Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Και οι δήμιοι πεθαίνουν

Posted by sarant στο 12 Ιουνίου, 2017


Θυμήθηκα τη φράση του τίτλου επειδή το Σάββατο, που ήταν 10 Ιουνίου, ήταν η επέτειος γεγονότων με τα οποία συνδέεται.

«Και οι δήμιοι πεθαίνουν» είναι o ελληνικός τίτλος της αμερικανικής ταινίας Hangmen also die. Πρόκειται για ένα νουάρ του 1943, σε σκηνοθεσία του Φριτς Λανγκ, που έχει την ιδιομορφία να είναι η μοναδική χολιγουντιανή ταινία στην οποία δούλεψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τον σκοτωμό του Ράινχαρντ Χάιντριχ, του «δήμιου της Πράγας», ανώτατου στελέχους του ναζιστικού κόμματος και εμπνευστή της «τελικής λύσης». Ο Χάιντριχ εκτελούσε χρέη κυβερνήτη στο προτεκτοράτο της Βοημίας και Μοραβίας (Τσεχίας). Στις 27 Μαΐου 1942 δυο Τσέχοι κομάντο, που είχαν εκπαιδευτεί ειδικά στη Βρετανία, έριξαν χειροβομβίδα στο αυτοκίνητό του. Το «ξανθό κτήνος» τραυματίστηκε, είχε όμως δυνάμεις να βγει και να ανταλλάξει πυρά με τους κομάντο πριν καταρρεύσει. Αφού χαροπάλεψε αρκετές μέρες, έφυγε για την Κόλαση στις 4 Ιουνίου.

Οι τυραννοκτόνοι εντοπίστηκαν, μέρες αργότερα, ύστερα από προδοσία, σε εκκλησία όπου κρύβονταν και αυτοκτόνησαν αντί να παραδοθούν. Η λύσσα των Γερμανών και του Χίτλερ προσωπικά για τον θάνατο του «ανθρώπου με τη σιδερένια καρδιά», όπως τον έλεγαν, ήταν απερίγραπτη και τα αντίποινα ανατριχιαστικά. Διάλεξαν το χωριό Λίντιτσε, 22 χιλιόμετρα μακριά από την Πράγα, επειδή είχαν (ψευδείς, τελικά) πληροφορίες ότι εκεί υπήρχε ομάδα υποστήριξης στην επίθεση κατά του Χάιντριχ. Το περικύκλωσαν και εφάρμοσαν τις λεπτομερείς διαταγές που είχαν.

Εκτέλεσαν όλους τους άντρες. Μετέφεραν τις γυναίκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ξεδιάλεξαν από τα παιδιά όσα ήταν «κατάλληλα προς εκγερμανισμό» και τα έδωσαν σε γερμανικές οικογένειες να τα μεγαλώσουν. Τα άλλα, που ήταν τα περισσότερα, τα έστειλαν στον θάλαμο αερίων. Μάζεψαν τα ζώα του χωριού και τα σκότωσαν επίσης. Ξέθαψαν τους νεκρούς από το νεκροταφείο, τους σκύλευσαν από τιμαλφή και χρυσά δόντια και τους έκαψαν. Στη συνέχεια, δύναμη 100 ανδρών εξαφάνισε κάθε ίχνος της ύπαρξης του Λίντιτσε: Ισοπέδωσαν τα σπίτια, εκτρέψανε το ποταμάκι που περνούσε μέσα από το χωριό, έσκαψαν τους δρόμους που πήγαιναν προς και από το χωριό, το σκέπασαν με φρέσκο χώμα και φύτεψαν επάνω καλλιέργειες. Όλα αυτά τα κινηματογραφούσε ένας Τσέχος συνεργάτης των Γερμανών, διότι το Λίντιτσε, σε αντίθεση με άλλες σφαγές, οι Γερμανοί δεν το κρύψανε αλλά αρχικά το διαφήμισαν.

Δυο βδομάδες αργότερα, βρέθηκε ένας πομπός σε ένα γειτονικό χωριό. Εφαρμόστηκαν και εκεί τα ίδια αντίποινα ως προς τους ανθρώπους, αν και χωρίς την εξαφάνιση κάθε ίχνους. Συνολικά, πάνω από 1300 άνθρωποι πέθαναν ως αντίποινα για τον θάνατο του Χάιντριχ.

Η σφαγή του Λίντιτσε συνέβη λοιπόν στις 10 Ιουνίου 1942, αλλά κατά μακάβρια σύμπτωση την ίδια ημερομηνία σημειώθηκαν και άλλες δύο ναζιστικές θηριωδίες -όχι το 1942, αλλά και οι δυο το 1944: στο γαλλικό Οραντούρ συρ Γκλαν και στο Δίστομο. Θα είμαι πιο σύντομος γι’ αυτά.

Το Οραντούρ συρ Γκλαν, κωμόπολη κοντά στη Λιμόζ, ήταν στόχος γερμανικών αντιποίνων που απέβλεπαν στο να τρομοκρατηθεί ο πληθυσμός καθώς η δράση των ανταρτών, των μακί, είχε ενταθεί. Είχε προηγηθεί η απόβαση στη Νορμανδία τις αμέσως προηγούμενες μέρες και οι Γερμανοί ήθελαν να δώσουν ένα παραδειγματικό μάθημα. Συνολικά οι νεκροί ήταν 642, άντρες, γυναίκες και παιδιά. Οι άντρες εκτελέστηκαν με τουφεκισμό. Περίπου 350 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν στην εκκλησία, όπου οι Ναζί τοποθέτησαν εκρηκτικά και την ανατίναξαν. Δεν είχαν υπολογίσει καλά, κι έτσι πολλές γυναίκες και παιδιά επέζησαν, οπότε χρειάστηκε να τα αποτελειώσουν με τα πολυβόλα. Μόνο μία γυναίκα επέζησε.

Την ίδια μέρα, στο Δίστομο της Βοιωτίας γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ως αντίποινα για τη δράση των ανταρτών, προχώρησαν σε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές στον ελλαδικό χώρο. Ο αριθμός των θυμάτων είναι 214 κατά την Βικιπαίδεια, αν και ο ιστορικός Γιώργος Πετρόπουλος επισημαίνει ότι πρέπει να μετρηθούν και αρκετές δεκάδες κάτοικοι του χωριού που σκοτώθηκαν έξω από το χωριό, καθώς οι Γερμανοί προσέγγιζαν το Δίστομο. Τα του Διστόμου τα ξέρουμε ή θα έπρεπε να τα ξέρουμε -αν όχι, παραπέμπω σε άρθρο του Πετρόπουλου. Σημειώνω πάντως ότι οι Γερμανοί στο Δίστομο διέπραξαν αγριότητες που δεν ταιριάζουν στο κλισέ του ψυχρού εκτελεστή που θερίζει ζωές ασυγκίνητος: βίασαν κοπέλες, λόγχισαν βρέφη, αποκεφάλισαν τον παπά του χωριού. Η ταπείνωση που είχαν υποστεί νωρίτερα την ίδια μέρα όταν μικρές δυνάμεις ανταρτών τούς χτύπησαν στο γειτονικό Στείρι δεν εξηγεί τόση κτηνώδη λύσσα.

Τόσο ειδεχθή ήταν τα εγκλήματα, που ακόμα και η δοσίλογη κυβέρνηση της Αθήνας διαμαρτυρήθηκε. Ένα μήνα αργότερα, οι Γερμανοί έδωσαν στη δημοσιότητα πόρισμα που προβάλλει μια εντελώς φανταστική εκδοχή, ότι το κάψιμο του Διστόμου οφείλεται σε μάχη με οχυρωμένους στο χωριό αντάρτες, ότι εκατοντάδες νεκροί ήταν τάχα αντάρτες και ότι σκοτώθηκαν και μερικοί άμαχοι ως παράπλευρες απώλειες. Πάντως οι Γερμανοί πέρασαν από στρατιωτική δίκη τον λοχαγό Φριτς Λάουτενμπαχ, τον επικεφαλής του αποσπάσματος, αλλά τον απάλλαξαν διότι έκριναν ότι υπερέβη μεν τις διαταγές που είχε αλλά εμφορούμενος από αίσθημα ευθύνης προς τους άνδρες του.

Ο υπεύθυνος για τη σφαγή του Οραντούρ, ο Heinz Lammerding, που ήταν επίσης υπεύθυνος για τη σφαγή στην Tulle (εκτέλεση 99 κατοίκων με απαγχονισμό την προηγούμενη μέρα, 9.6.1944) καταδικάστηκε σε θάνατο ερήμην από το δικαστήριο του Μπορντό το 1953. Ως τότε το κλίμα είχε αλλάξει, και το γερμανικό κράτος αρνήθηκε να τον εκδώσει προβάλλοντας τη δικαιολογία ότι ο Λάμερντινγκ είχε ήδη καταδικαστεί από γερμανικό δικαστήριο και εκτίσει ποινή, άρα η έκδοσή του απαγορευόταν από το Σύνταγμα. Οι Γάλλοι ζήτησαν την έκδοσή του από τους Βρετανούς, που διοικούσαν την περιοχή του Ντίσελντορφ, όπου ζούσε χωρίς να κρύβεται ο Λάμερντινγκ. Τότε αυτός μετακόμισε στο Σλέσβιγκ Χολστάιν. Αργότερα επέστρεψε στο Ντίσελντορφ, ίδρυσε μια κατασκευαστική εταιρεία και έζησε ζωή πετυχημένου επιχειρηματία ώσπου πέθανε από καρκίνο το 1971 στα 66 χρόνια του. Στην κηδεία του τον τίμησαν πολλοί παλιοί συμπολεμιστές του στα SS.

Για το Λίντιτσε άμεσος υπεύθυνος δεν ξέρω αν μπορεί να εντοπιστεί αφού επρόκειτο για μια επιχείρηση αντιποίνων σχεδιασμένη ουσιαστικά από τον ίδιο τον Χίτλερ.

Ο Λάουτενμπαχ σκοτώθηκε στον πόλεμο, στις 16 Οκτωβρίου 1944 –ίσως στην υποχώρηση από την Ελλάδα. Ας δούμε ποια ήταν η τύχη ενός άλλου επιφανούς εγκληματία πολέμου, που είναι υπεύθυνος για πολλές σφαγές στην Κρήτη.

Πρόκειται για τον στρατηγό Κουρτ Στούντεντ, τον υπεύθυνο της σφαγής της Καντάνου, για τον οποίο είδα προ ημερών μια ανάρτηση του δημοσιογράφου Θάνου Παναγόπουλου που τη μεταφέρω αυτούσια:
76η επέτειος σήμερα του αφανισμού της Κανδάνου από τους Γερμανούς (3.6.1941) όμως λίγα είναι γνωστά για το τι απέγινε ο στρατηγός Κουρτ Στούντεντ που διέταξε την εκτέλεση των 180 κατοίκων, την σφαγή των ζώων τους και την πυρπόληση του χωριού. Φυλακίστηκε τον Μάιο του 1947 όταν οι Άγγλοι τον καταδίκασαν στο Λίνενμπουργκ της Κάτω Σαξονίας σε πενταετή φυλάκιση (για εγκλήματα πολέμου μόνο στην ηπειρωτική Ευρώπη όμως, όχι και της Κρήτης) ωστόσο το 1948 τον άφησαν ελεύθερο. Οι Γερμανοί αρνήθηκαν να τον εκδώσουν στην Ελλάδα να δικαστεί για τα εγκλήματά του και ο Στούντεντ έδινε ελεύθερα πλέον συνεντεύξεις, ενώ δημοσιεύματα τον ήθελαν σύμβουλο του Αντενάουερ (αναφορές πρώην ευρωβουλευτή και δημάρχου Ηρακλείου Μ. Καρέλλη – Ελευθεροτυπία 6/3/2011- βάσει των οποίων όταν πέθανε την 1.7.1978 σε ηλικία 88 ετών στο Λέμγκο, μια πόλη της Β. Ρηνανίας – Βεστφαλίας με παραδοσιακά κτίρια, χαρούμενες χρωματιστές προσόψεις και πυργίσκους, κηδεύθηκε με εκδηλώσεις εθνικού πένθους).
Μια περιήγηση στο διαδίκτυο θα δείξει ότι συλλέκτες θα προσφέρουν ακόμη και 42.000 δολάρια για την στολή του «Papa» όπως τον αποκαλούσαν οι στρατιώτες του, σύγχρονοι συγγραφείς θα φωτογραφηθούν στον τάφο του, συνεντεύξεις του και προσωπικές εκδοχές του για τα γεγονότα θα κυκλοφορήσουν ελεύθερα, αφήνοντας έτσι αδικαίωτα τα θύματα όχι μόνο της Κανδάνου, αλλά και της Χερσονήσου Ακρωτηρίου (34 εκτελεσθέντες) του Αστεριού (13) Περιβολιών (1) Αλικιανού (63) Αγιάς (9) Πατελαρίου (8) Βρυσών (22) Λούτρας (10) Σκορδύλου (1) και Άδελε (18).

Τέλος, σε μια πρόσφατη εκδρομή στα βελγογερμανικά σύνορα, πληροφορήθηκα μια άλλη σφαγή και μια άλλη ιστορία εγκληματία, με την οποία και θα τελειώσω. Πρόκειται για τη σφαγή του Μαλμεντύ και τον αξιωματικό των SS που ευθύνεται γι’ αυτό το έγκλημα, τον Γιόαχιμ Πάιπερ.

Ο Πάιπερ είχε διακριθεί για την περιφρόνησή του στην ανθρώπινη ζωή, όμως όχι μόνο των αμάχων αλλά και των αιχμαλώτων ακόμα δε και των δικών του στρατιωτών –πάντοτε οι μονάδες του είχαν μεγάλες απώλειες. Ο ίδιος είναι υπεύθυνος για τη σφαγή στο ιταλικό χωριό Μπόβες το 1943 αλλά και για πάμπολλες σφαγές και εκτελέσεις αιχμαλώτων στο ανατολικό μέτωπο –μέσα σε δυο μέρες, στις 5-6.12.1943 εκτέλεσε 2200 Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου.

Στην απελπισμένη αντεπίθεση των Αρδεννών στα τέλη του 1944 του ανατέθηκε, προσωπικά από τον Χίτλερ, η σχεδόν ανέφικτη αποστολή να διασπάσει τις αμερικανικές γραμμές και να φτάσει πάση θυσία μέσα σε τρεις μέρες στον ποταμό Μεύση. Αποτυγχάνει, αλλά εξακολουθεί να δείχνεται ανελέητος και να μην κρατάει αιχμαλώτους –οι μονάδες του σκοτώνουν, με διαταγές του, εκατοντάδες Αμερικανούς αιχμαλώτους και Βελγους πολίτες. Η πιο μαζική σφαγή είναι κοντά στην πόλη Μαλμεντύ, όπου υπάρχει σήμερα μνημείο (το έχω επισκεφτεί). Εκεί εκτελέστηκαν 84 Αμερικανοί αιχμάλωτοι.

Επειδή ήταν Αμερικανοί, ο Πάιπερ δικάστηκε και μάλιστα από αμερικανικό στρατοδικείο και καταδικάστηκε το 1946 μαζί με άλλους σε θάνατο. Οι δικηγόροι τους εκμεταλλεύτηκαν έξυπνα τις δικλείδες που παρέχει το αμερικανικό σύστημα και καθυστέρησαν την εκτέλεση, που ορίστηκε για το 1948. Ως τότε όμως είχε αρχίσει ο ψυχρός πόλεμος και οι εκτελέσεις ναζιστών δεν ήταν πια πολιτικά ορθές. Με πρωταγωνιστή τον γερουσιαστή Μακάρθι (ναι, αυτόν) ξεκίνησε εκστρατεία που κατάφερε την τελευταία στιγμή να αναστείλει την εκτέλεση και τελικά το 1951 οι ποινές μετατράπηκαν σε κάθειρξη 35 ετών, τα οποία δεν κράτησαν τόσο πολύ. Ο Πάιπερ αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 1956. Αρχίζει να δουλεύει στην Πόρσε στη Στουτγάρδη και ανεβαίνει γρήγορα τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας, ώσπου το συνδικάτο των εργαζομένων διαμαρτύρεται για την ανέλιξη εγκληματιών πολέμου σε ηγετικές θέσεις και αναγκάζει τη διοίκηση να τον απολύσει –ο Πάιπερ κερδίζει πάντως αποζημίωση από το εργατοδικείο.

Στη δεκαετία του 1960 δουλεύει ως αρθρογράφος για θέματα αυτοκινήτου αλλά έχει διάφορους μπελάδες με τη δικαιοσύνη (π.χ. του κάνουν μήνυση δυο Ιταλοί για τη σφαγή στο Μπόβες) οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί στο χωριό Traves στην ανατολική Γαλλία, μια χώρα στην οποία δεν έχει διαπράξει εγκλήματα πολέμου. Αγοράζει οικόπεδο και χτίζει σπίτι πλάι σε έναν άλλο Γερμανό συμπολεμιστή του, και εκεί ζει μερικά χρόνια ήσυχα με ψευδώνυμο. Το 1974 πηγαίνει στη γειτονική πόλη Βεζούλ να αγοράσει υλικά για να φτιάξει ένα σκυλόσπιτο. Για κακή του τύχη ο μαγαζάτορας είναι κομμουνιστής με δράση στην Αντίσταση. Τον αναγνωρίζει και του λέει στα γερμανικά: – Είστε ο Γιόαχιμ Πάιπερ; Εκείνος χλωμιάζει και φεύγει.

Ο αντιστασιακός δεν έδωσε συνέχεια στο επεισόδιο αμέσως. Μόλις δυο χρόνια αργότερα το εκμυστηρεύτηκε σε έναν δημοσιογράφο της Ουμανιτέ, ο οποίος πήγε στο Βερολίνο και έψαξε τα αρχεία και επιβεβαίωσε την ταυτότητα του Πάιπερ. Έγραψε άρθρο στην Ουμανιτέ. Σε τοπικό επίπεδο προκλήθηκε σάλος και οι κομμουνιστές της περιοχής έκαναν διαδήλωση στο χωριό, κατηγορώντας τον Πάιπερ ότι συμμετέχει ακόμα σε δίκτυα αλληλοβοήθειας των παλαιών Ες Ες. Η σύζυγος του Πάιπερ έφυγε για τη Γερμανία, ενώ ο ίδιος έμεινε μαζί με τον συμπολεμιστή του, υπό αστυνομική προστασία.

Το βράδυ της 13.7.76, μετά τη λήξη της βάρδιας των χωροφυλάκων, ακούγονται πυροβολισμοί από το σπίτι του Πάιπερ το οποίο αργότερα πιάνει φωτιά και καίγεται ολοσχερώς. Μέσα στο σπίτι βρίσκεται ένα πτώμα απανθρακωμένο. Και οι δήμιοι πεθαίνουν λοιπόν, αν και η δικαστική έρευνα ούτε ενόχους βρήκε ούτε μπόρεσε να βεβαιωθεί ότι το πτώμα ήταν του Παιπερ.

 

 

Advertisements

169 Σχόλια to “Και οι δήμιοι πεθαίνουν”

  1. Λεύκιππος said

    Όχι με τον ίδιο τρόπο όμως…..

  2. Γς said

    Ηταν όμως και οι δήμιοι του δήμου, οι δημόσιοι υπάλληλοι που αναλάμβαναν την εκτέλεση των θανατικών ποινών

    Ο δικτάτορας Πάγκαλος κρεμάει δυο αξιωματικούς για καταχρήσεις στο δημόσιο. Ο δήμιος είχε προσληφθεί με αγγελία…

    Κι ο Σαρλ Ανρί Σανσό ο βασιλικός δήμιος της Γαλλίας στην αυλή του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και Δήμιος της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Εκτέλεσε την θανατική ποινή στο Παρίσι επί 40 και πλέον χρόνια, ενώ από το χέρι του θανατώθηκαν γύρω στα 3.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Βασιλιά.

  3. spiral architect 🇰🇵 said

    👍👍👍👍👍

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Είναι εντυπωσιακό, αξιοπρόσεκτο, το πόσες φορές κατάφερε η (νεαρή τότε) μεταπολεμική Γερμανία, εκμεταλλευόμενη τις περιστάσεις και χωρίς την οικονομική δύναμη που έχει σήμερα, να μην εκδώσει πολλούς απ΄αυτούς τους εγκληματίες κι έτσι πρακτικά να μην αφήσει να τιμωρηθούν όπως θα τους άξιζε.
    Καλό το άρθρο, αλλά μας έκανες την καρδιά περιβόλι Νίκο. Όχι βέβαια πως δεν τα ξέρουμε…

  5. nikiplos said

    Ενίοτε και οι δήμιοι πεθαίνουν… όχι πάντοτε όμως… για παράδειγμα ο Ίντι Αμίν Νταντά της Ουγκάντας ή ο Μποκάσα της Κεντρικής Αφρικανικής Δημοκρατίας… Τις περισσότερες φορές ζουν ζωή χαρισάμενη 🙂

  6. dryhammer said

    …πεθαίνουν… Ούτε εκτελούνται, ούτε σφαγιάζονται, ούτε, ούτε. Παθαίνουν (συνήθως απο φυσικά αίτια) στο κρεβατι τους.

  7. Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Σ’αυτά τα πράγματα χρειάζεται Μοσάντ, κακά τα ψέμματα…

  8. στη γειτονική πόλη Βεζούλ
    —-
    Μα τι μου θυμίζει
    ——
    Μου είπαν για κάποια σφαγή στη Γαλλία προς το τέλος του πολέμου, αλλά δεν ξέρω αν είναι το Οραντούρ συρ Μερ, ότι προκαλεί και σήμερα κάποια αμηχανία στους Γάλλους επειδή συμμετείχαν στρατολογημένοι Αλσατοί.

  9. spiral architect 🇰🇵 said

    Δείτε μια εξαιρετική βιογραφική ταινία για τη ζωή του τελευταίου επίσημου Βρετανού εκτελεστή Άλμπερτ Πιρπόιντ:

  10. 8β καλά θυμόμουν: https://fr.wikipedia.org/wiki/Massacre_d%27Oradour-sur-Glane
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Malgr%C3%A9-nous

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Και μένα πιάστηκε η ψυχή μου που το έγραφα…

    8 Α γεια σου και ξέχασα να το αναφέρω στο άρθρο. Το Οραντούρ ήταν και πρόσφατα άκουσα συζήτηση στο ράδιο να λέει ότι τελικά δικάστηκαν μόνο οι Αλσατοί.

  12. Γς said

    9:

    του πλάνητος

    από νήματος εις νήμα

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/06/10/meze-275/#comment-438387

  13. Αυτόν τον καιρό ψάχνω μια υπόθεση από την Ικαρία. Όπου ένα παιδί 19 χρονών ο Τσακουμάκος , ναυτάκι σε κρητικό καΐκι, κατηγορήθηκε για τον φόνο του παιδιού του καπετάνιου. Το έγκλημα διέπραξαν το Πάσχα του 1881 ένας Αμοιραδάκης και ένας Χατζιδάκης. Και οι τρεις καταδικάστηκαν »εις θάνατον». Ο Τσακουμάκος αποφυλακίστηκε μετά από 32 χρόνια΄στις φυλακές του Διομήδη… και ο Αμοιραδάκης γλύτωσε την θανατική ποινή και αναβαθμίστηκε σε φοβερό και τρομερό δήμιο με έδρα το Μπούρτζι. Αν κάποιος απ’ο τους φίλους έχει κάποια στοιχεία για την εποχή θα με βοηθήσει.

  14. atheofobos said

    Εκτός από την ταινία του Λανγκ το ίδιο θέμα είχε την ίδια χρονιά (1943) και η ταινία «Hitler’s Madman» του Ντάγκλας Σερκ
    Επίσης οι ταινίες «Atentat» («The Assassination» ) του Γίρι Σέκουενς (1964 )
    Και «Operation Daybreak» του Λιούις Γκίλμπερτ (1975 )
    Πρόσφατα (2016) είδαμε και την εξαιρετική τσέχικη ταινία Anthropoid Επιχείρηση Ανθρωποειδές

    και υπάρχει και νεώτερη, βασισμένη στο βιβλίο του Binet Laurent (Κέδρος)
    HHhH – Himmlers Hirn heisst Heydrich (Ο Χάιντριχ είναι ο εγκέφαλος του Χίμλερ)

  15. 11γ Δεν με διόρθωσες όμως με το Οραντούρ «συρ Μερ» 🙂
    Την ταινία του Λανγκ την είχα δει κάποτε, και θυμάμαι ότι έβλεπες καθαρά το χέρι του Μπρεχτ σε κάποια σκηνή προς το τέλος, όπου κάποιοι όμηροι πρέπει να αποφασίσουν αν θα αναλάβουν την ευθύνη της εκτέλεσης του Χάιντριχ, ή κάτι τέτοιο.

  16. Παναγιώτης Κ. said

    Να προετοιμαζόμαστε για κάτι;…

    Η λεγόμενη «πολιτική ορθότητα» έχει φέρει τα πάνω, κάτω. Η «ναζιστική Γερμανία», η «φασιστική Ιταλία» και γενικά διάφοροι επιθετικοί προσδιορισμοί που μπαίνουν για να αποδοκιμάσουμε τάχα κάποιο κακό παρελθόν και να το διαχωρίσουμε από το σήμερα.
    Υπάρχει όμως κοινός παρονομαστής στο τότε και στο τώρα και αφήνω να τον εικάσουμε.
    Σαφώς και δεν είμαι υπέρ του να αναξέουμε πληγές. Αλλά με ψυχραιμία και νηφαλιότητα να αναδεικνύουμε την φύση της εξουσίας, της όποιας εξουσίας, καθώς και την ανθρώπινη φύση για να μη γινόμαστε αιθεροβάμονες. Να βάζουμε εμείς οι ίδιοι φρένο, στον κακό εαυτό μας.

    Διαβάζουμε, ακούμε και βλέπουμε ταινίες και η κατάρα του πολέμου δεν παρουσιάζεται ως τέτοια. Σχηματίζεται η εντύπωση στους περισσότερους ανθρώπους ότι ο πόλεμος είναι μέρος της ζωής και μοιρολατρικά πρέπει να τον…δεχθούμε.
    Ενώ θεωρείται απαράδεκτο να εισβάλει κάποιος στο σπίτι μας δεν έχουμε όλοι την ίδια στάση για εκείνους που εισβάλλουν στη χώρα μας.

  17. atheofobos said


    Το 2011 είχα γράψει εκτενώς για την ιστορία των καταχραστών που κρέμασε ο Πάγκαλος
    ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2011/07/blog-post_12.html
    Το 2012 και ο Νικοκύρης ασχολήθηκε με το θέμα αντλώντας στοιχεία από το παραπάνω στο Η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/04/29/agxoni/

  18. gpoint said

    Επειδή εδώ λεξιλογούμε ποιό είναι το ουσιαστικό που αντικατέστησε το επίθετο δήμιος ; Τοεκτελεστής μου φαίνεται κάπως πρόσφατο.

    Υποθέτω κατ’ αναλογίαν με την ζημιά από δημία (ποινή)

  19. dryhammer said

    16 Η κυριαρχία του εγώ, έναντι του (όποιου) εμείς, που τελευταία, και με τη βοήθεια της χρήσης της τεχνολογίας έχει κορυφωθεί (πόσοι, μόνοι μας μπρος στο πληκτρολόγιο κλπ, θεωρούμε οτι συνδιαλεγόμαστε, χωρίς επαφή και ανταλλάσοντας μονολόγους αντι διαλόγου) έχει συνοψισθεί, στο, με ισχύ παγκόσμιου νόμου, «μακριά απ’ τον κώλο μου κι όπου θέλεις χώστον»

  20. Πολλά τα εγκλήματα των ναζί, πολλές και οι δικές μας (σκόπιμες ή μη) παραλείψεις. Βέβαια, το ολοκαύτωμα των Κερδυλλίων δεν συνέβη στις 10 Ιουνίου του 1944 αλλά …μόλις την 17.10.1941. Είναι το ΠΡΩΤΟ έγκλημα των ναζί, εναντίον αμάχων, στον ηπειρωτικό ελληνικό χώρο. Προηγήθηκαν τα εγκλήματα στην Κρήτη, που ίσως όμως μπορούν να ενταχθούν στην πολεμική περίοδο (και αν δεν κάνω λάθος, ο …πολύς Ρίχτερ τα «δικαιολόγησε» εσχάτως ως …σύμφωνα με το δίκιο του πολέμου!). Προηγήθηκαν και οι σφαγές της Δράμας (29-30 Σεπτεμβρίου 1941, και στη συνέχεια) αλλά και εκεί έγιναν στα πλαίσια αντίδρασης των Βουλγάρων σε επαναστατικό κίνημα.
    Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν (το λέω καλά;;) αλλά και …κατωΕλλαδίταις λησμονείν τα συμβάντα άνωθεν του …αύλακος! Προ ετών, ένας …δημοσιογραφάρας κατέγραψε όλες (;;;) τις σφαγές των ναζί εναντίον αμάχων (με συνεντεύξεις κλπ), αλλά και αυτός …ξέχασε τα Κερδύλλια! Όταν του επισήμανα την παράλειψη (με μαίηλ, δεν υπήρχαν τότε Φ/Β. Τουϊτερ, μπλογκς κλπ) μου απάντησε απλώς ότι …δεν γνώριζε τίποτα για το ολοκαύτωμα των Κερδυλλίων!
    ‘Ετσι (και τέτοιοι) «γράφουν ιστορία» στον τόπο μας. Και εμείς τους αμείβουμε για τους κόπους τους (στον συγκεκριμένο δώσαμε μια έδρα στην Ευρωβουλή, μια «τακτοποίηση» πολύ βολική για τις μέρες της οικονομικής κρίσης που περνάμε!)

  21. LandS said

    11 για 4
    Και μένα πιάστηκε η ψυχή μου που το έγραφα…

    Καλά λένε ότι τα καλύτερα κείμενα είναι αυτά που υποφέρεις όταν τα γράφεις

    Τρέχω στο φβ να το κάνω κοινοποίηση.

  22. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Μᾶς τὴν ἔφερες…Περίμενα ὅτι θὰ ἔκανες καὶ κανένα σχόλιο γιὰ τὸ Γλέζο καὶ τὴ Ζωή

  23. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    4 – Δεν είναι καθόλου εντυπωσιακό Γιάννη, αλλά εντυπωσιακά στημένο από τους νικητές του πολέμου, άλλωστε ουσιαστικά αυτοί τον έκαναν. Σιγά μη μπορούσε να κάνει το οτιδήποτε η Γερμανία.

  24. atheofobos said

    Ως τότε όμως είχε αρχίσει ο ψυχρός πόλεμος και οι εκτελέσεις ναζιστών δεν ήταν πια πολιτικά ορθές.

    Όχι μόνο οι εκτελέσεις, αλλά και η ενημέρωση του γερμανικού πληθυσμού σχετικά με τις θηριωδίες που είχαν διαπράξει στον πόλεμο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
    Όπως γράφω στο ποστ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΧΙΤΣΚΟΚ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ http://atheofobos2.blogspot.gr/2014/01/blog-post_17.html
    που τελικά δεν προβλήθηκε στην εποχή του :
    Μέχρι τον Σεπτέμβριο 1945 η ταινία δεν είχε ολοκληρωθεί και το κλίμα ήδη στην αντιμετώπιση των Γερμανών είχε μεταβληθεί.
    Η βρετανική στρατιωτική διοίκηση που είδε την κόπια εργασίας προτιμούσε πλέον να βελτιώσει τις αγγλογερμανικές σχέσεις από το να δημιουργήσει μια συλλογική ενοχή στον γερμανικό πληθυσμό.

  25. Corto said

    13 (Chrysostomos Fountoulis):

    Μία μικρή αναφορά στους δημίους της εποχής είχαμε κάνει εδώ (σχόλια 97, 112, 114, 125, 127):
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/10/30/lapathiotis-8/

    Τον Αμοιραδάκη και τον Σοφρά είχε συναντήσει ο Καρκαβίτσας στην περιήγησή του στις φυλακές του Ναυπλίου.

  26. μήτσκος said

    Όλος ο κόσμος γνωρίζει για τη δίκη της Νυρεμβέργης. Λιγότερο γνωστή είναι η δίκη (ή για την ακρίβεια οι δίκες) για τα εγκλήματα του ‘Αουσβιτς, που έγιναν αρκετά αργότερα (1963-68). Παρόλο που δεν μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για «τιμωρία», οι δίκες αυτή είχαν τεράστια συμβολική σημασία. Δικάστηκαν με βάση το ποινικό δίκαιο πρώην στρατιώτες και αξιωματικοί για εγκλήματα, τα οποία είχαν διαταχθεί να διαπράξουν. Θαρρώ πως αυτό δεν έχει ξαναγίνει – αν σκαμπάζει κάποιος από τέτοια νομικά θέματα ας το σχολιάσει.
    Επίσης, οι καταθέσεις των επιζόντων έφεραν στο φως το μέγεθος του εγκλήματος, το οποίο μέχρι τότε η Γερμανική κοινωνία δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει.
    Οι ηχογραφημένες καταθέσεις είναι σήμερα προσβάσιμες στο Ίντερνετ.

  27. Θρασύμαχος said

  28. spatholouro said

    #18
    Τι είναι εκείνο το «δημία» Γιώργο;

    Πάντως το δήμιος» σχετίζεται με τον «δήμο» και προήλθε κατά παράλειψη του ακολουθούντος «δούλου», δηλ. οι αρχαίοι έλεγαν «δήμιο (δούλο)» τον δημόσιο εκτελεστή των ποινών

  29. Γιάννης Ιατρού said

    23: ΛΑΜΠΡΟΣ
    ..άλλωστε ουσιαστικά αυτοί τον έκαναν..
    ποιόν «τον» ;;;; ή εννοείς «το» ;; κι έγραψες κατά λάθος «τον»;

  30. Διαμαρτύρησις Αμοιραδάκη Τελώνη Δημίων
    http://pleias.lis.upatras.gr/index.php/asty/article/view/24688/24671

  31. marulaki said

    Συγνώμη, μία διόρθωση: Όχι Άγελε, Άδελε.
    Καλημέρα σας.

  32. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    24 Αυτή την ιστορία με το ντοκιμαντέρ δεν την ήξερα!

  33. Παναγιώτης Κ. said

    20.Διαβάζω αυτή την περίοδο το βιβλίο του Στράτου Δορδανά » Η Γερμανική στολή στη ναφθαλίνη. Επιβιώσεις του δοσιλογισμού στη Μακεδονία, 1945-1974″.
    Υπογραμμίζω «στη Μακεδονία».
    Πράγματι η περίπτωση Κατοχή και Εμφύλιος στην ,πλην Δυτικής, Μακεδονία και Θράκη αναφέρεται σχετικά πολύ λίγο. Καθώς όμως προχωράει η μελέτη όλο και περισσότερο καταλαβαίνω σε βάθος την υπόθεση Ελληνικός Εμφύλιος από το περιεχόμενου του συγκεκριμένου βιβλίου.

  34. cronopiusa said

    El verdugo (1963) de Luis García Berlanga

  35. spiral architect 🇰🇵 said

    Η Ζωάρα 😛 έγραψε πάλι προχθές στην επέτειο μνήμης του Δίστομου.
    (άνευ λοιπών σχολίων) 🙄

  36. sarant said

    35 Πάντως όταν ήταν ΠτΒ είχε παραστεί σε παρόμοια τελετή (όχι στο Δίστομο) μαζί με εκπρόσωπο της γερμανικής πρεσβείας ο οποίος κατέθεσε στεφάνι.

  37. cronopiusa said

  38. sarant said

    Και ένα σχόλιο φίλου από το Φέισμπουκ:

    Κάτι που ξεχνάμε εδώ στη Δύση είναι ότι όσα συνέβησαν στη Δ. Ευρώπη ήταν «παιδική χαρά» σε σύγκριση με αυτά που συνέβαιναν στην ΕΣΣΔ.
    Και αυτό εξηγεί το χωρίο σας «Σημειώνω πάντως ότι οι Γερμανοί στο Δίστομο διέπραξαν αγριότητες που δεν ταιριάζουν στο κλισέ του ψυχρού εκτελεστή που θερίζει ζωές ασυγκίνητος: βίασαν (…), λόγχισαν (…), αποκεφάλισαν (…)»
    Η 4η μεραρχία SS που μακέλεψε το Δίστομο προερχόταν από το Αν. Μέτωπο όπου επικρατούσε η απόλυτη αποκτήνωση.
    (επί τη ευκαιρία αξίζει κανείς να δει το «Έλα να δεις»/»Idi i smotri»)

  39. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τo ποίημα για τη θηριωδία στο Οραντούρ, το διδάσκονται στο Γαλλικό σχολείο.
    Oradour 10 juin 1944

    Oradour n’a plus de femmes
    Oradour n’a plus un homme
    Oradour n’a plus de feuilles
    Oradour n’a plus de pierres
    Oradour n’a plus d’églises
    Oradour n’a plus d’enfants
    *****
    Plus de fumée plus de rires
    Plus de toits plus de greniers
    Plus de meules plus d’amour
    Plus de vin plus de chanson
    *****
    Oradour, j’ai peur d’entendre
    Oradour, je n’ose pas
    Approcher de tes blessures
    De ton sang de tes ruines
    Je ne peux pas je ne peux pas
    Voir ni entendre ton nom.
    *****
    Oradour je crie et hurle
    Chaque fois qu’un coeur éclate
    Sous les coups des assassins
    Une tête épouvantée
    Deux yeux larges deux yeux rouges
    Deux yeux graves deux yeux grands
    Comme la nuit la folie
    Deux yeux de petit enfant
    Ils ne me quitteront pas
    Oradour je n’ose plus
    lire ou prononcer ton nom.
    *****
    Oradour, honte des hommes
    ***** Oradour, honte éternelle.
    Nos coeurs ne s’apaiseront
    Que par la pire vengeance
    Haine et honte pour toujours.
    *****
    Oradour n’a plus de forme
    Oradour, femmes ni hommes
    Oradour n’a plus d’enfants
    Oradour n’a plus de feuilles
    Oradour n’a plus d’église
    Plus de fumée plus de filles
    Plus de soirs ni de matins
    Plus de pleurs ni de chansons
    *****
    Oradour n’est plus qu’un cri
    Et c’est bien la pire offense
    Au village qui vivait
    Et c’est bien la pire honte
    Que de n’être plus qu’un cri
    Nom de la haine des hommes
    Nom de la honte des hommes
    Le nom de notre vengeance
    Qu’à travers toutes nos terres
    On écoute en frissonnant
    Qui hurle pour tous les temps.
    (Jean Tardieu)https://fr.wikipedia.org/wiki/Oradour_(po%C3%A8me)

  40. sarant said

    Κι άλλη μαρτυρία φίλης από το FB

    Ανάμεσα στα επιζήσαντα θύματα του Διστόμου είναι και μια θεία μου, η οποία το 44 ήταν δεκάχρονο παιδί. Μαζί με τη μητέρα της και άλλους χωριανούς είχαν καταφύγει στην εκκλησία, όπου ως γνωστόν εκτελέστηκαν. Η μητέρα της σκοτώθηκε επί τόπου και πρόλαβε με το νεκρό της κορμί να προστατεύσει το σώμα του παιδιού, που η θύελλα των πυρών το βρήκε στο πόδι. Η θεία μου θυμάται πως όταν πήγαν να τους δώσουν την χαριστική βολή, ένας στρατιώτης τράβηξε από πάνω της τον παρ΄ολίγον εκτελεστή της….θυμάται να άκουσε τη λέξη «πίκολο» (βέβαια πουθενά δεν έχω βρει αν υπήρχαν και Ιταλοί μαζί με τους Γερμανούς στη σφαγή του Διστόμου – νομίζω όχι). Σε κάθε περίπτωση είναι ένα δείγμα ανθρωπιάς, μέσα σ΄όλη την απανθρωπιά. Η θεία – παιδάκι έζησε 1-2 μέρες ανάμεσα στα πτώματα μέχρι να φύγουν οι Γερμανοί και να πλησιάσουν οι χωριανοί και συγγενείς να θάψουν τους νεκρούς τους. Την βρήκε ο προπάππος μου (αδελφός της μητέρας της). Είχε πάθει σηψαιμία και έχασε το πόδι της. Ζει ακόμα μ΄ένα ξύλινο πόδι και με πολλές μαύρες μνήμες τις οποίες σπανιότατα ξετυλίγει..

  41. rogerios said

    @38: Οικοδεσπότη, όπως πολύ εύστοχα επισήμαινε κάποιος, στη Λευκορωσία μόνο υπήρξαν εκατοντάδες Λίντιτσε. Οραντούρ και Δίστομα…

  42. gpoint said

    # 28

    δημία ποινή–>δημία–>ζημία–> ζημιά

    δήμιος τι ; –> δήμιος

  43. rogerios said

    Σχετικά με το συγκλονιστικό «Έλα να δεις» του Κλίμοφ (ακολουθεί σεντόνι μαζί με πάπλωμα, και μάλιστα παλαιάς κατασκευής, αλλά παρακαλώ να μου το συγχωρέσετε για ειδικούς λόγους). ,)

    Έρχου! Και είδον…

    «Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν σφραγῖδα τὴν τετάρτην, ἤκουσα φωνὴν τοῦ τετάρτου ζῴου λέγοντος· Ἔρχου. καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος χλωρός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπάνω αὐτοῦ, ὄνομα αὐτῷ ὁ θάνατος, καὶ ὁ ᾅδης ἠκολούθει μετ’ αὐτοῦ· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ τὸ τέταρτον τῆς γῆς, ἀποκτεῖναι ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν λιμῷ καὶ ἐν θανάτῳ καὶ ὑπὸ τῶν θηρίων τῆς γῆς.» (Αποκάλυψις Ιωάννου, 6:7-8)

    1943, κάπου στη Λευκορωσία. Δύο αγόρια σκάβουν στην άμμο ψάχνοντας για αντικείμενα στρατιωτών οι οποίοι σκοτώθηκαν σε κάποια από τις μάχες του Ανατολικού Μετώπου. Το ένα αγόρι, ο Φλιόρα, βρίσκει ένα ημιαυτόματο τυφέκιο Τόκαρεφ. Παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, αποφασίζει να ενταχθεί σε μια ομάδα παρτιζάνων. Καθώς όμως του αναθέτουν μόνο βοηθητικές δουλειές, απογοητεύεται κι αρχίζει να περιπλανιέται. Συναντά μια μεγαλύτερή του κοπέλα, την Γκλάσα. Μαζί πηγαίνουν στο χωριό του Φλιόρα. Μπαίνουν στο σπίτι του. Είναι έρημο. Οι κούκλες με τις οποίες έπαιζαν οι αδερφές του είναι ριγμένες στο πάτωμα. Στην κουζίνα υπάρχει ζεστό φαγητό, ανέγγιχτο. Από τ’ ανοιχτά παράθυρα εισβάλλουν σμήνη από μύγες. Η Γκλάσα βγαίνει και, πίσω από το σπίτι, ανακαλύπτει τη φριχτή αλήθεια, αντικρίζοντας τα πτώματα της οικογένειας του Φλιόρα κι άλλων χωρικών…

    Ο Φλιόρα ξαναβρίσκει τους παρτιζάνους. Κατά τη διάρκεια μιας αποστολής φτάνει σ’ ένα χωριό. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια μονάδα της Βέρμαχτ συνοδευόμενη από ντόπιους συνεργάτες των ναζί. Οι Γερμανοί συγκεντρώνουν όλους τους χωρικούς, άντρες, γυναίκες και παιδιά, και τους κλείνουν στην εκκλησία του χωριού την οποία πυρπολούν. Ο Φλιόρα ξεφεύγει, μέσα σε σκηνές ανείπωτης φρικαλεότητας κι έπειτα από μια εικονική εκτέλεση.

    Όταν ξανασυναντά τους παρτιζάνους, εκείνοι έχουν συλλάβει μερικούς από τους Γερμανούς υπεύθυνους της σφαγής μαζί με τους Λευκορώσους δωσίλογους, Οι ένοχοι εκτελούνται. Ο Φλιόρα βρίσκει ένα πορτραίτο του Χίτλερ και το πυροβολεί. Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί το τουφέκι του. Ακολουθεί μια σεκάνς από σκηνές που προέρχονται από επίκαιρα: η Βέρμαχτ, το Γ΄ Ράιχ, ο Χίτλερ. Ξετυλίγονται αντίστροφα. Κάθε λίγο, ο Φλιόρα πυροβολεί. Στο τέλος, εμφανίζεται μια φωτογραφία του Χίτλερ σε νηπιακή ηλικία. Ο Φλιόρα αρνείται να πυροβολήσει το παιδί…

    Το «Έλα να δεις» («Иди и смотри», κατά λέξη «Έλα και δες»), ήταν η τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε ο Ρώσος σκηνοθέτης Ελέμ Γκέρμανοβιτς Κλίμοφ (Σταλινγκράντ, 9 Ιουλίου 1933 – Μόσχα, 26 Οκτωβρίου 2003). Χρειάστηκαν σχεδόν οκτώ χρόνια για να καμφθούν οι αντιρρήσεις των σοβιετικών αρχών: ο αρχικός τίτλος ήταν «Σκοτώστε τον Χίτλερ» – η μνεία του συγκεκριμένου ονόματος δεν μπορούσε να τύχει της έγκρισης των αρχών, για αυτό και επελέγη ο τελικός τίτλος που παρέπεμπε στην Αποκάλυψη του Ιωάννου. Γυρισμένη υπό συνθήκες σκληρού ρεαλισμού (χρήση πραγματικών πυρών), η ταινία θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως το σημαντικότερο φιλμ με θέμα τον πόλεμο.

    Ο Κλίμοφ έλεγε: «Κατάλαβα πως η ταινία θα ήταν εξαιρετικά σκληρή. Θα ήταν απίθανο ο κόσμος να αντέξει να την παρακολουθήσει. Το είπα στον συνεργάτη μου, με τον οποίο είχαμε γράψει μαζί το σενάριο, τον συγγραφέα Αλές Ανταμόβιτς. Εκείνος, όμως, απάντησε: «Ας μην το δουν, τότε. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας. Ως μαρτυρία πολέμου κι ως έκκληση για την ειρήνη»».

  44. atheofobos said

    24, 32
    To «Memory of the Camps» το είχε παίξει πρόσφατα η τηλεόραση της Βουλής. Δυστυχώς αντί για υπότιτλους είχε αφήγηση και έτσι δεν μπορούσε κανείς να ακούσει την θαυμάσια αφήγηση του Τρέβορ Χάουαρντ σε αυτό .
    Επειδή το βίντεο που είχα βάλει στο ποστ δεν λειτουργούσε γιατί το είχαν αποσύρει, το αντικατέστησα με το ίδιο από αλλού.

  45. sarant said

    41-43 Έτσι είναι…

  46. Jago said

    Επίσης ένα από καλύτερα αστυνομικά μυθιστορήματα του Φίλιπ Κερ είναι η Μοιραία Πράγα που εστιάζει, θα έλεγα με πολύ πετυχημένο ανατριχιαστικό τρόπο, στην προσωπικότητα του Ράινχαρντ Χάιντριχ.

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Σ’ αυτό εδώ το μετόχι στις 14-9-2014 σκοτώθηκαν από τους Γερμανούς, αφού βασανίσθηκαν απάνθρωπα, τα παιδιά του Γεώργιου Βερβελάκη από το Κεφαλοβρύσι Βιάννου
    Ευαγγελία 8 ετών
    Μαρία 12 ετών
    Στυλιανός 15 ετών
    Γιατί αρνήθηκαν να δείξουν που είχε κρυφθεί ο πατέρας τους»
    http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_953.html

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Πολὺ στενόχωρο καὶ τὸ σημερινὸ, ἀλλὰ καλὸ εἶναι νὰ μήν τὰ ξεχνᾶμε. Ὅσον ἀφορᾶ στὸ «ξέπλυμα» πολλῶν ἐγκληματιῶν μετὰ τὸν πόλεμο, ἀπὸ κάποιο σημεῖο καὶ μετὰ ἔγινε, ὄχι μόνο μὲ τὴν ἀνοχὴ, ἀλλὰ μὲ τὴν πλήρη πολιτικὴ κάλυψη τῶν Ἀμερικάνων. Σκοπὸς τους ἡ ἔνταξη τῶν ἠττημένων χωρῶν τοῦ Ἄξονα στὸ Δυτικὸ μπλόκ, τόσο σὲ ἐπίπεδο κορυφῆς, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο λαϊκῆς βάσης. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς πὼς ἄφησαν ἄθικτο τὸν κορυφαῖο ἐγκληματία πολὲμου τῆς Ἰαπωνίας, τὸν Χιροχίτο, ἐπειδὴ ἕνα μεγάλο κομμάτι τοῦ λαοῦ τῆς Ἱαπωνίας δὲν τὸν ἔβλεπε μόνο σὰν τὴν κορυφὴ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ ὡς ἕνα εἶδος ἐπίγειου θεοῦ.

    Τί νὰ πεῖ κανείς γιὰ τὴν Κωνσταντοπούλου; Ἡ ἐπιστήμη σηκώνει τὰ χέρια ψηλά. Τζάμπα μαγκιά, φτηνὸς λαϊκισμὸς, ὑπερφίαλος ἐγωισμὸς καὶ ἀπύθμενο θράσος ἀπέναντι σὲ μιὰ τεράστια προσωπικότητα, ὅπως ὁ Γλέζος. Κι ἀφοῦ ἔδωσε τὴν παράστασή της ἐπὶ τόπου, εἶχε τὸ θράσος νὰ γράψει τὶς ἀθλιότητες ποὺ ἔγραψε γιὰ ἕνα πανευρωπαϊκὸ σύμβολο ἀντίστασης στὸ Ναζισμό.

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36. Πάντως όταν ήταν ΠτΒ είχε παραστεί σε παρόμοια τελετή (όχι στο Δίστομο) μαζί με εκπρόσωπο της γερμανικής πρεσβείας ο οποίος κατέθεσε στεφάνι.
    Ο Δεσφινιώτης ποιητής και συγγραφέας
    Γιώργος Χ.Θεοχάρης
    , λέει τώρα Στο Κόκκινο ότι ήταν το 2015 στο Δίστομο, μαζί με τη Ζ.Κ που κατέθεσε ο πρέσβης πάλι στεφάνι.

  50. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    29- Τον παγκόσμιο πόλεμο, αν δούμε τα γεγονότα αποστασιοποιημένα και λογικά, με την άνεση της χρονικής απόστασης, μπορούμε να συμπεράνουμε αβίαστα, πως δεν ήταν δυνατόν ένας ψυχασθενής δεκανίσκος να σχεδίασε όλο αυτό το εγχείρημα χωρίς να αντιληφθούν τίποτα οι χρηματοδότες του που ξέρουμε ποιοί ήταν.
    Κάτι αντίστοιχο προσπαθούν να κάνουν και τώρα που οι συνθήκες είναι παρόμοιες με την δεκαετία του 30, (χρηματιστηριακά είναι τρομακτικά χειρότετα τα πράγματα) αλλά δεν βρίσκεται ο μαλάκας που θα κάνει τον Χίτλερ.

  51. giorgos said

    Kρίμα ρέ γαμώτο ! Τήν είχα σέ μεγάλη εκτίμηση αυτή τή κοπέλα .

  52. LandS said

    49 Αλλού διάβασα ότι στο Δίστομο το 2015 ο Παυλόπουλος έκανε ειδική αναφορά στη παρουσία του Γερμανού Πρεσβευτή και η Κωνσταντοπούλου δεν διαμαρτυρήθηκε. Αλλά ας κρατήσουμε τις επιφυλάξεις μας για το τι συνέβη μπροστά σε ποιον, πριν δυο χρόνια, και ας σταθούμε στο προχτεσινό και τις σημερινές ουρές του.

    Η εικόνα της Κωνσταντοπούλου, με γυρισμένη τη πλάτη στο μνημείο να ατενίζει το άπειρο λες και δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον είναι άστα να πάνε.

  53. cronopiusa said

    Αποπατούν πάνω στη μνήμη των νεκρών αγωνιστών

  54. Μαρίνα Παπαχριστοδούλου said

    Πριν από δύο χρόνια διάβασα ένα εξαιρετικό βιβλίο για την επιχείρηση «ανθρωποειδές».Πρόκειται για το «HHhH-Ο Χάιντριχ είναι ο εγκέφαλος του Χίμλερ» του Λ.Μπινέ (Εκδόσεις Κέδρος 2015 σελ. 381), Βραβείο Γκονκούρτ Πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2010.
    Για αυτό το βιβλίο ο Κώστας Τραχανάς εδώ: (http://asopichos.gr/hhhh-%CE%BF-%CF%87%CE%AC%CE%B9%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%AF%CE%BC) έγραψε: ΟΓιόζεφ Γκάμπτσικ , ο Σλοβάκος και ο Γιαν Κούμπις, ο Τσέχος ,είναι δυο άνθρωποι που υπήρξαν στα αλήθεια.
    Η ιστορία τους μπορεί να είναι απίστευτη , μα άλλο τόσο είναι αληθινή.
    Η συγκεκριμένη υπόθεση ξεπερνούσε και τα πιο ευφάνταστα σενάρια σε φαντασία και σασπένς.
    Πρόκειται για την επιχείρηση «ανθρωποειδές». Πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαίου 1942 στην Πράγα.

    Αυτοί οι δύο Τσεχοσλοβάκοι παρτιζάνοι και οι άλλοι τους σύντροφοι , έκαναν μια από τις σημαντικότερες πράξεις αντίστασης της ανθρώπινης ιστορίας, και την κορυφαία του Β Παγκοσμίου πολέμου.
    hhh-500×500Έκαναν απόπειρα δολοφονίας του Ράινχαρτ Χάιντριχ , δεξί χέρι του Χίμλερ, αρχηγού των SS, και κυβερνήτη του Προεκτοράτου της Βοημίας-Μοραβίας (σημερινή Τσεχία), κράτος-δορυφόρος των ναζί.
    Η απόπειρα δολοφονίας πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαίου 1942 στην Πράγα.

    Ο Χάινριχ και ο Χίμλερ ήταν το δολοφονικό δίδυμο (HHhH –Himmlers Hirn heist Heydrich: το μυαλό του Χίμλερ ονομάζεται Χάιντριχ).

    Ο Χάινριχ ήταν επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του ναζιστικού καθεστώτος και των SS.Ήταν ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος του Γ’ Ράιχ , το νούμερο δύο των SS , ο αρχηγός της RSHA, το αφεντικό της SD και της Γκεστάπο, το ξανθό κτήνος, ο στυγνός γραφειοκράτης-δολοφόνος, ο Μέγας Αρχιτέκτων του Ολοκαυτώματος (της Τελικής Λύσης), ο άγγελος εξολοθρευτής του λαού του Ισραήλ, ο δήμιος και ο χασάπης της Πράγας, ο άνθρωπος με την καρδιά από πέτρα , το χειρότερο πλάσμα που δημιούργησε ποτέ το πυρ της κολάσεως….

    Στο κέντρο της Πράγας, στην πλατεία Καρόλου , στα δεξιά της οδού Ρέσλοβα , όπως κατεβαίνουμε υπάρχει μια εκκλησία. Σε αυτή την εκκλησία είχαν καταφύγει οι αλεξιπτωτιστές μετά την εκδήλωση της επίθεσης. Εκεί υπάρχει και η κρύπτη, όπου υπάρχουν μέχρι σήμερα τα ίχνη από το δράμα που είχε παιχτεί σε εκείνο τον χώρο.

    Υπάρχουν οι φωτογραφίες με τα πρόσωπα των αλεξιπτωτιστών Γιόζεφ Γκάμπτσικ και Γιαν Κούμπις, υπάρχει το όνομα του προδότη , Κάρελ Τσούρντα, ένα άδειο αδιάβροχο, ένας χαρτοφύλακας, κι ένα ποδήλατο, υπάρχει ένα μυδραλιοβόλο Στεν που μπλόκαρε την κρίσιμη στιγμή, υπάρχουν ονόματα γυναικών, υπάρχουν παράτολμες πράξεις, υπάρχει το Λονδίνο και η Γαλλία, μια εξόριστη κυβέρνηση, το μαρτυρικό χωριό Λίντιτσε, υπάρχει ένας νεαρός τσιλιαδόρος ονόματι Βάλτσικ, υπήρχε ένα τραμ που πέρασε τη χειρότερη στιγμή, υπήρχε μια αμοιβή δέκα εκατομμυρίων κορόνες για όποιον κατάδιδε τους δράστες της απόπειρας, υπήρχαν κάψουλες υδροκυανίου, χειροβομβίδες και άνθρωποι που τις πετούσαν, πομποί και κωδικοποιημένα μηνύματα, υπήρχε ένα διάστρεμμα αστραγάλου, υπήρχε πενικιλίνη, υπήρχε μια πόλη ολόκληρη κάτω από την μορφή του επονομαζόμενου «δήμιου» , υπήρχαν σημαίες με αγκυλωτούς σταυρούς και επιγραφές με νεκροκεφαλές, υπήρχαν Γερμανοί κατάσκοποι που δούλευαν για λογαριασμό των Άγγλων, υπήρχε μια μαύρη μερσεντές με ένα σκασμένο λάστιχο, ένας οδηγός, ένας χασάπης, διάφοροι αξιωματικοί γύρω από ένα κιβούρι, αστυνομικοί σκυμμένοι πάνω από ανθρώπινα πτώματα, υπήρχαν τρομερά αντίποινα, υπήρχαν το μεγαλείο και η τρέλα, η ανημποριά κι η προδοσία, το θάρρος κι ο φόβος, η ελπίδα και ο πόνος, μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα υπήρχαν μαζεμένα όλα τα ανθρώπινα πάθη, υπήρχε ο πόλεμος κι υπήρχε ο θάνατος, υπήρχαν εκτοπισμένοι Εβραίοι, σφαγιασμένες οικογένειες, θυσιασμένοι στρατιώτες, υπήρχε η εκδίκηση και τα πολιτικά συμφέροντα, υπήρχε ένας άντρας που, μεταξύ των άλλων, έπαιζε βιολί κι επιδιδόταν στην ξιφασκία, υπήρχε ένας κλειδαράς που δεν μπόρεσε ποτέ να ασκήσει το επάγγελμά του, υπήρχε ένα πνεύμα αντίστασης χαραγμένο σε αυτούς τους τοίχους, υπήρχαν ίχνη από την πάλη ανάμεσα στις δυνάμεις της ζωής και σε εκείνες του θανάτου, υπήρχαν η Βοημία, η Μοραβία κι η Σλοβακία, υπήρχε όλη η Ιστορία του κόσμου κλεισμένη μέσα σε λίγες πέτρες της κρύπτης.binet-p1-copy-jfpaga-72
    Έξω υπήρχαν επτακόσιοι στρατιώτες των SS.

    Τελικά τι έγινε το ξανθό κτήνος , ο χασάπης της Πράγας ;

    Μια συναρπαστική ιστορία απροσμέτρητου ηρωισμού και συντροφικότητας, προδοσίας και εκδίκησης. Διαβάστε το.

    Ο Λορέν Μπινέ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1972. Γιος ιστορικού, σπούδασε λογοτεχνία στη Σορβόννη. Διδάσκει γαλλικά στο Πανεπιστήμιο του Σεν-Ντενί. Το 2010 ο Laurent Binet τιμήθηκε με το βραβείο Goncourt πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα για το HHhH. Έχει δημοσιεύσει επίσης το δημοσιογραφικό χρονικό Rien ne se passé comme prιvu.

  55. spatholouro said

    #42
    «δημία ποινή–>δημία–>ζημία–> ζημιά»

    Γιώργο, δεν γνωρίζω πώς σου έχει προκύψει η παραπάνω αλυσίδα, και θα είχε ενδιαφέρον κάποια σχετική παραπομπή.

    Ωστόσο, όσον αφορά τη λέξη «ζημία», δύο από τα σπουδαιότερα ετυμολογικά λεξικά της αρχαίας που κοίταξα (του Chantraine και του Beekes) δεν κάνουν την παραμικρή αναφορά στη λέξη «δημία». Ίσα ίσα θεωρούν τη «ζημία», ο μεν πρώτος αγνώστου ετυμολογίας (αναφέροντας ότι έχει γίνει απόπειρα να μπει η λέξη στη σειρά ζή-λος, δίζημαι κλπ), ο δε δεύτερος γράφει επίσης ότι στο Sommer 1905: 157f. analyzed it as ζη-μία and connected it with →ζήλος, →ζητέω, →δίζημαι

    Επίσης, δεν βρήκα κάπου τη φράση «δημία ποινή»

  56. 26 Μήτσκος
    Στη Δίκη της Νυρεμβέργης τέθηκε το ζήτημα που θα μπει η διαχωριστική γραμμή, δηλ. από ποιο επίπεδο αξιώματος και πάνω θα αποδοθούν ευθύνες. Η ιδέα ήταν ότι δεν μπορεί κάποιος να επικαλείται ότι εκτελούσε διαταγές άρα δεν έχει καθόλου ευθύνες. Ο καθένας έχει υποχρέωση να αρνείται και να αντιστέκεται σε διαταγές που αντίκεινται σαφώς στις θεμελιώδεις αρχές του Δικαίου. Π.χ. δεν μπορεί ένας υπάλληλος του Δήμου να πάρει εντολή να κάψει το σπίτι ενός δημότη και να μην αρνηθεί να εκτελέσει.
    Άλλο επίπεδο ευθύνης έχει ένας συνταγματάρχης που τον διέταξαν να σφάξει 100 άμαχους και άλλο επίπεδο ένας υπάλληλος καθαριότητας που βοηθούσε καθαρίζοντας τα αίματα…Ο πρώτος είχε υποχρέωση να αρνηθεί, ο δεύτερος δεν είχε και τόση δύναμη ούτε τόσο ουσιώδη ρόλο.
    Δεν έχω υπόψη μου για το ειδικότερο θέμα της Δίκης για το Άουσβιτς, υποθέτω όμως ότι στο σκεπτικό θα τέθηκαν όσα αναφέρω παραπάνω.

  57. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    47 Στις 14-9-1943

  58. Μαρία said

    Ο Γερμανός πρέσβης στο 7:44

  59. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο Μανώλης Γλέζος πλέον, κατά τη γνώμη μου, δεν ανήκει σε παράταξη, ανήκει στην Ελλάδα. Η όλη στάση ζωής του δείχνει έναν σπάνιο άνθρωπο, μια προσωπικότητα που δύσκολα θα συναντήσεις άλλη όμοια σήμερα στη χώρα μας. Είτε σωστές, είτε λάθος κρίνει κανείς τις έως τώρα πράξεις και δράσεις του, ένα δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ότι είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ με κεφαλαία και γνήσιος και τίμιος αγωνιστής για τις ιδέες του. Θεωρώ κρίμα, αν δεν απολαύσει τώρα που είναι ακόμη εν ζωή την καθολική αναγνώριση της ελληνικής κοινωνίας.

  60. cronopiusa said

    Grecia, la lezione del 94enne eroe antinazista: aiuta l’ambasciatore tedesco contestato

  61. 13: Ρώτησε κι εδώ: https://rovithe.blogspot.gr/

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    57. Βρε να πάρει! και διάλεξα κιόλας να το κάνω κόπι από κει που είχε το σχετικό απόσπασμα της έκθεσης ωμοτήτων.
    Με το κοπιπαστό ισχύει ότι και στην οδήγηση: μην εμπιστεύεσαι «τυφλά» το σήμα, ρίχνε πάντα μια ματιά καλού κακού τί κάνει κι ο άλλος. Ασυγχώρητη. 😦

  63. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  64. Χαίρεται κι από δώ χάμου.
    Όσοι έχουν δει το πολύωρο γαλλικό ντοκιμαντέρ Shoah ας το αναζητήσουν. http://www.imdb.com/title/tt0090015/?ref_=nv_sr_1
    Συνιστώ επίσης μία αγγλική παραγωγή με σαιξπηρικούς ηθοποιούς για τη διάσκεψη της λίμνης Βανζέε, όπου μεταξύ τυρού και αχλαδίου σχεδιάστηκε το ολοκαύτωμα http://www.imdb.com/title/tt0266425/?ref_=nv_sr_2 και https://en.wikipedia.org/wiki/Conspiracy_(2001_film)

    Σχετικό περιστατικό που ίσως έχω αναφέρει:
    Πρώην συνάδελφος με πολυτάραχη ζωή παντρεύτηκε μια Ρωσίδα από το Βόλγκογκραντ. Ο πατέρας της ήταν από τα παιδιά που έζησαν την πολιορκία του Στάλινγκραντ στα υπόγεια με τον Κόκκινο Στρατό.
    Πολλά χρόνια μετά, καθώς παρακολουθούσαν ένα ντοκιμαντέρ για την επέλαση των Σοβιετικών, ο Γ. πάει να αστειευτεί στην γυναίκα του «Ρε, Ι., τους ξεκωλιάσατε τους Ναζί, όπως κατεβαίνατε Βερολίνο» και η απάντηση στον πιο παγερό τόνο που μπορείτε να φανταστείτε «Και λίγα τους κάναμε!»

    Και το απαραίτητο μιμίδιο

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κουνήθηκαν πολύ , άνω των 6 ρίχτερ, Μυτιλήνη και Χίος

  66. Ριβαλντίνιο said

    @ 9 spiral architect

    Την έχω δεί στο MEGA. Πολύ ωραία. Μακάρι να την ξαναέβαζαν γιατί δεν την πολυθυμάμαι.

    @ 20 Georgios Bartzoudis

    Ο Δορδανάς τα έχει συγκεντρώσει όλα της Μακεδονίας ( Κερδύλια, Μεσόβουνο, Κλεισούρα κ.λπ. ) , συνεπώς δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

    =============================================
    Φυσικό ήταν οι Δυτικοί να θέλουν να φτιάξουν τις σχέσεις τους με τους Γερμανούς στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου που μόλις ξεκινούσε. Ο Τσώρτσιλ κάτι τέτοια σκεφτόταν : https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CE%91%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%B7%CF%84%CE%B7

    Και ο χαζός ο Χίτλερ νόμιζε πως οι Σύμμαχοι θα αρχίσουν να πολεμούν μεταξύ τους πρίν τελειώσουν με την πάρτη του.

    ==================================================

    Ο δήμιος στην Ελλάδα ήταν μισητό πρόσωπο. Καμιά φορά ήταν ξένος. Πριν την εκτέλεση των «λήσταρχων» Χονδρογιανναίων (1836, Ναύπλιο) ο δήμιος βρέθηκε θανάσιμα τραυματισμένος. Τον είχαν σκοτώσει Έλληνες στρατιώτες γιατί τους έλεγε μεθυσμένος ότι θα τους περάσει όλους στην καρμανιόλα.
    Πριν την εκτελεσή τους οι Χονδρογιανναίοι ζήτησαν συγχώρεση (κατά τα θρησκευτικά ήθη) από τον λαό που είχε συγκεντρωθεί. Ένας Βαυαρός αξιωματικός, ακούγοντας το πλήθος και τους στρατιώτες να δίνουν μεγαλοφώνως την συγχώρεση, νόμιζε πως άρχισε στάση. Τον καθησύχασαν όμως πως απλώς έτσι ήταν τα θρησκευτικά έθιμα.
    Ο δήμιος που τους εκτέλεσε ήταν ένας Άραβας. Είχε και δυο βοηθούς, ο ένας καταδικασμένος για 5 χρόνια και ο άλλος για 3. Οι 3 δήμιοι αφού πληρώθηκαν για το έργο τους, θα έφευγαν από την Ελλάδα.

    (Οι πληροφορίες από το βιβλίο «Αντιεξουσιαστές και Ληστές στα βουνά της Ελλάδας», Κυριάκος Κάσσης, σελ.115-116).

  67. Στο 7 Νέο Kid Al Kuwaiti said

    Σ’αυτά τα πράγματα χρειάζεται Μοσάντ, κακά τα ψέμματα…

    Οι σατανάδες φέρθηκαν πολύ έξυπνα στην περίπτωση Άιχμαν και καλά έκαναν.
    Κάποια στιγμή στρίμωξαν τον αρχιΝαζί καταδρομέα Ότο Σκορτσένυ και τούπαν «μάγκα, σε έχουμε, θα κάνεις δουλίτσες για μας». Κι αυτός για να γλιτώσει τον κώλο του έφαγε στην ψύχρα κάποιους συντρόφους του

    https://en.wikipedia.org/wiki/Otto_Skorzeny#Recruitment_by_the_Mossad

  68. Jago said

    Και να κάνω ένα συμπλήρωμα μια που αναφέρθηκε ο Στούντεντ, ποιά ήταν η τύχη των υπολοίπων διοικητών του «Φρουρίου Κρήτης».

    Ο Αλεξάντερ Αντρέ (Alexander Andrae) που διαδέχτηκε τον Στούντεντ, ήταν ο αρχικός στόχος του αγγλικού σχεδίου στην απαγωγή Κράιπε, μόλις πρόλαβε και γλύτωσε αφού διορίστηκε σαν υπουργός Αεροπορίας. Εκδόθηκε στην Ελλάδα για εγκλήματα πολέμου το 1947 και καταδικάστηκε τετράκις σε ισόβια. Μετά από τέσσερα χρόνια, προφανώς λόγω της πίεσης από τη γερμανική κυβέρνηση, ο βασιλιάς Παύλος του απονέμει χάρη μετριάζοντας την ποινή σε… τέσσερα χρόνια(!) κι αποφυλακίστηκε άμεσα. Συμμετείχε στην ίδρυση του Deutsche Reichspartei με άλλα πολλά επιφανή στελέχη των ναζί, όπως ο πιλότης της Λουτβάφε Χανς-Ούλριχ Ρούντελ, μια ουσιαστικά εξτρεμιστική οργάνωση που επέζησε εκλογικά μέχρι το 1961. Πέθανε ωραίος και άνετος σε ηλικία 90 ετών το 1979.

    Ο Μπρούνο Μπρόιερ (Bruno Bräuer) πιστώνεται ουσιαστικά με τη δημιουργία του διαβόητου τάγματος Σούμπερτ. Μαζί με τον επόμενο διοικητή του Φρουρίου Φρίντριχ Μίλλερ (Friedrich-Wilhelm Müller) δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο στην Ελλάδα το 1947 και εκτελέστηκαν ανήμερα της επετείου της Μάχης Κρήτης (20 Μαΐου). Τη δίκη τους κατέγραψε με σπαρταριστό τρόπο ο Νίκος Καρκάνης στο βιβλίο του οι Δοσίλογοι της Κατοχής. Ο Άντονι Μπήβορ θεωρεί τον Μπρόιερ θύμα των περιστάσεων (‘a truly unfortunate man’), εκτίμηση με την οποία διαφωνώ.

    Η ιστορία του Χάινριχ Κράιπε (Heinrich Kreipe) είναι γνωστή οπότε δεν θα επεκταθώ.

    Ο Χανς-Γκέοργκ Μπέντακ (Hans-Georg Benthack), ο επόμενος στη σειρά διοικητής, είναι αυτός που διοίκησε μέχρι τέλους στην παγκόσμιας πρωτοτυπίας κοινή αγγλογερμανική κατοχή στην περιφέρεια των Χανίων μέχρι το Μάιο του 1945. Την ίδια περίοδο επίσης τιμήθηκε με το υψηλότερο ναζιστικό παράσημο, τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού! Το 1953 μηνύθηκε από το γερμανικό δικαστήριο για το θάνατο τεσσάρων γερμανών στρατιωτών στα Χανιά, τους εκτέλεσε ο ίδιος «για πειθαρχικούς λόγους» αλλά τελικά αθωώθηκε. Πέθανε το 1973 σε ηλικία 79 ετών.

    Μια εξαίρεση ήταν η θητεία του ιταλού στρατηγού Αντζέλικο Κάρτα (Angelico Carta) στο νομό Λασιθίου, που πέρασε την πιο ήπια κατοχή απ’ όλο το νησί. Δεν μπόρεσα να διασταυρώσω πολλά πράματα αλλά ας αντιμετωπίσουμε με επιφύλαξη το σχετικό δημοσίευμα για το αν ήταν όντως αντιφασίστας αφού πληροφορούμαι ότι στην πραγματικότητα ήταν φιλοβασιλικός.

  69. dryhammer said

    εκ των σεισμων ορμώμενος

  70. dryhammer said

    εκ των σεισμων

  71. dryhammer said

    σορι, ο λύγξ βγήκε διπλός

  72. Στούμπος said

    # 20 G. Bartzoudis
    Άραγε ποια η τύχη των 2 επικεφαλής γερμανών λοχαγών του αφανισμού των Κερδυλιωτών τον Οκτώβριο του 1941;
    Ο δημοσιογράφος που αναφέρετε ήξερε για την εκτέλεση των κατοίκων του γειτονικού μας Χορτιάτη στον φούρνο του Γκουραμάνη (147 εκ των οποίων 109 γυναίκες) και το κάψιμο του χωριού το 1944; Ο ελληνικής καταγωγής Fritz Schubert (Βικιπαίδεια) εκτελέστηκε στο Επταπύργιο

    # 0 Όταν το 1976 έκανα ένα μέρος της ειδικότητάς μου στο περιφερειακό νοσοκομείο του Lemgo, αναφέρθηκε ότι μπήκε για εξετάσεις ο Στουντέντ. Δεν κατάλαβα στην αρχή ποιος ήταν ο φοιτητής και μου εξήγησαν, χαμηλόφωνα, ότι πρόκειται για τον Student από τον β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αργότερα κατάλαβα-έμαθα περί τίνος παλληκαριού επρόκειτο.

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72. Οι δίκες Σούμπερτ, Στούντεντ κλπ
    (…)Ο Κουρτ Στούντεντ άσκησε έφεση εναντίον της απόφασης που τον καταδίκασε, το δε δικαστήριο που λειτούργησε σε δεύτερο βαθμό τη δέχθηκε και τελικά αφέθηκε ελεύθερος το 1948 λόγω προβλημάτων υγείας. Μετά την αθώωσή του από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικός σύμβουλος του Αμερικανού στρατάρχη Αϊζενχάουερ και επίσης ως στρατιωτικός σύμβουλος του Γερμανού καγκελάριου Αντενάουερ. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην πατρίδα του όπου και πέθανε το 1978, στην προχωρημένη ηλικία των 88 ετών, και κηδεύτηκε με εκδηλώσεις «εθνικού» πένθους.
    http://www.e-thrapsano.gr/crete-historical-articles/38-%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82

  74. gpoint said

    # 55

    Σόρρυ για την καθυστέρηση, υπάρχουν και άλλες προτεραιότητες

    Θεωρώ τα λογικά ανώτερα από τα ετυμολογικά και η λογική συνέπεια είναι περισσότερο από προφανής. Δεν θυμάμαι αν το είχα διαβάσει κάπου ή το βρήκα μόνος μου όταν ανακάλυψα πως υπάρχει λέξη δευς με συγκριτικό το δεύτερος και υπερθετικό το δεύτατος (πρβλ λατινικό deus) και φυσικα δεύς είναι γνωστότερο σαν Ζευς είναι θέμα προφοράς σε Αττική και Βοιωτία (η έννοια του δεύτερος όχι σαν αριθμητικό αλλά σαν αυτό που ακολουθεί υπάρχει και στο second αντι του σε αχρηστία deuxieme)
    Για κάθε περίπτωση και για κείνους που πρέπει να το δουν γραμμένο για να το πιστέψουν (λες και κάποιος δεν το πρωτοέγραψε αλλά το βρήκαν γραμμένο από τον θεό στις πλάκες του Μωυσή-ή και του Μίνωα- έρριξα μια ματιά στον Βυζάντιο όπου στην λέξη ζημία έχει εντός παρενθέσεως τις λέξεις δήμος και δημία και γράφει πως σημαίνει ποινή

  75. Ριβαλντίνιο said

    ΧΑΪΝΤΕΡ ΧΑΪΝΤΡΙΧ , Ο γιος του αρχιτέκτονα της «τελικής λύσης» εξομολογείται στη Στρατιωτική Ιστορία.
    ( περιοδικό ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Τεύχος 198 – Ιούλιος 2013 )
    του Ιάκωβου Χονδροματίδη.

    1

    2

    3

    4

    5

    6

    7

  76. Jago said

    72. «Ο ελληνικής καταγωγής Fritz Schubert (Βικιπαίδεια)»
    Αν διαβάζατε προσεκτικότερα το λήμμα της Βικιπαίδειας που επικαλείστε, θα βλέπατε ότι η υποτιθέμενη ελληνική καταγωγή τους Σούμπερτ έχει διαψευστεί πανηγυρικά, βρείτε και το εξαιρετικό βιβλίο του Θανάση Φωτίου «Η ναζιστική τρομοκρατία στην Ελλάδα». Με αφορμή να σημειώσω πως ο Νίκος Καρκάνης που προανέφερα παίζει να είναι μια από τις σπανιότερες πρώτες πηγές που δεν έχαφτε το παραμύθι της «ελληνικής καταγωγής» του Σούμπερτ αφού καταγράφει κι εκεί τη δίκη του αποκαλώντας τον ξεκάθαρα «γερμανό λοχία».

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Άλλους Γερμανούς εγκληματίες πολέμου που να εκτελέστηκαν στην Ελλάδα ξέρουμε;

  78. leonicos said

    ,

  79. 77 Νομίζω δεν έχει άλλους. Ειρωνεία: ο Μπάουερ, που εκτελέστηκε για εγκλήματα άλλων, είχε απονείμει χάρη στον Μητσοτό και του είχε συστήσει να μην ανακατεύεται με τα πολιτικά. 😦

  80. leonicos said

    Γράφω για τους ίωνες. Θαλή κλπ. αφήστε με ήσυχο

  81. Jago said

    77. Καλή ερώτηση. Μόνο όσους προανέφερα γνωρίζω με σιγουριά, Μπρόιερ, Μίλλερ και Σούμπερτ.
    79. «Μπάουερ». Ποιος Μπάουερ, ο Τζακ Μπάουερ του 24; 😛

  82. 81 Μπράουερ https://en.wikipedia.org/wiki/Bruno_Br%C3%A4uer

    79, 80 Λεώνικε, δεν σε ενόχλησε κανείς

  83. Γιάννης Ιατρού said

    73: ΕΦΗ

    η ημιτελής τιμωρία του Fritz Schubert από τον Ιάσονα Χανδρινό

  84. Jago said

    82. Εννοείται ότι κατάλαβα σε ποιον αναφερόσουν, τον είπες χωρίς το ‘ρ’ και σου κάνω πλάκα, αλλά στην εγχώρια (κυρίως κρητική) βιβλιογραφία αναφέρεται σαν Μπρώυερ, Μπρόιερ ή Μπρόγιερ.

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για να δούμε (περιληπτικά) τί λογοδοσία βρίσκουμε για τους επικεφαλής των ολοκαυτωμάτων τουλάχιστον :
    Καλάβρυτα
    η ιεραρχία εκείνη την αποφράδα ημέρα είχε ως εξής:


    · Στγος Χέλμουτ Φέλμυ, διοικητής του 68ου Σώματος Στρατού (General der Flieger Hellmuth Felmy)


    · Υπγος Καρλ φον λε Σουίρ, διοικητής της 117ης Μεραρχίας Κυνηγών [Ορεινού Πεζικού] (Generalmajor Karl von le Suire)
    · 

Ανχης Γιούλιους Βαίλφινγκερ, διοικητής του 749 Συντάγματος (Oberstleutnant Julius Wölfinger)


    · Τχης Χανς Εμπερσμπέργκερ, διοικητής του Ι/749 Τάγματος (Major Hans Ebersberger)


    · Υπγός Βίλλιμπαλντ Ακαμπχούμπερ (Oberleutnant Willibald Akamphuber)
    · 

Δνέας Κόνραντ Νταίνερτ (Obergefreiter Konrad Döhnert)

.
    Ο Φέλμυ καταδικάστηκε στην Νυρεμβέργη, στην λεγόμενη δίκη των στρατηγών της ΝΑ Ευρώπης, και εξέτισε τρία χρόνια στην φυλακή για μια πράξη που in concreto δεν διέταξε και δεν γνώριζε, είχε όμως διατάξει γενικώς παρόμοια «μέτρα εξιλασμού». Ο Λε Σουίρ πέθανε αιχμάλωτος των Σοβιετικών το 1955 και κηδεύτηκε στην γενέτειρά του στην Βαυαρία με πλήρεις στρατιωτικές τιμές. Ο Εμπερσμπέργκερ πέθανε στο Ανατολικό Μέτωπο. Ο Ακαμπχούμπερ πέθανε στην Αυστρία το 1972 σε ηλικία 67 ετών. Ο Νταίνερτ πέθανε στην Αυστρία το 1979 σε ηλικία 64 ετών. Κανείς τους δεν λογοδότησε ενώπιον της Δικαιοσύνης.http://diktiospartakos.blogspot.gr/2011/12/blog-post_6155.html

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δίστομο
    Να σημειωθεί ότι από το πλούσιο αρχείο της μεταπολεμικής Επιτροπής που συνέταξε τις δικογραφίες για τα εγκλήματα των Γερμανών στην Ελλάδα απέμεινε μόνο η έκθεση του διευθυντή της υπηρεσίας δικαστή Δημ. Κιουσόπουλου, που περιλαμβάνει το βιβλίο του Γιώργου Θεοχάρη. Τα υπόλοιπα υλικά δεν παραδόθηκαν ποτέ στους ιστορικούς αλλά καταστράφηκαν, αφού το ελληνικό κράτος στα 1975 «θεώρησε» όλες αυτές τις δικογραφίες ως υλικό άνευ σημασίας.
    …Δεδομένου ότι είχε ήδη εκτίσει την ποινή απελευθερώθηκε. Τα ίδια συνέβησαν και με τον Ζάμπελ σφαγέα του Διστόμου, που παραδόθηκε στους Γερμανούς, στις 13 Ιουλίου 1953, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές Αβέρωφ
    https://sigxroniekfrasi.blogspot.gr/2010/07/10-1944.html

  87. Νίκος Κ. said

  88. Γς said

    Κι ο Πολ Γουόρφιλντ Τίμπετς.

    Που χαιρετάει λίγο πριν απογειωθεί με το Εμολα Γκέι με προορισμό τη Χιροσίμα.

    Δήμιος 70.000 ανθρώπους που πέθαναν αμέσως και ακόμα περισσοτέρων επόμενα χρόνια λόγω της ραδιενέργειας.

    Πέθανε στο σπίτι του σε ηλικία 92 ετών.

  89. gpoint said

    # 88 ή όπως λέγανε…εν όλα …γκαίυ

  90. Jago said

    79. Επίσης αυτό που είπες «Ειρωνεία: ο Μπάουερ, που εκτελέστηκε για εγκλήματα άλλων, είχε απονείμει χάρη στον Μητσοτό και του είχε συστήσει να μην ανακατεύεται με τα πολιτικά» κάτι δεν ισχύει εδώ ή μάλλον το αντίθετο ισχύει. Δανεικό τον είχα διαβάσει πριν χρόνια τον Μπήβορ, είναι και παναθεμά το από τότε εξαντλημένο, και δεν θυμάμαι καλά αλλά νομίζω εκεί έλεγε ότι όταν Μπρόιερ τον αποφυλάκισε και μετά τον είδε ο Μητσοτάκης (τυχαία στο δρόμο) για να τον ευχαριστήσει(!), αυτός απάντησε ότι έμαθε για το ποιον του και έκρινε ότι θα προσέφερε πιο πολλά πράματα στο μέλλον παρά αν εκτελούνταν. Μυρίζει πολλή μούφα το στόρι, τώρα ξεψάχνιζα για σιγουριά την Πολιτική Βιογραφία (του Μητσοτό) και δεν αναφέρει σχετικό περιστατικό.

    Επίσης αυτό που ο Μπρόιερ «εκτελέστηκε για εγκλήματα άλλων» επιμένω να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Κοτζάμ κιτάπια που έχω, άλλα λένε.

  91. Γιάννης Ιατρού said

    85: ΕΦΗ και προηγούμενα
    Τα είχαμε πει γι αυτούς και στο «17ο των Αριμασπών» πέρυσι τον Δεκέμβριο (με αφορμή τα Καλάβρυτα), εδώ

  92. Γς said

    88, 89:

    >Εμολα Γκέι

    Ενολα, που το νι έγινε μι,

    γμτ το «μι εις τη νιοστή» μου μέσα!

  93. nestanaios said

    78.
    Κατάλαβες Βαγγέλη που δεν σε λένε «Βαγγέλη».

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κερδύλια
    υπό τις διαταγές των Λοχαγών Βέντλερ (Wendler) και Σράινερ (Schreiner).
    Η σφαγή των Κερδυλίων αναγνωρίστηκε από το Ελληνικό Κράτος το 1998 με το Προεδρικό Διάταγμα 393/7-12-1998 και η κοινότητα Νέων Κερδυλίων ως μαρτυρική.Το ολοκαύτωμα των Κερδυλίων θεωρείται η πρώτη ομαδική εκτέλεση αμάχων από τα στρατεύματα κατοχής στην Βόρεια Ελλάδα κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο.
    Δεν βρήκα να δικάστηκαν οι υπεύθυνοι,αντίθετα στη δίκη της Νυρεμβέργης υπονοήθηκε ότι η καταστροφή των χωριών ήταν (δικαιολογημένη) ενέργεια εναντίον των ανταρτών. (Αυτό το ίδιο παντού δηλαδή)
    https://ikee.lib.auth.gr/record/2262/files/gri-2003-101.pdf

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    91. Καλά λες 😦

  96. spatholouro said

    #74
    Οκ, ευχαριστώ!

  97. Μαρία said

    96
    πουτάνα http://www.greek-language.gr/greekLang/medieval_greek/kriaras/search.html?lq=%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%B1&dq=

  98. cronopiusa said

  99. Λεύκιππος said

    Πολύ βάρυνε, ψυχολογικά εννοώ, το ιστολόγιο σήμερα. Είναι και το θέμα….

  100. spiral architect 🇰🇵 said

    Τα ατιμώρητα εγκλήματα της γερμανικής Μεραρχίας Εντελβάις στην Ελλάδα. Τα ολοκαυτώματα σε Μουσιωτίτσα, Κομμένο Άρτας, Λιγκιάδες Ιωαννίνων, Παραμυθιά και Κεφαλονιά

  101. 90 Jago δεν εννοούσα ότι ο Μπράουερ ήταν αθώο περιστεράκι, απλώς ότι δεν διοικούσε την Κρήτη όταν έγιναν τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

    Το 93 κάπου λάθος πήγε, μου φαίνεται

    100 Μιλάγαμε προχτέ για την διαφορά στην ελληνική και βρετανική έκδοση του Ξαν Φήλντινγκ
    Το ίδιο ισχύει και στην ελληνική και γερμανική έκδοση του Μέγιερ (έτσι δεν τονε λέγανε;) που έγραψε για τη μεραρχία Εντελβάις, το Κομμένο και άλλα

    http://www.biblionet.gr/author/31119/%CE%A7._%CE%A6._%CE%9C%CE%AC%CE%B3%CE%B5%CF%81

    Ιδιαίτερα στην Αναζήτηση, όπου έψαχνε τα λείψανα του πατέρα του, μηχανικού της Βέρμαχτ που πήγε να επισκευάσει τη γέφυρα του Γοργοπόταμου και τον ετσίμπησε ο ΕΛΑΣ

  102. αργυρω said

    Τζοναθαν Λιτελ,»Ευμενιδες»
    διαβαστε το, αν το αντεξετε.

  103. spiridione said

    94
    Στη Δίκη των Ομήρων ή Δίκη Λιστ, στη Νυρεμβέργη (1947-48), που αφορούσε τις εκτελέσεις ανταρτών και αμάχων στην ΝΑ Ευρώπη (Ελλάδα, Σερβία, Κροατία, Αλβανία) οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τις εκτελέσεις ανταρτών στις κατεχόμενες χώρες, γιατί κρίθηκε ότι με το τότε ισχύον διεθνές δίκαιο ήταν παράνομοι πολεμιστές και είχαν δικαίωμα να τους εκτελέσουν οι κατακτητές.
    Κρίθηκαν όμως ένοχοι για τις σφαγές αμάχων, με ποινές – χάδια βέβαια (ο Λίστ καταδικάστηκε σε ισόβια αλλά αποφυλακίστηκε 5 χρόνια μετά). Αναφέρεται στην απόφαση ότι μέχρι τότε δεν απαγορεύονταν ρητά τα αντίποινα κατά αμάχων σε κατεχόμενη χώρα για την τήρηση της τάξης, και μάλιστα το τότε αμερικανικό και αγγλικό εγχειρίδιο πολέμου τα προέβλεπε ως μέσο επιβολής, αλλά δεν τα εφάρμοζαν. Οι Γερμανοί, λέει η απόφαση, είναι αυτοί που τα εφάρμοζαν απ’ τον Γαλλοπρωσσικό πόλεμο του 1870 και μετά. Αναφέρει η απόφαση «No other nation (except Germany) has resorted to the killing of members of the civilian population to secure peace and order in so far as our investigation has revealed». Οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν γιατί θεωρήθηκαν τα συγκεκριμένα αντίποινα εκτεταμένα, υπερβολικά (excessive reprisals), αδιάκριτα, χωρίς στρατιωτική αναγκαιότητα και εκδικητικά, κατά παράβαση της σύμβασης της Χάγης του 1907.
    http://www.loc.gov/rr/frd/Military_Law/pdf/Law-Reports_Vol-8.pdf

  104. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα! Βάρυνε πράγματι το νήμα, αλλά πώς και να μην;

  105. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @ 90. Jago said:
    «…όταν Μπρόιερ τον αποφυλάκισε και μετά τον είδε ο Μητσοτάκης (τυχαία στο δρόμο) για να τον ευχαριστήσει(!), αυτός απάντησε ότι έμαθε για το ποιον του και έκρινε ότι θα προσέφερε πιο πολλά πράματα στο μέλλον παρά αν εκτελούνταν…»

    Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ «εκτελέστηκε για εγκλήματα άλλων», ἀφοῦ τὸν χαιρέτισε ὁ ἀείμνηστος. 🙂

  106. 105 ε, ναι!

    Ο Μέγερ, που ανέφερα στο 101, αφού άλλαξε γνώμη όταν έμαθε για τις αγριότητες των Ναζί στην Ελλάδα, άρχισε έρευνα μεταξύ ακόμη ζώντων στρατιωτών της Βέρμαχτ. Εντύπωση μου είχε κάνει πως όσοι έδωσαν συνεντεύξεις, σε Ανατολική και Δυτική Γερμανία (τότε) ήταν αμετανόητοι κι επικαλούνταν τις άνωθεν διαταγές.

  107. Μαρία said

    49
    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000059046/G-THeoxaris-Proskunima-kai-ekfrasi-suggnomis-i-katathesi-stefanon-apo-Germanous-sto-marturiko-Distomo

  108. Μαρία said

    106
    Η πλειονότητα των κυνηγών της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών ήταν Αυστριακοί απο περιοχές που και σήμερα ψηφίζουν ακροδεξιούς.

    Μάγερ 🙂

  109. 108 Κάποιες φάσεις έρχονταν μέχρι εδώ να τιμήσουν τους πεσόντες συντρόφους. Και τρίβονταν στα πόδια τους τα ΧΑβγουλα.

  110. Pedis said

    Πολύ καλό το σημερινό σου κείμενο. Μου ήρεσε!

    Σημειώνω πάντως ότι οι Γερμανοί στο Δίστομο διέπραξαν αγριότητες που δεν ταιριάζουν στο κλισέ του ψυχρού εκτελεστή που θερίζει ζωές ασυγκίνητος: βίασαν κοπέλες, λόγχισαν βρέφη, αποκεφάλισαν τον παπά του χωριού. Η ταπείνωση που είχαν υποστεί νωρίτερα την ίδια μέρα όταν μικρές δυνάμεις ανταρτών τούς χτύπησαν στο γειτονικό Στείρι δεν εξηγεί τόση κτηνώδη λύσσα.

    εννοείς ψυετοκλισέ. Διότι τα ίδια και χειρότερα κάνανε σε πολλά μέρη όπου επρόκειτο για σφαγή ως αντίποινα.

    Στις προγραμματισμένες και σχεδιασμένες μαζικές εκκαθαρίσεις των Εβραίων στην Βορειοανατολική Ευρώπη πριν τη σφαγή συνήθιζαν να βάζουν τα ντόπια σώματα συνεργατών τους να κάνουν τις ταπεινώσεις και τα προθανάτια βασανιστήρια.

    (εδώ, περιέχονται μεταξύ άλλων, και μερικά ντοκουμέντα από τη δράση των συνεργατών των ναζί.)
    h*ttps://www.youtube.com/watch?v=uF0Hvb8a28E&feature=related

    —-

    «The Good Old Days»: The Holocaust as Seen by Its Perpetrators and Bystanders

    (ντοκουμένα από επίσημες αναφορές, προσωπικές επιστολές προς τους οικοίους τους και φωτογραφικό υλικό από τους ίδιους τους αυτόπτες μάρτυρες ή/και συμμετέχοντες στις διάφορες μαζικές σφαγές. Τα δύο πρώτα κεφάλαια για τη συνδυασμένη δράση γερμανών αστυνομικών και στρατιωτικών και των ντόπιων γερμανοτσολιάδων στην Ουκρανία, Λιθουανία, Πολωνία κλπ.)

    -> όπου το βρείτε φορ φρί ή αγοραστό, «κτυπήστέ το».

  111. 47: Περίπου από το 2:30

  112. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μετά τον α’ παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τον Γερμανό συγγραφέα W. G. Sebαld, ”η συνύπαρξη φανταστικών εμμονών και ταυτόχρονα φιλεργίας, είναι χαρακτηριστικό του βαθύτατου ρήγματος που δημιουργήθηκε στο μυαλό των Γερμανών, και αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο ύφος των υπαξιωματικών των ναζί στη μεταξύ τους αλληλογραφία: παραπαίουν ανάμεσα στην παραφροσύνη και σ’ ένα υποτιθέμενο ενδιαφέρον για υπηρεσιακά θέματα, το ανισόρροπο ύφος έρχεται να στοιχειώσει μύθους για τον αόρατο και πανταχού παρόντα εχθρό που κατέτρωγε εκ των έσω το έθνος… Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην αριστοκρατία της Βέρμαχτ και τους νεόπλουτους ή καριερίστες μικροαστούς, τώρα αυτοανακηρυχθέντες προστάτες της πατρίδας, συνιστά ένα από τα κεντρικά θέματα της ιστορίας των κοινωνικών δομών, που οδήγησαν στην εξαχρείωση των Γερμανών, μιας –εν μέρει- άγνωστης ιστορίας… ”

    Λοιπόν, όταν τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη – προ αιώνων- είχαν γίνει κράτη, εξερευνήσει όλη των γη, αποκτήσει εμπορικούς σταθμούς και αποικίες, πρώτες ύλες, άπλετους ζωτικούς χώρους, ένα “αδικημένο” κράτος, μόλις 60 ετών (το 1821 η Γερμανική Ομοσπονδία, αποτελείτο από 39 κρατίδια) θέλησε με “αίμα και σίδερο” να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του, όχι με αόρατους και ορατούς εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, αλλά με την ιστορία (μάλλον με την …..προϊστορία) του.

    […]
    Η συνέχεια είναι γνωστή: ήττα για το γερμανικό έθνος, νεκρούς το 10,0% περίπου του πληθυσμού της (5,5 εκατ. στρατιωτικούς και ανεξακρίβωτο πλήθος αμάχων από 1,1, έως 3, 1 εκατ.) και τραυματίες, καταστροφές πόλεων και υποδομών, πείνα, εξαθλίωση, εσωτερική προσφυγιά, αλλά και ψυχικό τραύμα. Διαίρεση : Δυτική και Ανατολική Γερμανία. Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο -Τείχος. Ψυχρός πόλεμος. Μυστικές υπηρεσίες χωρών ΝΑΤΟ, KGB και Stasi.

    Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλοί Γερμανοί ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουν τις ενοχές τους (αβάστακτο μαρτύριο γι ‘αυτούς), για την εγκληματική δράση των υπηκόων του Τρίτου Ράιχ-συγγενών τους, και να αρχίσουν την ανοικοδόμηση της χώρας τους, καθώς και την ανάκτηση της ταυτότητά τους,. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν την βιωμένη πραγματικότητα, δημιούργησαν μηχανισμούς απώθησης του “γερμανικού τραύματος ” με την απάθεια, την αυτοαναισθητοποίηση και την σιωπή,

    Στις προϋποθέσεις που οδήγησαν στην επιτυχία του γερμανικού οικονομικού θαύματος, δεν περιλαμβάνονται μόνον οι τεράστιες επενδύσεις του σχεδίου Marshal, η έκρηξη του ψυχρού πολέμου και η αχρήστευση των απαρχαιωμένων βιομηχανικών εγκαταστάσεων από τα σμήνη των συμμαχικών βομβαρδιστικών, αλλά και το τυφλό εργασιακό ήθος που είχε καλλιεργηθεί από το ολοκληρωτικό καθεστώς, η ικανότητα αυτοσχεδιασμού της οικονομίας υπό απειλή και ο έμπειρος χειρισμός του αλλοδαπού εργατικού δυναμικού (στο οποίο συμμετείχαν και αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες). Καταλυτική επίδραση είχε όμως, η εθνική σιωπή, το κρυφό μυστικό ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών, που ενίσχυσε και ενισχύει ακόμη τους δεσμούς των πολιτών της.
    […]

  113. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    VΙ. Η γερμανική λογοτεχνία της απώθησης και της σιωπής (Η απάθεια και η αυτοαναισθητοποίηση υποδεικνύει προηγμένο μηχανισμό απώθησης του μεταπολεμικού γερμανικού τραύματος)

    “…. η κατάθλιψη αλλάζει τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, άρα και τον τρόπο αυτοέκφρασης. Κινούμενος από το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως και προσπαθώντας να βρει λύση, ο άνθρωπος εμβαθύνει τα υπαρξιακά ζητήματα. Δημιουργεί έργα τέχνης επιθυμώντας να εκφραστεί και να ξεπεράσει την πραγματικότητα, με την οποία δεν μπορεί να εξοικειωθεί και συμβιβαστεί, να στείλει ένα μήνυμα στους συνανθρώπους του, να στρέψει την προσοχή τους στα επίκαιρα προβλήματα που μπορούν να λυθούν μόνο με κοινή προσπάθεια και συνεννόηση. Αυτή είναι η βάση του υπαρξισμού στην… τέχνη.”

    Για τους Γερμανούς (και τους Aυστριακούς), τα πράγματα έμοιαζαν ακόμα χειρότερα [14]. Τα φαντάσματα του ναζισμού κατατρύχουν έως σήμερα νεώτερους συγγραφείς … ο μετέπειτα νομπελίστας Xάινριχ Mπελ, βετεράνος του πολέμου…, μίλησε τόσο για τη φρίκη του μετώπου όσο και για την καθολική κρίση της Γερμανίας…

    “Μια από τις πλέον αποσιωπημένες και σκοτεινές πτυχές της ιστορίας – τις καταστροφές που υπέστησαν οι ίδιοι οι Γερμανοί- εξετάζει στα δοκίμια του ο W. G. Sebαld με τίτλο η φυσική ιστορία της καταστροφής (“Αεροπορικοί βομβαρδισμοί και λογοτεχνία (Luftkrieg und Literatur)”), όπου με «ασύγκριτη τόλμη και πνευματική ενάργεια ο σπουδαίος Γερμανός συγγραφέας απασχολείται με την ατομική και συλλογική μνήμη (η μάλλον την απώθηση της) , το τραύμα του β’ παγκοσμίου πολέμου και τις επιπτώσεις τους στο γερμανικό λαό. “Η ασύγκριτη εθνική ταπείνωση ….ουδέποτε διατυπώθηκε με λόγια.”

    “…η ένδοξη πολεμική και μεταπολεμική εποποιία της Γερμανίας…. παραμένει ανιστόρητη, συνδέεται με αυτή μας την ανικανότητα …να αντιμετωπίσουμε το βάρος της απόλυτης ενδεχομενικοτητας (η συνειδητοποίηση και αποδοχή της πιθανότητας πραγματοποίησης ή μη ενός κοινωνικού συμβάντος εκ πρώτης όψεως ακατόρθωτου) γεννημένης από την βαθιά εμμονή μας για ευταξία.”

    Το βασικό ερώτημα του είναι: γιατί κράτησαν οι Γερμανοί σαν εφτασφράγιστο μυστικό τις τρομακτικές καταστροφές τους από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων το 1943-1945; Γιατί τόσο επίμονα αποσιώπησαν ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών; Ποια βαθύτερη ανάγκη τούς έκανε να θάψουν για πολλές δεκαετίες στη σιωπή της Ιστορίας και της λογοτεχνίας, το γεγονός ότι σ΄ αυτούς τους βομβαρδισμούς, στους οποίους οι Βρετανοί έριξαν ένα εκατομμύριο τόνους βόμβες πάνω από την εχθρική επικράτεια, καταστράφηκαν τριάμισι εκατομμύρια κατοικίες, και ότι 131 πόλεις – ανάμεσά τους το Αμβούργο, η Κολωνία, η Νυρεμβέργη, η Δρέσδη- μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων;

    Οι κάτοικοι αυτών των πόλεων, σύμφωνα με τις λιγοστές μαρτυρίες της εποχής, έδειχναν απόλυτη απάθεια κυκλοφορώντας στα ερείπια, έχοντας περιέλθει σε κατάσταση τροφοσυλλέκτη και τρωγλοδύτη. Άλλοι τριγύριζαν πρόσφυγες από τη μια στην άλλη πόλη της Γερμανίας. Οι πρόσφυγες μόνο από το Αμβούργο ήταν 1.250.000 και οι συνθήκες αυτές για πολλούς κράτησαν τρία χρόνια. «Η βουβή ατμόσφαιρα», γράφει ο Ζέμπαλντ, «η εσωστρέφεια, η αποφυγή του βλέμματος των ανθρώπων που ζούσαν στα χαλάσματα, συγκλόνιζε τους επισκέπτες. «(…)Οι Γερμανοί, αυτοί που είχαν βαλθεί να αποκαθάρουν και να εξυγιάνουν ολόκληρη την Ευρώπη, αναγκάζονταν τώρα να συνειδητοποιήσουν ότι οι ίδιοι ήταν στην πραγματικότητα έθνος ποντικών».

    Η σιωπή των συγγραφέων : Φυσικά, αυτή η απάθεια και η αυτοαναισθητοποίηση δείχνει έναν προηγμένο μηχανισμό απώθησης. Το ίδιο –άλλωστε- αποδεικνύει και η σιωπή των συγγραφέων. Ο Sebαld μελέτησε τη συγγραφική παραγωγή Γερμανών λογοτεχνών και ιστορικών των πρώτων χρόνων μετά τον πόλεμο, και κατέληξε ότι η εντυπωσιακή ανεπάρκεια των αφηγήσεων δείχνει την αναγωγή του φαινομένου σε ταμπού. Οι ελάχιστοι που έγραψαν, όπως ο Κάσακ, ο Χανς Έριχ Νόσακ και ο διάσημος νομικός, συγγραφέας και σκηνοθέτης Αλεξάντερ Κλούγκε, αποτελούσαν εξαίρεση. Το μυθιστόρημα «Ο άγγελος σιωπούσε» που έγραψε ο νεαρός τότε Χάινριχ Μπελ, ακατάλληλο για το αναγνωστικό κοινό της εποχής, δημοσιεύθηκε μόλις το 1992.

    Όμως, και σ΄ αυτά τα λιγοστά βιβλία, παρατηρεί ο Ζέμπαλντ, οι συγγραφείς μοιάζουν να καταφεύγουν σε τυποποιημένες εξπρεσιονιστικές εικόνες τύπου Φριτς Λανγκ, σε ανατολικά φιλοσοφήματα και θεωρίες μετενσάρκωσης, σε συμβολισμούς και αλληγορίες, χρήζοντας τον εαυτό τους θεματοφύλακα των αληθινών αξιών και προβάλλοντας μια πνευματική ελίτ «εσωτερικών εξορίστων», κρατώντας δηλαδή μια στάση που δεν βρίσκεται μακριά από τη φασιστική σκέψη. Διαβάζοντας τα κείμενα αυτά, παρατηρεί ο Ζέμπαλντ, έχει κανείς την εντύπωση ότι οι Γερμανοί δέχτηκαν τις θεόρατες φλόγες που τύλιξαν τις πόλεις τους, σαν δίκαιη τιμωρία για ένα κράτος, που είχε δολοφονήσει ή είχε εκμεταλλευτεί μέχρι θανάτου, εκατομμύρια ανθρώπων. … στη στάση αυτή αναγνωρίζουμε το μυθολογικό σχήμα θάνατος- ανάσταση, που επιτρέπει στους γράφοντες τη λυτρωτική σκέψη ότι η Γερμανία θα αναγεννηθεί μέσα από τα ερείπια- πράγμα που άλλωστε συνέβη.

    “Το έργο τους…χαρακτηρίζεται από ανεπαρκή η εσφαλμένη συνείδηση των γεγονότων … σε μια ηθικά πέρα ως πέρα στιγματισμένη κοινωνία.” “Ο ολοκληρωτικός όλεθρος δεν παρουσιάζεται ,…, ως η φρικτή κατάληξη μιας συλλογικής διαστροφής, αλλά μάλλον ως το πρώτο σκαλοπάτι προς την λαμπρή ανοικοδόμηση.”

    Και ασφαλώς, …πως να κατηγορήσει τους Βρετανούς για την καταστροφική στρατηγική τους, αφού ο Χίτλερ ήταν εκείνος που … έθεσε πρώτος σε εφαρμογή τους σφοδρούς βομβαρδισμούς εναντίον αμάχων στην Γκερνίκα, τη Βαρσοβία, το Βελιγράδι και το Στάλινγκραντ (Αύγουστος 1942 βομβαρδισμός με 1.200 γερμανικά αεροπλάνα). Κατά τον Ζέμπαλντ, η ανάνηψη στη γερμανική λογοτεχνία ήρθε με μια στροφή προς την τεκμηρίωση και τη λογοτεχνία του ντοκουμέντου….»

    Κοινωνική αμνησία: η περίπτωση της Αυστρίας «Τόμας Μπέρνχαρντ, Αφανισμός: Η σιωπή του λαού μας γι’ αυτά τα … μυριάδες εγκλήματα είναι το μεγαλύτερο από όλα αυτά τα εγκλήματα, έλεγα στις αδελφές μου. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο ανησυχητικό, έλεγα. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο φοβερό, η σιωπή αυτή είναι ακόμα πιο φοβερή από το ίδιο το έγκλημα.»”

  114. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    VΙΙ. Η ψυχιατρική παρέχει τα ερμηνευτικά εργαλεία για τον γερμανικό μεσοπόλεμο;

    Τέλος, προσπαθώντας να απαντήσει στο πάντα φλέγον ερώτημα «πώς συνέβησαν όλα αυτά;», ο Ζεμπάλντ διερευνά και εντοπίζει όλους εκείνους τους παράγοντες που συνέτειναν στην εξαχρείωση των Γερμανών: την εσωστρέφεια και τον περιορισμό των συναισθημάτων εντός της οικογένειας, τις ανδρικές αδελφότητες με τυφλή αφοσίωση σε έναν αρχηγό, τις ομάδες ελίτ από κατώτερα στρώματα, όπως τα SS, που αντικατέστησαν την ελίτ της κληρονομικής αριστοκρατίας. Ανάγει το παραληρηματικό όραμα της καταστροφής και τις πρακτικές των ομαδικών εξοντώσεων και των βασανιστηρίων, σε αποτέλεσμα της επιθυμίας για ολοκληρωτική κυριαρχία στον άλλον, για εξουσία πάνω στο πνεύμα και τη σάρκα του και σε όργιο αχαλίνωτης αυτοεκτόνωσης.

    Αίτια : Ανωριμότητα, νευρώσεις, μεγαλομανία, θεωρίες συνομωσίας αόρατων εχθρών, κίνδυνοι διάλυσης έθνους, αλυτρωτισμός, πανγερμανισμός, η εκλεκτή φυλή, παρεμπόδιση κατάκτησης όλων αυτών που δικαιούνταν, βαθιά εμμονή για ευταξία.

    Συνέπειες: Ματαίωση μεγαλεπήβολων προσδοκιών, εξαχρείωση, συναισθηματική αναπηρία, ανδρικές αδελφότητες-μεσσιανισμός, (κρυπτο) ομοφυλοφιλία, επιθυμία για ολοκληρωτική κυριαρχία.
    …………………………………………………………………………………………………………

    Και άλλα δυσεξήγητα γίνονται στην Γερμανία.

    Ο Horst Mahler, γιος Γερμανού στρατιώτη που πεθαίνει στο μέτωπο, κατά το μισό Εβραίος, γίνεται ιδρυτικό μέλος της RAF και μετά την σύλληψη του, στην φυλακή φιλο-χιτλερικός-αντισημίτης και αφού αποφυλακισθεί λόγω της συμμετοχής του στο αντάρτικο πόλης , σύντομα ξαναφυλακιζεται με τον νόμο Volkverherzung «υποκίνησης του λαϊκού μίσους εναντίον ενός τμήματος του πληθυσμού».

    Ο Φριτς Τόιφελ ίδρυσε το 1967 την περίφημη «Κommune 1», το πρώτο και πιο διάσημο κοινόβιο της χώρας, στο οποίο είχαν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία και η μονογαμία. Την 2 Ιουνίου 1967, σε μια διαδήλωση εναντίον του Σάχη της Περσίας ένας Γερμανός αστυνομικός πυροβολεί και δολοφονεί τον φοιτητή Benno Ohnesorg. Μερικά μέλη της «Κommune 1» και της «Wieland Κommune» (μεταξύ των οποίων και ο Michael Baumann) ιδρύουν την επαναστατική οργάνωση ”2 Ιούνη”. O Michael Baumann αποχωρεί από την ”2 Ιούνη” το 1972. Μετά την επανένωση, αποκαλύφθηκε ότι το 1973 συνέγραψε αναφορά 125 σελίδων που απέστειλε στην Stasi, με πληροφορίες για 94 άτομα του ενόπλου αγώνα , τις επιθέσεις, τον οπλισμό, ακόμη και για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις!!!

    Τελικά, εκτός από τον λουθηρανό πάστορα και πατέρα της Merkel , αρκετοί άλλοι είχαν μια σχέση «συμπάθειας» με την Stasi η το κομμουνιστικό καθεστώς. Υποθέτω, ότι αυτή δεν ήταν αμιγώς ιδεολογική (εντοπίζοντας διαχρονικά τον αιώνιο καιροσκοπισμό των γερμανικών φύλων να συντάσσονται με την πλευρά των εκάστοτε ισχυρών) αλλά μάλλον αποσκοπούσε σε ελευθερίες/προστασία και άλλα υλικά προνόμια…

  115. spatholouro said

    Προτάσεις για περαιτέρω εμβάθυνση:

    Σωτηρίου Ε. Κύρκου «Οι τάσεις σχετικοποίησης και αποδυνάμωσης της αρχής της νομιμότητας στο πλαίσιο της δίωξης και τιμωρίας των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο» («ΠΟΙΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ», τόµος ΝΗ΄(2008)
    http://www.militaryjustice.gr/athra/25062009.pdf

    Ευγένιου Αρ. Γιαρένη «Η ∆ίκη ενώπιον του ∆ιεθνούς Στρατιωτικού ∆ικαστηρίου της Νυρεµβέργης & ο υπερασπιστικός ισχυρισµός της υπακοής σε διαταγές ανωτέρων»
    http://www.militaryjustice.gr/athra/diki.pdf

    Χ. Παπαχαραλάµπους «Η µεταψυχροπολεµική εξέλιξη της διεθνούς ποινικής ευθύνης υπό το πρίσµα των δικαιικών κεκτηµένων της Νυρεµβέργης και του Τόκιο», Ποιν∆ικ. 4 (2001), σ. 863-875 (εξαιρετική ανάλυση που δεν υπάρχει on line παρά μόνο συνδρομητικά)

  116. Να πούμε ότι μετά τον πόλεμο ο ΝτεΓκώλ αποφάσισε να μην ξαναχτιστεί το Οραντούρ ως μνημείο της θηριωδίας

    https://en.wikipedia.org/wiki/Oradour-sur-Glane_massacre#Memorial

    Το σημερινό Οραντούρ οικοδομήθηκε λίγο πιο πέρα

    https://en.wikipedia.org/wiki/Oradour-sur-Glane_(commune)

  117. Corto said

    Συνολικά οι κατηγορούμενοι για εγκλήματα πολέμου κατά την Κατοχή στην Ελλάδα, σύμφωνα με την Διασυμμαχική Επιτροπή του Λονδίνου:

    Γερμανοί: 1127
    Ιταλοί: 470
    Βούλγαροι: 242
    Αλβανοί: 410

    Τελικά παραδόθηκαν στο Ελληνικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου μόνο 9 χιτλερικοί στρατιωτικοί.

    Οι στρατηγοί:
    Μπόγιερ
    Αντρέ
    Μύλλερ

    Ο συνταγματάρχης Μπάρκε

    Οι κατώτεροι αξιωματικοί:
    Τάουμπερτ
    Σκρίβαν
    Ζάμπελ

    Οι υπαξιωματικοί:
    Σούμπερτ
    Σπρέγκερ

    Εξ αυτών καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν μόνο τρεις, οι Μπρόγιερ, Μύλλερ και Σούμπερτ

    (στοιχεία από την Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια)

  118. Γιάννης Ιατρού said

    115: (τέλος) Spatholouro

    Πως δεν υπάρχει, εδώ

  119. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Πολύ ενδιαφέροντα τα λινκ.

    117 Α μπράβο!

  120. Γιάννης Ιατρού said

    115/118: ΑΚΥΡΟ, παρανόησα, sorry

  121. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Συνοψη 112, 113, 114.

    Πιστεύω τα 3 προηγούμενα αποσπάσματα σκιαγραφούν την «γερμανική περίπτωση» ήδη από το 1821. Την εποχή αυτή η Γερμανική Ομοσπονδία, αποτελείτο από 39 κρατίδια.

    Κατά την γνώμη μου σημαντικό είναι το γεγονός ότι όταν πολλά ευρωπαϊκά έθνη – προ αιώνων- είχαν γίνει κράτη, εξερευνήσει όλη των γη, αποκτήσει εμπορικούς σταθμούς και αποικίες, πρώτες ύλες, άπλετους ζωτικούς χώρους, ένα “αδικημένο” κράτος, μόλις 60 ετών θέλησε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με “αίμα και σίδερο”, όχι με αόρατους και ορατούς εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, αλλά με την ιστορία (μάλλον με την …..προϊστορία) του. Ταυτοχρόνως είναι δύσκολο να ερμηνευθούν τα ολοκαυτώματα σε όλη την Ευρώπη χωρίς χρήση κοινωνικής ψυχιατρικής. Όπως διαφαίνεται «υπήρξε ανταγωνισμός ανάμεσα στην αριστοκρατία της Βέρμαχτ και τους νεόπλουτους ή καριερίστες μικροαστούς (και πρωην λουμπεν), που για να πλουτίσουν τώρα αυτοανακηρυχθηκαν προστάτες του Γ Ραιχ… »

    Οποιος εχει ζησει στην Γερμανια παρακαλειται να συνεισφερει . Αν υπάρχει ψυχίατρος ή ψυχολόγος ας μας διαφωτίσεις σχετικά. Πιθανολογώ ότι η «γερμανική σιδηρά πυγμή» ήταν συγκεκαλυμενα συλλογικά (παιδικά, ανώριμα ) τραύματα των προηγούμενων ταπεινωτικών πολεμικών ηττών. Οτι η «γερμανική ανωτερότητα» είναι – εν μέρει – και καλυμμένη κατωτερότητα.

    Σύμφωνα με τον Γερμανό συγγραφέα W. G. Sebαld, ”η συνύπαρξη φανταστικών εμμονών και ταυτόχρονα φιλεργίας, είναι χαρακτηριστικό του βαθύτατου ρήγματος που δημιουργήθηκε στο μυαλό των Γερμανών, και αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο ύφος των υπαξιωματικών των ναζί στη μεταξύ τους αλληλογραφία: παραπαίουν ανάμεσα στην παραφροσύνη και σ’ ένα υποτιθέμενο ενδιαφέρον για υπηρεσιακά θέματα, το ανισόρροπο ύφος έρχεται να στοιχειώσει μύθους για τον αόρατο και πανταχού παρόντα εχθρό που κατέτρωγε εκ των έσω το έθνος… ”

    Μετά τον Β ΠΠ, πολλοί Γερμανοί ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουν τις ενοχές τους (αβάστακτο μαρτύριο γι ‘αυτούς), για την εγκληματική δράση των υπηκόων του Τρίτου Ράιχ-συγγενών τους, και να αρχίσουν την ανοικοδόμηση της χώρας τους, καθώς και την ανάκτηση της ταυτότητά τους,. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν την βιωμένη πραγματικότητα, δημιούργησαν μηχανισμούς απώθησης του “γερμανικού τραύματος ” με την απάθεια, την αυτοαναισθητοποίηση και την σιωπή.

    Όμως υπάρχουν δυο τουλάχιστον τολμηροί Γερμανοί και ένας Αυστριακός που έγραψαν για την «γερμανική περίπτωση»

    Το βασικό ερώτημα του Γερμανού συγγραφέα W. G. Sebαld,είναι: γιατί κράτησαν οι Γερμανοί σαν εφτασφράγιστο μυστικό τις τρομακτικές καταστροφές τους από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων το 1943-1945; Γιατί τόσο επίμονα αποσιώπησαν ότι η μεταπολεμική Γερμανία θεμελιώθηκε πάνω στα καταπλακωμένα πτώματα των βομβαρδισμών; Ποια βαθύτερη ανάγκη τούς έκανε να θάψουν για πολλές δεκαετίες στη σιωπή της Ιστορίας και της λογοτεχνίας,…

    Αυτό που τελικά φοβόταν η εκάστοτε γερμανική πολίτικη ελίτ πολύ περισσότερο από την απώλεια των επόμενων ομοσπονδιακών εκλογών, τον καλπάζοντα πληθωρισμό και την ανεργία, ήταν να μην γίνουν -για τρίτη φορά σε διάστημα 100 ετών- πολλές Γερμανίδες πόρνες και να μην εξαθλιωθούν οι περιθωριακοί εργαζόμενοι Γερμανοί. ..Πολλές Γερμανίδες έγιναν δυο φορές (στον μεσοπόλεμο και μετά το 1945) και για μακρά περίοδο πόρνες, ενώ αρκετοί Γερμανοί εξαθλιώθηκαν η έγιναν πρόσφυγες τρωγλοδύτες στην ίδια τους την χώρα η μετανάστευσαν, όπως στα 2 πολύ σημαντικά έργα του Rainer Werner Fassbinder (βλ. ΥΓ).

    Ο Αυστριακός Τόμας Μπέρνχαρντ, έγραψε : Η σιωπή του λαού μας γι’ αυτά τα … μυριάδες εγκλήματα είναι το μεγαλύτερο από όλα αυτά τα εγκλήματα, …. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο ανησυχητικό, έλεγα. Η σιωπή αυτού του λαού είναι το πιο φοβερό, η σιωπή αυτή είναι ακόμα πιο φοβερή από το ίδιο το έγκλημα.»”

    ΥΓ
    1. Στον μεσοπόλεμο 1920-1930 , εξαιρετική τηλεοπτική σειρά Berlin Alexanderplatz.
    Βασισμένη στο μυθιστόρημα (1929) του συγγραφέα και ψυχίατρου Alfred Döblin, που αφηγείται τις περιπέτειες του Franz Biberkopf, ενός μόλις αποφυλακισμένου μικρο-εγκληματία. Όταν ο μέντορας του στο έγκλημα δολοφονεί την πόρνη από την οποία ο Biberkopf έχει αγκυρωθεί, καταλαβαίνει ότι καταβυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον γερμανικό υπόκοσμο από τον οποίο δεν μπορεί να αναδυθεί,…
    Όπως γράφει ο Alfred Döblin : ”Το επάγγελμα του γιατρού μου έδωσε μια ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς κακοποιούς, από δω άντλησα ορισμένα ενδιαφέροντα -και άξια να ειπωθούν- πράγματα. Κι όταν συναντούσα αυτούς τους ανθρώπους και πολλούς όμοιούς τους έξω, έβλεπα …, την κοινωνία μας, από ένα πολύ ιδιόμορφο πρίσμα : ….πως δεν υπάρχουν σαφώς καθορισμένα όρια ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι εγκληματίες και σ’ αυτούς που δεν είναι, πως σε όλα τα δυνατά επίπεδα η κοινωνία ή καλύτερα αυτό που εγώ έβλεπα, ήταν ζυμωμένη με το έγκλημα…”

    2. στην μεταπολεμική Γερμανία , film “ Ο γάμος της Maria Braun”
    Κατά την έναρξη της συμμαχικής κατοχής της Γερμανίας, το 1945, η Maria νομίζει ότι ο … σύζυγος της Hermann, Γερμανός στρατιώτης..,.. έχει πεθάνει . Οικοδέσποινα σε μπαρ με Αμερικάνους στρατιώτες, η Maria διατηρεί σχέση με τον Bill, Αφρο-Αμερικανό στρατιώτη, που της δίνει νάιλον κάλτσες και τσιγάρα, μένει έγκυος …., μετά γίνεται η πλούσια ερωμένη ενός βιομηχάνου. Η Maria παρουσιάζεται με «λαμπερή απλότητα» ως μια αλληγορία της Γερμανίας, ως «ένας χαρακτήρας, που φοράει φανταχτερά και ακριβά ρούχα, αλλά έχει χάσει την ψυχή της”.

  122. giorgos said

    …»Στόν «έθνικοσοσιαλισμό» τό χειρότερο καί πιό άντιφατικό σ’ αύτόν είναι ή φυλετική του φιλοσοφία , άκριβώς γιά ένα χώρο όπου ή φυλετική συνύπαρξη καί μίξη άποτελούσε ίστορικό καθεστώς »
    http://katotokerdos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8096.html#more

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    111.
    το χρονικό της εθνικής προσφοράς και της μεγάλης θυσίας της επαρχίας Βιάννου και της γειτονικής Ιεράπετρας, που είχε σχεδόν ξεχαστεί ως το 1978.
    {…} πέντε (!) όλες κι όλες λέξεις στην εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ που τις διαβάζω: “Κατά την γερμανικήν κατοχήν εδοκιμάσθη σκληρώς”
    http://www.patris.gr/articles/16604?PHPSESSID=6o24stn0ock7f4q7qlb2r8kts3#.WT7spmjyjIU

  124. Pedis said

    Αρειος Πάγος: Ε, όχι και νεοναζί… οι οπαδοί του εθνικοσοσιαλισμού

  125. Jago said

    117. Από τη λίστα λείπει ο ταγματάρχης της Βέρμαχτ Βάλτερ Ντέτερ ο οποίος με τη βοήθεια του Μποδοσάκη είχε υποκλέψει από από σαράντα χιλιάδες μετοχές του Πυριτιδοποιείου από την Εθνική Τράπεζα και έκανε συστηματική λαφυραγώγηση πρώτων υλών και προϊόντων μέσω επιτάξεων. Και μια λεπτομέρεια για τον Μαξ Μέρτεν: είχε συλληφθεί από τους Συμμάχους στο Βερολίνο και ήταν να εκδοθεί στην Ελλάδα αλλά οι ελληνικές αρχές αρνήθηκαν να τον παραλάβουν! Δείγμα του ότι από τότε ο Μέρτεν είχε και χρησιμοποιούσε υλικό για να εκβιάσει έλληνες πολιτικούς.

  126. Jago said

    (Μου ξέφυγε το «από από»)

  127. Corto said

    126:
    Ο Βάλτερ Ντέτερ δικάστηκε στην Ελλάδα;

  128. Jago said

    128. Ναι, καταδικάστησε σε πεντέμιση χρόνια αλλά οι πηγές μου (Καρκάνης και Δημ. Κουσουρής) δεν κάνουν σαφές αν η ποινή εκτελέστηκε σε όποιο βαθμό, ο εισαγγελέας/βασιλικός επίτροπος είχε ζητήσει να δοθεί χάρη στον Ντέτερ «για λόγους υγείας».

  129. cronopiusa said

  130. Corto said

    129:
    Οπότε παραδόθηκαν σε ελληνικό δικαστήριο δέκα κατηγορούμενοι.

  131. sarant said

    126 Αυτό με τον Μέρτεν δεν το ήξερα!

  132. 131. και τελικά καταδικάστηκαν τρεις !!
    Θλιβερό και βαρύ το νήμα, επιτρέψτε μου μια παρένθεση :
    Στου Όθωνα τα χρόνια οι δήμιοι τα εύρισκαν ζόρικα.
    Ο Edmond About περιγράφει το δύσκολο έργο της εξεύρεσης δημίου και την περιπέτεια της εκτέλεσης της ποινής :
    Greece and the Greeks of the Present Day (eBook – p.166 )
    https://books.google.gr/books?id=9wCiFSLmEM4C&hl=el&source=gbs_book_similarbooks
    There is in the whole kingdom but one prison supplied with a good lock. It is the penitentiary of the castle of Nauplia. Everywhere else the prisoners have one foot in the cage and the other in the street. The most horrible of all punishments inflicted by justice, is in every country the easiest of application. It is not so in the kingdom of Greece, and the application of capital punishment was impossible there till 1847. The Government sought for an executioner in the country ; it found none. It had two or three brought from abroad ; it saw them massacred by the people. It thought of making use of soldiers as executioners ; the Senate did not allow it. At last they found a man sufficiently starved to lend his hand to the sad work of human justice. This wretched man lives alone, far from Athens, in a fortress where he is guarded by soldiers. He is brought in a vessel clandestinely the evening before the execution ; he is hastily reconducted as soon as he has performed his work ; before, during, and after the exercise of his functions, soldiers surround him to protect his life. When the Minister of Justice was fortunate enough to find an executioner, there were in the prisons thirty or forty under sentence of death, who were patiently waiting for their turn. These arrears were liquidated one way or other. The guillotine is erected at a few paces from Athens, at the entrance of the grotto of the Nymphs. The scaffold is of the height of a man, and the horror of the spectacle is increased by it ; it seems to the spectators that they have only to stretch out their hands to stay the knife, and they feel as if they were accomplices in shedding blood. But that which adds to the interest of this legal tragedy, is that the patient defends his life. The law ordains that he shall walk freely to punishment, and that his hands shall not be bound. Now the greater part of those that are sentenced, brigands by profession, are vigorous men, who never fail to struggle with the executioner. Every execution begins by a duel, in which justice always has the upper hand, for she is armed with a dagger. When the culprit has received eight or ten wounds, and has lost all his strength with his blood, he goes freely to execution, and his head falls. The people return to the town asking themselves how they could best assassinate the executioner. This is the morality of this tragedy.

  133. Pedis said

    # 64 – Σκύλος – Το ντοκυμαντερ του Λανζμαν, πράγματι, είναι μαστ.

    # 115 – Σπαθόλουρος – ενδιαφέροντα φαίνονται τα δύο άρθρα. Θα τα κοιτάξω.

    O C.R. Browning στο Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland

    http://hampshirehigh.com/exchange2012/docs/BROWNING-Ordinary%20Men.%20Reserve%20Police%20Battalion%20101%20and%20the%20Final%20Solution%20in%20Poland%20%281992%29.pdf

    μελετά και αναλύει μία χαρακτηριστική περίπτωση στην οποία αποκαλύπτεται ότι δεν εφαρμόστηκε καμιά ουσιαστική ή βαριά τιμωρία ή έστω βάσιμη απειλή προς εκείνους που θα αρνούνταν να πάρουν μέρος στις μαζικές εκτελέσεις αμάχων Εβραίων. Επιπλέον, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ένστολοι με αστυνομικά καθήκοντα του συγκεκριμένου τάγματος θανάτου αποτελούνταν στην μεγάλη πλειοψηφία τους από κληρωτούς, αρκετοί, δε, ήταν οικογενειάρχες, κάποιας ηλικίας, χωρίς ναζιστικό παρελθόν, καθώς επίσης το τάγμα δεν είχε υποστεί κάποια ειδική εκπαίδευση πλύσης εγκεφάλου.

    Ο μηχανισμός που λειτούργησε στην περίπτωσή τους ήταν εντελώς διαφορετικός από την απειλή της τιμωρίας για παράβαση ή άρνηση εκτέλεσης διαταγής.

  134. Μαρία said

    129
    Εδώ γράφει οτι καταδικάστηκε https://de.wikipedia.org/wiki/Verbrechen_der_Wehrmacht#Griechenland_2
    με παραπομπή στη γερμ. μετάφραση αυτού http://alexandria-publ.gr/shop/in-the-shadow-of-occupationthe-greek-german-relations-during-the-period-1940-2010/ που δυστυχώς δεν το έχω.

  135. Λ said

    68. Σε μια διάλεξη που πήγα τελευταία για τον Πάτρικ Λi Φέρμορ ο ομιλητής είπε ότι ο Κράιπε ήταν καλός γερμανός και ότι τα εγκλήματα στην Κρήτη έγιναν από τον προκάτοχο του.

  136. Jago said

    135. Ναι το θέμα που ψάχνουμε είναι αν και πόσο εξέτισε την ποινή του δεδομένου ότι ο Μποδοσάκης (φυσικά) τη γλύτωσε που ήταν εξίσου υπεύθυνος και χειρότερος ως οικονομικός δοσίλογος. Παρατηρώ ότι και η γερμανική Βικιπαίδεια επιβεβαιώνει ότι εκτελέστηκαν τρεις γερμανοί στην Ελλάδα από το δικαστήριο. Ευχαριστώ που μου θύμισες και το βιβλίο της Κράλοβα, το βλέπω τώρα σε καλή τιμή.

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μετά τη λήξη του πολέμου ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία. Το 1946 οι Αμερικανοί πρότειναν την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές, στα πλαίσια της συμφωνίας που οι Σύμμαχοι είχαν υπογράψει το 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξης των εγκλημάτων τους. Η ελληνική πλευρά δια του Έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Βερολίνο, στρατηγού Ανδρέα Υψηλάντη, πρότεινε την απελευθέρωσή του λόγω της άμεμπτης συμπεριφοράς του και των ανεκτίμητων υπηρεσιών του προς την Ελλάδα.

    Έτσι άρχισε μια νέα καριέρα στη μεταπολεμική Γερμανία, εργαζόμενος στο Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης…
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%80%CF%8C%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7_%CE%9C%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%B5%CE%BD

  138. Λ said

    Στα ρωσικάο ο δήμιος είναι παλάτς και ετυμολογείται από την τουρκική λέξη πάλα (ππάλα στα κυπριακά)
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B1

    ο Λέρμαντωφ στο ποίημα του «ο θάνατος του ποιητή» αποκαλεί δήμιους τους αυλικούς που με την αδιαφορία τους συνέβαλαν στο θάνατο του Πούσκιν
    Свободы, Гения и Славы палачи!
    της Ελευθερίας, της Μεγαλοφυΐας και της Δόξας δήμιοι

    http://samizdatproject.blogspot.com.cy/2014/05/blog-post.html

    Οι τρεις σημασίες του δήμιου

    αυτός που εκτελεί τους καταδικασμένους σε θάνατο (ο δήμιος οδήγησε τον κατάδικο στην αγχόνη) δήμιος Ουσ.
    αυτός που θανατώνει ομαδικά, συνήθως ανυπεράσπιστους (ο Χίτλερ υπήρξε δήμιος του εβραϊκού λαού) σφαγέας Ουσ.
    αυτός που υποβάλλει σε βασανιστήρια κάποιον (οι δήμιοι της ΕΑΤ-ΕΣΑ επί χούντας) βασανιστής Ουσ.

    http://www.lexigram.gr/lex/enni/%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%82#Hist0

    Και οι άλλοι δήμιοι…
    http://www.blaugrana.gr/2015/11/19/%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%B5%CE%AC%CE%BB-video/

  139. Jago said

    138. Σωστά, παρέλειψα να απαντήσω και στον Νικοκύρη πως πηγή είναι η Σούζαν-Σοφία Σπηλιώτη στο συλλογικό του Μαζάουερ Μετά τον Πόλεμο. Είναι σχετικά πρόσφατη αποκάλυψη, από το άνοιγμα των γερμανικών αρχείων τη δεκαετία του ΄90.

  140. Λ said

    Και ο δήμιος του έρωτα

  141. Μαρία said

    137
    Ας είναι καλά ο Φλάισερ https://books.google.gr/books?id=VrWpMBQfiwAC&pg=PA486&dq=Walter+Deter+verurteilt&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwi-j8WXsLnUAhVHKsAKHZm_AkYQ6AEIIjAA#v=onepage&q=Walter%20Deter%20verurteilt&f=false

    Πήρε χάρη, σκάλωσε, γιατί είχε φορολογικές εκκρεμότητες, και τον ξαμόλυσαν στην Ελβετία το Μάιο του 1949.

  142. Jago said

    142. Θαυμάσια! Ευχαριστώ πολύ.

  143. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    136.Λ
    {…}Γιατί ο Κράιπε είχε έρθει στην Κρήτη μόλις δύο μήνες και δύο μέρες πριν την απαγωγή του, σε αντικατάσταση του στρατηγού Μύλερ (Friedrich Wilhelm Müller), προκειμένου να ξεκουραστεί από τις αδιάκοπες παρουσίες του στην πρώτη γραμμή του Ανατολικού Μετώπου.
    {…}Στον δρόμο προς την σπηλιά, που σύμφωνα με υπόδειξη του Ζωγραφάκη θα αποτελούσε το πρώτο τους κρησφύγετο, ο Φέρμορ ενημέρωσε τον Μος για το γεγονός της αντικατάστασης του Μύλερ, τονίζοντας ασφαλώς πως η αποστολή θα εκτελείτο οπωσδήποτε, έστω σε βάρος κάποιου άλλου στρατηγού. Ο Μος συμφώνησε λυπημένος που χανόταν η ευκαιρία να τιμωρηθεί επιτέλους ο απάνθρωπος Μύλερ, επειδή κατανοούσε την σημασία της αποστολής. Το σημαντικότερο ήταν να πετύχουν ένα πλήγμα στην ψυχολογία του εχθρού.{…}
    http://flamehistory.blogspot.gr/2009/03/blog-post_23.html

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%85_%CE%9A%CF%81%CE%AC%CE%B9%CF%80%CE%B5

  144. Μαρία said

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=53283&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARpAScASFAScASNASZ&CropPDF=0
    Το δικαστήριον εξέφρασε την ευχήν όπως του χαρισθεί το υπόλοιπον της ποινής λόγω του κρισίμου της καταστάσεως της υγείας του.

  145. Jago said

    144. Α ναι σωστά, τώρα πρόσεξα ότι μπερδεύτηκα στον Κράιπε στο #68, αντικαθιστούσε τον Μίλλερ κι όχι τον Αντρέ. Μόνο που η παραπομπή σου τα διαστρεβλώνει λίγο. Ο Μίλλερ μετατέθηκε γιατί έπρεπε να ενισχύσει το δυτικό μέτωπο του Ατλαντικού που εξελισσόταν το Μάρτιο του 1944. Ο Κράιπε ήταν ο κατάλληλος αντικαταστάτης λόγω της προϋπηρεσίας του στην Κριμαία κι όχι ακριβώς γιατί ήρθε»για ξεκούραση». Ο «καλός γερμανός» όπως προαναφέρθηκε πιο πάνω και το γνωστό ξέπλυμα αργότερα στην «ιστορική» τηλεοπτική εκπομπή του Μαστοράκη.

  146. Γς said

    Αντε και λίγο nature morte…

    Το ουαζό καλέ. Το πάλαι ποτέ ρεμπέλ ε σετερά.

  147. Γς said

    147:

    Τελικά ούτε τα πουλιά αυτά, ούτε οι στήλες ή στύλοι, αλλά ούτε κι οι δήμιοι πεθαίνουν όρθια

    Μόνο τα δέντρα του Αλεχάντρο Κασόνα

  148. Γς said

    Και για τον Πσαρά μας της Οπερας

  149. Δυσκολεύομαι να σχολιάζω όταν δεν έχω ένα θέμα να αναπτύξω, αλλά εδώ θα κάνω εξαίρεση γιατί θέλω να σε ευχαριστήσω που μπήκες στον κόπο να τα γράψεις όλα αυτά.

  150. Γς said

    7:

    >Σ’αυτά τα πράγματα χρειάζεται Μοσάντ, κακά τα ψέμματα…

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BB%CF%86_%CE%86%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BD

  151. cronopiusa said

    Η Χάνα Αρέντ, πολύ σωστά, είχε πει ότι ακόμα και ένας μόνο γερμανός να είχε δολοφονηθεί στο Άουσβιτς λόγω της αντίστασής του στους ναζί (και είχαν δολοφονηθεί πολλοί), οι γερμανοί δεν φέρουν, ως λαός, συλλογική ευθύνη για τον ναζισμό… ΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: Γιατί το DiEM25 αντιτίθεται στον αντι-γερμανισμό του Γιάνη Βαρουφάκη

  152. spiral architect 🇰🇵 said

    @152: Με αφορμή τα χαρωπά ισαποστασίτικα του Γιάνη, ναι μεν οι Γερμανοί δεν φέρουν, ως λαός, συλλογική ευθύνη για τον ναζισμό, αλλά αυτοί, και τότε και τώρα, ήρξαντο χειρών αδίκων μέσα στην Ευρώπη. Χρειάστηκαν πενήντα χρόνια για να ξεχαστούν από τη συλλογική μας μνήμη οι θηριωδίες των πατεράδων τους και μόνο πέντε χρόνια για να ξαναθυμηθούμε το ποιον τους.

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153. Φιμώνουμε (πολιτιζμένα) το τριζόνι μέσα μας: ο.κ. καλό/δεκτό το στεφάνι μα το καλύτερο θα ήταν να πείσετε τους κυβερνήτες σας να χαλαρώσουν τη φονική οικονομική μέγγενη γι΄αυτό το λαό τώρα. Στο κάτω κάτω έχετε κάτι δανεικά απλήρωτα και αποζημιώσεις χρωστούμενες.
    Καλημέρα

  154. spiral architect 🇰🇵 said

    @154: Δεν πείθονται μάτια μου, οχυρώθηκαν στο παρελθόν πίσω από το χωρισμό της Γερμανίας σε ΟΔΓ και ΛΔΓ, με την πρώτη να μην αποδέχεται ότι είναι ο καθολικός διάδοχος της χιτλερικής Γερμανίας και στο σύμφωνο Καραμανλή – Αντενάουερ το 1958.
    Too late …

  155. gpoint said

    # 148

    είχα γράψει για το 147 «τι όρθιο τι ξαπλωμένο,το ίδιο κάνει» αλλά ξέχασα να το δημοσιεύσω και χάθηκε…

    δεν πραζ…

    Bonjour

  156. Giovanni delle Bande Nere said

    θέλω να κάνω δυο παρατηρήσεις

    1. Η φύση του ανθρώπου στον πόλεμο δεν αλλάζει. σε μερικές εκατονταετίες τα αντίποινα/ εγκληματα των Γερμανών δεν θα ξεχωρίζουν από αυτά των Ρωμαίων στους Καρχηδόνιους ή των Ελλήνων στους Τούρκους ή των Σοβιέτ στους Τσετσένους (δεν αναφέρω το Κάτυν για να μην ξεκινήσει κάνας τρίτος γύρος) ή των Μαροκινών στους Ιταλούς. ο Β’ΠΠ δεν έχει κάτι το ξεχωριστό όσο και αν ψάξουμε.

    2. Ο Πάιπερ ήταν παλικάρι. εξαιρετικός πολεμιστής σε όλα τα μέτωπα που μέχρι την τελευταία στιγμή βρέθηκε με ένα όπλο στο χέρι. δεν φοβήθηκε τον κόκκινο στρατό, τον αμερικάνικο στρατό που τον αιχμαλώτισε και τον καταδίκασε έπειτα από βασανισμούς σε θάνατο, πολέμησε στην τιτανομαχία της Προχορόφκα και βρέθηκε νεκρός από κάτι αριστερούς φοβιτσιάριδες που του κάψανε το σπίτι στα κρυφά όταν ήταν στα 60′ του. δεν υπάρχουν αποδείξεις για την συμμετοχή του στην σφαγή του Μαλμεντύ, ούτε μαρτυρίες ή διαταγές για δολοφονία αιχμαλώτων. ανέλαβε πάντως ο ίδιος την ευθύνη για τα έργα των στρατιωτών του.

    αυτά τα δυο.

  157. sarant said

    139 Πάλα και στα ελληνικά

  158. spiral architect 🇰🇵 said

    Σωστά, γι’ αυτό δεν μ’ αρέσουν οι ίσες αποστάσεις. 😉

  159. Pedis said

    # 154 – η υπόθεση των γερμανικών αποζημειώσεων τέλειωσε στα τέλη του ’40 όταν οι Αμερικάνοι **αποφάσισαν** τον χωρισμό της προπολεμικής Γερμανίας με τη μετατροπή των δύο βασικών ζωνών ευθύνης και κατοχής σε δύο κράτη.

    Η βασική συνέπεια ήταν οι Σοβιετικοί -κράτος, ξεριζωμένοι, πρόσφυγες, οικογένειες νεκρών και κατεστραμμένων, Εβραίοι που έμειναν στα αποκεί μέρη, δηλ. δεκάδες εκατομύρια κόσμος – δεν πήραν ένα μάρκο αποζημείωση.

    Οι Έλληνες στα απόνερα της απόφασης έπαθαν το ίδιο αλλά βάλανε και την υπογραφή τους οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις.

  160. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    154- Οι λαοί είναι χειραγωγημένοι και άβουλοι, με λίγη «έξυπνη» προπαγάνδα, γίνονται υποχείρια της οικονομικής ελίτ της χώρας τους.
    Εδώ οι ΗΡΩΪΚΟΙ Έλληνες, με ιστορία χιλιάδων χρόνων αγώνων και πνεύματος, έγιναν σε λιγότερο από 15 χρόνια απαθείς και ηλίθιοι καταναλωτές, οι βάρβαροι Γερμανοί θα γλύτωναν;
    Όταν ένας λαός που λεηλατήθηκε από τους ναζί, στέλνει στην Βουλή τους ναζιστές της Χ.Α, (που ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, αν είχε μιά στοιχειωδώς έξυπνη ηγεσία θα ήταν αυτοδύναμη κυβέρνηση) πόσο μακριά λές ότι είναι από την χιτλερική Γερμανία;
    Ξεχνάς πως έχουμε για κυβέρνηση τους ριζοσπάστες αριστερούς (λέμε και καμιά μαλακία☺) συριζαίους με τους ακροδεξιούς αν.ελ; Ο ορισμός της διαστροφής, να κόβεις καρωτίδα με κονσερβοκούτι.☺
    Αντίθετα με σένα, πιστεύω πως οι Γερμανοί είχαν συλλογική ευθύνη, ήξεραν τι κουμάσι είχαν για αρχηγό, όπως ξέρουν και οι Έλληνες για τα δικά τους κουμάσια, απλώς με ενδιαφέρει να βρώ την αιτ8α που δημιουργεί την συλλογική ευθύνη των λαών.
    Όσο για το ήρξαντο χειρών αδίκων μέσα στην Ευρώπη, και τότε και τώρα δεν είναι οι Γερμανοί, δεν είναι κάν στην ηπειρωτική Ευρώπη.
    Καλημέρα.

    154- Όταν δεν το κάνουν αυτό οι Έλληνες με τις δικές τους κυβερνήσεις, γιατί να το κάνουν οι Γερμανοί;
    Για τις αποζημιώσεις, από την στιγμή που αποφάσισαν οι αγγλοαμερικάνοι να μην πληρωθούν, οι Γερμανοί και να ήθελαν (που δέν) δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι.
    Δίκιο έχει αυτός που μπορεί να το βρεί κι αυτός που μπορεί να το επιβάλλει, οι υπόλοιποι έχουν άδικο.
    Καλημέρα.

  161. spiral architect 🇰🇵 said

    Τώρα πια, δεν υπάρχουν Γάλλοι κομμουνιστές χρωματοπώλες με ισχυρό μνημονικό, ούτε ψαγμένοι δημοσιογράφοι της Ουμανιτέ. Υπάρχουν οικονομικοί δολοφόνοι με κοστούμια και γερμανικοί (κατά κύριο λόγο) όμιλοι εφημερίδων. 😦

  162. Giovanni dalle Bande Nere (157α), υπάρχουν, νομίζω, δύο διαφορές :
    1. Στον 20ό αιώνα, και ιδίως μετά τη σφαγή του Α΄ Π.Π., πιστέψαμε αφελώς ότι είχαμε κάνει κάποια πρόοδο, κάπως τιθασσεύσει το κτήνος μέσα μας, και αυτό εκφράστηκε σε συγκεκριμένες πράξεις διεθνούς δικαίου, που απαγόρευαν π.χ. τη θανάτωση των αιχμαλώτων πολέμου, εν μέρει τις συλλήψεις και εκτελέσεις ομήρων κλπ. Αυτές τις πράξεις τις είχε υπογράψει και η Γερμανία, και τις καταπάτησε αγρίως (όχι όλες: δεν χρησιμοποίησε π.χ. δηλητηριώδη αέρια στο πεδίο της μάχης.) Αυτό ήταν ένα από τα νομικά ερείσματα των δικών της Νυρεμβέργης.
    2. Ειδικά όσον αφορά το διωγμό των Εβραίων: και οι Αθηναίοι π.χ. έσφαξαν τους Μηλίους, και μάλιστα στην εποχή της μεγαλύτερης πολιτιστικής τους ακμής, αλλά δεν ξέρουμε να έψαξαν να βρούν τους εκτός Μήλου Μηλίους, είτε στην Αθήνα είτε στα άλλα εδάφη όπου κυριαρχούσαν, για να τους μαζέψουν και να τους σφάξουν. Οι Χιτλερικοί απεναντίας, σε καιρό πολέμου μάλιστα, διέθεταν και άνδρες και τρένα και άλλα μέσα για να εξοντώσουν π.χ. τους Εβραίους της Ελλάδας ή της Σερβίας, που σε τίποτε δεν τους ενοχλούσαν και που ο αφανισμός τους δεν εξυπηρετούσε καμία στρατιωτική σκοπιμότητα. Εσφαξαν π.χ. και οι Αμερικάνοι τους Ινδιάνους για να τους πάρουν τη γη, αλλά δεν διανοήθηκαν να κυνηγήσουν τους Ινδιάνους που είχαν ήδη εγκατασταθεί στις πόλεις!

  163. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    164 – Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με το σέξ αλλά όσο κυριαρχεί η πατριαρχία, δύσκολα θα το αντιληφθούν οι άνθρωποι, είναι βλέπεις κι αυτή η ρημάδα η θρησκεία πατρισρχικη. Θα αργήσει πάρα πολύ η εποχή της συλλογικής ανθρώπινης χαράς, μέχρι τότε πλήν ελαχίστων τυχερών, το σνθρώπινο γένος θα βιώνει την διαστροφή και τον παραλογισμό, κάθε φορά θα φρίτει και θα παίρνει διάφορα μέτρα που την επόμενη θα τα κατα πατεί, τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

  164. Γιάννης Ιατρού said

    164: Λάμπρο,
    … με το σέξ αλλά όσο κυριαρχεί η πατριαρχία, δύσκολα θα το αντιληφθούν ..

    ‘ξηγήσου, ε;

  165. Ριβαλντίνιο said

    @ 157 α) Giovanni delle Bande Nere

    Η φύση του ανθρώπου στον πόλεμο δεν αλλάζει. σε μερικές εκατονταετίες τα αντίποινα/ εγκληματα των Γερμανών δεν θα ξεχωρίζουν από αυτά των…

    Ομοίως πιστεύεις ότι δεν θα είναι κάτι ξεχωριστό τα σταλινικά εγκλήματα, τα μαοτσετουγκικά , αυτά των Ερυθρών Χμέρ κ.λπ. ;

    @ 157 β) Giovanni delle Bande Nere

    Είχε αρχίσει να γράφει και βιβλίο για τα γεγονότα διαβάζω , αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος.

  166. ΣΠ said

    Ο δήμιος των ναζί που τελειοποίησε τη γκιλοτίνα, εκτέλεσε 3.165 ανθρώπους και προσελήφθη από τους συμμάχους

  167. cronopiusa said

  168. geobat said

    Υπάρχει κ η ταινία Judgment at Nuremberg (1961). Aρκετά εύστοχη όσον αφορά τα ηθικά ερωτήματα για τους Γερμανούς. Ήξεραν, συμμετείχαν, έφταιγαν, όφειλαν να ξέρουν κτλ.
    Υπάρχει κ στο γιουτουμπι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: