Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Για τον Γιάννη Καλατζή δυο λόγια

Posted by sarant στο 19 Ιουλίου, 2017


Όταν μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου του πριν από μερικές μέρες είχα γράψει το άρθρο της επόμενης ημέρας και δεν προλάβαινα να το αλλάξω, τις επόμενες μέρες τα άρθρα υπαγορεύονταν από το ημερολόγιο, μόλις σήμερα λοιπόν βρίσκω ευκαιρία να γράψω δυο λόγια για τον Γιάννη Καλατζή, που νιώθω ότι του τα χρωστάω, μια και ομόρφηνε την εφηβεία μου, τη δική μου και των ανθρώπων της γενιάς μου.

Ο Καλατζής μεσουράνησε στο ελληνικό τραγούδι για σχετικά μικρό διάστημα, που ταυτίζεται σχεδόν με τα χρόνια της δικτατορίας, από το 1968 ως το 1974 ας πούμε. Μετά τη μεταπολίτευση συνέχισε για μερικά χρόνια με μικρότερη απήχηση αλλά σταμάτησε νωρίς, περί το 1980, τη δισκογραφία και δεν επανεμφανίστηκε αργότερα, όπως έκαναν άλλοι νεοκυματικοί και λαϊκοί της σειράς του.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1943 και, όπως διαβάσαμε τώρα, το πρώτο του συγκρότημα ήταν το Τρίο Μορένο. Καριέρα λαϊκού τραγουδιστή έκανε όταν κατέβηκε στην Αθήνα, όπου πρώτα συνεργάστηκε με τον Γιώργο Μητσάκη, που τόσο απλόχερα ανάδειχνε νέους. Το πρώτο τραγούδι που τον έκανε γνωστό ήταν το 1967 το «Πού’σαι καημένε Περικλή«, ακριβώς του Μητσάκη.

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του, που τον καθιερωσε, ήταν το 1968 τα Χρυσά κλειδιά, των Δερβενιώτη-Βίρβου:

Μέσα στο 1968 έρχεται και η συνεργασία του με τον Μάνο Λοΐζο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, και η συμμετοχή του στον δίσκο Σταθμός, με τραγούδια όπως το Δελφίνι δελφινάκι ή το Παλιό ρολόι.

Χαρακτηριστικό είναι πως ο Σταθμός ήταν και ο παρθενικός δίσκος που εξέδωσε η νεοσύστατη τότε εταιρεία MINOS, ενώ δεύτερος, με κωδικό MSM102, ήταν ο πρώτος προσωπικός μεγάλος δίσκος του Γιάννη Καλατζή, με τίτλο το όνομά του, πάλι το 1968. Ο δίσκος, που δεν έχει εκδοθεί σε σιντί, ανοίγει με τα Χρυσά κλειδιά. Στο οπισθόφυλλο του δίσκου σημειώνεται ότι «δεν υπάρχει δεύτερος τραγουδιστής που να γνώρισε τέτοια ‘πυραυλική’ άνοδο σε τόσο λίγο διάστημα».

Ο Καλατζής έγινε λοιπόν ένα από τα πρώτα ατού της MINOS, που τον πρόβαλλε δεόντως στις «προσφερόμενες» εκπομπές της στο 2ο πρόγραμμα της Ραδιοφωνίας. Οι νεότεροι ίσως δεν ξέρουν τι σημαίνει αυτός ο όρος -ήταν εκπομπές ημίωρες, που η παραγωγή γινόταν από την κάθε εταιρεία και είχαν μόνο δικά της τραγούδια, συνήθως τα πιο καινούργια. Κάθε εταιρεία είχε τη δική της προσφερόμενη εκπομπή, η μια μετά την άλλη, Κολούμπια, Μίνος και Λύρα, στην πρωινή ζώνη. Η εκπομπή της Μίνος άρχιζε με την εισαγωγή από τους Γλάρους του Γαβαλά, αλλά το σήμα σταματούσε πριν ακουστεί η φωνή του και ανάγγελνε τα τραγούδια της «Οντεόν-Παρλοφόν-Μίνως Μάτσας και υιός». Η Κολούμπια είχε για σήμα την εισαγωγή από τη Συννεφιασμένη Κυριακή και η Λύρα το Ρολόι του Ρωμανού.

Στις προσφερόμενες εκπομπές το τραγούδι που προωθούσε η εταιρεία για σουξέ μπορεί να ακουγόταν δύο ή τρεις φορές, διακοπτόμενο από εγκωμιαστικά, διθυραμβικά πες καλύτερα, σχόλια του παρουσιαστή -η σάτιρα του Χάρρυ Κλυνν για τη Λυκομιφών και τον Χάρρυ Ρεζίλη υπερβάλλει, αλλά όχι πολύ. Θυμάμαι, όταν είχε βγει το «Ξενάκι» (σε μουσική και στίχους Σταύρου Κουγιουμτζή), ο παρουσιαστής έκανε διαγωνισμό με το… πανδύσκολο ερώτημα «Ποιο είναι το παράξενο επίθετο που επαναλαμβάνεται εφτά φορές στο τραγούδι». (Είναι όμως επίθετο;)

Ο Καλατζής είχε και μια πιο ανάλαφρη πλευρά πλευρά στις συνεργασίες του εκείνη την εποχή, ιδίως με τον Γιώργο Κατσαρό, με τραγούδια πιο άμεσα προσανατολισμένα στο σουξέ, όπως η περίφημη Κυρα-Γιώργαινα και ο Επιπόλαιος. Η Κυρα-Γιώργαινα μεταφράστηκε και σε ξένες γλώσσες (στα γαλλικά την είπε ο Μισέλ Πολναρέφ) και μεγάλο μέρος της επιτυχίας της το οφείλει πιθανώς στη φήμη ότι ο Γιώργος της ιστορίας (που έβαλε το σκπούρο του, άναψε το πούρο του, μπήκε στο αμάξι του και εντάξει του) δεν ήταν άλλος από τον πρωτοδικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Η Μηχανή του χρόνου μάς πληροφορεί ότι οι στίχοι του Πυθαγόρα ήταν ένα πείραγμα προς τον συνθέτη, τον Γιώργο Κατσαρό, που κάπνιζε όντως πούρα, κι έτσι μάς χαλάει την ιστορία. Πάντως, με εκπλήσσει αυτό που διαβάζω πως είναι τραγούδι του 1968, το είχα για ένα-δυο χρόνια αργότερα.

Άλλη επιτυχία της ίδιας κοπής είναι ο Επιπόλαιος, πάλι του Κατσαρού και του Πυθαγόρα, που έδωσε και τον τίτλο στον δεύτερο προσωπικό δίσκο του Καλατζή και που θυμάμαι να προβάλλεται πολύ επίμονα από τις προσφερόμενες εκπομπές.

Από το ίδιο δίδυμο, αλλά με νοσταλγικό μάλλον παρά με εύθυμο ύφος, είχαμε και τον θρυλικό Σταμούλη τον λοχία, που τον συναντάει ο τραγουδιστής στην Αμφιλοχία, παλιό του συμπολεμιστή με το κεφάλι του σταχτί, έναν στίχο που πάμπολλα παιδιά της ηλικίας μου (εγώ πάντως όχι) είχαν ραμονίσει σε «με το κεφάλι του στ’ αυτί». Η μαμά μου, θυμάμαι, είχε παραλλάξει τους στίχους και τους έκανε να λένε για έναν παλιό συμφοιτητή που μαζί του ερευνούσε άγνωστα χημικά στοιχεία -ο καθένας στο μετερίζι του.

Αλλά βέβαια αυτό που κυρίως θα μείνει από τον Καλατζή είναι η συνεργασία του με τον Λοΐζο, τον Κουγιουμτζή και άλλους έντεχνους συνθέτες, σε δίσκους – σταθμούς όπως οι Θαλασσογραφίες το 1970, το Όταν ανθίζουν πασχαλιές το 1971 ή το Νάχαμε τι νάχαμε το 1972. Στους δίσκους εκείνους πρωταγωνιστεί ο Καλατζής, σε άμιλλα με έναν άλλον επίσης νέο και ανερχόμενο, που επίσης αναδείχτηκε από τον Μητσάκη, τον Γιώργο Νταλάρα. Στις Θαλασσογραφίες το πάνω χέρι το έχει μάλλον ο Καλατζής, κυρίως χάρη στην αξεπέραστη Τζαμάικα:

αλλά στις Πασχαλιές μάλλον ο Νταλάρας. Μου αρέσει ωστόσο πολύ ένα χαρούμενο τραγούδι του Καλατζή από αυτό τον δίσκο, το Γεια χαρά καλή, το οποίο περιέργως είναι σε ποίηση Κώστα Βάρναλη:

Η μεταπολίτευση δεν τον σήκωσε τον Καλατζή, σαν να μην ταίριαζε στο νέο κλίμα. Αραιώνει τους δίσκους, συνεργάζεται με τον Καρβέλα, κάνει σουξέ αλλά ευτελέστερα, Στη Χονολουλού-στη Χονολουλού εκεί θα πάει η τρέλα δεν πάει αλλού, και Τώρα πλάκα μου κάνεις Άντε και αντίο θα σε δω στο πλοίο στις 32 του άλλου του μηνός. Οπότε, αποσύρθηκε αξιοπρεπέστατα και για πολλές δεκαετίες έμεινε σιωπηλός.

Ωστόσο, τα τραγούδια του, τόσο αυτά τα λίγα που ξεχώρισα όσο και άλλα θαυμάσια που τα παρέλειψα (και που δεν τα αναφέρω επίτηδες, για να δω ποια θα προτείνετε εσείς στα σχόλια) συνέχισαν να ακούγονται, και πολλά γνώρισαν και επανεκτελέσεις. Κάποιος έγραψε πως ακούγοντας τον Καλατζή ήταν σαν να ακούς τον γείτονα που έχει βγει στο μπαλκόνι με το φανελάκι και τραγουδάει, και τραβάει και μια ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο του όταν παίζει η ορχήστρα. Δεν το έγραψε αυτό για να υποτιμήσει τη φωνή του αλλά για να εξάρει την αίσθηση οικειότητας που σου δημιουργούσε το άκουσμά της.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Advertisements

177 Σχόλια to “Για τον Γιάννη Καλατζή δυο λόγια”

  1. Γς said

    Καλημέρα

  2. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα σὲ ὅλους.
    Συμπαθέστατος ὁ Καλατζὴς καὶ πολὺ σεμνός. Εἶπε καὶ κάποια ὄμορφα τραγούδια τοῦ Λοΐζου. Αὐτὰ τοῦ Κατσαροῦ τὰ ἀντιπάθησα ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἐπειδὴ τὰ ταύτισα μὲ τὴ Χούντα.

  3. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  4. Ωραιότατα τραγούδια ήταν και η συμμετοχή του Καλατζή στον δίσκο του Γιάννη Σπανού με τίτλο Οδός Αριστοτέλους (1974). Σχετικά δείτε: http://www.ogdoo.gr/diskografia/diskoi-pou-den-ksexasa/giannis-spanos-kai-leyteris-papadopoylos

  5. Πάνος με πεζά said

    Προχτές, την Κυριακή το βράδι, που ήμουν καλεσμένος κι έπαιξα μουσική στον Real FM, είπα ότι αν θυμάμαι ένα ραδιοφωνάκι να παίζει στα παιδικά μου χρόνια τα καλοκαίρια, κρεμασμένο σ’ ένα δέντρο, θα έπαιζε σίγουρα κάποιο τραγούδι του Καλατζή.
    Είναι κλεμμένη ατάκα από τη Μυρτώ Κοντοβά, αλλά με καλύπτει απόλυτα…Και πολλούς από εμάς.
    Για το Γιάννη είχα διαλέξει αυτό το πανέμορφο σουρεάλ χασάπικο, Λοϊζου-Παπαδόπουλου από το «Παραμυθάκι» (1971).

  6. Κουνελόγατος said

    «…το Γεια χαρά καλή, το οποίο περιέργως είναι σε ποίηση Κώστα Βάρναλη».

    Πάνω στου πελάγου το σπιθάτ’αφρό λέει, εγώ άκουσα σπιντάτο ή κάτι τέτοιο, το έψαξα και βγήκε Βάρναλης. Μπα, λέω, άλλος θα είναι. Και όμως, υπάρχει σε έναν τόμο με ποιήματα, και όλο το ποίημα είναι πολύ ωραίο. Ε, μην περιμένετε να το θυμάμαι, για ποιον με περάσατε; 🙂

    Καλημέρα σε όλους.

  7. Πάνος με πεζά said

    Να προσθέσω από την ωραία εκπομπή του 2005 του Άρη Σκιαδόπουλου που θα βρείτε στο youtube, όπου ο Καλατζής αυτοβιογραφείται, ότι τον φώναζαν «Τσιρόγιαννο» στις παιδικές του παρέες της Τούμπας, επειδή ήταν λιγνός και ψηλός.

  8. Γς said

    5:

    Και το καλλιτεχνικό σου;

    Πάνος Με Πεζά [στο πιάνο];

  9. cronopiusa said

  10. Jimakos said

    Στον διάσημο «Εξορκιστή» (1973) του Ουίλιαμ Φρίντκιν, ο παπάς-πρωταγωνιστής (Ντέιμιεν Κάρρας) έχει ελληνική καταγωγή, και σε μια σκηνή που επισκέπτεται την μητέρα του, το «Παραμυθάκι μου» με τη φωνή του Καλατζή εννοείται, ακούγεται στο ράδιο (και ή στην ίδια σκηνή, ή σε άλλη παρόμοια ακούγεται και το «Ιστορία μου – αμαρτία μου», της Ρίτας). Ο ηθοποιός που έπαιζε τον παπά ήταν αμερικάνος, ωστόσο την μητέρα του υποδυόταν ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, ενώ εμφανίζεται κι ο Τίτος Βανδής, που έπαιζε τον θείο του (κι αδερφό της μητέρας του).

  11. Πάνος με πεζά said

    @ 8 : Eσάς δε σας μιλάω, κύριε Λίνο Κόκοτε ! 🙂

  12. Eli Ven said

    Φανταρίστικη παράφθορά του «Σταμούλη του λοχία» γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’90: «Τώρα σ’ αυτήν την ηλικία, βαράμε όλοι μ@λ@κί@», που καταντήσαμε λοχία στο γ@μημ3ν* το χακί».

  13. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τὸ ἄιντε καὶ ἀντίο τὸ θυμᾶμαι ἀπὸ τὸ Βοσκόπουλο. Τὸ τραγούδησε κι ὁ Καλατζῆς;

  14. Πάνος με πεζά said

    O «Σταμούλης» έχει και το ραμόνι του, «με το κεφάλι του στ’ αυτί»… Επίσης άλλα ραμόνια του Καλατζή είναι φυσικά η «Νεσαπουλιάτα», «και συχνά ξεροκοιμάμαι» στον «Επιπόλαιο» κλπ.

  15. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @2 (συνέχεια)Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ κακὰ τῆς Χούντας ἦταν καὶ ἡ ἀλλοίωση τῆς αἰσθητικῆς. Ἐπικράτησε μιὰ φτήνεια, μιὰ κακόγουστη ἀμερικανιὰ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς. Αὐτὸ φαίνεται στὸν κινηματογράφο, ἰδιαίτερα στὶς ἔγχρωμες μουσικοχορευτικὲς ὑπερπαραγωγὲς μὲ τὰ πολὺχρωμα ροῦχα, καὶ καλὰ χίπικα, στὴ μουσικὴ, μὲ τὸ ἄσκημο πιθίκισμα τῶν ξένων συγκροτημάτων καὶ τὸν ξεπεσμὸ τοῦ λαϊκοῦ τραγουδιοῦ στὰ σπασοπιατάδικα, ἀλλὰ καὶ στὴν πλήρη καταστροφὴ τοῦ οἰκιστικοῦ περιβάλλοντος, μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἀντιπαροχῆς στὶς λαϊκὲς γειτονιὲς τῆς Ἀθήνας καὶ τῶν πόλεων τῆς ὑπόλοιπης Ἑλλάδας καὶ τὴν καταστροφὴ κάθε ὄμορφου στοιχείου τῆς λαϊκῆς ἀρχιτεκτονικῆς σὲ πολλὰ χωριὰ.

  16. Θρασύμαχος said

    Ορθογραφικό υποχόνδριο: «η εκπομπή της Μίνος άρχιζε …», μήπως όμως όποτε μεταγράφουμε τη Minos είναι καλύτερα να το γυρίζουμε σε ωμέγα;;;

  17. Πάνος με πεζά said

    @ 15 : Δημήτρη, εγώ προχτές έπαιξα μουσική κατά 80% από την περίοδο της Χούντας, και τη θεωρώ ιδιαίτερα καλαίσθητη, σε σχέση με άλλες εποχές. Το ίδιο και τις ταινίες. Νομίζω ότι εκ των υστέρων ¨»φτηναίνουμε» τις ταινίες μόνο και μόνο επειδή γυρίστηκαν εκείνη την εποχή και θεωρούμε ότι φτιάχνονταν για να «κοιμίζουν» τον κόσμο… Σίγουρα μετά το 71-72 αρχίζει μια κάμψη, αλλά μέχρι τότε, η αύρα της δεκαετίας του 60, παρά την αλλαγή του καθεστώτος, εξακολουθούσε να βγάζει εξωστρέφεια στην τέχνη. Έτσι πιστεύω εγώ, τουλάχιστον.

  18. atheofobos said

    Με μουσική του Νίκου Καρβέλα και σε στίχους της πρόωρα χαμένης (πέθανε το 1992 σε ηλικία 45 ετών) Βαρβάρας Τσιμπούλη τραγούδησε τα εξής τραγούδια
    «Μη περιμένεις», «Μ’ έκανες ζωή και μοιάζω», «Τώρα πλάκα μου κάνεις», «Κάποιος πάντα λέει αντίο», «Στη Χονολουλού», «Δε σου λέω τίποτα», «Αμετανόητη καρδιά», «Κάποτε», «Ψέματα», «Λιώνω», «Σταμάτα να τηλεφωνάς», «Για σένανε με γέννησε η μάνα μου», «Όλα τα ‘χω ξεχασμένα», «Συνήθισέ με», «Μη μ’ αγαπάς», «Γεια σου», «Κοντά σου», «Ο Ναπολέων», «Αφού δεν άξιζα εγώ», «Δε μπορεί», «Τύψεις», «Πάλι», «Θα ζήσω», «Στο Μεξικό», «Μάθε την αλήθεια», «Πάντα χάνεται η μαγεία», «Γεια σου σ’ αγαπώ».
    Ο χαμαιλέων Καρβέλας συνθέτει γι΄αυτόν τραγούδια βασισμένα στο στυλ των μέχρι τότε επιτυχιών του, που είναι όμως πλέον ξεπερασμένο.
    Το πρώτο που είχε επιτυχία από αυτή την συνεργασία ήταν το ΤΩΡΑ ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ

  19. Γς said

    17:

    Τελικά ποιο είναι το καλλιτεχνικό σου.

    Πάνος με Clavier;

    Ιν-μην πυροβολείτε τον Πάνο Με Πρζά-μόουντ

  20. Παναγιώτης Κ. said

    Η μουσική παραγωγή κατά την περίοδο της δικτατορίας δεν μου είπε… πράγματα. Τότε μεσουράνησε και ο Καλατζής και επομένως, παίρνει και αυτόν…η μπάλα.
    Παρόλο που η περίοδος ήταν ζόρικη , κατά τη γνώμη μου, δεν αποτυπώθηκε αυτό επαρκώς ούτε στο στίχο αλλά ούτε και στη μουσική. Στίχοι και μουσική που φανέρωναν κατάσταση…»μια χαρά περνάμε»!
    Συγκρίνω αυτή την περίοδο με την περίοδο του Εμφυλίου και μετά από αυτόν που κράτησε δεκαπέντε σχεδόν χρόνια. Κατά τη γνώμη μου, αυτή την περίοδο στο λαϊκό τραγούδι υπήρξε ενότητα συναισθήματος και κοινωνικής πραγματικότητας.

    Κάποιος που γνωρίζει θέλω να μας πει: Αυτά τα τραγούδια που ανάφερε ο Νικοκύρης είναι γραμμένα σε δρόμο ματζόρε;

    Μου έρχεται ωστόσο στο νου ένα πολύ σπουδαίο για τις προτιμήσεις μου τραγούδι που το είπε ο Καλατζής. Είναι η «Αγιά Ελεούσα» ή αλλιώς «Βάλε μανούλα μια φωνή».

  21. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Μεγάλωσα τραγουδώντας το «Δελφινάκι», ίσως ήταν το πρώτο τραγούδι που έμαθα. Περιττό να πω πως «ο Γιώργος είναι πονηρός» ήταν μόνιμη επωδός από τους γονείς, θείους κλπ για να με πειράξουν.
    Ο οποίος Γιώργος «έβαλε το σκούρο του» (προφανές lapsus digiti)

  22. Corto said

    «Η Κυρα-Γιώργαινα … μεγάλο μέρος της επιτυχίας της το οφείλει πιθανώς στη φήμη ότι ο Γιώργος της ιστορίας … δεν ήταν άλλος από τον πρωτοδικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.»

    Κυρά Γιώργαινα παλαιότερα ήταν για τον λαό η βασίλισσα Όλγα.
    (Κυρά-Γιώργαινα μεθύστρα, κυρά-Γιώργαινα μπεκρού κλπ)

  23. Γς said

    19:

    Ελα βρε Πάνο, δώσε μας ένα δείγμα της δουλειά σου. Πες μας τουλάχιστον πότε ήταν η εκπομπή στον Real FM και θα τη βρούμε. Θα σ ακούσουμε.

    Και πού’ σαι. Ν ανοίξουμε κανα πιάνο μπαρ στη Ραφήνα.

    Γάβρο στα κάρβουνα και Πάνος στο κλειδοκύμβαλο.

    Τσιτσάνης και τέτοια.

    Καβουρίνα σε Φα ελάσσονα

  24. spiridione said

    Και ο Κουταλιανός μεγάλο του σουξέ

  25. Πάνος με πεζά said

    @ 20 : Τα «Χρυσά κλειδιά» είναι μινόρε στο κουπλέ, και γίνεται ματζόρε στον ίδιο τόνο, στο ρεφρέν. Είναι λίγο σπάνιο σε τραγούδι, αλλά υπάρχουν κι άλλα (έτσι είναι και ο «Σταμούλης ο λοχίας»).
    «Ο επιπόλαιος» είναι καθαρό ματζόρε, η «Τζαμάικα» ματζόρε και μινόρε στη σχετική κλίμακα (π.χ. Ντο ματζόρε-Λα μινόρε), το ίδιο και το «Γειά χαρά καλή» (που ξεκινάει με κουπλέ μινόρε όμως).
    Το «Δελφινάκι» είναι όλο ματζόρε, όπως και τα «Πλεούμενα», ενώ καθαρά μινόρε είναι το «Παραμυθάκι». «Ο Γιώργος είναι πονηρός» το λες ματζζόρε, στην ουσία είναι δρόμος χουζάμ αν δεν κάνω λάθος.

  26. Πάνος με πεζά said

    @ 23 : Πρώτα φάε τη σκόνη μου, που μου έφεραν αστικό λεωφορείο στο Νέο Βουτζά ! 🙂
    Την εκπομπή την έχω, δε θα τη βρείτε (δεν έχει soundcloud ο σταθμός). Όταν μπορέσω ( ≈ ποτέ ) μπορεί ν’ ανεβάσω λίγο στο blog.

  27. Παναγιώτης Κ. said

    Στέκομαι με ιδιαίτερη προσοχή στα σχόλια #15,#17 .
    Εύστοχη θεωρώ την διαπίστωση που κάνει ο Πάνος…»Σίγουρα μετά το 71-72 αρχίζει μια κάμψη, αλλά μέχρι τότε,η αύρα της δεκαετίας του ΄60, παρά την αλλαγή του καθεστώτος,(δηλαδή την επιβολή της δικτατορίας προσθέτω εγώ) εξακολουθούσε να βγάζει εξωστρέφεια στην τέχνη».

    Με άλλα λόγια η κάθε εποχή εκφράζεται μέσω της τέχνης, μεταχρονολογημένα.
    Και τίθεται το ερώτημα: Η περίοδος της δικτατορίας έχει μιαν ανάλογη θέση στην τέχνη;
    Στη μουσική μάλλον όχι. Ο Θεοδωράκης τα πρώτα χρόνια καθώς και η αναβίωση του ρεμπέτικου κάλυψαν σχεδόν τα πάντα.

  28. Corto said

    1(Γς):

    Παποράκι του Μπουρνόβα, το οποίον δόθηκε στον Καλατζή αντί για τον Νταλάρα, σύμφωνα με την γνωστή αφήγηση του Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου αναφέρει τον Μάθεση, τους λιποτάκτες του μικρασιατικού μετώπου κλπ:

    http://www.ogdoo.gr/diskografia/diskoi-pou-den-ksexasa/manos-loizos-leyteris-papadopoylos-na-xa

  29. cronopiusa said

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @17. Πάνο, γοῦστα εἶναι αὐτά. Δὲν ξέρω τὴν ἡλικία σου, ἀλλὰ ἐμένα ἡ Χούντα μὲ πέτυχε πάνω στὴν ἐφηβεία (ἤμουνα δεκαπέντε χρονῶν τὸ ᾿67) καὶ πιθανὸν νὰ μοῦ ἄφησε πιὸ ἔντονα τραύματα.
    Πάντως, αὐτὸ ποὺ λέω, γιὰ τὴν αἰσθητικὴ ποὺ ἐπικράτησε, νομίζω πὼς ἔχει κάποια βάση. Ἡ πολιτιστικὴ ἄνθηση τῆς δεκαετίας τοῦ ᾿60, ἰδιαίτερα στὴ μουσικὴ, διακόπηκε βίαια καὶ μέσα ἀπὸ τὴν τηλεόραση διαδόθηκε ἕνα κύμα κακογουστιᾶς. Δέν ξέρω ἂν θυμᾶσαι τὸν Κοινούση καὶ διάφορους ἄλλους ἀτάλαντους ποὺ μεσουρανοῦσαν στὴν τηλεόραση ἐκείνη τὴν ἐποχή. Ὅσο γιὰ τὸ οἰκιστικὸ περιβάλλον, εἶδα τὸ Γαλάτσι, ὅπου κατοικοῦσε τότε ἡ οἰκογένειά μου, νὰ μετατρέπεται, ἀπὸ λαϊκὴ γειτονιὰ, σὲ τσιμεντούπολη μὲ πολυκατοικίες ποὺ χτίζονταν σὲ δρόμους πλάτους 8 μέτρων καὶ σὲ οἰκόπεδα 200 τετραγωνικῶν. Τὸτε χτίστηκε στὰ Θερμιά, μὲ τὰ διαβόητα δάνεια τοῦ Μπαλόπουλου, τὸ πενταόροφο ξενοδοχεῖο ποὺ ἀκόμα στοιχειώνει τὸ λιμάνι τοῦ νησιοῦ, τὸν Μέριχα.

  31. spiridione said

  32. Kambakis Vougiouklis Penelope said

    Το «Τρίο Μορένο» ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του’60, από τον Γιάννη Καλατζή και δυο φίλους του. Εμφανίσθηκε τότε σε εκπομπές στο ραδιοφωνικό σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων της Θεσσαλονίκης. Γενικά δεν έχουμε πολλές πληροφορίες γι’ αυτό το Τρίο. Αλλά κι αυτές που υπάρχουν είναι αντικρουόμενες, όσον αφορά τις χρονολογίες και τα πρόσωπα… Προφανώς, από την ίδρυσή του, μέχρι την τελευταία περίοδο του συγκροτήματος, υπήρξαν αλλαγές στα πρόσωπα. Στο ένθετο του cd «Όταν τα Τρίο τραγουδούν» που κυκλοφόρησε από την Ελληνική Ραδιοφωνία, σαν αρχικά μέλη του συγκροτήματος αναφέρονται οι Γιάννης Καλατζής, Αντώνης Ματθαίου και Λάμπρος Νικολαΐδης, ενώ στις πληροφορίες του Πέτρου Δραγουμάνου, στον Οδηγό Ελληνικής Δισκογραφίας, σαν μέλη, εκτός του Καλατζή, φέρονται οι Άγης Γιαννόπουλος και Κώστας Φραγκοράπτης. Σε αντίθεση με το σημείωμα στο οπισθόφυλλο του δίσκου «From Athens with love», που γράφει πως το γκρουπ αποτελούσαν οι Γιάννης Καλατζής, Αλέκος Πάντας και Φραγκίσκος Δακρότσης. Αναφέρεται επίσης, πως είχε ήδη κυκλοφορήσει ο δίσκος «Το Τρίο Μορένο τραγουδά την Ελλάδα», για τον οποίο δεν βρήκα περισσότερα στοιχεία…

  33. Νίκος Α. said

    Είναι παράξενο που εξαφανίστηκε μετά το ’80. Υπάρχει περίπτωση να μη του έκαναν καμία σοβαρή πρόταση; Ή συνέβει κάτι άλλο; Φαντάζομαι θα μπορούσε να ζει άνετα απ’ τα δικαιώματα αλλά και πάλι…

  34. Ευχαριστούμε για το μπάνιο στις αναμνήσεις. Του άξιζε.

  35. Στέλιος said

    «ο Γιώργος της ιστορίας (που έβαλε το πούρο του, άναψε το πούρο του, μπήκε στο αμάξι του και εντάξει του)»

    Έβαλε το σκούρο του, άναψε το πούρο του, μπήκε στο αμάξι του και εντάξει του

  36. cronopiusa said

  37. cronopiusa said

  38. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, τα γιουτουμπάκια και τη διορθωσούλα.

    5 Έπρεπε να μας πεις να σε ακούσουμε. Πολύ εύστοχο αυτό με το τρανζιστοράκι.

    10 Βρε τι μαθαίνει κανείς!

    13 Πρέπει να θυμάμαι λάθος

    16 Είναι ένα ερώτημα αυτό -αν βάλεις ωμέγα όμως φαίνεται για ακλισιά.

    26 Να ανεβάσεις οπωσδήποτε. Ποιο είναι το αστικό, από πού ξεκινάει στην Αθήνα;

    32 Ευχαριστούμε, πολύ περίεργη αυτή η ασυμφωνία των πηγών

  39. Πάνος με πεζά said

    @ 39 (26) : Είναι το λεωφορείο που από Σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας πήγαινε μέχρι το Πικέρμι (στην ELBISCO), και τώρα αποφασίστηκε επέκταση της γραμμής κάποια χιλιόμετρα παραπάνω. Στην ουσία δεν εξυπηρετεί τη Ραφήνα, όπως γράφει ο τίτλος της γραμμής, γιατί περνάει μόνο από τη διασταύρωση, χωρίς να μπαίνει μέσα.
    (Θα) Φτάνει στην πρώτη είσοδο του Ν.Βουτζά, δίπλα στο καφέ του Νίκου.

  40. Πάνος με πεζά said

    Κι έχω κι ένα σχόλιο για έγκριση, πιο πριν.

  41. Γς said

    28:

    Δεν το ήξερα. Ενδιαφέρον. Τελικά είναι «κλεμμένο»;

  42. Γς said

    39:

    Και στη διασταύρωση καλά είναι.

    Προς το παρόν!

  43. spiridione said

    41.
    http://www.kanellatou.gr/paradosiako/minor-asia/dytika-paralia-mikras-asias/lydia-laledakia.html

  44. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    10. Ἡ γυναῖκα δὲν ἦταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς ἦταν ἑλληνιίδα μετανάστρια καὶ δὲν ἦταν ἠθοποιός. Τὴ γνώρισε ὁ σκηνοθέτης σὲ ἕνα ἑστιατόριο Λεγόταν Βασιλικὴ Μαλλιαροῦ Ἦταν ὁ μόνος ρόλος ποὺ ἔπαιξε καὶ δὲν πρόλαβε νὰ δῆ τὴν ταινία γιατὶ πέθανε πρὶν τὴν προβολή της. Τὸ ἄκουσα πρόσφατα στὸν μέντα

  45. Πάνος με πεζά said

    @ 30 : Σωστά αυτά που λες, αλλά ανακατεύεις και πολλά πράγματα μαζί. Άλλο η χωροταξία, π.χ. Εμένα -που είμαι του 1969- μου έκανε εντύπωση που το Νέο Κύμα -που βεβαίως είχε ξεκινήσει πριν από τη χούντα- εδραιώθηκε, και μέσω των μπουατ απέκτησε και κάποιο πολιτικό χαρακτήρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει πνιγεί.

    @ 32 : Δεν έχει αναφερθεί, αλλά θα το βρείτε στην εκπομπή που σας είπα πιο πάνω, ότι το Τρίο Μορένο έτυχε να το δει τυχαία σε κάποιο μαγαζί της Θεσσαλονίκης ο Τώνης Μαρούδας, κι αυτός είπε στον Καλατζή να κατέβει στην Αθήνα. Αυτός χρεώνεται δηλαδή την «ανακάλυψή του». Κατέβηκαν βεβαίως όλοι τότε σαν Τρίο, αλλά επειδή οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να μείνουν μόνιμα, συνέχισε μόνο ο Γιάννης. μετά, με τη βοήθεια και του Μητσάκη.

    Η εκπομπή του Άρη Σκιαδόπουλου, εδώ, αξίζει πολύ να τη δείτε.

  46. Παναγιώτης Κ. said

    @25. Πάνο, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τις σχετικές πληροφορίες οι οποίες μου επιτρέπουν να κάνω το επόμενο σχόλιο. Το σκέφτηκα από την αρχή αλλά διατηρούσα επιφυλάξεις αν και κατά πόσο είναι έτσι.

    Πιστεύω ότι οι ακροατές της λαϊκής μουσικής, χοντρικά χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Την πρώτη ομάδα αποτελούν εκείνοι που αρέσκονται να ακούν τραγούδια γραμμένα σε δρόμους μινόρε και η άλλη ομάδα είναι οι…οπαδοί των τραγουδιών γραμμένων σε δρόμους ματζόρε.

    Εσωστρέφεια και εξωστρέφεια.

    Οπαδός λοιπόν εγώ της ελάσσονος κλίμακας, έμεινα ασυγκίνητος απέναντι στα τραγούδια που ακούστηκαν στην περίοδο της δικτατορίας.
    Το χαρακτηριστικό μου αυτό δεν μεταβλήθηκε και όταν γίνονται οι σχετικές περί την μουσική συζητήσεις τις διανθίζω με τη φράση του Μάλαμα, «μες στην καρδιά μου η Ανατολή μες στο μυαλό μου η Δύση» καθώς και ένα στιχάκι που το έλεγε η γιαγιά μου: «Και τα τραγούδια τα καλά / τα λεν οι πικραμένοι / θέλουν να διώξουν το σεβντά / μα ο σεβντάς δεν βγαίνει».

    Και μια και ο λόγος περί μουσικής, άκουγα χθες το βράδυ στο Δεύτερο έναν παραγωγό να μιλάει και να ξαναμιλάει για το «ντουέντε» και στα μουσικά διαλείμματα έβαζε φλαμένγκο.
    Θυμάμαι ότι στο ιστολόγιο είχε γίνει αναφορά στο «ντουέντε» πριν κάμποσο καιρό. Εκείνο το πρώτο ερέθισμα καθώς και η χθεσινή εκπομπή με έβαλαν στην έγνοια να καταλάβω τι είναι αυτό το πράγμα. Διαισθητικά σχημάτισα την εντύπωση ότι «ντουέντε» και ελάσσων κλίμακα πάνε μαζί!

  47. ΣΠ said

    10
    Εδώ η σκηνή από τον «Εξορκιστή». Το «Παραμυθάκι» ακούγεται προς το τέλος του βίντεο, μετά το 2:30.

  48. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Απελευθέρωσα και το σχόλιο του Πάνου (45)

  49. Παναγιώτης Κ. said

    Νικοκύρη, τις ημίωρες διαφημιστικές εκπομπές των μουσικών εταιρειών θυμάμαι να μεταδίδονται πριν την δικτατορία και όχι κατά τη διάρκειά της. Θυμάσαι καλά ότι μεταδίδονταν και τότε;

  50. ΣΠ said

    49
    Τις θυμάμαι και κατά την διάρκεια της δικτατορίας.

  51. ΣΠ said

    13
    Όχι, δεν το έχει τραγουδήσει ο Καλατζής.

  52. Θρασύμαχος said

    #38δ: μπα, με τα συμφραζόμενα αποκλείεται να μοιάζει με ακλισιά, «η εκπομπή της Μίνως» όπως «οι μίζες της Άκτωρ» κλπ, μια χαρά μου φαίνεται

  53. ΣΠ said

    44
    http://www.imdb.com/name/nm0539518/

  54. Πάνος με πεζά said

    @ 46 : Εγώ πάλι, είμαι ματζοράκιας ! Όχι αποκλειστικά ματζοράκιας, αλλά αν πάρω τρία τραγούδια από το συρτάρι (σαν κάλτσες), θα διαλέξω δύο ματζόρε και ένα μινόρε ! 🙂

  55. sarant said

    49-50 Οπωσδήποτε και στη διάρκεια της δικτατορίας

    52 Δεκτό. Αλλά ήταν Μίνος ή Μίνως ο Μάτσας;

  56. Emphyrio said

    49 & 50: Και πριν την χουντα, και κατα την διαρκεια, και μετα. Σταματησαν το 1981 ή 1982, αφου αλλαξαν τα πραγματα με το ΠΑΣΟΚ. Μην ξεχναμε πως σε αντιθεση με το Εθνικο (ναι, θυμαμαι τον Πετριδη να κανει την εκπομπη του στο Εθνικο, και βλεπω πως θα την ξανακανει) και με το Τριτο, το Δευτερο ηταν εμπορικο και ειχε και διαφημισεις. Αυτες οι εικοσαλεπτες εκπομπες της Λυκομιφων ηταν πληρωμενες. Και αν μεχρι το 1975 περιπου μπορουσες να ακουσεις τα καλα τους τραγουδια, μετα το παραξεχειλωσαν και το ξεφτιλισαν με τα ελαφρολαϊκα και τα σκυλαδικα.

  57. Θρασύμαχος said

    #55β: μα υπάρχει όνομα Μίνος;

  58. ΓιώργοςΜ said

    55 αΚι εγώ θυμάμαι τις εκπομπές (γεν.68), ίσως και κάποια χρόνια μετά τη δικτατορία-άλλωστε ο Χάρι Κλυν το ’80 περίπου έβγαλε τους σχετικούς δίσκους με την αναφορά στη Λυκομιφόν

    β https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AF%CE%BD%CF%89%CF%82_%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82
    Θυμόμουν το «Μίνως Μάτσας και Υιός» σε σαρανταπεντάρια της εποχής, αλλά με το έμενταλ δε μπορώ να βασίζομαι στη μνήμη μου.

  59. Emphyrio said

    Μινως ηταν ο Ματσας. Ελληνας ηταν, Ελληνικο ονομα ειχε.

    Και να μην ξεχασω και το αντιπαλον δεος, τον ΚΡΑΣΕΔΕ και μετεπειτα ΥΕΝΕΔ, που και αυτος ειχε τις ιδιες εκπομπες – αμυδρα νομιζω πως ειχε και τις δευτεροκλασατες εταιρειες (Πανιβαρ κττ) που δεν τολμαγαν ή δεν τις αφηναν να πανε στο σοβαρο ΕΙΡΤ. Νομιζω πως (τις) ιδιες εκπομπες ειχαν και οι τοπικοι σταθμοι των δυο ιδρυματων.

  60. AΓΓΕΛΙΚΗ said

    Το τρανζιστοράκι της εφηβείας μου με ξυπνούσε κάθε πρωί με τα «Τα χρυσά κλειδιά» και το «Μ’ ένα όνειρο τρελό».
    Βέβαια, μου άρεσε και στο πιο μελαγχολικό του.

  61. Ποντικαρέος said

    @57 Στο http://hmerologio.gr/giortes/pote-giortazei/567/%CE%9C%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82 το δέχονται ως όνομα (υποθέτω ότι για να το έχουν θα έχουν δει κάποιους να το γράφουν έτσι).

  62. Πάνος με πεζά said

    Η εταιρία λεγόταν «Mίνως Μάτσας και Υιός», με το διακριτικό τίτλο «MINOS» (αυτό υπήρχε ως σήμα, από πολύ παλιά) , οπότε η σωστή διατύπωση είναι σαν και κάποια συλλογή που έχει βγει : «Τα 45άρια της Minos». Πιο έντονη ήταν η ακλισιά στο αντίστοιχο σποτάκι «της Lyra», τουλάχιστον έτσι όπως ακουγόταν. Αλλά όλοι χρησιμοποιούσαν λατινικό διακριτικό τίτλο.

  63. Πάνος με πεζά said

    Από τις τελευταίες δισκογραφικές εκπομπές που θυμάμαι, φυσικά πριν από το κυριακάτικο ποδόσφαιρο, ήταν με παρουσίαση των τραγουδιών «Θα πάω σ’ άλλες πολιτείες» (1980) του Κόκοτα, και «Καρδούλα μου δε σε μαλώνω» (1981) της Μαρινέλλας. Άρα μιλάμε για κάπου εκεί, μέχρι το 1981.

  64. Πάνος με πεζά said

    Ο Κόκοτας λέει σε δεύτερη εκτέλεση το τραγούδι του Καλδάρα και της Ευτυχίας, του 1958, για να μην παρεξηγηθούμε.

  65. spiridione said

    ο Σταθμός ήταν και ο παρθενικός δίσκος που εξέδωσε η νεοσύστατη τότε εταιρεία MINOS,

    H «Μίνως Μάτσας & Υιός Α.Ε. υπάρχει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Σποραδικά χρησιμοποιούσαν ως label την ονομασία MINOS το ’60 σε 45άρια (βλέπω του Καζαντζίδη το 1964 κλπ), κυρίως χρησιμοποιούσαν ως label την παλιά ονομασία της εταιρείας ODEON. Ο Σταθμός πρέπει ήταν ο πρώτος LP δίσκος .

    https://www.discogs.com/label/97433-Minos-2?sort=year&sort_order=

  66. leonicos said

    ομόρφηνε άτιμο ητα ή άτιμη ήττα

  67. ΣΠ said

    Και για τον Κώστα Μουρσελά.

  68. leonicos said

    Λυπάμαι τον άνθρωπο. Ο τραγουδιστής δεν θα μου λείψει

  69. raf said

    46 Πότε είπε ο Μάλαμας αυτή τη φράση; :/

  70. raf said

    59 Όντως, στο «Ανάβω μια φωτιά»…

  71. ΣΠ said

    69

    Ανάβω μια φωτιά – 1996
    Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
    Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

    Aνάβω μια φωτιά στο νού
    ρωτάω και τυραννιέμαι
    για το δικό μας όνειρο
    λέω κι αναρωτιέμαι

    Που πήγαν τα λιμάνια
    οι αγκαλιές, τα ξημερώματα
    γινήκαν όλα στάχτη κι αφορμές
    πικρά καμώματα

    Xρωστάω όσα δεν έζησα
    μα κι όσα έχω ζήσει
    μες στην καρδιά μου ανατολή
    και στο μυαλό μου η δύση

    Tα λόγια, τα μισόλογα
    τα ρούχα τα κλεμένα
    είναι το ψέμα που μισώ
    γιατί θυμάμ’ εσένα

    Tα λυπημένα βλέματα
    δεν είν’ του κόσμου ψέματα
    μα της ψυχής η ανατολή
    και της ζωής η ανταμοιβή

  72. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ

    Μιας κι αύριο, 20/7, είναι του Αϊ Λιά, να ακούσουμε το «Στου προφήτη Ηλία» του Δ, Μούτση, αυτή τη φορά σε μια ωραία ερμηνεία του Γιάννη Καλατζή.

    ΥΓ:
    Καλώς πληροφορημένοι κύκλοι ενημερώνουν για πανηγύρια και βιολιά την Κυριακή (με συμμετοχή γνωστών σχολιαστών…) στην εμποροπανήγυρη στον Αϊ Λιά ορεινής περιοχής της Αιγιαλείας με υπέροχη θέα στον Κορινθιακό και στα απέναντι βουνά της Στερεάς 🙂 🙂

  73. Eli Ven said

    @63 και άλλα σχετικά σχόλια. Γεννηθείς το ’72, πιστοποιώ κι εγώ την αναφορά με το κυριακάτικο ποδόσφαιρο και το «Καρδούλα μου δεν σε μαλώνω». Νομίζω η εκπομπή λεγόταν «Η Polygam παρουσιάζει» και εκφωνήτής ήταν ο Αντώνης Πυλιαρός (τον ήξερα από τις ποδοσφαρικές μεταδόσεις) η κάποιος με παρόμοιο μέταλλο στη φωνή. Πιθανότατα για αυτό σιχαίνομαι την Μαρινέλλα…

  74. Παναγιώτης Κ. said

    Αν δεν…τρελαθούμε με αυτό το ιστολόγιο ( το λέω με την καλή έννοια ) δεν πρόκειται να τρελαθούμε με τίποτε άλλο! 🙂
    13,59 μπαίνει το ερώτημα και 14,06 δίνεται η απάντηση και όχι οποιαδήποτε απάντηση.Πλήρης.!!!

  75. ΣΠ said

    Το πρώτο τραγούδι που τον έκανε γνωστό ήταν το 1967 το «Πού’σαι καημένε Περικλή», ακριβώς του Μητσάκη.

    Ο επίσημος τίτλος του τραγουδιού είναι Αν ζούσαν οι αρχαίοι. Έχει ενδιαφέρον ότι ο Μητσάκης είχε βγάλει το 1961 ένα τραγούδι με τίτλο Οι Αρχαίοι με άλλη μουσική και παρόμοιους στίχους, που το τραγούδησε ο Μπιθικώτσης.

  76. gpoint said

    # 68

    Λεώνικε διαφωνώ

    Τραγούδια και τραγουδιστές θυμίζουν κάποιες εποχές, διώχνουν την σκόνη… το πιο απλό ακόμα και χαζό τραγούδι μπορεί να θυμίζει σε κάποιον μια αγαπημένη μορφή…
    Θυμάμαι που όταν δεν είχε κινητά πέρναγα από το σπίτι της και σφύριζα το καπρίτσιο ιταλιάνο νάρθει η δικιά μου στη γωνία…
    Με κάποια άλλη φίλη αγαπημένοι παρατάγαμε ό,τι άψυχο και έμψυχο κουβαλάγαμε για να χορέψουμε μαζί το γιου αρ έβρυθίνγκ, ηταν θεσμός. Κάποιες δεκαετίες μετά βρεθήκαμε σε ξενυχτάδικο νά είμαστε μοναδική παρέα και ζήτησα από τον (κοινό μας φίλο) να το παίξει. Δεν τόβαλε μέχρι που φύγαμε το πρωί .» Για να καταλάβεις πως σε πήρανε τα χρόνια πια» απάντησε στο ερωτηματικό βλέμμα μου αλλά μάλλον ζήλευε που θα διατηρούσαμε την παράδοση ακόμα μια φορά

  77. Πάνος με πεζά said

    Το βιβλίο του Μάτσα τα λέει όλα για Minos κλπ., κι αυτή την εποχή ο Ιανός το έχει σε προσφορά 9 ευρώ. Σας το συστήνω.

  78. dryhammer said

    55,57,61 Το ΜίνΟς το ξέρω (υπάρχει στη Χίο) σαν υποκοριστικό του Επαμεινώνδας > Παμίνης / Παμίνος > ΜίνΟς.

    Τον Μίνο που γιορτάζει στις 11 Νοεμβρίου (@61), τον βγάζουν απο τον Μηνά, μάλλον για να μη μείνει αγιόρταστος.

  79. Alexis said

    Νίκο, ευχαριστούμε για το σημερινό, ήταν όντως βουτιά στις αναμνήσεις, όπως είπε και κάποιος σχολιαστής πιο πάνω.

  80. Πάνος με πεζά said

    Μίνως από Μηνάς νομίζω ότι ήταν και ο μακαρίτης ο Κυριακού. Αλλά το έγραφε με «ω».

  81. 72 –>ΥΓ

    Το Σάββατο 22 του μηνού έχομε εορτήν του συλλόγου στη γνωστή πλατεία με κλαρίνα και γουρνοπούλα!

  82. Πάνος με πεζά said

    Πάντως ίσως ξεχάσαμε την ωραιότερη ντιμινουϊτα του ελληνικού τραγουδιού ! (Το μυγδα-λάααααα– κι τσάκισα)

  83. spiridione said

    Το Μίνως χρησιμοποιείται αντί του Αβραάμ, δεν ξέρω πώς συνδέθηκε έτσι. Βλέπω στο ίντερνετ πολλοί γράφουν το όνομά τους Αβραάμ και σε παρένθεση Μίνως ή Μίνος.

  84. Alexis said

    #0: Η Κυρα-Γιώργαινα μεταφράστηκε και σε ξένες γλώσσες (στα γαλλικά την είπε ο Μισέλ Πολναρέφ) και μεγάλο μέρος της επιτυχίας της το οφείλει πιθανώς στη φήμη ότι ο Γιώργος της ιστορίας (που έβαλε το σκπούρο του, άναψε το πούρο του, μπήκε στο αμάξι του και εντάξει του) δεν ήταν άλλος από τον πρωτοδικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Η Μηχανή του χρόνου μάς πληροφορεί ότι οι στίχοι του Πυθαγόρα ήταν ένα πείραγμα προς τον συνθέτη, τον Γιώργο Κατσαρό, που κάπνιζε όντως πούρα, κι έτσι μάς χαλάει την ιστορία.

    Η Μηχανή του Χρόνου δεν είναι αξιόπιστη πηγή, έχει γράψει κατά καιρούς χοντρές ανακρίβειες. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι στο συγκεκριμένο θέμα έχει δίκιο, απλώς ο κόσμος το τραγουδούσε υπαινικτικά για τον δικτάτορα, ειδικά το ρεφρέν που λέει «ο Γιώργος είναι πονηρός, κι αυτά που λέει μην τα τρως».
    Το ίδιο γινότανε και με έναν άλλον διάσημο στίχο από το «Ντιρλαντά» του Σαββόπουλου:
    «Ο ντιρλαντά και σεις λεβέντες
    βρε θα σας δώσω εγώ βιολέ(ν)τες
    θα δώσω σ’ όλους από δύο
    βρε και του Γιώργη δεν του δίνω…»

    Στο «Γεια χαρά καλή» δεν μπορούσα να καταλάβω με τίποτα τι λέει στην προτελευταία στροφή «ντύθηκα γαμπρός ….. (μετά τι;;; )». Μιλάμε για την προ διαδικτύου εποχή τότε που δεν υπήρχε στιχοι.ινφο και τέτοια …βοηθήματα. Όταν το ξεδιάλυνα, μου φάνηκε και πάλι σα να μη βγάζει νόημα»
    «Ντύθηκα γαμπρός από καινουργής» ;;;

  85. Alexis said

    #63: Τις θυμάμαι κι εγώ αυτές τις διαφημιστικές εκπομπές των δισκογραφικών εταιρειών τις Κυριακές πριν από το ποδόσφαιρο. Σαφέστατα και μετά τη χούντα.
    Θυμάμαι εν έτει 1980 εκπομπή που διαφήμιζε τα νέα αστέρια της εποχής Κώστα Μοναχό και Πίτσα Παπαδοπούλου!

  86. Γιάννης Ιατρού said

    81: Καλά που δεν είναι στις 32 του μηνός 🙂 (Θα τα πούμε εκεί, μάλλον 🙂 )

  87. Γς said

    76:

  88. Πάνος με πεζά said

    Η οικογένεια Μάτσα πάντως, είναι εβραϊκής καταγωγής – γι αυτό και υπέφεραν και κυνηγήθηκαν στον πόλεμο.

  89. Alexis said

    #81: Σκύλε κάνω ρελάνς:

    (Εντάξει έκλεψα, δεν είναι φετινή, είναι του 2015) 😆

  90. Πάνος με πεζά said

    Μόνο σοβαρές προτάσεις…

  91. Πάνος με πεζά said

  92. Ριβαλντίνιο said

    …Έτσι εβγήκε η «κυρα – Γιώργαινα». Το κυρα – Γιώργαινα που ο άνδρας σου κ.λπ. το βγάλανε για μένα. Ακόμα και αυτά που λέγανε για την τάδε ή την τάδε ένιωθα χαρα …

  93. gpoint said

    # 83

    προφανώς γενάρχες και οι δύο κάποια σχέση θεωρούν πως υπάρχει μεταξύ Κρητικών και κατοίκων Παλαιστίνης, δένι το γλυκό

  94. spiridione said

    93. Ναι, κάπως έτσι.

  95. ΓιώργοςΜ said

    83/88 Όπως μου έλεγε ένας φίλος (όταν τον ρώτησα πώς κολλάει το «Αλμπέρτος» που τον φωνάζαμε με το «Αβραάμ» που έγραφε η ταυτότητά του), μου εξήγησε πως συχνά τα εβραϊκά ονόματα μεταλλάζονται σε κάποια άλλα, της ελληνικής ή κάποιας δυτικής γλώσσας για να μην ακούγονται εξωτικά. Έτσι το όνομα «Χαΐμ» αν το θυμάμαι καλά, γίνεται αλλού «Βίκτωρας», αλλού «Νικήτας». Υποθέτω πως ο Μίνως ήταν το κοντινότερο σε γενάρχη. Ας πουν κι όσοι γνωρίζουν καλύτερα τις αντιστοιχίες.

  96. spiridione said

    Στην ταυτότητα δεν το έχουν αλλάξει το όνομα. Ο Μάκης Μάτσας Σαμουήλ Μάτσας του Αβραάμ.
    https://www.google.gr/search?q=odeon+-+parlophone+%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82&rlz=1C1CHBF_elGR740GR740&oq=odeon+-+parlophone+%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82&aqs=chrome..69i57.8295j0j8&sourceid=chrome&ie=UTF-8#q=%22%CE%A3%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%AE%CE%BB+%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%91%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AC%CE%BC%22

  97. spiridione said

    https://www.google.gr/search?q=%22%CE%A3%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%AE%CE%BB+%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%91%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AC%CE%BC%22&rlz=1C1CHBF_elGR740GR740&oq=%22%CE%A3%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%AE%CE%BB+%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82+%CF%84%CE%BF%CF%85+%CE%91%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%AC%CE%BC%22&aqs=chrome.0.69i59.11719j0j8&sourceid=chrome&ie=UTF-8

  98. gpoint said

    Βρε Ριβαλντίνιε, τρολλάρεις τους βάζελους ρε αθεόφοβε ; Δεν ξέρεις πως από γυναίκα τρελλού, μπεμπέκα και μεθυσμένη μαθαίνεις την αλήθεια ;

  99. Ριβαλντίνιο said

    @ 98 gpoint

    Σε αυτή την συνέντευξη η Δέσποινα είπε 3 χαζομάρες : 1) Ότι το κυρα Γιώργαινα βγήκε για πάρτυ της. 2) Ότι ο Πάπ έκλεισε τα ξερονήσια. 3) Ότι ο ΠΑΟ πλήρωσε το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα. Το τελευταίο το διέψευσε ο Παττακός σε συνέντευξή του στην Ελέυθερη Ώρα ( ή στον Ελεύθερο Κόσμο ).

  100. atheofobos said

    45 32
    Το Trio Moreno ,από μερικά στοιχεία που βρήκα, δεν ήταν από ότι φαίνεται απλά ένα νεανικό γκρουπ. Εκτός από τραγούδια που είχε ηχογραφήσει στην Ελλάδα όπως αυτά που υπάρχουν στο cd «Όταν τα Τρίο τραγουδούν» (υπάρχουν στο youtube το «Το γαιδουράκι» και «Μια καινούρια ζωή») συνεργάστηκαν και με την Marion Siva (στο youtube O Tyflos) και με τον Τόνυ Μαρούδα σε ένα ποτ πουρί (στο youtube ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο ΤΩΝΗΣ ΜΑΡΟΥΔΑΣ Νο 2 – ΤΩΝΗΣ ΜΑΡΟΥΔΑΣ / ΜΑΙΡΗ ΛΙΒΑ / ΤΡΙΟ ΜΟΡΕΝΟ) φαίνεται ότι ηχογράφησαν και στην Αμερική τον δίσκο «From Athens with love»
    http://www.ogdoo.gr/diskografia/spania-ntokoumenta/to-trio-moreno-kai-o-giannis-kalatzis-spanios-amerikanikos-diskos
    Από αυτόν είναι και το «Από βυθό σ’άλλο βυθό» του Σταύρου Ξαρχάκου από την αποτυχημένη παράσταση στο θέατρο Μετροπολιταν,1965, του έργου «Μην πατάτε την χλόη»

    Η πρώτη εκτέλεση είναι με τον Γρηγόρη Μπιθικότση

  101. Alexis said

    #15: Δημήτρη, όλο αυτό το κλίμα που περιγράφεις συμπυκνώνεται τέλεια στην ταινία «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας» του 1972.
    Οι καμπάνες στα παντελόνια είναι πιο μεγάλες από της …Παναγίας των Παρισίων, τα πέτα στα πουκάμισα φτάνουν μέχρι τον αφαλό, οι φαβορίτες και τα μαλλιά του Παράβα και του Βουρνά κοντεύουν να φτάσουν στο πηγούνι, η συζήτηση για το ποδόσφαιρο κυριαρχεί και στο τέλος όλοι μένουν ευχαριστημένοι όταν δίνουν αντιπαροχή το πατρικό σπίτι και παίρνουν διαμερίσματα και μαγαζά (σικ ρε).
    Αποτελεί μία πρώτης τάξεως «τοιχογραφία» της εποχής, χωρίς να το έχει επιδιώξει βέβαια…

    Η πλάκα είναι ότι σε κάποια σκηνή ο Παράβας κάνει και υπαινιγμούς για την πολιτική κατάσταση:
    -Ας μιλήσουμε για γάμο…
    -Για γάμο;
    -Ε ναι, για τι θα θέλατε να μιλήσουμε, για τις εκλογές; Το πρώτο άμα το ζορίσουμε λίγο κάτι μπορεί να γίνει. ενώ οι άλλες… αλλά δεν μας ενδιαφέρουν εμάς τώρα αυτά…
    (Πώς το άφησαν άραγε; )

  102. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    59-83-88 Γιαυτό αναρωτήθηκα αν ήταν Μίνος ή Μίνως, διότι ξέρω εβραίους που υπογράφονται «Μίνος τάδε»

  103. Κουνελόγατος said

    Στην ευρύτερη οικογένεια υπάρχει Μίν*ς από το Μηνάς πάντως.

  104. Μαρία said

    102
    Του Μίνου κλίνει ο Κουνάδης.

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καλά βράδιασε και τη Γοργόνα δε βάλατε;
    ή Στην απάνω γειτονίτσα

  106. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    68. Κακιασμένε

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σήμερα το τέλος του ραμονιού μου (κι είναι Βάρναλης όπως το είπατε κι εσείς) :
    πάνω στου πελάγου
    το στηθάτο αφρό ! 🙂

    Ο και ξάδελφος του Άκη, Μηνάς Τσοχατζόπουλος ή Μαξ Ρόμαν ήταν ένας κινηματογραφιστής(παραγωγός και ολίγον ηθοποιός) και άφηνε να εννοείται ότι ήταν Μίνως και καλά ,υποεννοούμενον Εβραίος.Δεν ξέρω κιόλας.Η πατρίδα -Θεσ/νίκη,το ενίσχυε πάντως.

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και επίθετο Μίνος.

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Στην Ελευσίνα μια φορά» που τόσο μ΄αρέσει, το πρωτόπε ο Καλατζής.Υπάρχει στο νέτι αλλά το βυζαντινό πάραπονο,η χαρμολύπη της φωνής του Μητσιά με κύκλωσε και δε μ΄αφήνει να το βάλω τελικά. 😦

  110. Πάνος με πεζά said

    Μην το αναρωτιέστε, ο Μάκης στο βιβλίο λέει σαφώς ότι ήταν Εβραίοι. Στη Θεσσαλονίκη. Και στην Κατοχή κρύφτηκαν για λίγο στο Καρπενήσι.

  111. spiridione said

    110. Είναι γνωστό αυτό.

  112. sarant said

    110 Αυτό το βιβλίο πρέπει να το πάρω, με έπεισες.

  113. Corto said

    110 (Πάνος Με Πεζά):
    Στη Θεσσαλονίκη λέει το βιβλίο; Περίεργο όμως, αφού ήταν από την Πρέβεζα, Ρωμανιώτες, όχι Σεφαρδείτες.

  114. Πάνος με πεζά said

    @ 109 :Την Ελευσίνα την προτοείπε όμως ο Μητσιάς. Μάλιστα σε ένα μεταγενέστερο δίσκο του Μούτση «Πρώτη εκτέλεση», τεκμηριώνεται διπλά κιόλας. Ο Καλατζής είπε επίσης σε δεύτερη εκτέλεση το 1968, το ίδιο ζευγάρι μετά τον Κόκοτα το 67, «Στου προφήτη Ηλία», που στην πίσω πλευρά είναι to «Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα».

  115. Πάνος με πεζά said

    @ 113 : Ναι, νομίζω ότι Θεσσαλονίκη λέει. Πάνε και δυο χρόνια που το διάβασα, βέβαια…

  116. Μαρία said

    Ρωμανιώτες της Πρέβεζας και της Άρτας ήταν οι Μάτσα.

  117. spiridione said

    116. Και στα Γιάννινα πρέπει να είχε πολλούς.

  118. Μαρία said

    115
    Οι γονείς της μάνας του, Αζαρίας και Εσθήρ κρατούσαν απο Θεσσαλονίκη. Γι’ αυτό κι, όταν στην κατοχή έφυγαν απο Αθήνα για το Δίκαστρο κοντά στο Καρπενήσι, ο Αζαρίας είχε μαζί του και δυο εβραίες σαλονικιές, μάνα και κόρη.

  119. Corto said

    115:
    Εντύπωση μου κάνει. Πάντως ο Μίνως από την Πρέβεζα ξεκίνησε. Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι Ρωμανιώτες της Ηπείρου έβγαλαν και ακόμα ένα πρόσωπο του ρεμπέτικου, την τραγουδίστρια Αμαλία Βάγια (εκχριστιανισμένη).

  120. ΣΠ said

    109, 114
    Η Ελευσίνα με τον Καλατζή υπάρχει στον δίσκο Θυμηθείτε με τον Γιάννη Καλατζή του 1984.

  121. ΣοφίαΟ said

    Υποθέτω το Μίνος είναι απο το Αβραμίνος. Εγώ πάντως α΄κουγα το όνομα της εταιρίας σαν Μίνως, Μάτσας και Υιός. Τρεις άνθρωποι. Ο Μίνως, ο Μάτσας κι ο Γιός (ενός απο τους δυο). Φταίνε οι εκφωνητές των διαφημιστικών εκπομπών, οι όποίες όντως συνεχίστηκαν μέχρι αρχές δεκαετίας του ’80.
    Όσο για το Λευτέρη Παπαδόπουλο, θυμάμαι που πριν χρόνια σε μια εκπομπή στην τηλεόραση είχε πει ότι κάποτε ρώτησε το Λοϊζο γιατί έδινε τραγούδια στον Καλατζή που δεν ήταν καλός τραγουδιστής. Τέτοιο άδειασμα σε άνθρωπο του ίδιου χώρου δε νομίζω ότι θα το έκανε αν ο Καλατζής είχε παραμείνει στην επικαιρότητα και μου έκανε πολύ άσχημη εντύπωση. Και δεν ξέρω καν αν ήταν αλήθεια (η απάντηση του Λοϊζου ήταν ότι ο Καλατζής ήταν καλό παιδί).

  122. spiridione said

    121. Πολύ λογικό. Άρα το σωστό Μίνος.

  123. Corto said

    119:
    Αμαλία Βάκα βεβαίως. Η αυτόματη διόρθωση μου το χάλασε.

  124. Μαρία said

    117
    Ο Κουνάδης έχει την ευρύτερη οικογένεια Μάτσα απο τα δημοτολόγια Άρτας και Πρέβεζας.

  125. Μαρία said

    122
    Ε ναι. Γι’ αυτό του Μίνου.

  126. Μαρία said

    121
    Αν ήταν σερφαρδίτης, θα λεγόταν Αβραμίκος 🙂

  127. spiridione said

    125. Ναι, αλλά στην ονομαστική το έχει Μίνως. Για αρχοντιά φαίνεται 🙂
    Για την αλλαγές των εβραικών ονομάτων
    https://books.google.gr/books?id=uGwxBwAAQBAJ&pg=PA167&lpg=PA167&dq=Avramino&source=bl&ots=G1lgMyBi-B&sig=5gM4HbX8oKMPQFSxIu6ZSmguGiw&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjO_LWbzpXVAhWBF8AKHeHdBYk4ChDoAQg9MAQ#v=onepage&q=Avramino&f=false

  128. spiridione said

    124. Και ο πατέρας των Αρτέμη και Νέστορα Μάτσα, Πίνχας Μάτσας, είχε καταγωγή απ’ την Άρτα.
    https://books.google.gr/books?id=lZttAAAAMAAJ&q=%CE%A0%CE%AF%CE%BD%CF%87%CE%B1%CF%82+%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82&dq=%CE%A0%CE%AF%CE%BD%CF%87%CE%B1%CF%82+%CE%9C%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjVyMXr05XVAhVnL8AKHXc5DJ4Q6AEIKTAB

  129. sarant said

    121 Και το είπε όταν ο Λοϊζος δεν μπορούσε να διαψεύσει, βέβαια.

  130. Μαρία said

    127
    Στα ανέκδοτα πάντως πάνε με το παλιό.
    Αλλά οτι οι 2 Αλμπέρτοι που γνωρίζω είναι απ’ το Αβραάμ δεν το ήξερα.

  131. Παναγιώτης Κ. said

    @117. Μέχρι το ΄70 που έμενα στα Γιάννενα, ξέρω ότι υπήρχε ομώνυμο υαλοπωλείο.
    Οι παιδικές μνήμες δεν χάθηκαν και θυμάμαι ακόμη το πλήρες όνομα του αλλά και το πατρώνυμο. Μάτσας Ιωσήφ του Μεναχέμ. Κατέβαινε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με συνδυασμό που υποστήριζε η λεγόμενη δημοκρατική παράταξη.

  132. raf said

    74 Και εδώ η άποψη του Σωκράτη σε αυτό ακριβώς το θέμα: https://youtu.be/VJ5W68V6m4A?t=47m40s

  133. Πάνος με πεζά said

    Μάτσας Ιωσήφ του Μεναχέμ… Μήπως είστε εβραίος;

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    114/120 Ευχαριστώ! Το μπέρδεψα με τ΄άλλα του Μούτση της εποχής, που τελικά πάλι ήταν σε β΄εκτέλεση από τον Κ.
    Και το γκούγκλισα κιόλας, αλλά στοχευμένα λάθος 😦

  135. leonicos said

    @96 και τον πατέρα μου Μάκη τον φωνάζανε, από Σαμουήλ, αλλα΄τον γιὀ μου τον λέμε Σάμη

  136. leonicos said

    Το Μάτσας είναι ρομανιώτικο όνομα, δεν είναι σεφαρδί

  137. cronopiusa said

  138. leonicos said

    @121 Μίνως είναι συχνό στους εβραίους ως κάπως ουδέτερο όνομα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι από κάποιο άλλα.
    άμα πεις τον Ιακώβ Ιάκωβο, τον Σολομώντα Νικο (όντως από το Σολομωνίκο) πού τοπρόβλημα

  139. Γς said

    Ρουβίκωνας στην ΤτΕ:

    Σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά
    Πάνε για να πατήσουν την Τροπολιτσά

  140. Alexis said

    #107: Χα, χα Έφη κι εγώ αυτό άκουγα για χρόνια… 🙂

    #121: Κακό, αν το είπε ο Λ. Παπαδόπουλος. Και πιστεύω ότι το είπε γιατί τις συνήθιζε κάτι τέτοιες χοντροκοπιές. Η προσωπική μου άποψη για τον Καλατζή ως τραγουδιστή:
    Ήταν μία από τις ομορφότερες και πιο χαρακτηριστικές φωνές του ελληνικού τραγουδιού. Η χροιά της φωνής του δεν έμοιαζε με κανενός άλλου, δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσεις τραγούδι του και να τον μπερδέψεις με κάποιον άλλον. Έβγαζε μία χαρακτηριστική «άνεση» όταν τραγουδούσε, δεν ζοριζόταν καθόλου, δεν φώναζε, ήτανε σα να σε κουβεντιάζει. Δύο μόνο τραγουδιστές μου δημιουργούν αυτό το συναίσθημα, ότι τραγουδάνε δηλαδή «κουβεντιάζοντας», ο Καλατζής και ο Κώστας Τουρνάς. Δεν είμαι μουσικός, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω αυτό, αλλά πιστεύω ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ.

    Ας βάλω κι εγώ ένα τραγούδι του που αγαπώ πολύ, γεμάτο χρώματα και θάλασσα:
    (το νήμα έγινε ήδη ελέφαντας, οπότε ας πάει και το παλιάμπελο)

  141. gpoint said

    #99

    Ρίβα

    Α. Η Δέσποινα δεν λέει ανακρίβειες, γυναίκα στρατιωτικού-πράμα (για την πρώτη σύζυγο του δικτάτορα υπάρχουν ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες )

    Β. Ο Στέλιος όταν έκανε την διάψευση τα είχε χάσει εντελώς, άσε που τον είχε προγγάρει ο Κίτσιου !!

    Γ. Τώρα που δακτυλογραφούμε η σημαία του ΠΑΟΚ έχει ήδη μπει σε διαστημική τροχιά !! Τι πρωτάθλημα, Γουέμπλεϋ και σαχλαμάρες… ΠΑΟΚΠΑΝΤΟΥ !! (βάλτε και σεις μία στον Βουτζά και μία στην Κολοπετεινίτσα να μεγαλώσει η επιρροή σας)

  142. Alexis said

    Μοι προξενεί κατάπληξιν που σε ένα αμιγώς μουσικό νήμα δεν έχει εμφανισθεί εισέτι ο καθ’ ύλην αρμόδιος σχολιαστής Πέπε…

  143. gpoint said

    # 138

    Ενα Σολομώντα που ήξερα τον φωνάζανε Ικο !! Κι ήμουνα ο μόνος που βρήκε από που έβγαινε το Ικος γιατί ήταν το μόνο εβραίικο όνομα που μου ερχότανε στον νου !

  144. gpoint said

    Κι αυτό το ξεχάσαμε ;

  145. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    140α Alexis 🙂 στηθάτος αφρός,θα χτύπαγε πάνω στο …στηθαίο ή στήθια αφρισμένα τα κύματα. Άψογο!

    142. O Πέπε μάλλον διακοπεύει κι εμφανίζεται στις μικρές ώρες 🙂

  146. Κουτρούφι said

    #28.

  147. Πάνος με πεζά said

    Το σπιθάτο, αν το πιστεύετε, κι εγώ έπρεπε να πεθάνει ο Καλατζής για να το μάθω σήμερα…

  148. Πάνος με πεζά said

    Αλλά κόλλαγε. Σα φουσκωμένο στήθος. Καμπύλη με τα κοίλα κάτω.

  149. Κουτρούφι said

    #30. «Τὸτε χτίστηκε στὰ Θερμιά, μὲ τὰ διαβόητα δάνεια τοῦ Μπαλόπουλου, τὸ πενταόροφο ξενοδοχεῖο ποὺ ἀκόμα στοιχειώνει τὸ λιμάνι τοῦ νησιοῦ, τὸν Μέριχα»
    Αυτό το πράμα, βρε Δημήτρη! Όποτε το βαπόρι έπιανε τα Θερμιά μου ‘βγαζε τα μάτια. Κι ας ήμουνα δέκα χρονώ.

  150. Θρασύμαχος said

    Μια που τό ‘φερε η κουβέντα στην καταγωγή της οικογένειας Μάτσα, ας θυμηθούμε την αντισημιτική εκτροπή του Στέλιου Καζαντζίδη ο οποίος απέδιδε σε σιωνιστική συνωμοσία τη δικαστική του εμπλοκή με τη Minos

  151. Γς said

    150;

    Τι λέει ο καθ ύλην αρμόδιος;

  152. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Κι ένα που δεν είδα να μπήκε και μου έχει κολλήσει τώρα, η Μυτιληνιά:

  153. Γιάννης Ιατρού said

    144: Αφιερώσεις στον πειραιώτη φίλο σου κάνεις, ε;

    142/145: Είναι μικρός και κοιμάται το μεσημέρι 🙂

  154. Ριβαλντίνιο said

    @ 141 gpoint

    Α) Για πές κάποια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.
    Β) Ο Πάτ τα έχασε μόλις 6 μήνες πρίν τα τινάξει. Πρίν τα είχε 400.
    Γ) Στο διάστημα υπάρχουν πολλά απορρίμματα. Τι να λέει άλλο ένα ; :mrgreen:

    !!!!!!!!!!!

  155. Παναγιώτης Κ. said

    @133. Στην περιοχή της Κόνιτσας όπου γεννήθηκα και έζησα τα 12 πρώτα χρόνια της ζωής μου δεν υπάρχουν Εβραίοι, εξ όσων γνωρίζω.
    Ωστόσο έχει ενδιαφέρον να μας πεις πως το φαντάστηκες! 🙂

  156. νεσσίμ said

    150 . τι εκτροπή, παράκρουση καλυτερα, σε συνδιασμό με το παραδοσιακό ελληνικό αντισημητισμό, τον αβαντάρανε και οι «ρεπόρτερς» λιάνης, χαρδαβέλας και δημαράς και δώστου το «φυλακισμένο» το «καρυδωμένο» λαρύγγι από τον «εβραίο» και άλλα ψύχραιμα..

    εδώ ορισμένα από το βιβλίο του ΜΜ http://www.efsyn.gr/arthro/o-kazantzidis-ithele-mayra-kai-paranomi-exagogi-synallagmatos

  157. Alexis said

    #154, τέλος: Κλαίωωωωω……..
    Πραγματικά έχω δακρύσει από τα γέλια… 😆 😆 😆

    Ο μαέστρος ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!!!

  158. Πάνος με πεζά said

    Να αφήσω κι εγώ αυτό, του Βασίλη Δημητρίου. Κάποτε το είχα παίξει σε μια εκδήλωση, με μπουζούκι μάλιστα, και παρουσία του συνθέτη…(αυτό θα πει άγνοια κινδύνου). Θα βρείτε ως στιχουργό το «Νίκο Γεωργίου», κοινώς Γκάτσο…

  159. gpoint said

    # 154 α

    Μου είχαν πει πως είχε στενή συγγενική σχέση με τον πιο σκληρό κακοποιό μιας εποχής, μέχρι και αστυφύλακα είχε φάει

    β τι 400 βρε ; ακόμα την χούντα υποστήριζε !!

    γ όσα δεν φτάνει (και δεν πρόκειται να φτάσει) η αλπή , τα βρίσκει…καμπανέλια !

  160. ΣΠ said

    Και ένα ωραίο ζεϊμπέκικο από τον Μ. Λοΐζο και τον Λ. Παπαδόπουλο

  161. gpoint said

    # 154

    Πάντως γέλασα τόσο με το βιδδεάκι που σε συγχωρώ για τις ανακρίβειές σου, τελευταία φορά !

  162. Ριβαλντίνιο said

    @ 161 gpoint

    ανακρίβειές

    Όταν ο Ριβαλντίνιο μιλάει από καθέδρας είναι αλάθητος !

  163. Γς said

    144:

    >Κι αυτό το ξεχάσαμε ;

    Δεν το ξεχάσαμε! Το βάλαμε!

    Με το καλημέρα [Σχ. 1]. Πρώτο-πρώτο!

  164. Κουτρούφι said

    Το ξενάκι είναι διασκευή παραδοσιακού ροδίτικου:

  165. gpoint said

    # 162

    τι αλάθητος μου λες τώρα όταν μιλάς για το μεγαλύτερο νούμερο της χούντας ; Και γιατί νομίζεις πως έζησε τόσο; ή το μυαλό γερνάει ή το σώμα, ένα από τα δυο. Μαζέψου. Πως ήταν αγορασμένο το ματς είναι κοινός τόπος εκτός και πιστεύεις ακόμα στον ΑηΒασίλη (Λεβέντη)

  166. Ριβαλντίνιο said

    @ 165 gpoint

    Ο Παττακός έζησε λόγω γονιδίων τόσο πολύ. Η μάνα του πέθανε στα 112. Το μάτς φυσικά δεν ήταν αγορασμένο και τι εννοείς όταν λές ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης ; Ποιος φέρνει τα δώρα την Πρωτοχρονιά ;

  167. sarant said

    158 Βρε τι μαθαίνει κανείς…!

  168. Spiridione said

    62. Πάντως η εκπομπή άρχιζε στο ραδιόφωνο έτσι: Αρχίζει τώρα η εκπομπή με τα τραγούδια της Λύρας.
    Με τον Παπαστεφάνου και την Ατζολετάκη.
    Δεν θέλω να λέω κοινοτοπίες, αλλά τι δισκάρες έβγαιναν τότε.

  169. ΣΠ said

  170. Corto said

    Γιάννης Καλατζής

    «Ο…νονός, που βάφτισε το Μητσάκη «Δάσκαλο».
    Ήταν καλοκαίρι του ’67, μόλις είχε γίνει το πραξικόπημα. Είχαμε πάει με την Αθηνά στο Δαφνί, στην Γιορτή του Κρασιού. Έτσι όπως περπατάγαμε στα περίπτερα, ακούμε ένα τραγουδιστή, ίδιος ο Κόκκοτας.
    «Δεν πιστεύω να τραγουδάει εδώ ο Κόκκοτας», μου λέει η Αθηνά.
    «Πάμε να δούμε», της απαντώ.
    Πραγματικά, από μακρυά βλέπουμε ένα ψηλό παιδί, αδύνατο, καμπούριαζε λίγο.
    Μόλις πλησιάσαμε κοντά και μας βλέπει, βάζει μια φωνή όλο χαρά.
    Ήταν ο Γιάννης ο Καλατζής. Τον ήξερα γιατί είχαμε δουλέψει μαζί. Ο Γιάννης τότε έπαιζε στο Τρίο Μορένο και πρώτη φορά τραγουδούσε μόνος του.
    «Κύριε Γιώργο, πώς από δω, χαίρομαι που σας βλέπω» και τα τοιαύτα.
    Μ’ άρεσε η φωνούλα του, τότε που τον άκουσα μόνο του. Πες από δω, πες από κει έρχεται και η κουβέντα για δουλειά.
    «Τι θα κάνετε το χειμώνα», με ρωτά. «Θέλω να είμαστε μαζί».
    «Ακόμα τίποτα δεν έχω κανονίσει», του λέω. «Ψάξε κι αν βρεις τίποτα καλό θα πάμε μαζί».
    Πραγματικά έτρεξε ο Γιάννης, έψαξε, και τότε στην Πλάκα το μαγαζί που τραγούδαγε ο Χατζής το είχαν αγοράσει τρεις απόστρατοι αξιωματικοί της χωροφυλακής. Ήταν υπόγειο μαγαζί, αλλά ωραίο.
    Έρχεται μια μέρα ο Γιάννης όλο χαρά και μου λέει:
    «Δάσκαλε βρήκα χώρο. Πάμε να τον δούμε». Πήγαμε, μου άρεσε κι εμένα και κανονίσαμε να πάμε εκεί. Το ονομάσαμε ΧΡΥΣΑ ΚΛΕΙΔΙΑ. Κάναμε πρόβες, ο Καλατζής, ο Δημήτρης ο Τζαννής, η Ρένα Βιολάντη, ο Γιώργος ο Κουλαξίδης με το ακκορντεόν του και ξεκινήσαμε.
    Ένα μήνα δε σταυρώσαμε ούτε μύγα, για δείγμα. Εγώ δεν πληρωνόμουνα. Πλήρωναν μόνο τα παιδιά, να μη χαλάσει το σχήμα.
    Ξαφνικά πήρε τα πάνω του το μαγαζί, και γίνανε τα γλέντια της χρονιάς εκείνης! Τι Βουγιουκλάκη, τι Παπαμιχαήλ, τι Λάσκαρη, χαμός γινόταν. Μια μέρα μάλιστα μάλωσε ο Παπαμιχαήλ, γιατί δεν είχε τραπέζι και έγινε έξαλλος: «Σε μένα ρε, τον κουμπάρο ξηγιέστε έτσι;» Γιατί η Βουγιουκλάκη είχε παντρέψει την κόρη μου.
    Τότε ηχογράφησε ο Καλατζής τον «Περικλή». Μ’ αυτό το τραγούδι γινόταν χαμός.
    Ήταν ένας κοσμικός, ο Μπούρας, γνωστός στη νύχτα. Όταν παίζαμε τον «Περικλή», σηκωνότανε στην πίστα, χόρευε, χτυπιόταν κι έκανε διάφορα καραγκιοζιλίκια. Μια πίστα μικρή ήτανε αλλά γινόταν άλλο πράγμα από γλέντι.
    Ένα βράδυ η Νίτσα η Μαρούδα γδύθηκε τσιτσίδι πάνω στα τραπέζια.
    Τέτοια γλέντια δε θυμάμαι να έχουν ξαναγίνει.
    Εκεί ο Γιαννάκης καβάλλησε λίγο το καλάμι. Είδε την επιτυχία που είχε, και άρχισε να μαλώνει με τον Τζαννή, να δημιουργεί προβλήματα.
    Το καλοκαίρι του ’68 μου ζητάνε και κλείνω στο QUEEN ANN. Δεν τον πήρα τον Γιάννη μαζί μου γιατί ήδη μου είχε δημιουργήσει προβλήματα.»

    Γιώργου Μητσάκη, αυτοβιογραφία
    καταγραφή: Νίκος Οικονόμου

  171. Πέπε said

    @28, 31, 41, 43:
    Ο στίχος με το βαποράκι του Μπουρνόβα δεν «ανήκει» στο τραγούδι Λαλεδάκια, που παραθέτει ο στο #43. ΤαΛαλεδάκια (όπως τα περισσότερα παραδοσιακά τραγούδια) δεν είναι τραγούδι, δηλαδή ένα κείμενο επενδεδυμένο με μια μελωδία. Είναι σκοπός, στον οποίο κάθε φορά που λέγεται προσαρμόζει ο καθένας όποιο δίστιχο θέλει από μία κοινή παρακαταθήκη, αρκεί να ταιριάζει το μέτρο (εν προκειμένω τροχαϊκό 15σύλλαβο).

    Το «βαποράκι του Μπουρνόβα…» είναι ένα από τα δίστιχα αυτής της κοινής παρακαταθήκης. Αντί για τα Λαλεδάκια, μπορεί κανείς εξίσου καλά να το τραγουδήσει σε ένα σωρό άλλους σκοπούς. Κυκλοφορεί δε και σε διαφορετικές εκδοχές: «…και καρότσα του Βουτζά / …να μας πας στον Κουκλουτζά», «…και καρότσα της στεριάς / …στον Περαία να μας πας», «…στη Βραΐλα να μας πας» κ.ά.. Συγκεκριμένα, νομίζω ότι με τον Βουτζά και τον Κουκλουτζά πρέπει να είναι ρομαντικό δίστιχο προ της Καταστροφής, που απλώς αναφέρει διάφορες όμορφες περιοχές της Σμύρνης, ενώ με τον Περαία πιθανώς να αναφέρεται στην ίδια την Καταστροφή, όπου οι απεγνωσμένοι πρόσφυγες προσπαθούσαν να βγουν στην Ελλάδα με κάθε μέσο, ακόμα και με το βαποράκι-λεωφορείο του Μπουρνόβα, και με κάθε τίμημα.

    Σε κάθε περίπτωση, το δίστιχο κυκλοφορεί σκόρπιο, είναι από αυτά που λέμε «αδέσποτα». Νομίζω ότι δεν μπορεί κανείς να το θεωρήσει κλοπή. Ακόμη κι αν το βρίσκουμε ενταγμένο σ’ ένα νεότερο λαϊκό τραγούδι που οι στίχοι του υπογράφονται από τον Λ. Παπαδόπουλο, ναι μεν έχει κανείς την αξίωση να είναι πρωτότυποι στίχοι και όχι παραδοσιακοί αλλά δεν παύει να είναι μία τελείως πρωτότυπη ανάγνωση του στίχου, μέσα στο νέο του συμφραζόμενο, άρα κάτι που δεν απέχει πολύ από την πρωτότυπη δημιουργία. Απλώς αντλεί και από τη λαϊκή παράδοση.

  172. Πέπε said

    #171:

    Διόρθωση/συμπλήρωση στην πρώτη αράδα:

    > > στο τραγούδι Λαλεδάκια, που παραθέτει ο Spiridione στο #43

  173. cronopiusa said

    ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ – ΤΟΥΡΙΣΜΟ – ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ
    Απεργούν στις 20 Ιούλη ενάντια στις συνθήκες γαλέρας

  174. Πάνος με πεζά said

    @ 171 : Και στην ίδια λογική, στα «Πλεούμενα» που έχω παραθέσει στην αρχή-αρχή, ο Λευτέρης έχει στο ρεφρέν αυτούσιο το στίχο της λαϊκής καντάδας, «γιαλό γιαλό πηγαίναμε, κι όλο για σένα λέγαμε».

  175. ΣΠ said

  176. Γς said

    175:

    Φρουρά, φρουρά!

    Οχι. Σκέτο φρουρός. Ο φρουρός.

    Επιστράτευση του 1974.
    Μια μεραρχία κινείται αργά προς τη Μακεδονία με επιταγμένα αυτοκίνητα.
    Ιούλιος και ήμασταν με πουκαμισάκια. Τα βράδια όμως έκανε κρύο και ψιλόβρεχε κιόλας.

    Κάπου στο θεσσαλικό κάμπο μερικοί τουρτουριασμένοι επιστρατευμένοι μπήκαν μέσα σε μια αποθηκούλα για να βγάλουν τη νύχτα.
    Και με το ξημέρωμα πλακώνει στο χωράφι ο ιδιοκτήτης της κι αρχίζει να φωνάζει. Με ποιο δικαίωμα μπήκαν μέσα και θα μας κάνει και θα μας ράνει.

    Ερχεται και κάποιος αξιωματικός:

    -Ησυχάστε κύριε, δεν έγινε τίποτε. Εξάλλου σεβαστείτε την κατάσταση που βρισκόμαστε.

    Τότε το κάθαρμα αγρίεψε περισσότερο. Φωνές, απειλές, χαμός.
    Οπότε ο δικός μας:

    -Λοχία. Εχουμε φόρμα Νο τάδε; Παντελόνι; Αρβύλες ..

    -Τι νούμερο φοράτε κύριε;

    -Γιατί ρωτάς;

    -Η αποθήκη επιτάσσεται και σεις επιστρατεύεστε. Σκοπός να τη φυλάτε.

    -Μα τι λέτε τώρα… Μπορείτε να την χρησιμοποιείτε. Καμία αντίρρηση! Για τη πατρίδα…

  177. nikiplos said

    @15, Αγαπητέ Δημήτρη Μαρτίνο,
    Aναμφισβήτητα η αισθητική της Χούντας με τα τσιμεντόλιθα και τα ελενίτ που στήθηκαν σε όλην την μίζερη ελληνική επαρχία και τις φτωχές άκριες των πόλεων, ήταν χωρίς προηγούμενο. Εντούτοις είχε σαφή συνένοχο, τον πάνσοφο λα(γ)ό.

    Η αντιπαροχή από την άλλη (ν. 3741/29) ήρθε πολύ νωρίς (1929) για να επιλύσει δυο τραγικά προβλήματα: την Μικρασιατική Καταστροφή και τον Εμφύλιο.

    Εντούτοις πολλοί σήμερα πιστεύουν πως η μεγαλύτερη ζημιά έγινε μετά το 1980, όπου οι οικοπεδούχοι έπαιρναν πάνω από έναν ή δύο ορόφους ανά ανέγερση.

    Στις πολυκατοικίες μέχρι και το 1965, εφαρμόστηκαν όλα τα κινήματα του Μοντερνισμού ταυτόχρονα, εγκαταλείποντας δυστυχώς πολλές συνήθειες δόμησης μέχρι τότε, όπως πχ τις «αυλές των θαυμάτων».

    Προσωπικά πιστεύω πως αισθητικά τουλάχιστον οι πολυκατοικίες μέχρι και το 1970 είναι πανέμορφες σε σχέση με τις μετά το 1980 και ιδίως εκείνες τις «αμετροεπείς και υπερφίαλες» των 1990s και ένθεν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: