Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μούρμανσκ, Ιούνιος του 94 (αφήγημα του Dryhammer)

Posted by sarant στο 4 Ιουνίου, 2017


Με πολλή χαρά δημοσιεύω σήμερα τις αναμνήσεις του καινούργιου φίλου μας, του Dryhammer, από το ταξίδι του στο μακρινό και παγωμένο Μούρμανσκ τον Ιούνιο του 1994. Σε πρόσφατη συζήτηση, με αφορμή τις λευκές νύχτες που γνωρίζουν αυτή την εποχή τα βόρεια μέρη, ο φίλος μας είχε αναφέρει δυο-τρία πράγματα από τις εμπειρίες του, που προκάλεσαν αρκετό ενδιαφέρον και, κουβέντα στην κουβέντα, τον βάλαμε στα αίματα να καταγράψει τις αναμνήσεις του.

Πολύ καλογραμμένο κείμενο, με εύστοχες παρατηρήσεις, καταφέρνει θαρρώ να μεταφέρει την αίσθηση του τόπου και της εποχής. Με αστερίσκο σημειώνονται κάποια λεξιλογικά, που εξηγούνται στο τέλος.

Мурманск Ιούνιος του 94

Στο βαπόρι ανέβηκα ξημερώματα (15 ή 16 του Μάη του ’94). Είχε φουντάρει έξω από τον Αγ. Νικόλα στην Κρήτη για να κάνει στόρια(*)  και να αλλάξει  πλήρωμα . Δεν θυμάμαι με τίποτα, σε τι σκάφος ανέβηκα για να μας πάει στο NIKOLAS. Το μόνο που θυμάμαι, με λεπτομέρεια ντοκιμαντέρ, είναι τη σκοτεινή φιγούρα του πλοίου κόντρα στο λυκαυγές, να πλησιάζει και να μεγαλώνει, μέχρι που ήρθαμε δίπλα του και μου φάνηκε θεόρατο. Μετά έμαθα ότι ήτανε κάπου 195 μέτρα μήκος και γύρω στα 12 μέτρα πάνω από το νερό μέχρι το κατάστρωμα, βαμμένο μαύρο, όπως σχεδόν όλα τα φορτηγά. Το Σεπτέμβρη θα έκλεινα τα 30. Πρωτόμπαρκος.

Το NIKOLAS (με κάπα) ήταν ένα φορτηγό 45άρι(*) με 5 αμπάρια και 4 γκρένια(*). Ερχόταν από Ανατολική Ασία μέσω Σουέζ  για να ξεφορτώσει μεταλλεύματα  σε Αμβέρσα, Αμβούργο και Μάλμοε και μετά βλέπουμε. Την 1η Ιουνίου θα σήκωνε Ελληνική  σημαία, από Παναμά που είχε, και από την Κρήτη και μέχρι και το Μάλμοε θα άλλαζε όλο σχεδόν το ελληνικό πλήρωμα.

Στο Αμβούργο άλλαξε σημαία και έγινε ΝΙΚΟΛΑΣ και στο δρόμο για το Μάλμοε βγήκε και το ναύλο. Θα φορτώναμε σίδερα από το Μούρμανσκ για την Κίνα. Μια αλυσίδα συμπτώσεων και συγκυριών (άμα θέ η πουτάνα να στα φέρει…) με έφερε να περνώ περισσότερο χρόνο στη γέφυρα απ’ όσο αν ήμουν κανονικό τζόβενο κι έτσι μόνο όταν έτρωγα ή κοιμόμουν δεν έβλεπα το ταξίδι, που το γούσταρα αφάνταστα. Μπήκα στο βαπόρι για δουλειά, αλλά στην πραγματικότητα ταξίδευα. Συνεχώς.

Ήδη, από την Αμβέρσα, είχε αρχίσει να γίνεται αισθητό το μεγάλωμα της μέρας. Από το Μάλμοε κι ύστερα, που περιπλέαμε την Σκανδιναβική χερσόνησο με βορεινή πορεία μέχρι το Νόρντ Καπ, στο 71 μισό πλάτος, η μέρα μεγάλωνε, κάθε μέρα, αρκετά περισσότερο, μέχρι που πια δε νύχτωνε καθόλου.

Ένα από κείνα τα ηλιόλουστα βράδια στη γέφυρα, ήτανε και αρχές Ιούνη, καλή ώρα, είχε τη βάρδια 8-12 ο καπτα-Γιάννης  από την Κεφαλονιά, με ναύτη  έναν Ινδονησιάνο με το παρατσούκλι  «Αστραπή», για τη βραδύτητα των κινήσεών του. Ήταν πιο θρήσκος από τους άλλους κι όταν μπαίνοντας στο Αμβούργο έφυγε από την πρύμη, ενώ ετοιμαζόμασταν να δέσουμε, για να πάει να προσευχηθεί, γιατί ήταν η ώρα, ο καπτα-Γιάννης  του τη φύλαγε.

“Why, kapita-Yianis, its 10 o’ clock and still day?”
“It’s out of Allah’s territory”.

Η Αστραπή έκανε πάνω από μήνα να του μιλήσει…

Περάσαμε το Βόρειο Ακρωτήριο κι αρχίσαμε να παίρνουμε τον κατήφορο(*) για να πάμε στο Μούρμανσκ.

Η πόλη είναι χτισμένη βαθειά μέσα σ ένα φυσικό κανάλι, απόληξη ποταμού, 25 -26 μίλια από την έξοδό του στη θάλασσα του Μπάρεντς . Τα πρώτα 9 μίλια καθώς μπαίνεις, είναι ακριβώς στην κατεύθυνση Βορρά-Νότου, όπου στο Βορρά υπάρχει ο πόλος. Τα ρεύματα, η ροή του ποταμού, η μεγάλη μαρέα(*),  συντελούν ώστε το χειμώνα να μην παγώνει και να είναι πάντα ανοιχτό παρά το μεγάλο γεωγραφικό πλάτος . Είναι το πιο μεγάλο λιμάνι πάνω από τον Αρκτικό κύκλο. Ένας Φιλιππινέζος που είχε ξανάρθει αλλά το χειμώνα, μου ‘λεγε πως το λιμάνι δεν παγώνει, αλλά στοιβάζει χιόνι στην κουβέρτα κι έπρεπε να είναι με τα φτυάρια να κρατάνε διαδρόμους ανοιχτούς για να κινούνται  οι εργάτες.

Πριν ακόμα μπεις στο κανάλι φαίνονται οι όχθες  που είναι βραχώδεις και  σχετικά ψηλές . Ο αέρας είναι διαυγής και η ορατότητα πολύ καλή. Μπαίνοντας πια και σε όλη τη διαδρομή μέχρι μέσα, βλέπεις  καθαρά τι υπάρχει και από τις δυό πλευρές. Το κανάλι πού λέμε, δεν είναι σαν ποτάμι ή σαν αυλάκι ποτίσματος, είναι μάλλον ένα ίσιο βαθύ φιόρδ με πιο χαμηλά τα τοιχώματα, αλλά με πολλές διακλαδώσεις που σχηματίζουν μικρούς και μεγάλους  κόλπους-καβάτζες  κι από τις δυο μεριές ιδίως κοντά στην  έξοδο. Κι αυτοί είναι γεμάτοι. Αλλού ξεχώριζαν πολλά και διάφορα σύγχρονα (για τότε) πολεμικά πλοία. Κάποιος άλλος φιλοξενούσε παλιά πολεμικά και παροπλισμένα υποβρύχια που αργοσάπιζαν.  Παρακάτω σύγχρονα πυρηνοκίνητα υποβρύχια. Ξεχώριζαν και κάποιες εγκαταστάσεις στη στεριά. Κι ανάμεσα στους κόλπους, στα πιο ίσια κομμάτια της όχθης, σφηνωμένα στα βράχια κουφάρια από εμπορικά πλοία που ο καιρός και κυρίως οι Γερμανοί  στο Β’ Π.Π. δεν τα άφησαν να φτάσουν μέχρι το λιμάνι  και εξώκειλαν ή ξεβράστηκαν εκεί. Το κανάλι, μέχρι τα όρια σχεδόν της πόλης, είναι ένας τεράστιος ναύσταθμος. Είναι η βάση για τον πρώην Σοβιετικό και νύν Ρώσικο στόλο που καλύπτει τον Βόρειο Ωκεανό αλλά  καί τον Ατλαντικό. Είδα αεροπλανοφόρα,  πυρηνικά παγοθραυστικά, που ξεχώριζαν στο σουλούπι γιατί ήτανε πολύ φαρδιά, με μια πολυκατοικία στη μέση του πλοίου και ζωγραφισμένο το άτομο του Ηλίου στο πλάι δια το ατομικόν της υποθέσεως, παλιότερα αλλά και νέα. Και όχι ένα από το καθένα.

Πλησιάζοντας πια στο λιμάνι  βλέπεις στα αριστερά τις πρώτες ενδείξεις της πόλης. Στην πρώτη κορφή ένα μεγάλο άγαλμα στρατιώτη με στολή του Β’ Π.Π. και χλαίνη, που φαινόταν από παντού.  Στα ψηλότερα σημεία  της πόλης, ακολουθώντας την κορυφογραμμή, μια ατέλειωτη σειρά από πολυκατοικίες ίδιες, ψηλές, μεγάλες κι  άχαρες με 10-12 ορόφους, αραδιασμένες η μια κολλητά δίπλα στην  άλλη ώσπου φτάνει το μάτι (ή όπου τελειώνει το ύψωμα). Δεν είχα ξαναδεί εργατικές κατοικίες ανατολικού τύπου. Το μεγαλύτερο συγκρότημα που είχα δει ως τότε, ήταν αυτές στου Χαριλάου στη Θεσσαλονίκη, την δεκαετία του ’80 όταν ήμουν φοιτητής, που τις θεωρούσα  ήδη άσκημες, οπότε εκείνες του Μούρμανσκ μου φαίνονταν χάλια. Την ίδια εντύπωση έχω και για τις πιο σύγχρονες στη Σμύρνη αλλά anyway.

Στο κανάλι και στα 25 μίλια μέχρι το λιμάνι μπήκαμε με συννεφιά. Όχι μαυρίλα, αλλά το γκρίζο του ουρανού με το γκρίζο των βράχων, το σκούρο της θάλασσας , το σταχτί των πολεμικών, η σκουριά στα παλιά και στα ναυάγια, οι τερατώδικες μουντές πολυκατοικίες, τα βαπόρια βαμμένα στο πλάι  μαύρα, μ’ έκαναν να τα βλέπω όλα ασπρόμαυρα σαν προπολεμικά επίκαιρα, και να θέλω να σαπουνίσω το σκοινί. Τα κτίρια του λιμανιού και οι ντόκοι, μαυρισμένα  από τα φορτία,  και στους ντόκους βουνά σιδηρομετάλλευμα και σίδερα οικοδομικά σε ράβδους, ράγες, κουλούρες , φύλλα τυλιγμένα σε ρολά, όλα καφεδόμαυρα. Τα άλλα χρώματα,  όπου υπήρχαν, χάνονταν. Τα μόνα που ξεχώριζαν, ήταν τα κομοδέσια(*) των παγοθραυστικών, οι πολυκατοικίες στη μέση των πλοίων που λέγαμε, τεράστιες, κίτρινες και  πορτοκαλιές,  για να φαίνονται στην ομίχλη. Σαν τον Μίκι Ρουρκ  στον «Αταίριαστο» που τά ‘βλεπε όλα ασπρόμαυρα,  εκτός από τα ψάρια στη γυάλα. Πρώτη εντύπωση αλγεινή.

Κάποτε δέσαμε σ’ ένα ντόκο με σίδερα οικοδομών σε 12μετρες  βέργες, δεμένες σε μάτσα και στοιβαγμένες σε μεγάλες  κόλουρες πυραμίδες,  με χώρο για δυό φορτηγά να περνάνε ανάμεσα. Τα αμπάρια άνοιξαν, ήρθαν οι αρχές, ο ατζέντης,  ο εκπρόσωπος των ναυλωτών με το βοηθό του. Οι ναυλωτές είχαν έδρα Λονδίνο, κι είχαν στο Μούρμανσκ έναν Εγγλέζο, κοκκινοτρίχη, κοκκινομούστακο, κοντοκουρεμένο, σαν ταγματάρχη των Ινδιών,  με βοηθό ένα ψηλό,  λεπτό, καστανό Ρώσο με ευγενικά χαρακτηριστικά και δίπλωμα ανθυποπλοίαρχου,  ντόπιο, για την γλώσσα και την εξοικείωση, για να του κάνει τα κονέ και το διερμηνέα.   Οι ναυλωτές αγόραζαν σίδερα από τη Ρωσία 400 δολάρια τον τόνο και τον πουλούσαν 800 στους Κινέζους που έχτιζαν ακατάπαυστα. Για τη μεταφορά ναύλωναν ένα πλοίο που θα μπορούσε να φορτώνει και να ξεφορτώνει με δικά του μέσα (γκρένια, γερανογέφυρες),  γιατί τα τότε λιμάνια εκφόρτωσης  στην Κίνα δεν είχαν. Καμιά φορά δεν είχε καν λιμάνι και ξεφόρτωναν όλο ή μέρος του φορτίου στη ράδα σε μαούνες, που πλεύριζαν εκατέρωθεν.  Η ναύλωση ξεκινούσε από τη στιγμή που ανέβαινε πιλότος για  να βάλει το βαπόρι μέσα στο λιμάνι που θα φόρτωνε και διαρκούσε μέχρι να κατεβεί ο πιλότος που το έβγαζε έξω από το λιμάνι που ξεφόρτωσε. Χρόνος για το συγκεκριμένο ναύλο περίπου 70 μέρες. Το βαπόρι θα φόρτωνε 42.000 τόνους με 400 δολάρια διαφορά στον τόνο, μείον ο ναύλος και τα καύσιμα, οι  μισθοί του Εγγλέζου και του Ρώσου, τα καναλιάτικα στο Σουέζ και  τίποτα κερατιάτικα γύρω γύρω,  έβαζαν στην από μέσα 14 -15 εκατομμύρια δολάρια από ένα φορτίο μόνο. Το βαπόρι έκανε τότε καινούργιο να το χτίσεις 7-8.

Λίγο μετά το δέσιμο, κι ενώ οι γκρενιέρηδες είχαν ήδη ανέβει κι άρχιζαν να φορτώνουν, έπιασε ένα κρύο ψιλόβροχο, σαν το δικό μας χιονόνερο. Εμείς περιφερόμαστε στην κουβέρτα για διάφορες δουλειές και μαζέματα χωρίς να ενοχλούμαστε ιδιαίτερα, ενώ οι εργάτες μέσα στο αμπάρι κοίταζαν να καβατζωθούν στα σκεπά. Το βρίσκαμε λίγο παράξενο, μα τόση προφύλαξη πια από το νερό της βροχής, κι όταν κάποιος πήγε να χρησιμοποιήσει μια στάλα νερό που μαζεύτηκε στη κουπαστή, για να υγράνει τ’ ακροδάχτυλά του που η σιδερόσκονη του τα ξέρανε, βλέπομε ν΄ ανοίγει το πορτάκι στο χειριστήριο του γκρενιού κι ο γκρενιέρης να φωνάζει και να γνέφει να μην το κάνουμε και να φύγουμε. Όσοι είμαστε κοιταχτήκαμε με απορία κι ο γραμματικός το σημείωσε στο κεφάλι του να ρωτήσει το Ρώσο, το βοηθό του Εγγλέζου,  που ερχόταν δυο τρεις φορές τη μέρα στο βαπόρι για  να δουν μαζί τα της φόρτωσης, τι τρέχει και από τι να φοβόμαστε. Εμείς το προσπεράσαμε γιατί το ρολόι έλεγε πως πλησίαζε η ώρα να σχολάσουμε και να βγούμε στο λιμάνι. Έτσι κι αλλιώς μέρα ήτανε. Και μόνο μέρα.

Μπάνιο, φαΐ (το βραδινό στις 5 δεν το συμπάθησα ποτέ μου, αλλά το ‘τρωγα για στύλωμα, για οικονομία, γιατί δεν ήξερα ούτε τι ούτε  πού θα βρω να φάω έξω), ντύσιμο με ρούχα εξόδου, κι ένα -κυριολεκτικά-  τσούρμο να τραβάει για την πύλη του λιμανιού κι από κει για εξερεύνηση της πόλης. Λέω εξερεύνηση επειδή υπήρχαν σημαντικές διαφορές από τα άλλα λιμάνια (που πιάσαμε αργότερα). ‘Όλοι οι Έλληνες στο βαπόρι είχαμε από 5 ως 20 μέρες (οι παλιοί σαν κι εμένα που το πήραμε από Κρήτη) μπαρκαρισμένοι. Άρα αδούλευτοι, άρα άφραγκοι. Ο καπετάνιος μας έδωσε κατιτίς σαν προκαταβολή, γιατί ούτε το βαπόρι είχε λεφτά, είχαν έρθει κάποια λίγα στην Αμβέρσα, ίσα για κάνα καφέ και τίποτα ψιλοψώνια. Οπότε, αγγελούδια εξ ανάγκης.

Η βροχή είχα σταματήσει. Η πύλη ήταν… σαν πύλη. Ένα τσιμεντένιο Π, με ένα καμαράκι-γραφείο-φυλάκιο δίπλα στο ένα ποδάρι του, άδειο. Από πάνω μια ταμπέλα με φωτάκια λεντ, σαν αυτές των φαρμακείων τώρα αλλά μεγάλη, όπου εναλλάσσονταν τρία νούμερα. Ημερομηνία-ώρα, θερμοκρασία (αυτά τα κατάλαβα), κι ένα άλλο που δεν ήξερα τι μετράει. Τώρα, για πού πάμε; Πάμε προς το κέντρο να βρούμε κάνα  κάμπιο ν΄ αλλάξουμε λεφτά(*) και να πάρουμε τηλέφωνο(*). Στην έξω μεριά της πύλης δυο πέτρινες(;) άσπρες αρκούδες σε καλωσόριζαν. Λίγο μετά έμαθα ότι παντού θα έβλεπες άσπρες αρκούδες. Στο πάρκο, στις πλατείες, έξω από το μεγάλο ξενοδοχείο το «Άρκτικ», σαν αυτοκόλλητο σε βανάκια και στέσιον η πολική αρκούδα κυριαρχούσε μαζί με την επιγραφή «πόλαρ» -κάτι. Ζωντανές δεν είχε.

Η πόλη, από τα πρώτα βήματα, είχε μια εικόνα παρακμής κι εγκατάλειψης. Μουντή (έφταιγε κι ο καιρός), θαμπή (είχε καιρό να πέσει μπογιά) και βρώμικη. Λίγος κόσμος στο δρόμο, μάλλον βιαστικός.  Οι ξανθοί Ρώσοι (και Ρωσίδες) ήταν μύθος, όπως οι ξανθές ελληνίδες της τηλεόρασης. Οι περισσότεροι ήταν καστανοί. Ύστερα έμαθα πως, οι πιο πολλοί ξανθοί ήταν Φινλανδοί από δίπλα, πού έκαναν όλες  τις μπίζνες και τα νταραβέρια στην περιοχή. Οι είσοδοι των πολυκατοικιών μύριζαν κατρουλιό και τσιγαρίλα. Καταλάβαινες αμέσως πως το Μούρμανσκ φτιάχτηκε για πολύ περισσότερους κατοίκους απ’ όσους είχε. Σε κάποια γωνιά, ένα τρέιλερ-υδροφόρα πουλούσε χύμα μπύρα και ο κόσμος πήγαινε με τα μπουκάλια και τα μπετονάκια του και γέμιζε. Στο πάρκο, κάνα δυο γριές ζητιάνευαν πουλώντας παράσημα του Κόκκινου Στρατού για σουβενίρ (υποθέτω). Σε ποιους; Τουρίστες δεν είδα. Στους ναυτικούς; Ίσως. Βρήκαμε ένα κάμπιο κι αλλάξαμε δολάρια με 1830 ρούβλια το ένα. Μέχρι να φύγουμε, δυο βδομάδες μετά, είχε πάει 2300. Μπήκαμε σε ένα κτίριο «τηλεφωνείο», με έντονη τη βαριά τσιγαρίλα, φάγαμε μια ώρα μέχρι να πάρουμε όλοι τηλέφωνο, σε θαλάμους- καμαράκια με ξύλινη πόρτα όπως τα παλιά του ΟΤΕ και γυρίσαμε πίσω στο βαπόρι κάνοντας γύρο. Τα σηκωμένα γκρένια του πλοίου, ξεχώριζαν στο βάθος πάνω από τις στέγες των κτιρίων, έτσι που και να θελες να χαθείς, ήταν αδύνατο. Το πολύ πολύ, να έκανες το γύρο ενός  οικοδομικού τετραγώνου, αν έπεφτες σε αδιέξοδο.

Την άλλη μέρα είχε λιακάδα. Αμέσως η πόλη απόκτησε χρώματα. Τα κτίρια ήταν (πολλά) γαλάζια με άσπρο περίγραμμα, πράσινο λαχανοφιστικί, ώχρα, μπεζ, κάποιες στέγες γυάλιζαν στον ήλιο, άλλος τόπος. Τα βουνά δεν ήταν γκρίζα αλλά πράσινα και λίγο κίτρινα, όπου το μικρό καλοκαίρι βιάζονταν να τα προλάβει όλα.  Φυσούσε μια γλυκιά νοτιά που έστειλε το θερμόμετρο στους 22-23 βαθμούς από τους 15 της προηγούμενης. Κόντεψε να μ΄ αρέσει.  Ακόμα κι οι τεράστιες πολυκατοικίες στο βουνό δείχναν τα (θαμπά) χρώματά τους κι είχαν έτσι ένα κάποιο γούστο. Ή απλά πέρασε η πρώτη εντύπωση κι άρχιζα να συνηθίζω.

Στο μεταξύ, ήρθε στο βαπόρι η κοπέλα του στιούαρτ, μια Ρωσίδα από το Νοβοροσίσκ, στη Μαύρη Θάλασσα, που γνωρίστηκαν εκεί πριν κάνα εξάμηνο, όταν το βαπόρι φόρτωσε (πάλι) σίδερα για Κίνα και, στην επιστροφή από την Άπω Ανατολή, μας πήρε κι εμάς στην Κρήτη. Έτσι, έχοντας κάποιον που να ξέρει τη γλώσσα και σε συνδυασμό με όσα έμαθαν ο καπετάνιος κι γραμματικός από τον ατζέντη και τους εκπροσώπους των ναυλωτών, οι ναύτες από τους εργάτες με τα τσάτρα-πάτρα αγγλικά εκατέρωθεν, μας ξεκαθάρισε η εικόνα.

Βρισκόμαστε στη Ρωσία του ’94, λίγους μήνες μετά το ντου του Γέλτσιν με τα τανκς στο Κοινοβούλιο, σε μια πόλη στις βόρειες εσχατιές  της Ευρωπαϊκής Ρωσίας. Μια πόλη χτισμένη με το ζόρι, το 1916 επί τσάρων,  για να είναι το μεγάλο λιμάνι και ο ναύσταθμος του Βορρά. Μια πόλη που στην πρώτη μετασοβιετική περίοδο άδειαζε (κι ακόμα αδειάζει) . Από ενάμισι εκατομμύριο κόσμο, έφτασε κάτω από πεντακόσιες χιλιάδες σε 4-5 χρόνια. Δουλειές ελάχιστες. Ό,τι μαγαζί, επιχείρηση, ξενοδοχείο κλπ άνοιγε, το άνοιγαν οι Φινλανδοί, σε συνεργασία με τους, ανερχόμενους ακόμα, Ρώσους μαφιόζους κι ένα Ρώσο αχυράνθρωπο, στο όνομα του οποίου έβγαινε η άδεια. Μια πόλη που δεν ψαχνότανε να δει τι θα κάνει στις νέες συνθήκες που -τότε ακόμα-διαμορφώνονταν. Απλά άδειαζε. Οπού φύει γλιτώνει, που θα ‘λεγε κι η μάνα μου. Επιπλέον, εκτός από νεκροταφείο πλοίων, ήταν επί Σοβιετικής Ένωσης και μετά, ως τώρα ίσως, ο πυρηνικός σκουπιδότοπος του κράτους. Τα απόβλητα-κατάλοιπα από τους αντιδραστήρες εργοστασίων, πλοίων κλπ καταλήγουν εκεί στα γύρω βουνά, παρέα με τα πυρηνικά υποβρύχια, αεροπλανοφόρα, παγοθραυστικά κ.ά. πρώτης γενιάς που εκεί τριγύρω σάπιζαν, μέσα στο κανάλι και τις διακλαδώσεις του. Κάποια μέριμνα για όλα αυτά, με τις επικρατούσες  συνθήκες της εποχής, πολιτικά και οικονομικά, δεν υπήρχε. ‘Άστα εκεί που κάθονται. Κρύο έχει, μακριά είναι, κόσμο δεν έχει (πολύ), σεισμούς δεν κάνει, ποιόν ενοχλούν; Γι αυτό μας έλεγαν να αποφεύγουμε τη βροχή και το βρόχινο νερό.  Η άγνωστη ένδειξη στην ταμπέλα της πύλης, ήταν η ραδιενέργεια.

Ο καιρός μυστήριος. Όταν φυσούσε Βοριάς, η θερμοκρασία έπεφτε μέχρι και τους 6, κι όταν γύριζε νοτιά ανέβαζε από 16- 17 μέχρι και 23. Συχνά άλλαζε ο άνεμος μέσα στην ίδια μέρα και στις καμπίνες του πληρώματος της κουβέρτας, είχε από μπλουζάκι ψιλό μέχρι αρκουδοτόμαρο να είναι σταμπάι γιατί ποτέ δεν ήξερες τι θα βρεις την επόμενη ώρα. Μιά ήλιος με φοβερή διαύγεια, μιά συννεφιά με ραδιενεργό ψιλόβροχο, και πάντα μέρα.

Από την μέρα εκείνη και μέχρι που φύγαμε, τα πράματα είναι λίγο συγκεχυμένα, ως προς την χρονολογική τους σειρά, που δεν έχει και πολλή σημασία.

Κάποιο από τα επόμενα βράδια, ο στιούαρτ κι η κοπέλα του, μας έβγαλαν (τους Έλληνες) σε ένα μαγαζί με ορχήστρα για να κάνουν και κάποιο είδος αρραβώνων. Η ορχήστρα έπαιζε all time classics, ρώσικα, διεθνή κι ελληνικά. Στο τραπέζι βότκα Finlandia, η κυριλέ (Φιλανδέζικη) βότκα για το μέρος, ενώ οι Ρώσοι επέμεναν να πίνουμε Stoli (τη δικιά μας την καλή, έλεγαν) με μεζέ καπνιστό σολομό και κάτι καναπεδάκια. Στα παράθυρα βαριές κουρτίνες να κάνουν σκοτάδι και ατμόσφαιρα. Ευχές, χαιρετούρες, ολίγος χορός, κουβέντες αδιαφόρετες, αλλά εγώ είχα περιλάβει τη βότκα με ολίγο από καναπεδάκι και δεν ήθελα τίποτε άλλο. Κατά τις τρείς ήρθα πια και σφύριξα, χαιρέτισα κι έκανα να φύγω. Μου είπαν να πάρω ένα ταξί  που είχε απόξω να με πάει στο βαπόρι. Σκέφτηκα τη μυρωδιά του ταξί. Δεν μπορούσα την ρώσικη τσιγαρίλα παρόλο που κάπνιζα (και καπνίζω) πολύ, κι όλα μου βρομάνε τσιγάρο, αλλά αυτή τη μυρωδιά δεν την άντεχα. Άλλωστε το βαπόρι φαινότανε. Ο Θεός με φώτισε κι έφυγα με τα πόδια.

Μόλις βγήκα την πόρτα, μου χτύπησε ο λαμπρός καλοκαιριάτικος ήλιος στα μάτια, δάκρυσα από το σοκ και σχεδόν ξενέρωσα. Θυμήθηκα κάτι επικά ξενύχτια, που τέλειωναν στις 9 – 10 το πρωί, κι όταν ξετρυπώναμε και μας βαρούσε ο ήλιος  παθαίναμε ταράκουλο. Προσπέρασα τα ταξί, σημάδεψα το σινιάλο της εταιρείας στο φουγάρο του βαποριού και, με μουδιασμένα όλα από το αλκοόλ, μάτια, εγκέφαλο, σωθικά, άρχισα να προχωρώ με βήμα ταχύ προς τα κει. Μια δυο φορές ψιλοχάθηκα, αλλά εκεί πάνω από τις στέγες φαινόταν το πλοίο και σε τρία τέταρτα ήμουν εκεί. Ήπια μια σκάφη νερό, ξέρασα το μισό κι έπεσα για ύπνο.

Στο δρόμο δεν με ενόχλησε κανείς. Πιθανόν λόγω εμφάνισης. Ήμουν  τότε 1,82 (γιατί μετά κονταίνω,  τώρα βαστώ 1,78 και κατηφοριάζω) ξανθοκάστανος, γαλανός και ολίγον τύφλα οπότε περνούσα για ντόπιος ή έστω Φιλανδός, βάδιζα σαν να ήξερα ακριβώς που πάω, μέρος κι εγώ του τοπίου. Μια βδομάδα περίπου μετά, ένας Φιλιππινέζος (αυτοί είχαν 1-2 χρόνια στο βαπόρι και είχαν λεφτά), στολίστηκε γαμπρός και βγήκε να γαμήσει. Ρολογιά SEIKO των 200+ δολαρίων, παπούτσι αθλητικό αλλά επώνυμο (άρα ακριβό), κάτι καδένες και τα σχετικά, μπήκε σ΄ ένα ταξί και ζήτησε από τον ταξιτζή να τον πάει στα κορίτσια. Το «Άρκτικ» δεν έβαζε ναυτικούς με καλντεριμιτζούδες, ήταν για  Φιλανδούς (στελέχη)  και συνοδούς αναλόγου μπάτζετ. Τον είδαν και σκουραλέο… Ο ταξιτζής του είπε «άστο πάνω μου». Πήραν κι ένα τύπο, γνωστό τού ταξιτζή, από κάπου που αυτός θα έκανε το κονέ, και βγήκαν λίγο παραέξω. Τον πήγαν σ΄ ένα σκουπιδότοπο, του πήραν λεφτά, ρολόι, χρυσά, τα παπούτσια, του ρίξανε κι ένα αγριόξυλο και τον πέταξαν αναίσθητο στα σκουπίδια, νομίζοντας μάλλον πως σκόλασε. Κάποια στιγμή συνήλθε, είδε κι αυτός τα σινιάλα του βαποριού και μετά από πολύ ποδαρόδρομο, μόνο με τις κάλτσες στα πόδια του, έφτασε στο βαπόρι 8.30-9 το πρωί. Ήμουν στην κουβέρτα και είδα κάποιον από μακριά να έρχεται παραντουρώντας και να γνέφει. Δεν τον γνώρισα από το ξύλο. Ούτε ένας άλλος Φιλιππινέζος που ήταν στη σκάλα τον γνώρισε. Μετά, που τα συζητούσαμε, μου είπε πως τον πέρασε για κάποιο μεθυσμένο που ήθελε να ανέβει στο πλοίο κι ετοιμαζόταν να τον διώξει. Όταν πια έφτασε στα 5-6 μέτρα, καταλάβαμε ποιος ήταν και τότε πια εκείνος κατέρρευσε. Το κεφάλι του, από το ξύλο είχε γίνει στρογγυλό και μεγάλο σαν κεφάλι τυρί και είχε ήδη αρχίσει να μελανιάζει σε διάφορα σημεία. Ασθενοφόρο, μπάτσοι διάφοροι, τέσσερεις μέρες στο νοσοκομείο. Μας τον έφεραν παραμονή που θα φεύγαμε και την έβγαλε στην καμπίνα για δέκα – δεκαπέντε μέρες, κι όταν σηκώθηκε,  δεν του έβαζαν δουλειά στην κουβέρτα, μόνο καμιά βάρδια στη γέφυρα μέχρι που ένα μήνα μετά πιάσαμε Σιγκαπούρη και ξεμπάρκαρε.

Την εγκληματικότητα τη γνωρίσαμε και από σπόντα. Ένα μεσημέρι,  που πήγαμε με έναν τρίτο για τηλέφωνο, πήγαμε μέσα από το πάρκο για μεσαριά και βλέπουμε να σκάνε από δυό τρεις μεριές περιπολικά (κάτι τζιπ δίχρωμα) και να αποκλείουν την περιοχή. Μάθαμε πως η μαφία σκότωσε έναν, 12 το μεσημέρι  στο κέντρο της πόλης με  μια σφαίρα στο σβέρκο.

Ψώνια δεν είχε για να κάνεις εκτός από βότκα. Τα ένα δυο πολυκαταστήματα που είχε, είχαν λίγα πράγματα και για τα δικά μας μέτρα, φεύγοντας από Ελλάδα και με ενδιάμεσα λιμάνια σε Βέλγιο, Γερμανία, Σουηδία ήταν άδεια. Ο μάγειρας έλεγε να πάρουμε από κει καπότες που είναι φτηνές και γερές για να ‘χουμε για παρακάτω. Είχε δίκιο. Μπορούσαν άνετα να γίνουν σαμπρέλα για τις ρόδες του μηχανακιού. Με συμβούλεψε προσωπικά να πάρω κατσαρολικά για το σπίτι που, ναι, είναι φτηνά και γερά. Αγόρασα μόνο ένα ξυπνητήρι μικρό, κουρδιστό, που έπρεπε να του ρυθμίζω την τρίχα ανάλογα με το πλάτος που ήμαστε, γιατί πότε έτρεχε και πότε αργούσε.

Να μην έχεις λεφτά για να βγεις, κι αν έχεις, πού να πας, φοβηθήκαμε κιόλας, τη βγάλαμε τον πιο πολύ καιρό στο Μούρμανσκ, στο καπνιστήριο με βότκα, βίντεο και ιστορίες του κώλου.

«Εκείνο το άγαλμα του φαντάρου, γιατί  το στήσανε πάνω στο βουνό;»

«Τον Αλιόσα λες; (μάθαμε και πως τον λέγανε) Για να τους φυλάει. »

«Από ποιόνε μωρέ; Εδω πάνω ούτε οι Γερμανοί δεν πατήσανε. Κρυώνανε!»

«Από το Δαγκοκαύλη(!)»

«Τι ‘ν’ αυτός;»

«Έ, πώς έχουνε το Γετι στα Ιμαλάια, εδώ έχουνε το Δαγκοκαύλη»

Την άλλη μέρα το μεσημέρι, στην τραπεζαρία,  έρχεται ο δεύτερος:

«Πώς μου τον είπες  χτες, αυτόν του κρύου;»

«Το Δαγκοκαύλη λές;»

« Πώ ρε πούστη…, Δαγκαρχίδη τους τον είπα κάτω»

«Αυτός είναι στην Ανταρκτική πού ‘χει πιο πολύ κρύο»

«Δεν παλεύεσαι πια. Άντε να φύγουμε γιατί θα μας ξεμπαρκάρουνε από δώ»

Είχε κι ένα δίκιο. Η έλλειψη κανονικού 24ωρου κύκλου με ημερονύχτιο, μας είχε ταλαιπωρήσει πολύ. Άλλαξε ο ύπνος, η όρεξη, όλα. Για να φτάσουμε να λέμε «Αμάν! να φύγουμε! να βγούμε στο πέλαγος» κι ας μας περιμένει 40 μέρες ταξίδι, όσο ακόμα είμαστε ολόκληροι και στα καλά μας.

Και ήρθε πια η μέρα να φύγουμε. Κλείσανε  τ΄ αμπάρια, λύσαμε, μποτσάραμε τα γκρένια, πιλότος στη γέφυρα και πάμε σιγά σιγά. Στα μισά του καναλιού και πιο λίγο, ήρθε η πιλοτίνα να τον πάρει.

«Άντε, κατέβασέ τον, μάζεψε και τη σημαία κι έλα.»

«Μάλιστα καπετάνιε»

Τον απόβγαλα μέχρι τη σκάλα, κι όσο τη σήκωναν πήγα στην πρύμη. Κατέβασα τη σημαία, τη δίπλωσα κι εκεί, ανάμεσα στα σκοινιά, βρήκα μια πέτρα που είχα μαζέψει από το ντόκο, μαύρη από τα φορτία. Γύρισα πλάτη, την πέταξα πάνω από τον ώμο μου στη θάλασσα κι ανέβηκα στη γέφυρα.

«Εντάξει Γιώργη;  Έφυγεν ο πιλότος;»

«Όλα εντάξει καπτα-Μιχάλη. Η πιλοτίνα έφυγε, η σκάλα απάνω, τη σημαία την έχω στο ντουλαπάκι της»

«Ε, Full ahead  το λοιπόν!».

 

Λέξεις κτλ.

  • Στόρια = οι προμήθειες του πλοίου σε τρόφιμα, μπογιές, ανταλλακτικά, εργαλεία κλπ. Όχι σε καύσιμα. Υποκατηγορία τα «φρέσκα» που είναι φρέσκα φρούτα και  λαχανικά.
  • Γκρένια = οι γερανοί, από το αγγλ. crane.
  • 45άρι= 45 000 τόνοι (κ.ο.χ). Μέσου  μεγέθους φορτηγό πλοίο (bulk carrier= χύμα φορτίου).
  • Μετά το Βόρειο Ακρωτήριο, η πορεία έγινε προς το νοτιά και στο χάρτη φαίνεται σαν κατηφορική.
  • Μαρέα= το περιοδικό ανεβοκατέβασμα (δυό φορές τη μέρα) της στάθμης της θάλασσας λόγω της βαρύτητας της σελήνης και του ήλιου. Η διαφορά ύψους ανάμεσα στα δύο ακραία σημεία μεγαλώνει με το γεωγραφικό πλάτος.
  • Κομοδέσιο= η υπερκατασκευή πάνω στο κατάστρωμα των πλοίων, όπου στεγάζονται τα ενδιαιτήματα των ναυτικών, σαλόνια, κουζίνα κλπ και πάνω πάνω η γέφυρα (από αγγλ. accomodation)
  • Οι μισθοί, τότε, υπολογίζονταν σε δραχμές, αλλά στα λιμάνια έπαιρνες δολάρια που περνούσαν παντού και πλήρωνες απευθείας μ΄ αυτά ή τα άλλαζες στα ανταλλακτήρια (κάμπιο) ή ακόμα και στο δρόμο, ανάλογα το μέρος.
  • Τότε, για να επικοινωνήσεις με τους δικούς σου ή με γράμμα που, ποιος ξέρει αν και πότε θα έφτανε, η με τον ασύρματο κατά τα κέφια του μαρκόνη, και την περιοχή, κι όταν έφτανες σε λιμάνι πήγαινες σε κάνα ΡΤΤ να μιλήσεις με άνεση και χωρίς να σε ακούνε άλλοι.

Για περισσότερες επεξηγήσεις στο slang.gr και αλλού.

Advertisements

206 Σχόλια to “Μούρμανσκ, Ιούνιος του 94 (αφήγημα του Dryhammer)”

  1. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Ωραίος ο Ξεροσφύρης! (κι άξιο το όνομα! Βότκα και καναπεδάκια, ταμάμ!)
    Κι ωραία γραφή! Ξερή, «δημοσιογραφική» . Μού θύμισε Σαραμάγκου (το μακαρίτη, μεγάλη η Χάρη του!)

  2. LandS said

    Πολύ όμορφο, είχα ξυπνήσει κακόκεφος με νεύρα και τώρα έστρωσα λίγο.
    Καλή ιδέα, μπράβο Ντράι!

  3. dryhammer said

    >Με συμβούλεψε προσωπικά να πάρω κατσαρολικά για το σπίτι που ‘ναι, είναι φτηνά και γερά.

    Διόρθωση:

    Με συμβούλεψε προσωπικά να πάρω κατσαρολικά για το σπίτι που, ναί, είναι φτηνά και γερά.

  4. Αγάπη said

    Καλημέρα
    Εξαιρετικό
    Αλλά… μεσαριά?

  5. dryhammer said

    4. μεσαριά, στα χιώτικα, είναι η κάθε είδου συντόμευση της διαδρομής, περνώντας μέσα από κάπου πχ χωράφια, διαμπερή αυλή. Το αντίθετο είναι ο αλόγυρος, να πας απο γύρω γύρω. (αλλόγυρος; αλώγυρος; μόνο προφορικά το έχω)

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Ευχαριστώ και για τη διόρθωση (3) και παραξενεύομαι που δεν πρόσεξα τη μεσαριά.

  7. Reblogged στις Το σημειωματάριο του Χριστόφορου.

  8. Γιάννης Ιατρού said

    Α, το φχαριστήθηκα, μπράβο, να μας γράφεις συχνά Ξεροσφύρη!

  9. Εξαιρετικό, γεμίζει εικόνες το μυαλό και μεταφέρει την ατμόσφαιρα λιτά λες και δεν υπάρχει αφηγητής. Θαυμάσιο δείγμα άμεσης και ρεαλιστικής γραφής.

  10. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.
    Ἐξαιρετικό! Ὄμορφη γραφὴ, λιτὴ, χωρὶς περιττὰ φτιασίδια. Περιγράφει θαυμάσια τόπους, καταστάσεις καὶ συναισθήματα. Πάνω ἀπ᾿ ὅλα ἀληθινὴ, βιωματική. Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι, ἀφοῦ εἶναι ἀπὸ πρῶτο χέρι. Ὅπως τά ᾿ζησε, ὄχι ὅπως τοῦ τά ᾿παν.
    Φίλε Γιώργη, καλῶς μᾶς ὥρισες.

  11. sarant said

    Θα λείψω για μερικές ώρες

  12. ΚΑΒ said

    Ωραίο.

    Διαβάζω σε χιώτικο βιβλίο :Εν ήπρεπε να κάμεις τόσην αλογύρα για να νάρτεις όσιαμε δω· ας ήρκουσουνε μεσαριά.

    Λέγεται και αλόγυρος.

  13. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κι ἐπειδὴ ἐδῶ λεξιλογοῦμε. Στὰ Θερμιὰ τὸν ἀλλόγυρο (τὸ γύρω-γύρω δηλαδὴ) τὸν λέμε ἀπόγυρο. Ἔχουμε καὶ στὰ Θερμιὰ Μεσσαριά. Εἶναι ἡ παλιότερη ὀνομασία τῆς Χώρας ἤ Κύθνου (ὅπως τὸ νησὶ) ἐπίσημα. Ἐτυμολογεῖται, σύμφωνα μὲ τὸν ἔγκυρο μελετητὴ τοῦ νησιοῦ (19ος αἰώνας) Ἀντώνιο Βάλληνδα ἀπὸ τὸ ἰταλικὸ masseria: μεγάλο ἀγρόκτημα, λατιφούντιο, τσιφλίκι.
    https://www.slang.gr/definition/26972-masareuo

    Ἡ χιώτικη μεσαριὰ (ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία ποὺ δίνει ὁ συγγραφέας) ἔχει ἄλλη ἔννοια καὶ προφανῶς ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὴ μέση.

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Για ένα διαρκές χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μίλησε η γυναίκα μου, μόλις τελείωσα την ανάγνωση και σήκωσα επάνω της τα μάτια μου!

  15. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Aυτό με το «σάρωμα» του Φιλιπινέζου (πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος ο φουκαράς) το έχω παρατηρήσει κι εγώ στην αραπιά. Δεν υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσουν για τσάρκα και να μην είναι στην τρίχα από ρουχικό, παπουτσικό, γιαλί μαλί και παντελόνι Λή.

    Μια ερώτηση από περιέργεια για τον Ξεροσφύρη, που βέβαια άν θέλει την απαντάει. Πόσος ήταν ο μισθός σου τότε, το 94;

  16. Παναγιώτης Κ. said

    Εκείνη την περίοδο, μετά το 1990 , είχαμε διαβάσει διάφορα για τη χαμηλή οικολογική ευαισθητοποίηση στην πρώην ΕΣΣΔ. Πόσο καλή ήταν ή δεν ήταν για τους πολίτες της, το ξέρουν οι ίδιοι σοβιετικοί πολίτες. Σίγουρα πάντως η παρουσία της ΕΣΣΔ έκανε καλό σε πολλούς από εμάς του άλλου στρατοπέδου.(Το αντίπαλο δέος κ.λπ, κ.λπ).

  17. Παναγιώτης Κ. said

    «Έντονη βαριά τσιγαρίλα». Κτγμ, η… τσιγαροποσία υποδηλώνει κάποια πολιτισμική υποβάθμιση.
    Το 1976 βρέθηκα στην Βουλγαρία και μου είχε κάνει κακή εντύπωση η εικόνα εφήβων που κάπνιζαν δημόσια. Παρόμοιο πράγμα δεν το παρατηρούσες στην Ελλάδα.
    Έμεινα τότε με την απορία πως γίνεται ένα πολιτικό σύστημα που έχει ως προμετωπίδα τον ανθρωπισμό να είναι αδιάφορο σε αυτή την κακή συνήθεια του ανθρώπου.
    Μετά βέβαια ακολούθησαν και άλλα… παράξενα όπως ο αλκοολισμός, η πορνεία, η διαφθορά οπότε, χάσαμε τον λογαριασμό και μπερδευτήκαμε όσοι είχαμε θετική προδιάθεση απέναντι σε αυτές τις χώρες.

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ντράι, σας διάβασα, αποχαζεμένη ευχάριστα με χίλιες εικόνες απ΄την αφήγηση(ντοκιμαντεράκι πλήρες μου φάνηκε) κι άλλες τόσες να ξυπνούν από άλλες περιγραφές, ταινίες,ποιήματα, ακούσματα. Γαμώτη, δυο ζωές μάς ήπρεπε! Τη μια για να γυρίζομε/γνωρίζομε τον κόσμο.Πώς λέει ο στίχος του τραγουδιού «υπάρχουν τόσα στη ζωή που δεν τα είδα…» .Μπορεί ο Πλάστης γι΄αυτό να φώτισε τ’ ανθρώπινα μυαλά και τώρα με μια γκουγκλιά έχεις τον κόσμο στο πιάτο (οθόνη).
    Συγχαρητήρια κι ευχαριστούμε για το ταξίδι!Περιμένουμε κι άλλα.
    Μαγικό μου ιστολόγιο, ακόμη μια φορά ευγνώμων.
    Σας στέλνω καλημέρες καλοκαιρινές από την πλώρη του μπαλκονιού που κρέμονται γιασεμιά,μούσμουλα και υπορόδινα κορόμηλα.

  19. Γς said

    Ωραίος ο διικός μας

    «Πώς μου τον είπες χτες, αυτόν του κρύου;»

    «Το Δαγκοκαύλη λές;»

    « Πώ ρε πούστη…, Δαγκαρχίδη τους τον είπα κάτω»

  20. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>στη θάλασσα του Μπάρεντς
    Μόλις το διάβασα πιάστηκε η ψυχή μου στο δευτερόλεπτο.Η θάλασσα του Μπάρεντς ,ο υγρός τάφος του Κουρσκ με τους άνδρες του.Το ατύχημα στο πυραυλοκίνητο υποβρύχιο και η φρίκη να παρακολουθούμε το ανείπωτο δράμα εκείνο.
    μόνο ο πύργος ελέγχου και ένα κομμάτι από το κατάστρωμα έμειναν να θυμίζουν την τραγωδία με τους 118 αδικοχαμένους ναυτικούς. Τα κομμάτια αυτά έχουν ανεγερθεί στο βόρειο λιμάνι της Ρωσίας, Μουρμάνσκ ως μνημείο….

  21. Γς said

    Ηταν και το Κουρσκ το ρωσικό πυρηνοκίνητο υποβρύχιο που χάθηκε μαζί με όλο το πλήρωμά του, 118 άντρες, όταν βυθίστηκε στη Θάλασσα του Μπάρεντς 100 χιλιόμετρα από το Μουρμανσκ στις 12 Αυγούστου του 2000.

  22. Γς said

    20:

    Με πρόλαβες!

  23. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραίο το κείμενο!
    Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα έγραφε ο Καββαδίας αν έγραφε πεζά αντί για ποιήματα…

  24. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Skipper Straad
    Διάρκεια: 35′
    Η ταινιούλα,μικρό αριστούργημα, που μου έφερε στο νου η ωραία ναυτική αφήγηση σήμερα.
    Σκηνοθεσία / Σενάριο: Ειρήνη Βαχλιώτη/2003
    Από τους συντελεστές οι παρακάτω δεν ζουν πια και ήταν και οι τρεις, πρώτου μεγέθους στο είδος τους:
    Μοντάζ: Γιώργος Τριανταφύλλου
    Σκηνικά / Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
    Ηθοποιοί/Δέσπω Διαμαντίδου

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    23.>>ο Καββαδίας αν έγραφε πεζά αντί για ποιήματα…
    Απ΄τη Βάρδια του http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/2012/06/blog-post_7713.html

  26. Alexis said

    Λεξιλογικά μου άρεσε το «τερατώδικος» (σικ, ρε, που θα ‘λεγε ο Νικοκύρης), ο Δαγκοκαύλης και ο Δαγκαρχίδης βέβαια, και το σταμπάι, έτσι εξελληνισμένο.
    Οι «καπότες» εξακολουθούν και λέγονται για τα προφυλακτικά;
    Νομίζω ότι δεν πολυακούγεται πλέον η λέξη…

    Dryhammer, τι σπούδαζες στη Θεσσαλονίκη, δεκαετία του ’80;

  27. Alexis said

    #25: Ευχαριστώ Έφη

  28. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    27. Είναι που το είχα στο μυαλό μου γιατί τη Βάρδια τη δάνεισα κι έγινε αγύριστη 🙂
    Εδώ πέρα ,στο ιστολόγιο πάλι σα να ξαναγράφτηκε πρόσφατα για βότκα,καπότες και τσιγάρα που πουλάν μόνο,στα βόρεια αυτά λιμάνια κάποια σούπερ μάρκετ,ή τα μπέρδεψα κι είναι μόνο βότκα που απαγορεύεται στη Νορβηγία;

  29. giorgos said

    Πολύ ωραίο ! Μού κέντρισε αύτόματα τό ένδιαφέρον γι’ αυτόν τόν προορισμό , καί θά τό ψάξω γιά νά πάω .

  30. spiral architect 🇰🇵 said

    ΩΡΑΙΟΣ! 🙂

  31. Γς said

    >Στο κανάλι και στα 25 μίλια μέχρι το λιμάνι

    Λίγο μεγαλύτερο είναι και το άλλο κανάλι στο Χιούστον.

    Μόνο που δεν κάνει κρύο εκεί και η διαδρομή είναι ασυγκρίτως πιο ειδυλλιακή. Και αντι της θάλασσας του Μπάρεντς είναι ο κόλπος του Μεξικού και το νησί Γκάλβεστον.

    Το είχα ακούσει το κανάλι για τα πλοία αλλά δεν το είχα δει και μια μέρα οδηγώντας στη μεγάλη λεωφόρο Loop 610 βλέπω κατάρτια στο κέντρο της πόλης. Ωχ!

  32. dryhammer said

    Κατ αρχήν ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια.
    Μερικές λέξεις είναι επίτηδες λάθος (γκρένια αντί κρένια, το σταμπάι κι όχι standby, το Μάλμοε αντι Μάλμε κι άλλες) γιατί έτσι λεγονταν -λέγονται ακόμα;- στο βαπόρι.

    15. Η σύμβαση ήταν (για το δοκιμο καταστρώματος) 250 000 δρχ μικτά. Μέ τις υπερωρίες, αμπαριάτικα κλπ μπορούσε να πιάσει 350 – 380 000 καθαρά, στα φορτηγά πάντα.

    17. Η τσιγαρίλα (για μενα που καπνίζω απο τα 14) μου προξενούσε αισθήματα οικειότητας αλλά η Ρώσικη τσιγαρίλα δεν αντέχονταν. Για τους παλιότερους και ανθυγιεινότερους: ας φανταστουν ένα κλειστό χώρο που κάπνζαν για χρόνια Hellas Special κι έχει ποτίσει.

    26. Χημικός. Λές να κουτουληθήκαμε πουθενά;

  33. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> κομοδέσια
    όπως δρόνοι 🙂
    >>Ινδονησιάνος ωραίο πιο τραγουδιστό από Ινδονήσιος
    >>Μεσαριά, κατάλαβα το νόημα αλλά «έκοψα από μέσα» θα λέγαμε για τη συντόμευση διαδρομής στην Κρήτη. Βλέπω να λέγεται η μεσαριά και στην Ηλεία:
    Μεσαριά, η = χωράφι άσπαρτο μεταξύ άλλων σπαρμένων, ενδιάμεση δίοδος

  34. Τόσος φόβος για το νερό της βροχής; Για να είναι ραδιενεργό, δεν θα έπρεπε να είναι εξίσου ραδιενεργός κι ο αέρας που αναπνέανε, και το χώμα που πατούσαν, και το χιόνι που φτυάριζαν (σε άλλες εποχές του έτους) και τα πάντα στα πέριξ; Τι παραπάνω κακό θα τους έκανε το νερό της βροχής; Και τι νερό πίνανε; Ή μόνο βότκα;

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    32. Χημικός; Α, έχει εξήγηση το πράμα ! 🙂 🙂 Εκλεκτικές συγγένειες. Και πάλι εύγε.
    Μαρέα= το περιοδικό ανεβοκατέβασμα (δυό φορές τη μέρα) της στάθμης της θάλασσας
    Σαν τα νερά της Χαλκίδας δηλαδή.Δεν το ήξερα;ότι συναντιέται κι εκεί ,ανάμεσα στ΄άλλα τα παράξενα και μοναδικά όπως το ολημέρα-μέρα που το περιγράφετε έξοχα >>Ένα από κείνα τα ηλιόλουστα βράδια στη γέφυρα,

  36. ΣΠ said

    Καλημέρα.
    Ελκυστική αφήγηση. Με απορρόφησε και το διάβασα μονορούφι.
    Ένα τυπογραφικό λάθος: «…ζήτησε από τον ταξιτζή…»

  37. Alexis said

    #32 τέλος: Όχι, συνομήλικοι είμαστε, αλλά εγώ Αθήνα και γεωπονική…

  38. Corto said

    Πολύ ωραία αφήγηση!

    Το έχουμε ξαναβάλει, αλλά ταιριάζει με το σημερινό. Η κινηματογραφική μεταφορά του διηγήματος Λι του Νίκου Καββαδία, με ελληνικούς υπότιτλους:

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    34.Αυτό σκέφτηκα κι εγώ αλλά μετά θυμήθηκα τότε με το Τσέρνομπιλ που μας έλεγαν να πλύνουμε καλά τα εκτεθειμένα τρόφιμα(φρούτα λαχανικά κλπ) παρόλο που ασφαλώς αναπνέαμε ό,τι κατέφθασε τέλος πάντων και συνιστούσαν να πίνουμε τρεχούμενο ή από παλιά εμφυαλωμένο νερό. Να μην παραμένει πάνω μας(και μέσα μας) το επικίνδυνο σύννεφο καταλαβαίναμε,ή όχι; Τ΄αποξεχάσαμε τα τρομερά μπεκερέλ…Μακάρι για πάντα.

  40. Pedis said

    # 23 – Γιατί, Alexis, δεν έχει γράψει και πεζά ο Καββαδίας;

    ενδιαφέρον.

  41. ΣΠ said

    Και η ταινία «Αταίριαστος» του Κόπολα με τον Μίκι Ρουρκ.

  42. Γς said

    Ἐξαιρετικό! Ὄμορφη λήψη, λιτὴ, χωρὶς περιττὰ φτιασίδια και φωτοσοπ. ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ

  43. dryhammer said

    34. Δεν ξέρω σε τί τους φόβιζε παραπάνω, σε σχέση με όλα τα άλλα. Πάντως πίνανε ΠΟΛΥ. Κάθε βάρδια στο γκρένι άφηνε 1-2 μισοκάρικα από βότκα (χύμα κυρίως) και στην εκφόρτωση οι Κινέζοι έβγαζαν απο το φορτίο άδεια μπουκάλια απο τους εργάτες. Και πού μπύρα (χύμα επίσης).

    35. Παντού στον κόσμο το νερό ανεβοκατεβαίνει. Στη Χαλκίδα (πιθανόν και λόγω ρευμάτων) και στα μεγάλα πλάτη είναι πιό έντονο. Στον Πειραιά πχ είναι 80-90 πόντοι. Φαίνεται σε κάθε λιμανι κι όπου οι ακτές είναι πιό κοφτές (για Ελλάδα μιλάμε τώρα), που βλέπεις το σημάδι απο το ψηλότερο σημείο της στάθμης, σαν διχρωμία. Στην Αλάσκα, με τη βοήθεια και των ρευμάτων απο τον Ειρηνικό, είχαμε 29 ποδάρια* μαρέα.

    36. Ήμαρτον. Ήθελε κι άλλο χτένισμα αλλά δεν θα τελείωνε ποτέ.

    * περ. 8μισι-9 μέτρα. Στο βαπόρι μετρούσαμε τα βυθίσματα κλπ σέ feet (1 foot=30,54 cm) από συνήθεια κι επειδή το συγκεκριμένο τα είχε σε πόδια. Τώρα τα έχουν σε μέτρα (τα πιο πολλά).
    Ά ναι! Τα κάτω άκρα ήταν πόδια. Ο αγγλικός πους ήταν ποδάρι.

  44. Να προσθέσω κι εγώ: Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟΣ! Να μας ξαναγράψεις το συντομότερο δυνατό!

    Και μια παρατηρησούλα: το μεγαλύτερο νεκροταφείο πυρηνοκίνητων βρίσκεται στα ΒΑ της Σιβηρίας. Κάπου βόρεια του Βλαδιβοστόκ. Εκεί έχουν μαζέψει μέχρι και πυρηνικούς φάρους, πλωτούς, που τους αμόλαγαν στα ’50ς στη θάλασσα.

  45. dryhammer said

    Και τα βάθη σε οργυιές (fathoms. 1 fathom = 6 feet = 183, 24 cm)

  46. Κουτρούφι said

    κομοδέσιο: Στα βαπόρια που ήταν μπαρκαρισμένος (μάγειρας) ο μακαρίτης ο πατέρας μου (περί τα 70-80s) το άκουγα κομοθέσιο. Βλέπω ότι γκουγκλίζεται και έτσι.

  47. Συγχαρητήρια από ένα γαμπρό ναυτικού 🙂

  48. Γς said

    >Στο κανάλι και στα 25 μίλια μέχρι το λιμάνι μπήκαμε με συννεφιά. Όχι μαυρίλα, αλλά το γκρίζο του ουρανού με το γκρίζο των βράχων, το σκούρο της θάλασσας , το σταχτί των πολεμικών, η σκουριά στα παλιά και στα ναυάγια, οι τερατώδικες μουντές πολυκατοικίες, τα βαπόρια βαμμένα στο πλάι μαύρα, μ’ έκαναν να τα βλέπω όλα ασπρόμαυρα σαν προπολεμικά επίκαιρα,

    Μαύρα κι άραχνα, αλλά το εθνόσημο [;], οικόσημο [;], το πως-λέγεται της πόλης τζάμι:

  49. spiral architect 🇰🇵 said

    Όχι στο μανιερισμό του Σαραντάκου!
    Ναι στα νέα ρεύματα!

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44.Αχ αυτά τα πυρηνικά υπόλοιπα,κατάλοιπα,απόβλητα,εκεί πάνω. Το σκέφτομαι κάθε φορά που αγοράζω βορειοθαλασσίτη σολομό και μπακαλιάρο (που μας αρέσουνε πολύ) 🙂

    «Το «κλειδί» της Ρωσίας για την εκμετάλλευση του θησαυρού της Αρκτικής, είναι το Μούρμανσκ. Στρατηγικής σημασίας λιμάνι τόσο για το εμπόριο όσο και για τη στρατιωτική παρουσία της υπερδύναμης στο Βορρά, παρήκμασε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
    Τώρα όμως, η πόλη δείχνει έτοιμη να μετατραπεί στην «Πολική εκδοχή» των πλούσιων σε πετρέλαιο αραβικών χωρών. Στα ανοιχτά, στο βυθό της θάλασσας, έχει εντοπιστεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου του κόσμου. Το κοίτασμα του Shtokman, είναι τόσο μεγάλο που αρκεί για να καλύψει όλες τις ανάγκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε φυσικό αέριο για εφτά χρόνια. Τα στελέχη της Γκάζπρομ, του ρωσικού πετρελαϊκού κολοσσού, πανηγυρίζουν.»
    http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2007-2008/103-showdown-at-the-top-of-the-world

  51. Γς said

    >φάγαμε μια ώρα μέχρι να πάρουμε όλοι τηλέφωνο

    Τι εποχή κι εκείνη; Πιο παλιά.

    Με την ψυχή στο στόμα να προσπαθείς να χαράξεις πορεία.
    Τώρα όλα ζάχαρη. Με το GPS. Το Ιντερνετ τους.
    Με το Skype συνέχεια, σπίτι, παιδιά, κυρά και αίσθημα.

    Καμιά φορά άκουγα το Ράδιο Αθήνα στα βραχέα:

    -Ακούω Αγιος Γεώργιος!

    -Θέλω να με συνδέσετε με το σπίτι μου τηλ. 86384…

    -Μισό, Αγιος Γεώργιος. Αναμείνατε.

    Ντριν, Ντριν.

    -Εμπρός.

    -Ομιλείτε με “Αγιος Γεώργιος”

    -Σσσ, σκάσε. ο άντρας μου.

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Νὰ ποῦμε καὶ μιὰ καλὴ κουβέντα γιὰ τὸ Νικοκύρη ποὺ, μὲ πολλὴν ἁπλοχεριά, δίνει βῆμα σὲ καινούργιες φωνὲς, ὅπως τοῦ Dryhammer. Ἀλλὰ καὶ σ᾿ ὅλους μας, γιὰ νὰ ποῦμε τὰ καλὰ καὶ τὰ κακά μας.
    Τὸν εὐχαριστοῦμε.

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραία διήγηση Dryhamer, με μυρωδιές και χρώματα, θα χαρώ πολύ να σε γωρίσω από κοντά αν έρθεις στην επόμενη (οινο)πνευματική σύναξη της ιστολογικής παρέας, αν μένεις στην Αθήνα.

  54. gpoint said

    Εχω κολήσει εδώ…»τα βαπόρια βαμμένα στο πλάι μαύρα, μ’ έκαναν να τα βλέπω όλα ασπρόμαυρα σαν προπολεμικά επίκαιρα, και να θέλω να σαπουνίσω το σκοινί.»

    Γιατί να σαπουνίσεις το σκοινί ρε φίλε ;

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>έβαζαν στην από μέσα 14 -15 εκατομμύρια δολάρια από ένα φορτίο μόνο.
    Μ΄άρεσε αυτό το μαγκίτικο εικονοποιητικό «‘εβαζαν στην από μέσα». Ενθηλακώνανε μου έρχεται το καθαρευουσιάνικο μεν αλλά μόρτικο για την περίσταση επίσης. «Παντελόνιασμα/παντελονιάζουνε» ακούω τελευταία κάτω να λένε για τις εισπράξεις από κέρδος κυρίως από το απρόοπτο,το χαζίρικο.
    Πολλές πληροφορίες για το πώς γίνονται /κλείνονται, τα μπάρκα/ναύλα κι όλη τη διαδικασία επάνδρωσης του πλοίου.

    >>στιούαρτ
    ποιος ειν αυτός που τονε λέτε άνετα, όπως πλοίαρχος, μηχανικός κλπ; 🙂

  56. 55 Ο καμαρώτος.

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54. >>Γιατί να σαπουνίσεις το σκοινί
    Να πω, αν το κατάλαβα κι εγώ σωστά;
    σαν αντίδραση,γιατί αυτό μπορούσε (θεωρητικά) να το κάνει, αφού το είχε/έβλεπε (λερό,όπως το ξέρουμε) κουλουριασμένο ομπρός του.
    Την κράτησα κι εγώ αυτή την περιγραφή ως πολύ δηλωτική, καλογραμμένη για την κατάσταση που θέλει να περιγράψει.

  58. Μπούφος said

    Αντρικό, ωραίο γράψιμο, ζωντανό, αλλά ξερό σαν στάχυ στο θερισμό. Δεν έπαιζε και κανά «αίσθημα» καλέ, να γλαριάσουμε!

  59. 58 Μα πιό αίσθημα, καλέ; Ο φιλιππίνος, ο καημένος, πήγε για *αισθήματα* και γύρισε σουρομαδημένος.

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    56. Ευχαριστώ!
    Καμαρώτος,θαλαμηπόλος, στιούαρτ, το ηύρα τώρα σ΄ένα σχετικό σάιτ,που πριν σκέτο δεν εμφανίζονταν .

    Πού να είναι ο NIKOLAS -με κάπα-μετέπειτα ΝΙΚΟΛΑΣ άραγε τώρα;
    https://www.marinetraffic.com/en/ais/home/centerx:-15.0/centery:-53.3/zoom:2

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    58 – Την εμπειρία από το ναυτικό του ταξίδι στο Μουρμάνσκ περιέγραψε Μπούφε, όχι απόσπασμα από το νέο βιβλίο της Χρυσιήδος.☺

  62. Σχετική ναυτική ιστοριούλα:

    Πριν αρκετά χρόνια, ένα ελληνικό βαπόρι, το «Aetea Sierra» είχε εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες του, αρόδο στο Σαρωνικό, με τους Φιλιππινέζους ναύτες άφραγκους. Παλιότερα είχαν κάνει το ίδιο με ελληνικό πλήρωμα στη Λιβύη, επί Καντάφι. Το πλήρωμα είχε ξεμείνει από καύσιμα, ούτε τη γεννήτρια δεν μπορούσαν να δουλέψουν. Με τα πολλά, κατάφεραν να επικοινωνήσουν με μια λουθηρανή πάστορα στον Πειραιά, η οποία έχει και πτυχίο καπετάνιου. Αυτή επικοινώνησε με Αμβούργο κι από Αμβούργο ενημερώθηκε το Δίκτυο Μεταναστών και η φιλιππινέζικη οργάνωση Kasapi.
    Με τα πολλά, οργανώσαμε ένα τραπέζι οικονομικής ενίσχυσης του πληρώματος στο Στέκι Μεταναστών, στα Εξάρχεια.
    Ήρθαν οι ναυτικοί, καμιά δεκαπενταριά, ήρθαν και οι φιλιππινεζούλες της Kasapi, παρθένες οι ναύτες ούτε μάτια δεν σήκωναν στις κοπέλλες.
    Βγαίνει ο δικός μας και βγάζει ένα λογύδριο περί αλληλεγγύης και τα λοιπά, σηκώνεται κι ο Πρίμο, ο μάγειρας του βαποριού, που είχε φτιάξει ένα σκασμό φαΐ και λέει «Καλησπέρα, το μενού απόψε περιλαμβάνει αυτό, εκείνο και τούτο». Και ξανακάθεται… ❤

  63. 60τέλος

    Μπορεί νάχει πάρει στο διαλυτήριο, ο καψερός. Μπορεί νάχει μεταπωληθεί.

  64. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μνημείο Αλιόσα: Μουρμάνσκ, Ρωσία. 35,5 μέτρα ύψος. Χτίστηκε το 1974

  65. Αγάπη said

    4 Ευχαριστώ 🙂

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    18 – Μιά ζωή είναι αρκετή και περίσσα ΕΦΗ, αρκεί να την ζείς στην ώρα της.

    60 β – Αναλόγως την ηλικία που είχε τότε, αν τα είχε τα χρονάκια του τώρα θα είναι σκράπ.

  67. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  68. Μπούφος said

    59 Σκύλε,
    αυτά με τον φιλιπινέ… δεν είναι σκηνές για κυρίες!αγριεύτηκα!

    61 Λάμπρο
    από το στόμα μου το πήρες. ¨Ηθελα να σημειώσω ότι ρε παιδί και μια πινελιά Δημουλί.., θα έδινε μια ανάσα στο… πετιγκρί της αφήγησης και να με συνχωρείτε κιόλας!
    ;-(

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62.
    η περίπτωση των 19 Φιλιππινέζων ναυτικών, μελών του πληρώματος του φορτηγού πλοίου «Aetea Sierra» με σημαία Παναμά
    https://athens.indymedia.org/post/1118866/

    http://www.syriza.gr/article/id/40035/Ti-tha-ginei-me-toys-anyperaspistoys-naytikoys-plhrwmata-egkataleimmenwn-emporikwn-h-epibatikwn-ploiwn-sta–limania-toy-Peiraia-kai-toy-Boloy-shmera-kai-isws-ayrio-pantoy.html#.WTP7bGjyjIU

  70. 69 Ναι, πολύ φαΐ ο Πρίμο. Και εξαιρετικά σπρινγκ ρόλλς!
    Τελικά δικαιώθηκαν οι άνθρωποι, πήραν ένας-ένας τα χρωστούμενα και την έκαναν για Μανίλα.

  71. Alexis said

    Έχει γράψει ναι.
    Αλλά επειδή δεν τα έχω διαβάσει το διατύπωσα λάθος…

  72. Alexis said

    Καλά κρασά… 😦
    Στο 40 απαντούσα…

  73. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μπούφος said (68):

    «… μια πινελιά Δημουλί.., θα έδινε μια ανάσα στο… πετιγκρί της αφήγησης…»

    Θὰ τὴν ἔκανε …πετιρόζ.

  74. Πέπε said

    Η ρώσικη τσιγαρίλα πρέπει να ήταν από τα παπιρόσι. Τα παπιρόσι είναι ένα είδος καπνικού προϊόντος που δεν είναι ακριβώς τσιγάρο (για τα κανονικά τσιγάρα έχουν τη διεθνή λέξη): ένας κύλινδρος από τσιγαρόχαρτο, που στα 3/4 του μήκους του έχει ένα χαρτονένιο σωλήνα, σαν υπερμεγέθη τζιβάνα, και στο τέλος δυο πόντους με καπνό, ο οποίος είναι τόσο βαρύς ώστε αυτές οι 3-4 τζούρες κάνουν για κανονικό τσιγάρο.

    Εκτός από θεόβαρα, είναι και άθλια. Κάποιες μάρκες τις πουλούσαν παλιότερα Ρωσοπόντιοι στην Αθηνάς. Βρώμα απεριγράπτου κάλλους. Στα σοβιετικά πακέτα έγραφαν και την ποιότητα του καπνού (πρώτη, δεύτερη κλπ.), και έχω δει πακέτα παπιρόσι με μέχρι και πέμπτη ποιότητα!

    Υποτίθεται ότι φτιάχτηκαν, πρώτον, για να μη χρειάζεται μεγάλο διάλειμμα ο εργάτης για να καπνίσει (λίγος δυνατός καπνός αντί για περισσότερο και πιο ελαφρύ), και δεύτερον για να μπορεί να τα κρατάει με γάντι στους μείον τρεχαγύρευε (γι’ αυτό η μεγάλη τζιβάνα).

    http://syllogi-apo-paketa-tsigaron.blogspot.gr/2012/09/papirosy.html

    Νομίζω ότι η σύγκριση με τα Ελλάς Σπέσιαλ δεν πρέπει να είναι εύστοχη. Δεν τα έχω προλάβει, αλλά οι αναμνήσεις όλων λένε για έναν εξαιρετικής λεπτότητας μπασμά που δε βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε καμία μάρκα – δηλαδή τα δύο άκρα.

  75. Kass said

    Ερώτηση προς τον αφηγητή. Κρατάτε σημειώσεις σε κάθε τόπο που πάτε; Κρατάτε ημερολόγιο; Πώς περιγράφετε με τόση ακρίβεια αμέτρητες λεπτομέρειες σε τόπους και σε χρόνους; Υποθέτω ότι ή προικιστήκατε με φωτογραφική μνήμη, ή καταγράφετε καθημερινά άψογες σημειώσεις. Όπως και αν έχει… Συγχαρητήρια! Δεν χρειαζόταν άλλο «χτένισμα» το κείμενό σας . Βγήκε τέλειο. Aδιόρατη ψυχοπλακωτική ατμόσφαιρα,σαν εκείνη που υπάρχει στις ψυχές των μοναχικών ταξιδευτών του αιώνα μας.Έδωσαν ανάλαφρο φως οι πινελιές με το φιλιπινέζο και τα …γαλλικά στη συνέχεια.
    Γράψτε μας και άλλα!

  76. 74 Για τα τσιγάρα, διαβάζοντας για το Στάλινγκραντ και το σοβιετικό στρατό, έμαθα πως στους φαντάρους μοίραζαν καθημερινά καπνό «μαχόρκα», βρωμερό. Κι από 100 γραμ. βότκα.

  77. Μπούφος said

    68 Δημήτρη Μαρτίνε
    χαχα!

    Μην πάει στα ροζάκια το μυαλό σου
    εγω αυτό το πετι-γκρί εννοούσα καλέ…αλλά…στη λογοτεχνία!

    https://www.i-pet.gr/xrhsima-arthra/adoption/item/145-ti-einai-to-pedigree

  78. Μάντις said

    77 Ζωντόβολο, Μπούφεε!
    Σε ξεγυμνώνει το αντιμάμαλο των κοτόμυαλων λόγων σου. Εκτίθεσαι. Να προσέχεις! 😉

  79. Γς said

    77:

    Πέντιγκρι, pedigree. Γενεαλογία

    Οπως το pedigree του Pedis και του άλλου Σκύλου

  80. cronopiusa said

    Abbau des Schiffes Oskawa durch die Mannschaft

    ευχαριστούμε

  81. dryhammer said

    54. Η έκφραση «σκοινί και σαπούνι» σου λέει τίποτα για το καταθλιπτικό του τόπου; Σύγκρινέ το με τόν Μάη – Ιούνη της Ελλάδας που μόλις είχα αφήσει (για πρώτη φορά).

    75. Ό,τι θυμάμαι, σακελισμένο από τα 23 χρόνια που πέρασαν έκτοτε. Στο χρόνο αντέχουν τα έντονα -καλά και κακά. Τα μέτρια χάνονται.

  82. Γς said

    >βρήκα μια πέτρα που είχα μαζέψει από το ντόκο, μαύρη από τα φορτία. Γύρισα πλάτη, την πέταξα πάνω από τον ώμο μου στη θάλασσα κι ανέβηκα στη γέφυρα.

  83. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα, μόλις τώρα μπόρεσα να το διαβάσω και το ευχαριστήθηκα· κάτι ανάμεσα σε ταινία δρόμου και ντοκυμαντέρ. Σαν να ήμουν εκεί. Αναμένω το επόμενο!
    Για το σαπούνι στο σκοινί να θυμίσω (νομίζω δεν απαντήθηκε) πως εννοείται η κρεμάλα, σαπούνιζαν το σκοινί για να γλιστράει. (Αδιανόητο για έναν μπαοκτζή να προδιαθέτει για αυτοκτονία το άσπρο-μαύρο, για μερικούς όμως είναι κάπως ενοχλητικό… 😀 )

  84. Γς said

    > Οι ναυλωτές αγόραζαν σίδερα από τη Ρωσία 400 δολάρια τον τόνο και τον πουλούσαν 800 στους Κινέζους

    και θυμήθηκα το ψιλοάσχετον:

    Μου το είχε πει η Βιολέτα, Βουλγάρα συνάδελφος στη σχολή:

    Εφτιαχναν λέει τότε κάτι κλαρκ στη Βουλγαρία που τα δίνανε σε εξευτελιστικές τιμές.

    Πήρε 2 κομμάτια ένας Δυτικογερμανός. Μετά 10.
    Και μετά όταν παρήγγειλε περισσότερα, το θεώρησαν μεγάλη τιμή και αποφάσισαν στην Σόφια να στείλουν έναν εμπορικό τέτοιον στην τότε Δ. Γερμανία.

    Γύρισε κι έπεσαν επάνω του.

    -Τι έγινε; Για πε.

    -Τι να πω; Ούτε τα λάστιχα δεν βγάζουν!

    Τα έριχναν στην υψικάμινο για να τα λιώσουν.
    Για σίδηρο!

  85. ΓιώργοςΜ said

    84 Θυμάμαι μια παρόμοια ιστορία, για ένα φορτίο μαντεμένιες σόμπες (στόφες). Η ΕΣΣΔ λειτουργούσε με πενταετή πλάνα, ο στόχος για το σίδηρο ήταν πολύ ψηλός κι έπρεπε να τον κάνουν κάτι. Έφτιαχναν λοιπόν σόμπες, με εξευτελιστική τιμή αγοράς, και κάποιοι γιαπωνέζοι αγόρασαν ένα(;) καράβι και το έστειλαν κατευθείαν στο χυτήριο, δεν ξέρω πόσοι τόνοι.
    Παρόμοια φήμη κυκλοφορούσε και για τις φωτογραφικές μηχανές ανατολικής προέλευσης: Η Zeiss είχε το εργοστάσιό της στην πρώην Α. Γερμανία, και η τεχνογνωσία έμεινε εκεί. Αγόραζαν λοιπόν φωτογραφικές μηχανές για να πάρουν τους φακούς έτοιμους.
    Τι από τα παραπάνω είναι αλήθεια και τι αστικός μύθος, δεν ξέρω. Όμως όσοι ζήσαμε την εποχή της παλινόστησης τη δεκαετία του ’80-αρχές ’90 και τη λαϊκή του Νέου Κόσμου, είναι εύκολο να πειστούμε.

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    81α,83β. Ε ναι.Το σαπούνι και σκοινί το έχω τόσες φορές ακούσει, πει και ξαναπεί* που ήταν το πρώτο που ήρθε αλλά δεν μου πήγαινε να θέλει κανείς να κρεμαστεί,λέμε τώρα, μόνο από τη γκριζάδα ενός ξένου τόπου απ΄όπου θα ήταν περαστικός κιόλας.Αλλά, βέβαια ήταν αρχή καλοκαιριού και κερασάρης στην Ελλάδα πίσω.Σκληρό,σωστά!
    *κάθε φορά που πουλάγαμε στου παππού μου το μπακάλικο σκοινιά με το μέτρο για τα ζώα κλπ ήταν η επωδός «σαπούνι δε θες;» ή αν ήθελαν πλάκες σαπούνι «σκοινί όχι;» 🙂

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κι ένα λιμανίσο αποξεχασμένο:
    Τη μαχαίρωσαν μια νύχτα στην >>Αμβέρσα

  88. Αγαπητή πελατεία του ιστολογίου

    Να σας συστήσω το βιβλίο «Ο λαθρεπιβάτης Ιωάννης Μεταξάς και άλλες ναυτικές ιστορίες» του μακαρίτη καπετάν Τζώρτζη Ι. Μαράτου, Κεφαλλονίτη φυσικά και εν ζωή κατοίκου Ζωγράφου. Οι Ζωγραφιώτες θα ξέρουν την οδό Ιάσωνος Μαράτου. Ήταν ο καπετάνιος πατέρας του, αδίκως εκτελεσμένος από την ΟΠΛΑ στα Δεκεμβριανά.

    http://www.biblionet.gr/book/33384/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82,_%CE%A4%CE%B6%CF%8E%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%B7%CF%82_%CE%99./%CE%9F_%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%99%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AC%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CF%82_%CE%BD%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82

  89. Ωχ, Μπαναγιούλαμ’ Φραγκοσυριανή!

  90. cronopiusa said

  91. Pedis said

    (Otto Dix, 1923)
    https://www.pinterest.de/pin/442760207100082704/

  92. Pedis (91)

    Αυτόν δεν τον είχε κουτουπώσει ο Αδόλφος για «εκφυλισμένη τέχνη»;

  93. gpoint said

    # 57

    Περισσότερο για να γλυστράει (υπονοώντας πως σκοπεύει να κρεμαστεί από απελπισία) μοιάζει να θέλει να πει αλλά και στις δυο περιπτώσεις το βρίσκω αχρείαστο

  94. Μπορεί να το αναφέρει ως άχρηστη δουλειά, αφού έτσι κι αλλιώς θα ξαναλερωθεί. Σα να λέμε ότι κουβαλάω νερό με το κοφίνι

  95. Corto said

    88 (Σκύλος):

    Γείτονα Ζωγραφιώτη, ωραία γραφή έχει και ο Νίκος Παπανάστου (έχει πάρει έπαινο πεζογραφίας «Νίκου Καββαδία»):

    http://www.biblionet.gr/author/43330/%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82

  96. 95 Κόρτο, δεν τον ήξερα, θενκς!

  97. Pedis said

    # 92 – μόνον αυτόν;

    (Max Beckmann, -)

  98. 97 Ε, ναι. Ο Χίτλερ ως γνωστόν ήταν ζωγραφάρα. Πάμε κι ένα τεστάκι, τώρα http://mentalfloss.com/quizzes/13193

  99. Pedis said

    # 92 (97) – κι ένας από τους λόγους είναι κι αυτός:

  100. 98 Πτου, δεν δουλεύει…

  101. gpoint said

    # 93

    δεν είχα διαβάσει τις απαντήσεις 81, 83 όταν έγραφα, δεν έχω καλή σύνδεση

    Εχω όμως να πω πως πολλοί από τους παιδικούς μου φίλους στο Γαλαξίδι έγιναν ναυτικοί (μερικοί δουλεύουν ακόμα αν και συνταξιούχοι στα
    ανασφάλιστα και τέτοια έκφραση δεν έχω ξαναακούσει, περισσόττερο για εισαγόμενο αγγλισμό μου μοιάζει

    Οσον αφορά τις συνήθειες του ΠΑΟΚ’gη, θα σου πω αυτή που δεν ξέρεις Γιώργο Μ… λέει (και γράφει) όπως σκέπτεται και δεν είναι με τον καλό λόγο στο στόμα εκτιμώντας πως μπορεί να του φανει χρήσιμος αργότερα

  102. Pedis said

    # 98 (99) – κι ανέθεσε στον τύπο που εφτιαχνε κάτι σαν αυτά να καθαρίσει το ράιχ από την εκφυλισμένη τέχνη.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σήμερα που πήγαμε όλοι εκδρομή στο Μούρμανσκ, χάρη στο όμορφο κεντριστικό,ταξιδιάρικο αφήγημα, λίγα ακόμη για την πόλη αυτή στα βόρεια τέρματα της Ευρώπης:
    «Αγαπημένο μου Μούρμανσκ»: Η βορειότερη Φοινίκη
    {…}
    Το καλοκαίρι του 1942 το Μούρμανσκ είχε καταστραφεί σχεδόν ολοσχερώς. Κατάρα για την πόλη ήταν ο ήλιος, που δεν έδυε κατά τις πολικές ημέρες. Τα γερμανικά βομβαρδιστικά έκαψαν τα 3/4 της πόλης, της οποίας όλα σχεδόν τα κτίρια ήταν ξύλινα. Συνολικά, στη διάρκεια του πολέμου το Μούρμανσκ υπέστη 792 αεροπορικές επιδρομές και δέχθηκε 185 χιλιάδες βόμβες. Ήταν η δεύτερη πόλη μετά το Στάλινγκραντ που βομβαρδίστηκε τόσο πολύ.{…}
    https://gr.rbth.com/articles/2013/01/04/agapimeno_moy_moyrmansk_i_boreioteri_foiniki_19095

  104. Ίσως. Βρήκαμε ένα κάμπιο κι αλλάξαμε δολάρια με 1830 ρούβλια το ένα.

    102 Τον γλύπτη γλείπτη Άρνο Ντρέκερ λες; Τέτοια φκιάνω κι εγώ

  105. Pedis said

    # 104τέλος – adolf ziegler.

  106. ΕΦΗ²

    http://www.gettyimages.co.uk/photos/murmansk?excludenudity=true&sort=mostpopular&mediatype=photography&phrase=murmansk

  107. Pedis said

    αυτά του ντρέκερ καλά είναι, όχι όμως αν έχεις μικράπαιδιά στο σπίτι και δεν τους απαγορέυσεις να πανε στο σαλόνι με τη σερβάντα …

  108. 105 Ψιλολουζεράκος, ε;

  109. Νίκος Κ. said

    Πραγματικά εξαιρετικό! Κι αν επιτρέπεται η ερώτηση, πώς από τη χημεία στο βαπόρι;

  110. Corto said

    24:
    Έφη είδα το ταινιάκι Skipper Straad που έβαλες. Καταπληκτικό!
    Εξαιρετική προσθήκη στο ωραίο σημερινό αφήγημα.

  111. gpoint said

    Και μια που μιλ΄σαμε για ΠΑΟΚ αυτή την στιγμή διεξάγεται ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας στις γυναίκες και ο ΠΑΟΚ προηγείται 7-0…
    Φυσιολογικό για μια ομάδα που πήρε το πρωτάθλημα χωρίς να φέρει ούτε μια ισοπαλία , όχι ήττα…
    Η κατάσταση αυτή δεν είναι πρωτόγνωρη αλλά επαναλαμβανόμενη, κάτι σαν τον ΟΣΦΠ στο ανδρικό πόλο που έχασε φέτος στον τελικό μετά από 128 (!!) αγώνες

    Αυτό εξηγεί γιατί στα αθλητικά μέσα αποβλάκωσης αναφέρεται το γυναικείο μπάσκετ, βόλλεϋ, πόλο, μπάμινγκτον κ.λ.π.αλλά ΠΟΤΕ το ποδόσφαιρο

  112. ranele said

    Θα έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε ή μπώς;

  113. ranele said

    Έφη, γράφεις «γκριζάδα» Μήπως η παραγωγική κατάληξη -αδα δε μεταφέρει το ζόφο της κατάστασης;Τι θα έλεγες για π.χ. για το αδόκιμο γκριζίλα;;

  114. 112 Οι δουλειές σίγουρα έχουν ανοίξει γιατί με την κλιματική αλλαγή η Ρωσία σκοπεύει να αναπτύξει εμπορική οδό μέσω της Αρκτικής Θάλασσας. Ασία-Μουρμάνσκ είναι πολύ πιο σύντομος δρόμος από βορρά παρά από νότο, σινική θάλασσα, ινδικό ωκεανό, σουέζ, μεσόγειο, μπισκάγια, βόρεια θάλασσα.

  115. 112, 114 Ούπς! Από το 1989 ως το 2010 έφυγαν 150.000!

    https://en.wikipedia.org/wiki/Murmansk#Demographics

  116. Corto said

    Να σημειώσω μία λεπτομέρεια, χωρίς να επηρεάζεται καθόλου η αξία του ωραιότατου αφηγήματος:

    «Μια πόλη που στην πρώτη μετασοβιετική περίοδο άδειαζε (κι ακόμα αδειάζει) . Από ενάμισι εκατομμύριο κόσμο, έφτασε κάτω από πεντακόσιες χιλιάδες σε 4-5 χρόνια»

    Στην Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια γράφει ότι το 1979 η πόλη του Μ. είχε 381.000 κατοίκους. Η ευρύτερη περιοχή έκτασης 144.900 τ.χλμ. (μεγαλύτερη της Ελλάδας!), που περιλαμβάνει 11 πόλεις και 23 αστικούς οικισμούς, είχε (το 1979) 965.000 κατοίκους.
    Οπωσδήποτε στα δημογραφικά μεγέθη υπάρχει ασάφεια, πάντως το ενάμισυ εκατομμύριο της πόλης μάλλον είναι υπερδιογκωμένο.

  117. Corto said

    115:
    Έγραψα το παραπάνω, χωρίς να διαβάσω το δικό σου σχόλιο.

  118. Μάντις said

    79 Γς καλό!

  119. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και χαίρομαι που βλέπω πολλά σχόλια!

    32 Αφού έτσι λέγονταν (και λέγονται) δεν μπορεί να είναι λάθος 🙂

    43 Ωραίο αυτό, ποδάρι η μονάδα.

    49 Αμήν και πότε 🙂

    74 Εξαιρετικής ποιότητας το Ελλάς Σπέσιαλ αλλά βαριά μυρωδιά είχε

    115 Οι μέσες θερμοκρασίες ξεπερνάνε τους 0 C μόνο από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο, λέει

  120. 115, 117 Εδώ https://en.wikipedia.org/wiki/Murmansk_Oblast#Demographics λέει ότι ο αστικός πληθυσμός της μείζονος περιφέρειας μειώθηκε αλλά στις αγροτικές περιοχές ψιλοαυξήθηκε.
    Εντάξει, δεδομένου της βιομηχανοποίησης της ναυτιλίας λογικό είναι σήμερα να χρειάζονται, πχ, λιγότεροι φορτοεκφορτωτές.

    118 Ναι, αλλά εγώ είμαι μπάσταρδος, χωρίς αιμοφιλία, τακτικός αιμοδότης και με ζάχαρο 104 σήμερα το πρωί.

  121. Ρούσικα παγοθραυστικά. Κτηνάρες! https://en.wikipedia.org/wiki/Arktika-class_icebreaker

  122. dryhammer said

    116 κ.ά. Μας έλεγαν (νομίζω ο Εγγλέζος) ότι τα 2/3 των κατοίκων έχουν φύγει και τώρα είναι κατω απο 500 000. Ούτε τότε, ούτε τώρα που υπάρχει και το νέτι έκανα έρευνα (απαράδεκτον δια πράκτορες!) κι έτσι, όπως αρμόζει σε αυτοβιογραφικό, «κουκιά έφαγα, κουκιά μαρτυράω».

    (disclaimer) Είναι το μόνο πράμα (κι όχι μόνο γραπτό) που κατάφερα να ολοκληρώσω στη ζωή μου (109). ‘Ολα τα παρατώ στη μέση γιατί βαριέμαι γρήγορα και φυσικά με 5 αράδες δεν γίνομαι ούτε πχ Καββαδίας, ούτε Φαντεμης, άνθρωποι των οποίων δεν είμαι άξιος ούτε τα κορδόνια να λύσω, τόσο στην θαλάσσια υπηρεσία (και σε τί εποχές, έ;) όσο και στην πένα. Απλά τούτο μού ‘κατσε βολικά. That’s all.

  123. Corto said

    120:
    Η περιφέρεια:
    «795,409 (2010 Census); 892,534 (2002 Census); 1,146,757 (1989 Census)»

    Άρα τα στοιχεία συμβαδίζουν με την Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. Δεν θα μπορούσε, μόνο η πόλη, να έχει ένα εκατομμύριο απώλεια πληθυσμού.

  124. !23 Ευτυχώς που μας έβαλε ο αγαπητός Ξεροσφύρης εργασία και μάθαμε κάτι παραπάνω σήμερα!

  125. Corto said

    122:
    Εγκυκλοπαιδικώς το συζητάμε. Ως αυτοβιογραφικό κείμενο είναι άψογο.

  126. Corto said

    124:
    Γνώσεις που συνοδεύονται με λογοτεχνία, όχι…ξεροσφύρι!

  127. Εναι!

  128. sarant said

    122 Θυμίζεις το γνωστό γράφιτι

    ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΘΑ Τ…..

  129. Μαρία said

  130. Τώρα πια, ούτε κι ο Βόλγας έχει ρυμουλκούμενες μαούνες.
    Ίλυα Ρέπιν

  131. Σχετικά με τον σπαρταριστό διάλογο

    “Why, kapita-Yianis, its 10 o’ clock and still day?”
    “It’s out of Allah’s territory”.

    διάβαζα ότι στο περσινό Ραμαζάνι, πούπεφτε καλοκαίρι, οι μουσουλμάνοι της Νορβηγίας *είχαν δει το Μωάμεθ φαντάρο*, καθώς πρέπει να νηστεύεις από την αυγή ως τη δύση. Που εκεί πέρα δεν υπήρχαν.

  132. Alexis said

    Και μιας και «εδώ λεξιλογούμε» ξέρει κανείς από που προέρχεται η έκφραση «πίνω ξεροσφύρι»;
    Υποψιάζομαι ότι δεν πρέπει να έχει σχέση με σφυριά.

  133. Η περιγραφή του κόλπου του Μουρμάνσκ μου θύμισε το ομώνυμο πολεμικό σκάφος.
    Που δεν το ήξερα αλλά τέλος πάντων.

    Το 1994 πουλήθηκε στην Ινδία αλλά προσάραξε στη Νορβηγία.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Soviet_cruiser_Murmansk_(1955)

  134. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    122. Κατι ως «One-hit wonder» αλλα εντελως ερασιτεχνικο.

    Αν κατι ειναι αυθεντικο ειναι τουλαχιστον καλο.. Ομως το παρον αφηγημα ειναι καλυτερο απο καλο :-).

  135. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #132
    https://books.google.gr/books?id=Y9IGAAAAQAAJ&dq=%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9&hl=el&pg=PA279#v=onepage&q=%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9&f=false

  136. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #132, 136
    Δε λέει από πού βγαίνει, απλά είναι παλιά ανεύρεση. Θα έλεγα ότι ίσως έχει να κάνει με τεχνική πελεκήματος πέτρας μόνο με το σφυρί (χωρίς καλέμι, βελόνι κλπ εργαλεία). Από κει η έννοια θα μεταπήδησε σε κάθε τι που γίνεται μόνο με ένα πράγμα. Λέω εγώ τώρα.

  137. 137 ενδιαφέρον
    Δεν ήξερα ότι λέγεται και για άλλα πλην αλκοόλ.

  138. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    131. «διάβαζα ότι στο περσινό Ραμαζάνι, πούπεφτε καλοκαίρι,» 😆
    Τώρα τί έχουμε βρε; Χειμώνα; 🙂 To φτεινό είναι χειρότερο. Αρχισε 26 Μάη ,τελειώνει 25 (μάλλον) Ιούνη. Οι μεγαλύτερες μέρες του χρόνου. Καλά να πάθουν!

  139. Λόρδα, ε; Πριν κάτι καλοκαίρια έτυχε να συνυπάρχω μ’ έναν Αφγανό (καλό παιδί κατά τ’ άλλα) που τηρούσε το Ραμαζάνι. Όλη την ημέρα ούτε νερό, ούτε τσιγάρο. Είχε κάτι νεύρα, τέλια σκέτα. Αποφεύγαμε και να περάσουμε δίπλα του.
    Κι εγώ, άμα έκανα Ραμαζάνι, όχι με τη μαχαίρα, με φλογοβόλο θα περιφερόμουν!

    https://www.theatlantic.com/international/archive/2013/07/how-to-fast-for-ramadan-in-the-arctic-where-the-sun-doesnt-set/277834/

  140. Spiridione said

    136
    και
    https://books.google.gr/books?id=_ZQWAAAAYAAJ&pg=PA282&dq=%22%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%22+%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%82&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwj0voWE-aTUAhWKI1AKHRkkDWEQ6AEIIDAA#v=onepage&q=%22%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%22%20%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%BF%CF%82&f=false

  141. Γς said

    122;

    >άνθρωποι των οποίων δεν είμαι άξιος ούτε τα κορδόνια να λύσω, τόσο στην θαλάσσια υπηρεσία (και σε τί εποχές, έ;) όσο και στην πένα

    και διάβασα πείνα

    Άτιμες εποχές…

  142. Μαρία said

    136, 141
    Γλωσσάριον Κεφαλληνίας λέει σ. 146
    Είχαν πελεκάνους και στην Κεφαλλονιά;

  143. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #143
    Δεν καταλαβαίνω. Δεν έχτιζαν (και) με πέτρες στην Κεφαλλονία;

  144. Μαρία said

    144
    Με εισαγόμενους πελεκάνους απ’ τα ηπειρώτικα μαστοροχώρια 🙂

  145. sarant said

    141 Ενδιαφέρον το ψωμί ξεροσφύρι, χωρίς προσφάι.

  146. «…δεν μου πήγαινε να θέλει κανείς να κρεμαστεί,λέμε τώρα, μόνο από τη γκριζάδα ενός ξένου τόπου απ΄όπου θα ήταν περαστικός κιόλας.Αλλά, βέβαια ήταν αρχή καλοκαιριού και κερασάρης στην Ελλάδα πίσω.Σκληρό,σωστά! »

    Δε νομίζω πως ένοιωθε περαστικός ΕΦΗ ΕΦΗ. – κι ας με διορθώσει ο αφηγητής αν υπερβάλλω – τη συγκεκριμένη στιγμή απόγνωσης που αναζητούσε διέξοδο, έστω και ακραία. Ούτε του έλειψαν τα κεράσια. Ολόκληρη η πορεία της ζωής που χάραξε φαίνονταν να καλύπτεται απ΄το μαύρο, εφόσον οι επόμενοι προορισμοί δεν προβλέπονταν μαγευτικά ακρογιάλια.
    – «Επιλογή » θα πείτε. Δεν το ξέρουμε, μπορεί απλά η μόνη λύση, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.
    Όπως και νάχει, είναι πολύ νέος, και όσο κι αν το παλεύει, είναι φυσιολογικό να νοιώθει στιγμές αδυναμίας που κάποτε κρατάνε πολύ. Όμως δε μιζεριάζει, δεν κάνει σημαία τη μελαγχολία του, δεν παριστάνει το θύμα – γενικά δεν παριστάνει ο,τιδήποτε – απλά περιγράφει την εμπειρία του και μάλιστα εξαιρετικά, με λεπτό χιούμορ και τάση αυτοσαρκασμού.
    Η στάση του δεν είναι καθόλου παθητική, αντίθετα δείχνει άνθρωπο που προσπαθεί να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί κάτω από τις δεδομένες δύσκολες συνθήκες, να το δει σαν ταξίδι τη στιγμή που μοιάζει καταδίκη και τόπος εξορίας. Δε νομίζω ότι έχει αυτοκτονικές τάσεις, η εντύπωσή μου είναι ότι αγαπάει πολύ τη ζωή και την περιπέτεια, χαίρεται στιγμές, ξεχωρίζει τα θετικά : «κόντεψε να μ΄αρέσει!..» . Πώς να μη λαχταρά να ξεφύγει απ΄τη μαυρίλα: Γι αυτό και το σκοινί… η μαύρη πέτρα. Το βρήκα συγκλονιστικό. Τώρα αν το διαβάζετε σαν ταξιδιωτικό οδηγό , τη στιγμή που διακρίνετε λεπτές αποχρώσεις στο κάθε «σκουλίκι» … άποψή σας! .. Λίγο πολύ όλοι πάσχουμε από επιλεκτική ευαισθησία.
    (Αν και κάποιοι έχασαν αποχρώσεις του γκρι… όχι ο Γς πάντως! )

  147. Pedis said

    # 140 – ο άτυχος που θα βρεθεί στον άξονα για ένα μήνα άφαγος κι άπιοτος … άσε που απο κια πάνω η Μέκκα όπου κι αν κοιτάξει Μέκκα γιοκ.

  148. sarant said

    Να προσεχτεί και το kapita-Yiannis που είπε ο Ινδονήσιος, κάπιτα και όχι κάπτα, μια και η γλώσσα του αντιπαθεί τα δύο συνεχόμενα σύμφωνα.

  149. Γιάννης Ιατρού said

    145: De aedificiis (lib. 16), ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟΥ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ, 4.4.37
    Ἐπὶ Μακεδονίας· …Πέλεκον… .., το σημερινό χωριό Πελεκάνος, με τους ομώνυμους ξακουστούς μαστόρους πέτρας

  150. cronopiusa said

  151. Alexis said

    Ευχαριστώ για τις απαντήσεις για το ξεροσφύρι.
    Πειστική η εξήγηση για το πελέκημα της πέτρας μόνο με το σφυρί.

  152. Alexis said

    #147: Πολλές φορές η «μαυρίλα», ειδικά στους νέους ανθρώπους, προκύπτει από το γεγονός και μόνο ότι είναι μακριά από τον τόπο του και κάνει πράγματα από εξαναγκασμό, ανεξάρτητα από την ομορφιά του μέρους.
    Βλέπε και φαντάρους.

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    106.Σκύλε Φχαριστώ!
    110. Χαίρομαι που σου άρεσε Corto! Eυχαριστώ για τον καλό σου λόγο. Είχε γενικά εκπλήξει ευχάριστα τότε.Μου φαίνεται ήταν και η τελευταία εμφάνιση/συμμετοχή της Δέσπως Διαμαντίδου.Ταλαντούχα η σκηνοθέτρια.Το «Written by Mrs Bach», βραβευμένο κι αυτό (υπάρχει ελεύθερο στο διαδίκτυο) είναι δικό της επίσης.

    113 Ranele για τη «γκριζάδα»
    Μπορεί να έχεις δίκιο αν και κάπως δε μου πάει γκριζίλα. Δεν το σκέφτηκα καθόλου.Κατά το θαμπάδα θα μου ήρθε.Και τώρα που το διυλίζω, μάλλον η ντοπιολαλιά φταίει: ξινάδα, σκοτεινάδα, κοκκινάδα, ασπριλάδα. Ώπα κι ο Γκάτσος: «Ήσουν του Μάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα…» Καλώς οπότε! 🙂

  154. Γς said

    Κι απάνω που νομίζαμε ότι είχαμε συνέλθει από Φωτόπουλους και τέτοια καινούργια αηδιαστική γροθιά στο στομάχι από τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ:

    ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ: «Μύθος η κλιματική αλλαγή – Είναι συνωμοσία των Κινέζων»!

    http://www.iefimerida.gr/news/342006/genop-dei-mythos-i-klimatiki-allagi-einai-synomosia-ton-kinezon

  155. Μαρία said

    Η λέξη ξεροσφύρι φαίνεται πάντως οτι αρχίζει να γίνεται πανελλήνια μεταπολεμικά. Το επίτομο του Δημητράκου δεν το λημματογραφεί – έχω την έκδοση του 1959 – ούτε ο Βοσταντζόγλου.
    Απο εφημερίδες:
    ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ΣΚΡΙΠ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ καμία αναφορά

    ΕΜΠΡΟΣ 1η αναφορά στις 25/1/1949 σε εισαγωγικά http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=57583&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASWASNASZASXASbASeASlASZASR&CropPDF=0

    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 1η αναφορά στις 30/1/1951
    και σε χρονογράφημα του Μελά στις 16/3/1965 http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=64&pageid=40383&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASWASNASZASXASbASeASlASZASR&CropPDF=0
    γραμμένο με τεμπεσίρι.

  156. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> λαχανοφιστικί, ώχρα, μπεζ,
    ένας άνδρας που ξέρει τέτοια χρώματα! Επανάσταση 🙂

    146 το ψωμί ξεροσφύρι, χωρίς προσφάι.
    Αντίθετα σπίτι μου η συνήθης σχετική φράση ήταν : μην τρως το τυρί ξεροσφύρι 🙂

  157. Πέπε said

    157:
    Ε συγγνώμη, το μπεζ δεν είναι και κανένα εξεζητημένο χρώμα! Η ώχρα μπορεί να είναι, αλλά όχι έμφυλα εξεζητημένη, αν είμαι σαφής… Και το άλλο είναι απλό, αρκεί να θυμάσαι τι χρώμα έχουν τα λαχανί φιστίκια. 🙂

    Κι εγώ ψαρώνω με κάτι χρώματα που ακούω από γυναίκες του γενικού πληθυσμού ή από άντρες επαγγελματίες, αλλά όχι μ’ αυτά.

  158. cronopiusa said

    Η ΓΕΝΟΠ για την ημέρα περιβάλλοντος – Μήπως η αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία των Παρισίων, ξεσκεπάζει το «κατασκεύασμα» που λέγεται «κλιματική αλλαγή»;

    Σκιτσογράφοι σχολιάζουν τη στάση Τραμπ στη συμφωνία για το κλίμα

    Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος σήμερα!

    Καλή σας μέρα!

  159. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    155: Γς
    Εγώ διαβάζοντας την ανακοίνωση που έβαλε η Κρόνη στο 159, άλλα καταλαβαίνω κι όχι αυτό που έβαλε για τίτλο η iefimerida

  160. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Χαίρε, Δραϊχάμμερε Χίου και πάσης Μουρομάνσκης! Άξιος!

  161. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    155-@59- Η καχυποψία για μεγάλη απάτη, εστιάζεται στην αλλαγή ρητορικής των «οικολόγων» από υπερθέρμανση του πλανήτη από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, σε κλιματική αλλαγή, μόνο που αυτή δεν σταμάτησε ποτέ να συμβαίνει καθημερινά, δεν ήταν ποτέ σταθερό το κλίμα, είχε από απλές μέχρι τρομακτικές αλλαγές στο παρελεθόν πρίν την εμφάνιση τπυ ανθρώπου και μετά από αυτή. Πού βρίσκεται η αλήθεια; σίγουρα όχι στην βεβαιότητα που έλεγε και μιά ψυχή, ειδικά των ΜΜΑ.☺
    Στην εποχή της (κατά κύριο λόγο άχρηστης) ηλεκτρονικής υπερπληροφόρησης, πο!ύ δύσκολα διακρίνει κανείς την αλήθεια από το ψέμα, ειδικά όταν διακυβεύονται πολλά τρις από την «πράσινη» ενέργεια.

  162. dryhammer said

    149. Τόσο το kapita- όσο και το καπτα- είναι άτονα προθέματα του ονόματος όπως το παπα- (εξ ού καί η παύλα). ‘Ισως κάποια στιγμη γράψω για τις διάφορες προφορές (τα δυσπρόφερτα ελληνικά φ,χ, κλπ την αδυναμία εκφοράς διπλών συμφώνων ή φωνηέντων) πάντα συμφωνα με το τί έπιανε το αυτί μου που είναι λεξιλογικότερο και ευθυμότερο.

    Το -ίλα το συνδέω πιό πολύ, αλλά όχι μόνο, με μυρωδιές (και αρνητικά) ενώ το -άδα με χρώματα. πχ σε ηλιοψημένο: έχεις σκουράδα πάνω σου (κι όπως ακουστεί…)

    Ευχαριστώ όλους. Καλημέρα.

  163. Γς said

    160:

    Καλημέρα Γιάννη

    Εγώ απλώς παράθεσα τον τίτλο του άρθρου.

    Και ότι θεωρώ γροθιά στο στομάχι την συμπαράταξη με τον γελοίο Τραμπ της αμερικανοφτιαγμένης ΔΕΗ

  164. Γιάννης Ιατρού said

    164: Δεν είναι μεν ακριβώς μέσα στο θέμα της ανάρτησης του φίλου μας του Ξεροσφύρη, αλλά μιας και σήμερα (5/6) είναι ημέρα του περιβάλλοντος, να απαντήσω Γς:

    Δεν βλέπω να συμπαρατάσσεται η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ με τον Τράμπα στην ανακοίνωση. Πολύ περισσότερο γράφουν πως η κίνηση του Τράμπα (η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία) …και στοχευμένη είναι και καθόλου τυχαία .. και επίσης πως …πίσω από τον μύθο της κλιματικής αλλαγής βρίσκονται τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και συγκεκριμένες βιομηχανίες που προωθούν φιλοσοφίες, εκστρατείες, «λογικές» και προπαγανδίζουν υπέρ της κλιματικής αλλαγής, με προφανή στόχο να αποκομίσουν κέρδη.

    Τέλος πάντων, πιστεύω πως θα γίνει έτσι κι έτσι σχετική συζήτηση σήμερα επί του θέματος, ο Λάμπρος μας ήδη έκανε σχετική δήλωση-εισαγωγή, συντονιστείτε 🙂

  165. Γς said

    165:

    Ωχ, θα μπλέξουμε. Τεράστιο θέμα.

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι αποδείξεις για την κλιματική αλλαγή είναι πλέον επιστημονικά ακλόνητες.

    Τώρα αν συσχέτιση της αύξησης της θερμοκρασίας και της συγκέντρωσης των αερίων του θερμοκηπίου είναι τυχαία σαν την ελάττωση των φωλεών των πελαργών και του αριθμού των γεννήσεων, τι να πω;

    Θα τρίζουν και τα κόκαλα της Ειρήνης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενεργείας, που μια ζωή πίστευε σ αυτή τη συσχέτιση

  166. Γς said

    Ακούω καλά;
    Στην Τηλεόραση τώρα:

    Από τα 1. 600. 000 αυτοκίνητα στα ΚΤΕΟ βρέθηκαν μόνο 47 εντελώς άχρηστα.
    Ενώ στη Γερμανία λέει ο ειδικός κάτι εκατομμύρια.

    Τι δηλαδή; Δεν κάνουν σωστά τα ΚΤΕΟ τη δουλειά τους;

    Εμένα πάντως μου είπαν ότι έχω κάτι προβλήματα.

    Μου τα έγραψαν και αναλυτικά σε ένα χαρτί.

    Κι εγώ τους ευχαρίστησα.

    Αναλόγως 😉

  167. sarant said

    156 Μπράβο που σκέφτηκες τις εφημερίδες, ενδιαφέροντα τα (μη) ευρήματα. Κάτι τέτοιο ίσχυε και με την «κοψοχρονιά» να θυμίσω.

    165 Άρθρο όμως δεν θα έχουμε για το θέμα, τουλαχιστον σήμερα, οπότε ας γίνει η κλιματοσυζήτηση εδώ.

  168. Γιάννης Ιατρού said

    166: Γς
    οι αποδείξεις για την κλιματική αλλαγή είναι πλέον επιστημονικά ακλόνητες….

    Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχει κλιματική αλλαγή, άσχετα αν προέρχεται μόνο από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Και προφανώς πάντοτε υπήρξε κάποια, είτε από ενδογενείς είτε από εξωγενείς αιτίες. Και φυσικά πρέπει να δώσουμε προσοχή στην αύξηση της θερμοκρασίας και στ΄ άλλα φαινόμενα και να τα λάβουμε σοβαρά υπ΄ όψη. Όμως δεν παραλείπω να σκέφτομαι και την εκμετάλλευσή τους, που γίνεται στοχευμένα, για εμπορικούς ή/και γιά γεωπολιτικούς λόγους.
    Πως το λένε ρε Γιάννη σήμερα, μοντέρνα; …Απ΄όπου κι αν προέρχονται …. 🙂

  169. Γς said

    169:

    > Όμως δεν παραλείπω να σκέφτομαι και την εκμετάλλευσή τους, που γίνεται στοχευμένα, για εμπορικούς ή/και γιά γεωπολιτικούς λόγους. Πως το λένε ρε Γιάννη σήμερα, μοντέρνα;

    Γι αυτό κι ο Τραμπ, είπε ως εδώ. Και τα βρόντηξε.
    Για εμπορικούς ή/και γιά γεωπολιτικούς λόγους. Πως το λένε ρε Γιάννη σήμερα, μοντέρνα;

  170. Επειδή έχω μεγαλώσει με ναυτικές ιστορίες το απόλαυσα!

    @131 Νομίζω εδώ στην Ελλάδα οι Πομάκι περιμένουν τηλέφωνο από την Ξάνθη πότε δύεει ο ήλιος. Θυμάμαι σε εργοτάξιο στην Κρήτη που τους έλεγα ότι ο ήλιος στην Κρήτ δύει λίγο γρηγορότερα δεν έτρωγαν αν δεν εστελναν μήνυμα από Ξάνθη και το ίδιο ακολουθούσαν και οι μουσουλμάνοι από άλλες χώρες (Πακισταν, Γκάνα) που έιχαμε στο εργοτάξιο.

    @114 Από πολλά χρόνια χρησιμοποιούσαν το βόρειο πέρασμα από την Ευρώπη στον Ειρηνικό με τη βοήθεια παγοθραυστικών. Το καλοκάιρι του 1940 το γερμανικό πειρατικό Κόμετ πέρασε από το βόρειο πέρασμα στον Εισρηνικό ασού η Σοβιετική Ένωση ήταν ακόμα ουδέτερη και το σύμφωνο Μολότοφ Ριμπερτοπ περιλάμβανε την περιορισμένη χρήση του περασματος (ελεγε για τεσσερα πλοία αλλά μονο ένα πέρασε ο Κομήτης). Ισως με το λιωσιμο των πάγων να είναι ανοιχτό περισσ΄τερους μήνες και αν μην χρειάζονται τα παγοθραυστικά που περιγραφονται και στο κείμενο.

  171. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @161. Χαῖρε ΣτοΔγιαλοΧτῆνε καὶ πάσης Σλανγκίας.
    Ἡ σειρά σου νὰ γράψεις κι ἐσὺ κάτι γιὰ τὸ ἱστολόγιο. Ἤ νὰ στείλεις κάτι ἀπὸ τὰ ἕτοιμα ποὺ ἔχεις. Ταιριάζουν μὲ τὸ λεξιλογικὸ χαρακτήρα του.
    Ὅπως βλέπεις ὁ Νικοκύρης εἶναι φιλόξενος.

    Βέβαια νὰ μὴν τὸ κάνουμε Ἀμέρικαν μπάρ. Τὸ τελευταῖο γιὰ τὴν ἀφεντομουτσουνάρα μου ποὺ κάνει ὑποδείξεις.

  172. Μπούφος said

    172 Δημήτρη Μαρτίνε
    η μαμά άμα νευριάζεται φωνάζει:
    «Ρε Μπούφο, μην τα κάνεις κωλοχανείο, άμα λείπω!» Νομίζω ότι δε θέλει να με πληγώσει. Μάλλον αφηρημένα τα λέει. ;-(

  173. ΓιώργοςΜ said

    156 Ούτε στην έκδοση του 70 το έχει ο Δημητράκος.

  174. Περί ΓΕΝΟΠ, χόακας

    http://ellinikahoaxes.gr/2017/06/05/power-company-pseudoscientific-claims-about-climate-change/

  175. Μαρία said

    168
    Στο παρακάτω πόνημα ενός κατϊδρωμένου καθηγητή και κουμπάρου με τίτλο «Οι παθήσεις των εκπαιδευτικών»
    σφυρί είναι η σφυρίχτρα. 🙂
    http://politis.com.cy/article/i-pathisis-ton-ekpedeftikon

    174
    Να τη θεωρούσαν λέξη του περιθωρίου;

  176. Μαρία said

    176
    Πιο καλά την έχει, θα έλεγε κανείς, ο γυμναστής αφού βρίσκεται σε ανοιχτό χώρο και ο ήχος της τσιριλιάς διασπάται, μα και αυτός την παθαίνει στο τέλος από το σφυρί που κρέμεται στον λαιμό του.

  177. aerosol said

    Εξαιρετικό αφήγημα. Πολύ θα χαιρόμουν να διάβαζα και άλλο αντίστοιχο.
    Οι εκφράσεις «να σαπουνίσω το σκοινί» και » ήρθα πια και σφύριξα» μου ήταν άγνωστες. Ταίριαζαν ωραία στο κλίμα του κειμένου.
    Όποιος θέλει μπορεί να χαζέψει την πολύ καλή απόδοση του Skipper Straad σε κόμικ, από τον Π.Βασιλάτο:
    Skipper Straad

  178. spiral architect 🇰🇵 said

    Σκουζέ και Φίλωνος, Δικαστικό Μέγαρο Πειραιά λίγα χρόνια πριν, περιμένοντας τη σειρά μου στο Τριμελές για να εκδικαστεί μια υπόθεσή μου. Στο εδώλιο ένας κοντός, μυώδης και κοκκινομάλλης κοντά στο 1,60 απολογιόταν. Βγαίνω έξω, ψάχνω το πινάκιο και διαβάζω για μια αγωγή του Οργανισμού Διαχείρισης Λιμένος Σανγκάης κατά του τάδε (του κοντού). Απ’ ότι άκουσα από την ακροαματική ο κοντός ήταν καπετάνιος σε ένα δεξαμενόπλοιο γνωστού εφοπλιστή και λόγω λάθους συνεννόησης με τον Κινέζο πλοηγό προσάραξε έμφορτος το θεριό του μέσα στο λιμάνι, σε θέση όπου δεν θα’ πρεπε καν να είχε περάσει..

    Απ’ ότι κατάλαβα, η φάση ήταν τα ναυτικά αγγλικά του Έλληνα καπετάνιου εναντίον των αγγλικών του Κινέζου πλοηγού. Λόγω καθεστώτος ετεροδικίας, όπως μου εξήγησε ο δικηγόρος μου, ο κοντός τη γλύτωσε φτηνά εκδικαζόμενη η υπόθεσή του στη χώρα όπου και η έδρα της ναυτιλιακής, αλλιώς στην Κίνα θα τον είχαν μπουζουριάσει κανονικά.

  179. sarant said

    179 Ισχύει λοιπόν ετεροδικία για τους ναυτικούς -υποθέτω αν υπάρχει συμφωνία.

  180. spiral architect 🇰🇵 said

    @84: […] Τα έριχναν στην υψικάμινο για να τα λιώσουν. Για σίδηρο!

    Εμένα, κάποιος άλλος μου’ χε πει ότι, επειδή ο ανταγωνισμός ήταν υπέρ των ανατολικών σε ομοειδή προϊόντα λόγω της χαμηλής τιμής τους, αγοραζόντουσαν από τους ανταγωνιστές και πήγαιναν στις ηλεκτροκαμίνους για σκραπ, ακριβώς για να τα εξαφανίσουν από την αγορά. 😉

    Άλλωστε το κόλπο το’ ξεραν από παλιά.

    @180: Στο ποινικό μέρος τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει κάποια διμερής συμφωνία.

  181. ΓιώργοςΜ said

    179/180 Συμπτωματικά, πολύ πρόσφατα, με πληροφόρησε ένα φίλος για περίπτωση έντονων διαπραγματεύσεων σε μια συμφωνία με Κινέζους για το ποιο δίκαιο θα ισχύει. Αν κάτσει στραβή με κινέζικο δίκαιο, φασκελοκουκούλωστα, άσε το καράβι και φύγε…
    Ακόμα και μέσα σε μια χώρα υπάρχουν τέτοιες ρήτρες, θα τις έχετε δει: «σε περίπτωση (….) αρμόδιες είναι οι δικαστικές αρχές Ιωαννίνων», ή κάτι τέτοιο.

  182. spiridione said

    156, 168, 176.
    Από την αναζήτηση όμως στις εφημερίδες βλέπουμε ότι ξεροσφύρι υπάρχει στον Συνταγματάρχη Λιάπκιν (1933).
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=58658&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASWASNASZASXASbASeASlASZASR&CropPDF=0

  183. Μαρία said

    Με σφυρί η επίθεση.

    http://www.francetvinfo.fr/faits-divers/les-forces-de-l-ordre-ont-neutralise-un-individu-qui-a-menace-un-policier-sur-le-parvis-de-notre-dame-de-paris-suivez-notre-direct_2224667.html

  184. sarant said

    184 Όχι όμως ξερό 🙂

  185. 184, 185 Ξερός έπεσε μετά την πιστολιά.

  186. Μαρία said

    185
    Σαν arme blanche μπορείς να το πεις και ξερό.

  187. Μαρία said

    186
    Μισόξερος, στην εντατική 🙂

  188. Μαρία said

  189. 189 Το κάνανε προχτές και στη Λόντρα. Μάλλον για να μένουν τα χέρια μακριά από πυροκροτητές ή/και βιντεοσκοπούντα κινητά.

  190. sarant said

    Ωραίο κλίμα…

  191. Γιαυτό δεν κάνει να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Δεν ξέρεις ποτέ πού μπορείς να μπλέξεις.

  192. Μαρία said

    190
    Και για να τους ψαχουλεύουν, καθώς τους βγάζουν λίγους λίγους. Και δεν είναι και λίγοι, κάπου 900 νοματαίοι.

  193. Σωστά. Δεν είμαι μπατσολάγνος αλλά σε πολλές περιπτώσεις κάποιοι κρύβονται μέσ’ στο κοινό που αποχωρεί.
    Κι όταν μόλις έχεις φτάσει, με την αδρεναλίνη στα ύψη, χωρίς να ξέρεις λεπτομέρειες, καλύτερα αυτό παρά να ξεμοναχιάσεις τους νεαρούς, μαυριδερούς μουσάτους. Οπότε και πάλι θα τ’ ακούσεις.

  194. Μαρία said

    194
    Κάποιοι τουρίστες μόλις άκουσαν τους πυροβολισμούς, μπούκαραν στην εκκλησία, για να προστατευτούν, κι έτσι την πάτησαν κι αυτοί που ήταν ήδη μέσα. Χέσε μέσα.

  195. Ο άλλος, στην Ισπανία, μπούκαρε σε γάμο για να ΑλλάχΟυΑκμπάρει τον παπά!

  196. Ούπς, λάθος τουί. Αυτό δείχνει άλλους φανατικούς.

  197. leonicos said

    Έξοχο, αν και αργά σχολιάζω

  198. Γεροτάσος said

    Πολύ ὄμορφα γραμμένο κείμενο, μοῦ θύμισε κάτι ἀπό Γιάννη Μακριδάκη στή χρήση ἰδιωματικῆς γλώσσας. Καί μέ ἔβαλε νά ἀκούσω τό ἀπό χρόνια ξεχασμένο Murmansk run τοῦ ἀγαπημένου Al Stewart.

  199. Γς said

    -So things are going to be getting warmer in this area here and this area here.

    -Do you have any future forecasts?

    -There is no future.

  200. Κουτρούφι said

    Το τέλος του ναυτικού επαγγέλματος είναι κοντά: h??p://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1500148589
    Η δεύτερη σφαγή της Χίου κοντά 200 χρόνια μετά.

  201. sarant said

    201 Φτηνά είναι πάντως τα αυτονομα πλοία, να φτιάξουμε κι εμείς ένα στο ιστολόγιο να μας πηγαίνει κρουαζιέρα:

    Καθώς η ανάπτυξη της τεχνολογίας αυτόνομων πλοίων θα κοστίσει κατ’ ελάχιστον πολλές εκατοντάδες δολάρια,

  202. Γς said

    201:

    >ο τελικός στόχος των Ιαπώνων είναι πλοία χωρίς τον παραμικρό ναυτικό πάνω τους

    Ιδού πεδιον δόξης λαμπρόν για την Ελληνική Ναυτιλία:

    Η ανάπτυξη μεθόδων για τον πειρατικό έλεγχο αυτών των αυτόνομων πλοίων.

    Στο Αμβέρσα να τα στέλνουν οι Ιάπωνες, στον Πειραιά να τα φέρνουμε εμείς.

    Να ξεκινούν από την Οσάκα για τη διώρυγα του Παναμά κι εμείς να τα αναγκάζουμε να κάνουν κύκλους στον Ειρηνικό πριν τα στείλουμε στη Γη του Πυρός και τα στουκάρουμε στους πάγους της Ανταρκτικής.

  203. mansif said

    Καλησπέρα σας

    Δείτε παρακαλώ το e-book στο

    http://postoeipes.gr/

    Αν έχετε μια διεύθυνση, να σας στείλω και την έντυπη έκδοση

    Με εκτίμηση βεβαίως

    Μάνος Σιφονιός

  204. sarant said

    Ευχαριστουμε πολύ!

    Θα σας στείλω τη διεύθυνση ιδιαιτέρως

  205. Γιάννης Ιατρού said

    204: κι από μένα ευχαριστίες, μια πολύ-πολύ γρήγορη ματιά (e-book) του έριξα μόνο, ευκολοδιάβαστο. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: