Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο υποψήφιος (διήγημα του Ρόδη Ρούφου)

Posted by sarant στο 23 Απρίλιος, 2017


Είχαμε προχτές την επέτειο των 50 χρόνων από την κήρυξη της δικτατορίας στις 21 Απριλίου 1967, οπότε ταιριάζει στο σημερινό λογοτεχνικό μας ραντεβού να διαβάσουμε ένα αντιδικτατορικό λογοτέχνημα, ένα διήγημα που ανήκει σε μια σημαντική αντιδικτατορική εκδοτική κίνηση.

Εννοώ τον τόμο «18 κείμενα», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 1970. Ακολούθησαν τα Νέα Κείμενα, τα Νέα Κείμενα 2 και το περιοδικό Συνέχεια -και η φυλάκιση της Νανάς Καλλιανέση, της εκδότριας του Κέδρου. Αλλά για τα θέματα αυτά έχουν γράψει πολλά και πολλοί που τα έζησαν από κοντά, εγώ θα παραθέσω απλώς τα ονόματα των συντελεστών του τόμου: Γιώργος Σεφέρης, Μανόλης Αναγνωστάκης, Νόρα Αναγνωστάκη, Αλέξανδρος Αργυρίου, Θανάσης Βαλτινός, Λίνα Κάσδαγλη, Νίκος Κάσδαγλης, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Τάκης Κουφόπουλος, Μένης Κουμανταρέας, Δ.Ν.Μαρωνίτης, Σπύρος Πλασκοβίτης, Ρόδης Ρούφος, Τάκης Σινόπουλος, Καίη Τσιτσέλη, Στρατής Τσίρκας, Θ.Δ.Φραγκόπουλος, Γιώργος Χειμωνάς.

Τα 18 Κείμενα είχαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία και γνώρισαν αλλεπάλληλες εκδόσεις τα χρόνια της δικτατορίας. Ο παλιός εκείνος τόμος επανεκδόθηκε το 1994.

Διάλεξα να παρουσιάσω το διήγημα «Ο υποψήφιος» του Ρόδη Ρούφου (1924-1972). Ο Ρούφος παρουσιάζει έναν υφηγητή της Χημείας που δεν ασχολείται με την πολιτική, ο οποίος προκειμένου να γίνει καθηγητής πρέπει να δηλώσει υποταγή στο δικτατορικό καθεστώς της χώρας του. Ο Ρούφος δεν τοποθετεί τη δράση στην Ελλάδα, βέβαια, αλλά στη διάφανα ανύπαρκτη Βολιγουάη, φανταστική χώρα της Λατινικής Αμερικής. Ενδιαφέρον είναι ότι στον ίδιο τόμο υπάρχει κι άλλο ένα διήγημα που εκτυλίσσεται στη φανταστική Βολιγουάη, το «Ελ προκουραδόρ», του Θ.Δ.Φραγκόπουλου, επιστήθιου φίλου του Ρούφου, ενώ και ένα τρίτο διήγημα, η Αλλαξοκαιριά του Στρατή Τσίρκα, εκτυλίσσεται επίσης σε μια μη κατονομαζόμενη χώρα της Λατινικής Αμερικής που έχει ομοιότητες στα τοπωνύμια με τη Βολιγουάη. Το εύρημα πρέπει να οφείλεται στον Ρούφο ο οποίος άφησε και το μισοτελειωμένο μυθιστόρημα «Βίβα Βολιγουάη».

Η Βολιγουάη του διηγήματος έχει προφανείς ομοιότητες με την Ελλάδα της απριλιανής χούντας αλλά δεν υπάρχουν σαφείς παραλληλισμοί με τα ελληνικά πράγματα -εκτός ίσως από την αναφορά στην αυτοκτονία του καθηγητή της Φυτοπαθολογίας, που πιθανώς να είναι υπαινιγμός στην αυτοκτονία του καθηγητή της Γεωπονικής Θεόφιλου Φραγκόπουλου το 1969 -ο αυτόχειρας ήταν ξάδερφος του συγγραφέα Θ.Δ.Φραγκόπουλου, ο οποίος έγραψε και σχετικό διήγημα που το έχουμε παρουσιάσει σε παλιότερο άρθρο.

Πήρα το κείμενο από τον (ανατυπωμένο) τόμο 18 Κείμενα και το μονοτόνισα, εκσυγχρονίζοντας λίγο την ορθογραφία (σίγουρα θα μου έχουν ξεφύγει λαθάκια του οσιάρ). Στην τελευταία παράγραφο διορθώνω το «προτινή του κούραση» σε «πρωτινή του κούραση».

Ο Ρούφος αφιερώνει το διήγημα «Στη μνήμη του Gustavo Durán». Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα μορφή: o Nτουράν (1906-1969) ήταν Ισπανός μουσικοσυνθέτης, που συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο ως στρατιωτικός με το μέρος της δημοκρατικής κυβέρνησης (τον αναφέρει ο Χεμινγουέι στο Για ποιον χτυπάει η καμπάνα) και αργότερα ακολούθησε καριέρα στα Ηνωμένα Έθνη. Ήταν αντιπρόσωπος του ΟΗΕ στην Ελλάδα και πέθανε το 1969 στην Αθήνα, βρίσκεται δε θαμμένος στο χωριό Άλωνες στο Ρέθυμνο. Αλλά αυτά αποτελούν υλικό για μελλοντικό άρθρο.

Ο ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ

Στη μνήμη του Gustavo Durán

Η κλήση με την επικεφαλίδα «Policia — Direccion de Seguridad» του όριζε να παρουσιαστεί στις 10.30 στον Υπαστυνόμο Ραμόν Μοράλες, δωμάτιο 35, για έλεγχο νομιμοφροσύνης. Διεύθυνση δεν είχε, ούτε και χρειαζόταν όμως. Ό καθένας ξέρει στην Αννουνσιασιόν, αλλά και σ’ ολόκληρη τη Βολιγουάη, ότι η Ασφάλεια εδρεύει (συμβολικά, λένε φαρμακεροί ψιθυριστές) στη γωνία της Πλάσα ντε λα Ρεβολουσιόν — πρώην Πλάσα ντε λα Λιμπερτάδ — και της Aβενίδα ντε λος Εστάδος Ουνίδος.

Το δωμάτιο 35 δεν ήταν παρά ένας μισοσκότεινος προθάλαμος. «Περιμένετε», είπε ένας γραφιάς ρίχνοντας μιαν αδιάφορη ματιά στην κλήση. «Ο σενιόρ Μοράλες είναι απασχολημένος».

Τ’ όνομα του αστυνομικού ηχούσε γνώριμα, αλλά ο Χουάν δε θα ’ξερε να πει τι ακριβώς του θύμιζε. Προσπάθησε να βολευτεί στη σκληρή καρέκλα του και ν’ αντιμετωπίσει ακόμα μια φορά με υπομονή τον πατροπαράδοτα βραδύ ρυθμό των δημοσίων υπηρεσιών, που καμιά απειλητική εγκύκλιος του Στρατιωτικού Συνδέσμου δεν είχε κατορθώσει ν’ αλλάξει. Δόξα τω Θεώ, συλλογίστηκε, τού­τη ήταν η τελευταία διατύπωση που τον χώριζε από την τακτική έδρα της οργανικής χημείας. Από τη στιγμή που η Ασφάλεια θα του ’δινε πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης — σημάδι ότι ενέκρινε την υποψηφιότητά του — η Σχολή ήταν ουσιαστικά Αναγκασμένη να τον εκλέξει. Κανένας άλλος υφηγητής (μιας κι είχε λείψει ο Αλέχο) δεν είχε αρκετούς τίτλους για να διαδεχθεί τον ηλικιωμένο και διάσημο καθηγητή που είχε απολυθεΐ πάνω στην εκκαθάριση των Πανεπιστημίων, λίγο μετά το προνουνσιαμέντο και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας.

Στις έντεκα και τέταρτο ο Χουάν άρχισε να βρίσκει ότι ο υπαστυνόμος το παράκανε. Μολοτούτο δεν πήγαινε στο χαρακτήρα του να διαμαρτυρηθεί. Γι’ αυτή τη συστολή του — κληρονομημένη, ίσως, από πολλές γενιές φτωχών χωρικών που έτρεμαν κάθε εξουσία—   τον μάλωνε άλλοτε καλόκαρδα ο Αλέχο: «Γιατί αφήνεις να σού πατάνε τον κάλο;» έλεγε. «Στείλ’ τους στο διάβολο». Πάει πολ­λή ώρα που ο Αλέχο, στη θέση του, θα ’χε φύγει βροντώντας τις πόρτες. Ό Χουάν βρήκε συμβιβαστική λύση — θα περίμενε ως τις 11.30, ούτε λεπτό παραπάνω.

Ήθελε δεν ήθελε είχε πολύ στο νου του τον Αλέχο Πριέτο, τον καλύτερό του φίλο, που μαζί είχαν μεγαλώσει, σπουδάσει και διοριστεί στο Πανεπιστήμιο. Έξοχος ερευνητής κι εκπαιδευτικός, ο Αλέχο είχε ωστόσο αρνηθεί δυο μήνες πρωτύτερα να βάλει υποψηφιότητα για την έδρα κι είχε προσπαθήσει του κάκου να πείσει τον Χουάν να κάνει το ίδιο, ρητορεύοντας εναντίον του καθεστώ­τος — δίχως καν να χαμηλώνει τη φωνή του, ο ευλογημένος — με πάθος και μελοδραματικές υπερβολές όπως: «Για να σε διορίσουν, σήμερα, πρέπει να πουλήσεις την ίδια την ψυχή σου!». Τελικά εί­χαν χωριστεί πολύ συγχυσμένοι ο ένας με τον άλλον, περισσότερο ακόμα κι από τη φορά όπου ο Αλέχο είχε μιλήσει για την επαφή του μ’ ένα παράνομο δίκτυο σπουδαστών κι ο Χουάν τον είχε αποπάρει αυστηρά. Τούτη ή συζήτηση στάθηκε η τελευταία τους. Λί­γες μέρες αργότερα ο Αλέχο εκτοπιζδταν σ’ Ένα απόμακρο χω­ριό της Κορντιλιέρα κι έχανε και τη θέση του σαν υφηγητής: είχε δοκιμάσει, λέει, να καλύψει φοιτητές, που καταζητούσε η Ασφάλεια για το τεράστιο εκείνο «Viva la Democracia» μέσα στη μεγάλη αυλή του Πανεπιστημίου.

Το ατύχημα του φίλου του στενοχώρεσε τον Χουάν χωρίς να τον κάνει ν’ αλλάξει Απόφαση. Η πολιτική δεν τον ενδιέφερε — όποιο και να ’ταν το καθεστώς, κάποιος έπρεπε να διδάσκει οργανική χημεία για χάρη των φοιτητών. Τούτοι, είν’ η άλήθεια, δεν έμοιαζαν να συμμερίζονται τη γνώμη του. Μόλις ακούστηκε ότι ήταν υποψήφιος για την έδρα, τα παιδιά που ως τότε του χαμογελούσαν φιλικά άρχισαν ξάφνου —- τι επιπόλαιοι, τι ανεδαφικοί που είναι οι νέοι! — να του φέρονται με ψυχρή τυπικότητα. Πάλι καλά που ο ίδιος ο Αλέχο, όσο κι αν είχε δειχτεί αδικαιολόγητα πεισματά­ρης, δεν του κρατούσε κακία. Το ίδιο πρωί είχε έρθει γράμμα του από το Πουέμπλο Βιέχο, με ταξιδιώτη, κι από μια βιαστική ματιά που πρόφτασε να του ρίξει ο Χουάν διαπίστωσε πώς δεν έκανε λόγο για τα πανεπιστημιακά και για τη διαφωνία τους. Το ’χε βάλει στην τσέπη του για να το ξαναδιαβάσει, αργότερα, πιο προσεχτι­κά. Όχι τώρα βέβαια, μέσα στην Ασφάλεια· θα ’ταν αταίριαστο, ίσως κι επικίνδυνο, να γίνει αντιληπτό ότι λάβαινε μηνύματα από έναν αντίπαλο του καθεστώτος, και μάλιστα αλογόκριτα. Για τον ίδιο λόγο, εξάλλου, δεν είχε πάει να δει τον Αλέχο στο χωριό του…

Ήταν έντεκα και εικοσιοχτώ όταν τον οδήγησαν σ’ ένα ευρύ­χωρο κι ηλιόλουστο δωμάτιο, εύθυμα στολισμένο με χρωμολιθογρα­φίες εθνικών μνημείων και συνθήματα του Αρχηγού πάνω σε κιτρινοπράσινες βολιγουαηανές σημαίες. Έναν τοίχο ολόκληρο έπιανε η γνωστή τεράστια αφίσα όπου η Επανάσταση (μια βλοσυρή παρθενική μορφή, βαστώντας ξίφος κι Ευαγγέλιο), πλαισιωμένη από τις Ένοπλες Δυνάμεις (ένα άρμα μάχης, ένα αντιτορπιλικό κι ένα αεροπλάνο) και το λαό (χωρικούς με παραδοσιακά πόντσο και σομπρέρο κι εκστατικά χαμόγελα), σκοτώνει ένα κόκκινο τέρας με πολλά κεφάλια που λέγονται «Castrismo», «Anarquia», «Corrupcion» και σώζει από τα γαμψά του νύχια μια κάπως πιο ώρι­μη κυρία, την «Boliguay Catolica». Πίσω απ’ το γραφείο του Υπαστυνόμου κρεμόταν το πορτρέτο του Προέδρου Αλβάρες με μεγά­λη στολή, τριπλή σειρά παράσημα κι ένα ξένοιαστο ύφος που ’δειχνε ότι η φωτογραφία ήταν παρμένη πολύ πριν ο ονομαστικός αυτός αρχηγός του Κράτους αυτοεξοριστεί, απογοητευμένος, στο Μοντεβιδέο.

Ο Ραμόν Μοράλες ήταν ένας ψηλός, αθλητικός τριανταπεντάρης που φορούσε πολιτικά σαν ανδρείκελο ραφτάδικου. Άφθονη αρωματική μπριγιαντίνη έκανε τα μαύρα του μαλλιά να γυαλίζουν σχεδόν όσο και τα πολυάριθμα χρυσά του δόντια. Υποδέχτηκε τον Χουάν με μεγάλη ευγένεια, ζητώντας του συγγνώμη για την καθυ­στέρηση, τον εγκατέστησε σε μιαν αναπαυτική πολυθρόνα, του πρόσφερε τσιγάρο και τον ρώτησε τι αναψυκτικό προτιμούσε. Κα­τόπι κάθισε κι ο ίδιος στο γραφείο του και δήλωσε ότι λυπάται που υποβάλλει τον σενιόρ υφηγητή σε τούτη την ενόχληση, αλλά είναι δυστυχώς αναγκαίο για την έκδοση πιστοποιητικού νομιμο­φροσύνης.

— Τυπικά πράματα, καταλαβαίνετε, εξήγησε χαμογελώντας φιλοφρονητικά. Από το άλλο μέρος, χαίρομαι που μου δίνεται έτσι η ευκαιρία και η τιμή να γνωριστώ μ’ έναν επιστήμονα της δικής σας περιωπής.

Γοητευμένος από τούς τρόπους του αστυνομικού (πόσο αδικούσαν τούτους τούς ανθρώπους οι φανατισμένοι αντίπαλοι του καθεστώτος!), ο Χουάν αποκρίθηκε ότι η ευχαρίστηση ήταν όλη δική του, κι ότι ήταν πρόθυμος να δώσει όποιες πληροφορίες έκρινε χρή­σιμες η ’Αστυνομία.

Στην αρχή έγινε λόγος για την καταγωγή, τη σταδιοδρομία και τα ταξίδια του στο εξωτερικό. Κάθε τόσο, ο Μοράλες συμβου­λευόταν ένα χοντρό φάκελο. Ο Χουάν μετάνιωσε, λίγο νυσταλέα, που είχε παραγγείλει κόκα – κόλα κι όχι καφέ.

—Ώστε κάνατε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πρίνσετον των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1958 ως το 1961. Πήγατε πουθενά αλλού σ’ αυτό το διάστημα;

—Όχι.

— Περίεργο. Σύμφωνα με τα δικά μας στοιχεία, επισκεφθήκατε τη Χαβάνα το 1960, από τις 7 ως τις 11 Οκτωβρίου.

Κάποια μεταβολή στον τόνο του Υπαστυνόμου έδιωξε τη νύ­στα του Χουάν, που ανακάθισε.

—Α, βέβαια. Για το Παναμερικανικό Συνέδριο Βιοχημείας. Με συγχωρεΐτε, μου είχε διαφύγει.

— Φυσικά, φυσικά. Και ποιες ήταν οι εντυπώσεις σας από την Κούβα;

Ο Χουάν ανασήκωσε τους ώμους. «Έμεινα πολύ λίγο, ξέρε­τε, κι είχα πολλή δουλειά. Έπειτα είχε επίσημες δεξιώσεις, μια βραδιά λαϊκών χορών… δεν είχα καιρό να μελετήσω την κατά­σταση, και για να ’μαι ειλικρινής ούτε και μ’ ενδιέφερε».

Ό αστυνομικός χάιδεψε τα μαλλιά του, εκπέμποντας ένα αρωματικό σύννεφο. Έπειτα είπε σκεφτικά, σχεδόν λυπημένα:

—’Ώστε οι εντυπώσεις σας δεν ήταν κακές;

Λίγο εκνευρισμένος, ο Χουάν έκρινε ωστόσο φρονιμότερο να κάνει το κέφι του συνομιλητή του.

—Δεν μπορώ να το πω αυτό, πρόφερε προσεχτικά. Έλειπαν είδη καταναλώσεως, και η εξυπηρέτηση στο ξενοδοχείο ήταν μέτρια.

—Α! μουρμούρισε επιδοκιμαστικά ο Μοράλες σα να ’δινε στον Χουάν καλό βαθμό. «Έλλειψη καταναλωτικών αγαθών, έλλειψη ανέσεων — ναι, αυτά είναι κλασικά γνωρίσματα των κομμουνιστι­κών καθεστώτων. Αλλά τα πιο σημαντικά, η απουσία ελευθερίας και η αθεΐα;»

—Ίσως να τάχα προσέξει αν είχα μείνει περισσότερο καιρό, αποκρίθηκε κάπως ξερά ο Χουάν. Αλλά γιατί επιμένετε τόσο πο­λύ σ’ αυτό το σύντομο ταξίδι; Δε με κάνει ύποπτο, ελπίζω; .

Γέλασε μονάχος του με τα τελευταία λόγια, για να δείξει πό­σο εξωφρενική ήταν η ιδέα· ωστόσο το γέλιο δε βγήκε όσο εγκάρδιο θα το ’θελε, κι ο αστυνομικός δε συμμερίστηκε την ευθυμία του. Εκείνη την ώρα έφεραν του Χουάν την κόκα – κόλα, κι ένιωσε ανακούφιση για τη διακοπή. Σε λίγο ο υπαστυνόμος πέρασε ξανά το χέρι του πάνω από το άψογο χτένισμα, αναστέναξε και συνέχισε:

— Είστε πολύ φίλος με τον κ. Αλέχο Πριέτο, δεν είν’ έτσι;

Ό Χουάν κατάλαβε ότι κοκκίνιζε, κι αυτό τον ενόχλησε. Ά­ναψε αργά ένα τσιγάρο κι ανάγκασε τον εαυτό του να κοιτάξει τον αξιωματικό στα μάτια:

— Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, αποκρίθηκε, κι οι σχέσεις μας υπήρξαν πάντα καλές. Κοντοστάθηκε κι ύστερα πρόσθεσέ, νιώθον­τας ανεξήγητα ένοχος: «Δε συμφωνούσαμε σ’ όλα, βέβαια».

Μάταιη ήταν η ελπίδα του ότι αυτό θ’ αρκούσε. Ο αστυνομικός αρπάχτηκε από την τελευταία φράση:

—Α! Μήπως διαφωνούσατε, ας ποϋμε, στα πολιτικά φρονή­ματα;

-Ναι, απάντησε ο Χουάν με κάποιο δισταγμό.

—- Δηλαδή;

– Να, εγώ ψήφιζα το Συντηρητικό Κόμμα κι εκείνος το Φιλελεύθερο.

Ο υπαστυνόμος του χάρισε ένα θερμό χαμόγελο. «Χαίρομαι που το ακούω. Οι Συντηρητικοί είναι οι φυσικοί υποστηριχτές της Επαναστάσεως. Το ξέρετε, βέβαια, ότι ο κ. Πριέτο είναι επικίνδυνο πρόσωπο;».

— Ξέρω ότι μ’ αυτή την κατηγορία εξορίστηκε.

Ό Αξιωματικός του ’ριξε ένα διαπεραστικό βλέμμα:

—   Ποια είν’ η διαφορά; Πιστεύετε ότι κάνουμε λάθη σε τέ­τοια θέματα;    ‘

Στενοχωρεμένος, ο Χουάν έψαξε να βρει τη σωστή απάντηση:

—   Είμαι βέβαιος, είπε αργά, ότι καταβάλλετε κάθε προσπά­θεια για ν’ αποφεύγετε τα λάθη .

—  Αφήστε, παρακαλώ, τις υπεκφυγές! Έκανε μ’ αναπάντεχα κοφτό, τρόπο ο αστυνομικός. «Έχετε η δεν έχετε πειστεί ότι ο φί­λος σας είναι επικίνδυνος για τη δημοσία ασφάλεια;».

Ό Χουάν έκανε μια κουρασμένη χειρονομία, σα να ύψωνε λευ­κή σημαία. «Έστω», είπε θλιμμένα. «Ας πούμε πως είναι. Τι σχέ­ση έχει αυτό με μένα;».

Ό αξιωματικόσ υιοθέτησε ξανά το γλυκό του τρόπο:

—   Αυτό, είπε χαμογελαστά, θα το δούμε. Πέστε μου τώρα τη γνώμη σας για την Καθολική μας Κυβέρνηση.

Τούτη την ερώτηση την περίμενε ο Χουάν. Ξέροντας ότι θα ’ταν λάθος να δείξει δισταγμό, είχε προετοιμάσει μιαν απάντηση που ούτε θα τον εξέθετε, ούτε και ψεύτικη ήταν:   .

— Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, σκοπός της είναι να επαναφέρει τη χώρα στη γνήσια δημοκρατία. Συμφωνώ ολόψυχα μ’ αυτό το πρό­γραμμα.

Ό υπαστυνόμος έκανε ένα μορφασμό.

—  Ελάτε τώρα, σενιόρ, αυτό είναι ανάξιο ενός ανθρώπου σαν κι εσάς.

— Παρακαλώ; έκανε κατάπληχτος ο Χουάν. .

—   Ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ. Ξεχάστε όσα διαβάζετε στις εφημερίδες, κι ας μιλήσουμε ανοιχτά. Θέλω καθαρή απάντηση -είστε μαζί μας ή όχι;    ;

Ο Χουάν άρχισε να νιώθει ταραχή. Η συζήτηση δεν πήγαινε καθόλου όπως την είχε φανταστεί.

Δεν καταλαβαίνω, παραπονέθηκε. Νόμιζα ότι κάνετε τυ­πικό έλεγχο νομιμοφροσύνης. Έτσι μου είπατε ο ίδιος.

—Έ, λοιπόν; ρώτησε ο αστυνομικός δίχως πια να χαμογελάει.

-— Λοιπόν, στάθηκα πάντα νομοταγής πολίτης: δεν ανακα­τεύομαι στην πολιτική, αλλά είμαι εναντίον του κομμουνισμού. Τι άλλο θέλετε;

Ο Μοράλες πήρε την έκφραση πονεμένου πατέρα που ετοιμάζεται να νουθετήσει ένα αγαπητό αλλά άταχτο παιδί. Έβγαλε ένα έγγραφο από το φάκελο λέγοντας:

—Έχω εδώ μια αναφορά για σάς.

Άρχισε να διαβάζει μεγαλόφωνα. Ύστερα από δυο – τρεις φρά­σεις ο Χουάν τινάχτηκε και κάρφωσε πάνω του μια ματιά όπου η απορία έδωσε λίγο-λίγο τόπο στην αγανάχτηση και κατόπι στην απόγνωση. Το κείμενο τον χαρακτήριζε «αριστερό», «πρόσωπο με αναρχικές τάσεις» που επαινούσε την Κούβα, έβριζε το Καθεστώς και συκοφαντούσε το Στρατό. Μερικές κατηγορίες θεμελιώνονταν πάνω σε πραγματικά περιστατικά, αλλά εξογκωμένα και παρερμηνευμένα κατά τελείως παράλογο τρόπο — ήταν σαν να έβλεπες τον εαυτό σου σ’ έναν από κείνους τους παραμορφωτικούς καθρέφτες που έχουν στα Λούνα Παρκ, και να προσπαθούν άλλοι να σε πείσουν πως αυτό το τερατώδες σχήμα είσαι σύ ο ίδιος. Αλήθεια, ή­ταν, ας πούμε, ότι μαθαίνοντας την απόλυση του προκατόχου του ο Χουάν είχε εκφράσει τη λύπη του κι είχε ρωτήσει συναδέλφους, μάλλον για τους τύπους, αν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για κεί­νον· τούτο ερμηνευόταν σαν «απόπειρα τποκινήσεως Πανεπιστημια­κού προσωπικού εις παράνομον απεργίαν ή στασιαστικήν εκδήλωσιν». Σε κάποιο μελέτημά του είχε μνημονεύσει επαινετικά τις απόψεις ενός Πολωνού βιοχημικού· τούτο χαρακτηριζόταν «προπα­γάνδα υπέρ των δήθεν επιτευγμάτων κομμουνιστών επιστημόνων» και ούτω καθεξής.

Όταν τέλειωσε, ο υπαστυνόμος έριξε ένα πένθιμο βλέμμα στον επισκέπτη του.

— Λοιπόν; έκανε.

Ο Χουάν τον ζύγισε, κι έφτασε στο συμπέρασμα ότι ήταν κα­λής πίστεως κι ικανός ν’ αναγνωρίσει την αλήθεια αν του την παρουσίαζαν με λογική και σαφήνεια. Συγκέντρωσε λοιπόν όλο του το θάρρος και βάλθηκε ν’ αντικρούει τις κατηγορίες σημείο προς σημείο. Μιλούσε ψύχραιμα, συγκρατώντας τα νεύρα του, και σι­γά – σιγά ξαναφτέρωσαν οι ελπίδες του καθώς έβλεπε τον αστυνομικό να γνέφει πού και πού σα να συμφωνεί. Δίχως να το ξέρει, ο Χουάν ζωγράφιζε την ώρα εκείνη ολόκληρο τον εαυτό του: από τα λόγια του πρόβαλλε η εικόνα ενός αυτοδημιούργητου δουλευτή, αφοσιωμένου αποκλειστικά στην επιστήμη του — αλλά κι ενός ευσυνείδητου πολίτη που πίστευε στην έννομη τάξη, αποστρεφόταν κάθε κοινωνική αναταραχή και καινοτομία, ψήφιζε σαν τους φρόνιμους νοικοκυραίους κι ήταν πρόθυμος να παραδεχτεί ό,τι του ’λεγαν οι Αρχές, αρκεί τούτο να μην ξεπερνάει υπερβολικά τα όρια του πιστευτού. Βαθμιαία, τα χρυσά δόντια του Μοράλες ξαναγυμνώθηκαν φιλικά.

— «Εντάξει», διέκοψε ο αξιωματικός κάποια στιγμή που ο Χουάν σταμάτησε για να πάρει αναπνοή. «Εντάξει. Το ξέρω πως οι κατηγορίες αυτές είναι ανόητες».

Ο Χουάν έμεινε ακίνητος, μ’ ανοιχτό στόμα. Σταγόνες ιδρώτα κυλούσαν από το μέτωπό του. «Μα τότε γιατί — γιατί;» ψιθύρισε σε λίγο. Καθώς δεν πήρε αμέσως απάντηση, η έκπληξή του γύρι­σε σε θυμό. «Γιατί μου τα διαβάσατε, αφού ξέρατε ότι είναι ψέμα­τα;» ρώτησε έντονα. «Και ποιος τα είπε αυτά για μένα; Θέλω τ’ όνομά του, να του κάνω μήνυση!».

Ο υπαστυνόμος έμοιαζε να διασκεδάζει.

— Ελάτε τώρα, σενιόρ, έκανε κατευναστικά. Δεν μπορούμε να κατονομάζουμε τις πηγές μας. Το γιατί σάς τα διάβασα θα το μάθετε σε λίγο. Και τώρα πέστε μου, θεωρείτε τον εαυτό σας νομιμόφρονα, δεν είν’ έτσι;

– Και βέβαια», αποκρίθηκε ο Χουάν μ’ αυτοπεποίθηση. Ο θυμός του είχε κιόλας εξατμιστεί. Ψυχολογικό τεστ ήταν, σκέφτηκε, και το πέρασα μ’ επιτυχία.

—Α!» έκανε ο Μοράλες, ζωγραφίζοντας ανθρωπάκια δίχως να τον κοιτάζει. «Αλλά νομιμόφρονα σε ποιον;».

— Μα στο — στο Κράτος, το Σύνταγμα…

Ο αστυνομικός κούνησε το κεφάλι του αποδοκιμαστικά, σαν εξεταστής που δε μένει ικανοποιημένος από τις απαντήσεις του εξεταζομένου. «Καμπαλιέρο, η έννοια της νομιμοφροσύνης έχει αλλάξει από τον καιρό της Επαναστάσεως». Παύοντας απότομα να σχεδιάζει, ήρθε και κάθισε στην άκρη του γραφείου, κοντά στον Χουάν.

Ναι, συνέχισε, έχει αλλάξει. Άλλοτε, όποιος δεν ήταν κομμουνιστής λογάριαζε για νομιμόφρων, κατάλληλος για το Πανεπιστήμιο. Το αποτέλεσμα είναι ότι το Πανεπιστήμιο είναι γεμάτο ανθρώπους που ονομάζουν τους εαυτούς τους συντηρητικούς, ή φιλε­λεύθερους, ή πολιτικά ουδέτερους, και που έχουν ένα κοινό χαρα­κτηριστικό — ότι δε δίνουν δεκάρα για την Επανάσταση. Έτσι δεν είναι;

— Μα η εκκαθάριση…

— Η εκκαθάριση δε χτύπησε παρά μερικούς από τους πιο αθυρόστομους αντιπάλους μας. Όμως και τώρα η πλειοψηφία των καθηγητών είναι αδιάφορη — ας αφήσουμε τι γίνεται με τους υφηγητές και τους βοηθούς». Η φωνή του σκλήρυνε, τα λόγια σφύριζαν σαν καμουτσικιές. «Οι συνάδελφοί σας είναι σαν όλους τους διανοουμένους. Επειδή δεν τους αρέσει η λογοκρισία, κι επειδή δεν καταλαβαίνουν τον κίνδυνο του Καστρισμού, νοσταλγούν κρυφά την παλιάν ασυδοσία. Αλλά αυτό» — κάθε συλλαβή και μία σφυριά — «δεν πρόκειται να το ανεχτούμε πιά. Η αδιαφορία, η ουδετερότητα δε μας αρκεί, το καταλαβαίνετε; Δε μας αρκεί, ούτε στο Πανε­πιστήμιο ούτε κι αλλού». Έγειρε προς τον Χουάν, το πρόσωπό του κατακόκκινο. «Από δω κι εμπρός, όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας. Σήμερα, δε θα ’δινα πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης ού­τε σ’ αυτόν!».

Τέντωσε το μολύβι του, με μια δραματική χειρονομία, προς το πορτρέτο του Αλβάρες. Ο Χουάν σώπασε, αποσβολωμένος· ο σεβασμός πρός τον νόμιμο Αρχηγό του Κράτους αποτελοϋσε αναπόσπαστο κομμάτι της συντηρητικής του πίστης. Σα να ’χε ξαλαφρώσει μ’ αυτό το ξέσπασμα, ο Υπαστυνόμος εξακολούθησε πιο ήρεμα:

— Με το ν’ απαιτούμε δίχως όρους αφοσίωση στην Καθολι­κή Κυβέρνηση, ίσως να στερήσουμε το Πανεπιστήμιο από μερι­κούς εκπαιδευτικούς πρώτης σειράς. Δεν πειράζει. Αν οι άνθρω­ποι πρώτης σειράς δεν είναι πολιτικά αξιόπιστοι, θα βρούμε ανθρώπους δεύτερης και τρίτης σειράς. Η πίστη στην Επανάσταση με­τράει πιο πολύ, σ’ όσους πρόκειται να διδάξουν τους νέους, από οποιαδήποτε θεωρητική κατάρτιση. Σαν υποψήφιος για έδρα, πρέ­πει να το χωνέψετε τούτο και να δεχτείτε τις συνέπειες.

Το στόμα του Χουάν είχε στεγνώσει. Κάποιες κουβέντες του Αλέχο, στην τελευταία τους εκείνη συζήτηση, μπαινόβγαιναν στη μνήμη του σαν ειρωνικά έντομα: «Προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια» — «Πουλάς την ίδια την ψυχή σου»… Ξεροκατάπιε δυο φορές.

— Ποιες συνέπειες; κατόρθωσε τελικά να ρωτήσει με κανονική φωνή.

— Θα σας πω, γιατί μ’ αρέσει να ’μαι τίμιος. Αν είναι να γίνετε καθηγητής, πρέπει πρώτ’ απ’ όλα ν’ αναλάβετε την υποχρέωση πως η διδασκαλία σας θα ’ναι πάντα σύμφωνη με τις υγιείς βολιγουαηανές και καθολικές αρχές και τα ιδανικά της Επαναστάσεως.

Λίγα χρόνια νωρίτερα, ο Χουάν είχε αφήσει — με κάμποσους δισταγμούς— τον Αλέχο να τον παρασύρει σε κάποιο γαλλικό πρωτοποριακό έργο. Το θέαμα είχε δικαιώσει τις χειρότερες υποψίες του, με την απουσία κάθε λογικής στην πλοκή και με την ασυναρτησία του διαλόγου. Τούτη τη στιγμή ένιωθε σαν πρόσωπο παρόμοιου έργου.

— Μα διδάσκω οργανική χημεία! έκανε σχεδόν φωναχτά. Δεν το βλέπετε ότι είναι ένας κλάδος όπου δεν χωράει κανενός είδους ιδεολογία;

— Δεν πειράζει, τον καθησύχασε ο Υπαστυνόμος. Θα ’χετε πολ­λές άλλες ευκαιρίες. Τα καθήκοντά σας δε θα περιορίζονται στη διδασκαλία της ύλης σας. Θα βοηθάτε, ας πούμε, στη διαφώτιση του αγροτικού πληθυσμού — θα πηγαίνετε σε χωριά και θα εξηγείτε στους κατοίκους το νόημα της Επαναστάσεως. Θα μιλάτε σχετικά και στους φοιτητές σας, σε κατάλληλες περιστάσεις.

— Μα δεν ξέρω να βγάζω πολιτικούς λόγους!

— Δε θα είναι πολιτικοί, θα είναι εθνικοί. Αλλά μη σας νοιά­ζει, θα σας τους δίνουν έτοιμους, γραμμένους, και δε θα ’χετε παρά να τους διαβάζετε. Εκτός απ’ αύτό, βέβαια, θα συμμορφώνεστε με ό,τι οδηγίες παίρνετε, θα ψηφίζετε, επί παραδείγματι, την αποβολή κάθε φοιτητή που κρίνεται ακατάλληλος.

— Ακατάλληλος για ποιο λόγο;

Ό Χουάν το ’ξερε πως η ερώτηση ήταν αφελής, αλλά πάσκιζε απελπισμένα να κερδίσει καιρό. Ο Υπαστυνόμος του ’ριξε ένα ψυ­χρό βλέμμα:

— Για όποιο λόγο κρίνουμε εμείς αρκετό, αποκρίθηκε κοφτά. Δεν πρόκειται να γίνεται συζήτηση, καταλαβαίνετε;

O Χουάν κούνησε το κεφάλι καταφατικά. Ναι, τώρα κατα­λάβαινε πάρα πολλά πράματα — λες κι ένα εκτυφλωτικό φως έ­πεφτε απότομα σ’ έναν κόσμο ομίχλης που ποτέ του δεν είχε θε­λήσει να προσέξει ως τότε. Τώρα πια δεν είχε ανάγκη να κερδίσει καιρό· μπορούσε να χαλαρώσει.

— Είναι αυτονόητο, συνέχισε ο Υπαστυνόμος, ότι θ’ αναφέρετε οποιαδήποτε παράνομη πράξη υποπέσει στην αντίληψή σας.

— Φόνους, εμπρησμούς, κλοπές;

Τόσο σπάνια μεταχειριζόταν σαρκασμό b Χουάν, τόσο ασυνήθιστοι ήταν οι μυς του προσώπου του να τον εκφράζουν, ώστε δε χρειαζόταν προσπάθεια για να κρατήσει τα χαρακτηριστικά του απαθή. Οι περισσότεροι συνομιλητές του γελιόνταν όταν συνέβαινε αυτό, και πίστευαν σε κάποια παρανόηση· ο Μοράλες όμως κα­τάλαβε κι αναψοκοκκίνισε.

— Ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ! μούγκρισε θυμωμένα.

Αμέσως κατόπι ωστόσο ξαναβρήκε την ψυχραιμία του, και κατάφερε μάλιστα να χαμογελάσει προσθέτοντας: «Οι ανατρεπτικές ενέργειες είναι το ίδιο παράνομες όσο κι ο φόνος ή ο εμπρησμός, και πιθανότερο είναι να παρουσιαστούν τέτοιες στο Πανεπιστήμιο. Θα είναι χρέος σας να τις επισημαίνετε, αλλιώτικα γίνεστε συνεργός τους — όπως ο φίλος σας κ. Πριέτο. Αλήθεια, μου αναφέρουν ότι πολλοί φοιτητές γκρινιάζουν για την απόλυσή του. Θα πρέπει να τους μιλήσετε, να τους εξηγήσετε πόσο αντεθνική στάθηκε η συμπεριφορά του».

Πρόφερε τα τελευταία λόγια δίχως έμφαση, αλλά η ματιά του ήταν καρφωμένη εξεταστικά στον επισκέπτη του καθώς του ’δινε καιρό να τα ζυγίσει. Έπειτα συνέχισε ήσυχα:

— Να τι εννοούμε, σήμερα, με νομιμοφροσύνη. Είστε διατεθειμένος να δεχτείτε τους όρους;

Ό Χουάν δεν τον κοίταξε αμέσως. Αποχαιρετούσε σιωπηλά τ’ όνειρο που τον είχε συντροφέψει από τα πρώτα, τυραννισμένα φοιτητικά χρόνια — τη φιλοδοξία να γίνει κάποτε καθηγητής στο Πανεπιστήριο της Αννουνσιασιόν. Θεωρητικά, ήταν ακόμα ελεύθερος να εκλέξει· στην πραγματικότητα, την απόφαση την είχε κιόλας πάρει κάποιος άλλος εαυτός του που είχε ξυπνήσει από το εκτυφλωτικό εκείνο φως: ένας καινούριος, άγνωστος ως τώρα Χουάν που ανάπνεε ελευθερία και οργή. «Στείλ’ τον στο διάβολο», έμοιαζε να του ψιθυρίζει τούτος ο νεοφερμένος στο αυτί. «Τώρα είν’ η στιγμή, τώρα ή ποτέ».

Σηκώθηκε ορθός και γύρισε αποφασιστικά προς τον Υπαστυνόμο. Ο Μοράλες σηκώθηκε κι αυτός, πιο νωχελικά· θα ’λεγες πως διασκέδαζε κρυφά περιμένοντας να δει την αντίδραση του συνομιλητή του. Στην κρίσιμη τούτη στιγμή, ωστόσο, ο Χουάν ένιωσε ά­ξαφνα το θάρρος του να τον εγκαταλείπει — όπως τον είχε εγκαταλείψει κι άλλη μια φορά, στα εφηβικά του χρόνια, μπροστά στον επιστάτη της Γιουνάιτεντ Τομάτο Κόμπανυ που τον είχε προσβάλει μπροστά σ’ όλο το χωριό. Όμοιος με τον Μοράλες ήταν κι εκείνος —αυθάδης, ατσαλάκωτος, σίγουρος για τη δύναμή του. Το σουλούπι του Χουάν δεν έκανε για επιβλητικές στάσεις και χειρονομίες· θα εξευτελιζόταν ολωσδιόλου αν έπιανε καβγά με άνθρωπο που τον περνούσε ένα κεφάλι. Κάτω από το λαδωμένο μαλλί και τους επιτηδευμένους τρόπους του αστυνομικού κρυβόταν σίγουρα — πώς δεν το ’χε δει απ’ την πρώτη στιγμή; — ένας παλιός συνοικιακός τρομοκράτης που τώρα είχε βρει μια νόμιμη διέξοδο για τα ένστιχτά του. Θυμήθη­κε, ξαφνικά, γιατί του ’χε φανεί οικείο τ’ όνομα Ραμόν Μοράλες: είχε ακούσει πολλές φορές να το ψιθυρίζουν με τρόμο, στο Πανεπι­στήμιο, σε σχέση με συλλήψεις, με διωγμούς κάθε λογής, με ξυ­λοδαρμούς φοιτητών και μ’ άλλα πολύ χειρότερα πράματα που μό­λις τολμούσαν οι άνθρωποι να υπαινιχθούν — όπως εκείνη την αυτοκτονία ενός καθηγητή της Φυτοπαθολογίας, πέρσι…

Άρρωστος σχεδόν από φόβο και αηδία, καταριώντας τη δει­λία του, ο Χουάν δεν κατόρθωνε ν’ αρθρώσει λέξη. Ο άλλος τον βοήθησε:

—Ώστε η απάντηση είναι όχι, έτσι; Το φανταζόμουν». Κούνη­σε σοφά το κεφάλι του. «Το ’ξερα πριν ακόμα σας γνωρίσω. Έπρεπε όμως να σας δώσω τυπικά τη δυνατότητα να διαλέξετε».

Για μια στιγμή, ο Χουάν ξέχασε και την αγανάχτησή του, και τη δυσάρεστη σκέψη που μόλις του είχε έρθει — ότι κινδύνευε πια κι η θέση του σαν υφηγητή.

— Πώς το ξέρατε; ρώτησε με αφέλεια.

Ο Υπαστυνόμος χαμογέλασε συγκαταβατικά, ολοφάνερα ευχαριστημένος, και του χτύπησε με οικειότητα το μπράτσο:

— Ή πείρα, είπε, μάς έχει διδάξει ότι αναφορές σαν και τού­τη που σάς διάβασα, κι όταν ακόμα είναι λανθασμένες σ’ όλες τις λεπτομέρειες, σπάνια πέφτουν έξω στο γενικό τους συμπέρασμα. Μπορεί να μην έχετε κάνει τίποτα απ’ όσα σάς καταμαρτυρούν, αλλά μολοτούτο δεν είστε άνθρωπος που μπορούμε να χρησιμοποιή­σουμε. Γι’ αυτό και σάς παρουσίασα τους όρους κάπως πιο βαρείς απ’ ό,τι θα ’ταν στην πραγματικότητα — για να πείτε το όχι από τώρα. Έτσι αποφεύγουμε τα μπερδέματα, κι εσείς κι εμείς, αργότερα. Δε θα χρειαζόταν, ας πούμε, να μάς αναφέρετε τις ανατρεπτικές κινήσεις των φοιτητών. Τις ξέρουμε και τις παρακολουθού­με μόνοι μας. Εκείνο που μετράει όμως είναι ότι δε θα είχατε τη διάθεση να μάς τις αναφέρετε — αυτό και μόνο δείχνει ότι δεν είστε δικός μας. Κρίμα», πρόσθεσε ευγενικά, «οι φοιτητές θ’ αποχτήσουν ένα λιγότερο διακεκριμένο καθηγητή. Καλημέρα σας».

Ούτε κατάλαβε ο Χουάν πώς βρέθηκε, λίγο αργότερα, σ’ ένα μπαρ του Πασέο Μπολίβαρ πίνοντας δυνατή τεκίλα — πράμα που ποτέ του δεν είχε κάνει τέτοια ώρα. Αργότερα, περπατώντας στο Δημοτικό Κήπο, ένιωσε ένα μίγμα από παράλογη απορία και πι­κρή μοναξιά βλέποντας ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει: κόσμος τριγύριζε αμέριμνα, συνταξιούχοι δροσίζονταν στον ίσκιο, μανάδες φώναζαν τα μικρά τους, ζευγαράκια κοιτάζονταν ψιθυριστά στα μάτια. Κανένας, μα κανένας από τούτους τους ανθρώπους δεν έ­μοιαζε να υποψιάζεται τι συνέβαινε στη Βολιγουάη, μήτε και να σκοτίζεται — ούτε κι εκείνη η παρέα από αγόρια και κορίτσια που περνούσε γελαστή, σιγοτραγουδώντας. Ο Χουάν διαπίστωσε ξα­φνικά ότι έσερνε τα πόδια του από την κούραση. Κάθισε σ’ ένα πάγκο κι έψαξε στην τσέπη του για τσιγάρα, αλλ’ αντί γι’ αυτά βρήκε ένα χαρτί, το γράμμα του Αλέχο. Με μιαν ανατριχίλα προσ­δοκίας, σαν του διψασμένου που οσφραίνετάι νερό, πήρε να δια­βάσει ξανά:

«…Οι χωρικοί τρέμουν το χωροφύλακα, και δε μού μιλάνε μπροστά του. Ο ίδιος πάλι είν’ αγαθός άνθρωπος, αλλά φοβάται να μού δείξει συμπάθεια μήπως κανένας σπιούνος τον καταδώσει στους ανωτέρους του. Τώρα καταλαβαίνω πώς λειτουργεί η αλυσίδα του τρόμου που επιτρέπει σε μια φούχτα συνωμότες να κρατάνε σκλαβωμένο έναν ολόκληρο λαό δίχως τη θέλησή του…

» Όμως η ζωή στο Πουέμπλο Βιέχο μού δίδαξε και την άλλη, την αξιαγάπητη όψη αυτού του λαού. Οι ίδιοι τούτοι τρομοκρατη­μένοι χωρικοί κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, κρυφά, για να μού παρασταθούν — ποιος μ’ ένα χαμόγελο, ποιος με δυο λέξεις μουρμουριστές στα πεταχτά, ποιος μ’ ένα πεσκέσι αφημένο νύχτα έξω από την πόρτα μου… Κι είναι τόσο φτωχοί, οι άμοιροι! Τα λί­γα οπωρικά, το λίγο κυνήγι που μού φέρνουν είναι βασιλικά δώρα, και για κείνους και για μένα.

»Ένας από τους πιο φτωχούς είναι ο Πέντρο, ο απλοϊκός του χωριού, που ψευτοζεί από δουλειές του ποδαριού και μικροθελήματα. Χτες μου ’φερε από το ταχυδρομείο μια κάρτα της Τσικίτα, που είχε μονάχα τους στίχους του Λουίς Σερνούδα «Η επανάσταση ξαναγεννιέται ολοένα, φοίνικας φλογερός, μέσ’ από το στήθος των απόκληρων…” κι από κάτω τη λέξη «θάρρος!”. Φαίνεται πως έδειξα τη συγκίνησή μου, γιατί ο Πέντρο μού είπε: «Καμπαλιέρο, θέλω να μου κάνετε μια χάρη!”. Φαντάστηκα ότι ήθελε λεφτά, και μου ’ρθε άσκημα γιατί δε βαστούσα ούτε δέκα πέσος, αλλά εκεί­νος συνέχισε: «Κάντε μου τη χάρη, Ντον Αλέχο, να μη στενοχω­ριέστε! Όλα τούτα θα περάσουν!”. Και με μια πλατιά, εκφραστι­κή χειρονομία μου ’δωσε να καταλάβω ότι «τούτα” ήταν κι η εκτόπισή. μου, κι η δικτατορία, κι όλη η μαύρη μοίρα του τόπου…

»Σου ’χω μιλήσει μια φορά για την Τσικίτα (εκείνο το βράδυ του Γενάρη, που είχαμε διαφωνήσει). Αν τη γνωρίσεις — ξέρω ότι θα σου αρέσει, κι ας έκανες τότε το δύσκολο— φίλησέ μου τη και πές της να προσέχει. Εγώ το θάρρος μου δεν το χάνω. Ο Πέν­τρο έχει δίκιο, ο λαός μας έχει δει τόσα και τόσα άλλα στην ιστο­ρία του! Θα περάσουν και τούτα».

Ο Χουάν σκούπισε προσεχτικά τα γυαλιά του, που είχαν θαμ­πώσει, και χαμογέλασε. Και βέβαια θυμόταν ποια ήταν η Τσικίτα, κι ανυπομονούσε τώρα να τη γνωρίσει και να τη βοηθήσει. Μόνο ο Αλέχο όμως μπορούσε να του πει πώς να τη βρει. Έπρεπε να πάει αμέσως να τον συναντήσει στο Πουέμπλο Βιέχο.

Όλη η πρωτινή του κούραση και πίκρα χάθηκαν καθώς κινού­σε, με γοργό βήμα, για το πλησιέστερο πρακτορείο ταξιδιών. Στο δρόμο απάντησε την ίδια νεανική συντροφιά, και τούτη τη φορά μια πρωτόγνωρη αγάπη, μια ζεστή ελπίδα του τρικύμισαν τα σω­θικά: ίσως κι αυτά τα γελαστά παιδιά ν’ ανήκαν στην «Τσικίτα» — όπως λεγόταν, χαϊδευτικά, το παράνομο δίκτυο των δημοκρατι­κών σπουδαστών…

Advertisements

125 Σχόλια to “Ο υποψήφιος (διήγημα του Ρόδη Ρούφου)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Θαυμάσια επιλογή.

    >Ο Ρούφος παρουσιάζει έναν υφηγητή της Χημείας που δεν ασχολείται με την πολιτική, ο οποίος προκειμένου να γίνει καθηγητής πρέπει να δηλώσει υποταγή στο δικτατορικό καθεστώς της χώρας του

    >Ενδιαφέρον είναι ότι στον ίδιο τόμο υπάρχει κι άλλο ένα διήγημα που εκτυλίσσεται στη φανταστική Βολιγουάη, το «Ελ προκουραδόρ», του Θ.Δ.Φραγκόπουλου,

    που έχει γράψει και για τον πρωτο του ξάδελφο τον Θεόφιλο Φραγκόπουλο, τον υφηγητή της Γεωπονικής που δεν ασχολείτo με την πολιτική, ο οποίος έπρεπε να δηλώσει υποταγή στο δικτατορικό καθωστός και … αυτοκτόνησε.

    Τα έχουμε γράψει εδώ στο ιστολόγιο

    Ο Θ.Δ.Φραγκόπουλος γράφει για τον Θεόφιλο Φραγκόπουλο

  2. Γς said

    >Τα έχουμε γράψει εδώ στο ιστολόγιο

    https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/14/fragkopoulos/

  3. Γς said

    1, 2:

    Πάλι βιάστηκα!

    Τα λέει πάρα κάτω ο Νίκος…

  4. leonicos said

    Γς κορυφαίος

  5. leonicos said

    καψοθεατρώνης
    γκρεμισοταβέρνας

    αλλά κορυφαίος

  6. leonicos said

    Θα προσέξατε βέβαια χτες ότι έβαλα τη Φωτεινή όσο το δυνατόν πιο μακριά του, όπως σοφά κάνατε και οι υπόλοιποι, και κάθισα δίπλα του για να τον επιτηρώ.

    και πάλι με ρώτησε η Φωτεινή: «Ποιος ήταν αυτός ο γοητιλής που καθόταν δίπλα σου;»

    Βέβαια… της τον στόλισα κατάλληλα, αλλά εκείνης της άρεσε! Απίστευτο!

    Θα συνεχίσω να παρακολουθώ τις κινήσεις τους

    Γς ο κορυφαίος! Τι να κάνουμε;

  7. leonicos said

    Συντρηπτικός ο Ρούφος. Τον έχω τον τόμο από τότε.

    Τουλάχιστον με παρηγόρησε. Μου έδειξε ότι ακόμα κι αν νιώθεις αδύναμος μπροστά τους, υπάρχει ένα όριο ξεφτύλας που μπορείς να υποστείς.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

  9. nikiplos said

    Καλημέρα… πολύ καλό δεν το είχα υπόψη μου… Απορώ πως εκδόθηκε τότε τέτοιο πράγμα… μαλλον η λογοκρισία ήταν αφοσιωμένη σε κάτι άλλο…

    Μπορεί να μην υπάρχουν οι αναφορές στην Ελλάδα, υπάρχει όμως η «δικτατορία» οι εμφανείς αναφορές στην «καθολική επανάσταση» κοκ.

  10. Γς said

    5:

    >καψοθεατρώνης

    http://caktos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_21.html

    >γκρεμισοταβέρνας

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/04/21/21april-2/#comment-427336

  11. Πολύ καλό διήγημα

    Πάντως η εκλογή καθηγητού ήταν πάντοτε μια περίεργη διαδικασία, δεν ήταν ποτέ διαγωνισμός του ασέπ…

    Μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και με την αλλαγή …βάρδιας από τον Ιωαννίδη ένας καθηγητής στο Μαθηματικό ξεκίνησε την παράδοσή του με την φράση » Τώρα που έχουμε καινούργιο φεγγάρι να μας φέγγει, προχωράμε στα μαθήματά μας» και…συνελήφθη.

  12. leonicos said

    Γς ο κορυφαίος

    Και να μην παραλείψω,
    μόλις άκουσαν ότι είμαι χορτοφάγος, ο Άγγελος μού πρόσφερε χορτόπιτα με τόση στοργή, που δεν περιγράφεται, ο Στέλιος κολοκυθοκεφτέδες, και τελικώς μου άφησαν ολόκληρη τη μερίδα με τις μελιτζάνες – τυρί άθικτη.

    Φοβερή παρέα

    Και… δεν κάπνισε κανείς ούτε στον Κυκεώνα ούτε στο τραπέζι

    Φοβερή παρέα

    Αλλά ο κορυφαίος είναι ένας

    ο Γς

  13. sarant said

    9 Είχε πια αρθεί η προληπτική λογοκρισία και οι εκδότες άρχισαν να δοκιμάζουν τα όρια της ανοχής.

  14. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  15. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα, και χρόνια πολλά στους αμέτρητους εορτάζοντες. Αμέτρητοι Γιώργηδες, κι αμέτρητοι άπιστοι, σε οτιδήποτε…

  16. Πάνος με πεζά said

    Aς πούμε, πιστέψτε ότι θα βγούεμ από το Μνημόνιο, που γιορτάζει τα 7 χρόνια του.

  17. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    11.>>δεν ήταν ποτέ διαγωνισμός του ασέπ…
    Γιατί αν ήταν του ασεπ…Ασε καλύτερα…
    Χρόνια Πολλά σου Τζη και λοιποί εορτάζοντες εδώ.

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>πέθανε το 1969 στην Αθήνα, βρίσκεται δε θαμμένος στο χωριό Άλωνες στο Ρέθυμνο
    Αλώνες Ρεθύμνης.Σημαίνοντες Αλωνιώτες: Γουσταύος Ντουράν, ευεγέρτης ύδρευσης Αλώνων
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82_%CE%A1%CE%B5%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CF%82

  19. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λίγα ακόμη για τον Ντουράν και τις Αλώνες
    http://vivi.pblogs.gr/2014/08/ispanos-diplwmaths-polemios-toy-fasismoy-zhthse-na-tafei-katw-ap.html

  20. Νικοκύρη, στο σημείο για τις εντυπώσεις από την Κούβα…

    Έλειπαν ήδη καταναλώσεως, –> είδη.

  21. Παναγιώτης Κ. said

    @11. Ήμουν σε εκείνο το μάθημα με τον Παύλο Γεωργίου.Συναρτησιακή Ανάλυση νομίζω ήταν το μάθημα.
    Το βράδυ ή την άλλη μέρα μάθαμε από τους ξένους ραδιοσταθμούς ότι ο Γεωργίου, βρέθηκε στη Γυάρο μαζί με τον Γεώργιο Μαύρο, τον Π.Βούλγαρη, τον Στ. Παράβα.
    Ας με διορθώσει αλλά και να συμπληρώσει, όποιος θυμάται καλύτερα τα γεγονότα.

  22. Spiridione said

    Boliguay ήταν και μια φανταστική χώρα της Λατ. Αμερικής σε γερμανική οπερέττα του 1933 – Clivia. Με ενδιαφέρουσα υπόθεση. Να την ήξερε ο Ρούφος;

    http://operetta-research-center.org/musical-comedy-orgasm-seeing-clivia-berlin/

    https://de.wikipedia.org/wiki/Clivia_(Operette)

  23. Αιμ said

    10 . Γς, το … ηθολογικο σχόλιο στο λινκι σου το έχεις δει ;

    Τη ζήλεψα την έξοδο σας !

    Καλημέρα

  24. Αιμ said

    10+ Επίσης, καψομπερντες θα έλεγα επι το ακριβέστερον

  25. Γς said

    23:

    Το έχω δει 😉

    Αλλά ποια έξοδο ζήλεψες;

    24:

    Σωστό

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>άνθρωπος που μπορούμε να χρησιμοποιή­σουμε.
    Φευ, ισχύει εν πολλοίς και στις αστικές δημοκρατίες αλλά τουλάχιστον δεν απειλούνται οι ατίθασοι με φυσική εξόντωση κλπ κι έχουν πάντα το δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη τους.

  27. Πέπε said

    > > Πήρα το κείμενο από τον (ανατυπωμένο) τόμο 18 Κείμενα και το μονοτόνισα, εκσυγχρονίζοντας λίγο την ορθογραφία (σίγουρα θα μου έχουν ξεφύγει λαθάκια του οσιάρ).

    > > βολιγουαηανές

    Αυτό ξέφυγε, ή είναι από άποψη;

    Νομίζω ότι λέμε κυρίως «ουρουγουανός, παραγουανός», αλλά αν είναι να βάλουμε κατάληξη -[ianos], το [i] μάλλον ανήκει στην κατάληξη (παριανός, συριανός) παρά στο θέμα (ΧΧΧγουάη), άρα γιώτα.

  28. Αιμ said

    25 Την χθεσινή παρά Λεωνίκου και λοιπών σχολιαστών ομολογουμενη

  29. # 21

    Οντως ο Γεωργίου ήταν (και μάλλον με τα κλασσικά παντός καιρού σανδάλια του) απλά εγώ δεν ήθελα να αναφέρω όνομα

  30. Φοίβος said

    Πολύ άβολο να πηγαίνεις σε πορεία κουβαλώντας καρπούζι

  31. Να χαιρετίσω και να πολυχρονίσω τους αναρίθμητους Γιώργηδες με προεξάρχοντα τον μΠαοκτζή 🙂

  32. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και χρόνια πολλά και από αυτό το νήμα στους Γιώργηδες τα μαλάματα.

    30 Ποιος λέει για πορεία με καρπούζι εκτός από τον Χάκκα;

    27 Έτσι το έχει το πρωτότυπο, μου έκανε κι εμένα εντύπωση το -ουαηα-

    28 Στείλε κάποιο μέιλ να ενημερωθείς για τυχόν επόμενη εξοδο

    22 Μπορεί να είναι και ανεξάρτητος σχηματισμός, δεν θέλει και πολλή φιλοσοφία Βολι(βία+Ουρου)γουάη

    20 Και να δεις που είναι «ήδη καταναλώσεως» και στο πρωτότυπο -το διόρθωσα!

  33. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Χρόνια πολλὰ σὲ ὅλες/ους ὅσες/οι γιορτάζουν σήμερα καὶ ἰδιαιτέρως στὸν πσαρὰ τοῦ ἱστολογίου μας. Ὑγεία πάνω ἀπ’ ὅλα.

    Ἐξαιρετικὸ τὸ σημερινὸ διήγημα, περιγράφει μὲ γλαφυρὸ τρόπο τὴν ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιουργοῦν τὰ καταπιεστικὰ καθεστῶτα μέσα ἀπὸ τὰ δίκτυα τῶν χαφιέδων. Μοῦ θύμισε ἕνα ἀνέκδοτο ποὺ κυκλοφοροῦσε τὴν ἐποχὴ τῆς δικτατορίας.

    Ἕνας ἄνθρωπος καλεῖται στὴν Ἀσφάλεια «δι’ ὑπόθεσίν του». Ὁ ἀσφαλίτης τοῦ λέει πὼς τὴν προηγούμενη βδομάδα ἐνῶ βρισκόταν στὸ καφενεῖο «Συνάντησις» εἶπε τὴν φράση:
    «Φτοῦ κωλοκυβέρνηση!»
    «Μὰ δὲν ἐννοοῦσα τὴν κυβέρνησή μας, κυρ-ἀστυνόμε» ἀπάντησε φοβισμένα ὁ ἀνθρωπάκος. «Ἐννοοῦσα τὴν κυβέρνηση τῆς»
    «Ἄστ’ αὐτὰ καὶ δὲ μὲ ξεγελᾶς,» τὸν ἔκοψε ὁ ἀσφαλίτης «μία εἶναι ἡ κωλοκυβέρνηση!»

    Δὲν ξέρω ἄν κάποιος ἔχει μαζέψει ἀνέκδοτα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Χούντας. Τὸτε ὑπῆρχε πραγματικὸς ὀργασμὸς. Τί λένε οἱ καταπληκτικοὶ ἐρευνητές μας; Ἄν δὲν ὑπάρχει κάτι σχετικὸ ἴσως θά ‘πρεπε κάποια στιγμὴ νὰ καταγράψουμε ὄ,τι θυμᾶται ὁ καθένας μας.

  34. spatholouro said

    Εδώ το «κόκκινο» βιβλιαράκι του Β. Βασιλικού («Υποθήκες Παπαδόπουλου-Παττακού») για γέλια και για κλάματα:

    https://www.scribd.com/document/34161806/%CE%A0%CE%91%CE%A0%CE%91%CE%94%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A3-%CE%A0%CE%91%CE%A4%CE%A4%CE%91%CE%9A%CE%9F%CE%A3-%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%98%CE%97%CE%9A%CE%95%CE%A3

  35. sarant said

    33 Κάτι σου έφαγε η μαρμάγκα Δημήτρη, «την κυβέρνηση της…»

  36. Φοίβος said

    Ωχ, λάθος διήγημα..

  37. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @35. Δὲν πρόλαβε νὰ τελειώσει τὴ φράση του ὁ ἀνθρωπάκος. Τὸν ἔκοψε ὁ ἀσφαλίτης ποὺ δὲν σήκωνε ἀντιρρήσεις.

  38. ΣΠ said

    Χρόνια Πολλά στους Γιώργηδες και στις Γεωργίες, στους Θωμάδες και στις Θωμαΐδες. Ιδιαίτερα στον πσαρά (phisherman), τον ποδοσφαιρικό αναλυτή του ιστολογίου.

    Να γράψω κι εγώ ένα ανέκδοτο από εκείνη την περίοδο:
    Συζητούν δυο ασφαλίτες:
    – Τι σκέφτεσαι για την κυβέρνηση;
    – Ό,τι κι εσύ.
    – Τότε σε συλλαμβάνω.

  39. Γιάννης Ιατρού said

    Ορίστε, που λέγανε πως υπήρχε μικρή προσέλευση …, εδώ 🙂 🙂

  40. Πήγε, λέει, ο Παττακός στην Κίνα και ρώτησε το Μάο πόσους διαφωνούντες έχει
    «Καμμιά δεκαριά εκατομμύρια» του λέει ο Μεγάλος Τιμονιέρης.
    «Ε, κι εμείς, κάπου τόσους έχουμε» σχολιάζει ανακουφισμένος ο ίλαρχος του Γράμου.

  41. Παναγιώτης Κ. said

    Σε μένα αρέσει το εξής:
    Συλλαμβάνουν τον σούπερ ανεκδοτολόγο, που ξέσκιζε την δικτατορική κυβέρνηση με τα ανέκδοτα του.
    Με συγκαταβατική διάθεση ο αστυνομικός του λέει:
    -Γιατί βρε παιδί μου μιλάς εναντίον; Δεν κάνει έργα αυτή η κυβέρνηση, δεν πάει καλά η οικονομία, δεν έχουμε τουρισμό;
    Φοβισμένος εκείνος ξεσπάει:
    -Όχι, όχι…δεν το είπα εγώ αυτό το ανέκδοτο. 🙂

  42. spatholouro said

    #13/9
    Από 1/1/1970 έπαψε να ισχύει η λογοκρισία στον Τύπο. Σε τραγούδι και δημόσια θεάματα συνεχιζόταν κανονικά…

  43. sarant said

    37 Κατάλαβα -τότε αποσιωπητικά.

  44. Παναγιώτης Κ. said

    @39. Γιάννης, μήπως κάνεις… υπέρβαση αρμοδιοτήτων; Εκτός και αν πήρες…άδεια από τον Γς. 🙂

  45. Αιμ said

    Ευχαριστώ. Θα μου θυμίσεις το μεηλ ;

  46. Αιμ said

    Ωχ για το 32 του Νικοκυρη το 45

  47. Γιάννης Ιατρού said

    44: Παναγιώτη, τι λες; Ο σύνδεσμος που παραπέμπω είναι σοβαρός, αλλά φαίνεται εσύ …. 🙂 🙂

    45: Αιμ, sarantπαπάκιptτελείαlu 🙂

  48. sarant said

    47 Ναι, έτσι.

  49. εντωμεταξύ, χτες έγινε στην Ουώσινγκτον ΝτιΣι η αντι-Τραμπ πορεία για την επιστήμη

    http://www.slate.com/blogs/the_slatest/2017/04/22/here_are_some_of_the_best_signs_from_the_march_for_science.html

  50. Dimi said

    Τον Μάιο του 2015 βρέθηκα στο αμφιθέατρο που φέρει το όνομα Θεόφιλος Φραγκόπουλος Ήταν μια πανελλαδική συνάντηση των δομών αλληλεγγύης .Και σηκώνεται ένας αλληλέγγυος και μιλάει γι αυτόν με πολλή συγκίνηση.Ηταν φοιτητής του και έζησε το συμβάν άμεσα. Ανατρίχιασε το αμφιθέατρο.Ας είναι καλά όπου βρίσκεται ,μας χάρισε στιγμές που δεν ξεχνιούνται.Ετσι ακούσαμε πολλοί για τον άνθρωπο αυτό για πρώτη φορά .Αξεχαστη στιγμή.

  51. Γς said

    44, 47:

    >Εκτός και αν πήρες…άδεια από τον Γς.

    Ναι, 24ωρη μετά θεαμάτων εις Παρισίους.

    Μέχρι την αναγγελία των εκλογικών αποτελεσμάτων

  52. Γς said

    Βιβ λα Φράνς

    «Τολμηρός άνθρωπος. Μαθητής τα έφτιαξε με τη φιλόλογό του»

    Δικός μας ο νέος Πρόεδρος

  53. leonicos said

    18-19 Έφη

    Μάθαμε πολλά και σήμερα από σένα, αγάπη μου

  54. leonicos said

    Και τι το κακό έχει να τα φτιάξεις με τη φιλόλογό σου;

    Δεν τά’φτιαξε με τη μαθηματικό του, να τον πεις μαζόχα

  55. leonicos said

    Καλό και το καψομπερντές! Θα προστεθεί

  56. leonicos said

    Με το τσιγγέλι σήμερα τα σχόλια!

  57. Εκτιμώ ότι ο συγγραφέας του διηγήματος δεν έζησε σε συνθήκες δικτατορίας. Θυμάμαι ότι, στην «εφτάχρονη», πλείστοι όσοι (για να μην πω οι περισσότεροι!) προσκυνούσαν αυτοβούλως και προθύμως τους …Μοράλες!

  58. Γς said

    56 @ Λεώ

    Πολλά χρόνια θα ζήσεις!
    Ελεγα στο φίλο μας Κ.Κ. μόλις τώρα για την Αννα χτες στο Ομιλο Αντισφαίρισης που σε γνώρισε.
    Και μου ‘λεγε ότι γίνατε αμφότεροι αναπληρωτές καθηγητές στην Ιατρική Σχολη την ίδια μέρα.
    [και φουλ προφέσορς σε διαφορετικές]

    Ρουφιάνος ε;

  59. sarant said

    50 Ωραίο!

    54 Πράγματι. Και έχω και λάθος το τοπωνύμιο, Αλώνες είναι το σωστό

    58 Όχι όλοι όμως. Άλλωστε και στο διήγημα όσοι σηκώνουν κεφάλι είναι η εξαίρεση

  60. Στο δεύτερο exit poll, τα αποτελέσματα έχουν ως εξής:

    Μακρόν: 23%

    Λεπέν: 23%

    Φιγιόν: 19%

    Μελανσόν: 19%

  61. κουτρούφι said

    «… για να διαδεχθεί τον ηλικιωμένο και διάσημο καθηγητή που είχε απολυθεΐ πάνω στην εκκαθάριση των Πανεπιστημίων»
    Είχα ακούσει (οπότε κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ράδιο-αρβύλας) ότι κάτι τέτοιο ετοιμάζανε και για τον Κ. Αλεξόπουλο στο Φυσικό της Αθήνας. Μάλιστα, είχανε βρει και έτοιμο αντικαταστάτη του ο οποίος όμως το έπαιξε κατενάτσιο και την μπάλα στην εξέδρα και δεν προχώρησε η διαδικασία.

  62. 62 Κάποιος Βρούτος του την έστησε.

  63. https://twitter.com/russian_market/status/856204497915432961

  64. Γιάννης Ιατρού said

    Καλά, λέμε κι εμείς το ένα και τ΄άλλο για την παραπληροφόρηση και τα εξιτ πολ κλπ., αλλά αυτοί εκεί είναι κάνα έτος φωτός μπροστά ….

  65. Γς said

    Και πάω να δω που είναι ο ISS τώρα.
    Δίπλα στην Αυστραλία.

    Και με παίρνει η κόρη μου για τ αποτελέσματα.
    -Μπράβο του. Πήγε με τη φιλόλογό του όταν ήταν μαθητής.
    -Είναι η γυναίκα του. Του ρίχνει 25 χρόνια.

    Οχι ρε γμτ. Αλήθεια λέει;

    Και κοιτάζω την οθόνη. Ο ISS έφτασε πάνω απ τον Καναδά. Κιόλας

    Α, της είπα και τα φρέσκα νέα. Οτι τα κανονίσαμε κι ο πατέρας της σύντομα θα έρθει εις γάμου κοινωνία.

  66. sarant said

    65 Τα αποτελεσματα του Υπουργείου είναι μεν πραγματικά, αλλά προς το παρον εχουν καταμετρηθεί τα χωριουδάκια μόνο, οπότε δεν σημαίνει τιποτα το προβάδισμα της Λεπέν.

  67. G (29), γιατί να μην αναφέρεις όνομα; Τιμή του και καμάρι του του Γεωργίου αν τον κυνήγησε ο Ιωαννίδης!

  68. # 71

    Γενικά το αποφεύγω Άγγελε, δεν μπορώ να ξέρω τις ευαισθησίες άλλων

  69. Γς said

    Μλάει ο Μακρόν κι ακούγεται το πλήθος να φωνάζει

    Brigitte, Brigitte!

    Eνίοτε πίσω από κάθε πετυχημένο άντρα βρίσκεται μια δασκάλα.

    Η δασκάλα του

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73.Γς, λεφτομέρειες! Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που έλεγε η Μελίνα όταν η κουβέντα ήταν για ερωτοδουλειές
    http://www.bovary.gr/bovary-loves/5361/stil-tis-goiteytikis-syzygoy-toy-emanoyel-makron?%20utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

  71. Γιάννης Ιατρού said

    73: Έλεος ρε Γς, αγριεύω ρε συ νυχτιάτικα!

  72. sarant said

    75 Κι όμως, έχουν 24 χρόνια διαφορά.

  73. Γς said

    75:

    Ασε ρε, μη μου το χαλάς. Εγώ έχω ανοσία.
    Εξάλλου με εμπνέει. [κι έχω βάλει στο μάτι μια άλλη φοιτήτριά μου]

  74. Λεύκιππος said

    Τελικά κι η Μπαρτσελόνα έχει την ίδια διαφορά με την Ρεαλ

  75. Γς said

    Τελικά να δούμε πως θα τα πάει με την Μαριάννα
    ο μαμάκιας Μακρόν

  76. Γιάννης Ιατρού said

    76: Δεν είναι η διαφορά στα χρόνια ρε Νίκο!

    Εν τω μεταξύ, πριν μιά ώρα περίπου…

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Απ΄τα μακαρόν στο Μακρόν, επί μακρόν.

  78. nikiplos said

    Περί της Μπριζίτ…
    Βίτσια είναι αυτά… και δεν μας πέφτει κανένας λόγος…

    Ο Ιωσαφάτ αναφέρει άλλωστε πως στην Αφρική, υπήρχαν φυλές που έκαναν το βέλτιστο ως προς τον έρωτα… Οι ώριμες κυρίες διάλεγαν νέους κι ωραίους που άλλωστε ούτε παιδιά ήθελαν ούτε και πολύ για να «πάρουν μπροστά» και να «γκαζώσουν στις ανηφόρες»… Παντρεύονταν και περνούσαν ζάχαρη…

    Όταν οι γυναίκες «έφευγαν» οι άντρες πλέον ώριμοι και μυημένοι έπαιρναν μικρούλες και τεκνοποιούσαν με αυτές. Έτσι και οι μικρούλες μάθαιναν τα μυστικά του σεξ από τους ώριμους κυρίους, ώστε όταν τους «ξαπόστελναν» να παντρευτούν νεαρούς με τη σειρά τους και να χαρούν τον έρωτα…

    Αλλού θα τον δούμε τον Γάλλο Στουρνάρα Μακρόν…

  79. Γιάννης Ιατρού said

    81: ΕΦΗ, θα έλεγα, είναι πολύ Μακρόν μου 🙂

  80. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    23 – Αντί να κάθεσαι απ’ έξω και να ζηλεύεις, έλα μέσα στην παρέα, όλοι οι καλοί (και οι λιγότερο καλοί☺) χωράνε.
    Στις κόρες μου για να τις πείσω να κάνουν αυτόνομη κατάδυση, τους είχα πεί πως η ομορφιά της θάλασσας, είναι η επιφάνειά της και η παραλίες της, η μαγεία της όμως είναι ο βυθός της, πρέπει να βουτήξεις μέσα της για να την απολαύσεις, το ίδιο είναι και η ζωή, είναι όμορφη όταν την παρατηρείς, είναι μαγική όταν την βιώνεις, ειδικά με καλή παρέα.
    Γιαυτό στην επόμενη (οινο)πνευματική σύναξη να δηλώσεις συμμετοχή.☺
    Η καρδιά της ιστολογικής παρέας, είναι μεγάλη και σας χωράει όλους.☺

  81. ΣΠ said

    74
    Πάντως η κ. Μακρόν δεν είναι 56 χρονών, όπως γράφει το άρθρο, αλλά 64.

  82. Γς said

    81:

    Ελα ρε…

  83. Γς said

    84:

    >Η καρδιά της ιστολογικής παρέας, είναι μεγάλη και σας χωράει όλους.

    και η κοιλιά της…

  84. Γιάννης Ιατρού said

    84: ΛΑΜΠΡΟ, έγινε κάτι μ΄αυτό που είπαμε στο τηλέφωνο;

  85. Αιμ said

    Ευχαριστώ Λαμπρο

  86. Γς said

    88:

    Α, τι είπατε;

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    83. Μακρόν κι αλαργον 🙂

  88. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χα, τώρα που διάβασα τα σχόλια, είδα έπεσε η σχετκή πληροφόρηση για τον- Αιμ.☺

  89. Γιάννης Ιατρού said

    90: Κάτι δεν του ανάβει, ή μάλλον κάτι του ανάβει και μετά του σβήνει ρε Γς. Άντε, γιατί μπορεί να είχες αϋπνίες 🙂

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92.Γεια σου Λάμπρε! Η Αιμ (νομίζω;) 🙂

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  92. Αιμ said

    94. Μη νομιζεις

  93. Γς said

    93:

    Μωρέ στο ρελαντί είναι ο Γς.
    Και κάνει πως δεν καταλαβαίνει…

  94. Μαρία said

    95
    Κι όμως, εκεί που έχει το διαμέρισμα η Μαρέβα ο Φ. έσκισε http://elections.interieur.gouv.fr/presidentielle-2017/011/075/075056AR07.html

  95. Η διαφορά της ηλικίας χαροποιεί αφάνταστα και τα δυο μέρη, από τον Βιάσα της Μαχμπαράτα μέχρι την Σουλαμίτιδα γυνή υπάρχουν χιλιάδες αναφορές στις μυθολογίες- μεταξύ μας κι ο Δίας δεν ήτανε κανένα τζόβενο που κυνήγαγε (ή μήπως…κυνήξε !! ) όλες τις μαμαζέλ.Τα έχουμε ξαναπει, νομίζω.
    Οσο για την γνώμη της κοινωνίας όπως λέει κι ο νομπελούχος Ντύλαν :

    Old lady judges watch people in pairs

    Limited in sex, they dare

    To push fake morals, insult and stare

    While money doesn’t talk, it swears

    Obscenity, who really cares

    Propaganda, all is phony

    ( Λάμπρο σε ρούμπωσα, τι να λέει ο Ράιχ…)

  96. Γς said

    98:

    Μαρέβα και Γς. Φορολογικές ατασθαλίες που τους ενώνουν.

    Ντάξει δεν έχω σπίτι στο Παρίσι εγώ. Ενα δρομάκι έχω, μια ruelle που έχει το επώνυμό μου. Μην τα ξαναλέμε τώρα.

    Και φυσικά το ότι έκανα ξεχωριστή δήλωση στην εφορία δεν το έκανα δολίως όπως λένε για την γυναίκα του Κούλη. Οτι γι αυτό το σπίτι σκηνοθέτησε συζυγική διάσταση και τέτοια.

    Εγώ πάντα έκανα ξεχωριστή δήλωση και επί της πρώτης μακαρίτισσας συζύγου, μιας και ήταν επιτρεπτό χωρίς να συντρέχουν ειδικοί λόγοι.

    Ελα όμως που ξαφνικά πριν δυο χρόνια άλλαξε απροδιοποιητα αυτή η δυνατότητα και μου έρχεται ένα μπουγιουρντί να προσκομίσω λέει διαζευκτήριο η ληξιαρχική πράξη θανάτου συζύγου [που να φάνε τη γλώσσα τους], Ειδάλλως λέει θα μου κόψουν τον κώ, ουπς, τη σύνταξη και τέτοια.

    Κι απάνω που έτρεχα να δω πως θα καθαρίσω συνέβησαν αυτά που συνέβησαν και τους πήγα το δεύτερο. Στους γρουσούζηδες.

    Ατυχη λέτε η Μαρέβα σ αυτό το σημείο; Κι αν όχι, ποιος θα κέρδιζε σε μια τέτοια απευκταία περίπτωση;

  97. Του Αγίου Γεωργίου-που σκότωσε τον δράκο-χθες, έγινε γνωστό πως ο εισαγγελέας Πειραιά άσκησε δίωξη κατά του ΟΣΦΠ για το ξύλο που έριξαν στους παίκτες και συνοδούς του Πλατανιά στο ημίχρονο του αγώνα όπου είχαν το θράσος-κατά τους γάβρους- να προηγηθούν στο σκορ. μαζί με την δίωξη για τον αγώνα με την ΑΕΚ -και παρά την απρόθυμη συμπεριφορά του τίγρη- συνιστά υποτροπή και πλέον δεν συζητιέται μόνο η αφαίρεση βαθμών και η απώλεια του πρωταθλήματος αλλά ξεκάθαρα ο υποβιβασμός του ΟΣΦΠ.

  98. Γς said

    101:

    Οπότε Πσαρά μου,

    κι ο ΠΑΟΚ περιμένει την απόφαση για τιμωρία ή όχι του Ολυμπιακού με -6 βαθμούς για να μάθει αν την τελευταία αγωνιστική θα τα παίξει όλα για όλα κυνηγώντας το πρωτάθλημα καθώς σε ενδεχόμενη τιμωρία ισοβαθμεί με τους ερυθρόλευκους αλλά είναι καλύτερος στα μεταξύ τους παιχνίδια.

    Γιατί δεν τα λες;

  99. Με την Κασσιόπη στην Τούμπα παίζει ο ΠΑΟΚ, τι όλα για όλα… με τον Πλατανιά η τιμωρία προβλέπει -7 ή υποβιβασμό και η απορία είναι γιατί έκανε 18 μέρες να φτάσει η ειδοποίηση από τον Πειραιά στα Χανιά ; Μήπως για να προλάβει ο χοντρός να κάνει φιέστα και να δημιουργήσει εντυπώσεις ; Το απόστημα έχει σαν πυρήνα το ποδόσφαιρο αλλά έχει πλοκάμια σε όλους τους κλάδους της ζωής. Ξαναέγραψα πόσο τυχαίο είναι που αντιπρόεδρος και επί των οικονομικών του γάβρου είναι ο Βρέντζος ; Ποιός ακριβώς είναι αυτός ; Οι Κρητικοί του ιστολογίου σιώπησαν
    Γς, οι ΠΑΟΚτσήδες έχουν μάθει να ζουν χωρίς τίτλους, αυτοσκοπός τους δεν είναι οι τίτλοι αλλά να αναπνέουν ελεύθερα, δεν ίναι να κάνουν δική τους την αιώνια παράγκα αλλά να την διαλύσουν. Αν ασχολιόσουνα θα έβλεπες πως οι πράσινοι σφυρίζουν αδιάφορα- την ίδια παράγκα χρησιμοποίησαν στο τελευταίο τουςπρωτάθλημα κι ο Μελισσανίδης προκειμένου να πάρει τον τίτλο ο ΠΑΟΚ δήλωσε πως δεν έχει παράπονα από τον ΟΣΦΠ !!! Υπάρχουν κάμερες πουέχουν καταγράψει τα γεγονότα,να τις δει κι ο κόσμος να ξέρουμε τι έχει γίνει

  100. spiral architect 🇰🇵 said

    Από τον Τσίπρα στη Λεπέν ένας Τράκης δρόμος.

  101. Δες κι αυτό με τον πρόεδρο του Πλατανιά :

    Κύριε Μαθιουλάκη έφτασε χθες έγγραφο που αφορά προκαταρκτική έρευνα από την Εισαγγελία Πειραιά για γεγονότα που συνέβησαν στο ημίχρονο του αγώνα με τον Ολυμπιακό;

    «Ναι, υπήρξε έγγραφο. Ήρθε χθες στην ΠΑΕ».

    Υπήρξαν βιαιοπραγίες εναντίον ποδοσφαιριστών του Πλατανιά στο ημίχρονο;

    «Δεν θέλω να πω πολλά λόγια εφόσον το θέμα έχει πάρει τον δρόμο του. Το μόνο που μπορώ να επιβεβαιώσω είναι ότι πράγματι υπήρξαν βιαιοπραγίες εναντίον ποδοσφαιριστών».

  102. spiral architect 🇰🇵 said

    Election présidentielle 2017 – Live

    Ο τραπεζίτης Μακρόν και επισήμως εγκαινιάζει (λέμε τώρα, γιατί υπάρχουν και άλλοι μουστερήδες, όνομα και μη χωριό) τη νέα ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν (θα) υπάρχουν πια παραδοσιακά κόμματα μόνο πούρος νεοφιλελευθερισμός, «ανοιχτές αγορές» και τράπεζες αλλά σε συσκευασία ενός θελκτικού πακέτου με κάποιες δήθεν ατομικές ελευθερίες και μπόλικη στάχτη στα μάτια απο κόμματα που ξεφεύγουν απο την πεπατημένη, για να μην έχουν θεματάκια οι πολιτίκαλι κορέκτ.

    Άκουγα χτες στη ΕΡΤ, ότι όταν κλείνει ένα ταχυδρομικό γραφείο λόγω περικοπών-οικονομίας κλίμακας σε μια γαλλική κωμόπολη ανεβαίνουν τα ποσοστά της Λεπέν. Η απουσία ή η «υποχώρηση» του κράτους από τα κοινά κοστίζει πολιτικά και όλοι εύχονται να μη σπάσει ο διάολος το πόδι του και η Λεπέν ανατρέψει τα προγνωστικά στο φάιναλ φορ της Γαλλίας.

    Κλείνω με τη (σωστή) κλισεδιά: Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος.

  103. Reblogged στις agelikifotinou.

  104. leonicos said

    Σας ζωντάνεψε η κοπέλα! Λεπεν Λεπεν Ζλεπεν

  105. leonicos said

    όχι ζλεπέν, Λεπέν

  106. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Τελικά οι εκτιμήσεις ψήφου επιβεβαιώθηκαν.

  107. leonicos said

    Αιμ,

    ο Λάμπρος τα ίδια μου είπε κι εμένα

  108. spiral architect 🇰🇵 said

    «Κούλα μ’ ακούς; Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!»
    (Στάθης Ψάλτης)

  109. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλημέρα

    88 – Πρίν λίγο ρύθμισα την οθόνη στο 1024-768 κι όλα δουλεύουν ρολόϊ. Σ΄ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθεια που μου έδωσες.

    94 – Γειά σου ΕΦΗ, όταν με το καλό αποφασίσει να έρθει στην παρέα, θα μάθουμε και το φύλο, το σίγουρο, είναι ότι θα αποκτήσουμε έναν καινούριο φίλο. 🙂 Tα ίδια ισχύουν και για σένα ακριβοθώρητο παλαβό κρι κρί. 🙂
    Ωραία είναι η διαδικτυακή παρέα αλλά η ζωντανή, είναι μαγική, σαν το μαγικό μυαλό σου, γι΄αυτό μη μένετε κλεισμένοι στο σπίτι μπροστά στην οθόνη, ελάτε στην παρέα μας για να την κάνουμε την πιο μεγάλη στην Ελλάδα.
    Ήταν μεγάλη η χαρά μου που γνώρισα από κοντά τον Λεώνικο έναν γλυκύτατο άνθρωπο, την γυναίκα του Φωτεινή, όνομα και πράμα, και το superboy Στέλιο-daddycool. Η παρέα είναι πιο εθιστική ακόμα κι από το ιστολόγιο. 🙂

    99 – «( Λάμπρο σε ρούμπωσα, τι να λέει ο Ράιχ…)»
    Γιατί ρε Gee μ΄έχεις ακούσει να λέω κάτι για την διαφορά ηλικίας; Το σημαντικό, είναι να περνάει καλά το ζευγάρι, τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία.

    103 – «οι ΠΑΟΚτσήδες έχουν μάθει να ζουν χωρίς τίτλους, αυτοσκοπός τους δεν είναι οι τίτλοι αλλά να αναπνέουν ελεύθερα, δεν ίναι να κάνουν δική τους την αιώνια παράγκα αλλά να την διαλύσουν. »
    Οι παοκτσήδες, είναι σαν τα αριστερά κόμματα, όσο είναι στην απέξω μιλάνε για ιδανικά για κάθαρση κι άλλες χαριτωμενιές, μόλις ανεβούν στην εξουσία ξεχνούν τι έλεγαν και υποστήριζαν και γίνονται καραδεξιά.
    Τα κλαδιά δεν μπορούν να αλλάξουν τον κορμό του δέντρου.

    111 – Γίνε αυτοδύτης τώρα, και μην το αναβάλεις, πίστεψέ με θα είναι μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής σου, σχεδόν οργασμική. 🙂

  110. spiral architect 🇰🇵 said

    Ο τύπος (Μακρόν) έχει δώσει στο πρόσφατο παρελθόν δείγματα γραφής στο εργασιακό με νόμο που πήρε και το όνομά του, όπως έδωσε και τα φώτα του στο περιβόητο νόμο Ελ Κομρί.

  111. ΣΠ said

  112. spiral architect 🇰🇵 said

    @115: Ανατρίχιασα! 😛

  113. Γιάννης Ιατρού said

    113a: ΟΚ Λάμπρο, χαίρομαι που δουλεύει τώρα, γλύτωσες και το δεύτερο πήγαινε-έλα, άσε πια που έγινε καινούργιο 🙂

  114. # 104

    Υπάρχει ο εναγκαλισμός από την επταετία, δεν ξεχιούνται εύκολα οι μεγάλοι έρωτες, το είχαμε δει και με τον Κίτσιο…

    http://www.sport24.gr/Basket/OmadesBasket/A1Panathinaikos/yposthrizei-lepen-o-dhmhtrhs-giannakopoylos.4638466.html

  115. # 104

    Η στήριξη στον Τσίπρα βέβαια ισχύει όσο μπορεί να κονομήσει από την ιστορία με το γήπεδο-σιγά μην κτισθεί, οι μελέτες έχουν τα λεφτά,το είδαμε και με την ΑγιασοφίΤα- και μπρος στο χρήμα όλα ξεχνιούνται

  116. # 113 γ

    το ρούμπωσα δεν σημαίνει πως έχεις άλλη άποψη αλλά πως ο Μπομπ έχει τοποθετηθεί ΚΑΙ επ’ αυτού του θέματος και το ξέρουν τα δισεκατομμύρια που έχουν ακούσει ο τραγούδι ενω αγνοείται κάτι αντίστοιχο από τον Ράιχ

  117. (115) Μπράβο τους που ΔΕΝ λένε «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος». Αλλά πόση απήχηση έχουν στο εκλογικό σώμα;

  118. # 113 δ

    Λάμπρο άφησα να περάσει λίγη ώρα για να σου απαντήσω ψύχραιμα

    γράφεις : Οι παοκτσήδες, είναι σαν τα αριστερά κόμματα, όσο είναι στην απέξω μιλάνε για ιδανικά για κάθαρση κι άλλες χαριτωμενιές, μόλις ανεβούν στην εξουσία ξεχνούν τι έλεγαν και υποστήριζαν και γίνονται καραδεξιά.

    ρωτάω : πότε ήταν στα πράγματα οι ΠΑΟΚτσήδες που τους κρίνεις έτσι αβασάνιστα και χωρίς στοιχεία ;

    Αν εννοείς όταν πήραν πρωτάθλημα το 76 είχαν τόση «εξουσία» που την επόμενη χρονιά εχασαν τον τίτλο από τον βάζελο για μόλις δυο βαθμούς που φυσικά αν είχαν «εξουσία» δεν θα συνέβαινε το δε 85 που το ξαναπήρε την επόμενη χρονιά με το ζόρι απέφυγε τον υποβιβασμό.

    Και σε ξαναρωτάω

    ΠΟΤΕ ήταν ξανά στα πράγματα ο ΠΑΟΚ για να έχεις δείγμα γραφής ;

    Αλλο τι νομίζεις-δικαίωμά σου- και άλλο να παρουσιάζεις τις απόψεις σου σαν γεγονότα

  119. spiral architect 🇰🇵 said

    @121: Τι υπέροχος συμβολισμός: να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο πολιτικά ανύπαρκτο τσουτσέκι των τραπεζοκαναλαρχών και το αποπαίδι των ηττημένων του Β΄ Παγκοσμίου. 😦

  120. Pedis said

    # 123 – έχει κάποιο ενδιαφέρον το σύστημα της προεδρικης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που με είκοσι τα εκατό βγάζει μονάρχη με εκλογές.

    Κι αυτό χάρη σε ένα πετυχημενο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα δημοκρατικών δυνάμεων και στρατού που φύτεψαν τον Ντε Γκωλ πρωθυπουργό εκεί στα τέλη των φίφτις (’58) και πέρασε το περίφημο προεδρικό-μοναρχικό σύστημα.

    Τώρα, το μέγα δίλημμα του ψηφοφόρου του Μελαμακροφιγιόν είναι αν θα βγάλει τη Λεπέν μια και καλή τώρα ή την επόμενη φορά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: