Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το νησί των μακάρων (χρονογράφημα του Βάρναλη)

Posted by sarant στο 2 Ιουλίου, 2017


Προχτές πήρα το πρωί το δελφίνι από την Αίγινα και πήγα στο Αγκίστρι. Τα δελφίνια πιάνουν στο Μεγαλοχώρι, την πρωτεύουσα του νησιού, ας πούμε. Περπάτησα τα περίπου 3 χιλιόμετρα ίσαμε τη Σκάλα, που είναι το κανονικό λιμάνι, όπου πιάνουν τα μεγάλα πλοία, τα φεριμπότ. Συνέχισα πιο πέρα και μπήκα στο πευκοδάσος, γεμάτο σκηνίτες ήδη από τα τέλη Ιουνίου· έφτασα ίσαμε την παραλία Χαλικιάδα, όπου συνήθιζα να πηγαίνω στα νιάτα μου.

Παρόλο που είναι νησί μικρό, το Αγκίστρι έχει περισσότερες ενδιαφέρουσες παραλίες από την Αίγινα. Θυμήθηκα λοιπόν ένα χρονογράφημα του Βάρναλη, που υμνεί το νησί και το χαρακτηρίζει «νησί των μακάρων» και «παράδεισο του Σαρωνικού» -ευκαιρία να το παρουσιάσω σήμερα, να δροσιστούμε από τον καύσωνα. Το έχω συμπεριλάβει στο βιβλίο «Αττικά» που περιέχει 400 χρονογραφήματα του Βάρναλη με θέμα την Αθήνα και την Αττική -και, κατ’επέκταση, τα νησιά του Αργοσαρωνικού, ιδίως την Αίγινα όπου ο Βάρναλης είχε περάσει πολλά δημιουργικά καλοκαίρια.

Το χρονογράφημα δημοσιεύτηκε στις 15 Αυγούστου 1941 στην εφημερίδα Πρωία, μέσα στην Κατοχή δηλαδή, αλλά ο Βάρναλης αναθυμιέται ευχάριστες στιγμές από παλιότερες εποχές, μάλλον από τη δεκαετία του 1920. Όπως και σε όλα τα χρονογραφήματα του τόμου, έχω μονοτονίσει το κείμενο και έχω εκσυγχρονίσει την ορθογραφία.

Η φωτογραφία που διάλεξα αδικεί το καταπράσινο νησί, είναι όμως η μόνη απ’ όσες έβγαλα που δείχνει στο ίδιο πλάνο και τη Μετώπη, το νησάκι που βρίσκεται ανάμεσα Αίγινα και Αγκίστρι -αλλά πιο κοντά στο Αγκίστρι, γι’ αυτό και ο Βάρναλης το χαρακτηρίζει «προπύλαια» του Αγκιστριού.

Το νησί των μακάρων

Το Αγκίστρι είναι ο παράδεισος των νησιών του Σαρωνικού. «Πλέει» αντίκρυ στην Αίγινα, γεμάτο πεύκα από καταβολής κόσμου (γι’ αυτό οι αρχαίοι το ονομάζανε Πιτυόεσσα) και μαζί με τα βουνά της Πελοποννήσου και με την αλυσίδα ενός σωρού από ξερόνησα κλείνει τη θάλασσα ολόγυρα και τη μεταβάλλει σε λίμνη.

Άλλοτες της Παναγίας μπαρκάριζε χαράματα στην «Πόπη» από το λιμάνι της Αίγινας η ξέγνοιαστη παρέα, άνοιγε το πανί και το φλόκο κι άιντε μας με το κελάδημα του νερού στα πλάγια και με τη συντροφιά των γλάρων από τα ύψη για το νησί των μακάρων. Εκεί όλα: τα κρουσταλλένια νερά, η πλούσια αμμουδιά, τα πράσινα πεύκα, οι γκρίζες ελιές, τα μελάτα σύκα, το κεχριμπαρένιο ρετσίνι, το εξαίσιο κρασί, ο μυρωμένος αέρας, οι θεόρατες «σφίγγες» (σφήκες) και οι κορακοζώητοι Μαθουσάλες με τις φαντές πουκαμίσες βρίσκονται «από αιώνων» στην πρώτη ημέρα της δημιουργίας, έξω από το νόμο της φθοράς!

Ο αφρός σπιθοβολά και ραντίζει μάγουλα, μπράτσα, λαιμούς· τα μαλλιά των κοριτσιών φλέγονται στον ήλιο· οι καρδιές αγγίζουνε η μία την άλλη· κι η φαντασία δεν ακούει τιμόνι· κι ο αυτοσχέδιος τιμονιέρης κάνει επίτηδες τη βάρκα να χοροπηδά, για να τρομάζουνε τα κορίτσια, εκτός από τη μαύρη Παυλίνα, που είναι δελφίνι και πρώτο βραβείο των κολυμβητικών αγώνων.

Σε μισή ώρα η βάρκα φουντάρει στη Μετώπη. Είναι μια πλάκα από κιτρινόχωμα, με ρηχά νερά, σκεπασμένη από αμπέλια και με μια καλύβα στην άκρη, κανωμένη από καλάμια και κλαδιά. Ένα κεφάλι μισοβγαίνει κρυφά μέσα από τα κλήματα. Είναι ο δραγάτης.

–Ρε πατριώτη, μας δίνεις λίγα σταφύλια;

Ο «πατριώτης» όμως εξακολουθεί να μη φανερώνεται. Είναι ένας παίδαρος ως 18 χρονών, ηλίθιος, που δεν μπορούσε να μιλήσει. Αυτό το φυλακόσκυλο, αντί να φοβερίζει τους ανθρώπους, τους φοβάται· αντί να φυλάει, φυλάγεται. Φυλάγεται όχι να μη του κλέψουνε τα σταφύλια του, παρά για να μη του πάρουν την ευτυχία του, τη μοναξιά του και την ηλιθιότητά του!

Από τη Μετώπη, που είναι τα… προπύλαια του Αγκιστριού, φτάνει σε λίγο η παρέα στο τέρμα των πόθων. Εκεί δεν βγαίνουνε με τα πόδια, παρά με το… κεφάλι. Πέφτουνε όλοι μακροβούτι από την κουπαστή στα βαθιά νερά. Μια ώρα, δυο ώρες; Η ευτυχία δεν έχει τελειωμό, όμως η πείνα έχει πάντοτες αρχή.

Απάνου στην ακτή, έξω από το χωριό, είναι ένα μαγαζάκι με κληματαριά. Εκεί ένας χωριάτης έφερε ένα καλάθι σύκα. Τα σύκα του Αγκιστριού είναι τα καλύτερα της Ελλάδος. Αγόρια και κορίτσια πέφτουνε απάνω στο καλάθι και οι «σφίγγες» τους τ’ αρπάζουνε από το στόμα. Κι όμως πουθενά οι σφήκες δεν είναι τόσο εξημερωμένες όσο στο Αγκίστρι. Έχουνε το θάρρος της φιλίας με τους ανθρώπους. Δεν τις πειράζουν οι άνθρωποι. Εδώ δικαιολογούνε πραγματικά το επιστημονικό τους όνομα: «σφήκες οι κοινωνικοί» (vespae sociales). Ο φίλος που παραθερίζει κάθε καλοκαίρι με τη φαμίλια του σε μιαν απόμακρη ακτή, στήνοντας τη σκηνή του κάτου από τα πεύκα, φροντίζει να τις καλοπιάνει για να έχει την ησυχία του. Τις τρέφει και τις ποτίζει. Κρεμάει το αιγινήτικο κανάτι από το δέντρο καλά στουμπωμένο και τις αφήνει να βυζαίνουνε από τους πόρους τον ιδρώτα του νερού. Και κάτου από το κανάτι αφήνει τις φλούδες των πεπονιών και των σύκων να τις τρώνε τα «οικόσιτα» έντομα. Έτσι δεν τον ενοχλούνε και περνάει το καλοκαίρι του «εν αγαστή αρμονία» μαζί τους. Κι όταν αυτός θέλει να πιει νερό, πλησιάζει με το καλό, σφυρίζει συνθηματικά κι αυτές υποχωρούν μ’ ευγένεια.

Ενώ τα κορίτσια στρώνουνε το τραπέζι, δύο νεαροί πήγανε και φέρανε από το χωριό ένα λαγήνι κρασί, το όγδοο θαύμα του κόσμου! Αλλά τι να πρωτοθυμηθεί κανείς!

Μετά το γενναίο φαγοπότι, ύπνος βαθύς κάτου από τον ίσκιο των… «γελαδιών». Έτσι ονομάζουν εδώ οι χωριάτες τα πεύκα. Τα θεωρούνε πλάσματα ζωντανά και ιερά και ορκίζονται σ’ αυτά. Γιατί από τα πεύκα ζει το χωριό τόσους αιώνες. Απ’ αυτά «αρμέγεται» το φημισμένο ρετσίνι που κάνει το κρασί να μοσκοβολά.

Το απόγευμα πάλι μπάνιο στη θάλασσα ως το ηλιοβασίλεμα. Κι ύστερα πάλι φαγοπότι και ύπνος στην αμμουδιά, κάτου από τα άστρα και δίπλα στο νανούρισμα του φλοίσβου. Άμποτε να μη φέξει ποτές η αυγή του γυρισμού!

 

Advertisements

175 Σχόλια to “Το νησί των μακάρων (χρονογράφημα του Βάρναλη)”

  1. Γς said

    >Άμποτε να μη φέξει ποτές η αυγή του γυρισμού!

    Καλημέρα

    Ηταν σαν να πήγαμε

  2. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραίο και ταξιδιάρικο!
    Χαρά στο κουράγιο σου Νίκο να περπατήσεις 3 χιλιόμετρα με τέτοιο λιοπύρι! 🙂
    Φαντάζομαι ότι θα ήτανε πρωί αλλά και πάλι…

  3. Alexis said

    Έρχεται αυθόρμητα στο νου με το σημερινό:

  4. sarant said

    Καλημέρα μέσα στον καύσωνα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Για να πω την αλήθεια, το «προχτές» δεν κυριολεκτεί, αυτή η εκδρομούλα έγινε την Τρίτη. Ωστόσο και την Πέμπτη, πρώτη μέρα του καύσωνα, έκανα πρωί-πρωί 9 χιλιόμετρα εδώ κοντά. Ομολογώ όμως πως ζορίστηκα.

    3 https://sarantakos.wordpress.com/2015/09/06/antrikos/

  5. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ωραίο ταξίδι το σημερινό.
    Στο Αγκίστρι είχα πάει εκδρομή μ’ εναν τοπικό σύλλογο της Σαλαμίνας, τμήμα ημερήσιας εκδρομής στην Αίγινα.
    Άφησα την οικογένεια και πήγα να παρκάρω. Η πεθερά μου, που είχε τα εισιτήρια, με έδειξε στον υπεύθυνο του συλλόγου. «Α, ο νεαρός είναι;»
    Με μέσο ορο ηλικίας τα 85 ηταν ταιριαστό, αλλά πρέπει να ηταν η τελευταία φορά πο με είπαν έτσι χωρίς να με δουλεύουν.

    Ερώτηση: > σφήκες οι κοινωνικοί» (vespae sociales)
    «Ο» σφήκας;

  6. Γς said

    Κι η Σφήκα

    Η θρυλική Vespa

  7. 5 ναι, αρσενικό στην τρισχιλιετή: http://www.perseus.tufts.edu/hopper/morph?l=sfh%2Fc&la=greek&can=sfh%2Fc0#lexicon
    Δες π.χ. εδώ την αιτιατική:
    παῖε παἶ ὦ Ξανθία τοὺς σφῆκας ἀπὸ τῆς οἰκίας.

  8. gpoint said

    Αχχχχ, τέλος πάντων στεριανοί είναι συγχωρούνται… όταν λέμε λίμνη εννοούμε να μην βλέπεις έξοδο, όχι διάσπαρτα νησάκια που ο Βάρναλης μάλλον δεν ήξερε πως λέγονται Διαπόρια

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια βόλτα στον παράδεισο μάς πήγε ο Βάρναλης σήμερα. Και πόσο ένα με τη φύση οι ντόπιοι, σε όλα τα νησιά, πριν γίνουν ρουμλετάδες και καπάτσοι επιχειρηματίες.

  10. sarant said

    5-7 Με πρόλαβε ο Δύτης

    8 Παρομοίωση κάνει βρε συ. Τα Διαπόρια είναι τα επάνω νησάκια, υπάρχουν όμως και άλλα

  11. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Ἦταν ὅ,τι ἔπρεπε τὸ σημερινό. Μιὰ δροσερὴ θαλασσινὴ αὔρα μέσα στὸν καύσωνα.

  12. Είπα κι εγώ. Τι δουλειά έχει ο Βάρναλης με τη Μυτιλήνη. Αλλά μετά όλα ξεκαθάρισαν!
    (Μάκαρας ήταν ο πρώτος οικιστής της Λέσβου και Μακαρία το πρώτο της όνομα πριν αλλάξει με τα ονόματα των τέκνων του και του μείνει αυτουνού΄μόνο μια άγονη περιοχή, τα Μάκαρα, κάτω απ’ την Άγρα και δυτικά απ’ την Αποθήκα, δώθε απ’ τον Μεσότοπο).

  13. sarant said

    12 Οχι Μάκαρος, ε;

  14. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @13. Ἕνας ἦταν(;) ὁ Μάκαρος! 🙂

  15. dryhammer said

    13,14 Εγώ διάβασα «το νησί των Μάκαρων», ανατριχιάσαν τα μέσα μου (τι να κλάσουν η Σοκότρα κι η Παπούα) κοίταξα μετά το θερμόμετρο και πήγα στο ψυγείο.

  16. Corto said

    Χαίρετε!

    Γιατί αποκαλεί «μαύρη» την Παυλίνα;

  17. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Στον Κορυδαλλό και ο Κουφοντίνας μετά το τέλος των διακοπών του…

    Στις φυλακές Κορυδαλλού βρίσκονται πλέον και οι 16 συλληφθέντες, που φέρονται ως μέλη, στελέχη και καθοδηγητές της τρομοκρατικής οργάνωσης «17Ν». Τον κύκλο των κρατουμένων έκλεισε την Κυριακή ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος, αφού απόλαυσε τον ήλιο και τη θάλασσα πάνω από ένα μήνα στο Αγκίστρι της Αίγινας(!), κυκλοφορώντας ελεύθερα αν και καταζητούμενος (!!), αποφάσισε να …αναλάβει τις «πολιτικές ευθύνες» του και να παραδοθεί αυτοβούλως την περασμένη Πέμπτη στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών(!!!).
    […]

    Στο μεταξύ, η Αστυνομία περισυνέλεξε από την περιοχή, όπου είχε στήσει το προσκοπικό του αντίσκηνο ο Κουφοντίνας στο Αγκίστρι, όλα τα προσωπικά του είδη, τα εξέτασε και βρήκε σε αυτά τα αποτυπώματά του. Οι άνθρωποι που τον έβλεπαν να γευματίζει στο λιμάνι λένε ότι δεν ήξεραν με ποιον είχαν να κάνουν μέχρι τη στιγμή που είδαν τη φωτογραφία του και το όνομά του στα ΜΜΕ… Τώρα η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία αναζητά, σύμφωνα με πληροφορίες, τρία άτομα, που έμεναν κι αυτά σε αντίσκηνα σε μικρή απόσταση από το δικό του και εξαφανίστηκαν μετά την «παράδοσή» του.
    […]

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=1414131

  18. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ

    και να δούμε τι θα γίνει σήμερα με την ζέστη …

    Πάντως με το άρθρο σου δροσιστήκαμε Νίκο 🙂

    Το Αγκίστρι στην Αίγινα …
    Ονομαζόταν παλιά Κεκρυφάλεια αλλά και Κρυφάλεια, που σημαίνει ή «στολισμένη κεφαλή» ή έχει σχέση με την λέξη «ύφαλος», αν δεχτούμε πως πολλά ονόματα κρύβουν μνήμη….
    Την αναφέρουν μεταξύ άλλων ο Πλίνιος, ο Διόδωρος και ο Θουκυδίδης (στα περί μαχών του Πελοποννησιακού πολέμου), π.χ. εδώ:

    6: Γς, μιας κι έβαλες τη σφήκα (Vespa, ..το βεσπάκι, το κορίτσι μου κι εγώ, το 1956…, και να λείψουν κάτι σχόλια περί ηλικίας κλπ. από γνωστούς σχολιαστές εδώ μέσα 🙂 ) να ρίξουμε και μια ματιά στην εξέλιξη:

  19. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ταξίδια εσωτερικό

    Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011
    Αγκίστρι: ημερήσια εκδρομή με ποδήλατο

    http://kitsosmitsos.blogspot.gr/2011/07/blog-post_31.html

    ΥΓ Εκπληκτικο φωτογραφικο αφιερωμα με ενημερωτικο κειμενο στο νησι.
    Αυτο που θυμαμαι : το 1996 που κολυμπησα διπλα στο λιμανι με μασκα βρισκομουν αναμεσα σε κοπαδια απο σαλπες!

  20. Απέναντι δε, τα πολυαγαπημένα Μέθανα, μαγικός τόπος – το «σπίτι» μας (ένα παλιό παραδοσιακό ελαιοτριβείο, υποδειγματικά τροποποιημένο σε οικεία με απόλυτο σεβασμό στην αρχιτεκτονική και την αισθητική του τόπου), βλέπει ακριβώς στο Αγκίστρι.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    www,badsadstreetphotos.blogspot.gr

  21. 20. … σε οικία βέβαια- (που έχει γίνει οικεία) αλλά και http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr (διορθώνω)

  22. ΣΠ said

    Όμορφες, ζωντανές καλοκαιρινές εικόνες.

    Μια ερώτηση: Το «ανάμεσα Αίγινα και Αγκίστρι» είναι προς το λαϊκότερο όπως το «πάω σπίτι»;

  23. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Καυσωνας σε αποδρομη ( σε λιγοτερο απο 20 ωρες)

    Ακουω και διαβαζω υπερβολες για την ζεστη. Γενικα η ζεστη ειναι υπερτιμημενη. Αρκει να μην ασκειστε σαν τον Βουλγαρο που οπως ειπαν στην ΕΡΤ πηγε για τζοκινγκ και πεθανε….

    Τι να πουν λ.χ. οι Βρεττανοι αξιωματικοι στο Ιρακ (1918-1932) που επιναν καυτο τσαι στους 45-50 C, οι ελληνες μηχανικοι και τεχνιτες τις δεκαετιες του 50, 60 σε Ιρακ/Ιραν, και την δεκαετια του 70/80 στις χωρες του κολπου.

    Ενας συναδελφος στην Σαουδικη Αραβια αρχες 80 σε θερμοκρασιες απιθανες (ισως και 50 C) ανοιξε την πορτα του ψυγειου εβαλε μεσα το μισο του σωμα και κοιμηθηκε εκει (ηταν και λιγο κοντος :-).

    Στην νοτια 🙂 Νεα Σμυρνη τις τελευταιες μερες πριν κοιμηθω κλεινω το κλιματιστικο. Τωρα που σας γραφω -παλι χωρις κλιματιστικο- φυσα θαλασσια αυρα τουλαχιστον 3 beaufort.

    ΥΓ Κόκκινος συναγερμός λόγω καύσωνα στη Βουλγαρία

    Πέντε άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σήμερα στη Σόφια εξαιτίας του κύματος καύσωνα που πλήττει τη χώρα με θερμοκρασίες που αναμενόταν να φθάσουν μέχρι και τους 44 βαθμούς Κελσίου, ανακοίνωσαν νοσοκομειακοί αξιωματούχοι.

    http://www.documentonews.gr/article/pente-nekroi-apo-th-zesth-sth-sofia

  24. 13 Ο Μάκαρ του Μάκαρος, ναι. Αλλά ο Μάκαρας στη δημοτική, Λάθος κάνω; Στο Δημοτικό πάντως στη Πατριδογνωσία μαθαίναμε ακριβώς πως «ο πρώτος οικιστής της Λέσβου ήταν ο Μάκαρας»

  25. gpoint said

    # 10 β

    Εγώ από τη θέση μου δεν βλέπω έξοδο πουθενά, σκέτη λίμνη. Ναι τα Διαπόρια είναι προς Πειραιά (πάνω) τα νησάκια προς την Αίγινα ονοματίσθηκαν και προς τα κάτω δεν έχει νησάκια !

  26. gpoint said

    Ο εκλεκτός σχολιαστής Λάμπρος εδήλωσε πως θα Κινεττίσσει καταδυόμενος εις τοποθεσίαν όπου πέρισυ είχε δει μικρούς οκτάποδας και τους ετονθόρισε να τον αναμένουν εφέτος που θα είναι σανπρεποβαρείς…

    Αφού ευχηθώ τα καλύτερα στον Λάμπρο μας θα πω πως δεν γνωρίζω τα χούγια στης Κινέττας τα νερά, εδώ στα αντίστοιχα του Κρισσαίου κόλπου τα χταπόδια είναι σαν τις γυναίκες : για να σε περιμένουνε ένα χρόνο πρέπει να τους τάξεις στεφάνι και αν…

  27. gpoint said

    # 26

    και έρχομαι να εξηγήσω στους μη κατέχοντες πως πολύ δύσκολα τα χταπόδια ζούνε δεύτερο χρόνο. Τα θηλυκά ψοφάνε από εξάντληση όταν γεννήσουν γιατί παραμένουν κλεισμένα στο θαλάμι τους όλη την περίοδο της ωοφορίας (λέγονται μαλαγάνες, όταν τα κτυπάς μακραίνουν απίστευτα και δεν τρώγονται). Λογικά ωριμάζουν σεξουαλικά στον χρόνο και πιο μπροστά.
    Το αρσενικό έχει ένα πλοκάμι με τον σπερματικό πόρο που αν το κόψει μόνο του και το στείλει πεσκέσι στην γκόμενα μπορεί και να γλυτώσει και να γίνει δίχρονο. Αν ζητήσει κάτι παραπάνω στο σεξ η κυρία χταποδίνα τον κανιβαλίζει κανονικά.

    Βλέπετε όλοι έχετε ακούσει για την γυναίκα-αράχνη αλλά η γυναίκα χταπόδι είναι εξ ίσου μοβόρα

    Good Luck Lam- bross

  28. dryhammer said

    27. Αλιευτική (και όχι μόνο) παροιμία » Το μ… και το χταπόδι, όσο το χτυπάς, απλώνει»

  29. sarant said

    Eυχαριστω για τα νεότερα! Αντέχετε τη ζέστη;

    24 Πλάκα έκανα με τον Μάκαρο

    22 Πώς αλλιώς θα το πεις; Εντάξει, μπορείς να το πεις «ανάμεσα στην Αίγινα και στο Αγκίστρι» αλλά η εκφορα χωρίς τα προθεσεις και άρθρα είναι παλιά και εδραιωμένη -ο Ελύτης έγραψε «ανάμεσα Συρο και Τζια». Αλλά και όχι μόνο με τοπωνύμια («κάτι ανάμεσα μοιρολόι και νανούρισμα» – Καραγάτσης)

  30. ΓιώργοςΜ said

    27 Τυχαία, μετά απο μια συζήτηση με την κόρη μου, διάβασα στη βικηπεδια για τον κύκλο ζωής του χταποδιού. Το αρσενικό ψοφάει μερικές εβδομάδες μετά το ζευγάρωμα, ενω το θηλυκό απο πείνα, ενω φροντίζει τα αυγά του μέχρι να.εκκολαφθούν.
    Δίνει άλλο νόημα στη λέξη «μονογαμικός», έτσι;
    Με εξαίρεση κάποια πελαγικά είδη, σπανίως ζουν παραπανω απο χρόνο.

  31. ΓιώργοςΜ said

    Σε ρόλο μετεωρολογικού ανταποκριτή, η ζέστη στη Σαλαμίνα είναι κάπως πιο υποφερτή σήμερα. 35 αυτή την ωρα, με ενα ευχάριστο ελαφρύ δυτικό άνεμο. Με μόλις 38 χτες (αλλά με άπνοια), ήταν ανυπόφορη. Μάλλον έληξε ο συναγερμός.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το συνηθίζει ο Ελύτης…Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη…
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.stixoi.info/stixoi.php%3Finfo%3DLyrics%26act%3Ddetails%26song_id%3D36671&ved=0ahUKEwjjm9C-yerUAhXGA8AKHSY7DF4QFggaMAA&usg=AFQjCNFXUPzuHgiY4d8KPLbfspahwwCLQA

  33. Γιάννης Ιατρού said

    31: Συνεχίζοντας την ανταπόκριση (#31), από Κορινθία, δυνατός βοριάς (ΒΑ), θερμ. 34 °C στη σκιά (χωρίς αντηλιά). Αντίστοιχα Πέυκη 39 °C και άπνοια.

  34. ΣΠ said

    29β
    Σωστά, δεν σκέφτηκα τον Ελύτη, ίσως επειδή στην ποίηση δεν κάνει εντύπωση μια τέτοια σύνταξη. Ασφαλώς δεν είναι λάθος, απλώς έχω συνηθίσει μετά το «ανάμεσα» να ακολουθεί το «σε».

  35. dryhammer said

    http://www.domnasamiou.gr/?i=portal.el.songs&id=196

  36. Γιάννης Ιατρού said

    27/30: Βλέπετε ρε σεις; Το σεξ καταστρέφει τη ζωή 🙂

  37. ΣΠ said

    35
    Καλά, εδώ λέει «Ανάμεσα Τσιρίγο και σε Κάβο-Μαλιά». Δηλαδή έχει το «σε», αλλά σε άλλη θέση.

  38. Εδώ 35°C μέσα. Έξω δεν βγαίνω με τίποτας. Μέχρι και τα καραβάκια έχουν σταματήσει.

    https://www.marinetraffic.com/en/ais/home/centerx:22.5/centery:38.2/zoom:11

  39. sarant said

    Πρέπει να πλησιάζουμε τους 40 εδώ. Ήταν 38 πριν από κανα δίωρο.

  40. dryhammer said

    Σαραντήσαμε ΚΑΙ σήμερα. Κάθε που φυσά απο βορεινά, φέρνει την πυράδα απο τα φαλακρά βουνα Χίου (Αίπος) και Ερυθραίας (Καράπουρνο) στην πόλη.

    http://penteli.meteo.gr/stations/chiostown/

  41. dryhammer said

    Βαθμούς εννοώ. Το #40 ήταν τυχαίο

  42. Και γκρινιάζουμε εμείς για τη ζέστη. Ο Δόναλδ τα έχει κάψει όλα

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    41 βαθμουλάκια τώρα στην Αθήνα. Ώρα να την κάνουμε από δω. Και τα Καμένα Βούρλα ζεστά είναι, αλλά έχουν θάλασσα τουλάχιστον. Και πολύ λιγότερο τσιμέντο, βέβαια.

  44. Σουμέλα said

    Σας διαβάζω και ζηλεύω, εδώ στις Βρυξέλλες έχει βροχή και καταχνιά και μόλις άναψα το καλοριφέρ να σπάσει η υγρασία.
    Απίστευτο no!

  45. Γιάννης Ιατρού said

    42: Σκύλε, δεν φυσάει σε σένα;

  46. 45 Φυσάει πως δεν φυσάει. Από τα δυτικά στα ανατολικά.
    Έτσι τον έχω τον ανεμιστήρα. Μετά θα τον σβύσω και θα ανάψω της οροφής.

  47. Γιάννης Ιατρού said

  48. gpoint said

    Εδώ φυσάει Λίβας…που καίει τις τοματιές…

  49. Μαρία said

    38
    31,4 μέσα και χωρίς φουρφούρια 🙂

  50. 47 ναι, τώρα φυσάει λιγούλι έξω αλλά είναι πυρά

  51. ΣΠ said

    44
    Εγώ δεν ζηλεύω καθόλου. Είμαι στο Βελιγράδι με 27 βαθμούς και έρχεται βροχή. Τις προηγούμενες μέρες έκανε 36 και έλεγα ότι τουλάχιστον δεν είναι 40.

  52. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο,
    σε έβαλαν και στον οδηγό του πολίτη με τον τίτλο Αγκίστρι. Απόδραση για το Σαββατοκύριακο, μαζί με κάτι αλλά ακόμα (χωρίς ευθεία αναφορά στο μπλογκ, μόνο έμμεση).

    Πότε προλάβανε ρε παιδιά; Τσακ μπαμ!

  53. sarant said

    52 Εντυπωσιάστηκα από την ταχύτητα!

  54. Γιάννης Ιατρού said

    53: Ναι,. θα είχαν έτοιμες τα καταχύσματα και τα οινώδη εμβάμματα, το είδαν το δικό σου και το κοτσάρισαν πρώτο-πρώτο, μιάς και έχει και τον ποιητή κλπ. μέσα 🙂

  55. 54 ή βάζουν ό,τι βρουν από πάνω

    40, Ε, από συνήθεια σαραντακίζουμε κάθε μέρα, έτυχε να σαραντήσουμε και κάποιες 🙂

  56. Μαρία said

    52
    Μόνο για το ΣΚ; Κάποιος άλλος είχε αποδράσει στο Αγκίστρι για περισσότερες μέρες, αν καλοθυμάμαι.

  57. ΓιώργοςΜ said

    54 Συνταγή ιντερνετικός αρθρογραφίας:
    – «Ρε συ λίγο νερουλό μου βγαίνει το άρθρο»
    – «Βάλε λίγο πχιότητα να δέσει!»

  58. ΓιώργοςΜ said

    *ιντερνετικής, τον κορέκτορά μου μέσα….

  59. Γιάννης Ιατρού said

    56: Ναι, αλλά «επέστρεψε», οικιοθελώς 🙂

  60. Γιάννης Ιατρού said

    59: τον τονισμό ξέχασα, οικιοθελώς 🙂

  61. Γιάννης Ιατρού said

    18: Πάντως εκείνο το «πιτυόεσσα» κάπως μου έχει καθίσει στραβά 🙂 . Αναρωτιέμαι, αφού μόνο μιά φορά όλη κι όλη γίνεται αναφορά σ΄ αυτό το όνομα του νησιού (στον Πλίνιο, κι αυτό σε σχέση με φυτά/βότανα κλπ., βλ. [1] ), γιατί διάλεξε αυτό ο Βάρναλης; Ίσως, υποψιάζομαι, για την ομορφιά που έχει με τα πολλά πεύκα ή ακριβώς για να τονίσει πως είναι πευκόφυτο (;)

  62. spatholouro said

    Βλ. επακριβώς εδώ σελ. 30:
    https://ia800906.us.archive.org/7/items/inscrgraec04/IG%20IV.pdf

  63. Άρχισε να δροσίζει. Νάναι καλά ο Νικοκύρης με τα δροσιστικά του.

  64. sarant said

    63 Είδες; Κατόπιν ενεργειών μου 🙂

  65. Πάει κι ο Μίνως Κυριακού.

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πασίγνωστο, αλλά ταιριάζει. Μόνο ένας ποιητής θα μπορούσε να βρει θετικά στον καύσωνα της Αθήνας.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.snhell.gr/anthology/content.asp%3Fid%3D94%26author_id%3D10&ved=0ahUKEwjos8HBkOvUAhWpI8AKHa0VAroQFggaMAA&usg=AFQjCNFKK1oxnTTfhEZgzmv9kBUb2SafFw

  67. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Επιστροφή στα Γερακίσια εδάφη που έχουν μιά σχετική δροσούλα.
    Μου ξύπνησες όμορφες αναμνήσεις 31 ετών Νικοκύρη με το σημερινό για το Αγκίστρι, από τότε όλο λέω να ξαναπάω, (αυτή τη φορά με την Παπέν) κι όλο αλλού πηγαίνω, είναι όμορφη η Ελλάδα βλέπεις και παρ΄όλο που είναι μικρή, είναι ατελείωτη, κάθε σημείο της όσο μικρό κι αν είναι, είναι διαφορετικό από τα άλλα, όπως το Αγκίστρι από την Αίγινα, και αισθάνομαι πολύ τυχερός που την έχω γυρίσει όλη.

  68. Πάνος με πεζά said

    @ 67 : Α, μην τρελαίνεσαι…Εγώ να δεις κάτι ευσεβείς πόθους που έχω για τα καλοκαίρια…

    A propos, συλληπητήρια και στην οικογένεια Κυριακού… Κατά τραγική ειρωνία, την Παρασκευή είχαν βάφτιση, το Σάββατο γάμο, και σήμερα θάνατο…

  69. Γιάννης Ιατρού said

    62: Κώστα, ευχαριστώ, το μελετώ 🙂

  70. spatholouro said

    Μήπως παίζει το ενδεχόμενο ο Βάρναλης να έκανε σύγχυση μεταξύ Σπετσών («Πιτυούσσας») και Αγκιστρίου («Πιτυονήσου») πιθανολογώ…

  71. Τσούρης Βασίλειος said

    Νομίζω δεν αναφέρθηκε η ταινία «Αγκίστρι» 1976. Η ταινία κυκλοφόρησε στο εξωτερικό με τίτλο «The Hook»…

  72. spatholouro said

    Πάντως δεν φαίνεται να συνδέεται με το νησί…

  73. 71, 72 Καμία σχέση. Αναφέρεται στο κόλπο να πνίξουν τον πλούσιο σύζυγο και να φύγουν με το υπέροχο ξύλινο ιστιοπλοϊκό Ιβανόης, που έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες.

  74. Λ said

    Σφήκας
    https://www.google.com.cy/imgres?imgurl=http%3A%2F%2Fs.nbst.gr%2Ffiles%2F1%2F2011%2F04%2F06%2Foriental%2520hornet_3.medium.jpg&imgrefurl=http%3A%2F%2Fwww.newsbeast.gr%2Ftag%2Fsfika&docid=I-NmVjGd8cuE4M&tbnid=6vMgXwMBFbrdFM%3A&vet=10ahUKEwjnkPysmOvUAhVhKpoKHTLjB1cQMwgkKAIwAg..i&w=656&h=410&bih=708&biw=1517&q=%CF%83%CF%86%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CF%82&ved=0ahUKEwjnkPysmOvUAhVhKpoKHTLjB1cQMwgkKAIwAg&iact=mrc&uact=8

    Μιρμι(δ)ώνι
    https://www.google.com.cy/imgres?imgurl=http%3A%2F%2Fwww.zarpa.gr%2Fwp-content%2Fuploads%2F2013%2F07%2Fsfika.jpg&imgrefurl=http%3A%2F%2Fkosmaser.pblogs.gr%2Ftags%2Ftsimpima-sfikas-gr.html&docid=Tm07vtcPvkwdkM&tbnid=OLmmMsO8xfyZyM%3A&vet=10ahUKEwjnkPysmOvUAhVhKpoKHTLjB1cQMwgiKAAwAA..i&w=620&h=348&bih=708&biw=1517&q=%CF%83%CF%86%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CF%82&ved=0ahUKEwjnkPysmOvUAhVhKpoKHTLjB1cQMwgiKAAwAA&iact=mrc&uact=8

  75. dryhammer said

    74. Τους Σφήκες στη Χίο λέμε Σφή(γ)κες (θηλ.)

    και τα Μιρμι(δ)ώνια τα λέμε λιλι(γ)κιές ή και λιλί(γ)κους. Παροιμιώδης κατάρα: «Που να σου φαν το λίγκι, τ’ Αυγούστου οι λιλίγκοι» ( όποιος τσιμπήθηκε Αύγουστο, ξέρει γιατί είναι κατάρα)

  76. Μια και αναφέρατε τον μακαρίτη τον Κυριακού, έσπαζα μισή ώρα το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιον μου θύμιζε… Τον Jean Servais, από το Ριφιφί.

  77. Λ said

    74. Ναι τα κιτρινωπά εντομα τα λέμε μυρμιόνια (ευκαιρία να διορθώσω την ορθογραφία).

    Έχω δε σφήκα να αρπάζει μέλισσα στον αέρα αλλά και σαύρα να αρπάζει σφήκα. Η σαύρα τον αρπάζει από το κεφάλι και τον κατπίν ι χωρίς να κινδυνεύει από το κεντρί.

    Η μαυρη/ μελαχρινή / μουζούρα Παυλίνα ήταν υπαρκτό πρόσωπο;

  78. Λ said

    75. Κάποτε τους λέμε σφήκουρες και έχουμε και επώνυμα όπως Σφήκουρας και Σφηκουρής

  79. Πάνος με πεζά said

    Σίγουρα δεν ήταν -ή δε μου φάνηκε- σαν άλλους καυσώνους, ακόμα και των τελευταίων χρόνων. Ίσως επειδή δεν πήγα θάλασσα (χρειάζεδται ολόκληρο κεφάλαιο για την ταλαιπωρία του Αθηναίου να κάνει ένα μπάνιο, αλλά η ταλαιπωρία ισχύει και για εμάς, που την έχουμε στα δέκα λεπτά, εδώ στο East Coas). Κι αν κάνουμε κανένα μπάνιο, θα είναι μόνο Κυριακή απόγευμα.
    Πηγαίνοντας για μπάνιο, η θερμοκρασία σου ανεβαίνει πάνω από εκεί που θα ήταν αν καθόσουν στ’ αυγά σου – θες η ιδέα, θες η αναμενόμενη λύτρωση, θες η ταλαιπωρία της διαδρομής…

  80. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    26- «Αφού ευχηθώ τα καλύτερα στον Λάμπρο μας θα πω πως δεν γνωρίζω τα χούγια στης Κινέττας τα νερά, εδώ στα αντίστοιχα του Κρισσαίου κόλπου τα χταπόδια είναι σαν τις γυναίκες : για να σε περιμένουνε ένα χρόνο πρέπει να τους τάξεις στεφάνι και αν…»
    Ευχαριστώ για τις ευχές συναθλητή Πσαρά επιφανείας, αλλά όπως με τις γυναίκες έχω τον τρόπο μου και με τα χταπόδια να με περιμένουν, αυτό με τα μικρά το είπα έτσι για να περάσω το μήνυμα να μη τα βγάζουν οι παραλιακοί άσχετοι. Βέβαια βρέθηκε γυναίκα που με περίμενε 8 ολόκληρα χρόνια να την νυμφευθώ κι επειδή μετά από τόσα χρόνια δεν έβλεπε προκοπή από μένα, πήρε την πρωτοβουλία να με παντρευτεί αυτή. ΥΠΟΚΛΕΙΝΟΜΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ ΣΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΟ ΦΥΛΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ, ευτυχώς τα χταπόδια δεν ζούν τόσα χρόνια. 🙂
    Λοιπόν θα πώ ή μάλλον θα προσφέρω ΔΩΡΕΑΝ γνώση επιβίωσης στο ιστολόγιο που στον καιρό της κρίσης που ζούμε και της χειρότερης που έρχεται, είναι ΠΟΛΥΤΙΜΗ, κι εκτός ίσως από σένα δεν νομίζω να την γνωρίζει άλλος-η εδώ μέσα αλλά και ελάχιστοι έξω.
    Πρίν πολλά χρόνια και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1978 ήμουν μαζί με τον φίλο μου Μιχάλη στο συνεργείο ανέλκυσης μικρών ναυαγίων του πατέρα του στις Αλκυονίδες, που μας είχε πάρει μαζί του για απόκτηση εμπειρίας στις καταδύσεις μια κι είχαμε βγάλει τον προηγούμενο Μάρτη την σχολή καταδύσεων του Καρτελιά.
    Ο κυρ Νίκος είχε έναν Ιταλό δύτη τον Λουϊτζι, ένας απίστευτος Σικελός που σε δεκαπέντε μέρες με δίδαξε τόσα πολλά για τις καταδύσεις τον βυθό και το ψαροντούφεκο που έμειναν ελάχιστα να μάθω μέχρι σήμερα. Αυτός έκανε το εξής κόλπο, μας πήρε με τον Μιχάλη στην βάρκα κι «απλώσαμε» στον βυθό αντί για δύχτι 10 μεγάλα μεταλλικά κουτιά δεμένα μεταξύ τους ανα πέντε μέτρα – γιατί το κάνουμε αυτό Λουϊτζι;- για να πιάσουμε οκταπόντια παιντιά -μα πώς; – τα ντείτε – και πέντε μέρες μετά ΕΙΔΑΜΕ. Πήγανε με την βάρκα στην σημαδούρα κι αρχίσαμε να τραβάμε το σχοινί με τα κουτιά και ω του θαύματος στα μισά κουτιά είχαν πάει χταπόδια, κρατήσαμε τα τρία μεγάλα πάνω από κιλό και τα δύο μικρά τα ρίξαμε στην θάλασσα, – του κρόνου τα είναι μεγκάλα να ρτείτε να τα πιάσετε – γιατί θα μας περιμένουν; – ναί ντεν είναι εύκολο να βρείς σπίτι στο βυθό αλλά κι αν ντεν είναι αυτά τα είναι άλλα.
    Πρίν 15 χρόνια αποφάσισα να εφαρμόσω το σύστημα του Λουϊτζι στην Κινέτα, πήγα με τον κουνιάδο μου κι ένα φίλο με την βάρκα και ποντίσαμε 20 πλαστικά κανάτια ανα δέκα μέτρα με σχετικά μεγάλο άνοιγμα, κι από τότε έχω σίγουρο χταπόδι όποτε θέλω.

  81. 79 Κι άμα πας με το τουτού και το αφήσεις στον ήλιο, γίνεσαι κατά την επιστροφή γίνεσαι κακόβραστος.
    Εδώ χάμου μέχρι και που έσβησα τα ανεμιστήρια, να τα ξεκουράσω.

  82. Πάνος με πεζά said

    Στο λιμάνι Ραφήνας, ήδη 29 βαθμοί, και γύρω στο 73% υγρασία. Μια χαρά… Και τα καραβάκια μαζευτήκανε, είναι βεβαίως και κανα-δυο που φεύγουν Κυριακή βράδι για Μύκονο.
    http://www.in-karystos.gr/weather3/forecast_5.html

  83. Μαρία said

  84. Μεταφραστής said

    Περπάτησα τα περίπου 3 χιλιόμετρα ίσαμε τη Σκάλα, …

    Αυτό μού θυμίζει πορείες που έκανα καλοκαίρια. Δεν υπολογίζω καύσωνες. Αντιθέτως τους απολαμβάνω όταν μπορώ να περπατήσω δίπλα στην ακτή ή ανάμεσα σε δέντρα. Ανάμεσα στις άλλες πορείες ήταν και ο γύρος της Αίγινας. Είχα πάει από τον Πειραιά με το φερυμπότ. Πήγα πρώτα στο μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου και μετά από την δυτική ακτή προς νότια κατεύθυνση γύρω από το νησί περπατώντας. Στην νότια πλευρά του νησιού δεν υπήρχε δρόμος. Υπάρχει και ένας όρμος που η πρόσβαση γινόταν ή με βάρκα ή από τα μονοπάτια. Τα μονοπάτια δεν είχαν σημάνσεις και έτσι τα είχα χάσει περπατώντας από βράχο σε βράχο σαν τα αγριοκάτσικα, έχοντας ως οδηγό την κατεύθυνση όπως την υπολόγιζα βλέποντας το τοπίο, για να πάρω την βόρεια κατεύθυνση από την ανατολική ακτή. Το τοπίο είναι ορεινό στην νότια Αίγινα και είναι αδύνατη η πορεία δίπλα στο κύμα.
    Επειδή είχε βραδιάσει, είχα κοιμηθεί πάνω σε έναν βράχο. Πολλούς αυτό θα τους φανεί παράξενο, αλλά για εμένα και για άλλους σαν και μένα είναι κάτι το φυσικό και μπορώ να πω ότι αυτοί που δεν έχουν κοιμηθεί στην φύση χάνουν εμπειρίες. Έχει διαφορά το να κοιμηθεί ο περιηγητής σε μια τρύπα που λέγεται δωμάτιο ξενοδοχείου από το να απολαύσει την φύση.
    Πριν συνεχίσω για την ανατολική ακτή, πέρασα από το νοτιότερο χωριό της Αίγινας και στο μοναδικό καφεστιατόρειο είχα φάει νόστιμη τοματοσαλάτα και ήμουν ο μοναδικός πελάτης.
    Το βράδυ έφτασα στην βορειοανατολική περιοχή της Αίγινας. Την επόμενη μέρα πήγα για κολύμπι στη θάλασσα, όλο αμουδιά! Δεν χρειαζόταν να βιαστώ να βγω από τη θάλασσα για την επιστροφή. Το καραβάκι φαίνεται όταν έρχεται από τον Πειραιά και όταν το είδα, είχα αρκετό χρόνο να πάω στο μικρό λιμάνι του χωριού. Δεν είχα προλάβει να στεγνώσω και πήγα στο καραβάκι με το μαγιό. Τα χάρτινα χρήματα που είχα ήταν μουσκεμένα. Ο πωλητής εισιτηρίων στο καραβάκι μου είπε: Δεν πειράζει, θα τα στεγνώσω εδώ και τα άπλωσε πάνω στο ταμείο του για να στεγνώσουν. Όπως ήταν μουσκεμένα, είχαν κολλήσει πάνω στο τραπεζάκι του ταμείου.

  85. Γιάννης Ιατρού said

    70/72: Σπαθόλουρο (περί ονόματος του νησιού κλπ., βλ. 61/62 κλπ.)
    Κώστα, το μελέτησα λίγο και βρήκα και κάτι άλλα, του Paul Jamot (που βρήκε και μερικές αρχαίες επιγραφές εκεί), τα παραθέτω και για τους άλλους που ίσως ενδιαφέρονται. Ελπίζω η μετάφρασή απ΄τα λατινικά (αυτού που έβαλες στο #62) να δίνει το νόημα … καθότι μη λατινομαθείς (μόνο ότι πρόλαβα στο γυμνάσιο … 🙂 )

  86. gpoint said

    Λάμπρο αλουμινένιες κανάτες της γιαγιάς ό,τι καλύτερο ( ας όψεται ο τρόμπας, ο άσχετος που τις πήρε σπίτι του εδώ και τρία χρόνια από κει που έκανα συχνά μπάνιο, ήτανε και ρηχά-τα χταπόδια των βαθιών νερών δεν είναι τόσο νόστιμα, είναι…κρεμαστάρια ! )

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71.72.73/Ταινία Το Αγκίστρι
    Όσο κατέβαινα στα σχόλια και δεν έβλεπα να το αναφέρετε, ετοιμάστηκα 🙂
    » …Ο,τι μένει είναι ένας cult μύθος, η προώθηση της τουριστικής ατραξιόν που θα κέρδιζε το μέχρι τότε άγνωστο στους πολλούς Αγκίστρι και φυσικά η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου, ένα κομψοτέχνημα 70s ανεμελιάς που φέρνει κάτι από την εγγενή θλίψη που κρύβουν μέσα τους τα καλοκαίρια…»
    Και η φωτογραφία του Άρη Σταύρου
    http://flix.gr/articles/greek-cinema-islands-the-hook.html

  88. Κόκκινος Πλανήτης said

    Καλησπέρα και καλή δροσιά,
    Πολλές οι Πιτυούσες, από την Λάμψακο στον Ελλήσποντο μέχρι την Ιμπιθα!
    Και βέβαια το όνομα διεκδικούν και οι Σπέτσες

  89. spatholouro said

    #61
    Όσο κοιτάζω, διαπιστώνω ότι το Αγκίστρι δεν το έλεγαν «Πιτυούσσα» αλλά «Πιτυόνησο»:

    Αngistri vulgo creditur esse antiquorum Κεκρυφάλεια, Κψrα Πιτυόνησος
    https://books.google.gr/books?id=nS_nxFz_zNUC&q=%22%CE%A0%CE%B9%CF%84%CF%85%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%82%22&dq=%22%CE%A0%CE%B9%CF%84%CF%85%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%BF%CF%82%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiN1rfihevUAhWGQJoKHdBbDWQQ6AEINzAF

  90. Γιάννης Ιατρού said

    80: ΛΑΜΠΡΟΣ
    Καλώς τον πίσω. Αλλά ρε συ συμμαζέψου, κοντεύεις να φτάσεις τον Λιακό, με τις φυλλάδες του για επιβίωση κλπ. κλπ.:
    ..Λοιπόν θα πώ ή μάλλον θα προσφέρω ΔΩΡΕΑΝ γνώση επιβίωσης στο ιστολόγιο που στον καιρό της κρίσης που ζούμε και της χειρότερης που έρχεται, είναι ΠΟΛΥΤΙΜΗ,,

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο Αγκίστρι…Νάναι ακόμη εκείνη η ντίσκο ,κρεμασμένη σε βραχερό «αλώνι» πάνω απ΄τα κύματα , απέναντι από την Αίγινα; Τριαντατόσα χρόνια πίσω.

  92. ΣΠ said

    Το Αγκίστρι από δρόνο.

  93. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Το 89 το είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα και το απελευθέρωσα και το ετεροχρόνισα.
    Λέει τα ίδια με του Γιαννη το 85.

    Ναι, μπορεί να έκανε λάθος ο Βάρναλης, δεν είναι και μεγάλη η διαφορά΄της Πιτυόεσσας από την Πιτυόνησο.

    Με ενδιαφέρει επίσης το σημείο ότι μπορεί η Κεκρυφάλεια να είναι το μικρό νησάκι η Κυρά.

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    77. Λ. >> σαύρα να αρπάζει σφήκα
    Ήμουν πιτσιρίκι όταν είδα βάτραχο στην άκρη στη στέρνα,πάνω στο βούρκο της, χλαπ ν΄ ανοίγει στομάρα και να τσακώνει τη σφήκα μα πριν την καταπιεί, στο κλάσμα, ξαναχάσκει ο αμφίβιος κι αυτή πετάει ελεύθερη! Τονε δάκασε* σκέφτηκα και γελούσα μόνη μου αφ΄ενός γιατί γλίτωσε ο μικρότερος και γιατί μου έμοιαζε με τα παραμύθια που τα ψάρια κατάπιναν παιδιά αλλά μένανε ζωντανά στην κοιλιά τους.
    *δάκασε (δάγκωσε) λέμε κάτω όχι τσίμπησε. Με δάκασε μια σφήγκα,μέλισσα κλπ

  95. Γιάννης Ιατρού said

    93: …Με ενδιαφέρει επίσης το σημείο ότι μπορεί η Κεκρυφάλεια να είναι το μικρό νησάκι η Κυρά…
    Νίκο, μιας και τα βάλαμε σχεδόν όλα, εδώ το κείμνεο και η υποσημείωση του Bursian ((Geogr. v. Griech., II, p. 77, note) που αναφέρεται ο Paul Jamot στο #85. Περιέχει πληροφορίες για την Κύρα:

  96. Triant said

    Λάμπρο, Τζή. Μιλάτε με γρίφους. 🙂

    Μου αρέσουν πολύ τα χταπόδια αλλά δηλώνω άχρηστος. Μιά φορά έπιασα με το ψαροντούφεκο το χέρι μου (καθώς κολυμπούσα) και μιά άλλη μου έφυγε από την καθετή – στην αρχή – και από το καμάκι στη συνέχεια και όσο να το έψαχνα δεν το έβρισκα. Έχω φίλους (και μια φίλη, που δεν σου γεμίζει το μάτι) που πιάνουν με τα χέρια, κάθε φορά που βουτάνε και μου έχουν πει που να κοιτάω, αλλά δεν τόχω.
    Οπότε παρακαλώ πολύ δώστε λεπτομέρειες. Πόσο μεγάλα κουτιά (και τι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω), αν πρέπει να κάνεις τρύπες για να φύγει το νερό όταν τα φέρεις πάνω και ότι άλλο σας φαίνεται εσάς προφανές (αλλά δεν είναι).
    Θα με καταϋποχρεώσετε. 🙂 🙂 🙂

  97. Γιάννης Ιατρού said

    96: Triant
    Σε λίγο θα λειτουργήσει κι ο Πσαράς (το «και» πάει στον Λάμπρο, που έχει άλλου θέματος θερινό τμήμα 🙂 ) το θερινό τμήμα της σχολής «χταποδοτέχνη για Μπαοκτζήδες και συμπαθούντες». Κοίτα να γραφτείς, θέσεις περιορισμένες 🙂

    ΥΓ: Αμ δεν μαθαίνεται έτσι η τέχνη, από το μπλόγκ… Θέλει επιτόπια εξάσκηση, κατόπιν επιτυχούς αποφοίτησης από το ανωτέρω θερινό τμήμα θεωρητικών γνώσεων… 🙂 🙂

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με Πυτιούσα (που το βρίσκεις παντού, από καφενείο μέχρι περιοχή και συγκρότημα οικιών στις Σπέτσες-ακόμη κι ότι είναι αναγραμματισμός αυτού του αρχαίου το νυν όνομα του νησιού !) και Πυτιόνησο,που επίσης λένε και για τις Σπέτσες,εμένα μου ήρθε ο πύτικας. Στρογγυλές τάπες διαμέτρου όπως τα θυμάμαι 20 με 25 εκατοστών από ξύλο πεύκου που καπάκωναν τα πήλινα διψέλια,μάλλον κατά τη μεταφορά. Δεν τα είχα δει την κανονική χρήση τους αλλά είχανε ξεμείνει στου παλιού μελισσοκόμου και κάποτε ακούμπαγε η γιαγιά τον καυτό τέτζερη.»Πχιάσε τον πύτικα ν΄ακουμπήσω το τσικάλι».

  99. Γς said

  100. Γς said

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πίτυς-πίτυος/Πιτυούσα/Πιτυόνησος και Σίνης ο Πιτυοκάμπτης.
    Ασκηση γιατί έγραψα ανάποδα τα ι και υ νωρίτερα. 😦

  102. Γς said

    101:

    Ο ευρών;

  103. Γιάννης Ιατρού said

    101: ΕΦΗ
    Πρέπει να έκανε πολύ ζέστη χθες στην Κορινθία, ε; Σήμερα πάντως φυσά αρκετά και έχει πέσει η θερμοκρασία.

  104. Γιάννης Ιατρού said

    102: Γς ο ευρών, μετά από τον Σίνη (τον Πυτιοκάμπτη), θα περάσει στον Προκρούστη 🙂

  105. gpoint said

    # 103

    Ναι ρε γμτ, φυσάει και θα μας χαλάσει το ψάρεμα μέρα που δεν έχει ματσάκι… πάλι θα πιαστεί η μέση από τις κηποδουλειές

  106. Γς said

    Καλημέρα

    28 βαθμοί. Μόλις γύρισα απ το πρωιό μπάνιο.
    Και μια θάλασσα!

  107. leonicos said

    Πραγματικά το Αγγίστρι είναι πιο ενδιαφέρον από την Αίγινα και από πολλά άλλα μεγαλύτερα νησιά.
    Έχει και αλμυρή λίμνη που είναι πολύ ανδιαφέρουσα ως βιότοπος. Βέβαια δεν ξέρω τι μένει στο τέλος του καλοκαιριού αν δεν βρέξει, αλλά φύονται εκεί πρωτότυπα (σικ) πράγματα. Δεν ξέρω πού ακριβώς είναι αλλά ξέρω να οπάω.

    Για τη Μετώπη δεν ξέρω.

    Οιι σφήκες ποτέ δεν πειράζουν αν δεν φοβηθούν. Ποτέ δεν τις διώχνω ακόμα κι αν κάτσουν πάνω μου. Απλώς χρειάζεται ψυχραιμία και όχι απότομες κλιν.ήσεις

  108. spiral architect 🇰🇵 said

    Αγαπημένο νησί διαφυγής το Αγκίστρι. Πρωτοπήγα εκεί λόγω της δουλειάς μου μέσω Αίγινας το Φλεβάρη(;) Μάρτη(;) του 2007 και το χρεώθηκα με 108 (κυριολεκτικά). Την άνοιξη το νησί είναι πανέμορφο, παραπάνω από το μισό της έκτασής του είναι μέσα στο πεύκο και γι’ αυτό και το Πιτυόνησος της αρχαιότητας. Κάθισα και ένα τριήμερο το Δεκαπενταύγουστο εκείνης της χρονιάς και από τότε τουλάχιστον μια ημερήσια ανοιξιάτικη εκδρομή θα την κάνω. Το καλοκαίρι το νησί βουλιάζει (από τον κόσμο) 😉 και άμα πας στο ξεκάρφωτο, θα θυμηθείς τα νιάτα σου και θα κοιμηθείς στην παραλία.
    Τυχερός ο Σαραντάκος που πέφτει μια ανάσα απ’ το νησί του αυτός ο μικρός παράδεισος. ❤

  109. spiral architect 🇰🇵 said

    Χτες ~ 13:30 έξω απο το μετρό Αιγάλεω:

    Το θερμόμετρο είναι τεσταρισμένο. 🔥

  110. gpoint said

    # 107

    Σωστός !

    Οι πσαράδες και οι ψαράδες το ξέρουν και τις αφήνουν να περπατάνε στα χέρια τους όταν μυρίζουν ψαρίλα ή κυρίως χταποδίλα. Αντίθετα οι (ηλίθιες) μέλισσες κεντρίζουν χωρίς λόγο. Ας όψεταιτο μέλι.

  111. gpoint said

    # 109

    Το καλοκαίρι του 77, τέτοια εποχή ήμουνα στο ΚεΠαλ και στην Ελευσίνα χτύπαγε 47 και 48 !!. Οταν φύσαγε ήταν σαν σεσουάρ στο ζεστό !!

  112. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.
    Δρόσισε. Ἐπὶ τέλους!

    Ξέρω πὼς δὲν εἶναι καθωσπρέπει νὰ μιλᾶμε ἄσκημα γιὰ νεκροὺς. Ὅμως καλὸ εἶναι νὰ λέγονται κάποια πράγματα, ὅσο δυσάρεστα κι ἄν εἶναι.

    Ὁ Μίνως Κυριακοῦ ἔγινε εὑρύτερα γνωστὸς ἀπὸ τὴν ἐνασχόλησὴ του μὲ τὰ ραδιοτηλεοπτικά. Διαφορετικὰ θὰ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἐφοπλιστὲς ποὺ εἶναι γνωστοὶ σὲ ὅσους παρακολουθοῦν τὰ κουτσομπολίστικα περιοδικά, ἐνῶ κάποιοι εἶναι ἀρκετὰ διακριτικοὶ καὶ δὲν ἐκτίθενται στὴ δημοσιότητα.

    Ὁ τηλεοπτικὸς σταθμὸς Ἀντέννα, ποὺ δημιούργησε, ἦταν ὁ σταθμὸς πού, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ, προώθησε ἕνα πρότυπο κακόγουστης γκλαμουριᾶς, κουτσομπολιοῦ καὶ γενικώτερα αὐτὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε ν᾿ ἀποκαλέσουμε αἰσθητικὴ τοῦ τενεκέ: ἐπιφανειακὴ λάμψη καὶ σαματάς.

    Τὸ δεύτερο σημεῖο ποὺ θὰ σταθῶ εἶναι ἡ ἐξοχικὴ κατοικία ποὺ ἔχτισε σὲ μιάν, ἐξαιρετικοῦ φυσικοῦ κάλλους, περιοχὴ: στὸν ἅγιο Αἰμιλιανὸ, στὸ Πόρτο Χέλι. Ἀποτελεῖ πρότυπο αὐθαιρεσίας μὲ τὶς παράνομες καὶ αὐθαίρετες κατασκευὲς ποὺ ἀλλοίωσαν πλήρως τὸν αἰγιαλό.
    Ἐπὶ πλέον εἶναι καὶ πρότυπο κακοποίησης τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, τῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ τῆς αἰσθητικῆς γενικότερα. Τροπικὰ φυτὰ καὶ ἀρχιτεκτονικὴ χολυγουντιανοῦ στύλ. Σὲ μιὰ περιοχὴ, ὅπου, ἄλλοι ἀστοὶ, ἔχουν φτιάξει ἐπαύλεις μὲ καλὸ γοῦστο, προσαρμοσμένες στὸ ἀρχιτεκτονικὸ ὕφος τῆς εὑρύτερης περιοχῆς (Ὕδρα, Σπέτσες, Κρανίδι) καὶ μὲ φυτὰ ἀπὸ τὴν χλωρίδα τῆς περιοχῆς (ἐλιές, κυπαρίσσια, πεῦκα, ἀμπέλια).

  113. spiral architect 🇰🇵 said

    @112: Μάλλον η Φασολάκαινα θα πρέπει να βαράει την καρκάλα της στον τοίχο. 👿

  114. sarant said

    Καλημέρα από εδώ, ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    112 Κάποιες αυθαιρεσίες είχε κάνει και στον Πανελλήνιο ο μακαρίτης -ή θυμάμαι λάθος;

  115. Κουνελόγατος said

    112. Καλημέρα Δημήτρη και σε όλους. Να μην ξεχάσουμε και το Πεδίον του Άρεως, Πανελλήνιος.

  116. Κουνελόγατος said

    ένα-ένα-τέσσερα καλημέρα, με πρόλαβες στο βιράζ…

  117. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    112: Καλά τα λες Δημήτρη…

    70: Σπαθόλουρο
    Κώστα, τ΄αφήνω εδώ, μήπως περάσεις και σ΄ενδιαφέρει (και δεν το ‘χεις 🙂 )

  118. spatholouro said

    #117
    Γιάννη, αν και το συνάντησα χθες που κοίταγα δώθε κείθε, η ευγενική χειρονομία σου δεν χάνει καθόλου την αξία της! (είπαμε: τζέντελμαν…)

  119. Γιάννης Ιατρού said

    118: Καλά, το βράδυ που θα πέσω για ύπνο, θα φορέσω και τη γραβάτα μου 🙂
    ΥΓ: Δεν είναι από την ανέμη (αν -και λόγω ζέστης- ανεμίστηκες χθες εκεί 🙂 ), αν και βεβαίως πρόκειται για το ίδιο βιβλιαράκι

  120. Γιάννης Ιατρού said

    118: Κώστα,
    στις βόλτες σου μήπως συνάντησες και την απάντηση του Αργυρίου (Πανδώρα), εμπλουτισμένη; :))

  121. spatholouro said

    Δεν το είχα δει, Γιάννη, μερσώ!

  122. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    90 – «Καλώς τον πίσω. Αλλά ρε συ συμμαζέψου, κοντεύεις να φτάσεις τον Λιακό, με τις φυλλάδες του για επιβίωση κλπ. κλπ.»
    Γιάννη μου το ξέρω πως έχω γίνει γραφικός με το ΛΥΚΟς,ΛΥΚΟς ΛΥΚΟΣ, και λύκος πουθενά, αλλά όταν η σουρYellen λέει αυτό «Θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι δεν θα υπάρξει ποτέ μία χρηματοπιστωτική κρίση; Θα ήταν προφανώς υπερβολικό, αλλά σκέφτομαι πως είμαστε σήμερα πολύ πιο ασφαλείς και ελπίζω ότι δεν θα συμβεί ξανά κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Πιστεύω επίσης πως δεν θα συμβεί» στη διάσκεψη του Λονδίνου την Τρίτη,
    δύο πράγματα συμβαίνουν, ή έχει μειώσει πολύ το προσδόκιμο της ζωής της ή αν κρίνουμε από τις δηλώσεις των προηγούμενων προέδρων, σε
    ανάλογες περιπτώσεις, λίαν συντόμως θα πάρει φωτιά ο κώλος μας.
    Η σύγκριση με τον Λιακόπουλο είναι άδικη γι΄αυτόν γιατί αυτός είναι έξυπνος και πουλάει μπούρδες στους ανόητους (που είναι περισσότεροι απ΄όσους νομίζεις) και τα κονομάει, ενώ εγώ είμαι βλάκας και δημοσιεύω δωρεάν οικονομικά ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ που δεν τα λένε ούτε τελευταία είδηση τα ΜΜΑ και γελάνε όλοι μαζί μου, τουλάχιστον προσφέρω γέλιο στην δύσκολη εποχή που ζούμε. 🙂
    Είναι δύσκολο να ζείς κοιτώντας εκεί που κοιτάζουν ελάχιστοι.

    96 – «Οπότε παρακαλώ πολύ δώστε λεπτομέρειες. Πόσο μεγάλα κουτιά (και τι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω), αν πρέπει να κάνεις τρύπες για να φύγει το νερό όταν τα φέρεις πάνω και ότι άλλο σας φαίνεται εσάς προφανές (αλλά δεν είναι).
    Θα με καταϋποχρεώσετε. 🙂 🙂 🙂»
    Κοίτα φίλε Triant, για το επιφανειακό ψάρεμα χταποδιού δεν έχω ιδία εμπειρική γνώση μόνο θεωρητική, σ΄αυτό μπορεί να σε κατατοπίσει ο Gee, για το υποβρύχιο έχω μεγάλη εμπειρία αλλά δυστυχώς δεν μεταδίδεται με λόγια, χρειάζεται εκπαίδευση, γι΄αυτό θα σου πώ ό,τι ξέρω σ΄αυτά που μπορείς να εφαρμόσεις.
    Από την ακτή, είναι γνωστά τα πόδια κότας, λίπος και τεχνητές χταποδιέρες, ενώ έχω δεί από φίλο μιά τεχνική με πολύ καλά αποτελέσματα με το κόκαλο της σουπιάς. Κάνουμε μιά τρύπα στην άκρη και δένουμε την πετονιά, στο «μαλακό» μέρος προσαρμόζουμε ένα μεγάλο αγκίστρι και το δένουμε σφιχτά και έχουμε στο παράμαλλο το ανάλογο βαρίδι, ρίχνουμε μέσα και τραβάμε σαν συρτή αλλά πολύ σιγά. Το πλεονέκτημα αυτής της τεχνικής, είναι ότι δεν σκαλώνει στον βραχώδη βυθό το σκαφοειδές κόκαλο της σουπιάς, ενώ το άσπρο του χρώμα είναι τραβηχτικό για τα χταπόδια. Περισσότερα από τον μαίτρ της επιφανείας.
    Για το «δικό μου» κολπάκι, χρειάζεσαι ενα μικρό βαρκάκι, ακόμα και της πλάκας φουσκωτό αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ, ΜΌΝΟ ΜΕ ΝΗΝΕΜΙΑ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΜΕΣΑ, αν είναι της πλάκας. Μπορείς να πάρεις καμιά δεκαριά κουτιά από κονσέρβες είτε κομπόστας είτε σκυλοτροφής του κιλού ή ακόμα καλύτερα δίκιλα, και τα χτυπάς στο άνοιγμα για να κλείσει περίπου το μισό. Με ένα τρυπανάκι ή μία πρόκα κι ένα σφυρί, ανοίγεις δύο τρύπες σε απόσταση τριών εκατοστών σε κάθε κουτί και περνάς μιά χοντρή πετονιά κάνοντας ένα κόμπο σε κάθε κουτί συνεχίζοντας μέχρι το τελευταίο (κάτι σαν παραγάδι δηλαδή) αφήνοντας μια απόσταση πέντε μέτρων (ή και παραπάνω) το ένα από το άλλο. Στις δύο άκρες δένεις δυό σημαδούρες, συνήθως πλαστικά πεντάλιτρα μπιτόνια κλειτά εννοείται 🙂 που τα προσαρμόζεις ανάλογα το βάθος που θα ρίξεις τα κουτιά. Ένα καλό βάθος (αναλόγως την παραλία για να το φτάσεις άνετα με απλό βαρκάκι,) είναι από πέντε μέχρι δεκαπέντε μέτρα. Κυριολεκτικά, ρίχνεις άδεια για να πιάσεις γεμάτα μετά από μιά βδομάδα. 🙂
    Ένα μεγάλο πρόβλημα που μπορεί να προκύψει αν η παραλία είναι πολυσύχναστη, είναι να τα εντοπίσουν οι βουτηχτάδες των ρηχών νερών και να τα αδειάζουν, οπότε θέλει ιδιαίτερη προσοχή και επίβλεψη.
    Εγώ αυτό το πρόβλημα το έχω λύσει ρίχνοντας τα κανάτια μου στην Κινέτα που είναι χταποδότοπος, στα 23 μέτρα βάθος, επιλέγοντας ένα μέρος περίπου 250 μέτρα μέσα από το σπίτι της Ζωζώς (μία είναι η Ζωζώ 🙂 ) που το ανάγλυφο του βυθού είναι αμουδερό αλλά ακριβώς εκεί κάνει ένα μικρό βουναλάκι, και χωρίς σημαδούρες. Δεδομένου πως το 95% είναι ρηχοβουτηχτάδες μέχρι δέκα μέτρα, ένα 3-4% ψαροντουφεκάδων βουτάει μέχρι τα 20 μέτρα, και μόνο 1% και αν, βουτάει πιο κάτω από τα 20, και σίγουρα ένας ψαροντουφεκάς που σέβεται τον εαυτό του, δεν θα πάει να βουτήξει στη Κινέτα στα 20 μέτρα για χταπόδι, τα «δικά μου» με περιμένουν πάντα χειμώνα καλοκαίρι. 🙂
    Δεν ξέρω πόσο σε βοήθησα, σου εύχομαι καλές ψαριές, και μη ξεχνάς, στις δύσκολες στιγμές ο Καλλιμάνης ΣΩΖΕΙ. 🙂

  123. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    122α: ΛΑΜΠΡΟΣ
    Ρε συ, το σχ. 90 ήταν για την ΔΩΡΕΑΝ γνώση επιβίωσης, όχι για τα οικονομικά 🙂
    Α ρε Λάμπρο, προφήτη. Σε διαβάζουν ακόμα και στην ΑΥΓΗ: Ο πλανήτης χρωστάει 217 τρισ. δολάρια!

    Όσο για τα χταπόδια (122β), βάλε ρε συ μιά φωτογραφία του ανθρώπου να καταλάβει αμέσως 🙂 ). Ρε συ, αν η πείρα μπορούσε να μεταδοθή, στην κόλαση θα υπήρχε μόνο ο Αδάμ και η Εύα!
    Και σκέψου, 20-23 μέτρα είναι περίπου το ύψος μιας 6όροφης πολυκατοικίας. Σιγά μη ψάχνουμε για χταπόδια στα βάθη του ωκεανού με κονσερβοκούτια 🙂 . Και σιγά, μη βουτά το 95% των ψαροντουφεκάδων στα 10+ μέτρα (3 όροφοι τουλάχιστον). Στα 3-4 μέτρα βουτάνε Λάμπρο μ’. Έτσι, για να ΄χουμε και μια αίσθηση του βάθους… («χαίρε βάθος αμέτρητο» που λένε!)

  124. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    123 – Γράψε λάθος τότε, με πήρε στο λαιμό του το δωρεάν, ου γάρ έρχεται μόνο.☺
    Καλά η φωτογραφία χίλιες λέξεις, έχεις τον θαυμασμό μου δεν παίζεσαι.

    Μέχρι δέκα μέτρα λέω όχι δέκα συν, και δεν είναι ανάγκη να βουτήξεις, τα ρίχνεις σαν παραγάδι από την βάρκα και μετά από πέντε έξι μέρες τα ανεβάζεις για έλεγχο. Αν υπάρχει χταπόδι σε κάποιο κουτί ή κανάτι από ένστικτο μένει μέσα οπότε βλέπεις το μέγεθος και πράτεις αναλόγως συνειδήσεως.
    Το πρόβλημα με τις σημαδοΰρες, είναι ότι πέφτει χοντρό κλέψιμο αν είναι πολυσΰχναστο μέρος, ενώ με το δικό μου σύστημα, δεκαπέντε χρόνια δεν τα έχει αγγίξει κανείς και μη νομίζεις, δεν είναι τόσο τρομερά όσο ακοΰγονται τα εικοσιτρία μέτρα, αν δεν καπνίζεις, έχεις καλή φυσική κατάσταση, καλή τεχνική εισδοχής και πτερύγια carbon σε μισό λεπτό είσαι στον πάτο, οπότε έχεις ένα ολόκληρο λεπτό για να κάνεις ‹παιχνίδι» κάτω κι άλλο μισό για ν’ανέβεις χαλαρά επάνω.

  125. Γιάννης Ιατρού said

    124: ΛΑΜΠΡΟΣ
    Είχα δει ένα ντοκιμαντέρ από το Μαρόκο με ψάρεμα χταποδιού εκεί. Έχουν κάτι πήλινα κανάτια και σχεδόν 5 λεπτά !!! αφού τα ρίχνανε τα σηκώναν και είχε μέσα χταπόδι. Τώρα βέβαια θα ήταν κάποιο μέρος που εμφανίζονται τα χταπόδια σε σμήνος, αλλιώς δεν εξηγείται. Θα ψάξω να το βρω και θα σου στείλω τον σύνδεσμο, αν το βρω ….

    Εγώ πάντα πιάνω 4-5 κολυμπώντας με μάσκα και πέδιλα, μεγαλούτσικα 2-3 κιλά, σε 3 ώρες περίπου. Πρέπει να ξέρεις να ξεχωρίσεις τα θαλάμια τους κλπ. Και όχι σε μεγάλο βάθος, 3-5 μέτρα κατά κανόνα. Απέναντι από το ερημητήριο.
    Επίσης εκεί πιάνω και καμιά δεκαριά μοσκιούς και τους δίνω (ζωντανούς) για δόλωμα για ροφούς σε κάτι φίλους επαγγελματίες ψαράδες, που πολλές φορές με παίρνουν μαζί το βράδυ στο σχετικό ψάρεμα. Με ξύλινη βάρκα και κουπί, από σπηλιά σε σπηλιά (πρέπει να ξέρεις καλά τα μέρη στο βυθό…), κάπου 50-60 μέτρα βάθος, μέχρι πρωίας 4-5 ροφούς τους έχουμε πιάσει….

  126. Triant said

    Λάμπρο, Γιάννη ευχαριστώ πολύ. Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να είμαι με βάρκα μια βδομάδα στο ίδιο μέρος, οπότε ελπίζω τα χταπόδια να είναι Μαροκινά 🙂

  127. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    125 – Δεν ξέρω, αλλά υποθέτω πως λογικά πρέπει να είναι ιταλο ισπανική μέθοδος, μιά και οι νότιοι λαοί της μεσογείου αλλά και γενικώς της αφρικής δεν ήταν ποτέ καλοί θαλασσινοί ψαράδες, ίσως με το εμπόριο που ελέγχεται από τους Ευρωπαίους φυσικά να έγιναν. 🙂

    Μοι προκαλεί κατάπληξην που βγάζεις δίκιλα και ΤΡΙΚΙΛΑ!!! χταπόδια και μάλιστα τα αποκαλείς μεγαλούτσικα όταν στο Αιγαίο αλλά και στην Μεσόγειο ζήτημα είναι αν φτάνουν τα πέντε κιλά, εκτός κι αν κατάλαβα ΠΑΛΙ 🙂 λάθος και εννοείς στο σύνολο 2-3 κιλά. 🙂
    Για το βάθος, δεν είπα πως είναι απαραίτητο να πάει κανείς στα 20 μέτρα, ποιός το κάνει άλλωστε αυτό για χταπόδι, μόνο εγώ που μ΄αρέσει να πηγαίνω βαθιά και για τους συγκεκριμένους λόγους της Κινέτας που είπα. Συνήθως στα 5 -10 μέτρα βρίσκονται τα περισσότερα του κιλού και πάνω, ενώ μερικές φορές είναι και πιο ρηχά και ειδικά τον Οκτώβρη που απονερίζουν.
    Η μαγεία του ψαρέματος του μεγάλου ροφού, είναι με ψαροντούφεκο, φτύνεις τα πνευμόνια σου βέβαια αλλά είναι άλλο πράμα όταν τον βγάζεις.

    Ψαράδικη ιστορία, όποιος θέλει την πιστεύει, είναι γνωστό άλλωστε πως οι ψαράδες είμαστε πολύ άσχημα τσακωμένοι με την αλήθεια. 🙂

    Με έναν ροφό έχω αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση, πριν είκοσι χρόνια είχα πάει με κάτι φίλους σε ένα μεσοπέλαγο νησάκι (θα στο πώ κατ΄ιδίαν για ευνόητους λόγους) που ήξερα από τον στρατό, για διήμερη χαλάρωση και ψάρεμα. Είχα κάπου δύο ώρες που ψάρευα κι είχα χτυπήσει διάφορα του κιλού μέχρι τα 15 μέτρα αλλά από την πρώτη κι όλας ερευνητική βόλτα, μου είχε χτυπήσει στο μάτι μια ιδιαίτερη σπηλιά; άνοιγμα; δεν ήμουν σίγουρος, που ήταν όμως γύρω στα 30 μέτρα κι αυτό το βάθος με τα πέδιλα που είχα τότε δεν ήταν εύκολο, ακόμα και για μένα που κάνω τρίλεπτο. Όμως η αποκοτιά κι η δόξα, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος κι απ΄τη στιγμή που θα μπεί κάτι στο μυαλό μου δύσκολα φεύγει από κεί, κι αν μετρήσω τον κίνδυνο ως ελεγχόμενο είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσω.
    Ήδη με τις βουτιές στα μικρότερα βάθη είχαν προθερμανθεί τα πνευμόνια μου και μπορούσα να πάω σε μεγάλο βάθος, αφήνω όλα τα σχετικά σύνεργα κι αλιεύματα στην βάρκα και μόνο με το ψαροντούφεκο αποφασίζω να κατέβω. Πρώτη εισπνοή, δεύτερη μεγαλύτερη, πειθαρχία αυτοσυγκέντρωση, με την τρίτη γεμίζω τέρμα τα πνευμόνια μου γυρίζω προς τα κάτω και ξεκινάω το μακρύ καθοδικό ταξίδι με αργά ανοίγματα των τεντωμένων ποδιών και ήδη στα μισά κατάλαβα πως θα είναι δύσκολο το κατέβασμα με τα πέδιλα που είχα, παρ΄όλα αυτά συνέχισα. Όταν έφτασα στον πάτο μετά από λίγα δευτερόλεπτα είχα το πρώτο «χτύπημα» στον λάρυγγα δείγμα πως το οξυγόνο είναι οριακό και κανονικά πρέπει να ξεκινήσει η ανάδυση όμως αντικρίζοντας την σπηλιά, οι προσδοκίες μου, έστειλαν την αδρεναλίνη μου στα ύψη, πλησιάζω για να δώ από κοντά αλλά ταυτόχρονα αισθάνθηκα το δεύτερο «χτύπημα» και στα 30 μέτρα αυτό ήδη είναι ανοησία και πήρα την απόφαση για ανάδυση αλλά καθώς είχα πλησιάσει πολύ κοντά στην τρύπα ΤΟΝ ΕΙΔΑ!!! Ένιωσα ένα δυνατό συγκινησιακό χτύπημα στο διάφραγμα κι έκανα μεγάλη προσπάθεια να μείνω συγκεντρωμένος καθώς ανέβαινα γιατί στο λαρύγγι τα «χτυπήματα» ήταν πλέον συνεχή και κάθε περιττή κίνηση είναι βήμα για την υποξία. Απενεργοποίησα το μυαλό μου, δεν σκεφτόμουν τίποτα κι είχα αφήσει την άνωση να με ανεβάσει (μετά το πρώτο ενα τρίτο δεν έχει νόημα να κάνεις «πετάλι» το οξυγόνο που καίς είναι περισσότερο από τα μέτρα ανόδου που κερδίζεις κι έχεις την υποξία στο τσεπάκι 🙂 ) είχα βγάλει σχεδόν όλο τον αέρα αλλά η επιφάνεια ήταν ακόμα ψηλά, τότε χρησιμοποίησα τον εφεδρικό αέρα της μάσκας, αυτόν που έβγαλα στην κατάδυση για αποσυμπίεση της μάσκας, δεν ήταν πολύς τρείς μυτιές μόνο αλλά εκείνη την στιγμή πολύτιμες και αρκετές για να ανέβω ασφαλής. Ανέβηκα σφαλής μεν κατάκοπος δε και το μυαλό μου να το τρυπάει η φευγαλέα εικόνα του ψαριού, ΜΕΓΑΛΟ ΨΑΡΙ, ίσα με 15 κιλά, γέμιζε την τρύπα. Ανέβηκα στην βάρκα με την βοήθεια του Γιώργη που έκανε την βάρδια του βαρκάρη υπηρεσίας και ξάπλωσα να χαλαρώσω, – τι είδες ρε; – μεγάλο ψάρι φίλε πρέπει να είναι 15 κιλά αλλά είναι πολύ βαθιά, κάπου τριάντα μέτρα – έλα ρε πήγες τόσο κάτω; είσαι για δέσιμο, και τώρα τι θα κάνεις; – δεν ξέρω, μ΄αυτά τα πέδιλα δεν ξαναπάω, θα πάρω του Μανόλη όταν βγεί (είχε μακρυπτέρυγα του μέτρου όχι όμως carbon, αυτά ήταν νεόφερτα και πανάκριβα) και θα πάω να τον βγάλω τον πούστη.

    Μετά από λίγη ώρα ήρθαν ο Μανόλης με τον Σπύρο με τα σχετικά αλιεύματα, ανέβηκαν επάνω κι όπως με είδαν ξαπλωμένο να χαλαρώνω με ρώτησαν – που ήσουν ρε μάπα σε χάσαμε κι ανησυχήσαμε – βούτηξα βαθιά είχα δεί μια μεγάλη τρύπα – και τι έγινε – είδα έναν μεγάλο ροφό μέσα αλλά με τα πέδιλα που έχω το τερμάτισα, είναι πολλά τα μέτρα – ε χέστο δεν αν είναι τόσο βαθιά δεν αξίζει ο κόπος – και μετά από μια μικρή σύσκεψη αποφασίσαμε πως όντως είναι παράλογο να βουτήξω κι έτσι πήρα τα πέδιλα του Μανόλη κι ετοιμάστηκα να βουτήξω – είσαι βλαμμένος ρε – βλαμμένος ξεβλαμμένος θα πάω αλλιώς θα αρρωστήσω – να προσέχεις ρε χαμένε. Είχε περάσει σχεδόν μιά ώρα τα πνευμόνια τα ένιωθα σίδερο η αυτοπεποίθησή μου στο τέρμα και με τα μεγάλα πέδιλα ένιωθα σιγουριά και ασφάλεια, πρώτη μικρή αναπνοή, δεύτερη, με την τρίτη φουλάρω και βουτάω, η διαφορά με την προηγούμενη κατάδυση εμφανής, τα πέδιλα έκαναν την διαφορά βοήθησε και η καλύτερη διαδρομή που ακολούθησα κι όταν έφτασα κάτω είχα αρκετό οξυγόνο, από το πλάϊ της τρύπας πηγαίνω μπροστά με το ψαροντούφεκο έτοιμο μπροστά ΚΑΙ ΝΑΤΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ ΚΑΤΑΜΑΤΑ, σ΄έχω ρε πούστη, σ’ ‘εχω, τελείωσες, όμως δεν πατάω την σκανδάλη, αστραπιαίες σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου, είναι όμορφος, είναι μεγαλοπρεπής γιατί να τον σκοτώσεις; πάτα την σκανδάλη βλάκα, πάτα την την γαμημένη γι΄αυτό κατέβηκες εδώ κάτω, γι΄αυτό ρισκάρεις, πάτα την, πάτα την που να πάρει ο διάολος, ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ; αυτό το βλέμμα, αυτό το βλέμμα, να το πρώτο «κουδούνι στο λαρύγγι» πρέπει ν΄ανέβω μη τα φτύσω όπως την πρώτη φορά, το ψάρι με κοιτάζει με τα μεγάλα μάτια του κατάματα, μπερδεύομαι, τι να κάνω; δεύτερο «κουδούνι» ανέβα μαλάκα, θα τον χτυπήσω ναι θα τον χτυπήσω τώρα ανάμεσα στα μάτια ΤΩΡΑ, όμως γιατί να τον σκοτώσω; όλα στο όριο, κοιτάζω την επιφάνεια που είναι ψηλά, κοιτάζω το ψάρι που συνεχίζει ήρεμα σαν φιλόσοφος να με κοιτάζει στα μάτια, το οξυγόνο μου έχει τελειώσει, λίγο πριν το τρίτο «κουδούνι» αποφάσισα πως έχασα, ΕΝΤΑΞΕΙ ΡΕ ΟΜΟΡΦΕ ΜΕ ΝΙΚΗΣΕΣ, ΖΗΣΕ.

    Ξεκίνησα δυνατά το πετάλι της ανόδου για τα πρώτα δέκα μέτρα αλλά ψύχραιμα, παρ΄όλο που είχα λιγότερο οξυγόνο από την προηγούμενη είχα καλύτερο έλεγχο της κατάστασης, όσο μ΄ανέβαζε η θάλασσα μια ήρεμη σκέψη γέμισε το μυαλό μου «είσαι μικρός απέναντι στην ζωή» δεν ήξερα γιατί έκανα αυτή την σκέψη, (ακόμα δεν ξέρω). Έφτασα στην επιφάνεια με τιναγμένα πνευμόνια αλλά σε πλήρη ηρεμία, – τι έγινε ρε τον χτύπησες; – όχι – όλοι μαζί, ΓΙΑΤΙ; – δεν ξέρω, δεν μπόρεσα έτσι που με κοίταζε – τι λες ρε ηλίθιε – αυτό που ακούσατε, δεν μπόρεσα – ο Μανόλης, καλά ρε είσαι τελείως βλαμμένος, πήγες εκεί κάτω για να κοιταχτείτε στα μάτια; – όχι ρε συ αλλά πώς να το πώ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΠΑΤΗΣΩ ΤΗΝ ΣΚΑΝΔΑΛΗ, σα να μου επέβαλε την σκέψη του δεν ξέρω – ο Γιώργος, α καλά μετά τον γάτο σου άρχισες την επικοινωνία και με τα ψάρια; χαχαχαχα είσαι για δέσιμο – ρε άντε πηδήξου παπάρα 🙂 – o Σπύρος, έλα πάνω ρε Λάμπρο αυτοί οι μαλάκες δεν κατάλαβαν πως ο ροφός είναι θηλυκός 🙂 – κανόνισε να σου ρίξω εσένα με το ντουφέκι χαμένε.
    Το βράδυ που ψήναμε και τρώγαμε, προσπαθούσα να εξηγήσω αυτή την περίεργη συναισθηματική εμπειρία μου, αύριο τους λέω θα κατέβω να τον ταϊσω – μήπως να του πλήρωνες και το νοίκι; σοβαρέψου ρε, μετά πιάσαμε τις κιθάρες και τα τραγούδια και κατά τις δύο κοιμηθήκαμε.

    Κυριακή πρωϊ (σχετικό αυτό, 9,30 ήταν) μετά τους καφέδες και λίγο ψωμί με κασέρι είπαμε να πάμε για ψάρεμα, – εγώ θα πάω να ταϊσω τον ροφό – σαλεμένος είσαι, ό,τι και να σου πούμε θα κάνεις την μούρλα σου, να προσέχεις είναι πολλά τα μέτρα. Πήρα χταπόδι γδαρμένο, μπήκαμε στην βάρκα και ξανοιχτήκαμε, όταν φτάσαμε στο σημείο ετοιμάστηκα και βούτηξα, αυτή την φορά χωρίς ντουφέκι, έφτασα ακόμα πιο γρήγορα κάτω και «πλάγιασα» στον βυθό απένατι από την τρύπα, ο όμορφος ήταν εκεί και επιτηρούσε με επιβλητικότητα, όταν με είδε έκανε πίσω, έπιασα ένα κομμάτι χταπόδι και με προτεταμένο το χέρι μου πλησίασα στην τρύπα, μετά από λίγα δευτερόλεπτα ο ροφός βγήκε αργά και ρούφηξε το χταπόδι από το χέρι μου, αμέσως πήρα το δεύτερο κομμάτι και τέντωσα το χέρι μου, πλησίασε πάλι κοιτώντας με μ΄αυτό το μεγάλο βλέμμα, αφήνω το χταπόδι και μονομιάς χάθηκε στο τεράστιο στόμα του, πρώτο «κουδούνι» αυτή την φορά δεν μένω ήξερα τι θέλω, γειά σου όμορφε ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕ.

    Από τις πιο δυνατές εμπειρίες της ζωής μου.

  128. Γς said

    Καλά!

    Σταμάτησα από καιρό να σε διαβάζω στα «παραπέντε» σου και τ άλλα τα αεροπλανικά σου.

    Αμα με ξαναδείς όμως και στα καταδυτικά σου, εμένα να με [μπιπ]

    Ψυχοβγάλτη! Σαδιστή!

    Αντε πνίξου ρε!
    Μόνος σου όμως!

    Εγώ τι σου φταίω;

    Ουφ, Παναγία μου!

  129. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    128 – 🙂 🙂 🙂 Tι είναι η ζωή χωρίς εμπειρίες εν Βίλχελμ Ράϊχ αδελφέ μου; σκορδαλιά δίχως σκόρδο. 🙂

  130. Γιάννης Ιατρού said

    127: ΛΑΜΠΡΟΣ
    …Με έναν ροφό έχω αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση…….. αυτό το βλέμμα, αυτό το βλέμμα,……..

    Α, μπα, δεν τό ΄ξερα πως έχεις τέτοιες φιλίες. Κρυφοτέτοιε. Πές μου τον φίλο σου … που λένε 🙂

  131. Γς said

    130:

    Παράπλευρο δώρο κι αυτό του Σύριζα!

    Γμτ!

  132. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα σὲ ὅλους.

    @ ΛΑΜΠΡΟΣ (127). Φίλε, πολὺ ὡραία ἡ ἱστορία σου. Καὶ ἰδιαίτερα τὸ μήνυμα ποὺ στέλνεις γιὰ τὰ σχέση ἀνθρώπου-φύσης. Γιατὶ δὲν γράφεις κι ἄλλες τέτοιες ἱστορίες; Νομίζω πὼς ὁ νικοκύρης δὲν θὰ εἶχε ἀν;τιρρηση νὰ δημοσιεύσει κάποια (ὅπως ἔκανε μὲ τὸν Dryhammer καὶ τὴν ἀφεντιά μου).

    @130. Γιάννη, ἀδικεῖς τὸ ροφό. 🙂
    Ἄλλο ψάρι ταιριάζει στὴν περίσταση: ὁ μπαλλὰς ἤ γουρλομάτης.

    https://image.slidesharecdn.com/typesoffish5-140514152926-phpapp01/95/types-of-fish-5f-rom-cyprus-43-638.jpg?cb=1400081520

  133. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @132. Μπαλλὰς

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ινδιάνος Λάμπρος: » Ο που ταϊζει ροφούς». Ωραίος! 🙂 🙂

  135. cronopiusa said

  136. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    130 – 🙂 🙂 🙂

    132 -Ευχαριστώ Δημήτρη.
    «Γιατὶ δὲν γράφεις κι ἄλλες τέτοιες ἱστορίες;» Δεν ζώ με αναμνήσεις για να γράψω κάτι, κυριολεκτικά δεν θυμάμαι τίποτα παλιό ακόμα και χθεσινό, πιο σημερινό άνθρωπο από μένα δύσκολα βρίσκεις 🙂 θα πρέπει να το φέρει η κουβέντα (όπως η χθεσινή) για να θυμηθώ κάτι, τότε με κατακλύζουν οι εικόνες από διάφορες εμπειρίες κι άντε μετά να τις κάνω γραπτές λέξεις, είναι δύσκολο γιατί ξέρεις, όταν γράφω τέτοιες εμπειρίες δεν με ενδιαφέρει να γράψω κάτι όμορφο για τους άλλους αλλά αυτό που αισθάνομαι και πώς να περιγράψεις τα δυνατά συναισθήματα δεν είμαι δα και κανένας ποιητής, ούτε καν Φανφάρας :). Για μένα γράφω τις όποιες εμπειρίες μου όχι για εσάς, και μόνο όταν μου βγαίνει αυθόρμητα και με εκπλήσσει που κάποιοι τις διαβάζετε και κολακεύομαι όταν τις βρίσκετε ωραίες αλλά δεν είναι ποτέ αυτό το ζητούμενο για μένα όταν τις γράφω.

    Υ.Γ – Όταν βρεθούμε, θα σου πώ την συνέχεια της ιστορίας την επόμενη δεκαετία μιά και ξέχασα να την γράψω, ήταν κι ο λόγος που δεν ξαναχτύπησα από τότε μεγάλο ροφό, μόνο τους θαυμάζω.

    134 – «Ινδιάνος Λάμπρος: » Ο που ταϊζει ροφούς».» Και σαύρες, φίδια, γλάρους, χελώνες, σμέρνες κι ένα γεράκι στον Ταϋγετο όταν κάναμε παραπέντε κι είχαμε κατασκηνώσει για μια βδομάδα στις πηγές του Ευρώτα. 🙂
    Kαλοκαίριασε για τα καλά, ας δροσιστούμε λίγο με κάτι δροσιστικά δυνατό. 🙂

  137. gpoint said

    # 132

    Στα μέρη μου ο γουρλομάτης μοιάζει με μπακαλιαράκι, τους πιάνει η ανεμότρατα, καλοί στο τηγάνι κι άλλο πράμα ο μπαλας. μπαλάδες λέμε (κακώς) και τα μουσμούλια

  138. gpoint said

    Λάμπρο στον Πόρο όταν ήμουνα πιάνανε συχνά 10κιλα χταπόδια. Και στο Γαλαξίδι κάτι βαρβάτοι επαγγελματίες βουτηχτάδες πιάνουν το φθινόπωρο κάτι χταπόδια 5 με 8 κιλά αλλά νομίζω πως αυτοί βουτάνε στα βαθειά των ιχθυοτροφείων φαγγριών (60+) όπου τα βρίσκουν καλοταϊσμένα.

    Με τα φαγγριά είχανε πάθει πλάκα γιατί ανεβάζανε το κλουβί μαζεύανε κάποια ψάρια το ξανακατέβαζαν και την επόμενη φορά που το ανέβαζαν…ψόφια όλα. Οταν κατάλαβαν πως δεν την βγάζουν καθαρή στην επιφάνεια τα φαγγριά τα πουλάνε πια μόνο χοντρική, όλο το κλουβί μαζί.

  139. gpoint said

    Η σχέση μου με το ψαροντούφεκο…

    αγόρασα ένα στα 25 μου, έριξα δυο φορές διέλυσα ένα μουρμουράκι, κτύπησα ένα χελάκι, θεώρησα εαυτόν δολοφόνο και το πούλησα την άλλη μέρα σ’ ένα γνωστό μου μαθηματικό και παραμυθά που έλεγε πως τους σκορπιούς που κτύπαγε τους έβαζε στο μαγιό του γιατί δεν ήθελε να φοράει σακκούλα… κάθε τόσο μας έλεγε για 16 κιλη σφυρίδα,για ροφούς, για τσιπούρες για λαβράκια, για, για δεν δίναμε σημασία αλλά και ψάρι δεν είδαμε, δεν δοκιμάσαμε.. Τα χρόνια πέρασαν κι επειδή το μήλο πέφτει κάτω από την μηλιά ο ίδιος πια μας έλεγε για τον γιό του που κτύπησε με το ψαροντούφεκο ένα πεντόκιλο λαβράκι, ένα δίκιλο σαργό κ.λ.π, κ.λ.π.δυο ,μέρες πριν από μια σύναξη που είχε κανονισθεί σπίτι του. Τότε ο (πολύ πιο λογικός) αδερφός του την ώρα που διηγότανε τα πρόσφατα κατορθώματα του γιού του σκύβει και μου λέει «φέρε αν μπορείς κάνα ψαράκι, γιατί μ’ αυτά που κτυπάει ο ανηψιός μου ούτε η γάτα δεν χορταίνει, με πατάτες τηγανητές θα την βγάλουμε»

  140. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    139. Γιῶργο, ἀπ᾿ ὅ,τι λὲς, μᾶλλον παντελονόψαρα ἔπιανε ὁ γνωστός σου. 🙂

  141. gpoint said

    Ξέρεις από αυτόν έχω σχηματίσει άσχημη εντύπωση για τους ψαροντουφεκάδες, έχω ακούσει τα μύρια όσα…εν τω μεταξύ τα μέρη μου δεν κάνουν για τέτοιες δουλειές, πολλές αμμούδες και λασπουριές δεν βαστάνε ψάρια για τουφέκι

  142. gpoint said

    # 136 τέλος

    μια ζωή αντίθετοι εμείς οι δυο…

    μιά από τις γάτες της ζωής μου, όταν ωρίμασε μου έφερνε από τα διπλανά σπίτια στην Αθήνα κάτι ψαρούκλες ή φέτα μοσχάρι χωρις να τα αγγίζει η ίδια και στο Γαλαξίδι είχε ταράξει τα καταμάχια του διπλανου, ήθελε να με ταΐσει !!

    Εγώ ταΐζω μόνο τον Ιωνάθαν σπαράκια, από φέτος τα τρώειπάνω στην βάρκα κι όχι στο νερό, δεν φοβάται πια πολύ

  143. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    138 – Δεν ξέρω Gee, εγώ κυνηγάω χταπόδια από τα 14 μου 42 χρόνια δηλαδή, έχω δεί δεκάδες χιλιάδες θαλάμια και χταπόδια σε όλη την Ελλάδα, από Ερεικούσα και Στροφάδες μέχρι Καστελόριζο κι από Γαυδοπούλα μέχρι Σαμοθράκη, δεκάκιλο χταπόδι δεν συνάντησα, ούτε φίλος η γνωστός έχει πιάσει αλλά ούτε και στην αγορά έχω δεί.
    Όσο για τους βαρβάτους επαγγελματίες βουτηχτάδες, μάλλον φονιάδες με μπουκάλες είναι, στα 60+ δεν πάει κανείς για ψάρεμα χωρίς μπουκάλες και φακό, γιατί σε τέτοιο βάθος ο φωτισμός ακόμα και σε διαυγή νερά είναι ελάχιστος πόσο μάλλον κάτω από κλοβό ψαριών, δεν βλέπεις τίποτα.
    Από την άλλη, τα 60 μέτρα είναι τεράστιο βάθος για να τα κατέβει ο οποιοσδήποτε δύτης (ακόμα και νιπτήρων ☺) χωρίς ειδικά βοηθήματα, με ψαροντούφεκο στο χέρι δεν κατεβαίνονται.

    142 – Τι να κάνουμε, εσύ από τα θηλυκά προτιμάς τις γάτες, εγώ τις γυναίκες, γι’αυτό πάντα είχα γάτους ή σκύλους (όπως τώρα τον Πέπε☺) γούστα είναι αυτά.☺

  144. Γιάννης Ιατρού said

    143: Κοσμογυρισμένο το παιδί, πότε πρόλαβες ρε συ! 🙂

  145. gpoint said

    Λάμπρο τα ιχθυοτροφεία χρησιμοποιούν δύτες για ευνόητους λόγους. Είναι περιοχές που δεν βουτάει κανένας άλλος παρά μόνο αν πάρει άδεια. Μαζεύονται εκεί και διάφορα μαγιάτικα ,τόννοι, κ.λ.π. και υποθέτω πως εκεί βρίσκουν και τα χταπόδια τα υπερπεντάκιλα. Τα δεκάκιλα μόνο στον Πόρο τα έχω δεί το 77 με 80 όταν ήμουνα μόνιμος κάτοικος εκεί, κι εκεί έμαθα να βρίσκω χταποδάκια σ’ ένα-δυο μέτρα νερά .Που και πως τα βρίσκανε δεν έχω ιδέα, μόνο πως τα πιάνανε βουτηχτάδες. Απ’ ότι έχω ακούσει αυτά δεν θαλαμιάζουν, αλητεύουν και τα αποκαλούν γι αυτό τον λόγο «γαμιάδες» .Τα κτυπάγανε στο τσιμέντο στην προκυμαία και τα πουλάγανε πλοκάμι, πλοκάμι. Εκεί όταν περπάταγα στην προκυμαία του ΚΕ Πόρος, βάρδια Α/Φ, άκουσα ένα πλατς κι ήταν ένα χταπόδι τέτοιο που είχε μισοβγεί από το νερό και φοβήθηκε από το περπάτημά μου. Φώναξα τον μουσικό που ειδικευότανε και είχε σαλαγγιά μαζί του και το έβγαλε, τεσσερισήμισυ κιλά στην ζυγαριά του νοσοκομείου. Το μοιραστήκαμε και ήταν το πιο μεγάλο που έχω πιάσει.

    Ούτε αυτό το κατάλαβες, δεν έγραψα τι προτιμώ, απλά σε μερικές γάτες ξυπνάω το μητρικό τους ένστικτο όταν δεν έχουν γατάκια. Για τα πουλιά ή τα ποντίκια δεν το συζητάω αλλά όταν δεν έβρισκαν κυνήγι υπέφεραν οι γείτονες που άφηναν ανοικτά παράθυρα. Αντίθετα σχεδόν όλα τα σκυλιά δεν με χωνεύουν. Μόλις την προηγούμενη βδομάδα ο διπλανός μου στο χωριό που έχει πάντοτε κάτι σκυλιά-τέρατα για φύλακες θέλησε να μου γνωρίσει το καινούργιο του κουτάβι-μηνών 8, κιλά 60 που με γαβγίζει κάθε που βγαίνω στον κήπο μου. » Απέτυχε το συνοικέσιο» απεφάνθη αφού έπαιζε με όλους κι εμένα ήθελε να με μουντάρει. Ισως τους μυρίζω γατίλα.

  146. sarant said

    145 Μανία κι αυτά τα σκυλιά-τέρατα….

  147. Γιάννης Ιατρού said

    146: Έ μα πιά !

  148. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    gpoint said (145):

    «…Μόλις την προηγούμενη βδομάδα ο διπλανός μου στο χωριό που έχει πάντοτε κάτι σκυλιά-τέρατα για φύλακες θέλησε να μου γνωρίσει το καινούργιο του κουτάβι-μηνών 8, κιλά 60 που με γαβγίζει κάθε που βγαίνω στον κήπο μου. » Απέτυχε το συνοικέσιο» απεφάνθη αφού έπαιζε με όλους κι εμένα ήθελε να με μουντάρει. Ισως τους μυρίζω γατίλα.»

    Φυσικά, τέτοια «γάτα» ποὺ εἶσαι! 🙂

  149. dryhammer said

    Η δική μου εμπειρία με γάτες (3 μέσα στο σπίτι και 8-10 στο δρόμο έξω απο το σπίτι) και σκύλους (3 στην αυλή του σπιτιού) λέει ότι, για ζώα ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ (στειρωμένα, μπολιασμένα κλπ) έχε αρσενική γάτα και θηλυκό σκύλο.

  150. gpoint said

    3 149

    Σεβαστή η εμπειρία σου αλλά… αν καταφέρεις γάτα θηλυκιά όταν σε βλέπει να βγάζει τον ίδιο ήχο που βγάζει όταν φωνάζει τα παιδιά της, ένα μρμρμρμρμ, τότε μόνο με άλόγο μπορεί να δεθεις περισσότερο και πάλι η γάτα έχει το πλεονέκτημα να είναι μέσα στο σπίτι σου, να ξαπλώνει επάνω σου κ.λ.π. Το έχω πετύχει με τρεις που τις μεγάλωσα και μ’ αυτήν που έχω τώρα που την μάζεψα 4-5 χρονών και μου πήρε ένα σχεδόν χρόνο υπομονής να το πετύχω. Ισως δεν είναι τυχαίο πως όλες βαστάγανε (όχι καθαρόαιμες) από συγκεκριμένη ράτσα :

  151. spiral architect 🇰🇵 said

    Μόνο γάτες. 🙂

  152. dryhammer said

    Οι θηλυκές γάτες (απο δρόμο κι απο κάδο) έχουνε τη χάρη, την τρυφεράδα, το νάζι, τη γλύκα (κάνουν και γουρρρρρ-γουρρ) αλλά όταν τους καρφωθεί κάτι στο μυαλό, μόνο με βία τίς αποτρέπεις. Οι αρσενικοί είναι πιό βολικά ζωντανά, πιό συνεννοήσιμα, είτε είναι χαδιαρόγατοι είτε αναμικιόρηδες. Το ακριβώς ανάποδο (μου) συμβαίνει με τους σκύλους.

  153. gpoint said

    Δοκίμασε με την ράτσα που σου έδειξα και το κόλπο που σου γράφω. Ανεβαίνει ας πούμε στο τραπέζι που δεν θέλω. Την φυσάω (ή κάνω θόρυβο με μια εφημερίδα), ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΤΥΠΑΩ, ΔΕΝ ΤΗΣ ΦΩΝΑΖΩ, την κατεβάζω και την ΧΑΪΔΕΥΩ. Ανεβαίνει δεύτερη φορά , κάνω το ίδιο. Ισως ανέβει και μια τρίτη, πάλι το ίδιο. Δεν θα ξαναανέβη ποτέ.

    Ιδιες περίπου γάτες είναι οι σιμπήριαν (του Λένιν) και οι μέινκουν

  154. dryhammer said

    Εννοείται οτι δεν χτυπάω και δεν φωνάζω, τις απομακρύνω (σηκωτές) ξανα και ξανα, το πολύ πολύ να βρέξω τα δάχτυλα και να τις πιτσιλίσω και μόλις φύγω απο κεί θα πάνε στην «απαγορευμένη» θέση. Οι αρσενικοί, άμα καταλάβουν οτι δεν… τελείωσε. Και ΠΑΝΤΑ απο δρόμο κι απο κάδο. Και οι σκύλοι επίσης ημίαιμοι.

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153/154. Ένα, ελάχιστο, φστς προς τα μουστάκια τους με το βαποριζατέρ σιδερώματος-όχι να γίνουν λούτσα- όταν πάνε(κυρίως όταν κατουράνε) εκεί που δεν πρέπει, τις εκπαιδεύει γρήγορα.Στην ανάγκη με λίγο ξίδι μέσα να ψιλοτσούξει στα μάτια. Ταυτόχρονα τους μιλάς σιγά,απαλά αλλά κοφτά,διαφορετικά από τη συνήθη «κουβέντα σας». Αυτές οι Νορβέζιαν Φόρεστ ακόμη και ημίαιμες κρατούν την εξυπνάδα και προσαρμοστικότητά τους. Τέτοιες κυκλοφορούν γύρω μου,πάνω-κάτω, μέσα κι έξω στον κήπο και τις λέω δικές μου. Μου έφεραν προ ημερών ένα περιστέρι στην μπαλκονόπορτα, κι ένα λαγοπόδαρο ,από κάποιον που το είχε για γούρι φαντάζομαι.Μεγάλο χάρισμα ότι δε νιαουρίζουν ποτέ δυνατά. Για να δηλώσουν ότι ανέβηκαν και περιμένουν χάδια και φαϊ, κάνουν συνεχόμενους σάλτους μπρος στο τζάμι σχεδόν αθόρυβα.

  156. 155 ΕΦΗ² έχεις νορβηγόγατες; σα λιονταράκια δεν είναι; https://twitter.com/evilbmcats

  157. Γιάννης Ιατρού said

    Μάγκες, αφήστε τις γάτες και βρήτε καμιά γκόμενα 🙂 🙂 🙂

  158. ΣΠ said

    157
    Α, δεν κατάλαβες. Οι γάτες είναι πολύ καλή μέθοδος για να βρεις γκόμενα. 🙂

  159. Γιάννης Ιατρού said

    158: Πφφ, γάτες…. Οι σκύλοι να δείς !!!!!

  160. http://valiacaldadog.blogspot.gr/2008/05/i-wanna-be-your-dog.html

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    156. Ναι Σκύλεμ,ακριβώς αυτές οι φουντωτές. Οι εδώ μου,παρότι μη καθαρόαιμες κι αλητόβιες, είναι εξίσου όμορφες και καλότροπες. Λέω όμορφες γιατί βρήκα παραδόξως κι άσκημες γάτες. Παραπέρα, στη Ρεματιά,είναι μια ομάδα σαν ύαινες. Μπερδεμένα τα χρώματα μοιάζουν λερά και οι τρίχες τους δώθε κείθε, άστα να πάνε οι έρμες.

  162. 161 Πρέπει νάναι και μεγαλόσωμες, ε;
    Ετούτες, τις αμερικάνες, τις έχεις δει; http://www.boredpanda.com/maine-coon-cat-photography-robert-sijka/

  163. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    162. ναι,είναι πιο στενόμακρες.Η ουρά μακρύτερη απ΄ όλο το σώμα και καθώς έχουν τρίχωμα φουντωντό φαίνονται πιο ογκώδεις. Μια που έχει τώρα μικρά ενώ δείχνει θρεφτάρι, την έπιασα και ένιωσα να μετριούνται τα πλευρά της. Στράγγιξε ,την εξάντλησε το βύζαγμα.Τη βάνω μέσα ξεχωριστά και τρώει και μετά στα κοινόχρηστα δοχεία . Ε μ΄όλη της την πείνα καθυστερεί,με κοιτάει και διστάζει ν΄αρχίσει να τρώει,θέλει να μπουν και τα γατιά της να φάνε.Μέχρι να τα γλυτώσει απ΄τα κρύα και μετά από τους γάταρους πριν 2 περίπου μήνες, τα κουβάλησε πάνω κάτω τρεις φορές. Στο ζόρι της στάθηκε μπρος στο τζάμι μου με το γατί στο στόμα, βγήκα, μου το ακούμπησε μπρος μου στο μαρμαράκι και πήγε δυο δρομολόγια ακόμη κι έφερε τ΄άλλα.

    Ωχ τα λιονταρόκατα! Πολύ φτιαχτές ράτσες μου φαίνονται αυτές οι αμερικάνες. Γάτες ιν βίτρο. Σαν κάποια είδη σκύλων που έχουν ξεσκυλέψει τελείως οι φάτσες τους.
    Οι κεραμιδούσες , τ΄αλητάκια τυχαίων διασταυρώσεων που άμα τους λάχει καμιά σταγόνα ευγενούς ράτσας π.χ. νορβηγικής που λέγαμε, μ΄αρέσουν πιότερο.

  164. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    144 – «Κοσμογυρισμένο το παιδί, πότε πρόλαβες ρε συ! 🙂»
    Κοίτα, στα 17 που πήγα στην σχολή καταδύσεων του Καρτελιά είχα γνωρίσει ένα παιδί τον Μιχάλη που γίναμε πολύ καλοί φίλοι, ο πατέρας του είχε μια εταιρεία καθαρισμού πλοίων και ανέλκυσης μικρών ναυαγίων και κάθε καλοκαίρι μέχρι τα 21μου με έπαιρναν μαζί τους, τον τελευταίο χρόνο μάλιστα δούλεψα στον κυρ Νίκο γιατί με τις συμβουλές του είχα γίνει καλός δύτης, αληθινός δάσκαλος, έμαθα πολλά πράγματα για την θάλασσα αλλά και για την ζωή μαζί του, γυρίσαμε όλο το Αιγαίο και μιά χρονιά το 81 πήγαμε στη Σικελία. Στα 18, μου έμαθε να οδηγώ ιστιοπλοϊκό και ταχύπλοο (δίπλωμα για το ιστιοπλοϊκό έβγαλα μετά τα 40 🙂 ) και πώς να επιβιώνω σαν ναυαγός στην θάλλασα και στην ξηρά, αλλά του έμαθα κι εγώ λίγη αυτοάμυνα. 🙂
    Mε είχε σαν γιό του, «αφού δεν έχεις πατέρα θα σ΄έχω γιό μου εγώ ρε Λάμπρο» μου έλεγε, με τον γιό του τον Μιχάλη είχαμε γίνει αχώριστοι κι έλεγε πως θα με κρατήσει στην εταιρεία κι όταν απολυόμουν από φαντάρος θα με έκανε μέτοχο με κάποιο ποσοστό. Στις 29 Νοεμβρίου του 82 παρουσιάστηκα ενώ ο Μιχάλης είχε κι άλλη αναβολή, όταν πήρα την πρώτη άδεια στις 10 Γενάρη πήγα στο σπίτι τους να τους δώ και να με δούν με τα στρατιωτικά (που ήξεραν πως συχαινόμουν) και να με καμαρώσουν με τον πράσινο Μπερέ. Χτύπησα το κουδούνι με λαχτάρα να τους δώ και να αγκαλιαστούμε κι αντί γι΄αυτό μου άνοιξε η Μελίνα η κόρη του ντυμένη στα μαύρα, μόλις με είδε έπεσε στην αγκαλιά μου κλαίγοντας – τι έγινε Μελίνα πού είναι ο Μιχάλης, ο μπαμπά σου η μαμά σου; – η μαμά είναι μέσα, ο μπαμπάς κι ο Μιχάλης σκοτώθηκαν πριν τα Χριστούγεννα – ΤΙ; πώς έγινε τι έγινε; τα είχα χάσει, πήγα μέσα με είδε η κυρία Ελένη έβαλε κι αυτή τα κλάματα, Λάμπρο μου Λάμπρο μου τους χάσαμε, αν και συνηθισμένος από μικρός στον θάνατο δεν άντεξα κι έκλαιγα σαν μικρό παιδί.
    Κρατήσαμε επαφή για κάνα χρόνο, μετά έφυγαν για Θεσσαλονίκη στο πατρικό της κυραΕλένης κι όταν απολύθηκα το 84 η Μελίνα τέλειωσε το λύκειο και θα πήγαινε στην Αμερική στον θείο της να σπουδάσει. Ανταλλάξαμε μερικά γράμματα, κινητά και διαδίκτυο δεν υπήρχαν τότε και με τα χρόνια χαθήκαμε αν και σίγουρα δεν ξεχαστήκαμε, ποιός ξέρει, ίσως κάποτε να συναντηθούμε, η μετέρα της πέθανε το 88 μάλλον από την στοναχώρια της.
    Από τις πιο σκληρές εμπειρίες της ζωής μου, πιο σκληρή κι απ΄τον θάνατο του πατέρα μου στα 14μου, ίσως γιατί δεν τον έζησα και πολύ.

    Τι πήγα να σου πώ και τι είπα τελικά, δεν είναι για να σκέφτομαι πολύ τα περασμένα, μπορεί γι΄αυτό να μην τα θυμάμαι. Ακραίες καταστάσεις λύπης και χαράς, μάλλον γι΄αυτό με συγκινούν τα ακραία πράγματα, με το καλύτερό μου να είναι ο σεισμός, αισθάνομαι ΤΕΛΕΙΑ όταν συμβαίνει, αλλά ας μη συνεχίσω και με βγάλετε τρελό. 🙂

  165. 164 Πω, ρε μπαγάσα Λάμπρο! Με μαύρισες ολάκερο.

  166. Γιάννης Ιατρού said

  167. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    165 – Συγγνώμη ρε Σκύλε έτσι μου βγήκε, κι εγώ μαύρισα γι΄αυτό έκλεισα τον υπολογιστή μετά. Από τότε αναρωτιέμαι, οι μεθυσμένοι που οδηγούν και προκαλούν δυστύχημα δεν πρέπει να τρώνε ισόβια; Απ΄το πουθενά ξεκληρίστηκε μια υπέροχη οικογένεια γιατί ένας μαλάκας ήταν λιώμα και πέρασε με κόκκινο, είναι αμέλεια αυτό; Η αυστηρότητα της «δικαιοσύνης» εξαντλείται στις Ηριάννες.

    Κάτσε να σε ασπρίσω λίγο, ανέκδοτο με σκύλους, (ζητώ την κατανόηση των κοριτσιών, είναι ελαφρώς σεξιστικό).

    Είναι τρείς σκύλοι σε ένα κτηνιατρίο, ενα μπόξερ ένα λυκόσκυλο κι ένα ντόπερμαν. Ρωτάει το λυκόσκυλο το μπόξερ – γιατί σε φέρανε εδώ; – άσε, για ευθανασία – γιατί τι έκανες; – να μωρέ, μια μέρα έκανε πάρτι το αφεντικό, με πάει πίσω στην αυλή και μου λέει, να μην αφήσεις κανέναν να περάσει από εδώ, μετά από λίγες ώρες έρχεται ένας παππούς με μια μαγκούρα, αρχίζω να του γαυγίζω εγώ, σηκώνει την μαγκούρα να με χτυπήσει ορμάω κι εγώ και τον βουτάω από τον λαιμό, τέρμα ο γέρος – μπράβο ρε, δεν καταλαβαίνω γιατί σου κάνουν ευθανασία – δυστυχώς ήταν ο πατέρας του αφεντικού. εσύ γιατί είσαι εδώ; – κι εγώ για ευθανασία, μια μέρα είχε γιορτή η αφεντικιά, με βάζει κι εμένα πίσω στην αυλή και μου λέει, δεν θα αφήσεις κανέναν να περάσει. Μετά από κάποια ώρα έρχεται μια γριά με μιά ομπρέλα, αρχίζω το γαύγισμα για να την σταματήσω σηκώνει την ομπρέλα αυτή και με χτυπάει, ορμάω κι εγώ την αρπάζω από το λαρύγγι τέρμα η γριά, αλλά δυστυχώς ήταν η μάνα της αφεντικιάς. Το ντόπερμαν άκουγε με ενδιαφέρον την συζήτηση, τότε το ρωτάνε τα άλλα, εσύ γιατί είσαι εδώ; – να, εγώ μένω σε ένα ρετιρέ με την αφεντικιά μου, μια μέρα που ήμουν στην βεράντα, βγήκε να ποτίσει τα λουλούδια στις γλάστρες, όπως έσκυψε είδα πως δεν φόραγε τίποτα από μέσα, αρσενικός είμαι θόλωσα, ορμάω κι εγώ από πίσω και καταλαβαίνετε – κι σ΄έφερε κι εσένα για ευθανασία ε; – α όχι, για να μου κόψουν τα νύχια. 🙂

    Nα χαμογελάτε, να λέτε όμορφα λόγια στους συντρόφους της ζωής σας, να αγκαλιάζετε τα παιδιά σας, μην τους θεωρείτε δεδομένους, μη θεωρείτε δεδομένη την ζωή, τα ωραία είναι στα απλά και καθημερινά, τα πιο όμορφα είναι ΔΩΡΕΑΝ.
    Ένα χαμόγελο δεν κοστίζει, ΑΞΙΖΕΙ. 🙂

  168. Γιάννης Ιατρού said

    167: Για γάτες ξέρεις κανένα ρε συ; 🙂 🙂

  169. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    168 – Τα ανήλικα να απέχουν. 🙂

    Πάει ένας σ΄ένα μοναστήρι για εξομολόγηση -τι έχεις κάνει τέκνο μου; τον ρωτάει ο ηγούμενος, – πάτερ μου κορόϊδεψα – άλλο; – είπα ψέματα – άλλο; – έκλεψα – άλλο; – και του είπε διάφορα αμαρτήματα, κάποια στιγμή των ρωτάει – από μοιχεία πώς πάμε; – από μοιχεία; μέχρι γάτες – δηλαδη τις γάτες πώς; – να, παίρνω μια αρβύλα, βάζω μέσα το κεφάλι και τα μπροστινά πόδια, την πιάνω από τα πίσω και την σενιάρω. Πετάγεται τότε ενθουσιασμένος ο ηγούμενος κι αρχίζει αν φωνάζει – ρε μαλάκα διάκο, έλα να δείς πώς γαμάν τις γάτες κι εμάς μας έχουν ξεσκίσει τ΄αρχίδια. 😉

  170. Γιάννης Ιατρού said

    169: 🙂 Ρε συ, τέτοια διδάσκεις στο θερινό τμήμα; Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν ακόμα κενές θέσεις…, ε;

  171. Γς said

    167:

    >Είναι τρείς σκύλοι σε ένα κτηνιατρίο,

    Αν ήταν τέσσερις θα ήταν σε κτηνιατροκουάτρο;

  172. Μαρία said

    169
    Αυτό είναι εξακριβωμένο κι απο επιστημονική έρευνα, στην οποία έχω παραπέμψει και παλιότερα 🙂

    Ο έρως πόδια δεν κοιτά
    Οσο για τη γάτα, κι αυτή έχει ιδιαίτερες δυσκολίες. «Στην Κρήτη τα παιδιά παίρνουν μια μπότα από δέρμα και σπρώχνουν τη γάτα στο βάθος, μέχρι που να μένουν έξω μόνο τα οπίσθια και η ουρά της.» http://www.iospress.gr/ios1997/ios19971012a.htm

    Περίπτωση τύπου ντόπερμαν ξέρω απ’ την … κανονική ζωή με κανισάκι που το χρησιμοποιούσε ο ιδιοκτήτης βοηθητικά.

  173. Γς said

    167:

    >για ευθανασία, ευθανασία κι ευθανασία

    Ηταν κι εκείνη η Αικατερίνη Μπίλιου

    http://caktos.blogspot.gr/2013/12/blog-post_4703.html

  174. Γς said

    172:

    Από το αηδιαστικό λίκνο:

    >Υπάρχει μια προφορική παράδοση, σύμφωνα με την οποία η συνουσία με γαϊδούρα δυναμώνει και μεγαλώνει το πέος

    Κι ήταν μια εποχή που όλο με συνταγές μεγαλώματος του πέους ήταν γεμάτο το διαδίκτυο.

    -Που ειναι δεσποινίς η εργασία σας;

    -Μου αναθέσατε κάποια;

    -Και βέβαια. Δεν ανοίγεις το ε-ταχυδρομείο σου;

    -Οχι! Μου στέλνουν όλο μηνύματα πως να μεγαλώσω το πουλί μου…

  175. Γιάννης Ιατρού said

    Έχετε ξεφύγει, εντελώς. Και που να σφίξουν οι ζέστες… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: