Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο δαιμόνιος κ. Αύγουστος Ντυπέν

Posted by sarant στο 7 Μαΐου, 2017


Κυκλοφόρησαν τον περασμένο μήνα, από τις φιλικές εκδόσεις Ερατώ, δυο κομψά τομίδια με δύο αστυνομικές νουβέλες του Έντγκαρ Άλαν Πόε, σε εισαγωγή-μετάφραση και σημειώσεις του Γιώργου Μπλάνα: Οι φόνοι της οδού Μοργκ και Το κλεμμένο γράμμα.

Οι δυο αυτές νουβέλες έχουν σημαντική θέση στην παγκόσμια φιλολογία, όχι μόνο και όχι τόσο για τη λογοτεχνική τους αξία, που δεν είναι αμελητέα, αλλά κυρίως επειδή αποτελούν τα πρώτα έργα της αστυνομικής λογοτεχνίας, ο δε ήρωάς τους, ο Αύγουστος Ντυπέν, είναι ο πρώτος ντετέκτιβ της ιστορίας, που τ’ αχνάρια του ακολούθησαν ο Σέρλοκ Χολμς, ο Πουαρό, ο Μεγκρέ, ο δικός μας αστυνόμος Μπέκας και όλοι οι νεότεροι. (Επειδή εδώ λεξιλογούμε, να πούμε ότι ο Ντυπέν ήταν ντετέκτιβ avant la lettre, όπως λένε οι Γάλλοι: η λέξη detective δεν είχε ακόμα επινοηθεί).

Ο Πόε έγραψε τους Φόνους της οδού Μοργκ το 1841. Ακολούθησε τον επόμενο χρόνο το Μυστήριο της Μαρί Ροζέ και το 1844 το Κλεμμένο γράμμα. Και τα τρία έργα εκτυλίσσονται στο Παρίσι. Το αστυνομικό είναι νεαρό είδος, θέλει μεγάλες πόλεις και συγκροτημένη αστυνομική δύναμη -που άρχισε να εμφανίζεται στις αγγλικές πόλεις τον 19ο αιώνα. Μπορεί οι σημερινοί συγγραφείς να γράφουν ιστορικά αστυνομικά μυθιστορήματα στα οποία η δράση τοποθετείται στην αρχαία Ρώμη, στο Βυζάντιο ή στην Ιρλανδία του 8ου αιώνα (η αδελφή Φιντέλμα), αλλά αστυνομικό μυθιστόρημα δεν θα μπορούσε να γραφτεί νωρίτερα.

O Ντυπέν του Πόε δεν είναι επαγγελματίας αστυνομικός, είναι ερασιτέχνης, στον οποίο προσφεύγει ενίοτε η επίσημη αστυνομία. Δεν είναι άνθρωπος της δράσης, αλλά ρέκτης των περίτεχνων συλλογισμών. Και στις δυο νουβέλες, άλλωστε, ο Πόε τον βάζει να αναπτύσσει διά μακρών τις θεωρητικές αρχές της μεθόδου του. Αφηγητής στις δυο νουβέλες είναι ένας ανώνυμος στενός φίλος του Ντυπέν.

Θα αναγνωρίσατε βέβαια τις ομοιότητες του Ντυπέν με τον Σέρλοκ Χολμς και του αφηγητή με τον Γουότσον. Φυσικά, ο Πόε ήταν πρώτος, ο Κόναν Ντόιλ ακολούθησε.

Διάλεξα να παρουσιάσω σήμερα ένα αυτοτελές απόσπασμα από τους «Φόνους της οδού Μοργκ» (σελ. 52-58) που δείχνει την αναλυτική ικανότητα του Ντυπέν στον κολοφώνα της. Θυμάμαι πως ο παππούς μου κιόλας μού το είχε διαβάσει όταν ήμουν μικρός. Ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να βρει εξεζητημένο ή αφελές το απόσπασμα, αλλά πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι ο Πόε το έγραψε πριν από 175 χρόνια.

Οι Φόνοι της οδού Μοργκ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ιστορίας με «κλειστό δωμάτιο», ένα από τα βασικά θέματα της κλασικής αστυνομικής ιστορίας: ο φόνος γίνεται σε ένα φαινομενικά κλειστό δωμάτιο και είναι αίνιγμα πώς μπήκε και βγήκε ο δολοφόνος. Στον Σέρλοκ Χολμς έχουμε αρκετές τέτοιες ιστορίες. Και όταν το κλασικό είδος το παράκανε με την εκζήτηση και τους περίπλοκους τρόπους, ήρθε ο Χάμετ να εγκαινιάσει τη σκληροτράχηλη σχολή.

Για να πούμε και ένα τριβιδάκι (όπως τα λέει ο Λίγγρης), στο Παρίσι υπάρχει πράγματι οδός Μοργκ (στο 19ο). αρχικά ο Πόε είχε τοποθετήσει τους φόνους στην οδό Τριανόν, αλλά μετά τους έβαλε στην (ανύπαρκτη) οδό Μοργκ για να είναι πιο μακάβριο και θανατερό το κλίμα (morgue στα αγγλικά είναι το νεκροτομείο).

Στην αρχή του βιβλίου, ο αφηγητής αναπτύσσει διάφορα θεωρητικά περί αναλυτικού συλλογισμού, στα οποία κάνει και σύγκριση ανάμεσα στη ντάμα, το σκάκι και το ουίστ. Ύστερα αφηγείται πώς γνώρισε τον Αύγουστο Ντυπέν, στη συνέχεια έχουμε το απόσπασμα που θα παρουσιάσω, στο οποίο εκτίθεται ο τρόπος συλλογισμού του Ντυπέν, και αμέσως μετά μπαίνουμε στο κυρίως θέμα, την είδηση της εφημερίδας για δύο φρικτούς φόνους μητέρας και κόρης σε ένα σπίτι της οδού Μοργκ.

Ο Γιώργος Μπλάνας που έκανε τη μετάφραση είναι καταξιωμένος ποιητής και μεταφραστής, αλλά δεν είμαι βεβαιος αν θα ακολουθούσα την τακτική του, να αφήνει στα γαλλικά τις λέξεις που ο Πόε έχει επίσης αφήσει στα γαλλικά και να τις επεξηγεί με υποσημείωση. Εδώ για τεχνικούς λόγους τις εξηγώ με αγκύλες αμέσως μετά ή και καθόλου.

………………….

Μια νύχτα, περπατούσαμε άσκοπα σ’ έναν βρώμικο δρόμο του Παλαί Ρουαγιάλ. Βυθι­σμένοι στις σκέψεις μας, είχαμε ν’ ανταλ­λάξουμε κουβέντα τουλάχιστον για ένα τέ­ταρτο. Ξαφνικά, ο Ντυπέν είπε:

«Στην πραγματικότητα είναι λίγο κοντός. Θα τα κατάφερνε καλύτερα στο Βαριετέ!»

«Δεν υπάρχει αμφιβολία», απάντησα εγώ ασυναίσθητα, χωρίς καν να αντιληφθώ τον αλλόκοτο τρόπο με τον οποίον ο φίλος μου είχε συλλάβει τον ειρμό των σκέψεών μου. Τόσο απορροφημένος ήμουν. Χρειάστηκα έ­να ολόκληρο λεπτό για να συγκεντρωθώ και, φυσικά, να εκπλαγώ.

«Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω, Ντυ­πέν», είπα σοβαρά. «Ομολογώ πως έχω μεί­νει κατάπληκτος· μόλις και μετά βίας εμπι­στεύομαι τις αισθήσεις μου. Πώς είναι δυνατόν να ξέρεις ότι σκεπτόμουν…» Εδώ σταμά­τησα. Ήθελα να βεβαιωθώ απόλυτα πως γνώ­ριζε τι σκεπτόμουν.

«…τον Σαντιγύ!» είπε ο Ντυπέν. «Γιατί σταμάτησες; Σκεπτόσουν πως είναι λίγο κοντός για τραγωδός».

Πραγματικά, αυτό ακριβώς συλλογιζό­μουν. Ο Σαντιγύ ήταν ένας quondam [πρώην] μπα­λωματής της οδού Σαιν Ντενύ. Είχε ερωτευ­τεί ξαφνικά το θέατρο και επιχείρησε να παί­ξει τον rôle του Ξέρξη στην τραγωδία του Κρεμπιγιόν. Η κακή ηθοποιία του έγινε α­φορμή να δουν το φως της δημοσιότητας αρκετά αστεία σε βάρος του.

«Πες μου, για όνομα του Θεού, με ποια μέθοδο —αν υπάρχει μέθοδος- κατάφερες να βολιδοσκοπήσεις την ψυχή μου», φώναξα, πολύ πιο κατάπληκτος απ’ όσο έδειχνα.

«Ο μανάβης», είπε ο φίλος μου, «έγινε αιτία να φθάσεις στο συμπέρασμα πως ο πρώην μπαλωματής δεν είναι αρκετά ψηλός για να παίξει το ρόλο του Ξέρξη et id genus omne [και τα σχετικά]».

«Ο μανάβης; Τώρα με άφησες άναυδο. Δεν γνωρίζω κανέναν μανάβη».

«Μανάβης δεν ήταν εκείνος που έπεσε πάνω σου πριν κάνα τέταρτο, όταν μπαίνα­με εδώ;»

Είχε δίκιο το θυμήθηκα. Κάποιος μανά­βης, που κουβαλούσε στο κεφάλι του ένα με­γάλο καλάθι με μήλα, έπεσε πάνω μου απρό­σεκτα και παραλίγο να με πετάξει κάτω, τη στιγμή που στρίβαμε από την Οδό Σ. Όμως δεν καταλάβαινα τι σχέση είχαν όλα αυτά με τον Σαντιγύ.

«Θα σου εξηγήσω» είπε ο Ντυπέν, και δεν υπήρχε ίχνος charlatanerie [αγυρτείας] στα λόγια του.

«Όμως για να καταλάβεις καλύτερα, πρέπει να πάρουμε αντίστροφα την πορεία των σκέψεών σου, ξεκινώντας από τη στιγμή που σου μίλησα και πηγαίνοντας προς την ren­contre [συνάντηση, σύγκρουση] με τον μανάβη. Να οι σημαντικότε­ροι κρίκοι της αλυσίδας: ο Σαντιγύ, ο Ωρίων, ο Δρ. Νικόλ, ο Επίκουρος, η Στερεοτομία, οι πέτρες του δρόμου, ο μανάβης».

Μερικοί άνθρωποι δεν έτυχε ποτέ να κά­νουν αντίστροφα τα βήματα, με τα οποία η σκέψη τους έφτασε σε ορισμένα συμπερά­σματα. Το εγχείρημα είναι συχνά πολύ ενδια­φέρον. Ο πρωτόπειρος μένει έκπληκτος όταν διαπιστώνει πόσο μακριά βρίσκεται η αφετη­ρία από τον στόχο, και πόση ασυναρτησία α­πλώνεται ανάμεσά τους. Αυτό μου συνέβη όταν αναγνώρισα στα λόγια του Γάλλου την αλήθεια.

«Αν θυμάμαι καλά, λίγο πριν αφήσουμε την οδό Σ. μιλούσαμε για άλογα», συνέχισε εκείνος. «Καθώς μπαίναμε εδώ, μας προσπέρασε βιαστικά ένας μανάβης, με ένα μεγά­λο καλάθι στο κεφάλι, και σε στρίμωξε σ’ ένα σωρό πέτρες, εκεί όπου επισκευάζεται το οδόστρωμα. Εσύ αναγκάστηκες να πατήσεις σε μια χαλαρή πλάκα. Γλίστρησες και στρα­μπούλιξες λιγάκι τον αστράγαλό σου. Θύ­μωσες, θυμάμαι, και κατσούφιασες. Μουρ­μούρισες μερικές λέξεις, έριξες μια ματιά στον σωρό και συνέχισες αμίλητος. Δεν είχα πρόθεση να εξετάσω τις πράξεις σου, αλλά τώρα τελευταία η παρατηρητικότητά μου έ­χει πάρει διαστάσεις εμμονής. Ύστερα, λοι­πόν, άρχισες να κοιτάζεις εξοργισμένος τις λακκούβες και τα ανοίγματα στο πεζοδρό­μιο. Έτσι κατάλαβα πως σκεπτόσουν ακόμη τις πέτρες, και αυτό κράτησε έως ότου φτάσαμε στην μικρή οδό Λαμαρτίν, που έχει στρωθεί δοκιμαστικά με βιδωτές πλάκες.

Εδώ, η όψη σου φωτίστηκε και αντιλήφθηκα τα χείλη σου να σαλεύουν. Μουρμούρισες την λέξη Στερεοτομία, έναν όρο που μου θύμισε το είδος του οδοστρώματος. Ξέρω, βέβαια, πως δεν γινόταν να σκεφτείς την στερεοτο­μία, χωρίς να φέρεις στο μυαλό σου τον Επί­κουρο και τη θεωρία του περί ατόμων, και αυτό γιατί δεν είχαν περάσει πολλές μέρες που κουβεντιάσαμε το θέμα. Οπωσδήποτε θα θυμόσουν πως οι ασαφείς εικασίες του Έλληνα σοφού είχαν επιβεβαιωθεί με την πρό­σφατη διατύπωση της Υπόθεσης των Νεφε­λωμάτων. Ήταν αδύνατον λοιπόν, ύστερα απ’ όλα αυτά, να μην σηκώσεις τα μάτια προς τον ουρανό, και συγκεκριμένα προς το νεφέ­λωμα του Ωρίωνα. Έτσι και έκανες, πράγμα που με έπεισε πως βρισκόμουν στον σωστό δρόμο.

»Στο χθεσινό φύλλο του Μουσείου όμως δημοσιεύθηκε μια σάτιρα με σκληρούς υπαι­νιγμούς για τον πρώην μπαλωματή, που άλ­λαξε όνομα και φόρεσε κοθόρνους. Ο πικρό­χολος συντάκτης παρέθετε έναν λατινικό στίχο, τον οποίον είχαμε αναφέρει πολλές φορές:

»Perdidit antiquum litera prima sonum [Το πρώτο γράμμα έχασε τον πρώτο του ήχο]

»Αναφερόταν στον Ωρίωνα (Orion), που παλαιότερα γραφόταν Urion. Τόσες φορές που το κουβεντιάσαμε, ήταν αδύνατον να μην το θυμάσαι. Το γεγονός πως το συνδύα­σες με τον Σαντιγύ, φάνηκε από το χαμόγε­λό σου. Προφανώς σκέφτηκες πως ο δύστυ­χος πρώην μπαλωματής πήγε κυριολεκτικά χαμένος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή βάδιζες σκυφτός. Ξαφνικά ορθώθηκες. Ήμουν σί­γουρος πια πως σκεφτόσουν το μικρό ανά­στημα του Σαντιγύ. Και τότε διέκοψα τις σκέψεις σου, για να παρατηρήσω πως ο φί­λος μας είναι λίγο κοντός, και θα τα κατάφερνε καλύτερα στο Βαριετέ».

Αυτά με τον δαιμόνιο Αύγουστο Ντυπέν!

Advertisements

167 Σχόλια to “Ο δαιμόνιος κ. Αύγουστος Ντυπέν”

  1. Λεύκιππος said

    Καλημέρα από Θεσσαλονίκη και ΠΑΟΚ

  2. Γς said

    Καλημέρα

    >ο Αύγουστος Ντυπέν, είναι ο πρώτος ντετέκτιβ της ιστορίας, που τ’ αχνάρια του ακολούθησαν ο Σέρλοκ Χολμς, οΠουαρό, ο Μεγκρέ, ο δικός μας αστυνόμος Μπέκας και όλοι οι νεότεροι.

    Και θυμήθηκα και τον Πουαρό κιλτιβέ με βιολογικό τρόπο και σύμφωνα με τις διατάξεις του κανονισμού της ΕΕ.

    Το πράσο δλδ

    Ακου Πουαρό…

    Ο Ηρακλής Πουαρό της Αγκάθα Κρίστι.

    Και να σου θυμίζει Πράσο!

    Ενώ η Αγκάθα Κρίστι του Αγγελου..
    Φτου! Μπερδεύτηκα.

    Ο Γιάννης Μαρής του Αγγελου..

    Ωχ, πάμε πάλι:

    Ο πατέρας του Αγγελου του δικού μας εδώ, ο Γιάννης Μαρής, που δεν λέγεται Μαρής αλλά Τσιριμώκος έφτιαξε τον αστυνόμο Μπέκα, που το όνομά του δεν παραπέμπει σε πράσα και τέτοια. Στα αρβανίτικα δεν ξέρω.

  3. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ίσως ήταν το πρώτο βιβλιαράκι του Πόε που διάβασα, τότε που ανακάλυπτα την αστυνομική λογοτεχνία.
    Πολύ με χάλασε η απόδοση (πώς αλλιώς να πώ την αποσπασματική μετάφραση;). Δεν ξέρω τη λοιπή αξία του μεταφραστή ή τις περγαμηνές του, αλλά ένα κείμενο για να με τραβήξει, πρέπει να ρέει από μόνο του. Αν φρενάρεις κάθε τόσο για να δεις τι θέλει να πει ο ποιητής, βράσε όρυζα.
    Θα ψάξω να βρω το βιβλιαράκι και να το ξαναδιαβάσω, με την ευκαιρία.

  4. epetelos said

    Ένα από τα πολλά (και τα καλύτερα, ίσως το καλύτερο) για το «The Murders in the rue Morgue». http://www.audible.co.uk/pd/Classics/The-Murders-in-the-Rue-Morgue-Audiobook/B00CA5F4ZO/ref=a_search_c4_1_10_srTtl?qid=1494139865&sr=1-10 Γενικά, έχει πάμπολλα του ιδίου, π.χ. The Purloined Letter http://www.audible.co.uk/pd/Crime-Thrillers/The-Purloined-Letter-Audiobook/B00GMQHTZ0/ref=a_search_c4_1_1_srTtl?qid=1494140202&sr=1-1 Θα β
    γει κάτι και στα Ελληνικά τώρα που έχουμε τομίδια προς ανάγνωση; Κάποιοι χρειάζεται να ξεκουράζουμε τα μάτια μας, άσε που έχει άλλη γλύκα η αφήγηση. 🙂

  5. leonicos said

    rôle

    δεν το εννοούσε ως γαλλικα ο Πόε αλλά ως αγγλικά. Είναι από τις ελάχιστες λέξεις που ακόμα και στις μέρες μου έπαιρναν αξάν σιρκονφλέξ ΚΑΙ στα αγγλικά

  6. Γς said

    Και θυμήθηκα μια μεγάλη μας καθηγήτρια που μου έλεγε πολύ παλιότερα για κάποιο μπετόβλακα συνάδελφο:

    -Τι περιμένεις Γιάννη από άνθρωπο που δεν έχει διαβάσει τους Τρεις Σωματοφύλακες;

    Τώρα που το σκέφτηκα όμως, να βάλουμε και μερικές Μάσκες;

  7. leonicos said

    [Το πρώτο γράμμα έχασε τον πρώτο του ήχο]

    προγενέστερο, προηγούμενο, γνήσιο, αρχικό

  8. Λεύκιππος said

    …..charlatanerie …. κι ενώ έχουμε πάρει την λέξη τσαρλατάνος, για το χαρακτηριστικό ανατρέχουμε στην αγυρτεία. Δηλαδή η τσαρλατανερία πότε θα γίνει αποδεκτή;

  9. Alexis said

    #2: Μπέκας είναι κοινότατο επώνυμο στην Ήπειρο, αρβανίτικο βεβαίως.
    Δεν ξέρω τι σημαίνει, αν και εύκολα μπορεί να βρεθεί φαντάζομαι γκουγκλίζοντας.

  10. leonicos said

    Πείστηκα, άλλη μια φορά, ότι καλά έκανα και δεν διάβασα ποτέ αστυνομικά. μ + κ = μ + πλήξη

    Και μια και είστε όλοι εδώ υπέρ του ατυνομικού μυθιστορήματος, βρέστε το μ

    Όλο εκτός Γς εννοείται, Γιατί ο Γς μάλλον θα το βρει με την πρώτη. Εκτός αν κάνει πάλι καμιά μ, και πει ‘μ = σαμάρι’ μα σίγαση του ‘σα’.

    perditit, perditit, perditit

  11. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Δίκιο έχεις

    8 Λέμε «τσαρλατανισμός» -το «ερία» θα ήταν γαλλισμός

  12. Γς said

    >Αρχικά ο Πόε είχε τοποθετήσει τους φόνους στην οδό Τριανόν, αλλά μετά τους έβαλε στην οδό Μοργκ για να είναι πιο μακάβριο και θανατερό το κλίμα

    Θα μπορούσε βέβαια να φέρει την οδό Μοργκ στους φόνους. Οχι;

  13. Κάποτε είχα πει να γράψω ένα αστυνομικό διήγημα…φυσικά δεν με ενδιέφερε λογοτεχνικά αλλά μόνο λογικά να περιγράψω το τέλειο έγκλημα. Το κοίταξα μαθηματικά…ευκολάκι ! Θα μπορούσε κάποιος να εγκληματήσει παρουσία δεκάδων μαρτύρων και να τους βγάλει όλους τρελλούς με αδιασειστα επιχειρήματα. Η εύρεση του δολοφόνου βρίσκεται αντιστρέφοντας την σειρά των πράξεων, π.χ. εκ του α=β α+3= β+3 4α+12= 4β+12 κ.λ.π. και από το τελευταίο φτάνεις στο πρώτο. Αν όμως κάποια στιγμή πολλαπλασιάσεις με το 0 δεν υπάρχει πλέον η αντίστροφη πορεία, οπότε ο μηδενισμός αντιστοιχούσε στην εξαφάνιση κάθε στοιχείου που παρέπεμπε στον δράστη. Ευκολάκι αν ο δράστης είναι νεκρός πριν διαπράξει τον φόνο !!. Αρκετά στοιχεία σας έδωσα για τα υπόλοιπα είμαι (σχεδόν) σίγουρος πως θα τα βρει ο Λεώ (και) λόγω ειδικότητας.
    Δυστυχώς ή ευτυχώς με την πρόοδο της τεχνολογίας και το τεστ ντιενέη η μέθοδος σήμερα δεν εξασφαλίζει το ποθητό (;) αποτέλεσμα, τζάμπα κόπος…

  14. voulagx said

    @Σαραντ: «Ύστερα, λοι­πόν, άρχισες να κοιτάΖεις εξοργισμένος τις…» Πληκτρολογικο λαθος, υποθετω.

  15. Γς said

    Αμα σας λέω ότι τον χάνουμε …

  16. Γς said

    15-> τον του 13

  17. Γς said

    14:

    Οχι Lapsus assultu

  18. Σύμπτωση: Την περασμένη βδομάδα ξεκίνησα ένα βιβλίο – συλλογή («Ο φόνος είναι τέχνη», με υπότιτλο «10 ιστορίες εγκλήματος») που η πρώτη ιστορία είναι «το κλεμμένο γράμμα»!

  19. sarant said

    14 Μερσί, το διόρθωσα. Ειδικότερα, λάθος του Οσιάρ, μπερδεύει ζ με ξ και ψ με φ.

  20. # 15

    Οταν υπηρετούσα στο Ναυτικό η θητεία ήταν 32 μήνες. Ενός κληρούχα μου με 20 ήδη μήνες θητεία ο πατέρας του πέθανε. Κάποιος του είπε να κάνει αίτηση να απολυθεί σαν προστάτης της μητέρας, την έκανε και μια που είχε υπηρετήσει περισσότερο από το μισό της θητείας του, απολύθηκε.
    Λεπτομέρεια : η μητέρα του ήταν ξαναπαντρεμένη !

    Φιλάκια

  21. Γς said

    18:

    >10 ιστορίες εγκλήματος

    κι οι

    10 μικροί νέγροι.

    Αυτό ήταν το βιβλίο που διάβαζε η χοντρή στο κατάστρωμα του πλοίου για την Πάρο.

    Και γκρίνιαζε στα πιτσιρίκια μου που φώναζαν και έτρεχαν και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί στην ανάγνωση του αστυνομικού αριστουργήματος της Αγκάθα Κρίστι.

    -Εν τάξει μαντάμ, μην κάνετε έτσι. Θα τους μαζέψω.

    -Τι να μην κάνω έτσι, που, που και που κλπ κλπ.

    -Α, να σου πω κυρά μου

    -Τι να μου πείς;

    Και δεν είχα κάτι, δεν μου ‘ρχόταν κάτι να της πω γμτ.
    Ξαφνικά όμως η φλασιά:

    -Τι να σου πώ; Να σου πω ότι ο δολοφόνος είναι [δεν το γράφω μπας και το διαβάσετε όσοι δεν το έχετε ήδη]!

  22. Τη «Διπλή δολοφονία της οδού Μοργκ» σαν να τη θυμάμαι μ’αυτό τον τίτλο σε έκδοση Γαλαξία (μαζί με τον Χρυσό Σκαραβαίο κι ένα-δυο άλλα διηγήματα του Πόε).
    Τι απέγινε άραγε το στοκ των εξαιρετικών αυτών εκδόσεων μετά το κλείσιμο του συγκροτήματος Βλάχου το 1967; Πάντως δεν νομίζω πως ξαναλειτούργησαν ποτέ μετά τη Χούντα…

  23. ΣΠ said

    Ακόμα ένα όνομα που έχει επικρατήσει στα ελληνικά με την λάθος προφορά και είναι πια σχεδόν αδύνατο να αλλάξει. Η σωστή προφορά βέβαια είναι πιο κοντά στο Πόου παρά στο Πόε.

  24. spiral architect 🇰🇵 said

    Το άσμα της ημέρας, σπέσιαλ αφιέρωση στο Νικοκύρη:

    (Alan Parson, εις εκ των μουσικών παραγωγών των Pink Floyd)

  25. http://luben.tv/daily-viral/112844

  26. ΚΑΒ said

    22. Την έκδοση του Γαλαξία την έχω,είναι του Νοέμβρη του 1970 και περιλαμβάνει εκτός από τον χρυσό σκαραβαίο και τη διπλή δολοφονία της οδού Μοργκ, το κλεμμένο γράμμα, την πτώση του σπιτιού των Άσερ και στο βυθό του Μάελστρομ. Έκανα μια αντιπαραβολή του αποσπάσματος με τη μετάφραση του Γαλαξία και διαπίστωσα ότι σε άλλα σημεία είναι πιο ωραία η μετάφραση του Γαλαξία και σε άλλα του Γιώργου Μπλάνα.

  27. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  28. ΣΠ said

    Το σχετικό τραγούδι των Iron Maiden

    και θυμηθείτε το χθεσινό σχόλιο του spiral architect
    https://sarantakos.wordpress.com/2017/05/06/meze-270/#comment-429782

  29. ΚΑΒ said

    >>Ο πικρό­χολος συντάκτης παρέθετε έναν λατινικό στίχο, τον οποίον είχαμε αναφέρει πολλές φορές:

    »Perdidit antiquum litera prima sonum [Το πρώτο γράμμα έχασε τον πρώτο του ήχο]

    Ο στίχος είναι από τους Fasti (ένα εορτολόγιο της Ρώμης) 5.536 του Οβίδιου.

  30. secondlight said

    «Είναι η σύγχρονη αστυνομική λογοτεχνία η νέα ηθογραφία;» Ενδιαφέρον ερώτημα εδώ, που δέν απαντιέται πλήρως, όμως έχει τα συν και τα πλην του
    Και διαβάζω πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα, μερικά ξενόγλωσσα είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα, ξεπερνούν κατά πολύ τα σχετικά με την ηθογραφία, αποτελούν πρόσχημα για, ας το πούμε έτσι, βαθύτερα ερωτήματα.
    Στα ελληνικά αντίστοιχα – υπάρχουν ως προς το βάθος; – συνεχίζω να προτιμώ τον Γιάννη Μαρή πάντως.
    Εδώ αρκετά από τα έργα του https://www.youtube.com/results?search_query=%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82+%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%AE%CF%82+

    Το Εγκλημα στα Παρασκήνια και το Έγκλημα στο Κολωνάκι (https://www.youtube.com/watch?v=yB5zcknS5ZU) παραμένουν πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες.

    Και καμαρώνω ότι διαθέτω πολλά dvd με τον αγαπημένο και πολύ πετυχημένο Πουαρό, τον David Suchet 🙂

  31. secondlight said

    Ξέχασα τη λικνιά http://popaganda.gr/crimes-and-letters-magazine-2/

  32. Έρευνα για βλασφημία εις βάρος του ηθοποιού και σχολιαστή Στήβεν Φράι. Στην Ιρλανδία, παρακαλώ!

    http://www.bbc.com/news/world-europe-39830447

  33. ΣΠ said

    Δύο audiobooks (πώς είναι στα ελληνικά;)


    και το πλήρες κείμενο στα αγγλικά
    http://www.mysterynet.com/edgar-allan-poe/murders-in-the-rue-morgue-full/

  34. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    22 Είχα ακούσει ότι κάποιοι του καθεστώτος το διοχέτευσαν σε παλαιοβιβλιοπώλες

    23 Σωστά και στα δυο σκέλη

    24 Μερσί!

    26 Ποιος έκανε τη μετάφραση στον Γαλαξία;

    30 Κι εγώ το έχω σκεφτεί αυτό -πολλές φορές ο φόνος ή γενικά το «μυστήριο» δεν είναι παρά αφορμή.

  35. Spiridione said

    Νικοκύρη, Rue Morgue δεν υπάρχει στο Παρίσι.
    εδώ και με χάρτη στην προηγούμενη σελ.
    https://books.google.gr/books?id=1otbM6mXXCMC&pg=PA177&lpg=PA177&dq=rue+de+morgue++map&source=bl&ots=ZaDg405t5k&sig=uUVdSTdlvqsbTJ-OK32w6jPZSao&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjd8M2y9N3TAhXJ6xoKHUtAAeoQ6AEILzAC#v=onepage&q=rue%20de%20morgue%20%20map&f=false

  36. secondlight said

    Λέγεται πως Ο Γουίλκι Κόλλινς έγραψε το πρώτο αυθεντικό αστυνομικό αφήγημα και τού έδωσε τον τίτλο Moonstone
    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Moonstone
    Δέν ξέρω αν υπάρχει στα ελληνικά

  37. 9, … #2: Μπέκας είναι κοινότατο επώνυμο στην Ήπειρο, αρβανίτικο βεβαίως.
    Δεν ξέρω τι σημαίνει, αν και εύκολα μπορεί να βρεθεί φαντάζομαι γκουγκλίζοντας. …

    Το ερώτημα συνοπτικά:
    «Από πού βγαίνει
    ο ‘Μπέκας’;»
    ( 🙂 )

  38. 36 http://www.biblionet.gr/book/40153/Collins,_William_Wilkie,_1824-1889/%CE%97_%CF%86%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B1

    Η Μέδουσα δεν υπάρχει πια, ήταν η πρώτη μου δουλειά

  39. secondlight said

    38 Ευχαριστώ 🙂

  40. … σε στρίμωξε σ’ ένα σωρό πέτρες, εκεί όπου επισκευάζεται το οδόστρωμα. …

    Προς στιγμήν το «σ’ ένα σωρό πέτρες» το εξέλαβα ως «σε μπόλικες πέτρες», αλλά αμέσως μετά ήρθε το σχετικό για το οδόστρωμα, που έκανε σαφές ότι ήταν κυριολεκτικά «σ’ ένα σωρό από πέτρες». Ίσως και να μπερδεύτηκα μόνος μου.

  41. ΚΑΒ said

    34 Ποιος έκανε τη μετάφραση στον Γαλαξία; Στέλλα Βουρδουμπά

  42. Μακράν μπροστά ο Μακρόν στην ψηφιακή πολιτική: φύτεψαν, όπως φαίνεται, πλαστά αρχεία για να τα υποκλέψουν οι Βικιλήκς και να εκτεθούν.

  43. Στο μεταξύ, η Σαουδαραβία έστειλε στρατά στην αυλή της (Μπαχρέιν) για να στηρίξει το καθεστώς. Φτυχώς πούφυγε ο Νεοκίντος ο Ανατροπεύς.

  44. nirevess said

    Υπάρχει αστυνομικό μυθιστόρημα στην Κίνα από τον 13ο αι. κιόλας.

  45. Γιάννης Ιατρού said

    42: Το επιτελείο, που λένε κι αλλού… 🙂

  46. 44 Οι ιστορίες του Δικαστή Ντή, που τις ανάπλασε ο Ολλανδός Βαν Γκούλιχ.

    45 Αλλά δεν μιλάμε για φτηνοτρολλάκια. Μιλάμε για επιστήμονες, τόσο πολιτικά όσο και τέκικα. Πρόσεξε το όνομα του επικεφαλής δικτυακής πολιτικής: Μαροκάνος ή Αλγερίνος.

  47. Γιάννης Ιατρού said

    46b: Nαί, ο Mounir 🙂

  48. 47 Αλλά και η στρίγκλα δεν πάει πίσω.

  49. Γιάννης Ιατρού said

    48: Ε, να φάνε και τα παιδιά ένα κομμάτι ψωμί ρε γμτ., τι κλέφτες θα γίνουν;

  50. spatholouro said

    #22
    Η εκδοτική δραστηριότητα του ΓΑΛΑΞΙΑ ανακόπηκε με τη Χούντα, αλλά ο Αντώνης Βουσβούνης, ο δημιουργός του ΓΑΛΑΞΙΑ, τη συνέχισε από το 1968-1973 (κυρίως σε συνεργασία με τη σειρά Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη) και από το 1975-1978 σε συνεργασία με τις εκδόσεις ΕΡΜΕΙΑΣ, είχαμε δηλαδή τότε ΓΑΛΑΞΙΑΣ-ΕΡΜΕΙΑΣ. Το 1980 πεθαίνει ο Βουσβούνης και θαρρώ τα βιβλία τα συνέχισαν οι εκδόσεις ΕΡΜΕΙΑΣ, μαζί με τα δικά τους που έβγαζαν.

    Οπότε συνάγεται ότι υπήρξε συνέχεια και τα βιβλία ξαναβγήκαν σε επανεκδόσεις ως ΓΑΛΑΞΙΑΣ-ΕΡΜΕΙΑΣ.

  51. Μαρία said

    47
    O oποίος ήταν πρόεδρος εδώ https://en.wikipedia.org/wiki/Conseil_national_du_num%C3%A9rique απο πέρσι το Φλεβάρη και παραιτήθηκε, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στο Μανόλη.

  52. 51 γειά σου, λαγωνίκα από τα Σέρρας!

    Μιλάμε, δηλαδή, για επιστήμονα βαρβάτο κι όχι σόουσιαλ μίιντιά άκτιβιστ, κι έτσ΄!

    Πώππωωωω, 33 χρονώ, το κωλόπαιδο!

    https://fr.wikipedia.org/wiki/Mounir_Mahjoubi

  53. sarant said

    35 Σαν να έχεις δίκιο, διορθώνω!

  54. Μαρία said

    52
    Και δουλεύει απο τα δεκάξι του, όπως είδες.

  55. 54 Ναι αλλά αλλιώνει τον μπολιτιζμό μας.

  56. Υπάρχει βέβαια η rue Monge κοντά στις ρωμαϊκές αρένες. Την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ αν οι φόνοι του Πόε είχαν όντως γίνει σε αυτή την οδό! 😉
    Ίσως έτσι να μπερδεύτηκε ο Νικοκύρης, αλλά από την ανάποδη.

  57. 49 Όχι σαν τα καθ’ ημάς https://twitter.com/yancp/status/861167006791421953

  58. Μαρία said

    53
    Τώρα είδα τα του νεκροτομείου. Κι αν υπήρχε θα ήταν rue de la morgue, αλλιώς πάμε σε άνθρωπο που ονομάζεται Μοργκ αλλά που φαντάζομαι θα είχε φροντίσει να το αλλάξει.

  59. Ή έχουμε παιδεία ή δεν έχουμε https://twitter.com/jimgraves666/status/861202540435841025

  60. Γς said

    50:

    «Δεν είχε πάρει το Νομπέλ ακόμα. Τον διάβαζε όμως.

    Ανάμεσα στα ενθυμήματα του πατέρα μου είναι και ένα βιβλιαράκι. Οι Προσανατολισμοί σε έκδοση Γαλαξία»

    http://caktos.blogspot.gr/2015/02/blog-post_4.html

  61. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    36 – 38
    Δεν είναι άγνωστος στους νεοέλληνες ο πολυγράφος άγγλος Ουίλκυ Κόλλινς: πέραν του ότι σχετικά πρόσφατα (μετά το «μιλλέννιουμ») τον ανακάλυψαν οι έλληνες εκδότες, εγώ τον θυμάμαι από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 από το… ραδιόφωνο!

    Ιδού, για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι μικροί:

    Κατά τα πρώτα χρόνια της χούντας είχα αρχίσει το Γυμνάσιο και εκεί στο σχολείο είμασταν μια βδομάδα πρωινοί και μιάν εβδομάδα απογευματινοί. Επειδή και οι δυό μου γονείς εργάζονταν, η γιαγιά μου -η μητέρα της μητέρας μου, που ως συνταξιούχος παρέμενε στο σπίτι- φρόντιζε για τα οικιακά (και, ακόμα και στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου που ήμουνα, επέμενε να της λέω τα μαθήματά μου: πχ, να της κάνω την μετάφραση στον Ξενοφώντα, να της λέω την Ιστορία, την Γεωγραφία, κλπ!). Θυμάμαι, λοιπόν, ότι για χρόνια (από τό 1968 μέχρι και το 1971) η γιαγιά μου έβγαινε να κάνει τα ψώνια της ημέρας νωρίς-νωρίς κι επιστρέφοντας έπειτα άρχιζε τα προκαταρκτικά για την παρασκευή του μεσημεριανού της οικογένειας. Όμως, στις 10:00′ πμ «καθημερινώς, πλην Σαββάτου και Κυριακής» θα άνοιγε οπωσδήποτε το ραδιόφωνο και θα έκανε μια παύση στις δουλειές της πίνοντας τσάι κι ακούγοντας με θρησκευτική ευλάβεια την συχωρεμένη μεγάλη τραγωδό Βέρα Ζαβιτσιάνου στον ρόλο της «Λάουρας», της «Κυρίας με τα άσπρα» του Κόλλινς, που μεταδιδότανε σαν δραματοποιημένο ραδιοσήριαλ του ενός τετάρτου της ώρας κάθε πρωί («μια προσφορά της εταιρείας ΡΟΛ.ΚΟ», όπως θυμάμαι). Νωρίτερα, περί τις 09:00′ πμ, το ραδιόφωνο μετέδιδε την διάσημη τότε ελληνική ραδιοσαπουνόπερα «Μείνε κοντά μου αγαπημένη…» (που η γιαγιά μου απεχθανότανε σε αντίθεση με την μεγάλη δημοφιλία που είχε εκείνο το πρόγραμμα) ενώ αργότερα, περί την 01:00′ το μεσημέρι, το αστυνομικό ραδιοσήριαλ «Το σπίτι των ανέμων» με τον αστυνόμο Λαμπίρη (Βύρωνα Πάλλη), την μνηστή του την Τζοβάννα (Αφροδίτη Γρηγοριάδου) και την γιαγιά της την Νούσκα(;). Τότε ήταν που και η δική μου η μακαρίτισσα η γιαγιά ξανάβαζε το ραδιόφωνο στον αντίστοιχο σταθμό (δεν θυμάμαι σε ποιόν), μού σέρβιρε για να φάω και να ετοιμαστώ να πάω σχολείο αλλά απαιτούσε απόλυτη σιγή για ν’ ακούσει την συνέχεια του αστυνομικού ραδιοθρίλλερ. Αχ, «ου σον-τίλ, λε νεζ ντ’ ωτρ-φουά»…!

    Θυμάται κανείς σας;

  62. Η Μεσημβρινή είχε προ χούντας -αν θυμάμαι καλά- ένα διαγώνισμό με λέξεις στον οποίο είχα κερδίσει 10 βιβλία Γαλαξία. Σαν μη βιβλιοφάγος απ’ ότι θυμάμαι ήταν σίγουρα το μη θυμώνεις Ιμογένη, το με συγχωρείται λάθος του Γερμανού και η βιογραφία του Κέννεντυ. Αδύνατον να θυμηθώ άλλο ι από αυτά ίσως να υπάρχει κάπου καταχωνιασμένη η Ιμογένη

  63. # 61

    Τζων Γκρήκ ;

  64. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    56
    Ο Γκασπάρ Μόνζ υπήρξε πολύ μεγάλος μαθηματικός (εκ των ιδρυτών, μάλιστα, της περίφημης Εκόλ Πολυτεκνίκ των Παρισίων) και σίγουρα οι παλαιοί μαθητές του 6ταξίου πρακτικού Γυμνασίου θα θυμούνται κάποια από τα θεωρήματά του στην Γεωμετρία. Η οδός Μονζ στο 5ο παρισινό αρροντισμάν δεν βλέπω νά ‘χει καμιά σχέση, ούτε καν ηχητικά, με τα εγκλήματα της οδού Μοργκ του Πώου.

  65. sarant said

    61 Θυμάμαι αλλιώς τη σειρά. Ο Λαμπίρης πρέπει να ήταν στις 9.45 ή πάντως πριν από τις 11 -εκτός αν επαναλαμβανόταν το μεσημέρι.

    Κι εγώ είχα τρεις μέρες πρωί, τρεις μέρες απόγευμα στο δημοτικό.

  66. Μαρία said

    65
    Ο Λαμπίρης ήταν σίγουρα το μεσημέρι, γιατί θυμάμαι οτι τον ακούγαμε απ’ το ραδιόφωνο γειτόνισσας, μετά το σχολείο. Εννοείται το δημοτικό, που σχολούσαμε νωρίς.

  67. sarant said

    66 Λες; Πάει, γέρασα…

  68. Σ’ αυτές τις ραδιοφωνικές σειρές αχνοθυμάμαι και τον Θάνο Λειβαδίτη, κάνω λάθος; Η Βίκη λέει μόνο για τηλεόραση και κινηματογράφο.

  69. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    65 – 66
    Βεβαιώνω ότι η αγχίνους μνήμη της Μαρίας την δικαιώνει: η «Λάουρα» ήτανε το πρωί και ο «Λαμπίρης» το μεσημέρι. Τα θυμάμαι όλα σαν τώρα! Ακόμα και το εισαγωγικό μουσικό θέμα τους θυμάμαι, ώς και την φωνή του παρουσιαστή των «τίτλων» τους…

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    EN CE MOMENTÉlection présidentielle 2017
    En direct : Emmanuel Macron est élu président de la République avec 65,1 % des voix

    En savoir plus sur http://www.lemonde.fr/#JvfjCOFOgvVmKJzo.99

  71. ΣΠ said

    61
    Οι σειρές που θυμάμαι από τότε είναι «Μείνε κοντά μου αγαπημένη», «Ένα κορίτσι αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα» και το «Σπίτι των ανέμων». Στο τελευταίο η γιαγιά λεγόταν Ανούσκα και νομίζω την έπαιζε η Μιράντα Μυράτ. Στο «Ένα κορίτσι αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα» έλεγε κάθε φορά στην αρχή «…που αγάπησε εκείνον που δεν άξιζε την αγάπη της. Που γνώρισε την στοργή και την αφοσίωση από εκείνον που δεν μπόρεσε ν’ αγαπήσει. Κι ύστερα ήρθε ο έρωτας». Το μουσικό θέμα των τίτλων ήταν αυτό:

    Κοίτα τι θυμάμαι! Δεν είμαι καλά!

  72. ΚΩΣΤΑΣ said

    61
    Τι μου θυμίζεις Πολυδεύκη! Γυμνασιόπαιδο τότε κι εγώ, θυμάμαι (κυρίως τα καλοκαίρια που ήμουν στο χωριό) ότι ένα μικρό τρανζιστοράκι που είχαμε, με πρόσθετες πίσω μπαταρίες, τις πρωινές ώρες το είχαν σχεδόν κατ΄αποκλειστικότητα η μάνα μου και οι αδερφές μου και άκουγαν «το σπίτι των ανέμων» «Λάουρα» κλπ. Το έπαιρναν και στα χωράφια, όπου πηγαίναμε για αγροτικές εργασίες.
    Το βράδυ, το ραδιόφωνο περνούσε στη δικαιοδοσία του πατέρα μου κι εμένα. Ακούγαμε Ντόιτσε Βέλε, φωνή της Αλήθειας!!!
    Και μού ΄λεγε ο πατέρας μου, μην σε γελάει που όλοι τώρα λένε και φωνάζουν υπέρ του Παπαδόπουλου, θα έρθει καιρός που όλοι τα τον βρίζουν. Έτσι έγινε και με τον Μεταξά. Σοφός ο πατέρας μου, δικαιώθηκε.
    Νομίζω ότι τότε ήταν που άκουγα και το θέατρο της Δευτέρας, δε θυμάμαι όμως με σιγουριά.

  73. ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΠΑΟΚΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

    Χωρίς τους δυο καλύτερους παίκτες του (τραυματίες) μέσα στη κόλαση του Ρέντη με 1-3 για δεύτερη συνεχή χρονια τους παίρνουμε τον τίτλο παρ’ ότι είχαν πλερονέκτημα έδρας !!!!!!!

    Αν συνυπολογίσουμε πως και στο γυναικείο ποδόσφαιρο πήραμε το 12ο πρωτάθλημα χωρίς να παραχωρήσει η ομάδα ούτε καν μια ισοπαλία και το κύπελλο στο χαντμπολ, ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΕΠΟΧΗ !!

    Εννοείται πως το γήπεδο βόλλεϋ έχει γεμίσει κροτίδες από τους «φιλάθλους» του ΟΣΦΠ

  74. Γιάννης Ιατρού said

    70: ΕΦΗ
    τού ‘φαγες του παιδιού 0,4% 🙂 (έτσι κι έτσι, εκτιμήσεις είναι…., 25,κάτι η αποχή, λένε)

  75. sarant said

    Είναι καλό αν έμεινε τόσο χαμηλά η Λεπέν, κάτω από 35%

    Λευκά-άκυρα κάπου 9%, λέει.

  76. Μαρία said

    Ούτε ένας δεν θυμάται αυτή;

    72
    Στην τάξη το κουβαλούσαν συμμαθήτριές μου το τρανζίστορ, για να ακούσουν Λαμπίρη. Στο γυμνάσιο, όταν σχολούσαμε αργά.

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65/66/67 Κι άλλος θυμάται για νωρίς.
    https://www.retromaniax.gr/vb/forum/%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82/%CF%84%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AD%CF%82/%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%85%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82/11459-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BC%CF%89%CE%BD
    Σχόλιο 11-10-2009, 14:29
    «…Το σπίτι των ανέμων ήταν βασικά ραδιαφωνικό σήριαλ. Κάθε μέρα εκτός Σαββάτου και Κυριακής στις 10.15 το πρωί από το ΕΙΡΤ. Κρατούσε 10 λεπτά και μαζί με τις διαφημίσεις έφτανε στο τέταρτο. Εκείνη την εποχή ήταν στην μόδα και άκουγε πολύς κόσμος ανάλογα με αυτό στο ράδια. Κάποια που θυμάμαι ήταν » Μείνε κοντά μου αγαπημένη» με ένα Στέφανο στις 09.45 πρωταγωνιστή,»Μαρίνα – ένα κορίτσι αλλοιώτικο από τα άλλα» στις 11.00 και τέλος ένα «Λάουρα» που δεν θυμάμαι καθόλου άλλες λεπτομέρειες…»

  78. spatholouro said

    Στις 12.15 το «Σπίτι των ανέμων» (ακόμα θυμάμαι το μέταλλο της φωνής του Β. Πάλλη…)

    https://tetysolou.wordpress.com/2016/06/06/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%B2-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BC%CF%89%CE%BD/

  79. Μαρία said

    Το TV5 αναμεταδίδει το France2.
    Για όσους δεν έχουν τιβί απο δω http://www.francetvinfo.fr/elections/presidentielle/video-france-2-regardez-la-journee-du-2nd-tour-de-la-presidentielle-du-7-mai-2017_2175297.html

  80. ΣΠ said

    77
    Ναι μωρέ! Και αυτό.

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και η τηλεοπτική εκδοχή

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74.Εκείνη τη στιγμή ,αυτό έβγαζε ο φούρνος της Λεμόντ. Τώρα:
    Le candidat d’En marche ! a recueilli 65,5 % des suffrages, contre 34,5 % pour la candidate du Front national, Marine Le Pen. L’abstention au second tour est estimée à 25,3 %, un record depuis la présidentielle de 1969.
    En savoir plus sur http://www.lemonde.fr/#cotCuudTRzAqEi2U.99

  83. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    70
    Επόμενο ήτανε οι «οίκοι» (λέγε με Ρότσιλντ και Ροκφέλερ) να τα δώσουνε όλα για να βγάλουνε αυτόν που ετοιμάζανε από χρόνια τώρα στα εκτροφεία τους…

    Ο ιδεολογικός «φασισμός» της Μαρίν είναι… παιδική χαρά μπροστά στον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΦΑΣΙΣΜΟ που αντιπροσωπεύει το ανδρείκελο της παγκόσμιας κλεπτοκρατίας.

    Δυστυχώς, δεν επαναλήφθηκε στην Γαλλία το σοκ που πάθανε οι «οίκοι» όταν, αφού πρώτα επιτηδείως καταφέρανε να αναδείξουν τον φούσκα Τραμπ αντίπαλο της πανίσχυρης Χίλλαρυ ώστε αυτή να παίξει στα σίγουρα χωρίς αντίπαλο, τους χάλασε η σούπα και ακόμα ψάχνονται…

    Το ίδιο σενάριο παίχτηκε και στην Γαλλία, όπου οι «οίκοι» κατάφεραν να βγάλουνε από το παιχνίδι όλους τους άλλους αμφίβολους και απρόβλεπτους υποψήφιους για να μείνει μόνο η «φασίστρια» απέναντι στον εκλεκτό τους ώστε κι αυτός να παίξει χωρίς αντίπαλο. Αλλά τώρα είχανε μάθει το μάθημά τους και δεν την πατήσανε!

    Η τράπουλα είναι ΠΑΝΤΑ σημαδεμένη:
    μήπως το ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ δεν έγινε κι εδώ με το πουλαίν του Αλαβάνου που το έφερε με οργανωμένο σχέδιο η παγκόσμια κλεπτοκρατία σαν «αριστερό» διάλειμμα του καπιταλιστικού «φιλελευθερισμού» (ο οποίος -οπωσούν και οσονούπω- επανέρχεται δριμύτερος με έναν… «κούλη», έναν ξεγάνωτο τενεκέ από το εκτροφείο των «οίκων») για να θεμελιωθεί το «άλλοθι» του εγκλήματος;

    Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχουν κοινά συμφέροντα των λαών (εν προκειμένω του γαλλικού) με τους εκλεκτούς των «οίκων»; Είναι ποτέ δυνατόν 6 στους 10 «νοήμονες» πολίτες να κάνουν το χατήρι της παγκόσμιας κλεπτοκρατίας και συνειδητά να την ανεβάζουνε εν δόξη και τιμή στον θρόνο της «δημοκρατίας» τους μόνο και μόνο για να μην λερωθεί αυτή η «δημοκρατία» από τα ιδεολογικά αποπατήματα μιάς ηλίθιας κότας;

    Οι συσχετισμοί δεν είναι «ιδεολογικοί», είναι συσχετισμοί μονεταριστικοί. Και ό,τι χαλάει τη σούπα και τους σχεδιασμούς των «οίκων», ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ θά ‘πρεπε να επιλέγουν όσοι ονειροπόλοι εξακολουθούν να συμμετέχουν στα σικέ παιχνίδια των «δημοκρατικών» διαδικασιών νομίζοντας αφελώς πως ορίζουνε την τύχη του εαυτού τους…

    Ο σχεδιασμός, λοιπόν, ευοδώθηκε. Αλλοίμονο και ΚΡΙΜΑ…!

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77. Μαρία μ΄έπιασε γέλιο γιατί έψαχνα πρώτα στη Μικρή πικρή αγάπη για το Λαμπίρη! Ε ρε και τι θ΄ακουγα από το Γκούφα! Τους ήξερα, δουλέψαμε με τη Ναταλία ένα φεγγάρι και είχε ένα στόμα… απύλωτο (ο συχωρεμένος ο Βαγγέλης).

  85. sarant said

    87 Eξαιρετικό!

    79 Και όμως, το 1969 ο Λαμπίρης ήταν στις 11.15

  86. Νικοκύρη, εκ της προσωπικής σου βιβλιοθήκης;
    Τα βρήκες εκείνα που λέγαμε;

  87. Πάνος με πεζά said

    @ 73 : Nαι, πήρε και το βόλειο αυτό το μαγικό ΣΚ ο ΠΑΟΚ…
    Για να πειράξω και τον G, αυτή τη φορά δίκαια ! 🙂

  88. sarant said

    89 Καλά που μου το θύμισες!

  89. 91 Με τι μούτρα θ’ ανέβω στη Βοβούσα;

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στις Γαλλικές εκλογές ισχύει το μη χείρον
    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000057771/K-Tsoukalas-Stis-gallikes-ekloges-isxuei-to-mi-xeiron

  91. Το μη χοίρον μακρόν. [Μ.Ν. mode off]

  92. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    72 – 79
    Ναι, έτσι γινότανε! Το πρωί η… αθώα «ώρα του παιδιού» (με την «θεία-Λένα»: «-Καααλημέεερα σας παιδιά, ‘γειά-χαρά, ‘γειά-χαρά, …» ), μετά η «ώρα της νοικοκυράς» και το βράδυ τα… «συνωμοτικά» των αντρών!

    Υπήρχε, όμως, τότε στις αρχές της χούντας, και απροσχημάτιστη αντικομμουνιστική προπαγάνδα από το ραδιόφωνο (ίσως ήταν έργο του πρώην κομμουνιστή διαφωτιστή Γεωργαλά): θυμάμαι ένα τακτικό βραδυνό ραδιο-σήρι αυτοτελών ιστοριών (όχι σήριαλ σε συνέχειες) με τίτλο «Άνθρωποι που πιάστηκαν στον ιστό της («κόκκινης», εννοείται) αράχνης» και το οποίο δραματοποιημένα παρουσίαζε ιστορίες κατασκοπίας που εκτυλίσσονταν με ήρωες «παραπλανημένους» ανθρώπους πίσω από το γκρίζο «σιδηρούν παραπέτασμα»…!

    Αλλά το ραδιοφωνικό θέατρο (της Δευτέρας, της Τετάρτης, κλπ) ήτανε ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ:
    ήτανε η πεμπτουσία της ποιότητος του ελληνικού ραδιοφώνου! Αυτές τις εκπομπές τις παρακολουθούσαμε ΟΛΟΙ, κυριολεκτικά ΜΑΓΕΜΜΕΝΟΙ: η ραδιοσκηνοθεσία και οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ. Πολλά θεατρικά έργα που πρωτάκουσα στο ραδιόφωνο, όταν τα ίδια αργότερα τα είδα στην σκηνή (συχνά με τους ίδιους ηθοποιούς) μού έκαναν πολύ χλιαρή εντύπωση!

    Το ραδιόφωνο ήτανε τότε για ‘μάς ότι και τα βιβλία: μάς όξυναν την ήδη καλπάζουσα φαντασία μας και δεν περιορίζανε την οπτική μας στα στενά πλαίσια της μικρής ή της μεγάλης οθόνης.

    Ακόμα και σήμερα, θαρρώ, η ΕΡΤ επαναλαμβάνει κάπου-κάπου από το ραδιόφωνό της κάποιες παλαιές ηχογραφήσεις από τα «Θέατρα της Δυτέρας/Τετάρτης» που έχουνε διασωθεί. Αναζητήστε στο πρόγραμμά της να βρείτε τις μέρες και τις ώρες που μεταδίδονται και παρακολουθείστε τις, δεν θα χάσετε εσείς οι νεώτεροι.

  93. ΣΠ said

    95
    Θυμάμαι επίσης μια εκπομπή που άκουγα καθημερινά γύρω στις 5 το απόγευμα, όπου κάποιος ηθοποιός διάβαζε σε συνέχειες κάποιο παιδικό βιβλίο. Θυμάμαι συγκεκριμένα την «Λάσι» και την συνέχεια «Λάντι, ο γιος της Λάσι».

  94. Πέπε said

    Τώρα παρατηρώ ότι στο εξώφυλλο του βιβλίου (φτγρ. στην ανάρτηση) ο τίτλος γράφεται με κεφαλαία και τόνους. Γιατί άραγε;

  95. Γιάννης Ιατρού said

    95: ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ
    +++++
    Πες τα Χρυσόστομε, έτσι ακριβώς. Και πιο πάνω, την εικόνα του #88 είδα την «ραδιοφωνική βιβλιοθήκη» στο Β’ Πρόγραμμα, στις 23h. Μάλιστα θυμάμαι ένα καλοκαίρι που είχε βάλει ένα τολμηρό διήγημα ενός γνωστού Έλληνα συγγραφέα που δεν τον θυμάμαι τώρα (κάτι με τον τρύγο και μια κοπέλα, νομίζω Αφροδίτη την λέγανε ;;, που την π[εριέγραφε πολύ ζωντανά 🙂 ). Κι άκουσα τους γονείς μου που συζητούσαν μεταξύ τους στο άλλο δωμάτιο, αν έπρεπε να το ακούω (ήμουν τότε περίπου 10 ετών) κλπ. Κι ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου άκουσα πως είπε: …άσε μωρέ το παιδί να μαθαίνει … και γέλασε. Ωραίες εποχές κι αναμνήσεις!

  96. Μαρία said

    96
    Αυτό δήλωσαν την Πέμπτη. Μπορεί όμως κάποιοι να άλλαξαν γνώμη.
    Στη σ.4 και η πρόθεση για αποχή http://www.ipsos.fr/decrypter-societe/2017-05-05-presidentielle-2017-3-jours-second-tour-quels-sont-rapports-forces

  97. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    93 – 94
    ΛΑΘΟΣ !
    Δεν υπάρχει «καλό» και «κακό» σ΄ένα καλοστημμένο παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα: τι θα πει «χείρον» και τι «βέλτιστο», κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;

    Πέρα από τις φούσκες της «προοδευτικής» ή της «συντηρητικής» ή της «φασιστικής» ρητορίας των εκπροσώπων του σιχαμερού κλεπτοκρατικού συστήματος της παγκόσμιας διακυβέρνησης των «οίκων», μοναδική διέξοδος που υπάρχει (εάν εξαιρέσεις την κατά μέτωπον επίθεση και την καθολική λαϊκή επανάσταση, πράγματα που η επιστήμη απέδειξε από ΑΔΥΝΑΤΑ έως ΑΤΕΛΕΣΦΟΡΑ) αυτήν την ώρα των ραγδαίων ανακατατάξεων, είναι ο… «θόρυβος»: να χαλάσεις την απόδοση του λόγου «σήματος προς θόρυβο», να βάλεις «παράσιτα», να «βραχυκυκλώσεις» το «κύκλωμα» που έχουνε σχεδιάσει οι παγκόσμιοι κλεπτοκράτες, να τους «κόψεις -έστω και προσωρινά- το ρεύμα» και την φόρα εφαρμογής των σεναρίων τους, να καθυστερήσεις την εφαρμογή των σχεδίων τους, να τους γίνεις απρόβλεπτος, να τους αιφνιδιάσεις με το πιό απίθανο, να τους ανακόψεις, να τους κάνεις να ψάχνονται, να κερδίσεις χρόνο και να ανασυνταχθείς, να κινηθείς γρηγορώτερα από όσο μπορούν να αντιδράσουν, να τους μπερδέψεις τα μπούτια για να κάνουνε το μοιραίο λάθος που θα εκμεταλλευτείς για να τους διαλύσεις μια και καλή.

    Όλα τα υπόλοιπα είναι ΑΝΟΗΣΙΕΣ. Εκτός και εάν είσαι δικός τους και… δεν το ξέρεις! Διότι, εάν είσαι δικός τους έχει καλώς: είσαι προδότης του ανθρώπινου είδους, είτε το παραδέχεσαι είτε όχι, είσαι ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ. Εάν, όμως, δεν είσαι δικός τους και εντούτοις συνεχίζεις να παίζεις με τους όρους τους νομίζοντας πως θα τους κάνεις την μούρη κρέας με τις «ώριμες» επιλογές σου (σαν αυτό το ηλίθιο άλλοθι «το μη χείρον, βέλτιστο») είσαι ΒΛΑΚΑΣ ΜΕ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑ. Ή, χειρότερα, ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ.

  98. Πλακίτσα κάνουμε και σχολιασμό καφενείου, αγαπητέ. Χαλαρώστε.

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    95β.Στον ιστό της αράχνης
    Αμοιρος όποιος πιαστεί στον ιστό της αράχνης,τίμημα της απροσεξίας του ο θάνατος,
    ένας θάνατος φριχτός αργός απαίσιος

  100. 103 http://www.palaiobibliopolio.gr/%CE%94%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%B1-%CE%A3%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%A4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AD%CE%BD%CE%B4%CE%B7-p-10012.html

  101. sarant said

    103 Που εγώ το θυμάμαι «Στα δίχτυα της αράχνης» -εκτός αν ήταν άλλο.

  102. Γιάννης Ιατρού said

    Πού ΄ναι ο Λάμπρος να μας κάνει καμιά ανάλυση;

  103. voulagx said

    Θα μακρονημερευσουν οι Γαλλοι.

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ακούω τον Κύρτσο τώρα να λέει ότι πήρε η αλουπέν 37 % ;

  105. Να κι ένα καλό http://news.in.gr/world/article/?aid=1500142986

    Βγήκαν τα μαχαίρια στην οικογένεια Λεπέν για την ήττα

  106. Μαρία said

    101
    Μα ποιος είσαι! Ο Νεφεληγερέτης!

  107. Γς said

    ΕΡΤ1, ζωντανά με Παρίσι τώρα.

    Πάρτι στην Πυραμίδα του Λούβρου.

    Ντάνς Οριεντάλ, της κοιλιάς και τέτοια…

    Γουστάρω!

    Βίβ λα Φρανς!

    Οζ Αρμ ε σετερά

  108. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    94 – 102
    Το ξέρω, σκύλε μου, μην με παρεξηγείς: δεν επιτίθεμαι σ’ εσένα ή σε κανέναν άλλον μ’ αυτά που γράφω.

    Αλλά, μα την Παναγία, ζοχαδιάζομαι όταν ακούω και διαβάζω «εμβριθείς» αναλύσεις επί αναλύσεων για το… πήδημα του ψύλου και την… σκιά του γαϊδάρου.
    Εγώ, άν ήμουνα γάλλος, σήμερα θα ψήφιζα την ηλίθια φραγκόκοτα αντί για τον βρομιάρη πράκτορα. Αύριο, φυσικά, θά ‘βλεπα και θά ‘κανα αναλόγως. Αλλά σήμερα θα χάλαγα τη σούπα των «οίκων» και των χρηματιστηρίων. Δηλαδή, ο «πατερούλης» όταν έβαζε τον Μόλατωφ να συνυπογράψει με τον φον Ρίμπεντροπ, είχε πάρει υπ’ όψη του τις αντιρρήσεις του πολιτ-μπιρώ και σκιάχτηκε μη τυχόν και του βγει το… όνομα; Επαναλαμβάνω: σ’ αυτά τα παιχνίδια διακυβεύεται η τύχη της ανθρωπότητος. Δεν χωράνε (ψευδο)συναισθηματισμοί και (ψευτο)φιλοσοφίες. Τα πράγματα είναι απλά μες στο μπέρδεμά τους: «Ο μη μεθ’ ημών εστί καθ’ ημών». Αλλά, το ερώτημα είναι: ΞΕΡΟΥΜΕ, άραγε, ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ για να καταλάβουμε ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ είμαστε;

    Εδώ σε θέλω, καλέ μου σκύλε!

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    105. Τώρα μπερδεύτηκα-στον ιστο-στα δίχτυα, και τα δυο πιθανά μου φαίνονται 🙂

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Απολαύστε ανάλυση Λοβέρδα στο Ρίαλ τώρα για τη Γαλλία

  111. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    110
    Μακάρι, Μαρία, νά ‘χα τη δύναμη να εξουσιάζω τα νέφη: θα τα φύσαγα να διαβούνε και να ξαστερώσει το στερέωμα μπας και φύγει η ομίχλη από τα μάτια των ανθρώπων και δούνε καθαρά τι γίνεται.
    Διότι, όπως και να το κάνεις, αυτά που αναμεταδίδει ο Γς στο σχόλιο 111 μόνο για αποτέλεσμα τύφλωσης ή μαλάκυνσης μιας ΗΛΙΘΙΑΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΑΝΩΡΙΜΩΝ & ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, εγώ τα εκλαμβάνω.
    Ξέρεις πόσοι και ποιοί είναι αυτοί που τούτη την ώρα τρίβουνε με ικανοποίηση τα χέρια τους; Περίμενε λίγο ν’ ανοίξουνε οι ασιατικές αγορές για να πάρεις μιαν ιδέα.

  112. 114 Μασοβαράτώρα;

    115 Ωχωχωχ…

  113. Γιάννης Ιατρού said

    Τώρα γιατί εγώ υποψιάζομαι πως κυκλοφορεί ανάμεσά μας; 🙂 🙂 🙂

  114. ΣΠ said

    105
    Νομίζω ότι το «Στα δίχτυα της αράχνης» ήταν τηλεοπτική σειρά. Κατασκοπίας επίσης.

  115. Γς said

    Και το μαμούνι!

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/05/04/orthokosta/#comment-429616

    Το είχα χάσει κανα δυο μέρες.

    Σουλατσάρει αργά χαμηλά στην περιοχή της Quick Launch τουλμπαρ

    Ακούγεται κι η Ωδή στη Χαρά του Μπετόβεν τώρα που πλησθιάζει ο νέος Γάλλος Πρόεδρος στην Πυραμίδα του Λούβρου/

    Ωραία σκηνή!

    Πολύ ωραία!

    Μα το μαμούνι στον κόσμο του

  116. ΣΠ said

    118 συνέχεια
    Εδώ
    http://archive.ert.gr/47226/
    στο 14:26 του βίντεο.

  117. Γς said

    Τελείωσε

    Βίβ λα ρεπουμπλικ
    Βιβ λα Φρανσ

    Και ολησιάζει κι η Μπριζίτ

    Βιβ λ Αμουρ!
    [Λέμε εμείς τώρα]

    Κι το Αλόν ζ ανφάν

    —–

    Είχε πολύ Γαλλία τότε στον εμφύλιο, στην Ελλάδα, στο Βύρωνα, στις καρδιές μας.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html

  118. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    Κλείνω την αποψινή μου παρέμβαση στον σχολιασμό αυτού του σημερινού, πραγματικά νόστιμου, άρθρου με κάτι που είχα από νωρίτερα υπ’ όψη μου να καταθέσω (όταν έγινε η αναφορά στο όνομα του μεγάλου μαθηματικού Γκασπάρ Μονζ σχετικά με τη νουβέλα του Πώου για την οδό Μοργκ) και μου διέφυγε εντελώς πάνω στην έξαψη των συναισθημάτων για τ’ αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών και τον σχολιασμό τους που ακολούθησε από τους φίλους συσχολιαστές.

    Λοιπόν, το όνομα Ντυπέν του μυθιστορηματικού ήρωα είναι μάλλον κοινό αλλά ΕΝΔΟΞΟ γαλλικό επώνυμο:
    Πρώτα-πρώτα, να θυμηθούμε ότι το πραγματικό όνομα της Γεωργίας Σάνδη ήτανε Ντυπέν.
    Και έπειτα, να θυμηθούμε ότι ο μέγας μαθηματικός Μονζ συνυπήρξε στην Εκόλ Πολυτεκνίκ με τον ακόμα μεγαλύτερο μαθηματικό Σαρλ Ντυπέν (όσοι έχουν μαθηματική παιδεία θα ξέρουνε καλά τήν περίφημη «δείκτρια Ντυπέν» μεταξύ πολλών άλλων δικών του), τον θεμελιωτή της Θεωρίας των Επιφανειών, ο οποίος έχει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ‘μάς τους έλληνες αφού υπήρξε ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: περί το 1805 με 1810 έμενε στην Κέρκυρα και δίδασκε στην περίφημη Ιόνιον Ακαδημία!
    Επομένως, το όνομα Ντυπέν ευλόγως εμένα μου γεννάει πολλούς συνειρμούς και νομίζω ότι δεν είδα κάποιο άλλο σημερινό σχόλιο να κάνει σχετική μνεία επ’ αυτών. Αυτά.

  119. sarant said

    118-120 Mερσί!

  120. Νίκος Κ. said

    103 Αμοιρος όποιος πιαστεί στον αόρατο ιστό της αράχνης. Τίμημα της απροσεξίας του ο θάνατος,
    αργός, φριχτός, απαίσιος. Ένας θάνατος χωρίς δικαίωση.

    Βρε πως μπορεί να μας εντυπωθεί η προπαγάνδα! (η χουντική στην προκειμένη περίπτωση). Και δεν έχω την πιο ισχυρή μνήμη.

  121. Dimi said

    Θυμάμαι αχνα πρέπει να ήμουν πολύ μικρή,να ακούω στο ράδιο θέατρο ,περιμένοντας το Γκοντο(?).Απο το φόβο είχαν μουδιάζει τα πόδια μου κάτω από το τραπέζι,το φως χαμηλό ,λάμπα πετρελαίου έλειπε κι ο πατέρας μου.Αυτος άκουγε την φωνή της αλήθειας ,λιγότερο Ντόιτσε Βελε.Σπανια το εδώ Τιρανα.Τον έβλεπα που δυσανασχετούσε ακούγοντας αυτόν τον τελευταίο για λόγους που αργότερα κατάλαβα.

  122. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    118 – 120 – 123
    ΟΧΙ, εγώ εννοούσα τις βραδυνές ραδιοφωνικές εκπομπές του 1968-1969.

    Αλλά, σαν κάτι να θυμάμαι κι εγώ από την τηλεόραση, λίγο αργότερα, όμως, περί το 1971 ή 1972:
    μέσα στην χούντα τα εμετικά ψευτο»χολλυγουντιανά» κινηματογραφικά κατασκευάσματα του αλήστου μνήμης ελληνο-αμερικανού παραγωγού και σκηνοθέτη Τζέημς Πάρις παρείχαν προστιθέμενη αξία στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο της στρατοκρατίας κατά την τότε ψυχροπολεμική περίοδο που το ΝΑΤΟ εγκαθιστούσε του πυραύλους «Σαμ», «Τίμιος Τζων», κοκ, και αποθήκευε τις πυρηνικές κεφαλές τους κοντά στο Πετρίτσι και σε μυστικές βάσεις στην μεθοριακή γραμμή των Σερρών, κλπ. Θυμάμαι, λοιπόν, ένα τηλεοπτικό σήριαλ ψυχροπολεμικής κατασκοπίας και αντικομμουνισμού με παρεμφερή τίτλο («Τα δίχτυα της αράχνης», ή κάπως έτσι τέλος πάντων) με πρωταγωνιστές την Κάτια Δανδουλάκη, τον Γιάννη Κατράνη, τον Γιώργο Λουκάκη (στον ρόλο του ομότιμου καθηγητή του ΕΜΠ με όνομα Αλγεράς ή Αλευράς, άν δεν με απατά η μνήμη μου), την Μαρία Μαρτίκα (στον ρόλο της συζύγου του καθηγητή), κ.ά., όπου ο Κατράνης είναι ρώσσος (ή μήπως βούλγαρος;) κομμουνιστής κατάσκοπος που προωθήθηκε στην Ελλάδα για να κλέψει τα μυστικά των ΝΑΤΟϊκών πυραύλων αλλά που στο τέλος αποδεικνύεται πως είναι ο χαμμένος στον Εμφύλιο γυιός του Καθηγητή Αλγερά, «αρπαγμένος» κατά το «παιδομάζωμα». Και, βέβαια, στο φινάλε ξυπνάει μέσα στον κομμουνιστή κατάσκοπο το ελληνικό αίμα και δοξάζει την Ελλάδα…!

    Τέτοια «ωραία» είχε τότε η κρατική τηλεόραση και «διασκέδαζε» το κοινότης. Σήμερα, βέβαια, η «ελληνική» τηλεόραση προσφέρει… «κουλτούρα», κουτσομπολιό και… «Σαρβάιβορ» (με παραγωγό έναν νεαρό τούρκο μαφιόζο, έχω ακούσει!).

    Τίποτα, φαίνεται, δεν αλλάζει ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ σ’ αυτόν τον τόπο.

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    117. 😉 🙂

  124. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    103 – 124
    Βρε τι μου θυμίσατε, τώρα… Τόσα πολλά χρόνια μετά…
    Ναι, ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ τά ‘λεγε!

    Μπράβο Έφη-Εφη, έχεις καλυτερο μνημονικό από μένα τελικά!

    Κι εσύ, Νίκο Κ., πόσο δίκιο έχεις!
    Αυτό όμως δεν είναι το αποτέλεσαμα της «σωστής» (=πετυχημένης) προπαγάναδας; Να δημιουργούνται ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ εγγράμματα.

    Πόσα, άραγε, τέτοια ψυχοδιανοητικά ή/και συναισθηματικά εγγράμματα μάς έχουνε χαραχτεί βαθιά μέσα μας και έχουνε αθόρυβα και σιωπηρά (σαν μιά «ταινία» που αυγαταίνει στα σπλάχνα μας το μήκος της παρασιτικά, εν αγνοία μας!) επιδράσει στην διαμόρφωση των αντιλήψεών μας, της ιδεολογίας μας, ακόμα και του ίδιου του χαρακτήρα μας;…

    ΤΡΟΜΕΡΑ ΠΡΑΜΑΤΑ

  125. Γς said

    125:

    >Σπανια το εδώ Τιρανα.

    «Σας μιλούν τα Τίρανα»

  126. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ (61), où sont les neiges d’antan?
    «Στα δίχτυα της αράχνης» ήταν κάποιου Γιάννη Μαρίνη, αλλά το όνομά του δεν ακουγόταν καλά και μερικοί νόμζαν ότι ήταν του Γιάννη Μαρή και αναρωτιόντουσαν πώς ήταν δυνατό να γράφει τέτοιες φρικαλεότητες 🙂

  127. Γς said

    Ε, και λοιπόν;

    Τι σας μέλει εσάς κ. Αγγελε;

    😉

  128. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    Πάρ’τε κι ένα κουϊζάκι για καληνύχτα:

    Φανταστείτε ένα υπαίθριο πάρκινγκ με αριθμημένες θέσεις στάθμευσης για τα αυτοκίνητα, και υποθέστε ότι είναι κάτι τέτοιο βλέποντάς το από ψηλά

    | | | | | | |
    | Ι6 | 06 | 68 | 88 | ( ) | 98 |
    |____ |_____|_____|_____|_____|_____|

    όπου το μοναδικό αυτοκίνητο που απομένει ακόμα σταθμευμένο στην προτελευταία θέση του πάρκινγκ κρύβει από κάτω του τον αριθμό της θέσης του.

    Μπορείτε να μαντέψετε μετά βεβαιότητος ποιός είναι ο αριθμός που βρίσκεται γραμμένος στο έδαφος κάτω απ’ το παρακαρισμένο αμάξι;

  129. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    131
    ΝΑΙ, Άγγελε, έχεις δίκιο! Ευχαριστώ για την διόρθωση. Είναι στερεότυπη έκφραση, «κλισέ», και άν τό ‘γραφα γαλλικά έτσι θα τό ‘γραφα αλλά επειδή βαριόμουνα να αλλάξω από ελληνικά σε γαλλικά προτίμησα να το εκφέρω έτσι (γραμμένο φραγκολεβαντίνικα) ώστε να καταλάβουν καλύτερα τι θέλω να δηλώσω ακόμα και οι στοιχειωδώς γαλλομαθείς.
    Υπάρχει και ποίημα του Φρανσουά Βιγιόν (στα «αρχαία» γαλλικά, βέβαια) με τέτοιο θέμα.

    132
    Σαλάτα τά ‘κανα με το σχήμα.
    Δείτε αυτό:

    | Ι6 | 06 | 68 | 88 | () | 98 |

    Και, νομίζω ότι θα το βρείτε…!

  130. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    133
    Η απάντηση προς σχ.131 πήγαινε προς σχ.130(α):
    είχα στο μυαλό μου τον «Γς» επειδή έχω το ελάττωμα να διαβάζω κάπως «διαγώνια» τα μακροσκελή σχόλια ή εκείνα με πολλήν «εικονογράφηση» και είχα προσπεράσει κάπως απρόσεχτα το σχόλιό του στη αρχή-αρχή με τις φωτογραφίες των πράσων, του «Πουαρώ», και του Ιεροκλή. Γι’ αυτό και δεν είχα καταλάβει καλά το σχ. 130(β).

    Ώστε, Άγγελε, είσαι γυιός του Γιάννη «Μαρή» Τσιριμώκου;;;!
    Γουάου (που θά ‘κανε από έκπληξη κι ο Βαρουφάκης)!!!
    Μεγάλη μου τιμή, ειλικρινά.

    Τον διάβαζα τον μπαμπά σου και μού άρεσε. Τον διαβάζω ακόμα και σήμερα μολονότι βρίσκω λίγο «πασσέ» πλέον και το στυλ και τη θεματολογία.
    Όμως, ακόμα γενικώς μου αρέσει, άν και στο παρελθόν (πριν από 45+ χρόνια) μου άρεσαν περισσότερο τα έργα του και τά ‘χω ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΑ…! Μερικά, μάλιστα, μού είχανε αρέσει τότε πάρα πολύ: τά ‘χα βρει ισάξια, άν όχι καλύτερα, από πολλά ξένα πού ‘χα διαβάσει τότε. Κάποια, βέβαια, δεν μου είχανε αρέσει τόσο, αλλά πάντα στο γράψιμό του ο μπαμπάς σου άφηνε να πλανάται το άρωμα μιας εποχής που εγώ ίσα-ίσα που την πρόφτασα στην δύση της και που λόγω της τότε πρώτης νιότης μου την νοσταλγώ τώρα συχνά και την ξαναβρίσκω στις σελίδες των έργων του. Η αστική Αθήνα του ’50 και των αρχών του ’60, ο κόσμος που εκινείτο η οικογένειά μου, οι αναμνήσεις μου από χρώματα κι αρώματα, από ρούχα και μόδα της εποχής, από τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς, από απλές καθημερινές συνήθειες… Οι απρόμαυρες κινηματογραφικές μεταφορές των Εγκλημάτων («… στα παρασκήνια», και «… στο Κολωνάκι») θαρρώ πως είναι πολάρ διεθνούς επιπέδου!

    Πολύ χαίρομαι που σε συνάντησα εδώ, Άγγελε!

  131. Παίξανε οι ερυθρόλευκοι στην Θεσ/νίκη στο γεμάτο Παλατάκι όπου με νίκη ο ΠΑΟΚ έπαιρνε το πρωτάθλημα, κερδίσανε και χειροκροτήθηκαν.Τώρα ο τίτλος κρινότανε στου Ρέντη και κόντρα σ’ όλα τα προγνωστικά ο ΠΑΟΚ κέρδισε. Το αποτέλεσμα το βλέπετε στην φωτό, οι κροτίδες δεν φαίνονται και το αντεθνικο Βούλγαροι-Βούλγαροι δεν ακούγεται. Δυστυχώς αυτό είναι το «φίλαθλο» πνεύμα πουέχει αναπτύξει η παράγκα και η ατιμωρησία

  132. # 133

    Εγώ θα έλεγα 128

  133. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    87. Τα τράμε τ’ανάσκελα.

  134. spiral architect 🇰🇵 said

    Πάρτι για τη νίκη του Μακρόν xθες βράδυ έξω από το Λούβρο

    Μετά το πέρας του ο νικητής θα ερωτοτροπούσε με τη Νίκη της Σαμοθράκης.
    (τουιτερικές κακιούλες)

  135. spiral architect 🇰🇵 said

    Τι τραβάμε κι εμείς οι σοσιαλησταί!

  136. Alexis said

    #138: …η οποία (Νίκη) απολαμβάνει τον έρωτά της επί Μακρόν. 🙂

    #117: Μιλάς με γρίφους δάσκαλε! 😆

  137. spiral architect 🇰🇵 said

  138. spiral architect 🇰🇵 said

    Και για ξαναγυρίσουμε στην αστυνομική λογοτεχνία ίσως κάποτε πρέπει να κάνουμε ένα αφιέρωμα στον σύγχρονο (και ζώντα) Αμερικάνο συγγραφέα θρίλερ, τον Στίβεν Κινγκ.

  139. sarant said

    142 Eίναι τεράστιος ο Κινγκ και δεν έχω διαβάσει πολλά δικά του. Μάλλον έχω διαβάσει μόνο το Πράσινο μίλι (χωρίς να δω τηνταινία) που μου άρεσε πολύ. Ποια θα πρότεινες να διαβάσω;

  140. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  141. Ρούλης said

    Όταν ακούω για μυστήριο κλειστού δωματίου, το μυαλό μου πάει πάντα στο «Κίτρινο Δωμάτιο» του Gaston Leroux. Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ κυρίες και κύριοι….

  142. Ρούλης said

    #142,143 Βρίσκω τον Κινγκ τρομερά κουραστικό. Αν πρέπει να μιλήσουμε για λογοτεχνία τρόμου τότε η αρχή να γίνει με τον Lovecraft.

  143. spiral architect 🇰🇵 said

    @143: Προτεινόμενα (διαβασμένα):
    – Το κοράκι
    – Το Αυτό
    – Ονειροπαγίδα
    – Σάκος με κόκαλα
    και το κλασικό Η Λάμψη.

    Μια από τα ίδια το στιλ του ειδικά τα τελευταία χρόνια, αλλά την εποχή που τον έμαθα σαν συγγραφέα μετά την προβολή της κινηματογραφικής Λάμψης κατά κάποιον τρόπο μεγάλωσα με αυτόν κι έτσι τον έχω σαν αναφορά. Όσοι έχουν δει τις ταινίες με σενάριο από τα διηγήματά του (σχεδόν τα περισσότερα έχουν μεταφερθεί είτε στον κινηματογράφο ή σε σειρές λίγων επεισοδίων) έχουν να πουν ότι οι ταινίες δεν αποτυπώνουν την ατμόσφαιρα των βιβλίων του.

    @146: Ο Λάβκραφτ έγινε ευρύτερα γνωστός τα τελευταία χρόνια ειδικά μετά την «ανακάλυψη» του Τόλκιν. Δεν έχω διαβάσει κάποιο έργο του, δεν έτυχε.

  144. Γιάννης Ιατρού said

    140β: Έ, να πας να πάρεις τα κλειδιά από το #127 🙂

  145. ΣΠ said

    Τώρα το πρόσεξα. Γιατί γράφουμε Ντυπέν και όχι Ντιπέν; Ο κανόνας δεν είναι ότι τα ξένα ονόματα γράφονται στα ελληνικά με την απλούστερη ορθογραφία; Εκτός κι αν ισχύει μόνο για τον Σέξπιρ. 🙂

  146. Ρούλης said

    @147 Εγώ τον Λάβκραφτ τον ανακάλυψα το 2001 στην Χίο κατά την διάρκεια της θητείας μου (άσχετο: καταπληκτικά βιβλιοπωλεία είχε η Χίος). Να διαβάσεις! Άρχισε με τα βουνά της τρέλας ή την περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ. Έχει το ταλέντο να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα κακού ακόμα και χωρίς να περιγράφει κάτι με ακρίβεια. Με νύξεις για αυτά που ζουν στην σκιά, για σκιές στα σκοτεινά, για βδελύγματα αποκρουστικά. Ένα παράδειγμα από τα βουνά της τρέλας: «It is absolutely necessary, for the peace and safety of mankind, that some of earth’s dark, dead corners and unplumbed depths be let alone; lest sleeping abnormalities wake to resurgent life, and blasphemously surviving nightmares squirm and splash out of their black lairs to newer and wider conquests.».
    Τα έργα του υπάρχουν και στο διαδίκτυο: The H.P.Lovecraft Archive (http://www.hplovecraft.com/)

  147. Ρούλης said

    @150 Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί από τν ΚΑΚΤΟ και τον ΑΙΟΛΟ

  148. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    137 Μπράβο, Κιντ!
    ‘σαιΜΕΓΑΛΟΣ, ΠΟΛΥ Μ Ε Γ Α Λ Ο Σ !

  149. sarant said

    147 Μερσί!

    149 Καλή ερώτηση. Αποκλίνω από τον κανόνα κρατώντας το υ για τη μεταγραφή του γαλλικού u και του γερμανικού u με ούμλαουτ. Έτσι Σαρκοζί, αλλά Ντυπέν, Μύλερ.

  150. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    153
    Καλημέρα!
    Ναι, Νικοκύρη μας, το μεταγράφεις έτσι αλλά -φαντάζομαι- δεν το προφέρεις «στρογγυλεμένο», έτσι δεν είναι;
    Μα, τότε, γιατί δεν κρατάς στην μεταγραφή και το /-αι-/ στο /-ain/ και δεν γράφεις «τρΑΙνο» (που είναι τόσο όμορφο να το βλέπεις γραμμένο έτσι, «παραδοσιακά»!) αντί για το μοντέρνο (φριχτό, για ‘μένα!) «τρΕνο»;

  151. Γιάννης Ιατρού said

    153: δίνοντας βάρος στην εικαζόμενη προφορά του «υ» από τους ΑΗΠ …

  152. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    155
    Μα, τότε, μου φαίνεται πως η γραφή που ακολουθεί κάποιος, συχνά δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα ζήτημα προσωπικής «ιδιοτροπίας». Όπως, δηλαδή, λέμε «περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα». Το ίδιο και η ορθογραφία στην μεταγραφή των ξένων… Εμένα, αυτό μού αρέσει και (πλην εξεζητημένων περιπτώσεων, βέβαια) αντιπαθώ τον «καταχρηστικόν» κανόνα «της απλότητος» και προκρίνω τον κανόνα «της υπενθύμισης του πρωτότυπου».

  153. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗ, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αλλά η μη αλλαγή πληκτρολογίου δεν δικαιολογεί την αλλαγή του γένους των χιονιών, ούτε την κατακρεούργηση του υπέροχου αυτού στίχου 🙂 Ίσως είμαι υπερβολικός, αλλά ο Βιγιόν είναι από τους αγαπημένους μου. Στα φοιτητικά μου χρόνια είχα τη Μπαλάντα των κρεμασμένων τοιχοκολλημένη στο γραφείο μου…

  154. ΓιώργοςΜ said

    Σχετικά με Κινγκ και Λάβκραφτ: Όταν διάβασα Λάβκραφτ, έμπαινα σε μια τελείως απόκοσμη δυστοπία. Ήταν από τα αναγνώσματα που σου χαλάνε τον ύπνο (εντάξει, ήμανε και μικρός τότε που το διάβασα). Ο Κινγκ από την άλλη, από τα λίγα του που έχω διαβάσει, μου δίνει την εντύπωση πως γράφει «άλλο ένα» υποψήφιο σενάριο αμερικάνικης ταινίας ή σειράς.

  155. Ρούλης said

    @157 Νομίζω ότι εξέφρασες ακριβώς και την δική μου θέση.

  156. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    157
    Ναι, Άγγελε. Τολμώ να πω ότι όντως είσαι υπερβολικός! Άκου «κατακρεούργηση»…! Μα, εγώ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ την προέλευση της φράσης που χρησιμοποίησα, δεν την παρέθεσα, δηλαδή, σαν «γνωμικό» ή «ρητό» του Βιγιόν ώστε να δικιολογείται η αντίδρασή σου. Βέβαια, έχεις κάποιο δίκιο: άσχετα με την… «κατακρεούργηση»(!!!) της φράσης και την τριπλή κίνηση αλλαγής γλώσσας πληκτρολογίου (ζω στην Μπολόνια και συνήθως χρησιμοποιώ ιταλικό πληκτρολόγιο, έπειτα έχω τα ελληνικό, αγγλικό, γαλλικό, κοκ) θά ‘πρεπε να γράψω «ού σον τ-Ελ, λε νέεζ ντ’ ωτρ(ε)φουά», ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΑ, αντί του ημαρτημένου «ού σον τ-Ιλ, … …» , για να εκφράσω ό,τι επεδίωκα μέσα στο κλάσμα του δευτερολέπτου που πέρασε η σκέψη απ’ το μυαλό μου και την επεξεργάστηκα. Ε, ωραία. Και τι έγινε; Χάλασε ο κόσμος ή διαστρεβλώθηκε το νόημα της σκέψης μου; Επικοινώνησα τελικώς την σκέψη μου, ή μήπως το… χοντρό λάθος μου (τ-Ιλ αντί για τ-Ελ) ήτανε τόσο… μοιραίο που (μέχρι και ο… Ρούλης πήρε «θέση» και την εξέφρασε!) σ’ έκανε, αντί να πεις ο,τιδήποτε άλλο ουσιαστικό πάνω στο άρθρο του Νικοκύρη ή στα συζητούμενα των σχολιαστών, εσύ προτίμησες να παρέμβεις μόνο και μόνο για να μέ ψέξεις σαν γεροντοκόρη δημοδιδασκάλισσα;
    Τέλος πάντων, όπως σού ‘πα, διαβάζω τον πατέρα σου (που τον έχω στην βιβλιοθήκη μου στην Αθήνα) και γενικώς μ’ αρέσει και τιμώ τις συγγραφικές του αρετές. Στην ιδέα ότι όντας 5-6 χρόνια νεώτερός σου έχω εδώ και 45+ χρόνια συνεισφέρει στον οικογενειακό σας προϋπολογισμό αγοράζοντας όλα σχεδόν τα βιβλία του πατέρα σου, τι να σου πω, αισθάνομαι κάπως παράξενα τώρα που γνωριστήκαμε εδώ…! Αισθάνομαι, όμως, πάντα ιδιαίτερη τιμή και σαφώς νοιώθω κολακευμένος που ασχολήθηκες μαζί μου.

  157. Νικοκύρη, άρχισε από το τουήτα του Στίβεν Κινγκ.

    Δεν θα χάσεις

  158. sarant said

    154 Δες αυτό το άρθρο του Νίκου Λίγγρη στη Λεξιλογία

    http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?1775-%CE%97-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CF%8D%CF%81%CE%B9%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CF%86%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B5%CF%88%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82

  159. Γιάννης Ιατρού said

    162: Νίκο,
    αν αρχίσεις να διαβάζεις εκεί μέσα με τις 30τόσες συνέχεις, σε κανα 24ωρο (για σερί μιλάμε, ε;) θα έχεις κάνει την πρώτη ανάγνωση και θα αρχίζεις με την απαραίτητη επανάληψη… Το πρόβλημα είναι ότι σχεδόν όλοι έχουν (κάποιο) δίκιο 🙂

  160. ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ said

    162
    Φίλε Νικοκύρη, σ’ ευχαριστώ που πρόσεξες το σχόλιό μου και μου απάντησες.

    Τον κ. Λίγγρη (δεν τον γνωρίζω προσωπικά, βέβαια) τον ξέρω από τις κατά καιρούς δικές σου αναφορές σ’ αυτόν. Είχα αγοράσει προ ετών κι ένα ξένο πολυσέλιδο βιβλίο για τους «οικονομικούς φιλόσοφους» στο οποίο, θυμάμαι, ήταν ένας απ’ τους μεταφραστές. Δεν ολοκλήρωσα ποτέ την ανάγνωσή του διότι, παρά το ότι ήταν αρκετά ενδιαφέρον, ο συγγραφέας του είχε μια οπτική εντελώς διαφορετική από την προσέγγιση που εγώ έχω καταλήξει να κάνω σε τέτοια θέματα και ήταν χάσιμο χρόνου για ‘μένα να επιμείνω. Έχω ακούσει ότι έχει επιμεληθεί κι ένα αγγλικό λεξικό του Φυτράκη, αλλά δεν το έχω δει.

    Την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ «Λεξιλογία» του την ήξερα από χρόνια τώρα και συχνά ακόμα και τώρα την επισκέπτομαι.

    Όμως, όπως επισημαίνεται και στο σχ. 163, η παραπομπή που μου δίνεις είναι ΧΑΩΔΗΣ: συζήτηση σ’ ένα νήμα ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ που μένει ανοιχτό επί σχεδόν 10 χρόνια!
    Θα αφιερώσω κάποιον χρόνο, πάντως, για να εντοπίσω και να εξετάσω τις απόψεις του στο συγκεκριμένο ζήτημα.

    Και πάλι, ΘΕΡΜΩΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

  161. 163, … σχεδόν όλοι έχουν (κάποιο) δίκιο …

  162. ἀγαπημένες νουβέλες κι οἱ δύο!

  163. «O Ντυπέν του Πόε δεν είναι επαγγελματίας αστυνομικός, είναι ερασιτέχνης, στον οποίο προσφεύγει ενίοτε η επίσημη αστυνομία.»

    Βασικά, ο πιο γνωστός ερασιτέχνης αστυνομικός στον οποίον προσφεύγει ενίοτε η αστυνομία, είναι αυτός:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: