Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Από την Αβασίλευτο στη Μοναρχία και τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου (άρθρο του Άγγ. Ελεφάντη)

Posted by sarant στο 4 Αύγουστος, 2017


Για την επέτειο της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου δημοσιεύω σήμερα ένα άρθρο του Άγγελου Ελεφάντη, που δημοσιεύτηκε αρχικά στο τεύχος 72 του περιοδικού Δεκαπενθήμερος Πολίτης, τον Αύγουστο του 1986, δηλ. στην επέτειο των 50 χρόνων από την κήρυξη της μεταξικής δικτατορίας. Δεν ξέρω αν έχει αναδημοσιευτεί στη συνέχεια σε κάποια συλλογή άρθρων του Ελεφάντη, ούτε συμφωνώ σε όλα τα σημεία με το άρθρο (π.χ. θαρρώ πως αδικεί ελαφρώς το ΚΚΕ) αλλά αφού έλεγξα ότι δεν υπάρχει στο Διαδίκτυο το μεταφέρω όπως δημοσιεύτηκε το 1986 στο περιοδικό. (Μονοτονίζω βέβαια -αναγκαστικά, αφού το άρθρο πέρασε από OCR).

Πήρα την ελευθερία να διακοσμήσω το άρθρο με ένα-δυο λεζάντες και γελοιογραφίες από τον Ριζοσπάστη του Ιουλίου-Αυγούστου 1936. Τα φύλλα αυτά δεν υπάρχουν στον ιστότοπο της Εθνικής Βιβλιοθήκης και είναι σχετικά δυσεύρετα.

Από την Αβασίλευτο στη Μοναρχία και τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου

Οι επέτειοι, παρά τον τελε­τουργικό τους χαρακτήρα, κα­μιά φορά βοηθούν να σκεφτό­μαστε ξεχασμένες ή παραμελημένες Ιστορίες. Τούτες τις μέρες συμπληρώνονται 50 χρό­νια από το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου. Πενήντα χρό­νια οδυνηρά, όπου ήρθε το πά­νω κάτω. Και όμως για λίγα σημεία αυτής της ιστορικής διαδρομής έχουμε συνεννοηθεί. Συνήθως αρκούμαστε σε περιγραφές και αναθέματα. Κι όμως μια κάποια έρευνα για την πρόσφατη ιστορία άρχισε να γίνεται τα τελευταία χρόνια που προσπαθεί να αποφύγει τον περιγραφισμό και τα ανα­θέματα. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι παρά μια μι­κρή συμβολή. Στόχος του να επισημάνει τα βασικά σημεία μιας διαδικασίας που έφθειρε την Αβασίλευτο, οδήγησε στη Μοναρχία και από κει στη στρατιωτικο-μοναρχική δικτατο­ρία της 4ης Αυγούστου.

Η φθορά του βενιζελισμού

Η παλινόρθωση κερδίζει έδαφος στο βαθμό που η βενιζελική παράταξη χάνει το κύρος και τη δύναμή της, στο βαθμό που αποδυναμώνεται εκλογικά και ηττάται στρατιωτικά στο Κίνημα του ’35. Πού οφείλεται αυτή η ήττα της θριαμβεύτριας στις έκλογές του 1928 βενιζελικής παρά­ταξης; Κυρίως σε δύο λόγους:

Ο πρώτος συνίσταται στη μαζική με­τατόπιση προσφύγων προς το Λαϊκό Κόμμα, γιατί δεν έστεργαν στην πολιτική εξυπηρέτησης του βιομηχανικού κεφα­λαίου, γιατί ήταν αβίωτη η ζωή της παράγκας που ζούσαν και η παραμυθία του Σωτήρα, ή του Μαύρου Καβαλάρη, έπαψε να αντισταθμίζει την αθλιότητα της ζωής τους. Αυτή η αναστάτωση και η ρευστοποίηση της βενιζελικής παράτα­ξης θα δώσει την ευχέρεια σε πολλά δυ­ναμικά στοιχεία του βενιζελισμού να μεταπηδήσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο, ενώ ταυτόχρονα θα επιτρέψει στην αριστερά του να συγκροτηθεί με περισσότε­ρη σαφήνεια. Είναι ακριβώς η εποχή που αναδύεται το Αγροτικό Κόμμα του Σοφιανόπουλου στο οποίο έχουν ενταχθεΐ οι σοσιαλίζοντες αγροτιστές Γαβριηλίδης, Τανούλας, Βογιατζής, η εποχή που αυτονομείται σχετικά ο Παπαναστασίου, που αποκτούν ιδιαίτερο βάρος μερικές προ­σωπικότητες ριζοσπαστικές όπως ο Καφαντάρης η ο Γ. Παπανδρέου. Κυρίως όμως ο κίνδυνος της επελαύνουσας παλινόρθωσης δημιουργεί δυναμικούς πυρή­νες δημοκρατικών μέσα στο Στρατό, που όμως μετά την ήττα τους στο κίνημα του ’35 και την τελική προσέγγιση Βενιζέλου- Βασιλιά, μένουν ακάλυπτοι από πολιτική άποψη, γεγονός του οποίου η σημασία θα φανεί αργότερα, με τη μαζική προσχώρη­ση δημοκρατικών Αξιωματικών στις γραμ­μές του ΕΛΑΣ.

Η βενιζελική παράταξη λοιπόν χάνει την ομοιογένειά της. Χάνει επίσης, μετά από ένα ορισμένο σημείο, την υποστήριξη ακόμη και της βιομηχανικής αστικής τάξης (π.χ. ο Μποδοσάκης κι ο Μιχαλακόπουλος αποδοκίμασαν το κίνημα του ’35), της οποίας η κοινωνική ουσία ήταν η βιομηχανική ανάπτυξη στο πλαίσιο ενός ευνομούμενου, σύγχρονου αστικού κρά­τους — ολοκληρωμένου Έθνους. Δηλα­δή η καπιταλιστική ανάπτυξη βλήθηκε από δυο μεριές: και από μερίδες της αστι­κής τάξης που φτιάχνονται ακριβώς στο έδαφος της εμπορευματοποίησης του αγροτικού προϊόντος, της οικειοποίησης της γαιοπροσόδου και όχι στη βάση του βιομηχανικού παραγωγικού κυκλώμα­τος. Αλλά αντέδρασαν επίσης στην τα­χύρρυθμη εκβιομηχάνιση οι χωριάτικες και μικροαστικές μάζες, ιδίως της παλαιάς Ελλάδας.

Εξάλλου οι κοινωνικές καταβολές του αντιβενιζελισμού είναι ισχυρότατες σε όλο το προηγούμενο διάστημα. Βλέπουμε για παράδειγμα ότι οι μικροαστικές-αγροτικές μάζες ρίχνουν τον Βενιζέλο το 1920 κι αρνούνται να ακολουθήσουν το μεγαλοϊδεάτικο όνειρο στην εκστρατεία της Μικράς Ασίας· μετά την πτώση της δικτατορίας του Παγκάλου μοιράζονται μεταξύ λαϊκών και βενιζελικών, μετά το 1932 η πλάστιγγα γέρνει υπέρ των Λαϊ­κών, τέλος δεν ακολουθούν τούς Φιλε­λεύθερους στο Κίνημα του ’35. Γι’ αυτό άλλωστε και η πολιτική ιδεολογία των αντιβενιζελικών, και ιδιαίτερα των Λαϊ­κών, είχε πάντοτε μιαν αντιπλουτοκρατική – αντικαπιταλιστική χροιά, πάντοτε προσπαθούσαν να φανούν λαϊκοί, δηλαδή αντίθετοι με το μεγάλο βιομηχανικό κε­φάλαιο. Οι Λαϊκοί, μέσα στον απέραντο συντηρητισμό τους και την παραδοσιολατρία, εξέφραζαν και διερμήνευσαν την ενδιάθετη συντηρητικότητα του μικροα­στισμού, ενίοτε την εξεγερμένη του συνεί­δηση εμπρός στην εικονοκλασία του βιο­μηχανικού κεφαλαίου, εξέφραζαν δηλα­δή την υπεράσπιση των κεκτημένων στο έδαφος της απλής εμπορευματικής παρα­γωγής, της μικροϊδιοκτησίας και της απολαβής προνομίων από τον κρατικό μη­χανισμό. Στις εποχές της οικονομικής κρίσης και της οικονομικής χρεωκοπίας του 1932 οι ιστορικοί αυτοί παράγοντες ενεργοποιήθηκαν στο έπακρο, πολύ πε­ρισσότερο που τώρα πιά ακόμη και τμή­ματα της αστικής τάξης, που παραδοσια­κά συνοδοιπορούσαν με τον βενιζελισμό, τάχθηκαν με το μέρος της βασιλείας.

Εδώ όμως θα συναντήσουμε τον παρά­γοντα αγγλικός ιμπεριαλισμός, που αναζητούσε αυξημένες πολιτικές εγγυήσεις για τα ελληνικά χρέη (1551 εκ. χρ. δρχ.: 947 το κράτος, 604 ιδιώτες. Τα δε ομολογιακά από το 1923 ώς το ’40 ήταν 40.000.000 λίρες η 90 εκ. χρυσά φράγκα. Κύρια πιστώτρια η Αγγλία με 67%). Η Αγγλία ήταν σαφέστατα υπέρ της επανα­φοράς του βασιλιά. Το Στέμμα ήταν ο μόνος ασφαλής επιδιαιτητής της πολιτικής ζωής, σίγουρος υπερασπιστής των αγγλικών συμφερόντων, οικονομικών και στρατηγικών, τη στιγμή μάλιστα που στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια παρατηρείται μια αυξανόμενη γερμανική διείσ­δυση, ιδιαίτερα στο εξωτερικό εμπόριο. Πράγματι, μετά το 1933 οι γερμανικές εξαγωγές τείνουν να υπερκαλύψουν τις αγγλογαλλικές. Τα συναρτημένα λοιπόν με το ξένο κεφάλαιο, και δη το αγγλικό, αστικά συμφέροντα τώρα πλέον δεν έχουν κανένα λόγο να συνεχίσουν τη στή­ριξη μιας πολλαπλά χαμένης παράταξης.

Η ισχυροποίηση της βασιλικής παράταξης

Οι κοινωνικές και οι πολιτικές ήττες της βενιζελικής παράταξης φαινομενικά ισχυροποιούν το Λαϊκό κόμμα. Γιατί και η αντιβενιζελική παράταξη σπαράσσεται από ποικίλες διενέξεις και αντιφάσεις. Οι Λαϊκοί του Τσαλδάρη, οι αρριβίστες του Κονδύλη, οι γερμανόφιλοι του Μεταξα, οι φασίστες του Γκοτζαμάνη, οι ακραιφνεΐς βασιλόφρονες των Ράλλη-Θεοτόκη, οι επανενταχθέντες απότακτοι του ’23, ο στρατιωτικός σύνδεσμος του Παπάγου, παλιά τζάκια και καινούριοι εμπορομεσίτες, γερμανόφιλοι και αγγλόφιλοι, αμφότεροι όμως βασιλόφρονες, αποτελούν ένα ανομοιογενές μάζεμα, στο οποίο το αρνητικό μοτίβο αντιβενιζελισμός δεν παρέχει καμιά ουσιαστική συνοχή. Η εκλογική υπεροχή του Λαϊκού Κόμματος δεν αντιστοιχεί σε πραγματική ηγεμονία μέσα στον αντιβενιζελικό συνασπισμό, πολύ περισσότερο που η μεγαλύτερη αριθμητική του δύναμη προέρχεται από δυσαρεστημένα λαϊκά στρώματα, κυρίως αγρότες και πρόσφυγες. Γι’ αυτό και η παρά­ταξη αυτή καθώς οδεύει προς την εξουσία και την κατακτά, ξέρει πως είναι αδύνατο να διατηρήσει τη συνοχή της χωρίς το δικό της Σωτήρα. Ο μύθος, λοιπόν, του Βασιλιά-Σωτήρα αποβαίνει εξίσου αναγκαίος όσο για το αντίπαλο στρατόπε­δο ο μύθος του Βενιζέλου Σωτήρα.

Γελοιογραφία του Ριζοσπάστη 5.7.1936 για τη σιωπή των εφημερίδων μπροστά στις αυθαιρεσίες της κυβέρνησης Μεταξά

Και για να συνοψίσουμε: τόσο στην πε­ρίπτωση του βενιζελικού στρατοπέδου όσο και στην περίπτωση τού αντιβενιζελικού δεν υπάρχει ηγεμονική, πολιτικά και ιδεολογικά, δύναμη. Η μετάβαση λοιπόν από τη δημοκρατία στη Βασιλεία κι από τη Βασιλευομένη Δημοκρατία στην Δι­κτατορία της 4ης Αυγούστου χαρακτηρί­ζεται από μια πολλαπλή ρήξη του δεσμού εκπροσώπησης. Οι αστικές πολιτικές δυ­νάμεις τόσο της μιας όσο και της άλλης παράταξης, παρόλο που οι μεν νικούν και οι δε ηττώνται, δεν φαίνονται ικανές να επιβάλουν με τα δικά τους μέσα πολιτικής οργάνωσης και ιδεολογίας την ηγεμονία τους.

Φιλομοναρχισμός, επίκοινο σημείο της γερμανοφιλίας και αγγλοφιλίας

Αν δεν υπάρχει ηγεμονία, υπάρχει ωστόσο ένα επίκοινο στοιχείο: ο φιλομοναρχισμός, είτε γερμανόφιλης είτε αγγλόφιλης απόχρωσης. Το στοιχείο όμως αυτό, στη διάρκεια των σκληρών πολιτικών αγώνων που έφτασαν ώς τον εμφύλιο πόλεμο, επέβαλε τελικά μια σειρά κρίσιμες επιλογές.

Ο σκληρός πυρήνας των Φιλελευθέ­ρων (Βενιζέλος, Μιχαλακόπουλος, Σοφούλης, οι τραπεζίτες Τσουδερός, Δροσόπουλος, Κορυζής, Διομήδης) υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον αβέβαιο άλ­λωστε αντιμοναρχισμό τους και να θά­ψουν την Αβασίλευτο. Η εκπροσώπηση των ελληνικών τραπεζικών, εφοπλιστι­κών, χρηματιστικών και βιομηχανικών συμφερόντων συνέπλεε πια με την αγγλική πολιτική για την Ελλάδα. Ο κύριος ιδεολογικός και πολιτικός ηγέτης της πα­ράταξης αυτής, ο Βενιζέλος, ενώ μετά το Κίνημα του ’35 φοβάται το αίμα του αδικοσκοτωμένου εκδικητικά στρατηγού Παπούλα και του επίλαρχου Βολάνη, εμπρός στον κίνδυνο να αποβληθεί το κόμ­μα από τις τάξεις που το στήριζαν δεν θα διστάσει στις 9 Μαρτίου 1936 να γράψει: «Από μέσα από την καρδιά μου αναφωνώ Ζήτω ο Βασιλεύς». οι άλλοι ακολούθησαν ο ένας μετά τον άλλο· το δίδυμο Β-Β, που έλεγε τότε ο κόσμος.

Διαφοροποιούνται και παίρνουν σχετι­κή απόσταση οι αριστερές τάσεις του βενιζελισμού η οι βενιζελογενείς, όπως ο Παπαναστασίου, οι Αγροτικοί, ο Σοφιανόπουλος, όπως και πολλοί αξιωματικοί, απότακτοι και μη. Δημιουργείται έτσι το αντικειμενικό έδαφος για μια λαϊκή συμμαχία με τούς κομμουνιστές και τις μι­κρές σοσιαλιστικές δυνάμεις. Αλλά εδώ θα δράσει διαλυτικά η γραμμή του σοσιαλφασισμού, αγροτοφασισμού, βενιζελοφασισμού που διέπει την πολιτική του ΚΚΕ, ως άργά, ως το χειμώνα του 1936: η αλλαγή στη γραμμή, μετά το 7ο συνέδριο της Γ’ Διεθνούς, θα έλθει αφού ο «φασι­σμός», δηλαδή η μοναρχία, θα έχει πιά περάσει. Μίνι επανάληψη δηλαδή του δράματος της Γερμανίας.

Εξώφυλλο Ριζοσπάστη 2.8.1936

Η δικτατορία μόνη λύση. Όχι όμως ο «φασισμός»

Η διαδικασία της παλινόρθωσης και, με­τά το χειμώνα του 1936, το ίδιο το Παλάτι προωθούν στο στρατό και τη διοίκηση μοναρχικούς του αγγλόφιλου και του γερ­μανόφιλου κλάν. Το Στέμμα δεν θα δι­στάσει να συμμαχήσει με καθαρά γερμα­νόφιλα στοιχεία, όπως οι Ράλλης, Μεταξάς, Γκοτζαμάνης, Θεοτόκης, γιατί η πα­λινόρθωση και η ισχυροποίηση της εξουσίας της χρειαζόταν το μαχητικό σώμα των Αξιωματικών και των άλλων δυναμι­κών στοιχείων, χωρίς τη δράση των οποίων δεν θα ήταν δυνατή ούτε η συντρι­βή του Κινήματος του ’35 ούτε η Κοσμο­γονία του Κονδύλη ούτε το καλπονοθευτικό δημοψήφισμα. Αφού ο κοινοβουλευ­τισμός και οι νόμιμες πολιτικές δυνάμεις της Αβασιλεύτου δεν μπορούσαν να λύ­σουν το πρόβλημα της εξουσίας, αφού η σύγκρουση των Αστικών μερίδων είχε πά­ρει δυναμικό κι ένοπλο χαρακτήρα, οι Αξιωματικοί και τα δυναμικά στοιχεία του Μεταξά έγιναν η αιχμή αυτής της πολιτι­κής πάλης. Δεν υπήρξε όμως εκφασισμός του μικροαστικού και Αγροτικού στοιχείου. Δεν υπήρξε κόμμα φασιστικό με σημαντική επιρροή, οι δε φασιστοειδείς οργανώσεις ΕΕΕ, Τρίαινα, Σιδηρά Ευρώπη ήταν εντελώς επεισοδιακές πα­ρόλο που ιδεολογικά φασιστικά θραύ­σματα συναντάμε παντού. Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’30 δικτατορεύετάι, δικτατοροκρατείται αλλά δεν φασιστικοποιείται.

Το τμήμα όμως των γερμανόφιλων που έδρασε και ένοπλα, για την επιστροφή του βασιλιά, ακριβώς χάρη στον αγώνα του είχε προωθήσει πολύ σημαντικά τις θέσεις του μέσα στους μηχανισμούς της εξουσίας και, φυσικά, δεν ήταν διατεθει­μένο να εγκαταλείψει την εξουσία επειδή η εκλογική του δύναμη ήταν μηδαμινή. Για παράδειγμα στις εκλογές του 1936 ο Μεταξάς και το κόμμα του των Ελευθεροφρόνων κερδίζουν μόνο 7 έδρες. Η κοινωνική μειονεξία του τμήματος αυτού, ο πραξικοπηματικός τρόπος ανάδει­ξής του στο πολιτικό προσκήνιο και η φασιστοειδής του ιδεολογία το ωθούσαν και το υποχρέωναν σε δικτατορικές λύ­σεις. Η νομή της εξουσίας ήταν συνυφασμένη με το κράτος Εκτάκτου Ανάγκης και τη δικτατορική λύση.

Αλλά και για τον Γεώργιο η αλληλοεξουδετέρωση της βενιζελικής και της αντιβενιζελικής παράταξης (στις εκλογές τον Ιανουάριο του 1936 είχαν περίπου μοιραστεί τα ποσοστά) σε συνδυασμό με την τεράστια λαϊκή κινητοποίηση της Θεσσαλονίκης τον Μάη του ’36 ήταν σο­βαρές προειδοποιήσεις. «Ισορροπούν μ’ έναν αμοιβαίο και καταστροφικό τρόπο, δηλαδή μ’έναν τέτοιο τρόπο που η συνέχι­ση του ανταγωνισμού μόνο με την αμοιβαία καταστροφή τους μπορεί να έχει κά­ποιο αποτέλεσμα», έλεγε ο Γκράμσι για ανάλογες περιπτώσεις. Ο κοινοβουλευτι­σμός, έστω και βασιλευόμενος, δεν πα­ρείχε εγγυήσεις για τη σταθερότητα της εξουσίας. Η παλινόρθωση δεν γιάτρεψε την πολιτική κρίση, την όξυνε περισσότε­ρο, έφθειρε και πολυδιέσπασε τις αστικές δυνάμεις. Οι εξωκοινοβουλευτικές κυ­βερνήσεις Δεμερτζή κι ύστερα Μεταξά τόνιζαν ακριβώς το αδιέξοδο και ότι στην εξουσία ήταν ήδη εγκατεστημένες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις. Επίσης συμπτωματικά φεύγουν με φυσικό θάνα­το μερικοί βασικοί αστοί ηγέτες: Βενιζέλος, Τσαλδάρης, Ζαΐμης, Κουντουριώτης, Δεμερτζής, Κονδύλης.

Έτσι για τούς Αγγλόφιλους με επικεφαλής τον Γεώργιο και τούς γερμανόφι­λους με επικεφαλής τον Μεταξά υπάρχει μία μόνο λύση σαν απάντηση στην πολι­τική κρίση: η δικτατορία. Η μοναρχία σε αυτή τη φάση συνταιριάζεται και ταυ­τίζεται με τη δικτατορία που την κουβα­λά κάτω από τούς θυρεούς της. Ο Μεταξάς, με τούς παλιούς του αγώνες εναντίον της Δημοκρατίας, και με τούς δε­σμούς του με τον κωνσταντινισμό ήταν ο ιστορικός αρχηγός της δικτατορίας.

Όσο για τον αστισμό της Ανορθώσεως του 1909 και των τζακιών του 19ου αιώνα, υποκλίθηκαν μπροστά στον μονυελοφόρο Άνακτα. Ως εκεί έφτανε ο δυναμισμός τους.

Και για να κλείσω ετούτη την, αναγκαστικά σχηματική, έκθεση για τα δρώμενα της Ελλάδας του μεσοπολέμου:

Επειδή η διαμάχη φιλελεύθερων και βασιλικών αντιβενιζελικών σχετιζόταν με τις στρατηγικές έπιλογές των βασικών μερίδων της αστικής τάξης, επειδή η διά­σταση αυτή έπαιρνε ταξικό χαρακτήρα λόγω του κοινωνικού βάρους των μικροα­στικών κι αγροτικών στρωμάτων που ακολουθούσαν τα δυο βασικά αστικά κόμμα­τα, επειδή, τέλος, μέσα σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό εσωτερικεύονταν οι επιρροές και τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, η αντίθεση ήταν «ιστορικά αγιάτρευτη». Απλώς στομώθηκε με τη δι­κτατορία του Μεταξά, ώσπου ο πόλεμος υποχρέωσε την πολιτική να συνεχισθεί με άλλα μέσα. Αυτή τη φορά όμως από άλ­λες δυνάμεις και με άλλους στόχους.

Πρωτοσέλιδος τίτλος Ριζοσπάστη 6.7.1936

 

Σχεδίασμα επιλόγου σε μια εποχή· και προλόγου σε μια άλλη

Το σχήμα της ιστορικής κίνησης από τη Δημοκρατία στη Δικτατορία μάς φέρνει στην καρδιά της ιστορικής συνέχειάς του.

Η τελευταία σελίδα του φύλλου του Ριζοσπάστη της 4ης Αυγούστου 1936 (Η δικτατορία κηρύχτηκε το βράδυ)

Όταν η δικτατορία του Μεταξά, αυτή η ιδιότυπη συμμαχία αγγλόφιλων και γερ­μανόφιλων πολιτικών δυνάμεων, κατέρρευσε με την είσοδο το 1941 των Γερμα­νών στην Ελλάδα, φάνηκε πόσο ήταν με­τέωρη, αβέβαιη και ετοιμόρροπη από πο­λιτική και ιδεολογική άποψη. Διασπάστηκε μέσα σε 24 ώρες. Οι γερμανόφιλες δυνάμεις με τον Τσολάκογλου, αργότερα τον Λογοθετόπουλο και τον Ράλλη, στε­νά δεμένοι στην γερμανοφιλία έγιναν οι Έλληνες Κουίσλιγκ που ανέμεναν τη νί­κη του Άξονα για να εδραιώσουν τη δο­τή τους εξουσία. Οι αγγλόφιλες δυνάμεις πάλι με το βασιλιά στο Λονδίνο κι ύστε­ρα στο Κάιρο ανέμεναν κι αυτές τη νίκη των Άγγλων για να αποκατασταθούν στην εξουσία. Και για τη μια και για την άλλη μεριά δεν υπήρχε λαός να κυβερνή­σουν, γιατί και οι λαϊκές μάζες, μπροστά στο μέγεθος της αστικής χρεοκοπίας, αποδεσμεύτηκαν από το μοναρχισμό τους και τον βενιζελισμό. Η ρήξη ήταν πλή­ρης και το πολιτικό κενό μεγάλωνε μέρα τη μέρα. Αυτό ακριβώς αποτέλεσε την ευνοϊκή συνθήκη για την ανάδειξη ενός νέου ιστορικού πρωταγωνιστή, του ΚΚΕ- ΕΑΜ, του όποιου η δράση αντιστοιχούσε στίς λαϊκές προσδοκίες. Γι’ αυτό δεν ήταν παράξενο ότι μετά το 1943 βασιλόφιλοι και φιλελεύθεροι, μεταξικοί και δημο­κράτες, μόνιασαν μπροστά στην κοινή ανάγκη: να συντρίψουν το εαμικό κίνημα. Και για να το καταφέρουν τούς χρειάστη­καν 6 χρόνια θερμός πόλεμος και τουλά­χιστον μια εικοσαετία λευκής τρομοκρατίας.

Άγγελος Έλεφάντης

Advertisements

93 Σχόλια to “Από την Αβασίλευτο στη Μοναρχία και τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου (άρθρο του Άγγ. Ελεφάντη)”

  1. nikiplos said

    Ενίοτε μου άρεσαν τα κείμενα του Αγγ. Ελεφάντη.

  2. nikiplos said

    Ερώτηση ασχέτου: το «δεν έστεργαν στην» είναι σωστό?

  3. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.
    Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα

    Περιέργως, ο σχωρεμένος Ελεφάντης δεν αναφέρει το κυριότερο «προεόρτιο» της 4ης Αυγούστου, το Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα.
    (κατά τη γνώμη μου, ένα από τα δυο ολέθρια λάθη τακτικής του ΚΚΕ διαχρονικά)

    Οι ποντικοί της ιστορίας ας διαβάσουν μια πιο εκτεταμένη ιστορική αναδρομή της επίμαχης περιόδου.
    (με παραπομπές και στον Ελεφάντη)

  4. Δεν προλαβαίνω να το διαβάσω με προσοχή, αλλά πόσο μας λείπουν (στον, ξερωγώ, δημόσιο λόγο περί ιστορίας) τέτοιου είδους αναλύσεις σήμερα…

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχολια!

    2 Ναι, έτσι συντάσσεται.

    3 Μερσί για τα λινκ. Το άλλο ήταν το βρόμικο 89;

  6. spiral architect 🇰🇵 said

    @5γ: Εχμ, ναι! 🙄
    (αν και είχε και τα καλά του, που προσωπικά τα κατάλαβα αργότερα)

  7. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  8. nikiplos said

    Σχετικά ισόρροπο κείμενο. Ενδεχομένως να αντικατοπτρίζει την ματιά μιας συγκεκριμένης εποχής. Σε μια μικρή παράγραφο επιλόγου φυσικά και δεν μπορείς να αναπτύξεις τις λεπτομέρειες μιας άλλης τραγικής και σημαντικότερης περιόδου, αυτής που ακολούθησε: τον πόλεμο, την κατοχή, την εδραίωση των αντιστασιακών ομάδων, τον πρώτο εμφύλιο (43-44), τη Βάρκιζα, τα Δεκεμβριανά και τέλος τον κυρίως ειπείν εμφύλιο.

    Να προσθέσω και πως, όσον αφορά την οικονομοτεχνική σκοπιά, η δεκαετία του 30 ανέδειξε ικανότατους κεντρώους πολιτικά επιστήμονες, όπως ο Ζολώτας, ο Κιτσίκης, ο Μπάτσης κλπ, που είχαν πολύ ρεαλιστικές, πραγματολογικές και κυρίως εντεταγμένες στη βιόσφαιρα της τότε ελληνικής κοινωνίας λύσεις και για τη χώρα αλλά και τον εκσυγχρονισμό της, αλλά και για το χρέος, που σημειωτέον από τότε ήταν μη βιώσιμο. Φυσικά η άποψη των τότε προστατών και κηδαιμόνων της χώρας μας ήταν διαφορετική, πράγμα που φάνηκε από τις παλλινωδίες τους, τις οποίες δυστυχώς εμείς πληρώσαμε πολύ ακριβά.

  9. salz said

    Σαχλαμάρες! Μηχανιστικές απόψεις, ειπωμένες από έναν δημοσιογραφικής αντοχής σχολιαστή, στηριγμένες σε σχηματοποιημένες από την πουλαντζική θεωρία περί ολοκληρωτισμού του 65-75. Λάθη στην εκτίμηση του Μεταξά, λάθη ως προς την πρόσληψη της ήττας του 22, λάθη (και εμπαθή σβησίματα) ως προς τη σχεδόν διαταξική, λαϊκή αντίδραση στη γερμανική εισβολή, λάθη ως προς τον ασταθή, συνεχώς μεταβαλλόμενο ρόλο του ΚΚΕ, αφού ΟΛΟ το φάσμα των τότε σημαντικών πολιτικών δυνάμεων ήταν ιδεολογικά εξαρτώμενο από εξωτερικές δυνάμεις. Και μήπως ο Ελεφάντης δεν εφάρμοσε όπου μπορούσε αυτό τον μονόφθαλμο σχολιασμό του, στον Πολίτη λ.χ. με το διατεταγμένο θάψιμο του Κ.Καστοριάδη και την προσπάθεια να διατηρηθεί (αλλά πώς, ως δια μαγείας;) πάση θυσία η συμπάγεια της αριστεράς;

  10. ΛΑΜΠΡΟΣβ said

    Συμπέρασμα, όλες οι κυβερνήσεις από τότε μέχρι σήμερα, εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν το αγγλοσαξονικό χρηματοπιστωτικό ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η κατ’ ευφημισμόν δημοκρατία του διαίρει και βασίλευε, είναι το τυράκι στην φάκα της ψευδαισθήσεως πως τα ποντικάκια αποφασίζουν για το μέλλον τους.
    Το μόνο που έχει αλλάξει από τότε, είναι ότι οι λαϊκές μάζες εκπαιδεύτηκαν κατά το δοκούν της οικονομικής ελίτ και πλέον είναι πειθήνιες και πλήρως χειραγωγημένες ανίκανες να αντιδράσουν στην καταλήστευσή τους από τις τράπεζες της οικονομικής ελίτ.
    Παράδειγμα το πολυδιαφημισμένο σύστημα pos και η αντισυνταγματική επιβολή του στους μικροεμπόρους πέρα από την με κάθε τρόπο διείσδυση και επιβολή του πλαστικού χρήματος στις καθημερινές συναλλαγές μας.
    Οι ιδιωτικές τράπεζες ελέγχουν πλήρως την ζωή μας, μας επιβάλλουν τα συμφέροντά τους, ιδιωτικοποιούν τα τεράστια χρηματιστηριακά κέρδη τους και κοινωνικοποιούν τα αντίστοιχα χρέη τους, κι εμείς;
    ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ!

    «Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον, ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από το κόσμον έξω.»

  11. sarant said

    9 Σε κάποιο άλλο κείμενο θα αναφέρεστε, διότι αυτό εδώ ελάχιστα αναφέρεται είτε στην ήττα του 22 είτε στη γερμανική εισβολή.

  12. LandS said

    3 Μήπως πρέπει να διευκρινιστεί ότι το «ολέθριο σφάλμα τακτικής» δεν ήταν το Σύμφωνο αυτό καθαυτό, αλλά η αντίδραση του ΚΚΕ στην αθέτηση του από την πλευρά των Φιλελεύθερων;

  13. spiral architect 🇰🇵 said

    Ενας φίλος ήρθε απόψε απ’ τα παλιά …

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    9. Το κείμενο αναφέρεται κυρίως στη δεκαετία του ’30. Η μικρή του έκταση δεν επέτρεψε περαιτέρω ανάλυση της διαπλοκής αλλά και της αντίθεσης συμφερόντων των οικονομικών δυνάμεων που δρούσαν άμεσα ή έμμεσα στη χώρα. Δεν ξέρω αν οι γνώσεις του Ελεφάντη επαρκούσαν για τέτοιες αναλύσεις, αλλά την ιστορία του κομμουνιστικού και του αριστερού κινήματος την ήξερε καλά, γι’ αυτό και δεν νομίζω ότι αδικεί το ΚΚΕ, το οποίο έχει πάγια τακτική του να μάχεται με όλα τα μέσα ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το πρόβλημα, Αρχιτέκτονα, δεν είναι ο Πλεύρης, που ξέρουμε τι καπνό φουμάρουν κι αυτός και ο μπαμπάκας του. Το πρόβλημα είναι τα δημοσιογραφικά και τα πανεπιστημιακά «πλυντήρια» που έχουν βαλθεί να παραχαράξουν την ιστορία στο όνομα δήθεν της αντικειμενικότητας.

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄ εδώ.

    Να θυμόμαστε πως την περίοδο αυτή (μετά την 4η Αυγ. 1936) ψηφίστηκε και ο περίφημος Αναγκαστικός Νόμος 375 (/1936), «περί κατασκοπείας», σύμφωνα με τον οποίο, ακόμα και σε ειρηνική περίοδο, με το πρόσχημα της κατασκοπείας, μπορούσε να καταδικαστεί κάποιος από στρατοδικείο (ακόμα και σε θάνατο) για τις πολιτικές του πεποιθήσεις,
    Έφαγε πολύ κοσμάκη αυτός ο «νόμος».

    ΥΓ: Μήνυμα-Προειδοποίηση προς τον γνωστό, έτι συνετευξόμενο, σχολιαστή του μεσονυκτίου:
    Να μην αρχίσει πάλι τα γνωστά σχόλια… για τον Μεταξά και την κόρη του, τα έχουμε ακούσει πολλάκις απ΄ αυτόν.

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θες να πεις ότι τον διαβάζεις, Γιάννη; 😊 Στην αρχή είχε πλάκα, ως παραδοξολόγος, ύστερα κατάντησε εμετικός και τώρα, στη νέα επιστροφή του, προσπερνιέται αδιάφορα.

  18. Ριβαλντίνιο said

    Όταν η δικτατορία του Μεταξά, αυτή η ιδιότυπη συμμαχία αγγλόφιλων και γερ­μανόφιλων πολιτικών δυνάμεων, κατέρρευσε με την είσοδο το 1941 των Γερμα­νών στην Ελλάδα

    Δεν κατέρρευσε το 1941, αν βέβαια υπήρξε ποτέ κάποια τέτοια συμμαχία.

    Οι συνωμοσίες των Γερμανόφιλων κατά της 4ης Αυγούστου και η υπόθεση Πλατή (9-12 Ιουλίου 1940).

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα θέματα του άρθρου του Ελεφάντη αναπτύσσονται περισσότερο στα κεφάλαια 3 και 4 , κυρίως, του γνωστού βιβλίου του:
    https://www.politeianet.gr/books/9789603100874-elefantis-aggelos-themelio-i-epaggelia-tis-adunatis-epanastasis-152789

  20. 18 Δεν θα το έλεγες και αντιμαχία πάντως. Συν τοις άλλοις (από το λίκνο σου) «Μετά τον θάνατο του Μεταξά επί πρωθυπουργίας Κορυζή, ο Πλατής επανήλθε στο στράτευμα και ορίστηκε επιτελάρχης στον τομέα της Ηπείρου με την σύμφωνη γνώμη του Παπάγου.»

  21. Περί ανέμων και υδάτων ο ξερόλας Ελεφάντης! «Τσιμπά» ορισμένα από τα διαδραματισθέντα στον μεσοπόλεμο, και τα ρίχνει σάλιο για να γίνουν πεπτά. Όποιος ασχολείται με την ιστορία, πρέπει να ιδρώσει πολύ για να βγάλει κάποια άκρη (αυτή είναι και η «νουθεσία» μου στους οιουσδήποτε Ελεφάντηδες).

  22. Ριβαλντίνιο said

    @ 20 Δύτης των νιπτήρων

    Συν τοις άλλοις (από το λίκνο σου) «Μετά τον θάνατο του Μεταξά επί πρωθυπουργίας Κορυζή, ο Πλατής επανήλθε στο στράτευμα και ορίστηκε επιτελάρχης στον τομέα της Ηπείρου με την σύμφωνη γνώμη του Παπάγου.»

    Ολόκληρο είναι έτσι :

    Οι Γερμανόφιλοι -πλην Κοτζιά και κάποιων άλλων κρατικών αξιωματούχων- παρέμειναν εξόριστοι μέχρι την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα όταν και απελευθερώθηκαν. Μετά τον θάνατο του Μεταξά επί πρωθυπουργίας Κορυζή, ο Πλατής επανήλθε στο στράτευμα και ορίστηκε επιτελάρχης στον τομέα της Ηπείρου με την σύμφωνη γνώμη του Παπάγου. Οι υπόλοιποι Γερμανόφιλοι είτε έγιναν υπουργοί κατοχικών κυβερνήσεων (Κοτζαμάνης, Πολύζος) είτε έλαβαν αξιώματα στην κρατική μηχανή (Τουρκοβασίλης).

  23. Θεοδώρα said

    Ευχαριστούμε ! Δεν πρόλαβα να διαβάσω το άρθρο αλλά θυμόμουν πως τα ΑΣΚΙ έχουν πλούσια συλλογή ψηφιοποιημένων αρχείων και ένα από αυτά είναι και το «Ψηφιακό περιοδικό «Δεκαπενθήμερος Πολίτης» (1983-1986 & 1995-1998)» http://www.askiweb.eu/index.php/el/2-uncategorised/236-2015-09-17-09-57-20.
    Το άρθρο του Ελεφάντη είναι στη σελίδα 28 του ψηφιοποιημένου αρχείου. Το pdf κάνει πολύ ώρα να κατέβει γιατί είναι πολύ μεγάλο μάλλον ή έγινε το σκανάρισμα πολύ παλιά και είναι «βαρύ»

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    23 Ο ιστότοπος του ΑΣΚΙ, δυστυχώς, δεν είναι γρήγορος.

  25. 22 Ναι, φυσικά το είδα ολόκληρο. Δεν συμπεραίνω πάντως ότι η διαμάχη ήταν ας πούμε στο επίπεδο της αντίστοιχης επί Α΄ Παγκοσμίου. Δεν μπορείς να πεις και ότι δεν υπήρχε γερμανοφιλία ή μάλλον χιτλεροφιλία στο καθεστώς μέχρι να φανεί ότι ο πόλεμος θα ήταν αναπόφευκτος.

  26. Γιάννης Ιατρού said

    17: Γιάννη,
    σκέφτηκα, ωραία ανάρτηση σήμερα. Να δούμε ποιός θα ‘ναι ο μαλάκας που θα μας τη γαμήσει… κι είπα να το προλάβω 🙂

  27. «Η Αγγλία ήταν σαφέστατα υπέρ της επανα­φοράς του βασιλιά. Το Στέμμα ήταν ο μόνος ασφαλής επιδιαιτητής της πολιτικής ζωής, σίγουρος υπερασπιστής των αγγλικών συμφερόντων, οικονομικών και στρατηγικών»
    Κάπου κάποτε είχα διαβάσει μια όμορφη περιγραφή για την άποψη των Άγγλων για την επάνοδο του βασιλιά (τη μεταφέρω στο περίπου, όπως τα θυμάμαι):
    Η Ελλάδα είναι ένα καζάνι που βράζει, ένα μπουκάλι που είναι έτοιμο να ξεχειλίσει και χρειάζεται με κάποιο τρόπο να μπει ένα τάπωμα στο μπουκάλι, ένας φελλός. Και δεν υπάρχει κανείς καλύτερος γι’ αυτόν το ρόλο εκτός απ’ τον βασιλιά.
    Εξού και Γεώργιος ο Βούς (απ’ το Β’ = δεύτερος), ο εστεμμένος φελλός 🙂

  28. Ριβαλντίνιο said

    @ 25 Δύτης των νιπτήρων

    Το σημαντικό είναι η εξωτερική πολιτική. Και αυτή ήταν φιλοαγγλική. Με το πλευρό της Αγγλίας είχαν αποφασίσει να ταχθούν τόσο ο βασιλιάς όσο και ο Μεταξάς. Οι Γερμανοί το καταλάβαιναν και όσο πλησίαζε ο πόλεμος τα έπαιρναν όλο και περισσότερο στην κράνα. Δεν πάει να πήγαιναν καλά οι εμπορικές σχέσεις , να γίνονταν επισκεψούλες κ.λπ. , η Ελλάδα θα τασσόταν με την ναυτική δύναμη.

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν καταλαβαίνει αυτός από εκκλήσεις στη λογική και στα καλά αισθήματα, συνονόματε. 😊

  30. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >> Εξώφυλλο Ριζοσπάστη Κυριακή 2 Αυγούστου 1936/ Μεταξάς και Σκυλακάκης …
    …Ο απόστρατος αξιωματικός Θ. Σκυλακάκης, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Μεταξά και πριν την δικτατορία, «ανέπτυξε πλούσια αντιλαϊκή δράση. Ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές των φασιστικών ιδεών στη χώρα μας και οργανωτής των πρώτων φασιστικών οργανώσεων. Ο Σκυλακάκης έπαιξε σοβαρό ρόλο στην παρασκηνιακή προετοιμασία της 4ης Αυγούστου. …
    [Σπύρος Λιναρδάτος, 4η Αυγούστου, ε’ έκδοση, εκδ. Θεμέλιο, 1988, σελ. 42-3].
    https://theamapati.wordpress.com/2006/10/29/papahelas/

  31. leonicos said

    @30 Έφη έφη, καλά που σε βρίσκω.

    υπάρχει στην κρητική διάλεκτο η λέξη αλουπουδερός = μουσκεμένος, καταβρεγμένος; Ο Σταματάκος στο λεξικό του την αναφέρει σαν απομεινάρι του ἁλοσύδνη, επίθετα της Αφροδίτης και της Θέτιδος, με την ίδια σημασία.

    Β΄ Βοήθεια

    σπάω το κεφάλι μου και δεν μπορώ να θυμηθώ πώς λέγεται το ξόανο…

    ήθελα να πω ‘το ξύλινο άμορφο είδωλο’ και μου βγήκε από μόνο του… καταραμένο κεφάλι. Δυο μέρες το ψάχνω.

    Το άρθρο δεν το διάβασα και δεν θα το διαβάσω. Τα βαριέμαι. Και δεν τα ξέρω καλά. Παλεύω με τον λυκόφρονα και τον Νόννο. μπορεί α βγει κάτι καλό.

    Είναι και ο Γς που με εμπνέει, μαζί με τον Τζι βέβαια!

  32. Κουτρούφι said

    #3. Νομίζω ότι το Σύμφωνο αυτό εντασσόταν στη λογική των «Λαϊκών Μετώπων ενάντια στο φασισμό» και εφαρμοζόταν και σε άλλες χώρες. Πρέπει να είχε και το 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1935) κάποιο ρόλο.
    Και λίγο από Μάρκο για την επαναφορά του Γεωργίου Β’: https://www.youtube.com/watch?v=FkSoOzkLILY
    Πολύ το κάνω γούστο το τραγουδάκι αυτό. Βαρύ μαγκίτικο χασάπικο με στιχάκια στα όρια του αστείου. Τελείως αταίριαστο με κορώνες και θρόνους. Στην τελευταία φράση δεν είμαι σίγουρος ότι λέει «να σώσεις την πατρίδα» ή «να σώσεις την παρτίδα».

  33. Jago said

    3 Spiral, όμως ο Ελεφάντης αναφέρεται στο σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα στην Επαγγελία της Αδύνατης Επανάστασης, στο 4ο κεφάλαιο. Ουσιαστικά σε τρεις σελίδες κάνει κριτική σ’ αυτό αν και η ευθύνη ουσιαστικά είναι της 4ης Ολομέλειας το 1935 που πρέσβευε ένα μάλλον άτσαλο άνοιγμα σε άλλους κομματικούς χώρους, ακόμη και των Φιλελεύθερων και – τελικά! – και στο Λαϊκό Κόμμα τον Απρίλη του 1936 όταν αποκαλύφτηκε το σύμφωνο. Υπάρχει πλούσιο υλικό στο ψηφιακό αρχείο του Ριζοσπάστη, πχ από τις 25 Απριλίου 1936, παράλληλα με τις συζητήσεις στη Βουλή από τον Σκλάβαινα, ο Δημήτρης Γληνός για τρεις τέσσερις μέρες γράφει καθημερινά υπέρ του συμφώνου. Είναι μάλλον θέμα ταμπού, θυμάμαι ότι ο Λιναρδάτος στο Πως Φτάσαμε στην 4η Αυγούστου το περνάει επιδερμικά ενώ άλλοι αλλά λίγοι, πχ ο Λέανδρος Μπόλαρης για το βιβλίο για το ΣΕΚΕ, είναι ανοιχτά επικριτικοί.

  34. Corto said

    «οι δε φασιστοειδείς οργανώσεις ΕΕΕ, Τρίαινα, Σιδηρά Ευρώπη»

    Μάλλον υπάρχει ένα λάθος εδώ. Η οργάνωση στην οποία λογικά αναφέρεται ο συγγραφέας ονομαζόταν Σιδηρά Ειρήνη, όχι Ευρώπη.

  35. Ποιοι είναι οι δύο 14χρονοι;

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2013/08/05/kalokairino-quiz-14xronoi/

  36. Ποιοι είναι οι δύο 14χρονοι;

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2013/08/05/kalokairino-quiz-14xronoi/

  37. Pedis said

    – πότε και με ποιους γραφειοκρατικού ρυθμούς οι πρόσφυγες αποκτούν τυπικά την ελληνική υπηκοότητα και τα πολιτικά δικαιώματα. Πόσοι πρόσφυγες ψήφισαν στις επίμαχες εκλογές.

    Αλλά εδώ θα δράσει διαλυτικά η γραμμή του σοσιαλφασισμού, αγροτοφασισμού, βενιζελοφασισμού που διέπει την πολιτική του ΚΚΕ, ως άργά, ως το χειμώνα του 1936: η αλλαγή στη γραμμή, μετά το 7ο συνέδριο της Γ’ Διεθνούς, θα έλθει αφού ο «φασι­σμός», δηλαδή η μοναρχία, θα έχει πιά περάσει. Μίνι επανάληψη δηλαδή του δράματος της Γερμανίας.

    Αυτό λειτουργεί ως κόκα(-κόλα που πάει σε όλα) και τόχωσε κι εδώ. (Δεν ήξερα ότι στην Ελλάδα υπήρχε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα από το ’30. Ούτε ότι το ΚΚΕ ζούσε σε σπηλιές και δεν είχε πάρει τη νέα γραμμή από το ’34 κιόλα.)

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βενιζέλος πάνω (μάλλον σίγουρο), Κωνσταντίνος κάτω;

  39. Pedis said

    Δεν τα πάω καθόλου αυτού του είδους τα ιστορικά κείμενα. Απαιτείται πολλή καλή διάθεση από τον αναγνώστη ώστε να πιστεψει ότι ο συγγραφέας διαθέτει και έχει χρησιμοποιήσει τις πηγές με ορθό τρόπο έτσι ώστε να είναι δυνατή η θεμελίωση τόσο γενικευμένων (μετα)ιστορικών κρίσων.

  40. Pedis said

    -> 37β) και μισοχρεώνει τη δικτατορία στο ΚΚΕ του ολίγων τοις εκατό του εκλογικού ποσοστού του και επιρροής (~ 6%). Έλεος.

  41. Γιάννης Ιατρού said

    36: Κλέων
    Η πρώτη είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος στα μαθητικά του χρόνια, στο Λύκειο Αντωνιάδου
    Τη δεύτερη σε λίγο 🙂

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αν δεν είναι ο Κωνσταντίνος, μάλλον είναι ο Μεταξάς. Κάτι άλλο δεν παίζει. 😊

  43. Γιάννης Ιατρού said

    42: Ο Κων/νος ο Α’ είναι, το βρήκαν στο ΧΥΖ-contagion 😦
    Δεύτεροι και καταϊδρωμένοι ήρθαμε συνονόματε 🙂

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, αυτοί προηγήθηκαν, γι’ αυτό. 😊

  45. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    30 «Ο μανιακός Σκυλακάκης» τον αναφέρει ο Ριζοσπάστης της εποχής ή «ο Μεταξάς και το σκυλακάκι του»

    34 Στο περιοδικό πάντως λέει «Σιδηρά Ευρώπη»

  46. Γιάννης Ιατρού, οι Αναγκαστικοί Νόμοι «θεσπίζονται», δεν «ψηφίζονται»!

  47. Μαρία said

    34, 45
    Ο ίδιος στην επαγγελία … την αναφέρει σωστά ως Σιδηρά Ειρήνη.

  48. Corto said

    45, 47:
    Εξάλλου θα ήταν λίγο περίεργο μια οργάνωση του Μεσοπολέμου να επικαλείται κάποιον πανευρωπαϊσμό, οποιουδήποτε ιδεολογικού χρώματος. Η ειρήνη αντιθέτως παραπέμπει στην pax.

  49. spiral architect 🇰🇵 said

    Ένα μήνα μετά το πραξικόπημα ο Iωάννης Μεταξάς περιχαρής φωτογραφίζεται με τον Γιόζεφ Γκέμπελς στο μπαλκόνι του Ναυτικού Ομίλου Πειραιά με φόντο την Καστέλλα.

  50. spiral architect 🇰🇵 said

    @30: Ο (πρώην Ντοράκης) Θόδωρος Σκυλακάκης είναι συγγενής-απόγονος του ανωτέρω;

  51. Corto said

    (Γελοιογραφία του Γιώργου Γκεϊβέλη, από την Πρωία 10 Ιουνίου 1935)

  52. spiral architect 🇰🇵 said

    ναι.

  53. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο,
    please, σπαμοπαγίδα (σβήσε το δεύτερο, πλεονασμός 🙂 )

  54. spiral architect 🇰🇵 said

    @52: Ω ρε λαγούς που βγάζει η βίκη!

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σιδηρά Ειρήνη όντως:
    http://archive.is/z3lMq

  56. sarant said

    53 Το απελευθέρωσα

    54 Κλειστά επαγγέλματα, λέμε

  57. 52, 54… Δεν είναι εντυπωσιακή η διαφορά μεγέθους και λεπτομέρειας στις βικιβιογραφίες παπούδων και εγγονών;

  58. ΣΠ said

    Μίλησε κανείς για Μεταξά;

  59. Γιάννης Ιατρού said

    56a: Ευχαριστώ

    58: ΣΠ
    Είχαν αυτοί οι Μεταξάδες κάποια συγγενική σχέση με τον δικτάτορα;

  60. Ριβαλντίνιο said

    @ 50, 52 , 54 spiral architect

    Ο Ιάκωβος Χονδροματίδης έχει βγάλει ένα φιλογερμανικό, αντιαγγλικό και αντιμεταξικό βιβλίο. Σε αυτό διάβασα για πρώτη φορά για τους Σκυλακάκηδες, Παπαχελάδες, Κοτζιάδες κ.α.

  61. ΣΠ said

    59
    Δεν νομίζω. Θα είχαμε ακούσει ή διαβάσει κάτι.

  62. sarant said

    59-61 (Όπως και το ανέκδοτο με τον άλλο δικτάτορα και τον Παπαδόπουλο των μπισκότων)

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59.Είχαν αυτοί οι Μεταξάδες κάποια συγγενική σχέση με τον δικτάτορα;
    Μπα. Ο Σπύρος Μεταξάς ήλθε στον Πειραιά απο τη Χαλκίδα, το 1873 και ιδρύει 15 χρόνια αργότερα, με το πρόγραμμα εκβιομηχάνισης του Τρικούπη, την πρώτη κονιακοποιϊα. Ήταν πολυάρρενη οικογένεια και ήλθαν μετά και οι άλλοι δυο αδελφοί.Αξίζει μια ματιά στην ιστορία τους(άσχετο ότι καταλήγει στη λίστα Λαγκαρντ 😦 )
    Εδώ έχει και το ταφικό μνημείο τους στον Πειραιά και λινκ για την έπαυλη Μεταξά, έργο του Τσίλερ
    http://mlp-blo-g-spot.blogspot.gr/2013/06/blog-post_14.html

    http://mlp-blo-g-spot.blogspot.gr/2011/02/blog-post_23.html

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν υπάρχει ούτε επαγγελματική σχέση. Η οικογένεια Μεταξά ειδικεύεται στο κονιάκ, ενώ ο φασιστάκος ήταν μετρ στο ρετσινόλαδο.

  65. Γιάννης Ιατρού said

    61, 62, 63: Ευχαριστώ
    64: Έγραψες Γιάννη ++++ 🙂

  66. sarant said

    63 Ενδιαφέρον

    64 🙂

  67. Γιάννης Ιατρού said

    54:, 57: (βιογραφικά Παπαχελάδων) Spiral, Δύτης
    κι αναφέρει η Βίκι για τον νεότερο: ..και από τον Απριλίο του 2007 ανέλαβε τα καθήκοντα του διευθυντή της Καθημερινής..

    Μην ξεχνάμε και την επιλογή της «Καθημερινής» να συμπεριλάβει τον Μεταξά στους 10 ηγέτες της ομώνυμης σειράς της (μαζί με τον Περικλή, τον Αριστοτέλη και τον Μεγάλο Αλέξανδρο)!! Να τα λέμε κι αυτά, ε;

  68. Γιάννης Ιατρού said

  69. gpoint said

    # 64, 65β

    Λάθος !!
    Υπήρχε ιδεολογική συγγένεια, στην φασιστική προσπάθεια να αγοράσουν την βολιώτικη επιχείρηση του Κούτσικου με τα αξεπέραστα μπράντυ και λικέρ

  70. Γιάννης Ιατρού said

    69: Τι έγινες ωρέ Γιώργη; Χάθηκες! Σε φάγανε οι τσούχτρες εκεί ή τις εξαφάνισες 🙂

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    31. Leonikos >>υπάρχει στην κρητική διάλεκτο η λέξη αλουπουδερός = μουσκεμένος, καταβρεγμένος
    Συγγνώμη Λεώνικε,τώρα σε είδα! Αλουπού λέγαν οι παλιοί το τοπικό κουνάβι. Τον αλουπουδερό δεν τον θυμάμαι κάτω καθόλου κι αν με ρώταγες στο ξαφνικό,θα θεωρούσα πως αναφέρεται στο ξανθωπό/ρούσο χρώμα της αλεπούς.

    Ο Αγγ. Μεταξάς σε οφσόρ με Παπασταύρου και Λαναρά (που αναρωτιόμασταν προ ημερών τί απόγιναν τα κλωστήρια κλπ)
    http://www.koutipandoras.gr/article/apokalyptoyme-ta-plokamia-ths-diaplokhs

  72. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    Αναγκάζομαι και απόψε να λύσω την σιωπήν μου, διά να διορθώσω πολλοστημόριον μόνον των όσων ανακριβειών εξέμεσαν ωρισμένοι γνωστοί χριστιανομπολσεβίκοι αναγνώσται του παρόντος Ιστολογίου. Τας παρλαπίπας του μακαριστού Ελεφάντη δεν θα τας σχολιάσω, διότι είναι ανάξιοι σχολιασμού, όπως ορθώς επεσήμανον κάποιοι σώφρωνες αναγνώσται…

    1) Κατ’ αρχάς συγχαίρω τον κ. Σπειροειδή Αρχιτέκτονα (σχ.54) που (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) απεκάλυψεν κάτι που αποκρύπτει πεισματικώς επί 9 έτη το παρόν Ιστολόγιον: Ότι ο συνονόματος πάππος του Αλέξη Παπαχελά διετέλεσεν υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ της 4ης Αυγούστου, άνθρωπος του γνωστού φασίστα Θ. Σκυλακάκη (πάππου του συνονόματου στελέχους της «Δράσεως») και αντιπρόσωπος της πανισχύρου Βρετανικής Εταιρείας «Power» εις το Ρωμέικον…
    Προσθέτω την εξής πληροφορίαν (αν αμφισβητηθή, θα αναρτήσω συντριπτικά δοκουμέντα): Εις το 3ον βιβλίον του Στυλιανού Παττακού «21η Απριλίου, Ημέραι και Έργα» (1999) αναφέρεται εικοσάκις και κάποιος Ευγένιος Παπαχελάς, που ήτο στενός συνεργάτης του Παττακού εις το υπουργείον Εσωτερικών και τον οποίον ο Παττ. υμνεί συνεχώς: Ο Ευγένιος Παπαχελάς υπήρξε θείος του νύν διευθυντού της «Καθημερινής», εξ ού και η μεγίστη προθυμία με την οποίαν έδιδε συνεντεύξεις ο μακαριστός Παττακός εις τον Αλέξην Παπαχελάν: Τον ελάτρευε, εγνωρίζοντο οικογενειακώς και του είχεν εμπιστευθή αποκλειστικάς πληροφορίας διά την 21ην Απριλίου, τας οποίας ο Alexis αξιοποίησεν εις το κλασικόν σύγγραμμά του «Ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας»

    2) Όσοι χριστιανομπολσεβίκοι αναγνώσται αποκαλούν «φασίσταν» τον Μεταξάν, καλά θα κάμουν να υπάγουν μίαν βόλταν από το Δαφνί. Οι ίδιοι οι Εβραίοι ομολογούν ότι ΕΠΑΝΗΓΥΡΙΖΑΝ άμα τη αναγγελία της Επικρατήσεως της 4ης Αυγούστου και ο μπαρμπα-Γιάννης εδικαίωσε τας προσδοκίας των. ΙΔΟΥ τι αναφέρει ο Γαλλο-Εβραίος Ιστορικός Bernard Pierron εις το εξηντλημένον σύγγραμμά του «Εβραίοι και Χριστιανοί στην Νεότερη Ελλάδα» (2004, εκδ. «Πόλις»), συμφώνως με την έγκυρον Ιστοσελίδα «Ιστορικά Θέματα»:

    «1) Όταν έγινε η Δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936,οι Εβραίοι όλου του κόσμου πανηγύριζαν γιατί γνώριζαν ότι ο Μεταξάς είναι φανατικός φιλοσημίτης! 2)Τον Σεπτέμβριο του 1936 ο Μεταξάς ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη και υποσχέθηκε απόλυτη προστασία στους Εβραίους. Γρήγορα πήρε μια σειρά ευνοϊκότατων μέτρων υπέρ τους,μεταξύ των οποίων το χάρισμα πολλών εκατομμυρίων δραχμών σε φόρους που χρωστούσαν οι Εβραϊκές κοινότητες.
    3) Σε αντίθεση με τους λοιπούς εθνικιστές Δικτάτορες της εποχής(Χίτλερ,Μουσολίνι,Φράνκο)ο Μεταξάς δεν εξέδωσε κανένα φυλετικό νόμο εις βάρος των Εβραίων. Σε ανταπόδοση, οι ευγνώμονες Εβραίοι(με επικεφαλής τον φιλομεταξικό Αρχιραββίνο της Θεσσαλονίκης Κόρετς) υποστήριζαν ανοιχτά τον Μεταξά και έτρεχαν να δώσουν πρώτοι στους εράνους που έκανε για την Εθνική Άμυνα!
    4) Αντιθέτως οι Εβραίοι μισούσαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο,διότι τον θεωρούσαν αντισημίτη και υποκινητή όλων των Ελληνικών Αντισημιτικών Οργανώσεων με κορυφαία την περίφημη «Τρία Έψιλον» την οποία ο Μεταξάς έσπευσε να διαλύσει αμέσως μόλις ανέβηκε στην Εξουσία! 5) Τελευταίο και συγκλονιστικότερο όλων σύμφωνα με τον Μπερνάρ Πιερόν ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχεδίαζε ρατσιστικό πογκρόμ εις βάρος των Εβραίων της Θεσσαλονίκης εφ’ όσον επικρατούσε το κίνημα του Πλαστήρα της 1ης Μαρτίου 1935.Τελικά ο Γιαχβέ βοήθησε τον Κονδύλη να καταστείλει το Βενιζελικό κίνημα και οι Εβραίοι διασώθηκαν για 8 χρόνια μέχρι που τους βρήκε ο Χίτλερ»

    3) Εν τω σχολίω 60 ο γνωστός χριστιανούλης αναγνώστης Ριβαλδίνιος αναφέρει το όνομα του ιστορικού Ιακώβου Χονδροματίδου, χωρίς να τολμά να ψελλίση ωρισμένας από τας συντριπτικάς αποκαλύψεις που κάμνει εις τα βιβλία του ο Χονδροματίδης, δια τους προγόνους επωνύμων Ρωμιών της σήμερον. Απόψε θα περιορισθώ να αναφέρω τί γράφει ο Χονδρ. εις το περίφημον βιβλίον του «Οι Ελληνες Φασίστες» (2014) διά τον πάππον των Καψήδων, κορυφαίον Σμυρνιόν δημοσιογράφον Παντελήν Καψήν, εις τον οποίον αφιερώνει ολόκληρον Κεφάλαιον, όπως βλέπετε εις τα περιεχόμενα της «Πολιτείας»:

    «Ο παππούς του Παντελή Καψή και πατέρας του υφυπουργού Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Καψή, αξέχαστος Σμυρνιός δημοσιογράφος Παντελής Καψής ήταν συνιδρυτής (Ιούλιος 1931) και δραστήριο στέλεχος της «ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΩΝ» του Γιάνναρου, της περίφημης Ο.Ε.Ε. Τα μέλη της οποίας φορούσαν μαύρες στολές (μελανοχίτωνες) και κίτρινα περιβραχιόνια με τον βυζαντινό αετό, ενώ χαιρετούσαν τον αρχηγό τους «φασιστικά». Η ΟΕΕ είχε τα κεντρικά της γραφεία στο ιδιόκτητο «Μέγαρον Γιάνναρου» στην πλατεία Συντάγματος (Όθωνος και Φιλελλήνων 1), το οποίο ως κέντρο των Ελλήνων Εθνικιστών επονομάζονταν και «Φαιός Οίκος». Την διοίκηση ασκούσε το εικοσαμελές Μεγάλο Συμβούλιο, κατά τα πρότυπα του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου του Μουσολίνι.
    Στο περίφημο βιβλίο του «Ο Γεώργιος Κονδύλης εν πολέμω και εν ειρήνη», που εκδόθηκε το 1934, ο Παντελής Καψής έγραφε επί λέξει: «Ο Κοινοβουλευτισμός είναι μια αστεία υπόθεσις, ένα νόθον κατασκεύασμα. Δια των εκλογών ουδέποτε εκδηλούται το γνήσιον φρόνημα ενός λαού. Η ψήφος του ή εξαγοράζεται από τους δυνάμενους να την αγοράσουν ή υποκλέπτεται από τους κατεργαραίους»….»

    4) Περαίνω, αποκαλύπτων διατί οι πάσης φύσεως εθνικοπαράφρονες, ναζισταί κλπ. (της Χρυσής Αυγής συμπεριλαμβανομένης, αλλά δεν το ομολογεί δημοσίως) ΜΙΣΟΥΝ ΘΑΝΑΣΙΜΩΣ τον μπαρμπα-Γιάννην Μεταξάν: Διότι ήτο ΥΜΝΗΤΗΣ του Σφαγέως του Ρωμέικου, Κεμάλ Ατατούρκ, και κατ’ εντολήν του Μεταξά μετωνομάσθη τον Νοέμβριον του 1938 (άμα τη αναγγελία του θανάτου του Ατατούρκ) η οδός «Αποστόλου Παύλου» της Θεσσαλονίκης εις «Κεμάλ Ατατούρκ»!..
    ΙΔΟΥ (από το «Ελεύθερον Βήμα» της 12/11/1938) και το υμνητικόν διά τον θανόντα Ατατούρκ τηλεγράφημα του Μεταξά προς τον πρωθυπουργόν της Τουρκίας, Τζελάλ Μπαγιάρ, εις ό ο Αρχηγός της 4ης Αυγούστου αποκαλεί την… Τουρκιά «το ευγενές Τουρκικόν Έθνος» και τον Ατατούρκ… «κύριον θεμελιωτήν της Ελληνο-Τουρκικής Φιλίας»!.. Και κλάααμα οι εθνικοπαράφρονες…

    Μετά της δεούσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Διά το ότι ο Μεταξάς (όπως ο Ναπολέων και όλοι σχεδόν οι μεγάλοι άνδρες) ηυνανίζετο συστηματικώς και κατέγραφε τους αυνανισμούς του εις το «Ημερολόγιόν» του, δεν θα γράψω κάτι, διότι είναι πασίγνωστα: Χρεωστούμε χάριτας εις τον Ρένον Αποστολίδην διότι έπεισε την πρωτότοκον θυγατέρα του Μεταξά, Λουκίαν (Λουλού), Μαντζούφαν να μή λογοκρίνη τας σχετικάς καταγραφάς.
    Θα περιορισθώ να αναρτήσω ενθάδε μίαν μόνον καταγραφήν του Μεταξικού «Ημερολογίου», αυτήν της Πέμπτης 31 Οκτωβρίου 1940, που αποδεικνύει ότι το ρουσφέτι είναι συνώνυμον του Ρωμέικου: Όπως βλέπετε, ο Μεταξάς ομολογεί ότι 3 μόλις ημέρας μετά το ΟΧΙ, η αγαπημένη του θυγάτηρ Λουλού (που ήτο Αρχηγός της Μεταξικής Νεολαίας ΕΟΝ και υπανδρευμένη από τον Μάρτιον του 1934 με τον καθηγητήν Γ. Μαντζούφαν) του εζήτει ρουσφέτι: Να μή στείλη εις το Μέτωπον κάποια πρωτοκλασάτα στελέχη της ΕΟΝ!..
    Σημειωτέον ότι η Λουλού είχε την φήμην μητρομανούς και δι’ αυτήν εγράφη η περίφημος «Βαρβάρα», όπως επανειλημμένως έχει γράψει εις το παρόν Ιστολόγιον ο ρέκτης κ. Σαραντάκος… Παρ’ όλα ταύτα, μετά τα 40 της (1951) έζησε χριστιανικώτατον βίον και εις τα 60 της εμοίρασε όλα τα υπάρχοντά της εις τους πτωχούς, όπως προστάζει ο ραββίνος Χριστός. Απέθανε 84 ετών, εις τας 7/1 του 1995 εις το «Ναυτικόν Νοσοκομείον», κι ενώ είχε περάσει τα τελευταία 25 έτη της ζωής της εις μίαν πτωχήν αγροικίαν του Πόρου

  73. gpoint said

    # 70

    Αμα μου βρεις ένα μπουκάλι VSOP Κούτσικος θα σου πω !!

  74. gpoint said

    # 72

    Οντως οι γνωστοί της Φωκίονος Νέγρη θεωρητικοί της Κ4Α το μόνο κοινό που είχαν με τους χουντικούς (και με τον Ριβαλντίνιο σήμερα) ήταν η αγάπη τους προς τον βάζελο

  75. cronopiusa said

    Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ διαδίδει ψεύτικα βίντεο για τη Βενεζουέλα

    Καλή σας μέρα!

  76. cronopiusa said

  77. Γς said

    Μεταξας και Metaxa

    Ξημερώνοντας Χριστούγεννα το ρουμ σέρβις μας έφερε κι ένα Metaxa μαζί με το πρωινό.

    Δεν θυμάμαι αν χρησιμοποίησα ποτηράκι.

    Αντ αυτού… γιου νου

  78. Παναγιώτης Κ. said

    @76. Λες να έχουν διαβάσει Ν.Σαρρή και πήραν από αυτόν την ιδέα παραφράζοντας;
    Ο Σαρρής είχε γράψει για την Τουρκία: Δεν έχει ιστορία. Έχει μόνο ποινικό μητρώο!

  79. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν έχω μαζί μου το βιβλίο της νεοελληνικής ιστορίας του Β. Ραφαηλίδη για να παραθέσω την άποψή του για τον Μεταξά και την 4η Αυγούστου. Πρόκειται για άποψη όπου λαβαίνει υπόψη το κοινό αίσθημα για το καθεστώς. Δεν το κάνει για να δικαιώσει τον δικτάτορα αλλά να αναδείξει την χαλαρή εν τέλει αντίληψη που έχει η πλειονότητα των Ελλήνων για την Δημοκρατία.
    ( Γράφω και υπό την… επήρεια της ανάγνωσης των Κερκυραϊκών του Θουκυδίδη, όπου αναφέρεται στην αγριότητα του εμφυλίου…)

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε δικτατορικά καθεστώτα, Παναγιώτη, δεν μπορεί να διαπιστωθούν τα συναισθήματα του πληθυσμού προς τους κυβερνώντες. Ο φόβος επηρεάζει τις ειλικρινείς εκδηλώσεις. Ο Ραφαηλίδης ήταν ερασιτέχνης ιστορικός και οι κρίσεις του είναι επισφαλείς.

  81. Ριβαλντίνιο said

    @ 67 Γιάννης Ιατρού

    Εδώ στην εκπομπή Μεγάλοι Έλληνες του ΣΚΑΙ ο κόσμος ψήφησε στους 100 τον … Λαζόπουλο 🙂 🙂 🙂 , τον Σημίτη, τον Φλωράκη, τον Παναγούλη, τους Παπανδρέου, τον Παπαδόπουλο, τον Ζαγοράκη, τον Γκάλη και στην δεκάδα τον Καραμανλή !!!

    @ 72 Βάταλος

    …Ιακώβου Χονδροματίδου…«Οι Ελληνες Φασίστες» (2014)

    Εγώ παγανούλη έλεγα για αυτό το βιβλίο

    http://www.biblionet.gr/book/177970/%CE%A7%CE%BF%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82,_%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%A0./%CE%97_%CF%83%CF%85%CE%BD%CF%89%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82_1935-1944

    και τα επιχειρήματά του δεν ήταν πειστικά.

    Με τους Εβραίους της Θεσ/νικης τα πήγαινε καλά η βασιλική παράταξη από την εποχή του Γεωργίου Α΄. Οι Εβραίοι της πόλης φοβόντουσαν πως αν κάποιος βαλκανικός λαός πάρει την Θεσ/νικη τα πράγματα θα γίνονταν πολύ άσχημα γι’αυτούς. Έτσι προσέγγισαν την Αυστρία για να καταφέρουν να γίνει η Θεσ/νικη αυτόνομη πόλη. Όταν όμως ο βασιλιάς μπήκε στην πόλη, έβγαλε έναν ωραίο λόγο και τους καθησύχασε πως δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα.

    Η πολιτική προς την Τουρκία ήταν η ίδια από πιο πρίν. Η Βουλγαρία ήταν αναθεωρητική δύναμη στα Βαλκάνια και εμείς θέλαμε να τα έχουμε καλά με Γιουγκοσλάβους και Τούρκους.

  82. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Μεταξάς, αντίθετα με άλλους σύγχρονούς του δικτάτορες, προστάτεψε τους Εβραίους. Και άλλα καλά έκανε — λόγω του προσανατολισμού του ιστολογίου, ας αναφέρουμε άλλη μια φορά την ανάθεση της έκδοσης επίσημης γραμματικής της δημοτικής στην υπό τον Τριανταφυλλίδη επιτροπή, γραμματικής που δεν πρόλαβε να τη δει (εκδόθηκε από τον ΟΕΣΒ στην αρχή της Κατοχής, απλώς διότι τότε τελείωσε). Και επιτέλους, αυτός είπε και το Οχι — διότι σ´ αυτόν απευθύνθηκε το τελεσίγραφο.

  83. Γιάννης Ιατρού said

    81β Ρίβα
    …τα επιχειρήματά του δεν ήταν πειστικά…
    ρε συ αφού είναι εκδόσεων «ΘΟΥΛΗ», τι να κάνουμε… 🙂

  84. gpoint said

    # 82

    Τελικά τι απεφάνθησαν οι ιστορικοί ; τον εφάγανε με μπόλικη σουλφαμίδα όταν αρρώστησε στα λαιμιακά του γιατί δεν συναινούσε στην προέλαση του τρατού στην Αλβανία που θα έβαζε (όπως έγινε κι όπως θέλαν οι Εγγέζοι) την Γερμανία στον πόλεμο ή όχι ;

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι κάνεις τώρα, Ρίβα; Βάζεις τον Παναγούλη ίσα κι όμοια με την υπόλοιπη παρεούλα; Έλεος!

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    Άφηναν οι Άγγλοι πάτρωνες να πει ναι ο Γερμανόφιλος σε ιδέες και αισθήματα τσάτσος τους;

  87. Παναγιώτης Κ. said

    @80. Γιάννη, στην ηλικία πια στην οποία βρισκόμαστε και για ζητήματα που αφορούν την ίδια τη πολιτική ζωή, δύσκολα μας παρασέρνουν ακόμη και οι αυθεντίες.
    Τις απόψεις των αυθεντιών τις φιλτράρουμε μέσα από τις εμπειρίες μας.

  88. giorgos said

    Σιγά μήν είπε «οχι» ό Μεταξάς
    http://katotokerdos.blogspot.gr/2011/10/blog-post_27.html#more

  89. Ριβαλντίνιο said

    @ 84 gpoint

    Νομίζω ( γιατί δεν θυμάμαι και καλά ) δεν ήθελε να έρθουν βρετανικά στρατεύματα στην ηπειρωτική Ελλάδα για να μην δώσει αφορμή στους Γερμανούς. Οι Βρεταννοί για να δείξουν ότι δεν εγκαταλείπουν τους συμμάχους τους στην ΗΠΑνική κοινή γνώμη και γενικότερα για να απασχοληθούν οι Γερμανοί στα Βαλκάνια, ήθελαν να στείλουν στρατεύματα στην ηπειρωτική Ελλάδα, τα οποία όμως δεν έφταναν ούτε για «Ζήτω» , όχι να σταματήσουν τους Γερμανούς που είχαν γλεντήσει τους πάντες μέχρι τότε. Θα ήταν δύναμη της πλάκας γιατί δεν ήθελαν να αποδυναμώσουν το αφρικανικό μέτωπο και ταυτόχρονα θα άνοιγαν ένα ακόμα μέτωπο στους Γερμανούς.

    Ο Μεταξάς που τα ήξερε αυτά έλεγε όχι και η προπαγάνδα του Άξονα έβγαλε ότι τον έφαγαν οι Άγγλοι. Να δείς για τον βασιλιά της Βουλγαρίας τι έβγαλαν , τι ότι τον έφαγε ο Χίτλερ γιατί δεν κυνηγούσε τους Εβραίους, τι ότι τον έφαγαν οι Σύμμαχοι γιατί ήταν με τον Άξονα , τι ότι τον έφαγαν οι Γερμανοί γιατί δεν έστελνε στρατεύματα κατά των Ρώσων κ.α.

    @ 85 Γιάννης Κουβάτσος

    Εγώ είπα απλώς ότι ο Παναγούλης δεν έχει θέση μεταξύ των 100 κορυφαίων Ελλήνων κατά την ταπεινή μου γνώμη. Δεν έβαλα ίσα κι όμοια τον διεθνούς φήμης Γκάλη με τον Παναγούλη που τον ξέρουν 3 κι ο κούκος εντός της Ελλάδας.

    @ 86 Γιάννης Κουβάτσος

    Ο Μεταξάς είχε δικές του απόψεις. Δεν έκανε ότι του έλεγαν οι άλλοι.

  90. Γς said

    77:

    >Αντ αυτού… γιου νου

    γιου νόου

    Κι όποιος δεν νόου, να το δηλώσει για να του το εξηγήσω

  91. […] Πηγή: Ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου […]

  92. Μπούφος said

    Γουσούλι
    θες να μου εξηγήσεις; Με σεμνότητα βέβαια. Όπως πάντα. Σαν κύριος που είσαι με τις κυρίες.:-)

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    η Γερμανία έχει πολύ σκληρή νομοθεσία αναφορικά με τη ρητορική μίσους και με τη χρήση συμβόλων που συνδέονται με τον Χίτλερ και τη Ναζιστική Γερμανία
    http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/kinezoi-toyristes-synelifthisan-giati-xairetisan-nazistika-mprosta-sto-raixstagk

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: