Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας

Posted by sarant στο 23 Ιουλίου, 2017


Ενδιαφέρων ακούγεται ο τίτλος, θα μου πείτε, αλλά κομμάτι στεγνός δεν είναι για κυριακάτικο πρωινό και δη καλοκαιρινό; Ποιος έχει όρεξη να διαβάζει δοκίμια περί λαογραφίας μέσα στη ζέστη;

Δίκιο θα είχατε, μόνο που ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις Αντίποδες, και που θα σας παρουσιάσω σήμερα, είναι παραπλανητικός. Δεν πρόκειται για δοκίμιο, ο συγγραφέας δεν καταγράφει δοξασίες που όντως έχουν επιβιώσει στη θεσσαλική επαρχία: πρόκειται για μυθοπλασία, για σύντομα διηγήματα, που αν θέλαμε να τα κατατάξουμε σε κάποιο είδος θα τα ταξινομούσαμε στη λογοτεχνία τρόμου. Διηγήματα με υπερφυσικό στοιχείο, που όλα τους εκτυλίσσονται στη Θεσσαλία, κυρίως στην ύπαιθρο, και προσφέρουν με τον τρόπο αυτό μια μυθοπλαστική γεωγραφία της περιοχής.

Ο συγγραφέας, ο Χρυσόστομος Τσαπραΐλης, είναι νέος, γεννημένος το 1984 στη Λάρισα (αλλά μεγάλωσε στην Καρδίτσα). Είναι το πρώτο του βιβλίο. Αν συχνάζετε στο Φέισμπουκ ίσως τον είχατε ακούσει, διότι διατηρούσε τη δημοφιλή σελίδα «Παγανιστικές δοξασίες στη θεσσαλική επαρχία», όπου δημοσιεύτηκαν, σε πρώτη μορφή, τα κείμενα του βιβλίου -η σελίδα συνεχίζει άλλωστε να εμπλουτίζεται με καινούργια διηγήματα. Κάποια από τα διηγήματα πρέπει να δημοσιεύτηκαν και στον ιστότοπο Σκρα-Πανκ. Έχουμε δηλαδή πάντρεμα πανάρχαιων πραγμάτων όπως είναι οι δοξασίες για ξωτικά και βρικόλακες με υπερσύγχρονα όπως το Διαδίκτυο και τα κοινωνικά μέσα.

Ίσως επειδή πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Διαδίκτυο, που υποτίθεται ότι δεν ευνοεί τα πολλά λόγια, τα διηγήματα είναι πολύ μικρά, ανάμεσα 400 και 700 λέξεις θα έλεγα. Θαρρώ πως κανένα δεν ξεπερνάει τις 3 σελίδες, αν εξαιρέσουμε το προοίμιο και το διήγημα Αργιθέα, που μπαίνει τελευταίο, ως είδος επίμετρο, και που είναι μεγαλούτσικο, καμιά εικοσαριά σελίδες (δεν το έχω διαβάσει ακόμα). Όλα τα άλλα κείμενα του τόμου ικανοποιούν τις προδιαγραφές έκτασης για να θεωρηθούν «μπονζάι» κατά την ορολογία του Γιάννη Πατίλη, μικροδιηγήματα δηλαδή.

Τα διηγήματα είναι οργανωμένα σε τέσσερις ενότητες: 1. Βλαχοχώρια, 2. Καραγκουνοχώρια, 3. Δρακοχώρια, 4. Οι πόλεις του κάμπου. Συνολικά τα διηγήματα είναι 47 συν το επίμετρο. Παρολο που το θέμα είναι παλιακό, αρκετές διηγήσεις εκτυλίσσονται στα χρόνια μας ή στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Ο συγγραφέας ελάχιστους ιδιωματισμούς χρησιμοποιεί -και τους περισσότερους τους επεξηγεί με υποσημείωση.

Μερικά διηγήματα μού άρεσαν πολύ, άλλα όχι τόσο. Είναι όμως ένα βιβλίο που, κατά τη γνώμη μου, δεν σηκώνει να το διαβάσεις μονορούφι, παρόλο που είναι λιγνό, 150 σελίδες. Επειδή είναι πολύ ζοφερό, μετά τις τρεις-τέσσερις ιστορίες γκώνεις και πρέπει να το αφήσεις -και αύριο πάλι. Και οι ιστορίες, αρχικά, μία-μία δημοσιεύτηκαν άλλωστε.

Για να πάρετε μιαν ιδέα, θα παρουσιάσω δύο από τα σύντομα διηγήματα, και πρώτα ένα που, κατ’ εξαίρεση, δεν είναι μαύρο και σκότεινο.

Είναι από την πρώτη ενότητα, τα Βλαχοχώρια

Το ρουμάνι του Αρβανίτη

Πάνω από τη Στεφανιάδα, στην πλαγιά που πίσω της κρύβεται ο ανοιξιάτικος ήλιος, βρίσκεταιτο δάσος του Αρβανίτη, που όσο και να το βλέπει η μέρα ζέστα δεν το πιάνει. Είναι ταγμένο ολάκερο στη νύχτα, από τα ψηλότερα ελάτια μέχρι τα λιγοστά λιθάρια που είναι χωμένα στις ρίζες, και από τη μυρωδιά του πεινασμένου τσακαλιού ώς το νύχι που χαράζει τα μονοπάτια κάθε βράδυ. Περνάνε καμιά φορά τη μέρα οι Στεφανιώτες από το ρουμάνι, αλλά έχει τέτοιο κρύο μέσα, ακόμη και Ιούλη μήνα, που ούτε κάπα από γίδινη τρίχα δεν τους κρατάει ζεστούς. Τη νύχτα κανείς δεν τολμά να μπει μες στο δάσος. Θυμούνται οι περισσότεροι τη γερο-παπαδιά που είχε αλαφρό κεφάλι και το ’82 γλίστρησε τα μεσάνυχτα από το παραθύρι της εκκλησίας, λεπτή σαν βελόνα, και πήρε το παλιό μονοπάτι προς τα πάνω. Στάθηκε έξω από το παράθυρο του τελευταίου σπιτιού και ξύπνησε τους κοιμισμένους με τις φωνές της. Ήθελε να της κουβαλήσουν πετσέτες και τον βαφτιστικό της σταυρό μέχρι την πηγή της Αντάρας, τη βρύση στην καρδιά του δάσους. Πήγαινε να πλυθεί, τους είπε. Σαν κοίταξαν αυτοί από το παραθύρι και την είδαν να στέκεται με το πανιασμένο μούτρο κολλημένο στο τζάμι τους σκιάχτηκαν. Ήταν σαν τον νεκρό που δεν βρίσκει ησυχία μακριά από τους ζωντανούς φίλους του. Ούτε που της αποκριθήκαν και συμφώνησαν να μην πάει κανείς μαζί της στο δάσος. Κανείς δεν τόλμησε να της κουβαλήσει τίποτα κάτω απ’ το φεγγαρόφωτο κι η παπαδιά μετά από λίγο κίνησε μόνη για το δάσος. Έσερνε πίσω της κάτι βαρύ που έκανε το έδαφος να βογκάει, όπως όταν περνάει η άμαξα με τα κακά μαντάτα.

Την άλλη μέρα λούφαξαν μέσα στα σπίτια όλοι οι χωριανοί, γιατί είδαν τι ίχνος είχε αφήσει πάνω στο μονοπάτι αυτό που έσερνε η παπαδιά. Το απόγευμα όμως κίνησε το χωριό όλο να πάει να τη βρει, ζωσμένο με βελέντζες και φανάρια, αλλά μονάχα τη βρύση βρήκαν να στέκει όπως πάντα ψηλή, με την ασημένια κούπα στον βαθύ πυθμένα, που όλοι μπορούσαν να τη δουν αλλά χέρι δεν είχε μπορέσει ποτέ να την πιάσει.

Αυτή την κούπα ο θρύλος λέει πως την είχε αφήσει στη βρύση ένας καβαλάρης απ’ την Άρτα, που δυο αιώνες πριν κάλπαζε γοργά για το σπίτι με τους μανδραγόρες στο Βλάσσι, όπου θα τα ’βαζε με τα χρόνια και τον γερο-Θάνατο τον ίδιο. Είχε σταθεί στη βρύση να πιει νερό και της γύρεψε την καλή τύχη, υποσχόμενος πως, αν γύριζε ζωντανός, θα της χάριζε την ασημένια κούπα του, που όποιος έπινε απ’ αυτή δεν λογούσε τα επόμενα εκατό χρόνια, ήταν σαν να μην τον έπιαναν. Δεν είπε τίποτα η βρύση, αλλά το νερό γαργάρωσε κι ο καβαλάρης επέστρεψε θριαμβευτής από το Βλάσσι και αφιέρωσε την κούπα στη βρύση της Αντάρας. Ούτως ή άλλως δεν τη χρειαζόταν πια, γιατί πλέον ήταν αυτός που κυνήγαγε τα χρόνια κι όχι το αντίστροφο, όπως γίνεται με τους κανονικούς ανθρώπους.

Από τότε, όποιος πίνει από τη βρύση παίρνει λίγη από τη μαγεία της κούπας και κρύβεται από κάποια χρόνια που τον περιμένουν. Όχι όσα παλιότερα, αλλά αρκετά ώστε να κρατήσει μακριά τα γηρατειά για μία ή δύο δεκαετίες ακόμη. Γι’ αυτό και λένε ότι το χωριό είναι ευλογημένο λόγω της μακροζωίας των κατοίκων του. Η γερο-παπαδιά δεν ξαναφάνηκε στο χωριό. Όμως από την επόμενη χρονιά άρχισε να μένει στο σπίτι του παπά ένα μικρό κοριτσάκι με βρεγμένα μαλλιά και μανίκια. Δεν το ’δε κανείς ποτέ στεγνό. Το κορίτσι το βάφτισαν μεγάλο κι έχουν ακόμη να λένε πως δεν κόλλαγε πάνω του ο σταυρός – όσο και να προσπαθούσε η νονά, γλίστραγε από το λαιμό του.

Κι άλλο ένα, από την ενότητα Δρακοχώρια, όπου και τα χωριά του Πηλίου

Το κρεβάτι στο γάντζο

Μέχρι και σήμερα, συνηθίζεται σ’ ένα αρχοντικό της Δράκειας του Πηλίου να κρεμάνε το κρεβάτι του μικρότερου παιδιού από ένα γάντζο στερεωμένο στο ταβάνι, έτσι ώστε αυτό να αιωρείται μια δυο σπιθαμές από το ξύλινο δάπεδο. Αυτό γίνεται μέχρι το παιδί να κλείσει τα δέκα, ή μέχρι να γεννηθεί το επόμενο, το κρεβάτι του οποίου παίρνει πια τη θέση του στο γάντζο. Όταν κρέμεται εκεί, το κρεβάτι κουνιέται με το παραμικρό ρεύμα αέρα και νανουρίζει το παιδί πιο εύκολα, ή έτσι τουλάχιστον προφασίζονται οι γονείς όταν τους ρωτάνε. Άλλες φορές λένε στους γειτόνους πως κρεμάνε το κρεβάτι γιατί οι μεγάλοι νυχτερινοί αρουραίοι, αυτοί που διώχνουν ακόμη και τις γάτες, καιροφυλακτούν κάτω από το κρεβάτι για τη μαλακή σάρκα που ’χουν τα καλοταϊσμένα στερνοπαίδια.

Όλα αυτά βέβαια είναι δικαιολογίες. Το σπίτι έχει ποντίκια και είναι πράγματι αρκετά μεγάλα ώστε να τρομάζουν τις γάτες, αλλά παραμένουν στο υπόγειο και τη σοφίτα, μετά από συμφωνία που είχε κάνει μαζί τους κάποιος πρόγονος. Στην πραγματικότητα οι γάτες είναι αυτές που ενίοτε φωλιάζουν στη σκιά του κρεβατιού, μαζί με παλιοκουβέντες που ξεφεύγουν καμιά φορά από το στόμα των γονιών όταν είναι θυμωμένοι. Αυτές τις κουβέντες που έχουν όψη σκούρα και μαλλιαρή, τις κυνηγάνε οι γάτες του σπιτιού και τις τρώνε ή τις πετάνε μέσα στη σόμπα αν το πορτάκι είναι ανοιχτό. Το κρεβάτι όμως κρέμεται για άλλο λόγο.

Σε εκείνα τα μέρη τριγυρνούσε, τότε όπως και τώρα, η ορδή των Αποδιοπομπαίων, ένα μπουλούκι απ’ όσα οι άνθρωποι ξορκίζουν την πρώτη μέρα του χρόνου. Μέσα σ’ αυτό το συρφετό καλπάζουν οι κακές σπορές των προηγούμενων χρόνων, σκελετωμένες και κάτασπρες σαν τα ποδάρια του λιμού, και τα προδοτικά εργαλεία του τεχνίτη που θα τον σακάτευαν αν τα ’χε κρατήσει. Παραδίπλα είναι η κακιά η στράτα, σκεπασμένη με διασταυρώσεις απατηλές σαν τις κουλούρες του δράκοντα – όποιος την παίρνει μάταια ψάχνει τον προορισμό του, έως ότου απομείνει μονάχα η σκιά του να φέγγει σαν σκούρα φλόγα, προσελκύοντας τον επόμενο δύστυχο οδοιπόρο. Μαζί πάει και το φονικό της επόμενης χρονιάς, κυρτό και απαίσιο στην όψη, λαχταρώντας τους έρημους δρόμους μετά την κηδεία του αδικοχαμένου.

Είναι το φονικό της επόμενης χρονιάς που πάντα έχει στο μάτι το μικρότερο παιδί της οικογένειας, γιατί ήταν μια στερνογεννημένη κόρη που είχε ξεσηκώσει παλιότερα τους χωριανούς. Τους είχε οργανώσει και διώξαν τα δεινά του προηγούμενου χρόνου. Από τότε μάθαινε και τα γύρω χωριά, και πλέον όλοι τα διώχνουν με το που μπαίνει ο Γενάρης. Το φονικό της επόμενης χρονιάς γυρνάει μαζί με την ορδή και μπαίνει μέσα στα σπίτια αθέατο, μα είναι σκεβρωμένο, κι έτσι μόνο άμα βρει το κρεβάτι του μικρότερου παιδιού να ακουμπάει στο πάτωμα το παίρνει στην πλάτη για να το σκοτώσει στις ερημιές. Γι’ αυτό λοιπόν οι κάτοικοι του αρχοντικού της Δράκειας κρεμάνε το κρεβάτι από το γάντζο, και τα Αποδιοπομπαία τούς προσπερνάνε και πάνε στην πόλη, εκεί όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να φυλαχτούν.__

Κι επειδή εδώ λεξιλογούμε, καταγράφω τις λέξεις του βιβλίου που εξηγεί ο συγγραφέας με υποσημειώσεις, όπως τις εξηγεί.

ματρακάς: παλιό σιδερένιο ποδήλατο [τη λέξη την έχω ακούσει και για σακαράκα, παλιό αυτοκίνητο]

τουλούμπα: χειροκίνητη αντλία νερού

μουνούχι: το ευνουχισμένο νεαρό κριάρι

πουμώνω: πνίγω, καταπνίγω

κατσούλα: μανδύας με κουκούλα

ροΐ: επιτραπέζιο δοχείο για το λάδι

ρεφούλι: ριπή αέρα

γκούσα: ο πρόλοβος των πτηνών

κατζέλι: μεταλλικός γάντζος

κυπρί: κουδούνα ζώου

βιτούλι: αρνί ή κατσίκι, μεταξύ ενός και δύο ετών [η λέξη μάς έχει απασχολήσει κι εδώ]

 

Advertisements

96 Σχόλια to “Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας”

  1. Κάπου είχα διαβάσει ένα-δυο διηγηματάκια από το βιβλίο που μου άρεσαν περισσότερο. Αυτά εδώ μου φαίνονται λίγο παραφορτωμένα, κάπως σαν Πάβιτς ένα πράμα.

  2. Να εδώ αυτό: http://www.lifo.gr/articles/book_articles/153099

  3. cronopiusa said

    Μπατζίνα, η πίτα-τούρμπο των Θεσσαλών

  4. dryhammer said

    Καλημέρα. Συμπαθέστατος ο Τσαπραΐλης (πρώτη επαφή μου μαζί του, τά παραπάνω) αλλά φοβάμαι πως θέλει να τα πεί όλα μαζεμένα και φορτώνει με στοιχεία και στοιχειά σε βάρος του ίδιου του κειμένου και της ροής του.

    Το σφυρί «ματρακάς» χρησιμοποιείται σα χαρακτηρισμός για οτιδήποτε παλιό και σαραβαλιασμένο αλλά που ακόμα «την κάνει κούτσα κούτσα τη δουλειά του». Το έχω ακούσει μέχρι και για κινητό.

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως βαρύ κι ασήκωτο για πρωί του Ιουλίου. Πρέπει να διαβαστεί βράδυ του Δεκέμβρη δίπλα στο τζάκι. Αν ψυχοπλακωθήκατε, συστήνω το βιβλίο του δάσκαλου Μιχάλη Μερακλή:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/meraklis-g-michalis-estia-eutrapeles-diigiseis-123148&ved=0ahUKEwiNkL3I-J7VAhVJlxQKHUq3A24QFggaMAA&usg=AFQjCNFYBkO7oRN2GmBcTDqp96qzIGF-7g

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Ίσως δεν διάλεξα τα καλύτερα, αν και αυτά είναι υποκειμενικά

    3 Έχει και στην Ήπειρο μπαζίνα

  7. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    4α: Ξεροσφύρη,
    Ακριβώς, είναι λίγο δύσκολο στο διάβασμα/ροή.

    Ο Νίκος γράφει …ο συγγραφέας δεν καταγράφει δοξασίες που όντως έχουν επιβιώσει στη θεσσαλική επαρχία: πρόκειται για μυθοπλασία…
    Αναρωτιέμαι αν είναι όλα αυτά εξ ολοκλήρου βγαλμένα απ΄το μυαλό του ή έχει βασιστεί, έστω και στοιχειωδώς, σε κάποια παλαιότερα λαογραφικά στοιχεία.

    Νίκο,
    Στο τέλος του άρθρου: …[η λέξη μάς έχει απασχολήσει κι εδώ]..
    λείπει ο σύνδεσμος, οπότε τον βάζω εδώ για όποιον ενδιαφέρεται 🙂

  8. dryhammer said

    7: >>Αναρωτιέμαι αν είναι όλα αυτά εξ ολοκλήρου βγαλμένα απ΄το μυαλό του ή έχει βασιστεί, έστω και στοιχειωδώς, σε κάποια παλαιότερα λαογραφικά στοιχεία.

    Ο λύγκας του 2 διαφωτίζει αρκετά. Να σημειώσω τη διαφορά ανάμεσα στή «γλώσσα» που μιλάει μ’ εκείνη που γράφει…

  9. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πολύ ενδιαφέρον θέμα το σημερινό για μένα. Είμαι Θεσσαλος την καταγωγή και αυτές τις μέρες βρίσκομαι στα μέρη της. Δύο πόλεις εριζουσι περί την καταγωγήν μου! Οι μεν Λαρισαιοι λένε ότι είμαι Καρδιτσιωτης, οι δε Καρδιτσιωτες ότι είμαι Λαρισαιος. Το πρώτο μας κοινό στοιχείο με τον συγγραφέα.

    Το ταμπλετ και οι πολλοί φίλοι που έχω σήμερα παρέα, με δυσκολεύουν στο να γράψω όσα θέλω. Ελπίζω να ξεκλεψω λίγο χρόνο και να επανέλθω.

  10. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Συμφωνῶ μὲ τοὺς προλαλήσαντες. (Ἂν γράψω προγράψαντες, ποὺ εἶναι ἀκριβέστερο, πάει ἀλλοῦ ὁ νοῦς).

    Μ᾿ αὐτὰ καὶ μ᾿ αὐτὰ θυμήθηκα τὸ φιλόλογο ποὺ εἴχαμε στὴν ἕκτη γυμνασίου, ἕναν ἅγιον ἄνθρωπο ποὺ ἀνεχόταν ὅλες τὶς σκανταλιές μας. Ὅταν ἔκανε κάποιαν ἐρώτηση, εὔκολη πάντα, ἐπειδὴ τὸ τμῆμα ἦταν πρακτικὸ καὶ κανένας δὲν ἔδινε σημασία στὰ φιλολογικά, κάποιος ἀπαντοῦσε καὶ μετὰ οἱ περισσότεροι σηκώναμε χέρι, φωνάζοντας μάλιστα «κύριε, κύριε». Σὲ ὅποιον ἔδινε τὸ λόγο ἀπαντοῦσε: «Συμφωνῶ μὲ τὴ γνώμη τοῦ συμμαθητοῦ μου». Αὐτὸ ἐπαναλαμβανόταν κάμποσες φορὲς μέχρι νὰ τὸ βαρεθοῦμε.

  11. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Θα λειψω για μερικές ώρες

    10 Κι εγώ ήξερα για κάποιον που το έκανε αυτό συστηματικά -αλλά επειδή δεν είχε τι να πει, ο καημένος

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @10. Ὅταν ξεκίνησα νὰ γράφω τὸ #10 εἶχαν ἀναρτηθεῖ τὰ πρῶτα 5 σχόλια, ποὺ ἦταν ἀξιολογικά.

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Πρώτα τα λεξιλογικά…
    Ο ματρακάς: πιθανόν τουρκική λέξη. (matrak=ρόπαλο).
    Είδος σφυριού με σιδερένια παραλληλεπίπεδη χοντρή κεφαλή ή περίπου παραλληλεπίπεδη και κοντή ξύλινη λαβή. Το χρησιμοποιούν οι πελεκητές της πέτρας και χτυπάνε με αυτό τα «βελόνια» ή τα κοπίδια ή τα «χτένια» καθώς και οι γλύπτες, που σμιλεύουν το μάρμαρο.
    Οι πλακάδες τον χρησιμοποιούν από την ανάποδη στο στρώσιμο ενός δαπέδου με πλακάκια και προκειμένου να τα αλφαδιάσουν. Χτυπούν ελαφρά για να απλώσει η λάσπη ή η κόλλα που ήδη έχουν βάλει στο δάπεδο.Στην εποχή μας βλέπω να έχουν αντικατασταθεί από ελαστικούς ματρακάδες.

    Πουμώνω ή (στην Ήπειρο ) πουμπώνω.

    Αν κάποιος γνωρίζει να μας πει αν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο κουδούνι και στο κυπρί.

  14. raf said

    Καλημέρα. Χαίρομαι για το σημερινό άρθρο, καθώς από το άρθρο τις προάλλες για τα βιβλία αυτόν τον τίτλο συγκράτησα. Βρήκα κι εγώ παραφορτωμένη τη γραφή στα σημερινά αν και δεν είναι όλα το ίδιο. Οπωσδήποτε καλοδεχούμενη τέτοια λογοτεχνία – το βιβλίο θα αγοραστεί σύντομα.

  15. Ριβαλντίνιο said

    ορδή των Αποδιοπομπαίων

    Μπρρρ…….

    Και όπως έλεγε και ένα παλιό ξόρκι :
    «Ο Θεός να σε φυλάει απ’ την Σεντού, τη Μεντού και τη Κακαροκεφαλού , το λυσσάρικο σκυλί ….»

  16. gak said

    Ματρακάς:το γνωρίζω με τη σημασία πολύ βαρύ σφυρί

  17. Γς said

    10:

    >«Συμφωνῶ μὲ τὴ γνώμη τοῦ συμμαθητοῦ μου»

    και είχαν στριμώξει μια δικιά μου στη ανάπτυξη της διατριβής της και δεν ήξερε να απαντήσει σε μια ερώτηση.

    Και το τόλμησα:

    -Κατερίνα αν κάποιος απαντούσε` ότι [η σωστή απάντηση] θα συμφωνούσες;

    -Βεβαίως!

  18. Παναγιώτης Κ. said

    Πρώτα λοιπόν στο fb τα διηγήματά του και μετά έγιναν βιβλίο. Καλή ιδέα!

    Άλλη μια λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οι συγγραφείς μετρούν αντιδράσεις, ψαρεύουν χρήσιμα σε αυτούς σχόλια και η δημιουργία παίρνει το δρόμο της έντυπης παρουσίασης! Το βρίσκω πολύ καλό.
    Κάπως έτσι δεν συνέβαινε παλαιότερα με τις μουσικές δημιουργίες; Το τραγούδι δοκιμαζόταν πρώτα στο παλκοσένικο και οι αντιδράσεις των ακροατών έπαιζαν ρόλο αν θα αποτυπωθεί ή όχι σε δίσκο.
    Αλλά παρομοίως συμβαίνει με διάφορες ταινίες στις ΗΠΑ.Υπάρχει δοκιμαστική προβολή και μετά αποφασίζουν οι δημιουργοί της ταινίας π.χ με ποιο τρόπο θα τελειώνει.

  19. Γς said

    18:

    Και που αλλού;

    Καθημερινώς και κατά κόρον;

    😉

  20. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Έκανα, μπάμπω’μ’ το σταυρό μου, σαν είδα τέτοιο παγανό…

  21. Spiridione said

    7. ….Το άλλο μισό των επιρροών έρχεται από μυθολογίες και λαϊκές παραδόσεις, με το κύριο βάρος να πέφτει σε Σλαβικές χώρες, Κεντρική Ευρώπη, και στις Παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη, που είναι ίσως το βιβλίο που φταίει περισσότερο από όλα για την ύπαρξη των Παγανιστικών.
    http://skra-punk.com/2017/07/06/magisses-ke-demones-ston-thessaliko-kabo-synentefxi-ton-chrysostomo-tsapra%CE%90li/

  22. Ακριβώς, οι Παραδόσεις είναι φουλ σε τέτοια. Μόνο λίγο βαριέσαι επειδή έχει θεματική οργάνωση (σαράντα ιστορίες με βρυκόλακες στη σειρά, σαράντα με στοιχειά, πενήντα με λάμιες, σαράντα με νεράιδες…).
    Μπορεί να σας αρέσει αυτό λοιπόν: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2015/02/01/paramy8ia/

  23. Μπούφος said

    Ανατριχιαστικές και στριμωγμένες οι απανωτές εικόνες του συγγραφέα. Μάλλον δεν θα τις διάλεγα για θερινό ανάγνωσμα κάτω απ’ τον εκτυφλωτικό ήλιο της παραλίας. Αυτά είναι να τα διαβάζεις χειμώνα δίπλα στο τζάκι, με πάπλωμα κοντά σου, που αν αγριευτείς από καμιά σκιά, από κανάν ύποπτο ήχο, αμέσως να κουκουλώνεσαι με δαύτο, για προστασία!

  24. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πουμώνω: πωματίζω, καπακώνω, στὴν Θερμιώτικη ντοπιολαλιά (οὐσιαστ. τὸ ποῦμα: τὸ πῶμα).
    Θυμᾶμαι τὸ μακαρίτη τὸ Γιάννη τοῦ Πατεστῆ. Τσομπάνης στὰ νειάτα του καὶ μετὰ ζωέμπορος, γύριζε ὅλο τὸ νησὶ μὲ τὰ ποδάρια γιὰ νὰ βρεῖ τὰ καλύτερα ζωντανά. Μιὰ φορά, τὴν ὥρα ποὺ κοντοζυγώναμε μὲ τὸ καράβι, ἀνοιχτὰ στὸ Φάληρο, μὲ τὸ νέφος νὰ σκεπάζει τὴν Ἀθήνα μοῦ ᾿πε:
    «Μόλις φτάνω ἐδῶ, ἕνα ποῦμα σκεπάζει τὸ στῆθος μου.»

  25. dryhammer said

    24. Κάτι σάν κι αυτό;

  26. Eli Ven said

    Τι έσερνε, ρε παιδιά, η παπαδιά στο πρώτο διήγημα; Φαντάζομαι δεν έπιασα τον υπαινγμό, αν υπήρχε…

  27. Παναγιώτης Κ. said

    Ερώτηση προς συν-ιστολογούντες.
    Τη λέξη παγανισμός την είχατε ακούσει στο σχολείο;
    Και αν την είχατε ακούσει την σχετίζατε με την ειδωλολατρεία που κατά κόρον μας την αναφέρανε στο μάθημα των Θρησκευτικών αλλά και της Ιστορίας στο Δημοτικό;

  28. dryhammer said

    27. Όχι. Μεγάλος την έμαθα, αναφορικά με έθιμα εκχριστιανισμένα

  29. Μάντις said

    27 Παναγιώτη Κ.
    τον όρο παγανισμό δεν είχα ακούσει στο σχολείο από τους θεολόγους. Προσωπικά τη θεωρούσα συνώνυμη της ειδωλολατρίας. Έχει κάποια διαφορά;

  30. Γιάννης Ιατρού said

    21: Σπύρο
    Α μπράβο, δεν σκέφτηκα να κοιτάξω στο skra

    22: Δύτα, μήπως αυτό; (ΒΗΜΑ, 02/11/2014)

    25: +++++
    Όλα τα λεφτά 🙂

  31. Γς said

    25:

    Για πήδημα.

    Το πούμα στη στάμπα.

  32. 30β αυτό βέβαια 🙂

  33. cronopiusa said

  34. cronopiusa said

    Ελλήνων Δρώμενα ΜΑΓΙΚΑ ΒΟΥΝΑ

  35. ΚΩΣΤΑΣ said

    Συνοπτικά: βιτουλι, νεαρό κατσίκι, ζυγουρι, νεαρό πρόβατο.
    Κυπρι – κουδούνι, διαφέρουν στο σχήμα και στο μείγμα μετάλλου.
    Πομωνω – απομωνω, δεν αφήνω να αναπνεύσει, να πάρει ανάσα.

  36. gpoint said

    Τα διηγήματα τα βρήκα από όλες τις πλευρές θλιβερά. Σαν να περιγράφει το ΟΣΦΠ- Κέρκυρα 5-0 ένα πράμα…

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Παγανιστή αποκαλούσε τον αυτοκράτορα Ιουλιανό ένας θεολόγος μας στο λύκειο, που του ‘χαμε βγάλει το παρανόμι κιοφτές, λόγω σχήματος. Έσπευδε να διευκρινίσει ότι παγανισμός είναι συνώνυμο της ειδωλολατρίας.

  38. Γς said

    Παγανισμός και παγανιά.
    Καμία σχέση.

    Πλην ίσως της χριστιανικής παγανιάς για παγανιστές

  39. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ή Στεφανιαδα και περιοχή Αργιθεας,απ’ όσο ξέρω, δεν είναι βλάχοι.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χρυσόστομος Τσαπραΐλης ο Θεσσαλός λοιπόν! Μπράβο του! Δεν τον ήξερα και αυτά που διάβασα εδώ, + σχ.2 του Δύτη, μου άρεσαν παρόλο που καθόλου δε με θέλγουν πια ως είδος οι αφηγήσεις τρόμου* και μάλιστα οι στηριγμένες σε φαινόμενα παραψυχολογίας. Λογοτεχνικά όμως του βρίσκω αρετές.Φτιάχνει τις ιστορίες του με υλικά που, όσοι τουλάχιστον έχουμε τα παιδικάτα στην επαρχία, όλο και κάτι μας θυμίζουν.Τα πλαισιώνει σ΄ένα ατομικό, ενδιαφέρον, σύμπαν αφήγησης κι αυτό είναι το σημαντικό κι αξιόλογο κατά τη γνώμη μου. Η συντομία τους νομίζω είναι προσόν. Συμπληρώνεις με τη φαντασία. 🙂
    Το δασερό φοβιστικό τοπίο ή πέρασμα, η παπαδιά ή η παπαδοπούλα η αλλαφροϊσκιωτη ή η νεραϊδοκρουσμένη, η κούνια του μωρού όπου συνάζονται πνεύματα, αερικά, μοίρες (αρχετυπικό έτσι κι αλλιώς), κέντρισαν τη μνήμη κι έβγαλαν στον αφρό παλιά,παμπάλαια ακούσματα για αντίστοιχες δοξασίες και προλήψεις.
    Καλότατη η επιλογή σου Νικοκύρη για κυριακάτικο νήμα.

    Το ρουμάνι τελικά είναι πανελλήνιο ε; Το λέω επειδή κάποια φορά δε θεωρήθηκε έτσι 🙂
    Βετούλι στην Πελοπόννησο το βιτούλι.

    *παλιά διάβαζα Στόουκερ κι έβλεπα τους Δράκουλες-προβοκατόρικα (στον εξώστη μασούσα τσιχλόφουσκα που την έσπαγα στη δρακουλοδαγκωνιά, ή στο άνοιγμα «με μυρωδιά θειαφιού» του φέρετρου ή του τάφου 🙂 )

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Α, εσύ ήσουν, Έφη, που μας χάλαγες την ατμόσφαιρα! 😈

  42. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Παγανισμός
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    41. Στον Απόλλωνα -κλασικά, στις απογευματινές προβολές 🙂

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    26.>>Τι έσερνε, ρε παιδιά, η παπαδιά στο πρώτο διήγημα;
    Καθελέτο.καδηλέτο ;;
    https://el.m.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%BF

  45. ΣοφίαΟ said

    26: Έλα ντε! Σκέφτηκα ότι έσερνε τον παπά, αλλά αφού μετά αναφέρει την επόμενη χρονιά κλπ στο παπαδόσπιτο, μάλλον όχι.
    Πάντως δεν ξέρω πως είναι τα άλλα, αλλά αυτά είναι τρόμου λάιτ. Αυτό έχει σημασία για με΄να γιατί όταν ακούω για ταινίες τρόμου π.χ. φέυγω τρέχοντας.

  46. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΙΣΜΗΝΗ
    Μουσική/Στίχοι Λουδοβίκος των Ανωγείων
    Τραγούδι Καλλιόπη Βέτα
    Η Ισμήνη μόνη
    μικρό αηδόνι
    μπρος στον καθρέφτη χαμογελά
    βάφει τα χείλη
    μαύρο σταφύλι
    παίρνει τη ρόκα και ξεκινά
    Μια Πηνελόπη
    που υφαίνει το χρόνο
    με το στημόνι και τον καημό
    μια Αριάδνη που πια δεν προσμένει
    φτιάχνει το νήμα χωρίς σκοπό

    Μα κάποια μέρα
    χάθηκε η κόρη
    μέσα στα φώτα του ουρανού,
    μαλλιά τής φάνηκαν
    τα κόκκινα νέφη
    κι έγινε η κλώστρα του δειλινού

  47. Γιάννης Ιατρού said

    40: ΕΦΗ
    ..παλιά διάβαζα Στόουκερ…(στον εξώστη μασούσα τσιχλόφουσκα..)
    Άαα, τό ΄παιζες «η αρχόντισσα των Καρπαθίων» ε; 🙂

  48. Λοιπόν ξέρατε ότι και η σειρά με τις μούμιες βασίζεται σε μυθιστόρημα του Στόουκερ;
    Οι περισσότερες είναι αστείες, αλλά υπάρχουν δύο πραγματικά καλές (1971 της Χάμμερ – Blood from the Mummy’s Tomb, 1980 με Τσάρλτον Χέστον – The Awakening).

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί να μας πουν οι Στόουκερ και οι Μούμιες, αν από προσχολική ηλικία ακούς τη μάνα σου να «απαγγέλλει» χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή αφορμή, καθώς μαζεύαμε ελιές ας πούμε, το ποίημα Του Νεκρού Αδελφού και έχοντας ακουστά πως της είχαν πεθάνει μικρά, δυο αδελφές κι ένας αδελφός (μετά σκότωσαν τον πατέρα της οι Γερμανοί κι έμεινε μόνη με τη μητέρα της) έκανα διάφορες προβολές στο μυαλουδάκι μου; Ο νεκρός αδελφός είχε σελώσει τ΄άλογο δεκάδες φορές από το παλιό νεκροταφείο του ορεινού χωργιού κι είχε έλθει στης γιαγιάς μου την αυλή. 😦

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχει δίκιο η Έφη. Κι εγώ από τη Μανιάτισσα γιαγιά μου μόνο μοιρολόγια έχω να θυμηθώ. Για έξι παιδιά της που τα έχασε μικρά, για τον αδερφό της που της τον σκότωσαν οι Βούλγαροι στον Β’ Βαλκανικό πόλεμο, για τα χίλια-μύρια βάσανά της…Πάντα μαυροφορεμένη, με το τσεμπέρι, πάντα αγέλαστη…Τι να μας πουν όντως οι μυθιστοριογράφοι…

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «…Ξεχασμένοι μύθοι που λέγονται από γέρικα χείλη δίπλα σε αναμμένα τζάκια, ιστορίες με κοράκια και στοιχειωμένα καπηλειά και γυναίκες που ζούνε μονάχες τους στο δάσος. Ιστορίες από καιρούς περασμένους όταν οι δεισιδαιμονίες και τα έθιμα δεν υπήρχαν για να γελάμε και να τα σταμπάρουμε με αυτοκόλλητα hoax στο διαδίκτυο, αλλά έδιναν σχήμα και σκοπό στην καθημερινότητα και τις συνήθειες των ανθρώπων. »
    http://skra-punk.com/2017/07/16/paganistikes-doxasies-sto-horrorscope-33vivlioprotasis-folk-tromou-gia-na-min-xanavgite-apo-tin-poli/

    «….δοξασίες και παραδόσεις επιβιώνουν κάτω από το δέρμα της σύγχρονης ζωής και δείχνουν τα τρομακτικά τους δόντια είτε τις «παγωμάρες» νύχτες του χειμώνα είτε στην καρακαμπίλα του Θεριστή, ανάμεσα στα κομμένα στάχυα. Μάγισσες, νεράιδες, παράξενα ζώα, φαντάσματα και σκιάχτρα βγαίνουν στο φως και όταν θυμώσουν σπέρνουν τον τρόμο. »
    http://www.goodreads.com/book/show/35489689

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    μέσα απ’ τα παράσιτα

    Κάποια βράδια ξεχνάνε να κουρδίσουν τα ρολόγια στα καμπαναριά των εκκλησιών του Βόλου και να βάλουν λάδι στα καντήλια, ενώ αφήνουν τους πετεινούς ατάιστους. Μια τέτοια νύχτα πριν λίγα χρόνια, στάθηκε στον ουρανό πάνω από την Επισκοπή ο καβαλάρης που διαφεντεύει τον Βόλο. Ο τόρνος του υπογείου λίγα μέτρα παραδίπλα δούλευε υπερωρίες. Κάποιος είχε απλώσει τραχανά να στεγνώσει από το αίμα που τον είχε ραντίσει. Για ακόμη μια φορά οι βελόνες των τρανζίστορ ήταν κολλημένες ανάμεσα στις συχνότητες, εκεί ακριβώς που μέσα απ’ τα παράσιτα ακούγονται οι κατηχήσεις του χαζο-Λευτέρη. Ο καβαλάρης καμτσίκωσε το άλογό του με έναν φλεγόμενο αστερισμό κι εξαφανίστηκε πίσω από τα σύννεφα που σκέπαζαν το λιμάνι.
    Χρυσόστομος Τσαπραΐλης, «Παγανιστικές Δοξασίες της Θεσσαλικής Επαρχίας», Αντίποδες 2017
    http://tierradelego.blogspot.gr/2017/06/blog-post_23.html

  53. Παναγιώτης Κ. said

    @29. Η άγνοια της λέξης έφτασε να με…ενοχλεί καθώς, μετά από δώδεκα χρόνια στο σχολείο, ήταν άγνωστη σε μένα .
    Μια…αγανάκτηση του τύπου, «τι σόι γράμματα τελικά μαθαίνουμε στο ελληνικό σχολείο» και γιαυτό το πράγμα και μερικά ακόμη, μου έχει βγει αρκετές φορές από το στόμα.
    Εντάξει, υπάρχουν τα βιβλία, υπάρχουν τα λεξικά και πάνω απ όλα στις μέρες υπάρχει το διαδίκτυο, όπου μπορεί κάποιος να καταφεύγει. Πιστεύω όμως ότι κάποιες γνώσεις κλειδιά πρέπει να αποκτώνται στη νεαρή ηλικία του ανθρώπου.
    Αυτό το κατάλαβα πριν μερικά χρόνια όπου η κόρη μου, στο πλαίσιο κάποιου προγράμματος, φιλοξένησε μια κοπέλα από την Τσεχία και διαπίστωσα τότε πως οι γνώσεις που είχε για την Ελληνική Αρχαιότητα και την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία ξεπερνούσαν τις αντίστοιχες δικές μας γνώσεις. Και όταν τη ρώτησα πού τα έμαθε όλα αυτά, πολύ απλά μου απάντησε: Στο σχολείο !

  54. Παναγιώτης Κ. said

    Έχουν να διηγούνται από τα παλιότερα χρόνια, ότι ποντίκι δάγκωσε βρέφος στην κούνια του.Απολύτως φυσιολογικό λοιπόν να εξαρτούν την κούνια από ένα γάντζο που κρέμεται από την οροφή του σπιτιού!
    Βεβαιώνω ότι κάτι παρόμοιο συνέβαινε στα χωριά μέχρι και την δεκαετία του ΄50. Έδενε η μάνα την σαρμανίτσα από το κλαρί ενός δέντρου για το φόβο του φιδιού το οποίο έλκεται από την οσμή του γάλακτος που συνοδεύει το βρέφος.
    Αλλά και η αιώρηση της κούνιας είχε τη σημασίας της. Καθώς έλεγε μια μεγάλη γυναίκα, εκείνα τα χρόνια τα μωρά έκλαιγαν ενώ τα σημερινά όχι. Ο λόγος; διότι πεινούσαν!
    Είχαν λοιπόν κάθε λόγο να τα έχουν σε ηρεμία με κάθε τρόπο και μαζί βεβαίως και η παρατεταμένη διάρκεια του μητρικού θηλασμού έστω και αν δεν είχε θρεπτική αξία πέραν κάποιου χρονικού ορίου.

  55. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν ξέρω με τι εμπειρίες μεγαλώσατε εσείς, εγώ θυμάμαι ότι όταν ήμουν πιτσιρίκος όλο τέτοιες ιστορίες ακούγαμε τις ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα ή στα νυχτερια του καλοκαιριού. Δεν ήταν φυσικά όλες ιστορίες τρόμου, υπήρχαν και ευχάριστες διηγήσεις. Δεν διάβασα τα διηγήματα και δεν ξέρω πώς το χειρίζεται συνολικά το θέμα ο συγγραφέας. Εκείνο που παρατηρώ σε αυτά που ο Νικοκύρης παραθέτει, τα τοπωνύμια είναι απολύτως υπαρκτά. Υποθέτω ότι στηρίζεται σε αρχικά ακούσματα και προχωράει και στη δική του μυθοπλασία. Ως καινούργιο συγγραφέα, του εύχομαι καλή επιτυχία!

  56. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία, είχα πάει μια εκδρομούλα

    22 Αναπόφευκτο είναι αυτό με τον Πολίτη, Όμως τι δουλειά που έκανε…

    24 Και βλέπεις Δημήτρη την ίδια λέξη (που δεν είναι πανελλήνια, έχει σημασία αυτό) στα Θερμιά και στην Καρδίτσα-Ήπειρο, σε δυο περιοχές με διαφορετικά ιδιώματα.

    40 Το ρουμάνι πρέπει να το έχει και το ΛΚΝ. Θα το έλεγα πανελλήνιο (λες να ήμουν εγώ που δεν το είχα θεωρήσει έτσι;)

    54 Έκλαιγαν διότι πεινούσαν, ενδιαφέρον 🙂

  57. Eli Ven said

    @ 44 και 45: Ευχαριστώ για την απάντηση. Το ‘χουμε βάλει με τη γυναίκα μου κάτω καμιά ώρα τώρα και το αναλύουμε, πλην εις μάτην. Αν υπάρχει κάποιος υπαινιγμός, δεν καταφέραμε να τον εντοπίσουμε. Σκέφτηκα ότι μπορεί σκοπίμως να το άφησε εκκρεμές, για να υποθέτει ο καθένας ό,τι θέλει. Αν ισχύει αυτό, το κάνει λίγο άτεχνα.

  58. Eli Ven said

    @ 57 ‘Οπου «εκκρεμές», διάβαζε «αόριστο».

  59. sarant said

    57 Όμως δεν φαινόταν τι ήταν αυτό που έσερνε, μονάχα τ’ αχνάρια του στο χώμα. Οπότε τι να πει;

  60. ranele said

    Αυτό που έσερνε ξοπίσω της θα μπορούσε να είναι και ο σταυρός της, εκείνος που γύρευε να της τον κουβαλήσουν οι συγχωριανοί της, ο βαφτιστικός της που μετατρέπεται σε έναν πραγματικό της σταύρωσης και με αυτό οργώνει το χώμα στο πέρασμά της.

  61. Eli Ven said

    @ 59 Γι’ αυτό είπα ότι το κάνει λίγο άτεχνα. Φαντάζομαι πως οι χωρικοί για να τρομάξουν θα κατάλαβαν τι είναι αυτά χνάρια που δεν μας τα περιγράφει. Επίσης μου μοιάζει ανακολουθία το γεγονός ότι απογευματιάτικα τόλμησαν οργανώσουν ομάδες έρευνας και να μπουν στο δάσος. Θα τους έπιανε η νύχτα, κάτι που στις προηγούμενες παραγράφους έχε πει ότι δεν ήθελαν να συμβεί σε καμιά περίπτωση. Δε γράφει άσχημα πάντως, ταλαντούχος είναι.

  62. Γς said

    Σε περιμένω μην αργείς
    Κάτω στην παραλία
    Της μαύρης μου παλιοζωής
    Να κλείσω τα βιβλία

  63. cronopiusa said

    Οι έρωτες του καραγκούνη Πάνα και της η γερο-παπαδιάς που είχε αλαφρό κεφάλι, γέννησαν ένα τέρας

    έσερνε στο χώμα τα θύματά του

    θυμίζει λιγουλάκι τον Τρόμο του Ντάνγουιτς του Λάβκραφτ

  64. cronopiusa said

    μ’ αρέσει η εξήγηση της Ranele

  65. sarant said

    60-64 Κι εμένα. Γι’ αυτό και στο τέλος ο σταυρός δεν στεκόταν και γλιστρούσε

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    60. Ναι! Μπράβο! κι επανέρχεται το θέμα του σταυρού στο καινούργιο κοριτσάκι στο σπίτι του παπά «Το κορίτσι το βάφτισαν μεγάλο κι έχουν ακόμη να λένε πως δεν κόλλαγε πάνω του ο σταυρός – όσο και να προσπαθούσε η νονά, γλίστραγε από το λαιμό του». Συναρτάται έτσι και με τη μακροζωία που έδινε το νερό της βρύσης της μαγεμένης με το κύπελο.Η παπαδιά βούτηξε στη βρύση-και δεν ξαναστέγνωσε- κι έτσι ξεκίνησε απ΄αρχής το βίο της, αλλά σταυρό είχε απ΄την πρώτη φάση, τί δεν καταλαναίνετε; 🙂 🙂
    «Κάθε καλοκαίρι, βγαίνει από ένα τυχαίο τζάκι της Λάρισας ένα μικρό κορίτσι, το οποίο σηματοδοτεί τις περιόδους κυριαρχίας της φωτιάς. Στο χέρι κραδαίνει φλόγα η οποία δεν το ενοχλεί. Εδώ το βλέπουμε σε αποτύπωση που έγινε πριν από κάποια χρόνια, σε ένα αρχοντικό προς τη Γιάννουλη, το οποίο έγινε σύντομα αποκαΐδια. »
    Παγανιστικές δοξασίες στη θεσσαλική επαρχία
    https://giphy.com/gifs/kevin-weir-princess-juliana-l0Iyia3JOBNNRCPHa

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    64/65 Α με προκάματε! 🙂
    66. Τι δεν καταλαβαίνετε; (Τυχαίο το νούμερο;;)

  68. Alexis said

    Βετούλι είναι το μεγάλο (χρονιάρικο) κατσίκι.
    Ζυγούρι το χρονιάρικο αρνί.
    Το «γερο-παπαδιά» λέγεται; Θέλω να πω το «γερο-» δεν κολλάει μόνο σε άντρες;

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Να που βρήκαμε άκρη στο ένα μυστήριο! μου φαίνεται ο Χρυσόστομος είναι και χρυσόγραφος, χρυσοπληκτρογραφος δηλαδή 🙂 .
    Μ΄άρεσε η γερο-παπαδιά. Εμείς θα λέγαμε η γρα-παπαδιά , όπως η γρα-λαλά (η γρια γιαγιά, η προγιαγιά).
    56γ. Ναι συ είπας για το ρουμάνι 🙂

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68.Α Αλέξη, μαζί γράφαμε!

  71. gpoint said

    Η Εθνική Νεων Ανδρών του μπάσκετ πήρε το ευρωπαϊκό στο Ηράκλειο. Για την ιστορία, προπονητής ήταν ο Παπαθεοδώρου του ΠΑΟΚ, καταλυτικός παίκτης ο Κόνιαρης του ΠΑΟΚ και MVP ο Χαραλαμπόπουλος που θα παίξει φέττος κατά πάσα πιθανότητα στον ΠΑΟΚ.
    Η ίδια ομάδα είχε πάρει χρυσό σαν παίδες και χρυσό σαν έφηβοι!!

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έτσι παρηγοριούνται για τη δίαιτα διαρκείας τα Μπαόκια. 😎

  73. Eli Ven said

    Αφού εικάζουμε λοιπόν, να πω κι εγώ πως προτιμώ την εκδοχή του σχολίου 44: Η παπαδιά ήταν πεθαμένη ή είχε νεκροφάνεια, πήρε το νεκροκρέβατο της, βγήκε από την εκκλησία όπου την είχανε και πήγε στη βρύση για να ξανανιώσει. Οι χωρικοί , που γνώριζαν το θάνατό της και είδαν και το πανιασμένο πρόσωπο ευλόγως δεν θα την βοηθούσαν. Και την άλλη μέρα όταν είδαν τα ίχνη από το νεκροκρέβατο σκιάχτηκαν και λούφαξαν. Το απόγευμα όμως φοβήθηκαν μήπως γίνει τίποτα βρυκόλακας και πήγαν να την ψάξουν. Αφού κανείς δεν της κουβάλησε το σταυρό κατά την διάρκεια της διαδικασίας ξανανιώματος την κατέλαβαν οι δαίμονες, γι’ αυτό και μετά, ως κοριτσάκι, έπεφτε συνεχώς ο σταυρός που της βάζανε.

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μωρέ πώς ξεδιάλυνε έτσι! Σα γέραζε η παπαδιά και πλησίαζε στο τέρμα, σου λέει για να κάνω κατά τη βρύση να ΄μαι σίγουρη! 🙂
    Συμπτωματικά στην παλιά εκκλησία, έξω απ΄το χωργιό είχαμε μια πελεκητή βρυσούλα, όπου το λίγο αλλά αστέρευτο νεράκι κύλαγε μέσα σε χτιστό κουβούκλιο και σκύβαμε από παραθυράκι να πάρουμε. Ε μέσα, στο βάθος (περίπου 1,5 τμ θα ήταν) είχε κάτι λαμπυριστό ,ένα αλουμινένιο κυπελάκι πεσμένο, μισοβουλιαγμένο πάντα, μα πάντα. Λόγω τιμής! Το σκέφτομαι απ΄το μεσημέρι.
    Τη βρύση ισοπέδωσε/μπάζωσε πριν χρόνια ο τότε πρόεδρας δήθεν ότι τραβάει υγρασία η εκκλησία. Λένε για να κόψει το νεράκι που περίσσευε κι ωφελούνταν το χωράφι πιο κάτω, ενός αντιπάλου του.Τρελάθηκα όταν κατέβηκα και είδα το τσιμέντωμα του παλιοκιαρατά. Εκατό χρονώ και παραπάνω βρυσάλι!
    Ψήνω τον νυν να σκάψει να βρούμε τα πελέκια της τουλάχιστον. Για το νερό φοβάμαι πως παραπονέθηκε , άλλαξε φλέβα και δε θα ξαναβρεθεί. Μέσα στις δοξασίες κι αυτό για τα παμπάλαια νερά όταν τα πειράζεις.
    Ευχαριστώ το παιδί της Θεσσαλίας για τις μνήμες π΄άνοιξε σήμερα.

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    73. Μια χαρά στέκει κι αυτό! Πεθαμένη,φρεσκια ή ζόμπι η παπαδιά 🙂

  76. Eli Ven said

    Και μ’ αυτό τελειώνω με την παπαδιά και την καληνύχτα μου…
    «The woods eats the woman and dumps her honey-body in the mud
    Her dress floats down the well and it assumes the shape of the body of a little girl»

  77. Γς said

    62:

    Κι ένα καλό πνεύμα μέσα στη ζοφερή νύχτα με τα παγανιστικά της.

  78. cronopiusa said

    δεν είναι λογοτεχνία τρόμου

    είναι ο τ ρ ό μ ο ς

    Στις φλόγες το κάστρο της Μονεμβασιάς – Φωτογραφίες και Βίντεο

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76. Καλό βράδυ! Ωραία ήταν η παραμυθιαστική συζήτηση. 🙂

    Συνώνυμο με το βετούλι το βεργάδι https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%B4%CE%B9
    Για γριβάδι μου λέγαν οι φίλοι μου στη Σαλονίκη να πάμε στην Κερκίνη κι εγώ νόμιζα βεργάδι 🙂

    Αυτό το «σπίτι με τους μανδραγόρες στο Βλάσσι» τί να θέλει πάλι να πει;

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    66
    Αρχοντικό της Γιανουλης, το κονάκι του Χαροκοπου, συζύγου της Μελινας Μερκουρη.

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    78. Ωχ! Σαν το ανέκδοτο: Πυρκαγιά με την αναπαράσταση 😦
    80. Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ! Είδα στα σχόλια ότι κάτι πράγματι έτρεχε με το αρχοντικό της Γιάννουλης, αλλά πού να φανταστώ. Γκούγκλισα αλλά δεν το πέτυχα. Έβαλα «πυρκαγιά αρχοντικό Γιάννουλης» κι έβγαλε για άλλη φωτιά, φετινή.
    Τώρα κατάλαβα/βρήκα ότι είναι ο πύργος Γιάννουλης ή κτήμα Χαροκόπου:
    https://3otiko.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1391.html

  82. Βάγια said

    Πολύ ωραία είναι τα διηγήματα! Έχουν τον ελληνικό τρόμο, που δεν χρειάζεται να συνοδευτεί από σκοτάδια για να γίνει τρόμος. Αν και οι εκφράσεις του και γενικά η γραφή του είναι πολύ ωραίες και ταιριάζουν με το σκηνικό των δηγημάτων του, θα πρόσθετα, ότι όπως κι άλλοι σχολιαστές βρήκα κάποια παράλειψη στη δομή στο διήγημα της παπαδιάς: αφού αναφέρεται αυτό που κουβαλούσε, θα είχε κάποια σημασία, άρα έπρεπε να μας πει τι ήταν. (Κι εγώ εκ των υστέρων βρίσκω λογική τη σκέψη ότι μάλλον ο σταυρός θα ήτανε, αλλά αρχικά σκέφτηκα ότι σκότωσε κάποιον και έσερνε το πτώμα.)

  83. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΄82.Καθώς διατηρείται η συζήτηση,θυμήθηκα πως κάτι λέει για την εκκλησία και τώρα το ξανακοίταξα:
    «γλίστρησε τα μεσάνυχτα από το παραθύρι της εκκλησίας, »
    Σα να είχε πεθάνει κείνη τη μέρα και ως παπαδιά, πήγαν το λείψανό της να ξημερωθεί στην εκκλησία κι αυτή την κοπάνησε/νεκροφάνησε -κάτι- και πήγε «έξω από το παράθυρο του τελευταίου σπιτιού» κλπ
    Μάστορας αναδεικνύεται ο νέος συγγραφέας.

  84. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μανδραγόρας, στη Θεσσαλικά κυκλοφορεί και ως σερνικοβοτανο. Λένε ότι φυτρώνει από το σπέρμα του απαγχονισμενου. Και ο Αρτινος για καβγά πήγαινε εκεί, γι’ αυτό έκανε το τάμα στη βρύση, αν επιστρέψει ζωντανός. Έχω γνωστούς από το Βλασσι, θα ρωτήσω να μάθω αν κυκλοφορεί κάποιος θρύλος.

  85. ΚΩΣΤΑΣ said

    84
    Μου τα μπερδεύει το ταμπλετ. Στη Θεσσαλια και όχι θεσσαλικα.

    Θα ρωτήσω αν υπάρχει κάποιος θρύλος για το σπίτι του μανδραγόρα.

  86. Γιάννης Ιατρού said

    Βρήκατε ώρα για σχόλια για παπαδιές και ζόμπι! Κι εμείς δηλαδή πως θα κοιμηθούμε, ε; 🙂

  87. cronopiusa said

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84/85.Ευχαριστώ!Για σερνικοβότανο ήξερα,για σπέρμα κρεμασμένου όχι.Στο χωργιό το λέγαμε «αυγολόχια» (τα) . Ιδέα δεν είχα/με για μανδραγόρα τότε. Εχει ωραία μωβ λουλούδια/χωνάκια και μετά οι καρποί γίνονται σαν κίτρινα αυγουλάκια. Εντυπωσιακό αγριόφυτο,λόγω των χρωμάτων και των ιδιαίτερων σπόρων του αλλά δεν ασχολούμασταν μαζί του.Ούτε το έτρωγαν τα ζώα.Βγαίνει σ΄ένα χτήμα μας.Θυμάμαι ακριβώς το σημείο που το έβρισκα και το χάζευα.
    Όμως λέει για «σπίτι με τ ο υ ς μανδραγόρες». Μήπως οι κρεμασμένοι ήταν περισσότεροι από ένας εκεί…
    Καλό βράδυ, θ΄αρχίσω να ψάχνω περαιτέρω και ειν’ αργά.

  89. Μαρία said

    85
    Τι μου θύμισες! https://sarantakos.wordpress.com/2012/05/18/mantri/#comment-116542

  90. Γιάννης Ιατρού said

    87: Τραγικό !!

  91. Μαρία said

    Το 1988 το κονάκι, όπως το ονόμαζαν οι απόγονοι του Παναγή Χαροκόπου, κρίθηκε διατηρητέο από την υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, που το είχε κατοικήσει για κάποιο διάστημα, χωρίς όμως να φροντίσει όσο θα έπρεπε για την συντήρησή του. Συγχρόνως το εγκατέλειψαν και οι ιδιοκτήτες του. http://www.eleftheria.gr/m/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/item/113806-%CE%BF-%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B7.html

  92. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    68 Αλλού το λένε χρονιάρικο, αλλού 1-2 ετών το βετούλι.

  93. Μεταφραστής said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

    Ο συγγραφέας ελάχιστους ιδιωματισμούς χρησιμοποιεί
    Αυτό είναι αγγλικό συνακτικό.

    Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ελάχιστους ιδιωματισμούς
    Αυτή είναι η σωστή σειρά των λέξεων σύμφωνα με το ελληνικό συντακτικό.

  94. Ριβαλντίνιο said

    Να τι έσερνε :

    @ 71 gpoint

    Κόνιαρης, Λούντζης και Χαραλαμπόπουλος έχουν συνδέσει το όνομά τους με την Πανάθα ( την αγνή και την ατρόμητη ).

    @ 72 Γιάννης Κουβάτσος

    Έτσι !

  95. leonicos said

    ν

  96. sarant said

    93 Είναι γνωστό ότι δεν έχουμε την ίδια άποψη για τη γλώσσα, αλλά, επιτέλους, μάθε ότι στα ελληνικά μπορείς να αλλάξεις τη σειρά των όρων της πρότασης με πολύ μεγάλη ελευθερία, ακριβώς για να δώσεις έμφαση σε κάτι. Σε άλλες γλωσσες δεν έχεις την ίδια ευχέρεια.

    Το να πεις
    Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί ελάχιστους ιδιωματισμούς
    είναι ουδέτερο.

    Το να πεις
    Ο συγγραφέας ελάχιστους ιδιωματισμούς χρησιμοποιεί
    δίνει έμφαση στο «ελάχιστους». Παρόλο που θα αναμενόταν να χρησιμοποιεί αρκετούς ιδιωματισμούς, χρησιμοποιεί ελάχιστους.
    Και δεν ξέρω γιατί είναι «αγγλικό συντακτικό» να κάνεις αυτή την αντιστροφή -μάλιστα νομίζω πως στα αγγλικά δεν μπορείς καν να το πεις έτσι, με το ρήμα στο τέλος.

    Ο Γιάννης έφερε τα βιβλία του Γιώργου (χωρίς έμφαση)
    Του Γιώργου τα βιβλία έφερε ο Γιάννης (και όχι τα δικά μου βιβλία)

    Ήρθε η Μαίρη από το σχολείο
    Η Μαίρη ήρθε από το σχολείο (όχι ο Πέτρος)
    Από το σχολείο ήρθε η Μαίρη (όχι από το φροντιστήριο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: