Χάρης συνειδητά χρησιμοποιεί το Ντεκάρτ και εξίσου συνειδητά δεν αναφέρει καν το «Καρτέσιος».

  60. LandS said

    49 To Shakespeare δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα. Και το Σέικ βγαίνει άνετα (εμείς, οι μη Σερραίοι, δεν έχουμε παχύ σ) και το σπηρ σχετικά άνετα. Εκεί που χαλάει το πράμα είναι στη Σκωτία με τους Μακλάουντ / Macleod και τους Χιουμ / Home, και λίγο στο Λονδίνο που την Μπίτσαμ στριτ δεν τη βρίσκεις ποτέ.

  61. ndmushroom said

    58
    Αν δεν απατώμαι, στα αγγλικά Michel δεν υπάρχει. Υπάρχει Michael, και Mitchell. Αλλά όχι Michel.

  62. # 50

    Είναι γιατί μόλις έβαλε το γκολ εθεωρήθη άξιος για τον γαλλόφωνο τομέα…

    Οσο για τις παραποιήσεις των ονομάτων τόχουν οι επιθετικοί… ποιός » Βαζέχα» και ποιός «Ντιόγκο»

  63. (25) Για τον Λιαπούνοφ τι πρόβλημα υπάρχει; Ο Μπόγιαϊ έτσι προφέρεται σήμερα, στην εποχή του όμως μπορεί να προφερόταν και Μπόλιαϊ (δεν ξέρω πότε άλλαξε ο ήχος του ly στα ουγγαρέζικα). Για τον Jordan των καμπυλών, πρέπει να εξακριβωθεί η εθνικότητά του: αν δεν κάνω λάθος, ήταν Γάλλος, οπότε Ζορντάν — αν και προσωπικά θα προτιμούσα «ιορδάνειος καμπύλη» και «λαγράγγειος μηχανική», κατά τα «ευληριανά ολοκληρώματα» και τις «αβελιανές ομάδες 🙂

  64. spatholouro said

    #57
    Βάλε κι εμένα μέσα. Πρόκειται για κουκουνάρα.

  65. ndmushroom said

    50
    Μην αγχώνεσαι, αν είχες παρακολουθήσει το παιχνίδι από τη βελγική τηλεόραση θα ήξερες επίσης ότι αποβλήθηκε ο Ταξιντίς (καλό του ταξίδι!) 🙂

  66. Πάνος με πεζά said

    @62 : Και ο Μπάεβιτς, που λέει ο Σπυρόπουλος…

  67. spiral architect said

    @56: Όσοι πραγματικά ξέρουν ότι οι ελάχιστες αγγλικές λέξεις που ξεκινούν από «x» προφέρονται «ζί»
    Π.χ.: «μάστορα, στα προβόλια έχω αλογόνου, πόσα θες να μου τ’ αλλάξεις με ζίνον
    (ο μάστορας δεν κατάλαβε) 🙄

  68. # 61

    Εχουν όμως Michelle (ma belle)

  69. (47) Ο «άνθρωπος» ήταν και μαθηματικός (πρόκειται βέβαια για άλλον Hjelmslev, κάτι σαν τους δικούς μας Χατζηδάκηδες).
    (53) Απ’ ο,τι καταλαβαίνω, το x στη σημερινή μεταγραφή των κινέζικων υποδηλώνει ο,τι το hsi στο παλιότερο σύστημα, δηλαδή περίπου το δικό μας μαλακό χ. Η δυναστεία Xia είναι δηλαδή Χια. Το Σια κάπου κοντά πέφτει, ιδίως αν προφερθεί… κυπραίικα, αλλά οι μεταγραφές με Ξ και Ζ είναι πέρα για πέρα λάθος.

  70. Babis said

    Θυμάμαι όταν είπα στον ανιψιό μου ότι ο Newton που διάβαζε στο ίντερνετ είναι ο ίδιος με το Νεύτωνα που έμαθε στο σχολείο.
    Με κοίταζε για πολύ ώρα με απορία νομίζοντας ότι του κάνω πλάκα.

  71. Πάνος με πεζά said

    «Zενίθ», «Ζενίτ» ή «Ζίνηιτ» ; 🙂
    (To αυτό για την ποδοσφαιρική ομάδα…)

  72. Avonidas said

    #34.
    Καλημέρα.

    Ο έρμος ο Χρουστσόφ πάντως είναι σπέσιαλ περίπτωση.

    Ναι, κι έσπαγε τρελή πλάκα ο Μάριος Χάκκας στο Κοινόβιο, που τον έγραφε με διάφορους τρόπους: τι «Στρουτσόφ», τι «Χρουτσόφ», κλπ.

    Υπάρχει πάντως ένας πολύ καλός λόγος να διατηρούμε τη λατινική γραφή όταν αναφέρουμε ένα ξένο όνομα: ότι μόνο μ’ αυτή τη μορφή έχουμε ελπίδα να το βρούμε σε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο. Διαφορετικά, περιοριζόμαστε μόνο στις καταχωρίσεις που έχουν γίνει στα ελληνικά, και πάλι μόνο σ’ εκείνες που συμφωνούν με την ορθογραφία που διάλεξε εκείνος που το μετέγραψε.

    Εκτός κι αν καθιερώσουμε την απόλυτη απλογράφηση, που την απεχθάνομαι. Άσε που ούτε η απλογράφηση μας σώζει: «Κοέλιο» ή «Κουέλιου»;

  73. Babis said

    Α! Και την δικιά μου όταν μετά από πολύ ώρα που διάβαζα ένα βιβλίο διαπίστωσα ότι ο Γουαΐτ ήταν ίδιος με τον Watt

  74. Avonidas said

    Γενικά, όμως, βολεύει να το γράφεις όπως το ακούς:

  75. Νίκος Α. said

    Αν είχε μεταφραστεί σωστά από την αρχή σαν Έμιλι Μπρόντεΐ ή έστω Μπρόντι μάλλον δεν θα έκανε το λάθος ο παρουσιαστής. Γιά την ιστορία ο Ryszard Nieoczym είναι ο Ρεσάρτ Νιότεμ.

  76. Μυλοπέτρος said

    Γιατι όχι Κλαυδία η καρντινάλε; και ακόμα γιατί όχι Καυδία Καρδιναλίου;

  77. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    61 Υπάρχουν αμερικανοί με επώνυμο Michel. Yπάρχει και ο Ισπανός προπονητής, Μίτσελ και όχι Μισέλ.

    57-64 Πρόσεξα ότι κανένα από τα τρία λεξικά που κοίταξα δεν καταγράφει αυτή τη σημασία.
    64 Κουκουνάρα;

    76 Αν δεν κάνεις πλάκα, έχει περάσει η εποχή που εξελληνίζαμε ονοματεπώνυμα.

  78. LandS said

    73 Υπάρχει βιβλίο που γράφει τον (για εμάς) Βατ ως Γουαΐτ; Ήμαρτον Κύριε, δεν τούκανε το Γουότ; Μήπως είχε κάποιον White υπόψη του;

  79. κουτρούφι said

    Χαρακτηριστική περίπτωση ειναι o de Broglie. Στα περισσότερα ελληνικά συγγράματα γράφεται και προφέρεται ως «ντε Μπρολί» και έτσι τον είχα μάθει και εγώ. Σε κάποιο ελληνικό βιβλίο τον είδα γραμμένο ως «ντε Μπρέιγ». Δυσκολεύτηκα να καταλάβω ότι πρόκειται περί του αυτού προσώπου.
    http://www.greekencyclopedia.com/mproli-gall-prof-mpreig-broglie-loyi-viktor-nte-doykas-1892-1987-p4367.html
    Σχετικά με τις προφορές ξένων ονομάτων στα Ελληνικά, ειδικά στις θετικές λεγόμενες επιστήμες, έχω διαμορφώσει την άποψη ότι αυτό εξαρτάται από τη χώρα προέλευσης του Διαπρεπούς Έλληνος του Εξωτερικού ο οποίος εισάγει το όνομα του ξένου στην χώρα. Εάν ο Διαπρεπής Έλλην του Εξωτερικού προέρχεται από ΗΠΑ-Αγγλία θα μεταφέρει το όνομα όπως το λένε εκεί. Πάλι έχω διαπιστώσει ότι στα Εγγλέζικα τα ονόματα μη Αμερικανοεγγλέζων αλλοιώνονται και διαφέρουν από την αρχική χώρα προέλευσης. Τον Wolfgang, π.χ., οι Αγγλοαμερικάνοι θα τονε πούνε Γουλφγκανγκ και όχι Βολφγκανγκ. Κάπως έτσι θα έγινε και με τον De Broglie.

  80. Alexis said

    Ιλλινόι ή Ιλλινόις (για να μην ξεχνάμε και το …επιτελείο 🙂 )
    Κασπάροβ ή Κασπάροφ;
    Τσερνομπίλ, Τσερνόμπιλ ή Τσέρνομπιλ;
    Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ή Ρετζέπ Ταϊπ Ερντοάν;
    (Ντίρκ ή Ντέρκ) Κάιτ, Κούιτ ή Κόιτ;

    Κάτι μου λέει ότι και ο θρυλικός Κρόιφ, που κανένας δεν τόλμησε μέχρι τώρα να τον προφέρει αλλιώς, δεν λέγεται έτσι από τους Ολλανδούς…

    #41: Τα σιντίς πάντως θεωρώ ότι είναι κοτσάνα ολκής. Σε λίγο θ’ ακούσουμε και τα Α-Φι-Μίς!!!

  81. spatholouro said

    #77/64
    Μη δίνεις σημασία Νίκο. Απλές παραξενιές μου είναι: τέτοιες λυρικοειδείς «μεταφορές» τις θεωρώ κουκουνάρες. Όταν με το καλό ο Χαραλαμπάκης τις βάλει σε επόμενη έκδοση του «Χρηστικού», τα ξαναλέμε.

  82. Mod said

    Γράφει μαθητής Α’ γυμνασίου σε έκθεση «χριστουγεννιάτικο τραπέζι»: «… Και στο τέλος η έκπληξη: μια εκπληκτική black forest…».
    – Γιατί στα αγγλικά;
    – Μα είναι αγγλική κύριε!
    – Δηλαδή αν τρώγατε σούσι θα μου το έγραφες στα γιαπωνέζικα;

  83. Anasto said

    Ωραία βρε συ Νικοκύρη. Να μην μπλέκουμε λατινικό κι ελληνικό αλφάβητο λοιπόν κι ας μείνουμε καθωσπρέπει. Κι εγώ πώς θα αποδώσω την προφορά του «λι» και του «νι» του μικρού Νικόλα αν όχι με J πριν το «Γιώτα»;

    Παραθέτω Μικρό Νjικόλα για να μην μπερδευόμαστε:

  84. Alexis said

    #65: Τα ελληνικά ονόματα όταν προφέρονται από ξένους έχουν κάποιες φορές φοβερή πλάκα.
    Θυμάμαι παλιά ένα παιχνίδι για PS2 που είχε ο γιός μου (FIFA 2005) όπου ο Γιαννακόπουλος προφερόταν από τον εκφωνητή …Τζιανκαπούλος! 😆

  85. Σηλισάβ said

    83. Μικρός νικόλας θεός. Μέχρι που έγινε υποψήφιος με τη ΔΑΠ

  86. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    82. Άσε που η μπλακ φόρεστ δεν είναι αγγλική ,αλλά γερμανική. Σβάρτςβαλντκιρσς. (Η κερασόπιτα του Μέλανα δρυμού) 🙂

  87. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    67
    Όταν ακούω σε αγγλικές προφορές ελληνικών κειμένων το ‘ζίφος’ του Αχιλλέα ες καταπίνει μαύρος xofos… Aμ εκείνο το νιόφερτο ‘ρόστερ’ των αθλητικών συντακτών, τεκμήριο επαγγελματικής κατάρτισης;

  88. 60
    «o Shakespeare δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα. Και το Σέικ βγαίνει άνετα (εμείς, οι μη Σερραίοι, δεν έχουμε παχύ σ) και το σπηρ σχετικά άνετα»
    Δεν θάθελα να το τραβήξω αλλά συμπέρασμα: Σέικσπηρ «σχετικά άνετα» και μας μένει ένα e υπόλοιπο στη μέση…

    Το θέμα υπήρχε λίγο παλιά για τα ονόματα που έμπαιναν σε επιστημονικά βιβλία όταν ο Νεύτονας που ξέραμε μέχρι τότε άρχισε να γίνεται Νιούτον και μετά Newton (κι οι Bolzano, De l’ Hospital κλπ). Για τα εξελληνισμένα από παλιά, ε, ας τα αφήσουμε ως έχουν κι ας ξεχωρίζουν κάποιοι το Βύρωνα από τον Μπάιρον 🙂

    Γενικά, το μυστικό ειπώθηκε ήδη (κι όχι μια φορά): γράφουμε τα πάντα με ελληνικά γράμματα. Για όσα είναι ήδη καθιερωμένα ακολουθούμε την απόδοση που υπάρχει. Για όποια είναι καινούρια, προσπαθούμε να αποδώσουμε την προφορά τους με τα δικά μας μέσα (αυτί, ίντερνετ κλπ). Για ονόματα προσώπων ή πόλεων κλπ που πιθανά να θέλει να ψάξει ο άλλος παραπάνω πληροφορίες την πρώτη φορά βάζουμε σε παρένθεση το όνομα στη γλώσσα προέλευσης – όποια κι αν είν’ αυτή, έστω κι αν δεν ξέρουμε τα γράμματα.
    Το να βάλουμε την αγγλική εκδοχή, με συγχωρείτε αλλά δεν προσθέτει κάτι. Το να μάθω ότι αυτό που λέω Πεκίνο στα αγγλικά είναι Βeijing, δεν νομίζω πως αλλάζει τα πράγματα (εξάλλου, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όποιος πράγματι θέλει να ψάξει αγγλόφωνη βιβλιογραφία, έχει τα σχετικά προσόντα να το ψάξει).

  89. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    με καταπίνει

  90. Πέπε said

    @88:
    Όπως τα λέει η παράγραφος «Γενικά, το μυστικό…», συν επιπλέον ότι είναι θεμιτό να επέμβουμε στις καθιερωμένες εξελληνισμένες προφορές αν έχουν χοντρό λάθος, και δη λάθος παρανάγνωσης (ανάγνωσης σαν να ήταν άλλη γλώσσα): Σον Κόνερι οκέι, Κίρκεγκορ οκέι, αλλά Κοέλιο – Κουέλιου είναι μικρή διαφορά, εφόσον δεν τον πούμε Κοέλο ή Κόελχο.

    (Τα φωνήεντα που αλλάζουν ανάλογα αν τονίζονται, π.χ. το ο που γίνεται α στα ρώσικα ή ου στα πορτογάλικα, δε χρειάζεται να μας απασχολήσουν. Ο Πορτογάλος ξέρει πολύ καλά ότι το όνομα είναι Κοέλιο και ότι ο ίδιος το προφέρει Κουέλιου, όπως κι ο Έλληνας π.χ. ξέρει ότι το κ είναι το ίδιο στις καταλήξεις -άκης και -άκος κι ας μην το προφέρει ίδια.)

    Στους φθόγγους που δεν έχουν κανενός είδους αντίστοιχο στα ελληνικά, έχουμε βέβαια μια δυσκολία, π.χ. εκείνο το λαρυγγικό των αραβικών. Μια μεταγραφή σε λατινικό αλφάβητο με δασείες και άλλα σύμβολα που εξίσου δεν ξέρουμε να τα προφέρουμε, δεν είναι λύση.

  91. Pedis said

    Αμ ο Majorana που ακούγεται για γιαπωνέζος;!

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νομίζω πως είναι υποχρέωση του μεταφραστή να μεταγράφει στα ελληνικά τα ξένα ονόματα κι αν δεν ξέρει πώς προφέρονται, να φροντίσει να μάθει. Ο Χάρης, για να μεταφράσει σωστά τα βιβλία του Κούντερα, επικοινωνούσε συνέχεια μαζί του. Εκτός αν μιλάμε για μετάφραση-αρπαχτή.
    Τελικά ξεκαθαρίστηκε; Μοντέν ή Μοντένι; Τζέιν Όστιν ή Τζέιν Όστεν;

  93. Πάνος με πεζά said

    Και για την καημένη την Άγκαθα Κρίστι, ερχόταν πιο προσιτό στην Ελλάδα να την πεις «Αγκάθα»…

  94. rogerios said

    @79: Όχι, στην περίπτωση της οικογένειας Broglie λειτούργησε μάλλον ο νόμος της πλέον εύλογης μεταγραφής. Όντως οι Γάλλοι προφέρουν Μπρέιγ. Από την άλλη, όμως, οι Αλσατοί, που έχουν στο Στρασβούργο την περίφημη Place Broglie (προς τιμήν του Φραγκίσκου Μάριου, δουκός του Μπρέιγ και μαρισκάλδου της Γαλλίας, 1671-1745), προφέρουν Μπρογκλί (και ενίοτε Μπρουγκλί). Με άλλα λόγια, το Μπρολί θα ήταν το λογικότερο, πλην όμως είναι ανύπαρκτο. 🙂

  95. Γς said

    80:

    >ο θρυλικός Κρόιφ, που κανένας δεν τόλμησε μέχρι τώρα να τον προφέρει αλλιώς, δεν λέγεται έτσι από τους Ολλανδούς…

    [audio src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/10/JohanCruiff.ogg" /]

  96. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    82 Κάπου είχα βάλει ένα ωραίο του Δημήτρη Μπρόβα που αξίζει επανάληψη:
    «Λίγο μετά το פסחא, και λίγο πριν φύγω για το پاکِستان, έκανα ένα party στο Hilton, γύρω απ’ την piscina. Ήπιαμε κυρίως tequila, αλλά και uso και водка – γενικώς πολύ الكحل (σιγά μην πίναμε 茶). Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν και πέντε paparazzi, δύο Ιρανές masseuses (τυλιγμένες με بُرْقُع), τρεις 侍, δύο tenori (ο ένας φορούσε trăiască), κι ένας गुरु που μας βοήθησε να πέσουμε σε निर्वाण.»

    (Μεταγραφή των ξένων λέξεων στα Ελληνικά: Πάσχα, Πακιστάν, πάρτι, Χίλτον, πισίνα, τεκίλα, ούζο, βότκα, αλκοόλ, τσάι, παπαράτσι, μασέζ, μπούρκα, σαμουράι, τενόροι, τραγιάσκα, γκουρού, νιρβάνα.)

    83 Για την υπόδειξη της προφοράς συνηθίζεται να βάζεις έξτρα σύμβολα. Μπορείς να βάλεις είτε j, είτε gl, gn είτε το αντίστοιχο του φωνητικού αλφαβήτου. Αλλά δεν συζητάμε γι’ αυτό.

    90 Εύστοχο αυτό με τα κάπα.

  97. Γς said

    [audio src="https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/10/JohanCruiff.ogg" /]

  98. ΣΠ said

    97
    Δες πώς προφέρεται και αυτός: Bob Ctvrtlik

  99. greggan193 said

    40. Όχι Νικόλα, δεν προφέρεται Γιέλμσλεου ο Hjelmslev, αλλά Γιέλμσλεβ, απλώς τείνει να γίνει άφωνο εκείνο το V στο τέλος, αν και θα έλεγα ότι αυτό συμβαίνει κυρίως στη Γιουτλάνδη και όχι στην περιοχή της Κοπεγχάγης.

  100. Anasto said

    85 Απογοήτευση. Κι είχα όνειρα γι’ αυτόν. 😛

    96 Κοίτα όμως Νίκο που τελικά με την αφορμή που έδωσε η κουβέντα για τις υβριδικές γραφές συζητήσαμε και γι’ αυτό κι «απέσπασα» την άποψή σου που μ’ ενδιέφερε (κι ευχαριστώ). 🙂

  101. Νικοκύρη –> https://twitter.com/Antidrasex/status/846091628481826822

  102. sarant said

    101 Του έχω κάνει αναφορά, τι άλλο να κάνω;

  103. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιὰ ν’ ἀποφύγουμε τυχὸν νὲα σεντόνια
    (ὄχι πιὰ ἄλλα γεφύρια
    μᾶς πρηστήκανε τὰ σκώτια
    -γιὰ νὰ παραφράσω τὸ παλιὸ ρεμπέτικο) ἀναλαμβάνω αὐτόκλητος ὑπερασπιστὴς τοῦ παρουσιαστῆ τῆς ΕΡΤ ποὺ, κατὰ τὴν ἄποψή μου, ἀδίκως λοιδορεῖται.
    Δικαιολογημένα τὴν πέρασε γιὰ γαλλίδα τὴν Ἔμιλυ Μπροντέ. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἐπώνυμο εἶχε καὶ ἀδελφὴ ποὺ ὀνομαζόταν Σαρλότ.

    Ἐπίσης μοὶ προξενεῖ ἀλγεινὴν ἐντύπωσιν ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῶν μπολσεβίκων χριστιανούληδων συνταξιούχων (πλὴν τοῦ μὴ συνταξιούχου Νεοκιδίου, ὅστις ἐψέλλισέ τι, φεῦ, ἡμιτελὲς) ἀνέφερεν ὅτι ἡ ἐν λόγῳ οἰκογένεια εἶχεν ἑλληνικὰς ρίζας καὶ εἷς πρόγονός των ὠνομάζετο Βροντής. Συμφώνως πρὸς τὰς πηγάς μου (ἐάν προκληθῶ θὰ τὰς ἀποκαλύψω) εἷλκε τὴν καταγωγὴν ἐκ Βροντάδου τῆς νήσου Χίου.

    Κατ’ ἄλλην ἐκδοχὴν εἷς πρόγονος τῆς οἰκογενείας ἦτο μέλος πληρώματος ἑλληνικοῦ ἱστιοφόρου ἐξωκείλαντος εἰς τὰς ἀκτὰς τῆς Ἰρλανδίας. Ὁ ἐν λόγῳ ἔγινεν γνωστὸς εἰς τὸ μικρὸν ἁλιευτικὸν οἰκισμὸν, ὅπου κατέφυγον οἱ διασωθέντες ναυαγοί, μὲ τὸ προσωνύμιον τὸ ὁποῖον τῷ εἶχον ἀποδώσει τὰ λοιπὰ μέλη τοῦ πληρώματος. Ὁ ἐν λόγῳ, παραμείνας ἐνυμφεύθη καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔλαβεν τὸ ἐπώνυμον Solobronty, βάσει τῆς ἀκουστικῆς* ἀποδώσεως τοῦ προσωνυμίου του εἰς τὴν τοπικὴν γραφήν. Ἠκολούθησεν ἡ χάριν συντομίας ἀποκοπὴ τῶν δύο πρώτων συλλαβῶν τοῦ ὀνόματος.

    *Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀδυναμία ἐκφορᾶς ὡρισμένων ἀρκτικῶν συμπλεγμάτων συμφώνων εἰς τὰς περιοχὰς αὐτάς, ὅπως ἐπὶ πραδείγματι psychology.

  104. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Εμείς οι … κάποιας ηλικίας δεν μπορούμε να ξεχάσουμε εκτός από τον Καρτέσιο και τον Νεύτωνα και τον Λεϊβνίτιο (Leibniz) !

  105. sarant said

    103 😉

  106. Καιρός φέρνει τα μάραθα, καιρός τα παραπούλια..

    την ημέρα που το Μονομελέ (σικ) Πειραιά αθώωσε τον Μαρινάκη για την υπόθση Σισέ δεχόμενο την μαρτυρία του Βέλτσου πως ο Μαρινάκης ΔΕΝ ΕΙΔΕ εισβολή του κόσμου στο γήπεδο (!!!) και από την άλλη τον απάλλαξε από τα καθήκοντα μάρτυρα για την υπόθεση Κοριόπολις, φαίνεται πως ο Τσάνας αισθάνθηκε ισχυροποιημένη την θέση του στην εθνική της ΕΠΟ και παρακάμπτοντας κάθε ιεραρχία έκανε δηλώσεις για το παιχνίδι της στο Βέλγιο…
    Αυτό έτσι, εκείνο αλλιώς, μπλα, μπλα, μπλα και σε ερώτηση για την συμμετοχή του μοιραίου Ταχτσίδη στην ενδεκάδα ο Ελληνας Μουρίνιο δήλωσε «Αυτή ήταν καθαρά επιλογή του Σκίμπε» !!!!!
    Αυτά για όσους δεν κατάλαβαν γιατί την αποκαλώ «μικτή Τσάνα»

  107. ΣΠ said

    <a href="δεσμός«>6

    https://en.wikipedia.org/wiki/Diaeresis_(diacritic)#English

  108. Idom said

    Καλησπέρα!

    Εμένα μού αρέσει το δημιουργικό fusion!
    Συναρπαστικός ο χασοgoalης! 🙂
    Είναι ακραίο βέβαια, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εμφατικά και να ζωντανέψει το κείμενο.

    Εκεί που κολλάω πολύ είναι η υιοθέτηση τής απλούστερης ελληνικής γραφής των ξένων λέξεων. Χάνονται τόνοι πληροφορίας που θα ήταν χρησιμότατοι για τους αναγνώστες που γνωρίζουν την προφορά ξένων γλωσσών. Για την ώρα οι Camus και Keats την έχουν γλυτώσει και αποδίδονται Α. Καμύ και Τζ. Κητς, αλλά στο μέλλον με τον κανόνα τής απλούστερης γραφής θα τους δούμε Καμί και Κιτς. Και για τον καημένο τον Γιάννη Cleese, ήδη στο internet οι καταχωρήσεις με Κλιζ είναι τριπλάσιες από εκείνες με Κληζ. Είναι πράματα αυτά;

    Τον John Percie για παράδειγμα, εγω θα τον απέδιδα Τζον Πέρση – όχι με ενθουσιασμό, αλλά ως την μη χείριστη μεταξύ προβληματικών επιλογών.
    Φυσικά ένα «η» δεν μάς μαρτυρά αν στο ξένο όνομα υπάρχει ea, ee, ie κ.λπ., αλλά τουλάχιστον δείχνει ότι υπάρχει ένα «τραβηχτό ι».

    Μην μού πείτε ότι το «η» προφερόταν κάποτε «τραβηχτό ε». Αν είναι εκεί το θέμα, ας γράφουμε «ιι» στη θέση των ie, ee κ.λπ.. Το θέμα είναι να αποδίδουμε κατά τον πειστότερο τρόπο τον ήχο τής εκάστοτε αλλοδαπής λέξης.

    Εν ολίγοις θεωρώ τον κανόνα τής απλοποίησης μεγάλη εθνικιστικιά (Ελληνιά). Περνάνε τα ελληνικά και σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους…

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    103. Και μια τρίτη συγγραφέας αδελφή Μπροντέ, η Αν. Πάντως, Δημήτρη, αν κάποιος διαβεβαίωνε τον Ροδίτη, με σοβαρό ύφος, ότι οι αδελφές Μπροντέ – Βροντή κατάγονταν από τον Βροντάδο, από όπου και το σκηνικό των «Ανεμοδαρμένων υψών», ικανό τον έχω να το ξεφούρνιζε στην εκπομπή του με το γνωστό περισπούδαστο ύφος του. Έχουμε ακούσει και χειρότερα.

  110. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    109. Αὐτὴ ὅμως δὲ μὲ βόλευε Γιάννη, εἶναι ἴδια καὶ στὰ Ἐγγλέζικα.
    Ὅταν θέλουμε νὰ κάνουμε τὴν τρίχα τριχιὰ τὰ κόβουμε, τὰ ράβουμε καὶ τὰ τεντώνουμε ὅπως θέλουμε.

  111. Γς said

    104:

    >και τον Λεϊβνίτιο (Leibniz)

    τον Γοδεφρείδο Λεϊβνίτιο

  112. Μαρία said

    57, 64, 77
    Μαρωνιτισμός είναι 🙂

  113. Spiridione said

    112 κλπ.
    Η λέξη «πρόσληψη» στα ελληνικά χρησιμοποιείται για να αποδοθούν δύο διαφορετικές έννοιες που στα αγγλικά αποδίδονται με τις λέξεις perception και reception. Ετσι μιλούμε για την πρόσληψη της αρχαιότητας και για την πρόσληψη ενός ποιητή, εκφράζοντας με την ίδια λέξη τις αντιλήψεις μας για μια εποχή του παρελθόντος και τις φάσεις της κριτικής υποδοχής κειμένων ή συγγραφέων σε εθνικά ή ξένα συμφραζόμενα. Ενδεχομένως η λέξη «δεξίωση», που χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς για να αποδοθεί η κριτική υποδοχή, να βοηθούσε στην αποφυγή αυτής της σύγχυσης αλλά η χρήση της δεν φαίνεται να έχει καθιερωθεί.
    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=151294

  114. 6, … Δεν έχω ξαναδεί άλλο εγγλέζικο όνομα (ή λέξη γενικά, εδώ που τα λέμε) με ούμλάουτ …

    Το εγγλέζικο ούμλαουτ
    (diaeresis, pronounced “die heiresses”; it’s from the Greek for “divide” 🙂 )
    ζει (πχ εν Ζoë)
    αλλά δεν βασιλεύει.

    Συχνά-πυκνά κάποιος θα διαμαρτυρηθεί πως είναι ζωντανό απολίθωμα, όπως εδώ:
    We Resist Further Cooperation on ‘Coöperation’

  115. Μαρία said

    113
    Καμία σχέση με τη θεωρία της πρόσληψης το μαρωνίτειο δεξιώνομαι.

  116. Τελικά με τον Μαρινάκη δεν βρίσκεις άκρη… «Αθωώθηκε» ‘εγραψε ο τύπος αλλά κάπως αλλιώς είναι τα πράγματα σύμφωναμε τον δικηγόρο του Σισέ :

    Ο κ. Μαρινάκης κρίθηκε ότι έχει τελέσει το αδίκημα της εξύβρισης κατά του εντολέως μου και ουχί αυτό της συκοφαντικής δυσφήμησης. Δεν του καταγνώσθηκε ποινή ενόψει του πρόσφατου νόμου Παρασκευόπουλου, βάσει του οποίου δεν επιβάλλονται ποινές σε αδικήματα που είχαν τελεστεί μέχρι και το 2016 και απειλείται ποινή φυλάκισης μέχρι δύο (2) ετών, με δεδομένο ότι στο αδίκημα της εξύβρισης προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι ένα (1) έτος.

    Ααααα γι αυτό είχαμε συνεχείς αναβολές της δίκης, περιμένανε τον νόμο φαίνεται !

  117. leonicos said

    22 Πέπε, δεν ξέρω αν είναι επίσημο, αλλά είναι συχνά τα διαλυτικά, όπως στο Montagüe για να είναι ‘μόνταγκιου’ και όχι ‘μόνταγκ’

    Το èd δεν είναι, και γράφεται, όπως λες καταχρηστικά. Αλλά μερικές φορές προφέρεται κι έχει μεγάλη σημασιολογική διαφορά. They are blessed είναι ευλογημένοι (δεν προφέρεται) Βlessed are they, Ας είναι ευλογημένοι (προφέρεται)

    Δεν είναι περίεργο το ότι για να διαβάσεις σωστά τον Хрущёв ή τον Πeτрёв πρέπει να ξέρεις να διαβάζεις ρωσικά.

    55 Tji μιλάμε για εβραϊκά. Στην αραβική είναι tabib κι έχουμε ξαναμιλήσει γι’ αυτή τη λέξη. Δεν σημαίνει γιατρός αλλά σεβαστός.

    56 Να δεις τι τραβάει το Xanax

    57 Θρασύμαχε, εννοείς ‘σημασία’. Γι’ αυτό έγραψα ότι το άρθρο είναι ακατανόητα χωρίς περιεχόμενο, ή τουλάχιστον απελπιστικά κοινότοπο.

    64 Σωστός, και ας αναρωτιέται ο Νοικοκύρης πιο κάτω.

    92 Γιάννη, απλώς δεν μπορεί να ξεκαθαριστεί· το γαλλικό –gne και –ille/ail ΔΕΝ μπορούν ν’ αποδοθούν με ελληνικά στοιχεία

    96>83 Και πώς προφέρονται τα έξτρα σύμβολα κάθε φορά;

    99 όταν από τη Γιουτλάνδη στην Κοπενχάγη γίνεται χαμός, τι θα γίνει μεταξύ Γιουτλάνδης και Αθήνας;

    106 Καιρός φέρνει τα μάραθα, καιρός τα παραπούλια.
    Μεγάλη κουβέντα Τζι. Κάποτε ήταν μάραθα. Τώρα γίνονται παραπούλια. Θα ισορροπήσουμε κάποτε, εκτός αν
    καιρός φέρνει τα παραπούλια, καιρός τις βρούβες
    Οπότε κάποιοι άλλοι θα λένε περίπου τα ίδια. Ο Θεός να βάλει το χέρι του, σε ποια γλώσσα θα τα λένε και σε ποιο αλφάβητο θα γράφουν, καιτι ελληνικά θα ξέρουν

    107 Με το παράξενο όνομα
    Δεν ξέρω αν είναι πλήρες το άρθρο. Βλ. πιο πάνω

  118. leonicos said

    Στην ιατρική βιβλιογραφία υπάρχουν πολλοί ασφαλώς Klein κι επίσης πολλοί Klain. Οι τελευταίοι είναι ασκενάζ. Στα γίντις το klein γραφόταν klain, απλώς επειδή δεν ήξεραν να γράφουν σωστά.

    Για θυμηθείτε όταν παρακολουθούσαμε μανιωδώς το ρωσικό Γκαριζόντ (Ορίζοντας)

  119. Τσέμπυσεφ:

    Pafnuty Lvovich Chebyshev
    (Russian: Пафну́тий Льво́вич Чебышёв;
    IPA: [pɐfˈnutʲɪj ˈlʲvovʲɪtɕ tɕɪbɨˈʂof])

    His name can be alternatively transliterated as
    Chebychev,
    Chebysheff,
    Chebychov,
    Chebyshov;
    or
    Tchebychev,
    Tchebycheff (French transcriptions);
    or
    Tschebyschev,
    Tschebyschef,
    Tschebyscheff (German transcriptions).

    Απ’ τ’ Οκάτωβο, λέει η Βίκη, μια δρασκελιά απ’ τ’ Οπάνωβο, νομίζω.

  120. Λεύκιππος said

    Ηταν κι εκείνος ο πρώτος 007 που από Σην ξεκίνησε και Σων κατέληξε (ο Κόνερυ ντε!)

  121. leonicos said

    114
    Μιχάλη
    τα διαλυτικά μας τα λένε diaeresis (τώρα, γιατί διαιρῶ σημαίνει χωρίζω, άλλο ζήτημα) και είναι περίπου όπως τα λέει στο λινκ του 107

    Το ίδιο σύμβολο ονομάζεται Umlaut στα γερμανικά διότι προκαλεί Umlaut, που είναι ειδικό φωνολογικό φαινόμενο

    γκούγκλar;e to!

  122. Κουλουβάχατα said

    106 Gpoint

    «καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια , παίζει;»
    😉

  123. Ριβαλντίνιο said

    @ 116 gpointofview

    Η δίκη έγινε σε ένα τοπικό δικαστήριο του Πειραιά. Τι άλλο να περιμένουμε ;

    Γενικά ο λαός ασχολείται με την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία και έχει ξεχάσει τελείως την δικαστική. Είναι η μόνη εξουσία που δεν πηγάζει από τον λαό. Πότε θα ψηφίζουμε για τους δικαστές μας ή τουλάχιστον για την ηγεσία της δικαιοσύνης μας ;

    Πάντως αυτή η περίοδος πρέπει να είναι η καλύτερη για να κάνεις φόνο και να την βγάλεις φίνα ! 🙂 🙂 🙂

  124. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία http://www.documentonews.gr/article/apokleistika-sto-documento-h-sygklonistikh-istoria-toy-stratiwth-poy-arnhthhke-na-symmetasxei-sthn-ektelesh-toy-nikoy-mpelogiannh

  125. leonicos said

    Θα ήθελα μια από αυτές τις ημέρες να θέσω στην κριτική των εδώ σχολιαστών ένα κείμενο που βρήκα κάπου. Δεν γκουγκλίζεται.

    Να μου πείτε αν είναι επιθετικό, βίαιο ή αποδεκτό. (Δεν έχει προστυχιές και δεν είναι γραμμένο από τον Gs)

    Αλλά πρέπει να μου το επιτρέψει ο νοικοκύρης, επειδή μπορεί να πάρει πολλά σχόλια

  126. Μαρία said

    6, 114
    Τα διαλυτικά οι Γερμανοί δεν τα λένε Umlaut αλλά Tremazeichen ή όπως οι Γάλλοι Trema.
    Χρησιμοποιούνται για ευνόητους λόγους στα κύρια ονόματα π.χ. https://de.wikipedia.org/wiki/Bernhard_Ho%C3%ABcker

  127. leonicos said

    124
    Ρε Skyle!

    Αυτό είναι όλο το μεγαλείο του άρθρου σήμερα.
    Και το αμόλυσες μόλις τώρα;
    Είσαι Skylos

    Συνέπειες δεν υπήρξαν, αλλάτο μυστικό διέρρευσε.
    Κουμμούνα κι ο Μεγαλειότατος

  128. Γιάννης Κουβάτσος said

    124. Εδώ η ιστορία του Ροδόπουλου κάπως διαφορετική. Βιβλιογραφική τεκμηρίωση υπάρχει στα σχόλια της εν λόγω ανάρτησης (μια που η ιστορία αυτή εύλογα μπορεί να θεωρηθεί χόακας όπως π.χ. του Κουκκίδη):
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://kokkinosfakelos.blogspot.com/2013/06/blog-post.html%3Fm%3D1&ved=0ahUKEwid4omJn_fSAhXEVhQKHfa_Dc0QFggeMAI&usg=AFQjCNFseXdJeNWRXiUMRQCYPNpEE3ngyw&sig2=06b9K0o9b6WcSYxVwORt1w

  129. Ριβαλντίνιο said

    @ 128 Γιάννης Κουβάτσος

    Μα ο Κουκίδης είναι πραγματικό περιστατικό ! 😈 😈 😈

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, κορώνι, σαν το Γιουροπα Λιγκ που θα πάρουμε φέτος. 💚😉

  131. sarant said

    130 🙂

    124-128 Κι εγώ σήμερα την πληροφορηθηκα αυτήν την ιστορία!

  132. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα, πολύ ενδιαφέρον το σημερινό αλλά έπεσε δουλειά και δεν είχα χρόνο να συνεισφέρω.
    Δεν ξέρω αν είναι πολύ προχωρημένο ή πολύ τετριμμένο, αλλά μήπως θα είχε νόημα ένα επίσημο (με ή χωρίς εισαγωγικά) λεξικό κυρίων ονομάτων ενός έγκυρου οργανισμού (Ακαδημία πχ); Αν το έφτιαχνα εγώ θα είχε σαν κύριο λήμμα την προτεινόμενη μορφή (με κάποιους κανόνες, πχ καθιερωμένη χρήση για ονόματα όπως «Νεύτωνας» και την κοντινότερη φωνητική απόδοση για τους λιγότερο καθιερωμένου τύπους), ενώ δίπλα θα έμπαιναν η πρωτότυπη γραφή, η ηχητική μορφή της λέξης στη γλώσσα προέλευσης και όλοι οι εναλλακτικοί τύποι.

    Ίσως είμαι λίγο πονηρός, αλλά έχω την εντύπωση πως το άρθρο προβοκάρει μια τέτοια λύση…
    (Αν κάποιος από την παρέα το φτιάξει, να δώσω στοιχεία για να μου στείλει την επιταγή…. 😛 )

  133. Θρασύμαχος said

    #113+115: μήπως το «αποδοχή», που επίσης έχει κατά καιρούς προταθεί, θα ήταν περισσότερο εξυπηρετικό και … εεε … χμμμ … γκουχ-γκουχ … ας πούμε λιγότερο ψωνισμένο από το «πρόσληψη» ή το «δεξίωση»;;;

  134. sarant said

    132 Aσφαλώς κάτι τέτοιο χρειάζεται αν και μπορείς να πεις πως ακολουθείς μια συγκεκριμένη πηγή -π.χ. το Παπυράκι, ενδεχομένως με συγκεκριμένες αποκλίσεις.

  135. Μαρία said

    133
    Αν εννεοείς το παράδειγμα απ’ το Χάρη και κάποια του Μαρων. που έχω υπόψη μου ταιριάζει άλλοτε η αποδοχή κι άλλοτε η υποδοχή.
    Η θεωρία της πρόσληψης όμως δεν είναι ούτε της αποδοχής ούτε της υποδοχής. Φαίνεται άλλωστε και στο άρθρο του Τζιόβα. Τον όρο τον μάθαμε στα ελληνικά μαζί με τον Γιάους. https://fr.wikipedia.org/wiki/Th%C3%A9ories_de_la_r%C3%A9ception_et_de_la_lecture_selon_l%27%C3%A9cole_de_Constance

  136. π2 said

    Νομίζω έχω ξαναγράψει πώς την είχα πατήσει στα φοιτητικά μου χρόνια όταν, ακούγοντας μια καθηγήτρια να μιλάει για τη θεωρία του Χάουζενχα για το παιχνίδι ως πηγής πολιτισμού, έσπευσα να της πω ότι μόλις είχα διαβάσει ένα σχετικό βιβλίο, του Γιόχαν Χουιζίνγκα (Homo Ludens, εκδ. Γνώση 1989, το συστήνω ανεπιφύλακτα)…

  137. Μαρία said

    136
    Εδώ με τον Ρόμπα https://sarantakos.wordpress.com/2009/11/20/rompuy/#comment-16783

  138. Avonidas said

    #119. Πολυώνυμος Τσεμπυσέφ! 😉

  139. Γιάννης Ιατρού said

    Χαρακτηριστικό της όλης αβεβαιότητας που επικρατεί είναι το ό,τι γνωστός (τέως) σχολιαστής.. (με κατά δήλωσή του αυξημένη ευαισθησία για το γλωσσικό 🙂 ) αναφερόταν στον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ με το όνομα Δόναλδ 🙂 🙂

  140. Γιατί «(γαλλ. προφ Μπρέιγ)» στο λεξικό της Εκδοτικής Αθηνών; Τα δικά μου λεξικά — Λαρούς του 1936 και Ρομπέρ κύριων ονομάτων του 1981 — [broj] το δίνουν και τα δύο, πράγμα άλλωστε λογικό: ο γενέρχης της οικογένειας ήταν Ιταλός, λεγόταν Francesco Maria Broglia, και το εκγάλλισε σε de Broglie όταν του δόθηκε ο τίτλος του κόμητα το 1643. Ουρανωμένο λ υπήρχε στα γαλλικά μέχρι τον 19o αιώνα, οπότε πήρε σταδιακά τη σημερινή του προφορά· έτσι ο Μπρόλιε έγινε πια Μπρογι.

    Για την απόδοση της προφοράς των ουρανωμένων συμφώνων χρησιμοποιούνταν παλιότερα στα ελληνικά ένα αναποδογυρισμένο περισπώμενο ι, που δυστυχώς δεν περιλήφθηκε στον κατάλογο συμβόλων Unicode κι έτσι δεν μπορώ να το γράψω εδώ. Την έχουμε ξανακάνει αυτή την κουβέντα.

  141. sarant said

    138 🙂

  142. Μαρία said

    140
    Κι εδώ μπορούμε να το ακούσουμε Broj https://el.forvo.com/search/Louis%20de%20Broglie/

  143. κουτρούφι said

    #140, 142.
    Η αγγλική wiki (https://en.wikipedia.org/wiki/Louis_de_Broglie) δίνει δύο τρόπους. Ο δεύτερος, για τον οποίο υπάρχει και ακουστικό, μου φέρνει προς το Μπρέιγ
    Η γαλλική πάλι (https://fr.wikipedia.org/wiki/Louis_de_Broglie) γράφει: se prononce de Breuil
    Τέλος πάντων. Όπως και να προφέρεται καλά τα είχε καμωμένα.

    Ώστε από το Broglia, ε;. Δηλαδή, στα ελληνικά, Μπρόλια(ς);. Στην αγορά του Πειραιά υπάρχει γνωστό κατάστημα καθαριστικών με την ονομασία αυτή.

  144. Πέπε said

    @140:
    Θεωρούνταν όντως αναποδογυρισμένο; Έχω την εντύπωση ότι υποτίθεται πως ήταν ένα κανονικό γιώτα, με περισπωμένη από κάτω, μόνο που δεν υπήρχε τέτοιο τυπογραφικό στοιχείο κι έτσι αναποδογύριζαν το υπάρχον ῖ. Δεν το έχω δει ποτέ σε χειρόγραφο για να μου λυθεί η απορία.

    Πώς προέκυψε άραγε; Δεν το έχω δει ποτέ να αναφέρεται σε γραμματικές, ούτε άκουσα ποτέ ότι εισήχθη ή προτάθηκε κάποια συγκεκριμένη εποχή από κάποιον συγκεκριμένο. Ούτε η χρήση του ήταν ποτέ γενική, δε θα την έλεγες όμως και περιθωριακή.

    Κατά τη γνώμη μου είναι (ήταν) χρήσιμο στις περιπτώσεις που θες σκοπίμως να δείξεις την προφορά (ξένα ονόματα, γραπτή αποτύπωση διαλέκτων, άντε και σε κανένα «ήπια» / «λόγια»). Κανονικά ενταγμένο μέσα στον λόγο, όπως το χρησιμοποιούσαν μερικοί, το βρίσκω κουραστικό, αποπροσανατολιστικό, όχι μεν εντελώς άχρηστο αλλά με μεγαλύτερο μπελά παρά ωφέλεια.

  145. Pedis said

    Ανήκουστο! Τη σκαπούλαραν οι παπάδες για τα στημένα και θα την πληρώσουν οι πρόεδροι των παέ που κατέχουν νόμιμα τα βακούφια;

    Δημαρχιλίκια, κανάλια, κρατικά στοιχήματα;

    Ντροπή, ρε καραγκιόζηδες!

    Εικοσιτέσσερις βουλευτές του σύριζα θα καταθέσουν πρόταση νόμου για πλήρη χωρισμό παέ-εκκλησίας.

    Βασικό αίτημα:

    Τα βακούφια να παραδοθούν άμεσα στους δικαιούχους και να γίνουν γήπεδα! Όλα!

    Δεν ζούμε στο μεσαίωνα.

    Το ξέκοψε κι ο πρωθυπουργός:

    «Εγώ εργασιακό Μεσαίωνα στην Ελλάδα δεν ψηφίζω»

    Τόπε κι αυτό …

  146. 138,
    Εξαιρετικό!

  147. 121,
    Ασφαλώς.

    Και στα ισπανικά diéresis (ακούγεται όπως στα Ελληνικά!) για να λέγεται Αγ(γ)ουέρο o Sergio Agüero (που δεν παίζει στην Primera Diéresis).

    Σαν Γκουέρνικα και Τσε Γκουεβάρα προ Γκε-Γκε.

    Ωραίο και το παραλιακό Mayagüez με ενδιαφέρον πανεπιστήμιο.

  148. Μαρία said

    140
    >δυστυχώς δεν περιλήφθηκε στον κατάλογο συμβόλων Unicode κι έτσι δεν μπορώ να το γράψω εδώ
    https://en.wikipedia.org/wiki/Tie_(typography)

  149. Pedis said

    καλά, το μπρέιγ δοκιμάστε το και μπρολί, στραμπουλήχτε το σε μπγρογγλί αλλά το «de» σιγά μην είναι «ντέ» …

    αλλά, βέβαια, ούτε το σαραντάκος προφέρεται ορθά αν γραφτεί με λατινικούς χαρακτήρες ως sarantakos (έτσι δεν στόχουν γραμμένο στο διαβατήριο, Νικοκύρη;)

    αλλά δεν είναι μεγάλο πρόβλημα διότι κανείς από την ιντερπόλ 🙂 δεν ενδιαφέρεται να το προφέρει σωστά αλλά να ξέρει πώς έχει εισαχθεί στη διεθνή βάση δεδομένων κι αν χρειαστεί η ελληνική γραφή του,

    ενώ στις περισσότερες ελληνικές εκδόσεις ιστορίας, επιστήμης, φιλοσοφίας κλπ το πρόβλημα δεν είναι πώς αποφάσισε ο επιμελητής και ο μεταφραστής να προφερθεί στο ελληνικό αλφάβητο ένα ξένο όνομα, τίτλος έργου, όρος κοκ, αλλά το ότι δεν υπάρχει γλωσσάρι των ξένων ονομάτων και τίτλων βιβλίων γραμμένων με λατινικούς χαρακτήρες ή ακόμη και στο πρωτότυπο αν χρησιμοποιείται διαφορετικό από το λατινικό αλφάβητο (πολύ πιο σπάνιο αυτό), ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να τους αναζητήσει με ευκολία.

  150. Μεταφραστής said

    6
    Δεν υπάρχει λέξη «ούμλαουτ» στα ελληνικά. Σου υπενθυμίζω ότι στα ελληνικά λέμε διαλυτικά. Αν δεν ήξερα γερμανικά, και όσοι άλλοι δεν ξέρουν γερανικά, δεν θα είχα καταλάβει τί ενοείς.

    Υπάρχει και η ακόλουθη βλακεία που ακούγεται συχνά από εκφωνητές ποδοσφαίρου. Ενώ η Βαρκελώνη είναι πόλη της Ισπανίας με την ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα, όπου μιλάνε καταλωνικά, ορισμένοι ανόητοι παίρνουν την γερμανική προφορά και λένε Μπαρτσελόνα. Άντε να παν μετά στην Βαρκελώνη και να την προφέρουν στα γερμανικά. Ούτε με Έλληνες δεν θα συνεννοηθούν, ούτε με Ισπανούς, αφού οι Ισπανοί την πόλη τους την προφέρουν Μπαρθελόνα.

  151. Νεο kid Al Kuwaiti said

    150. Το Μπαρτσελόνα είναι καθιερωμένο εδώ και πολλά χρόνια και δεν το προφέρουν μόνο οι βλάκες,αλλά και πολλοί έξυπνοι. Και παρεμπιπτόντως οι Ισπανοί (κι όχι μόνο οι Καταλανοί) δεν προφέρουν Μπαρθελονα αλλά Μπαρσελόνα. Και η ομάδα είναι Μπάρσα κι όχι Μπάρτσα, αλλά το Μπάρτσα έχει καθιερωθεί.

  152. Γς said

    Broglia, Broj κλπ
    μέχρι και το Αυστριακό Μπρογιερ

    Και ποιος θυμάται πια το χορευτικό δίδυμο Έρρικα και Μαργαρίτα Μπρόγιερ…

    Μια κόρη τους έχει μπαμπά τον Κώστα Βουτσά
    Και μια άλλη σύζυγο τον Νίκο Χατζηνικολάου

  153. Γς said

    149:

    >ως sarantakos (έτσι δεν στόχουν γραμμένο στο διαβατήριο, Νικοκύρη;)

    Και είχα φρικάρει κάποτε που δεν άφηναν μια μάνα να μπει στο αεροπλάνο με το γιο της.

    Την έλεγαν Mayer και δεν ξέρω πως ήταν στα ελληνικά γραμμένο στο διαβατήριό της. Πάντως δεν ήταν ακριβώς το ίδιο στο διαβατήριο του γιου της, που είχε εκδοθεί σύμφωνα με νεο κανονισμό απόδοσης των ξένων ονομάτων στα ελληνικά.

    Και κλάμα η κυρία…

    Κι ανένδοτοι οι πολιτσιμάνοι της θύρας Β2 για το γράμμα του νόμου. Που ήταν κάποιο γ ή υ στη θέση του y

    Και μετά μου λες

    >το πρόβλημα δεν είναι πώς αποφάσισε ο επιμελητής και ο μεταφραστής να προφερθεί στο ελληνικό αλφάβητο ένα ξένο όνομα, αλλά το ότι δεν υπάρχει γλωσσάρι των ξένων ονομάτων ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να τους αναζητήσει με ευκολία.

  154. # 152

    Ρε συ μια από αυτές δεν είχε παντρευτεί ο παμμέγιστος κώστας Τσολακάκης ;

  155. Γς said

    154:

    Ναι την Ερρικα.

    Κόρη τους η Κρίστι που παντρεύτηκε ο Νίκος Χατζηνικολάου.

    Σοβαρή συζήτηση πρωί πρωί.

    Α, ναι μάνα τος ήταν η Αυστριακή Φρειδερίκη Μπρόγερ.

    Δεν πήρε το όνομά της κανένα απο τα εγγόνια της.

    Μόνο ο γαμπρός της, ο Κώστας Βουτσάς βάφτισε έτσι τη σκύλα του. Μπορεί να κάνω και λάθος…

  156. greggan193 said

    Καλά, ρε παιδιά, το Umlaut μεταφωνία δεν το λέμε;

    Mεταφωνία
    η· (γλωσσ.) ποιοτική μεταβολή φωνήεντος υπό την επίδραση τού φωνήεντος γειτονικής συλλαβής, λ.χ. έξαφνα > άξαφνα.
    [ΕΤΥΜΟΛ. Αντιδάνεια λ., πρβλ. γαλλ. metaphonie < meta- (βλ. μετ[α]-) + -phonie (< φωνή)].
    Τώρα τo Umlaut ως διαλυτικά είναι αυτό που οι Άγγλοι αποκαλούν Umlaut diacritic(s), αν και δεν πρόκειται για διαλυτικά όπως εμείς τα εννοούμε, αλλά για "διακριτικό σημείο", δηλ. σημάδι που τοποθετείται πάνω, κάτω ή δίπλα στα λατινικά γράμματα για να αποδοθεί φθόγγος ευρωπαϊκής ή άλλης γλώσσας που δεν υπήρχε στη Λατινική.

    και από το OED

    1
    A change in the sound of a vowel produced by partial assimilation to an adjacent sound (usually that of a vowel or semivowel in the following syllable)

    2
    The diacritical sign (¨) placed over a vowel to indicate that such a change has taken place.

    3
    1875–6 H. Sweet in Trans. Philol. Soc. 558 The mutation of original ā, which is written æ in WS.    Ibid. 567 The most marked distinction between A[nglo-] F[risian] and O[ld] S[axon] is the want of ‘umlaut’ or mutation in the latter.

    4
    1852 Trans. Philol. Soc. 25 June V. 200 The cognate languages clearly exhibit the fact, that the umlaut in these words has been produced by the weak vowel of a lost suffix.

  157. Alexis said

    #154: Αν μιλάς για τον Βουτσά το Τσολακάκης από πού προκύπτει;

  158. Alexis said

    Ώπα, άκυρο το #157.
    Ο Βουτσάς παντρεύτηκε την Έρρικα και κόρη τους είναι η Σάντρα.
    Ο Τσολακάκης παντρεύτηκε την Μαργαρίτα και κόρη τους είναι η Κρίστυ, νυν σύζυγος του Χατζηνικολάου.
    Ουφ, το ξεκαθαρίσαμε, κι είχα ένα άγχος πρωί-πρωί… 😆

  159. 42 said

    *Είμαι της άποψης πως κάθε σοβαρό —ερασιτεχνικό ή επαγγελματικό— γραπτό θα ήταν καλό να έχει, τουλάχιστον στην πρώτη εμφάνιση, και την λατινική γραφή τού κύριου ονόματος, είτε αυτό αφορά πρόσωπο, τόπο, τίτλο έργου ή ό,τι άλλο. Αυτό βοηθάει στην περίπτωση που ο αναγνώστης έχει κάποιο επιπρόσθετο ενδιαφέρον επέκτασης των γνώσεών του εςπί του θέματος, για αναζήτηση διεθνούς αρθρογραφίας. Καλό είναι αυτό να γίνεται και στα «οικεία» μας Αγγλικά, καθώς αυτά δε φείδονται φωνητικών/προφορικών μπλεγμάτων ακόμα και στις πιο απλές λέξεις —read/read, read/red, read/reed κλπ. Αντίστροφα, αν ο συντάκτης είναι της σχολής του να χρησιμοποιεί τη λατινική γραφή συνεχώς —λόγω, φαντάζομαι, κάποιας ευρύτερης….διεθνούς παιδείας— καλό θα ήταν σε πρώτη εμφάνιση να εμφανίζει και τη φωνητική απόδοση τού κύριου ονόματος.

    *Το δεύτερο το προσπερνάω ως αυτονόητο, πλέον.

    *Για το τρίτο δηλώνω ένοχος, αλλά μόνο ως αστεϊσμο κάποιες φορές, όπως παίζουμε με το παχύ Ζζ τής Ντόρας, πχ «δώσε μου το flashάκι», με το -σ- αρκούντως παχυμενο. Εντούτοις, έχει χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μου ένα έκτρωμα που είχα διαβάσει κάποτε σε έγκριτο μουσικό περιοδικό, όπου αναφερόταν ο —βάναυσα κατ’εμέ— εξελληνισμένος (;) όρος «υπογούφερ». Αιδώς, Αργείοι! (σχετικό-άσχετο)

  160. Παναγιώτης Κ. said

    @132. Πολύ καλή ιδέα!
    Υποθέτοντας ότι η Ακαδημία Αθηνών θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά, σε τι εμποδίζεται να γράψει ένα τέτοιο λεξικό; Να είναι on-line οπότε μπορεί να εμπλουτίζεται και να διορθώνεται όταν αυτό είναι αναγκαίο. Δεν ξέρω πρόσωπα και καταστάσεις αυτού του χώρου. Όντας όμως Δημόσιο με την ευρεία έννοια, οι υπάλληλοι που εργάζονται στην Ακαδημία δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχουν χρόνο για να κάνουν αυτή τη δουλειά! Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι η βούληση αυτών που αποφασίζουν καθώς και διάθεση να συγκρουστούν με την όποια ραθυμία…
    Στην εποχή της Πληροφορικής και του Διαδικτύου οι Αθάνατοι πρέπει να κάνουν την υπέρβαση εγκαταλείποντας τους παλιούς τρόπους οι οποίοι τρόποι, δίνουν πολλές φορές το άλλοθι για να μη γίνει αυτό που πρέπει.

  161. # 155, 158

    Θα πρέπει να είχε μεγάλο νταλκά ο Τσολακάκης με τον γαμπρό του

  162. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    149 Ναι, έτσι με γράφουν. Οπότε με προφέρουν ν-τ

    159 Μερικές φορές κάτι που μας φαίνεται για έκτρωμα είναι απλώς θέμα συνήθειας, ότι μας ξενίζει.

  163. Παναγιώτης Κ. said

    Εγκαίνια χθες του Μουσείου Μπελογιάννη.Το κανάλι της Βουλής μετέδωσε την γνωστή ταινία.
    Ως επί το πλείστον, συναισθηματική είναι η αντιμετώπιση αυτού του ιστορικού γεγονότος της δίκης και της εκτέλεσης του Μπελογιάννη.
    Η Ιστοριογραφία όμως έχει προχωρήσει και έδωσε απάντηση στο ερώτημα: Γιατί η ηγεσία του Κόμματος έστειλε το στέλεχός της στου λύκου το στόμα;
    Το έπραξε λοιπόν εν γνώσει της με σκοπό να ΜΗΝ αποτελέσουν πρώτο θέμα εκείνη την εποχή οι τεράστιες ευθύνες της ηγεσίας για την αποτυχία της επανάστασης που είχε ξεκινήσει (΄43-΄49) και έτσι να συνεχίσει να κατέχει τα πόστα.( Το εξουσιαστικό παίγνιο ήταν και είναι πολύ άγριο στον κάθε πολιτικό χώρο).
    Στο ιστολόγιο παλαιότερα σχολιάστηκε η υπόθεση των ασυρμάτων. Επρόκειτο για μιαν ανοησία ενταγμένη στο ίδιο πλαίσιο των αποφάσεων της ηγεσίας του Κομμ. Κόμματος.

  164. Πέπε said

    @156:
    Για την ακρίβεια, το γερμανικό σύμβολο -οι δύο τελίτσες- είναι ένα e: ae, oe (όπως στα λατινικά), ue. Στη χειρόγραφη γοτθική καλλιγραφία το μικρό έψιλον γράφεται μ’ ένα τρόπο που πλησιάζει κάπως τις δύο τελίτσες. Στα τρία λοιπόν συγκεκριμένα δίψηφα φωνήεντα ξεκίνησε να γράφεται μικρότερο και από πάνω (παρόμοια όπως σ’ εμάς το υπογεγραμμένο / προσγεγραμμένο γιώτα), και έφτασε να περιοριστεί σε δύο τελείες, τυπογραφικά όμοιες με τα ελληνικά, γαλλικά κλπ. διαλυτικά.

    Η ανάμνηση αυτή υπάρχει και σήμερα: γραφές όπως UEBER δεν είναι άγνωστες, ενώ σε κάποιες εξεζητημένα «καλλιγραφικές» γραμματοσειρές έχω δει και το κεφαλαίο o-umlaut και u-umlaut να γράφονται μ’ ένα μικρού μεγέθους κεφαλαίο Ε μέσα στο κύριο γράμμα. (Με το Α ή δε βολεύει ή δεν έτυχε να το πετύχω. Το έχω δει σε τίτλους και άλλα σύντομα κείμενα με όλο κεφαλαία.)

  165. Alexis said

    Ξύπνησα, έριξα μια γρήγορη ματιά στα χθεσινοβραδινά tweets και αμέσως μετά googleάρισα στο φορητό pc μου για να διαβάσω τα τελευταία νέα, μασουλώντας συγχρόνως ένα sandwichάκι.
    Στη συνέχεια μπήκα στο ολοκαίνουργιο smartάκι μου και επειδή δεν έβρισκα τα CDs που ήθελα, έβαλα ένα flashάκι στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου για να ακούσω κάποια hitάκια που είχα γράψει προχθές και ήθελα να τα testάρω.
    Στο πρώτο φανάρι κάποιος μου cornάρισε από δίπλα. Γύρισα και είδα τον κολλητό μου τον Τάκη που οδηγούσε το vanάκι της εταιρείας του, φανατικό γαύρο, να γελάει και να μου κάνει χειρονομίες. Άνοιξα το παράθυρο και:
    -Τον Berg ποιος θα τον markάρει την Κυριακή; Τρία goalάκια θα φάτε βρε μαλάκα! του φώναξα.
    Το φανάρι άναψε, έκλεισα πάλι το παράθυρο, gazωσα δυνατά και ξεκίνησα, με τους τροχούς απ’ το smartάκι να spinάρουν στην άσφαλτο…

  166. Πέπε said

    …Το ρώσικο ¨ πάνω από το e είναι πάλι ουμλάουτ, όχι διαλυτικά, γιατί κι αυτό δείχνει μεταφωνία: το φωνήεν ιε (e), στις λέξεις όπου παίρνει αυτό το σύμβολο, προφέρεται ιο. Βέβαια εκεί δεν υπάρχει προέλευση από [δεύτερο] e, είναι φωνητικά μια απλή μετάπτωση και ορθογραφικά (υποθέτω) ένα δάνειο από τα γερμανικά.

    Το ίδιο ισχύει για το ¨ στις σκανδιναυϊκές γλώσσες, όσες το χρησιμοποιούν, όπου η ιστορία του μάλλον είναι ανάλογη όπως στα γερμανικά, και κατ’ αναλογία και στα φινλανδικά, τα ουγγρικά και τα τούρκικα. Στα ουγγρικά συγκεκριμένα, όπου κάθε φωνήεν μπορεί να πάρει και το σύμβολο ‘ (οξεία) για δήλωση μακρότητας, τα φωνήεντα με ουμλάουτ, όταν είναι μακρά, γράφονται με δύο οξείες αντί ουμλάουτ μαζί με οξεία. Στα τούρκικα τα ο και u με δύο τελίτσες πιάνονται ως ξεχωριστά γράμματα του αλφαβήτου.

    Γαλλικά, ισπανικά, κάποτε σπανίως στα αγγλικά, και νομίζω και στα ολλανδικά, οι δύο τελείες είναι διαλυτικά, δηλαδή αυτονομούν το φωνήεν που τις φοράει από τα διπλανά του γράμματα με τα οποία θα μπορούσε να αποτελεί συνδυασμό.

  167. Pedis said

    # 162 – 149 Ναι, έτσι με γράφουν. Οπότε με προφέρουν ν-τ

    το φαντάστηκα, αλλά ενώ το διαβατήριο είναι από μόνο του γλωσσάρι, που λέω στο # 149, οι ελληνικές εκδόσεις με ελάχιστες εξαιρέσεις, όχι.

    Γλωσσάρι ορων, ονομάτων, τίτλων έργων κοκ.

  168. Πέπε said

    @165:
    Πολύ καλό. Γιατί να μην το γενικεύσουμε;

    Ξύpnisα, έrixα μια γρήγορη ματιά στα χθεsinοβραδινά tweets…

    Τι δηλαδή, μόνο οι ξένες λέξεις το δικαιούνται; Τι racιστικά είναι afτά;

  169. sarant said

    165 Πολύ καλό!

    163 Δεν προκύπτει από κάπου ότι ο Μπελογιάννης είχε εκδηλώσει αντιηγετικές τάσεις. Κι άλλους πολλούς έστειλε «η ηγεσία» στην Ελλάδα -μπορεί να ήταν λάθος, όπως και η λειτουργία ασυρμάτων, αλλά δεν έγινε για να εξοντωθούν αυτοί οι αγωνιστές.

  170. Παναγιώτης Κ. said

    @169β. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Μπελογιάννης είχε ηγετικές φιλοδοξίες.
    Ο αντιπερισπασμός πάντως ήταν μια μόνιμη τακτική της ηγεσίας προκειμένου αυτή να διατηρείται ως τέτοια.
    Οι πάσης φύσεως ηγεσίες μπορεί να μιλούν υπέρ του ανθρώπου. Στην πράξη όμως οι άνθρωποι θεωρούνται αναλώσιμοι.

  171. LandS said

    170 Έκανε τόσα πολλά και τόσο μεγάλα λάθη που δεν χρειάζεται να της φορτώσουμε ηθική αυτουργία σε φόνους.

  172. Pedis said

    # 171 – Ποιος, ο Μπελλογιάννης;

  173. 172 Πεδις, η Ηγεσία

  174. Pedis said

    # 173 – ε, καλά αυτό δεν είναι πρόβλημα.

    Έκανε. Με τη σέσουλα.

    Και το πιο χοντρό λάθος είναι που φτάσαμε σήμερα να πηγαίνει ο Τσίπρας να μαγαρίζει τη μνήμη του Μπελογιάννη.

  175. Νικόλας said

    @99
    > Όχι Νικόλα, δεν προφέρεται Γιέλμσλεου ο Hjelmslev, αλλά Γιέλμσλεβ, απλώς τείνει να γίνει άφωνο εκείνο το V στο τέλος, αν και θα έλεγα ότι αυτό συμβαίνει κυρίως στη Γιουτλάνδη και όχι στην περιοχή της Κοπεγχάγης.

    Έχεις δίκιο, στη Γιουτλάνδη η προφορά μπορεί να ποικίλλει από σκληρό v μέχρι παντελώς άφωνο, ενώ στο Σιέλαντ το προφέρουν πάντα ου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: