Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δυο λόγια για την Αρλέτα

Posted by sarant στο 9 Αύγουστος, 2017


Η θλιβερή είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή χτες το απόγευμα και παρόλο που ήδη τη μνημονεύσαμε στα σχόλια του χτεσινού άρθρου, βρίσκω πως της αξίζει να της αφιερώσουμε ειδικό άρθρο -αν μη τι άλλο σημάδεψε τα νιάτα μας.

Μιλάω βέβαια για την Αρλέτα, που έφυγε από τη ζωή χτες. Την Αρλέτα της ανεξάντλητης τρυφερότητας, το κορίτσι με την κιθάρα που καλύτερα από κάθε άλλον ενσάρκωσε το νέο κύμα και που συνέχισε να εκπροσωπεί τον κόσμο των μπουάτ μέχρι πολύ πρόσφατα.

Η Αρλέτα γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα όπου έζησε διαρκώς, ανάμεσα σε Εξάρχεια και Κυψέλη (στο δίπατο σπίτι της στην οδό Δεληγιάννη έμεινε ο Γιώργος Ιωάννου οταν κατέβηκε στην Αθήνα). Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών και ποτέ δεν άφησε εντελώς τη ζωγραφική. Ωστόσο, όπως διηγείται η ίδια, όταν ήταν πρωτοετής την άκουσε να τραγουδάει σε μια εκδρομή ο Γιώργος Παπαστεφάνου και την πήγε στον Πατσιφά, που τότε ξεκινούσε στη ΛΥΡΑ και καθώς δεν είχε τη δυνατότητα να προσελκύσει καθιερωμένους καλλιτέχνες αναζητούσε νέες φωνές και με πρωτοστάτη τον Γιάννη Σπανό προωθούσε το κίνημα που έμεινε γνωστό ως «νέο κύμα».

Ακριβώς σε μουσική Γιαννη Σπανού και στίχους Γιώργου Παπαστεφάνου ήταν το πρώτο τραγούδι που έκανε γνωστή την Αρλέτα, το Μια φορά θυμάμαι

Ο πρώτος της δίσκος κυκλοφορεί το 1966, κυρίως με συνθέσεις του Γιάννη Σπανού, και αμέσως την καθιερώνει. Στον δεύτερο δίσκο της, το 1967, παρουσιάζει και δικά της τραγούδια, σε μουσική και στίχους δικούς της («ζήλεψα», είπε αργότερα) ανάμεσα στα οποία και το έξοχο «Τα μικρά παιδιά», που μάλιστα είναι και το πρώτο τραγούδι που έγραψε στη ζωή της.

Το νέο κύμα είχε ένα ευδιάκριτο γαλλικό άρωμα -να θυμηθούμε και την ευδόκιμη θητεία του Γιάννη Σπανού στο Παρίσι- και η Αρλέτα ταίριαζε απόλυτα στο κίνημα αυτό μεταξύ άλλων και από το γαλλοπρεπές όνομά της. Μια και εδώ λεξιλογούμε και ασχολούμαστε και με τα ονόματα, να πούμε ότι το όνομα της Αρλέτας ήταν συνδυασμός των δυο βαφτιστικών της ονομάτων (Αργυρώ-Νικολέτα Τσάπρα λεγόταν κανονικά), αλλά εισάγει και στα ελληνικά το γαλλικό όνομα Arlette, που ήταν πολύ δημοφιλές εκείνες τις μεσαίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα -θυμομαστε ίσως την Αρλέτ Λαγκιγιέ, την ιστορική μορφή της τροτσκιστικής Εργατικής Πάλης, υποψήφια σε έξι προεδρικές εκλογές. Η πρώτη Αρλέτ της ιστορίας, διαβάζω, ήταν η μητέρα του Γουλιέλμου του Κατακτητή, πριν από χίλια χρόνια. Αλλά ας γυρίσουμε στη δική μας Αρλέτα.

Η συμμετοχή της στην Τρίτη Ανθολογία του Γιάννη Σπανού, το 1975, επιστεγάζει αυτή την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής της πορείας, τη νεοκυματική ας πούμε. Θα ακούσουμε την εξαιρετικά ατμοσφαιρική της ερμηνεία στο μελοποιημένο ποίημα του Βύρωνα Λεοντάρη «Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι».

Μεσολάβησαν δίσκοι της, και όχι αμελητέοι, όπως το Romancero Gitano με τραγούδια του Μίκη σε ποίηση Λόρκα, αλλά η δεύτερη διακριτή φάση πιστεύω πως εγκαινιάζεται το 1981 με το Ένα καπέλο με τραγούδια, σε δική της μουσική και στίχους, όπως το Καφενείο:

Υστερα ήρθαν οι δυο έξοχοι δίσκοι σε συνεργασία με τον Λάκη Παπαδόπουλο στη μουσική, Περίπου το 1984 και Τσάι γιασεμιού το 1985.

Και οι δυο δίσκοι είναι θαυμάσιοι, αλλά έχω μια ελαφρά προτίμηση στον πρώτο, που έχει μεγαλύτερη ποικιλία ειδών. Δυσκολεύομαι να διαλέξω τραγούδι από το Περίπου, γιατί τα περισσότερα τα αγαπώ πολύ. Θα βάλω εκείνο που, κάθε φορά που το ακούω, με κάνει να δακρύζω για όσα όμορφα χάθηκαν πριν γεννηθούν: Πλατεία Αμερικής. Οι στίχοι είναι της Μαριανίνας Κριεζή.

Από το Τσάι Γιασεμιού διαλέγω να ακούσουμε ένα τραγούδι που έχει γνωρίσει αμέτρητες επανεκτελέσεις αλλά καμιά δεν έχει εκθρονίσει την αρχική εκτέλεσή του με την Αρλέτα:

Τα ήσυχα βράδια, βεβαίως -αν και θα το δείτε επίσης να τιτλοφορείται ‘Το τραγούδι της ερήμου’ ή, από τον πρώτο στίχο «Ακόμα κι αν φύγεις». Μια από τις ωραιότερες ελληνικές μπαλάντες όλων των εποχών, και πάλι σε στίχους της Μαριανίνας Κριεζή και μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου.

Και αυτή η δεύτερη περίοδος ολοκληρώνεται με τον δίσκο Άσε τα κρυφά κρυμμένα απ’ όπου ακούμε το Μπαρ το Ναυάγιο.

Ακολούθησαν πολλές και ποικίλες συνεργασίες και συμμετοχές της, είτε στο τραγούδι είτε στους στίχους και τη μουσική, ως τον τελευταίο της διπλό δίσκο (Και πάλι χαίρετε, το 2009) -αλλά θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω και την εξαιρετική της ερμηνεία σε επανεκτελέσεις τραγουδιών του Χατζιδάκι αλλά και σε παλιά ελαφρά τραγούδια, που τα τραγούδησε με ύφος νεοκυματικό, όπως το Θα ξανάρθεις (Κώστας Γιαννίδης-Αλέκος Σακελλάριος).

Τελευταία φορά την είχα δει πριν από 6-7 χρόνια σε μια ανοιχτή συναυλία -το κοινό ηταν κάπως ανήσυχο και θορυβούσαν, οπότε η Αρλέτα μάς μάλωσε, μετά όμως έφτιαξε η διάθεσή της και μας είπε και αστεία. Τον τελευταίο καιρό είχε αλλεπάλληλα προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν εδώ και μήνες. Κατά σύμπτωση, αυτή η φανατική γατόφιλη έφυγε από τη ζωή χτες, που ήταν η παγκόσμια μέρα της γάτας. Θα τη θυμόμαστε για πάντα.

Να  την αποχαιρετίσουμε με μια συνέντευξή της στο Μονόγραμμα

Πολύ υλικό για την Αρλέτα υπάρχει και στο ιστολόγιο «Για την Αρλέτα» που φτιάχτηκε από φίλους της.

 

 

Advertisements

186 Σχόλια to “Δυο λόγια για την Αρλέτα”

  1. cronopiusa said

    θλίψη ….

  2. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

  3. Pedro Alvarez said

    Απίστευτο ότι ήταν 72 χρονών… Όταν την ακούγαμε φοιτητές στα 80’ς και early 90’s την αισθανόμασταν σαν μια συνομήλικη σχεδόν, άντε το πολύ 35αρα. Ήταν κι αυτό το γλυκό της μπέιμπι φεης μάλλον που έπαιζε ρόλο. Θα τη θυμόμαστε και θα την ακουμε, με νοσταλγία και αγάπη!

  4. Πολύ στενοχωρήθηκα χτες. Μια και αναφέραμε τη σχέση της με τη ζωγραφική, μπορεί να τη δει κανείς σε διάφορα εξώφυλλα δίσκων της. Παράδειγμα:

  5. Για κάποιο λόγο μου τρώει το παράδειγμα…
    https://goo.gl/images/B2yYnT

  6. και

  7. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αρλετα, ένα κομμάτι απ τα νιάτα μας, θα τη θυμόμαστε για πάντα!

  8. bibliothekarios said

    Νίκο λάτρεψα τη συνέντευξή της στην Εύη Κυριακοπούλου το 2009 («η ζωή είναι αλλού»). Πρέπει να την παίδεψε την Κυριακοπούλου… (όπως το είχε κάνει και ο Νίκος ο Χουλιαράς). Δεν ξέρω αν το κάνει επί τούτου η Κυριακοπούλου, αλλά αφήνει να φανούν οι γωνίες κάποιων καλεσμένων της. Μου αρέσει αυτή η άρνηση στην αγιογραφία και την ωραιοποίηση. Ένα επιπλέον στοιχείο της συνέντευξης η εξαιρετικά προσεγμένη χρήση των λέξεων από την Αρλέτα. βάζω το λινκ εδώ:

  9. Γς said

    3:

    Ηταν 72 χρονών…

    συνομήλικη

  10. cronopiusa said

  11. spiral architect 🇰🇵 said

    Συνέντευξη που είχε δώσει πριν από μισό αιώνα το 1967 στον Γιώργο Πηλιχό, στον Ταχυδρόμο και αναδημοσίευσε πριν από μερικά χρόνια το Όγδοο.gr
    (μέσω του ιστότοπου του Γιάννη Πετρίδη)

  12. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καλημέρα. Καὶ μιὰ ἄγνωστη πτυχὴ τῆς Ἀρλέτας

    http://freedomgreece.blogspot.gr/2017/08/demo-1974.html?spref=fb

  13. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, τα γιουτουμπάκια και τα λινκ

    12 Η συνέντευξη αυτη στον Ταχυδρόμο,, όπως λέει η Αρλέτα στη συνέντευξή της (βλ τέλος του άρθρου) συνέβαλε πολύ στο να γινει γνωστή.

  14. Είδα και ΄άκουσα την Αρλέτα σε μια μπουάτ το 1968, όπου τραγουδούσε και ο Χατζής. Ήταν χάρμα …ακούειν!

  15. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Ακούσαμε και δημοσιεύσαμε αρκετά χτες από μουσική σήμερα ας πούμε δυο λόγια (γράφοντας με διπλό «τ» το όνομά της).. Κι ας ξεκινήσουμε από τον «Γιώργο Στεφάνου», αφού έτσι υπέγραψε τότε ο γνωστός στιχουργός και ραδιοφωνικός παραγωγός, το «Μια φορά θυμάμαι» κι αρκετά άλλα πασίγνωστα, όπως π.χ τα σοκάκια του Προφήτη Ηλία.

    Την Αρλέττα την έβλεπα κι από κοντά από το ’95, που είχα αρχίσει να δουλεύω στα Εξάρχεια, τότε. Με το σκυλάκι της για βόλτα, με μαύρα γυαλιά και χαρακτηριστικά κόκκινα παπούτσια, συμπληρωμένα φυσικά με μαύρα ρούχα. Για μένα, ορισμός της αντι-στάρ. Άλλωστε κάποια στιγμή είπε κι ένα τραγούδι με τίτλο «Άδειο Κύμα», με το οποίο, αν και δεν ξέρω αν ο στιχουργός Θάνος Φουργιώτης το έγραψε επιτούτου για εκείνην, μοιάζει να περιφρονεί ή τέλος πάντων να απομυθοποιεί τη νεοκυματική πρώτη καριέρα της…

    Την φωνή της Αρλέττας, ή θα τη συμπαθούσες εξαρχής, ή θα τη μισούσες. Το πιο κοντινό αντίστοιχο που μου έρχεται, και με το οποίο συνέβαινε το ίδιο, είναι η Φλέρυ Νταντωνάκη. Η Αρλέττα, τουλάχιστον στα πρώτα της βήματα, τραγουδούσε κάνοντας «αρμονικές», αυτό που όσοι παίζετε έγχορδα ξέρετε ως παίξιμο με ελαφρό κράτημα της χορδής στο 12ο τάστο, χωρίς να την πατάμε κάτω όμως. Πλήρης αντίθεση με τις δωρικές και «μπριλλάντε» φωνές του λαϊκού τραγουδιού που κυριαρχούσανε εκείνη την εποχή, όπως η Μοσχολιού ή η Μαρινέλλα, η Αρλέττα ερμήνευε εντελώς «ονειρικά». Θαρρείς ψέλλιζε, οι στίχοι έβγαιναν κάποτε ακατάληπτοι (μεγάλη αποκάλυψη το χτεσινό ραμόνι…), είχε κι ένα μικρό ψεύδισμα στο σίγμα (δεν είναι για θάνατο, δεκάδες τραγουδιστές το έχουν…). Ωστόσο με τον τρόπο αυτό, κατάφερε να «σφραγίσει» ερμηνείες, να μη θες δηλαδή να ακούσεις κάποια συγκεκριμένα τραγούδια από άλλη φωνή. Κι αυτό, το θεωρώ απόγειο της καριέρρας ενός τραγουδιστή, κάποια τραγούδια σου δηλαδή να μην τα «πιάσει» άλλος στο στόμα του…

    Τα υπόλοιπα της εποχής του νέου κύματος, εγώ δεν τα έχω ζήσει και δεν έχω γνώμη. Οφείλουμε όμως να πούμε ότι η Αρλέττα δεν «κόλλησε» σε εκείνο το παρελθόν, αντίθετα μάλιστα, θα λέγαμε ότι η καρριέρα της μετά το 1984, με τη νέα στροφή που παίρνει, γίνεται σπουδαιότερη και «περνάει» μέχρι και σήμερα – βλ. την περίφημη διασκευή της «Σερενάτας» από την Ανδριάνα Μπάμπαλη, σε ρυθμό σουίνγκ. Κι από την άλλη, κι εκείνη με τη σειρά της ερμήνευσε παλιότερα της εποχής της τραγούδια, το 1987 στο δίσκο «Ζητάτε να σας πω», δίνοντάς τους νέο, μοναδικό χρώμα…

  16. spiral architect 🇰🇵 said

    Στην Ελλάδα όλοι υποστήριζαν ότι, είχε επηρεαστεί από τη Μπαέζ. Πιστεύω ότι, οι μουσικοκριτικοί της εποχής την ταύτισαν με την τελευταία και την έκαναν «Μπαέζ της Ελλάδας». Ταπεινή μου γνώμη είναι, ότι εν αγνοία της (γιατί ήταν δύσκολο/χρονοβόρο να βρεθούν ξένοι δίσκοι στην Ελλάδα της εποχής) ήταν πιο κοντά στο στυλ της Μίτσελ.
    (και μη βάζετε πολλά γιουτουμπάκια ατόφια, ήδη μου κράσαρε ο chromium)

  17. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  18. cronopiusa said

  19. gpoint said

    Καλημέρα….

    Αχχχ….

  20. Παναγιώτης Κ. said

    Προσπαθώ να φέρω στου νου και άλλες φωνές πλην Αρλέτας οι οποίες να ενσαρκώνουν ενσαρκώνουν την τρυφερότητα και την ευαισθησία στο τραγούδι και δυσκολεύομαι.
    Ήταν και η Φλέρη Νταντωνάκη αλλά και αυτή δεν είναι ανάμεσά μας.

  21. gpoint said

    # 19

    κι όταν η γάτα θέλει να σε φιλήσει αγκαλιάζει το πόδι σου με την ουρά της

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα τελευταία γενέθλια: 3 Μαρ. 2017
    Ο Νότης Μαυρουδής το θυμάται και της χαρίζει το τραγούδι τους «Σαράντα μερες» με ευχές για ανάρρωσή της

  23. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  24. spiral architect 🇰🇵 said

    Νέο Κύμα:

    † Γιώργος Ζωγράφος
    † Καίτη Χωματά
    † Λάκης Παππάς
    † Αρλέτα

  25. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στο 24:30 , ο Ζωρζ Μουστακί, λέει πώς γνώρισε την Αρλέτα(παρουσία της-δείτε την, είναι χάρμα-)

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σπάνια περίπτωση καλλιτέχνη που έχαιρε γενικής εκτίμησης και καθολικής αποδοχής…»Η σερενάτα». Αν δεν έβαζα να τ’ ακούσει η κόρη μου, όταν ήταν νήπιο, δεν ησύχαζε και δεν έτρωγε το φαΐ της…Θα τη θυμόμαστε πάντα την Αρλέτα.

  27. Alexis said

    Από τις πιο ευαίσθητες και ξεχωριστές φωνές του ελληνικού τραγουδιού.
    Καλό ταξίδι… 😥

    #21: Δήμητρα Γαλάνη ίσως;

  28. Πάνος με πεζά said

    @ 28 : Όχι, πιο «άγρια» φωνή (κι από παλιά) η Γαλάνη. Ίσως η Ντόρα Γιαννακοπούλου τρίτο παράδειγμα, αλλά κι αυτή έκανε λίγο φωνή της λυρικής…

  29. cronopiusa said

    romancero Gitano = Τσιγγάνικο τραγουδιστάρι

    romance ποίημα σε οκτασύλλαβους με ομοιοκαταληξία στους ζυγούς στίχους

    «Μεσολάβησαν δίσκοι της, και όχι αμελητέοι, όπως το Romancero Gitano »

  30. sarant said

    30 Ωχ, να το διορθώσω!

  31. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Σπανός: Με την Αρλέτα ήμασταν ένα σώμα, μία ψυχή
    «Καμία άλλη δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει, κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς»

    -Ο Λάκης Παπαδόπουλος της αφιέρωσε τα δικά τους «Ήσυχα βράδια». Το τραγούδι που ερμήνευσε μοναδικά η Αρλέτα

    -«Τίποτα, μόνο τη μέρα που το ‘γραψε έκλαιγα πολύ,* ήταν το 89, αγία. Στα ύψη αμέσως. Αρλέτα μου», έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης
    *το τραγούδι «Τι τα θες».

    Τέσσερα τραγούδια από το πρώτο μεγάλο βινύλιο της Αργυρώς-Νικολέτας «βαφτισμένη» Αρλέτα από το νονό και θείο της… Ξεκίνησε την ενασχόληση με τη μουσική και το τραγούδι για να βγάζει χρήματα για να ζωγραφίζει μα το «Τα μικρά παιδια» την έβαλε «στη φάκα»,όπως έχει πει η ίδια…Πλησίασε τη «Λύρα» επειδή εμπιστεύτηκε τη φάτσα του Γιώργου Παπαστεφανου,και πολύ καλά αποδείχτηκε ότι έκανε!!!Μόλις βγαίνει ο πρώτος δίσκος εμφανίζεται μαζί με τον Μαυρουδή και το Χουλιαρά στην μπουάτ «Νεφέλες» και συνδέεται αμέσως με το μουσικό ρεύμα του «Νέου Κύματος».Το 1970 της επιβάλλεται μουσική… αφωνία από τη χούντα των λαλημένων,η θλίψη απαγορευόταν ,όπως και η πολιτική σκέψη ,πλην της «Ελλάς ελλήνων φυλακισμένων»,ενώ η λογοκρισία ξεκίνησε ήδη από αυτόν το πρώτο μεγάλο δίσκο που κόπηκαν δυο τραγούδια,ένα του Σπανού κι ένα του Χουλιαρα.Από το 1985 μέχρι το 1990 πολεμά στα δικαστήρια τη «Λύρα» που με το θάνατο του Πατσιφά επιχείρησε να τη ρίξει κανονικά!!!(Νομίζω ότι το κέρδισε το δικαστήριο τελικά)

  32. Alexis said

    #1: Μόνο αυτή θα μπορούσε να πει το «Πρωινό τσιγάρο» τόσο υπέροχα!
    Και λάιβ παρακαλώ!!!
    Από τις λίγες φορές που μια δεύτερη εκτέλεση είναι εφάμιλλη με την πρώτη.

  33. cronopiusa said

  34. spiral architect 🇰🇵 said

    Ακόμα κι αν φύγεις …

  35. Theo said

    Λέγεται πως η Αρλέτα εμπνεύστηκε το Μπαρ το Ναυάγιο από τον μοναχό Ιερόθεο των Καρυών, έναν τελείως αντισυμβατικό τύπο, πρώην ναυτικό, βιβλιοπώλη, εκδότη του περιοδικού Πρωτάτον, φίλο πολλών ανθρώπων των Γραμμάτων και Τεχνών, όπως του Τσαρούχη, του Άκη Πάνου (είχε πάει στη δίκη του ως μάρτυρας υπερασπίσεως), που το «κελλί» του στις Καρυές ήταν ανοιχτό σε όλους, από τα ξεσαλωμένα φρικιά μέχρι τον Ουμπέρτο Έκο, που κάποιες φορές έδινε το κρεβάτι του σε φιλοξενούμενους κι ο ίδιος πήγαινε να κοιμηθεί στα στασίδια του παρεκκλησιού του…

    Ένας αυθεντικός άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά, που συγχωρέθηκε πριν από δύο χρόνια, όπως αυθεντική ήταν και η Αρλέτα.

  36. Theo said

    Ουπς, είχα καιρό να ποστάρω λίκνα στη Φογκσβάγκεν, και κάτι μπέρδεψα. (Από τα πρώτα γαλάζια γράμματα, ήθελα μόνο το Λέγεται και το Πρωτάτον να είναι χρωματισμένα, γιατί μόνο αυτά παραπέμπουν σε λίκνα.)

    Το ξαναδοκιμάζω:
    Λέγεται πως η Αρλέτα εμπνεύστηκε το Μπαρ το Ναυάγιο από τον μοναχό Ιερόθεο των Καρυών, έναν τελείως αντισυμβατικό τύπο, πρώην ναυτικό, βιβλιοπώλη, εκδότη του περιοδικού Πρωτάτον , φίλο πολλών ανθρώπων των Γραμμάτων και Τεχνών, όπως του Τσαρούχη, του Άκη Πάνου (είχε πάει στη δίκη του ως μάρτυρας υπερασπίσεως), που το «κελλί» του στις Καρυές ήταν ανοιχτό σε όλους, από τα ξεσαλωμένα φρικιά μέχρι τον Ουμπέρτο Έκο, που κάποιες φορές έδινε το κρεβάτι του σε φιλοξενούμενους κι ο ίδιος πήγαινε να κοιμηθεί στα στασίδια του παρεκκλησιού του…

    Ένας αυθεντικός άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά, που συγχωρέθηκε πριν από δύο χρόνια, όπως αυθεντική ήταν και η Αρλέτα.

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    -Ο Φοίβος Δεληβοριάς :Η Αρλέτα ήταν το πιο νουβέλ βαγκ κορίτσι που κυκλοφορούσε γύρω μας
    Αρλέτα και Φοίβος Δεληβοράς διασκευάζουν αυτό και μας δίνουν το
    και μας δίνουν Ωροσκόπιο

    >>Αρλέτ…
    Και η τραγική Αρλέτ Μπωμάν

  38. Alexis said

    36-37: Το καταλάβαμε 🙂

    Σημαντική η πληροφορία που δίνεις. Ώστε ήταν υπαρκτό πρόσωπο ο «άγιος»;

  39. Πάνος με πεζά said

    Στο stixoi.info γράφει ότι το «Πρωϊνό τσιγάρο» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1983 στο Ολυμπιακό Στάδιο, σε συναυλία-αφιέρωμα για το Μάνο Λοϊζο, στον οποίο δε είναι και αφιερωμένο. Στη χορωδία της πρώτης ηχογράφησης συμμετέχουν γνωστοί τραγουδιστές, Θωμαϊδης, Μεράντζας, Μικρούτσικος Α., Μπουλάς κλπ. Εικάζεται επίσης ότι ο «Τάσος» είναι ο ποιητής Λειβαδίτης, ο οποίος όμως δεν είχε και πολλά πάρε-δώσε με το Λοϊζο, παρά μόνο (;;;) το «Γερνάς κι η μέρα σκοτεινιάζει». Δεν ξέρω…

    Το τραγούδι φυσικά, μόλις βγήκε από το χορωδιακό ύφος με το οποίο καθιερώθηκε, ταίριαξε απόλυτα με τη «νουάρ» φωνή της Αρλέττας…

  40. Mπούφος said

    Για μένα το «Πλατεία Αμερικής» υπήρξε ο βουβός λυγμός της. Το αποδιωγμένο σκυλάκι που δεν το υιοθέτησε κανείς…η αγάπη και η πληρότητα που δεν μπόρεσε να εισπράξει στο βαθμό που η δική της ευαισθησία το ονειρευόταν. Στην ολότητα τής καλλιτεχνικής της δημιουργίας, μια φωνή, μεταξωτή, αστραφτερή, ήμερη σαν ερωτευμένο αηδόνι, παιγνιδιάρα σαν τοξοβόλος αρχαίος έρωτας, φωνή που έρεε αρμονικά και βυθιζόσουν μέσα της, φωνή αρχαγγελικά ειρηνική, σαν ασημένιο -ανοιξιάτικης, μυρωμένης νύχτας-, βαθύ ποτάμι…

  41. sarant said

    40 Γιατί να είναι ο Λειβαδίτης το πρόσωπο στο χασάπικο; Γιατί να μην είναι ένα ανώνυμο λαϊκό παιδί, κάποιος Τάσος, πχ ο Τάσος της Γκόλφως;

  42. 40-42 νατσουλισμοί των στίχων 🙂 Εντελώς διαισθητικά και χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου (πώς θα μπορούσα άλλωστε), λίγο νατσουλισμός μου φαίνεται και η θεωρία για το «Μπαρ το ναυάγιο» («Λέγεται ότι…»)

  43. cronopiusa said

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί θλίψη…πέθανε 72 ετών η Αρλέτα
    Από σελίδα του Γιάννη Πετρίδη. Περιλαμβάνει Του ανάμ τα στίγματα, του Καββαδία μελοποιημένο από το Λάκη Παπαδόπουλο.Αργότερα από τον Μικρούτσικο (Γραμμή των οριζόντων). Άλλη ερμηνεία, γυναίκεια,μυστηριακή, παραμύθι και μοιρολόι μαζί.
    http://www.apotis4stis5.com/ellhnika/ellhnikh-gwnia/26121-72-2

  45. Kass said

    «Άλλη ερμηνεία, γυναίκεια,μυστηριακή, παραμύθι και μοιρολόι μαζί» .
    Προσυπογράφω.

  46. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Τί νὰ πῶ γιὰ τὴν Ἀρλέτα;
    Τά ᾿πατε ὅλα.
    Θὰ τὴ θυμόμαστε.

  47. Alexis said

    #43: Καλά, δεν φαντάζεται κανείς ότι τον συνάντησε και σε μπαράκι να πίνει ουίσκυ! 🙂
    Φυσικά μόνο η ίδια θα μπορούσε να πει αν εμπνεύστηκε από κάποιο υπαρκτό πρόσωπο ή όχι…

  48. sarant said

    43 Κι εμένα

  49. […] Δημοσίευσης:2017-08-09 08:40:31 Πηγή: sarantakos.wordpress.com […]

  50. raf said

    Εγώ θα ‘θελα να αφήσω αυτό εδώ:

    (δυστυχώς το βρίσκω μόνο μονταρισμένο από άλλη εκπομπή)

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    44. Και τι να κάνουμε, να θέσουμε εμπόδια στην επιχειρηματικότητα; Λαϊκίστρια.
    http://www.kathimerini.gr/921300/opinion/epikairothta/politikh/h-mera-poy-3eperasame-ta-oria-ths-ghs

  52. cronopiusa said

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εδώ μια συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοϊτη, 15-4-2009. (Συγγνώμη αν την έβαλε και κάποιος άλλος κ δεν το πρόσεξα)
    (Περιμένω τώρα και το επιτάφιό τού Μπόσκο για την Αρλέτα.)
    «…Ο πιο δικαιολογημένος απ’ όλους αυτούς – όχι βέβαια για τον τρόπο που έφυγε – ήταν ο Άσιμος… Δε θα ξεχάσω μια στιγμή απείρου κάλλους μαζί του! Κάποτε ήρθε σε μια συναυλία και με έκραξε, όχι μόνο εμένα, αλλά και τους άλλους τραγουδιστές, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τη Φλέρυ Νταντωνάκη, τη Μαρία Δημητριάδη, ένα σωρό κόσμο …»
    Σκεφτείτε συναυλία με Φλέρυ, Αρλέτα, Δημητριάδη και μαζί ο Μπίλης !
    Ξεδιάλεξα αυτό το κομμάτι,ενώ λέει πολύ όμορφα κι ενδιαφέροντα σ΄όλη τη συνέντευξη, επειδή προηγουμένως όταν ο Παναγιώτης σχ. 21 αναρωτήθηκε ποιές άλλες τραγουδίστριες σαν την Αρλέτα και τη Φλέρυ, είπα νοερά και η Μαρία Δημητριάδη- επίσης φευγάτη από καιρό!. Είχε το λυγμό του πόνου-κραυγή εκείνη, η Φλέρυ λυγμό-σπασμένο γυαλάκι,η Αρλέτα ζυμωμένο,μαλακωμένο μ΄ένα κανάκι.

    Αντιγράφω ακόμη ένα σημείο της ίδιας συνέντευξης που το βρίσκω, πολύ σημαντικό και που αφορά κατά τη γνώμη μου όχι μόνο την 7η τέχνη που περεμπιπτόντως αναφέρθηκε, αλλά και όλες τις άλλες μορφές τέχνης,λογοτεχνίας και …πολιτικού λόγου!
    >>Ο κινηματογράφος θέλει επίσης να ξέρει κάτι που σπάνια βρίσκει πια, σε ποιους δηλαδή απευθύνεται.

    http://bosko-hippydippy.blogspot.gr/2009/04/director-s-cut.html

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μια φορά θυμάμαι μ΄αγαπούσες
    («Μια βολά θυμούμαι μ΄εγάπας» -δείτε το όλο το βίντεο)

  55. Theo said

    39, 43, 48: Το 2015, με την κοίμηση του π. Ιεροθέου, η ταύτισή του με τον «Άγιο» του Mπαρ το Ναυάγιο διαδόθηκε σε πολλούς ιστοχώρους χωρίς κανένα ερωτηματικό.

    Είχα πολλές αμφιβολίες, γι’ αυτό και έγραψα «λέγεται».
    Το έψαξα πριν από λίγο και φαίνεται πως μάλλον αυτή η ταύτιση πρωτοέγινε από τον ant1news.gr.
    Ωστόσο, στα σχόλια κάτω από το τραγούδι της στο YouTube, γράφει κάποια: Σε συνεντευξη της εχει δηλώσει πως οντως αυτο το τραγουδι βασίζεται σε αληθινη ιστορια.Οντως σε εκεινο το μπαράκι ηταν ενας παππούλης που της ειπε αυτα τα λογια κι ένας άλλος σήμερα τον ταυτίζει με τον Ιερόθεο.
    Βρήκα τη συνέντευξή της όπου η Αρλέτα δηλώνει: Το “Μπαρ Tο Ναυάγιο” βασίστηκε σε αληθινή ιστορία;

    Η αλήθεια είναι ότι τότε βρισκόμουν σε ένα μπαρ στην Κατεχάκη, μου τελείωσαν τα τσιγάρα και βγήκα εις άγραν περιπτέρου. Σε ένα στενό είδα ένα φως, και μπήκα. Δεν ήταν ψιλικατζίδικο. Ήταν το μπαρ-ουζερί “Το Ναυάγιο”, όπου κάθονταν κάτι ναυαγισμένοι τύποι. Και ξεκίνησε το τραγούδι από εκεί, πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, ως συνήθως. Ένα χρόνο μου πήρε μέχρι να τελειώσει. Σύντομα σχετικά… Μου πήρε τόσο πολύ πάντως, γιατί άπτεται θρησκείας, και είναι πολύ σημαντικό θέμα η θρησκεία του καθενός. Δεν θέλω εγώ να μπαίνω ανάμεσα σε αυτό που έχει κάποιος με τη θρησκεία που πιστεύει.>

    Από την απάντησή της δεν φαίνεται καθαρά αν πράγματι τα ήπιε μαζί με ένα μοναχό ή αν απλώς εμπνεύστηκε από την ατμόσφαιρα του μπαρ.

    Ωστόσο, επειδή γνώρισα αρκετά καλά τον Ιερόθεο, ξέρω πως όταν ήταν στον «κόσμο» δεν απέφευγε τα κοσμικά κέντρα αλλά και θεωρώ πολύ πιθανό κάποιες κουβέντες σαν αυτές που αποδίδει στον μοναχό η Αρλέτα να τις έλεγε.

    Τώρα, αν πράγματι αυτός που συνέδεσε τον «Άγιο» με τον Ιερόθεο το έκανε γιατί το άκουσε από πρώτο χέρι ή απλώς γιατί συνδύασε τα λεγόμενα και τη συμπεριφορά του πρώτου με αυτά του Ιερόθεου, μένει να αποδειχθεί.

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το >>55 , από δω:
    Ο Γιώργος Παπαστεφάνου θυμάται στις ιστορίες του την σχέση Αρλέτας/ μπάντας του Nick Cave
    http://www.apotis4stis5.com/themata-f/21298-2016-11-11-20-52-43

    Από εξαιρετική σειρά ντοκομαντέρ του Νίκου Τριανταφυλλίδη «Τα στέκια», η Αρλέτα μίλησε -δίκαια- αρκετά για το κομμάτι «Η μπουάτ» :

  57. sarant said

    Πολύ ωραία!

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το «Άγιος» δεν συνδέεται αναγκαστικά με μοναχό ή ιερωμένο, έστω και ιδιότυπο. «Αγίους των Εξαρχείων» π.χ. λέμε τον Σιδηρόπουλο, τον Άσιμο και τη Γώγου. Προτιμώ να τον σκέφτομαι σαν τον Παπαδιαμάντη αυτόν τον «άγιο». Μ’ αρέσει να φαντάζομαι τον κυρ Αλέξανδρο και την Αρλέτα να πίνουν, να καπνίζουν και να τα λένε στην μπάρα του «Ναυάγιου». Έστω κι αν ο Σκιαθίτης προτιμούσε να τα πίνει μόνος και σιωπηλός.

  59. NM said

    Όταν μετακομίσαμε το ’62 σ’ένα σπίτι κοντά στο Μουσείο ήμουν ακόμα νήπιο. Οι μικροαστοί στις συνήθειες γονείς μου βρήκαν ταχύτατα στη γειτονιά παλιούς γνωστούς από διάφορες φάσεις της ζωής τους και άρχισαν τις αναμεταξύ τους βεγγέρες. Μεταξύ αυτών και ένας κύριος (νομίζω παλιός συμφοιτητής και κατόπιν συνάδελφος του πατέρα μου) που μας επισκεπτόταν μαζί με την νεαρή κόρη του, που ετοιμαζόταν τότε για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην Καλών Τεχνών.

    Μια άλλη καλή συνήθεια του σπιτιού ήταν το στόλισμα του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Η διαδικασία ήταν σπουδαία. Αρχιζε με την επίσκεψη στην εποχιακή υπαίθρια αγορά που στηνόταν στην λεωφόρο Αλεξάνδρας μπροστά από το άγαλμα της Αθηνάς στο πάρκο. Εκεί αφού οι γονείς διάλεγαν το κατάλληλο δέντρο, επέβλεπαν το κάρφωμα της βάσης και τέλος συνόδευαν «το παιδί» που μας το κουβάλαγε με το καρότσι στο σπίτι. Μετά, πάντα οικογενειακώς, άρχιζε η διαδικασία στολίσματος με όλα τα συμπράγκαλα που φυλάσονταν στο πατάρι. Φάτνες, γυάλινες μπάλες (που έσπαγαν μόλις τις άγγιζα), λαμπάκια, μύτη και αστέρι στην κορυφή, μπαμπάκι στα κλαρίά που έπρεπε να δείχνουν χιονισμένα και τέλος γύρω γύρω από τη βάση οι ευχητήριες κάρτες που λάμβανε η οικογένεια (ακόμα και παρελθόντων ετών) και δεκάδες μικρά η μεγαλύτερα παιχνίδια που αντιπροσώπευαν όλες τις φάσεις, της μικρής ως τότε ζωής, του φερέλπιδος βλασταριού της.

    Οσο οι πατεράδες μας τα λέγανε κλεισμένοι στο γραφείο, εγώ σαν καλός νεαρός οικοδεσπότης αναλάμβανα –άλλο που δεν ήθελα- να ξεναγήσω τη θυγατέρα στους θησαυρούς του σπιτιού. Δηλαδή της διηγούμουν όλες τις ιστορίες και τα παραμύθια που μου είχαν διαβάσει πρόσφατα, της έδειχνα όλα τα αυτοκινητάκια της Μάτσμποξ εξηγώντας τις χρήσεις και τις δυνατότητες του καθενός, της έδειχνα λεπτομερώς όλες τις φάσεις του ταξιδιού του ηλεκτρικού τρένου που έφερνε γύρω γύρω το χριστουγεννιάτικο δέντρο–βουνό και συνέχιζα ιστορώντας τη ζωή των κατοίκων που ζούσαν στα σπιτάκια που κρέμονταν απ τα κλαδιά του.
    Κι εκείνη με άκουγε υπομονετικά για ώρες χωρίς σχεδόν καθόλου να μιλάει. Μέχρι να βγουν οι μπαμπάδες απ το γραφείο, να την πάρει ο δικός της και να φύγουν.

    – Εσύ δεν μου είπες τίποτα, της παραπονέθηκα καθώς έφευγαν.
    – Αύριο θα ξανάρθω για να σου πω τις δικές μου ιστορίες, μου απάντησε.

    Την επόμενη μέρα ξανάρθαν.
    Μαζί της έφερε μια τσάντα με δικές της «ιστορίες». Μπαλάκια του πινγκ πόνγκ, ρετάλια από διάφορα υφάσματα, κόλλα, σπάγγο, ψαλίδι, κλωστές, μαρκαδόρο.
    Επιανε ένα ένα τα μπαλάκια κι άρχιζε την ιστορία του ανθρώπου εκείνου. Πως ήταν, τι έκανε, πώς ζούσε τι του λάχαινε. Οσο προχώραγε την ιστορία, έκοβε με το ψαλίδι κομμάτια τσόχας και τα κόλλαγε πάνω στο μπαλάκι δομώντας έτσι τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Όταν τελείωνε, του πέρναγε με μια βελόνα μια διχαλίτσα από σπάγγο και τον κρέμαγε πάνω στο δέντρο. Μετά προχώραγε με την ιστορία ενός άλλου ανθρώπου. Πολλές φορές οι βίοι αυτών των ανθρώπων μπλέκονταν μεταξύ τους –ιδίως αν είχαν περάσει χρόνια μέσα στο παραμύθι- και τα χαρακτηριστικά τους έπρεπε ν’ αλλάξουν. Τότε κατέβαζε πάλι τα προηγούμενα κουκλάκια και τους φόραγε φέσια ή τους πέρναγε γενιάδες και καπέλα πριν τα ξανακρεμάσει στο δέντρο.
    Δεν θυμάμαι πόσες φορές ήρθαν και πόσο κράτησε αυτό. Αργότερα μου φαινόταν ότι κράτησε μόνο μια μέρα αλλά κρίνοντας από τον μεγάλο αριθμό από ζωγραφισμένα μπαλάκια πινγκ πονγκ που έβρισκα μέσα στην κούτα με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια όταν την κατεβάζαμε απ το πατάρι τις παραμονές Χριστουγέννων κάθε χρόνο από τους επόμενους, πρέπει οι επισκέψεις να ήταν πολύ περισσότερες.

    Καλή αντάμωση στη χώρα των μικρών παιδιών καλή μου Αρλέτα.

  60. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  61. Theo said

    59: Νομίζω πως οι στίχοι του τραγοουδιού αναφέρονται ξεκάθαρα σε ρασοφόρο:
    «Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ»
    και
    «μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος».

    Ο όποιος «Άγιος των Εξαρχείων» ή ο όποιος κυρ Αλέξανδρος δεν θα αποκαλούσε «τέκνον» τον συνομιλητή του.

  62. ΕΦΉ - ΕΦΗ said

    60. Τί ωραίο. Τυχερέ!

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να μπω σε μπαρ και να δω παπά στην μπάρα να πίνει ουίσκι; Πολύ προχώ. 😊

  64. raf said

    Είμαι πολύ καχύποπτος με κάποιες ιστορίες τραγουδιών. Τα σουξέ με μυστήριους στίχους είναι εύφορο έδαφος για κάθε λογής φιλολογία. Κυκλοφορούν πολλές μούφες πάντως: πίσω απ’ τη «Φωτοβολίδα» του Περίδη, πχ, λένε πως είναι ο θάνατος (;) της γυναίκας του Ορφέα (;) από… φωτοβολίδα. Το έψαξα και το βρήκα αστήριχτο.

    Μια άλλη ιστορία που, απ’ όσο ξέρω, δεν έχει διασταυρωθεί, και προσωπικά δεν την πιστεύω, είναι η φερόμενη ως πηγή έμπνευσης πίσω από το «Φυσηξε ο Βαρδάρης» του Παπάζογλου (ο θάνατος της αδελφής του τραγουδοποιού από λεωφορείο). Σχετικά πρόσφατα μνημονεύτηκε στα σχόλια του ιστολογίου· δόθηκε μάλιστα μια πολύ αμφισβητήσιμη πηγή. Δεν θυμάμαι μέρα και άρθρο για να παραπέμψω. Εγώ επιμένω πως είναι απλώς ένα ερωτικό τραγούδι για μια άγνωστη όμορφη θεσσαλονικιά.

    Σχετικά με τραγούδια και μοναχούς, θα δείτε πως και ο Μπάμπης ο Φλου του Σιδηρόπουλου λέγεται πως είναι (νυν) αγιορείτης. Όσο για το «Μπαρ το Ναυάγιο», δεν θεωρώ πως κρύβεται συγκεκριμένο πρόσωπο από πίσω. Νομίζω η Αρλέτα θα το έλεγε όταν ρωτήθηκε. Η καλλιτέχνιδα απλώς εμπνέεται από μια ατμόσφαιρα, αφορμάται από μια ομοιοκαταληξία και ξετυλίγει ένα κουβάρι. Αλλά, σε τελική ανάλυση, μάλλον ποτέ δεν θα μάθουμε με σιγουριά.

  65. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,
    ωραία σχόλια σήμερα. Όπως της αξίζει!

    60: ΝΜ
    Σε πιό δρόμο έμενες; Εγώ στη Βασ. Ηρακλείου και μετά στη Μετσόβου (~1961 – 69).

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και γιατί να μάθουμε, raf; Γιατί να περιορίσουμε τη φαντασία μας, ενώ σκοπός της τέχνης είναι να την ελευθερώνει;

  67. Theo said

    64: Ο Ιερόθεος, πάντως, ήταν «προχώ» και δεν καταφρονούσε ούτε τις μπάρες ούτε τα ουίσκια 🙂

  68. Γιάννης Ιατρού said

    Δεν ξέρω αν το έχετε δεί, αλλά η ΕΡΤ έχει βάλει ένα ωραίο αφιέρωμα στην Αρλέτα, στη διεύθυνση
    http://www.ert.gr/arxeio-afierwmata/afieroma-stin-arleta/

  69. sarant said

    65 Καλά κάνεις και είσαι καχύποπτος.

  70. NM said

    Γιάννης Ιατρού, (#66):

    Στην Μετσόβου 19, ακριβώς απέναντι από την Σαριπόλου. Από το ’61 ως το ’69.

  71. Theo said

    65:
    Κι εγώ είμαι αρκετά καχύποπτος με κάποιες ιστορίες τραγουδιών.

    Για τον Μπάμπη τον Φλου όμως πολλοί αμφισβήτησαν την ταύτισή του με τον μοναχό Προκόπιο. Προσωπικά, προτιμώ τις εκδοχές που δίνει ο Μποσκοΐτης στη Lifo, δηλαδή πως είτε «επρόκειτο για μάλλον ανύπαρκτο πρόσωπο που ο Παύλος εμπνεύστηκε και »έφτιαξε» από διάφορους φίλους με παρόμοιο τρόπο ζωής», είτε ήταν «ο πατέρας του Νίκου Τζονιχάκη, κολλητού φίλου του Παύλου».

    Ενώ, όσο δεν υπάρχει ένα πειστικότερο επιχείρημα για το ότι η Αρλέτα δεν συνάντησε κάποιο ρασοφόρο στο μπαρ, τείνω περισσότερο στο να δεχτώ την ταύτιση του «Αγίου» με τον Ιερόθεο, που του ταιριάζει και η περιγραφή της Αρλέτας.

  72. raf said

    67 Άλλο το ζήτημα της προσωπικής ερμηνείας των στίχων ενός τραγουδιού και το πώς ο καθένας μπορεί να τους προσδώσει άλλο νόημα συνδυάζοντάς τους με τα βιώματα του, και άλλο τα γεγονότα που οδήγησαν στο γράψιμο αυτών των στίχων – η εξακρίβωση αυτών πολλές φορές αποτελεί γνήσιο ενδιαφέρον και πετριά για αυτόν που αγαπάει το τραγούδι. Θα συμφωνήσω βέβαια πως όταν κυκλοφορούν φήμες και λόγια δείχνει ακριβώς πως το τραγούδι προκαλεί τον νου.

  73. Γιάννης Ιατρού said

    71: ΝΜ
    Α, στο νεοκλασσικό, ε; Σχεδόν γείτονες ήμαστε, εγώ στο 7 (διασταύρωση με Μαυροματαίων) 🙂
    Θα πρέπει να έχουμε συναντηθεί εκεί γύρω. Τον πειρατικό ραδιοσταθμό SBI τον ήξερες/άκουγες;
    Για να μην καταχραστούμε το νήμα, πάρε το μειλ μου από τον Νικοκύρη και στείλε ένα πινγκ 🙂

  74. ΕΦΉ - ΕΦΗ said

    69. Από τα χτες! https://sarantakos.wordpress.com/2017/08/08/anaforikes/#comment-448629

  75. Γιάννης Ιατρού said

    75: Α, δεν το είδα, ευχαριστώ Εφη 🙂

    Γενικά, χαιρετισμούς σε όλους από τον Λάμπρο. Έπιασε κι ένα χταποδάκι σήμερα και είχε τσιμπούσι 🙂

  76. ΣΠ said

    Το μοναδικό τραγούδι στο οποίο συνθέτης είναι ο Λάκης Παπαδόπουλος και στιχουργός η Αρλέτα.

  77. cronopiusa said

  78. Μεταφραστής said

    http://www.protagon.gr/apopseis/blogs/mia-fora-thymamai-11447000000

  79. Πάνος με πεζά said

    @ 65 : Πού να δεις τί γράφεται για το (ανεξήγητο, κάπως) «Τελευταίο», του Καζούλλη…

  80. Πάνος με πεζά said

    Εγώ δούλεψα για 8 χρόνια στη Δεληγιάννη 24 (στην ουσία, γωνία με Μπουμπουλίνας), απέναντι από την Τράγκα. Πολυκατοικία του 1949, με άψογη συμπεριφορά στο σεισμό του 99, που με βρήκε εκεί μέσα… Μάλιστα, μιλούσα εκείνη την ώρα με το μηχανολόγο το Ζησιμάτο, στο Χαλάνδρι, και ο σεισμός «πέρασε» ελάχιστο χρόνο πριν, από τη δικιά του τη γειτονιά, γιατί μου είπε ένα «όπα !» στο τηλέφωνο, και μετά κατάλαβα…
    Πρέπει να ήταν πολύ ωραία γειτονιά κάποτε… Ιδίως το τέρμα Δεληγιάννη ψηλά, που με σκαλάκια έβγαινε στου φίλου μου του Γλυνού, στου Στρέφη…

  81. Πάνος με πεζά said

    Χαρακτηριστικές φιγούρες της γειτονιάς, ο Βασίλης με την κάβα (Μετσόβου-Μπουμπουλίνας), που υπάρχει ακόμα, ο Πρίνος με το φαρμακείο (έκλεισε από χρόνια, στη γωνία Ηρακλείου-Μπουμπουλίνας, «στου Πέτσου»), και η Μίνα, η ηρωίκή τότε φωτοτύπισσά μας, που το παλεύει, αν και έχει πέσει χειροβομβίδα στα τεχνικά γραφεία της γειτονιάς…

  82. ΕΦΉ - ΕΦΗ said

    76. Xαιρετισμούς σας.Πιο πολύ το *υπενθύμισα* για να κάνω πρόβα από το ταμπλέτι αυτές τις λειτουργίες,κοπιπσστωμα με το λινκι κλπ 😊

  83. Πάνος με πεζά said

    Βασίλη, είπα για την κάβα; Γράψτε λάθος, Παναγιώτης…

  84. Γιάννης Ιατρού said

    83: Με γειά (κάποιος …κοντινός θα το ψάχνει 🙂 )

  85. Γιάννης Ιατρού said

    81: Πάνο
    Η Δεληγιάννη είναι συνέχεια της Β, Ηρακλείου αν δεν κάνω λάθος, τα σκαλάκια μετά την Καλλιδρομίου. Στην Καλλιδρομίου κάναμε πατίνι (ως την διασταύρωση με Μετσόβου), γιατί ήταν κατηφορική… Τελικά όλοι γύρω εκεί (συμπεριλαμβανομένων των Εξαρχείων) έχουν περάσει κάποια χρόνια της ζωής τους, τότε… Εσύ (σαν νεότερος) ήρθες προς το τέλος της εποχής στα μέρη, πιό παλιά είχαν μεγαλύτερη λάμψη.

  86. Γιάννης Ιατρού said

    82: Ναι η κάβα, δίπλα στον Αγ. Βασίλειο! Και ο φούρνος (το Άριστον 🙂 ), στο τέλος της Μετσόβου (με Σπ. Τρικούπη) υπάρχει ακόμα.

  87. Πάνος με πεζά said

    @ 86 : Ακριβώς, και το 24 της Δεληγιάννη είναι στην ουσία το τελευταίο νούμερο, αφού η αρίθμηση αρχίζει από την ανηφόρα (Οικονόμου και Καλλιδρομίου, το γνωστό τρίστρατο της «Στέλλας»).
    Μπορώ να πω ότι το 95, και παρόλο που στα φοιτητικά χρόνια του Πολυτεχνείου, είχε γίνει σωρεία καταστροφών στην περιοχή, τα πράγματα ήταν ακόμα ανθρώπινα… Αργότερα, μετά το 2000, είχαμε μόνιμη διμοιρία στη γωνία…
    Περάσαμε ωραία χρόνια εκεί, κάτω ήταν ο Γεωργουσόπουλος ο αρχιτέκτονας (αδερφός του Κώστα), κι επάνω ο Μάλλιαρης, ο δικός μου ο αφεντικός…
    Στρίβοντας τη γωνία της Ζαϊμη, ήταν, στη μέση του τετραγώνου, η ιστορική ταβέρνα του Κωστογιάννη, μόλις που την πρόλαβα…

    Να σκεφτείς, ο Μάλλιαρης ήξερε το Γεράρδο, του Πλαισίου, από συμφοιτητής, κι όταν μας χάλαγε ένας υπολογιστής, μας τον έφτιαχναν στο τότε σέρβις της Ζαϊμη (μια «τρύπα» δίπλα στο Bon Studio), αυθημερόν… Ε ρε χρόνια…

  88. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η Αρλέτα έλεγε πως τα Εξάρχεια είναι το χωριό της. Οπότε επίκαιρη η τσάρκα στα Εξάρχεια. 😊 Όντως, Γιάννη, όλοι οι γύρω-γύρω έχουμε ως σημείο αναφοράς τα Εξάρχεια. Για την αλητεία και τη γοητεία, τα μπαρ τους, τις ταβέρνες και τα βιβλιοπωλεία. Α, και τα θερινά τα σινεμά.

  89. Γιάννης Ιατρού said

    89: Γιάννη
    Εγώ εκεί κοντά (Κωλέττη) πήγα δημοτικό (ως το ’62). Και στο δρομολόγιο του γυρισμού ήταν η Πλ. Εξαρχείων, η Σπ. Τρικούπη κλπ.
    Ααααν δεν πηγαίναμε μέσω Εμμ. Μπενάκη (εκεί έμενε κι ο ομώνυμος συμμαθητής μου, ο Γιώργος Μ., στο παλιό αρχοντικό τους, έτσι είχαμε άλλοθι,,,,) στου Στρέφη, χαμηλά, για κανένα ποδόσφαιρο και γυρίζαμε μέσω Καλλιδρομίου 🙂

  90. Τσαρουχοπάτης said

    Η Αρλέτα υπήρξε αυθεντική. Ούτε κατά διάνοιαν «δήθεν», σε αυτό που δημιουργούσε ως καλλιτέχνις. Προνομιούχα. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, (όπως και ο αξεπέραστος Άσιμος, νωρίτερα), σε εποχή που δεν είχε διαφθείρει αθεράπευτα τους ψυχισμούς των ανθρώπων, το facebook και τα λοιπά σόσιαλ μίντια.

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στην Κωλλέτη, ε; Στο 35. Το σχολείο του θρυλικού δάσκαλου Παναγή Δημητράτου, που τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί. Όταν το έμαθε ο κατοχικός υπουργός Παιδείας Λούβαρις αναφώνησε «Επιτέλους γλιτώσαμε απ’ αυτόν». Πόσες ιστορίες αυτή η περιοχή…

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κωλέττη, μπαρδόν. 😊

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αρλέτα /Ο μικρός μου φίλος
    Οι Έξι μέρες, κυκλοφόρησαν το 1970, οπότε αν μη τι άλλο οφείλουμε να εξάρουμε την ιδιαίτερα καλόγουστη και πρωτοποριακή, στον καιρό της, δουλειά του Τάσου Καρακατσάνη στην ενορχήστρωση! Η Ημέρα τέταρτη, π.χ., στέκεται ως ποπ διαμαντάκι κι ας μην προέρχεται απ’ την ποπ – ροκ σκηνή της εποχής εκείνης. Ήταν ο πρώτος δίσκος στον οποίο η Αρλέτα έγραψε τη μουσική και στα έντεκα τραγούδια του, μελοποίησε αποκλειστικά μία στιχουργό, την Παμπούδη, ενώ διέθετε το χαρακτηριστικό της concept θεματολογίας. Άλλο ένα στοιχείο πρωτοτυπίας για το ελληνικό τραγούδι του ΄70!…

  94. Γιάννης Ιατρού said

    92: Ναί, στο 35ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών «Ναπολέων Λαπαθιώτης» (Νίκο, ακούς; 🙂 )

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωπ, απ΄το Γιώργο Παπαστεφάνου σήμερα!
    …………………………………
    Σε μουσική Γιώργου Κοντογιώργου «Τώρα θ’ανοίξω τα φτερά» και «Τις άδειες νύχτες». Και σε μουσική Γιάννη Σπανού «Μια αγάπη για το καλοκαίρι» και «Μια φορά θυμάμαι». Το απόσπασμα είναι από μια μεσημεριάτικη εκπομπή που έκαναν στην ΕΡΤ το 1989 ο Στέφανος Ληναίος και η δημοσιογράφος Ελένη Δελβινιώτη

  96. ΣΠ said

    Ο Γιώργος Παπαστεφάνου για την Αρλέτα.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92/95 >>35ο Δημοτικό
    Κλείνουν το σχολείο!

    http://news247.gr/eidiseis/gnomes/vangelis-delipetros/kleinoyn-to-sxoleio-ypovathmizoyn-ki-allo-ta-eksarxeia.4007295.html

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87. >>82: Ναι η κάβα, δίπλα στον Αγ. Βασίλειο! Και ο φούρνος (το Άριστον 🙂 ), στο τέλος της Μετσόβου (με Σπ. Τρικούπη) υπάρχει ακόμα.

    Το *Αρ.ι..στον* τεσπα 🙂 το έχει ο γιος του παλιού φούρναρη κου Χριστοδούλου, που πήρε γυναίκα απ΄το διπλανό κατάστημα ηλεκτρικών, ξέχασα τώρα πως λέγονταν. Η κόρη τους άνοιξε τώρα κι άλλο υπ/μα επί της Χαρ.Τρικούπη κολλητά στους Ασημακόπουλους. 🙂

  99. sarant said

    95 Λίγο πιο πάνω έμενε ο Λαπαθιώτης, ως γνωστόν. Ο Ιωάννου έχει γράψει «Ο γείτονάς μου ο Λαπαθιώτης»

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η ώρα του Σκύλου (μας)
    http://valiacaldadog.blogspot.gr/2010/11/blog-post_29.html

  101. Γιάννης Ιατρού said

    99: Άρτιστον Έφη, άκυρο το Άριστον 🙂

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    102. Ναι ,ξέρω, είπα δεν αξίζει να το
    διαφημίσουμε κιόλας… 🙂
    Σε κάποια από τις «χάρτινες» συνεντεύξεις της Αρλέτας είδα ότι το δίπατο σπίτι της ήταν στη Δεληγιάννη 3 (και Τσαμαδού). Παραμένει διώροφο. Στην ανηφορίτσα.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Από χθες ,τώρα ξετρύπωσα το βιβλίο της «Από πού πάνε για την άνοιξη». Καστανιώτης 1997, 4.160 δρχ. Απ΄το χέρι της όλα, κείμενα,στιχάκια, στίχοι,ζωγραφιές. Βλέπω λοιπόν σελ.95, τη μαυρόασπρη εικονογράφησή της για *Το μπαρ το Ναυάγιο*: Έχει σχεδιάσει έναν τύπο που κάθεται ακουμπισμένος στο δεξί αγκώνα-με κομπολόι στα δάχτυλα- σε τραπέζι με καρό τραπεζομάνδηλο,με γλυτζάνι καφέ,πακέτο τσιγάρα και αλουμινένιο τασάκι μπρος του.»Φαίνεται» μόνο το επάνω μέρος του σώματος, περί τα 40 η όψη, με καβουράκι στο κατσαρό μαλλί, παχύ μουστάκι,ξυρισμένο,ίσως και με λίγες τρίχες, μούτρο και με φανέλα με λαιμόκοψη, μακρομάνικη με σειρά κουμπιών μέχρι το στέρνο.Από πάνω του κρέμεται παλιά λάμπα πετρελαίου για καφενείο,αυτές τις μπρούτζινες με το αμίαντο «γλομπάκι» και την τρομπίτσα στο πλάι. Σαν ναυτικός που μένει σε κοντικό σπίτι και πετάχτηκε με τα ρούχα της σιέστας να πιεί καφέ. Καν ουίσκι 🙂 .

  104. Γιάννης Ιατρού said

    103: Το είχε μάλιστα ανακαινίσει το 2011, αλλά μετά της το κάνανε χάλια με γκραφιτι κλπ.

  105. to_plintirio said

    Ας μη ξεχνάμε και αυτήν εδώ μαζί με τις υπόλοιπες Αρλέτες:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Arletty

  106. Alexis said

    #56: Είναι πολύ γοητευτικές αυτές οι ιστορίες τραγουδιών αλλά προσφέρονται και για πολλή μυθοπλασία.
    Μόνο από τον ίδιο τον δημιουργό μπορούμε να μάθουμε με σιγουριά την ιστορία ενός τραγουδιού.
    Από τη συνέντευξη λοιπόν της Αρλέτας προκύπτουν τα εξής:
    1)Το «Ναυάγιο» ήταν υπαρκτό μπαρ-ουζερί.
    2)Το τραγούδι βασίζεται σε αληθινή ιστορία και γεννήθηκε όταν ένα βράδυ επισκέφθηκε η Αρλέτα το συγκεκριμένο μαγαζί.
    Αυτά είναι τα μόνα σίγουρα στοιχεία που αποκαλύπτει η ίδια.
    Για μοναχό ή άλλο ρασοφόρο δεν λέει κάτι («εκεί σύχναζαν κάτι ναυαγισμένοι τύποι» λέει). Μόνο έμμεσα μπορεί να το υποθέσει κανείς από τους στίχους και από αυτό που λέει η ίδια ότι «το τραγούδι άπτεται της θρησκείας».
    Επίσης δεν λέει τι ακριβώς έγινε εκεί μέσα, αν δηλαδή υπήρξε κάποιος διάλογος με κάποιον θαμώνα (όπως εξιστορούν οι στίχοι) ή αν απλά και μόνο εμπνεύστηκε από την όλη ατμόσφαιρα του μαγαζιού και από το «ατμοσφαιρικό» του όνομα.

  107. Alexis said

    #104: Τι κρίμα να μη μπορούμε να το δούμε κι εμείς…
    Βλέπεις μόνο μερικοί-μερικοί κάνουν δώρα από «την προσωπικήν τους βιβλιοθήκη» 🙂

  108. NM said

    Στο σχολικό κτήριο της Κωλέττη στεγαζόταν εκτός από το 35ο Δημοτικό και το 37ο. Επίσης και το Βαρβάκειο (6τάξιο Γυμνάσιο) που ήταν «απογευματινό». Κι εγώ στο 35ο πήγαινα. Δεν έχω ακούσει ποτέ όμως για κανέναν ότι πήγαινε στο 37ο. Δεν ξέρω ποιά γεωγραφική περιοχή εξυπηρετούσε αυτό το σχολείο.
    ——————
    Την «Παναγία τη Καρπαζιώτισσα» την έμαθα σήμερα από το: http://luben.tv/stream/124296 και μου λύθηκε η απορία για το γιατί η νεολαία μας εγκαταλείπει τη χώρα

  109. cronopiusa said

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108. Θα δω αν μπορώ να κάνω κάτι. 🙂

  111. Γιάννης Ιατρού said

    108: Έλα ντε 🙂

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πρόσωπα στο τραγούδι – Αρλέτα – ET1, 1996 Κάπου στο 5:50 πρέπει να είναι λίγο μαζί της ο Γιώργης Χριστοδούλου, που ήταν της στάθηκε ως το τέλος,άκουσα.

  113. Theo said

    @107: Γενικά συμφωνούμε.
    Το πιο πιθανό είναι η Αρλέτα να περιγράφει μιαν ατμόσφαιρα. Και μάλλον ο ήρωας του τραγουδιού τον οποίο παρουσιάζει ως συνομιλητή της δεν ήταν ρασοφόρος, όπως φαίνεται και στο σχέδιό της, στο #112. Ίσως να τον ντύνει «παπούλη» στο τραγούδι, ποιητική αδεία, για να κάνει πιο ενδιαφέροντα τον διάλογο που «άπτεται της θρησκείας», όπως είπε.
    Αν ζούσε ο Ιερόθεος, θα μπορούσε κι αυτός να μας βεβαιώσει αν πράγματι έγινε αυτή η συνάντησή του με την Αρλέτα. Δεν κόμπαζε ποτέ. Κάθε άλλο!

  114. Γιάννης Ιατρού said

    114: Theo
    η εικόνα στο 112 είναι μεν της Αρλέτας, αλλά όχι αυτή που περιγράφει η ΕΦΗ στο 104, αν και έχει μερικά χαρακτηριστικά ίδια, π.χ. η φανέλα

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    114.>>δεν ήταν ρασοφόρος, όπως φαίνεται και στο σχέδιό της, στο #112.
    Όχι αυτό είναι σκέδιο του Γιαννϊατρού 🙂 που προσπάθησε ν΄αποδώσει την περιγραφή μου.
    Γιάννη το καπέλο είναι άλλο, σαν των ναυτικών,(με τα είδη καπέλων τα θαλασσώνω).

  116. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι, αναγκάζομαι και απόψε να διακόψω την σιωπήν μου, προκειμένου να είπω μερικάς αληθείας διά την μακαριστήν Αργυρώ – Νικολέττα Τσάπρα…

    1) Καίτοι ο κ. Σαραντάκος ανεβίβασε από τας 10 το πρωΐ (ώρα Ρωμέικου) το βίδεον από το «Μονόγραμμα» των Σγουράκηδων (2005) που ξαναπροέβαλε απόψε η ΕΡΤ-1, ουδείς αναγνώστης εφιλοτιμήθη να το ίδη, διά να ξεστραβωθή και να μή γράφη ρομαντικά αρλουμποσχόλια, επιπέδου σχολικού ανθολογίου. Άλλωστε, το πόσον αγαπούν οι Ρωμιοί την Αρλέταν, φαίνεται από τα views του εν λόγω βίδεο: Μόλις 400 εις τους 7,5 μήνας που έχει ανέβει εις το YouTube, τουτέστιν το παρηκολούθουν ολιγώτεροι από 2 Ρωμιοί την ημέραν!..

    2) Μεταφέρω μερικά μόνον από όσα αποκαλύπτει η ιδία η Αργυρώ – Νικολέττα εις το εν λόγω βίδεον των Σγουράκηδων και τα οποία ουδείς τεμπελχανάς αναγνώστης επεσήμανε, αλλά ούτε και εις το σχετικόν λήμμα της Βικιπαιδείας αναφέρονται…

    α) Καίτοι την ελάτρευε από μικρόν κοράσιον, ουδέποτε η Αργυρώ – Αρλέτα έσπούδασε Μουσικήν, διότι της το απηγόρευεν η συντηρητική μήτηρ της (εκ Λεβαδείας), προφανώς διά να μή καταντήση «τροτέζα» όπως απεκάλουν τότε τας θεατρίνας. Όλα τα τραγούδια που συνέθεσε, τα έγραψε με τρία ακκόρντα και με την βοήθειαν των φίλων της.
    β) Είναι μέγα παραμύθι ο χαρακτηρισμός «Βασίλισσα των Μπουάτ», που της έχουν απονείμει οι επιπόλαιοι δημοσιογράφοι: Ούτε ενάμισυ έτος δεν έχει τραγουδήσει εις όλον τον βίον της εις τας μπουάτ της Πλάκας και όποτε ηναγκάζετο να τραγουδήση ενώπιον πλήθους, ησθάνετο εξόχως άβολα, διότι είναι κλειστοφοβική. Έκαμε 20 έτη να συνηθίση να τραγουδή ενώπιον κοινού
    γ) Η σταδιοδρομία της οφείλεται εις την τύχην: Ενώ ήτο πανελληνίως άγνωστος, της επήρε 4σέλιδον συνέντευξιν το 1966 εις τον «Ταχυδρόμον» του Λαμπράκη ο Γιώργης ο Πηλιχός. Αυτό είχεν ως αποτέλεσμα να μοσχοπουλήση ο πρώτος της δίσκος εις την «Λύραν».
    Η σταδιοδρομία της απεγειώθη μετά την Χούνταν, ότε την προσεκάλεσεν ο Ελληνο-Εβραίος (από την Αλεξάνδρειαν) τραγουδοποιός της Γαλλίας Ζόρζ Μουστακί, προκειμένου να εμφανισθούν εις την σάλαν «Πομπιντού» ενώπιον διεθνούς κοινού. Την κρίσιμον στιγμήν, η Αρλέτα «μουλάρωσε» από ντροπή και δεν ήθελε να βγή εις την σκηνήν του «Πομπιντού». Ο συνήθως πράος Μουστακί ηναγκάσθη να της δώκη μίαν κλωτσιάν εις τα πισινά, προκειμένου να εμφανισθή επί σκηνής και να τραγουδήση.
    δ) Ότε ο Παπαστεφάνου την πρωτάκουσε εν Ύδρα και την επήγε εις τον Αλέκον Πατσιφάν της «Lyra», ο Πατσιφάς την «έκοψε» ως κάτι μεταξύ Σωτηρίας Μπέλλου και Βίκυς Μοσχολιού. Την ερώτησε αν δύναται να τραγουδήση τα λαϊκά όπως η σύζυγος του Μίμη Δομάζου, οπότε επενέβη ο Παπαστεφάνου και εξήγησε περί τίνος πρόκειται. Κατά σύμπτωσιν (και αυτό είναι παντελώς άγνωστον εις το Ρωμέικον) η Αρλέτα λατρεύει τα βαριά λαϊκά τραγούδια, επειδή εις την οικίαν της οι συντηρητικοί γονείς της την υπεχρέωνον να ακούη μόνον Δημοτικά και Οπερέτες… Μάλιστα, έχει πάει αρκετάς φοράς ως πελάτισσα σε μπουζουκομάγαζα διά να ακούση κάποιον λαϊκόν τραγουδιστήν
    ε) Εκ φύσεως τεμπέλα και μοναχική, η Αρλέτα ήρχισε να γράφη τραγούδια από ζήλια προς τους άλλους τραγουδοποιούς που έγραφαν παπαριές και εγένοντο πλούσιοι από τας πωλήσεις των δίσκων, καθώς το «Νέον Κύμα» εσάρωνε. Τοιουτοτρόπως έγραψε και το πρώτον ιδικόν της τραγούδι, τα «Μικρά Παιδιά», χωρίς προηγουμένως να έχη προσπαθήσει να γράψη στίχους ούτε κάν ως έφηβη, όπως έκαμναν τα υπόλοιπα κοράσια εις το Παλαιόν Γυμνάσιον
    στ) Αξιοσημείωτα είναι και όσα αποκαλύπτει η Αργυρώ – Νικολέττα, διά το πόσον προβληματικόν κοράσιον ήτο εις το σχολείον. Έβγαλε την πρώτην δημοτικού εις έν ιδιωτικόν, όπου την ενέγραψαν οι εύποροι γονείς της. Την Δευτέραν Δημοτικού την έβγαλε εις το Δημόσιον σχολείον του Μεταξουργείου, όπου εδέχθη «μπούλιν» από τα αγόρια. Έμαθε και αυτή να τα δέρη, πράγμα που θεωρεί ως εν από τα σημαντικότερα πράγματα που έμαθε εις τον βίον της. Τρομοκρατημένοι οι γονείς της, από την τρίτην δημοτικού μέχρι την 6ην Γυμνασίου την ενέγραψαν εις το Αρσάκειον Ψυχικού, όπου (όπως λέγει η ιδία εις τους Σγουράκηδες) κοιμόταν επί 9 χρόνια

    3) Αυτά προκύπτουν από το βίδεον του «Μονογράμματος». Τα υπόλοιπα θα τα προσθέσω εγώ με υπονοούμενα, διά να μή δεχθώ κατακέφαλα νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…
    α) Παρό,τι οπτικώς «λεσβιόφερνε», η Αρλέτα ουδέποτε υπήρξε τριβάς. Συμφώνως με όλας τας ενδείξεις απεβίωσε παρθένος, καθώς ουδείς ποτέ την είχε ίδει με άνδρα. Περί αυτού γνωρίζει τα πάντα ο Γιώργος ο Παπαστεφάνου που την ανεκάλυψεν εις την Ύδραν, αλλά πιθανώτατα θα πάρη το μυστικόν εις τον τάφον του, όπως γίγνεται συνήθως εις το Ρωμέικον
    β) Ο Πατσιφάς αμέσως ενετόπισε την «βαρυμαγκιάν» της Αρλέτας, εξ ού και η πρότασίς του να την κάμη «νέα Μοσχολιού».
    γ) Ουδείς γνωρίζει τί έκαμε τον φθασμένον Γιάννην Σπανόν να της εμπιστευθή τα πρώτα της τραγούδια, ενώ η Αρλέτα εκείνην την εποχήν ήτο παντελώς άγνωστος. Το Επιτελείον μας το γνωρίζει, αλλά δεν θα το είπω διά τον φόβον της πορτοκαλιάς κάρτας, με την οποίαν το παρόν Ιστολόγιον φιμώνει την ελευθέραν διακίνησιν των Ιδεών, πράγμα αδιανόητον διά τας ΗΠΑ
    δ) Αξιοσημείωτος είναι και η φιλία της με τον Λάκην Παπαδόπουλον (τον Λάκην με τα ψηλά ρεβέρ), όστις της έδωκε σημαντικά άσματα εις δυσκόλους στιγμάς της σταδιοδρομίας της. Ούτε και αυτό ανεφέρθη μετά από 14 ώρας εις την παρούσαν ανάρτησιν

    4) Περαίνων, η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) προσφέρει εν σημαντικόν δώρον εις τους αναγνώστας του παρόντος Ιστολογίου: Προ ολίγων ημερών, εκυκλοφόρησεν εις τας ΗΠΑ το νέον μνημειώδες βιβλίον του Αμερικανο-Ινδού δημοσιογράφου Dinesh D’Souzaυπό τον εύγλωττον τίτλον «The Βig Lie, Exposing the Nazi roots of the American Left» (2017, που έχει ήδη ανέβει εις την κορυφήν των ευπωλήτων βιβλίων των «New York Times». Καταβιβάσατέ το ενθάδε, κατευθείαν από την προσωπικήν μας βιβλιοθήκην πριν το καταβιβάση ο φθονερός αναγνώστης Ιατρού. Ξεφυλλίσατέ το και θα φρίξετε με την σχέσιν των Αμερικανών liberals με τους Ναζιστάς και νεοναζιστάς. Και τολμούν οι κύριοι αυτοί να αποκαλούν Ναζί τον δημοκράτην Ντόναλδ…

    Μετά της δεούσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Το σημαντικώτερον νέον της ημέρας που (ως συνήθως) διέφυγε από τους μακαρίως κοιμωμένους (ίνα μή είπω τίποτε χειρότερον) αναγνώστας του παρόντος Ιστολογίου είναι το εξής: Προ δυόμισυ ωρών (23.05 ώρα Ρωμέικου) ωλοκληρώθη εν Λονδίνω ο ημιτελικός των 200 μέτρων ανδρών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου. Προεκρίθησαν 5 νέγροι, είς Ιάπων με νέγρον πατέρα, είς Νοτιοαφρικανός (λευκής, μαύρης και ινδικής καταγωγής) και είς λευκός. Εις ποίαν χώραν ανήκει ο λευκός; Εις την Τουρκιάν, βεβαίως, (ομιλούμε διά τον 100% Τουρκικής καταγωγής από το ΑζερμπαϊτζάνRamil Guliyev) πράγμα που έχει κάμει τους γείτονας να πανηγυρίζουν, διά ποίον λόγον νομίζετε; Διότι η Λευκή Φυλή εύρε τον νέον «Κεντέρην» της, που θα συναγωνισθή εις τα ίσια τους νέγρους και τον Νοτιοαφρικανόν εις τον αυριανόν (ώρα 23.52 Ρωμέικου) Τελικόν. Και αυτό, κατά τα τουρκικά κανάλια (όπως με ενημερώνει αυτήν την στιγμήν το Επιτελείον μας) είναι η πιό τρανή απόδειξις ότι οι Τούρκοι είναι η αφρόκρεμα της Λευκής Φυλής!.. Το Επιτελείον μας σάς καλεί να εμπιστευθήτε τον Τούρκον «Κεντέρην», Ραμίλ Γκιουλίεφ, και να τον ποντάρετε αφόβως διά το χρυσόν μετάλλιον. Εδώ εις το Ιλλινόϊ πληρώνει 1 προς 4,5, όπερ σημαίνει ότι θα βγάλετε έν καλόν χαρτζηλίκι εις 22 ώρας από τώρα…

  117. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μικρό δείγμα από το βιβλίο της Αρλέτας:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://giatinarleta.blogspot.com/2015/04/blog-post.html%3Fm%3D1&ved=0ahUKEwi5r6yRmMvVAhWKiRoKHTKbDk8QFghVMA4&usg=AFQjCNEpG_jEc1AKDvFPmNwE9IaSlxuUiQ

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    118. Το βιβλίο το αφιερώνει «Στους φίλους κατα σειράν εμφανίσεως και αντοχής.Στους εχθρούς κατά κράτος.Και σ΄εσένα»

    Με τη Σχιζοφρένεια ,σας καληνυχτίζω

  119. Γιάννης Ιατρού said

    119: Καληνύχτα ΕΦΗ 🙂

  120. 117,
    Νομίζω γράψατε εκ παραδρομής «Πομπιντού» αντί για «Μπομπινό».

  121. 117, … Όλα τα τραγούδια που συνέθεσε, τα έγραψε με τρία ακκόρντα …

    Η φράση «Three chords and the truth» είναι κλασικός χαρακτηρισμός για τραγούδια της αμερικάνικης κάντρι.

    Η φράση πρωτοειπώθηκε, λέει, από τον Χάρλαν Χάουαρντ, αλλά την έχουν αναφέρει με νόημα πολλοί άλλοι συνθέτες όπως ο Γουΐλι Νέλσον και ο Μπόνο.

    Συνήθως αναφέρεται για να χαρακτηρίσει το στιλ του παραγωγικότατου και πολυδιασκευασμένου Χανκ Γουΐλιαμς, για τον οποίο το αστείο είναι πως συνήθως χρησιμοποιούσε μόνο δύο ακκόρντα – ούτε καν τρία!

    (Εδώ τζαζέ διασκευή του Cold cold heart από την Νόρα Τζόουνς.)

  122. spiral architect 🇰🇵 said

    Πλέον το ιστολόγιον διαθέτει και κουβά(ν). Προλάβετε!

  123. cronopiusa said

  124. Γς said

    121:

    Το θέατρο Μπομπινό βέβαια, στο δέκατο τέταρτο διαμέρισμα στο Μονπαρνάς κι όχι το κέντρο Μποπιντού στο τέταρτο, στο Μπομπούρ…

  125. Alexis said


    #123: Καλά, κορόιδευε εσύ, εγώ τρέχω να ποντάρω! 😆 😆 😆

  126. ΚΩΣΤΑΣ said

    117 @ Ντροπή σου γέροντα Βάταλε. Μόνο ευχάριστες στιγμές χάρισε σε όλους μας η Αρλετα και της οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ! μια υπόκλιση στο λείψανο της και σεβασμό στη μνήμη της. Τα δήθεν προσωπικά προς τί; Μήπως να υπογράφεις ως βρωμυλος και σκατοψυχος;

  127. Γς said

    Εκεί περίπου ξεκίνησε κι η συνομήλικη της περίπου Βίκυ Λέανδρος. Είχε κι αυτή κάτι το ωραίον [λέμε τώρα].

    Πριν κανα δυο μήνες σχολίασα το «Μπέ μπλε λ αμουρ ε μπλε» της με τη φίλη μας την Παναγιώτα στο Fb

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/05/04/orthokosta/#comment-429554

    Και μου απάντησε:

    «να κρατάμε κι ένα επίπεδο.. μας βλέπουν και φοιτητές, δε μπορούμε να γράφουμε ότι θέμε… κι εγώ έχω να σχολιάσω «πιπεράτα» αλλά μη το χέζουμε τελείως… sorry , αλλά τις πουτσες μπλε τις έσβησα..»

  128. ΕΦΗ-ΕΦΗ said

    http://media.gettyimages.com/photos/4151975paris-france-admiring-fans-line-the-sidewalks-near-the-bobino-picture-id514871858?s=594×594

  129. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    127 Φλερτάρει με το μπανάρισμα. Ως τώρα ο Βάταλος είναι η μοναδική από τις περσονες που δεν έχει αποκλειστεί, επειδή έφυγε μόνος του (αλλά ξαναγύρισε).

    110 Επικοινωνιακά η τοποθέτηση του Στέλιου Παππά (που βέβαια ήταν στην αριστερα και στους αγώνες όταν ο γιος του ήταν αγέννητος) είναι καταστροφική -πάντως η θέση είναι άμισθη και προσωρινή.

  130. Γς said

    129:

    Και μια τζούρα της δικιάς σου. Στο Φολί Μπερζερ;

  131. Pedro Alvarez said

    130. 110.
    Το σύνθημα με Παπά είναι ένα!
    Γεια σου Παπά, Παπά, γαμώ τον Πειραιά!

  132. Pedro Alvarez said

  133. sarant said

    Εδώ Παππάς, εκεί Παππάς, άλλος Παπάς!

  134. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    129: ΕΦΗ
    κι εγώ που χάρηκα αρχικά γιατί πίστεψα πως η η προσπάθεια (#111) πέτυχε (μετά όμως βλέποντας το gettyimages κατάλαβα πως άλλη φωτό είναι 🙂 🙂

  135. Pedro Alvarez said

    Έγινε τραγούδι ο Παππάς.
    http://www.contra.gr/Basketball/Hellas/panathinaikos/egine-tragoudi-o-nikos-pappas.4799483.html

  136. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ελπίζω να μη θεωρηθεί σκανδαλώδης η συμμετοχή του Νίκου Παππά στην εθνική μπάσκετ. Το παιδί είναι παικταράς και κνίτης. 😎 Όσο για την τοποθέτηση του Στέλιου Παππά στον ΟΑΣΘ, αυτογκόλ το λέμε στο ποδόσφαιρο. Καταργήθηκε η σκέψη στον ΣΥΡΙΖΑ;

  137. Pedro Alvarez said

    137. Aπλός νεοποτισμός (το πρώτο ο δεν είναι τυπογραφικό σφάλμα…)

  138. Theo said

    @115, 116:
    Δεν πειράζει. Σημασία έχει πως δεν σκιτσάρει τον ήρωά της σαν ρασοφόρο.

  139. nikiplos said

    Καλησπέρα σε όλους…

    Εγώ εκείνους που ασχολούνται με τα προσωπικά του άλλου τους λέω και τους έλεγα πάντοτε Κοτσομπόλες… (Άραγε μήπως είναι Κουτσομπόλες?). Ένας (γνήσιος) καλλιτέχνης αφήνει πάντοτε την ψυχή του κι όχι το κρεββάτι του. Ή αν θέλουμε να το πούμε Χριστιανικώς αυτό: την Αγάπη του κι όχι τον Ίμερό του.

    Εκείνους που αφήνουν τον Ίμερό τους, άλλωστε τους λέμε καψούρηδες, σκυλάδες, γαυγίσηδες κοκ…

    Για την Αρλέτα, μου έχουν κάνει όλα της τα τραγούδια κλικ από μικρή ηλικία που έλεγε ότι «το 2000 θα είναι μπαμπάδες οι σημερινοί πιτσιρικάδες». Κι εγώ που ήμαν πιτσιρικάς όταν είχε βγει το τραγούδι, αλλά το 2000 δεν με είχε βρει ακόμη μπαμπά κανενός.

    Αφήνω εδώ το τρυφερό ρόζ, γιατί το καφενείο υπήρξε αρκετές φορές βιωματικό… και με μια δίπλωση στην ταμπέλα ανορθόγραφη.

  140. cronopiusa said

  141. Γιάννης Ιατρού said

    141: Ναι μεν τώρα άμισθος Κρόνη, αλλά μαζεύει ρούμπους για το ΑΣΕΠ (προϋπηρεσία 🙂 ) μεθαύριο…

  142. sarant said

    141-142 Αυτό που έπρεπε να τονίσουν (αλλά δεν τα ξέρουν τα επικοινωνιακά) οι συριζαίοι είναι πως η θέση δεν είναι απλώς άμισθη αλλά και προσωρινη, μόνο για την εκκαθάριση του παλιού ΟΑΣΘ.

    Στο νέο σχήμα, τον ΟΣΥΘ, που θα προκύψει μετά την εκκαθάριση, ο πρόεδρος θα είναι άλλος. Μόνιμος και αμειβόμενος.

  143. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φέρτε λίγους γερο-Παπάδες ακόμη, λέω γω!
    Θ΄ακουστεί αιρετικό, αλλά με το χάλι που έχουν πολλοί (οι καταλυτικά πολλοί) τομείς της ημι- & δημόσιας διοίκησης, μόνο με εθελοντές/ μπιστικούς/ ψυχωμένους, τίμιους, έπρεπε ΝΑ ΕΧΟΥΝ ξεκινήσει.
    Ακόμη με τους διορισμένους το ’14 Νουδουκοπασοκίτες Γεν.Δντες και Δντες είμαστε! Τί χαϊρια περιμένουμε; Τί όραμα (ό,τι τελοσπάντων θα μπορούσε πάνω στα χαλάσματά τους) να υπηρετήσουν αυτοί οι ίδιοι που μετείχαν στην αποσάθρωση; Μαζεύουν χαρτουλαρία/ρούμπους που λέει ο Γιάννης(σεμινάρια κ.α.) και βεβαίως τη συνεχιζόμενη(!)προϋπηρεσία και βγαίνουν απ΄τα δεξιά στον αφρό δια παντός! Τοποθετήθηκαν/ορίστηκαν από τους Σαμαροβενιζελαίους υπουργούς το Φθινόπωρο του ΄14 «προσωρινά» (προσωρινά!!) και τρία σχεδόν χρόνια τώρα ,μ’ αυτούς -δημοκρατικά,καλά κρασά- διοικείται το δημόσιο. Καλά οι περγαμηνές, αλλά πού τις έχουν «επενδύσει» στη δημόσια διοίκηση;αυτό ΔΕΝ εξετάζεται! Δεν έχουν προβλέψει να εξετάζεται/διαπιστώνεται τα χιλιάδες αερομεταπτυχιακά, πού βελτίωσαν,σε τί συνεισέφεραν στου δημόσιου την καλύτερη λειτουργία ; «Τί έκανες στον πόλεμο Θανάση» δηλαδή…
    Άμα βρει ακρη η Γεροβασίλη, θα είναι θάμασμα.

  144. Γιάννης Ιατρού said

    143: Νίκο, συμφωνώ.
    Μα να μην έχουν κάποιον να ρίχνει μια ματιά στα επικοινωνιακά;
    Ο άλλος έχει ολόκληρο επιτελείο (από ..άριστους, κατά καλή σύμπτωση).

    Ας ρωτάνε τέλος πάντων εδώ, στο μπλογκ 🙂 🙂 🙂

  145. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πέρασα ,έτσι εις μνήμην (μιας και δε μπορούσα να πάω στο Α΄νεκροταφείο) νωρίτερα, από τους δρόμους Δεληγιάννη,Τσαμαδού,Οικονόμου της «πριγκίπισσας των Εξαρχείων». Έλεγα μη δω κηδειόχαρτό της, αλλά όχι.
    Τη συναντούσα να κατηφορίζει τη Βασιλέως Ηρακλείου με το άσπρο σκυλάκι της για χρόνια και από μια εκπομπή στο ράδιο είχα μάθει ότι μετακόμισε, μετά το πρώτο σοβαρό πλήγμα στην υγεία της, προ δεκαετίας περίπου.

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τώρα η ζημιά έγινε. Οι αυτοδημιούργητοι αριστείς το ‘χουν κάνει ήδη παντιέρα και το ανεμίζουν. Όσο για τα ΜΜΕ, βούτυρο στο ψωμάκι τους.

  147. sarant said

    147 Προφανώς.

  148. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «το ραντεβού που δώσαμε,δεν έγινε ποτέ γιατί το ΄σκασες..»

  149. cronopiusa said

  150. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @90. Γιάννης Ιατρού said:

    «Εγώ εκεί κοντά (Κωλέττη) πήγα δημοτικό (ως το ’62)… εκεί έμενε κι ο ομώνυμος συμμαθητής μου, ο Γιώργος Μ.,»

    Γιάννη, στὸ κτίριο τῆς Κωλέττη πῆγα κι ἐγὼ στὸ (ἐξατάξιο) Γυμνάσιο. Ὅπως λέει κι ὁ ΝΜ, ἐκεῖ στεγαζόταν τὸ Βαρβάκειο (μέχρι τὸ 1970). Ἂν προσθέσουμε καὶ τὰ πέντε χρόνια τοῦ Πολυτεχνείου, ἔζησα στὴν περιοχὴ μιὰ γεμάτη δεκαετία (1965-1975). Καὶ τί δεκαετία!

    Ὁ συμμαθητής σου, ὁ Γιῶργος Μ., πῆγε στὸ Βαρβάκειο; Θυμᾶμαι κάποιον μὲ τὸ ἐπώνυμό του, μεγαλύτερον ἀπὸ μένα, πληθωρικό, φωνακλά, καλαμπουτζῆ, μὲ πάθος γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν σωστὴ διατροφή. Ἔκανε κήρυγμα σὲ μᾶς τοὺς μικρότερους νὰ γυμναζόμαστε καὶ νὰ μὴν χλαπακιάζουμε γιατὶ θὰ «χρειαζόμαστε καθρέφτη», ἀργότερα.
    Πόσο δίκιο εἶχε!

  151. Γιάννης Ιατρού said

    151: Δημήτρη, νομίζω ναι. Αλλά δεν ήταν (τότε τουλάχιστον) πληθωρικός, κανονικό τον θυμάμαι.

  152. Πάνος με πεζά said

    Και η πιο συγκινητική εικόνα, η κιθάρα πάνω στο φέρετρο…

  153. Πάνος με πεζά said

    Τραγούδια με τρία ακόνρτα; Έλα ντε…Και μετά πώς να γίνουν επιτυχίες… Δες πόσο πάτωσαν αυτό, ετούτο, ετούτο , κι επειδή με το τελευταίο έκλεψα αφού έχει κι ένα C#m, να βάλω κι ένα με δύο ακόρντα. Πανάγνωστο…

  154. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    153.Νάχεις την ευχή μου! δεν ήξερα, δε μπορώ τεχνικά ,να «παγώσω» ακριβώς αυτήν την εικόνα που ήθελα να μπει… Πάει, ταξιδεύει το κορίτσι με την κιθάρα που ήταν συνέχεια του χεριού της όπως έλεγε. Έχω πολύ λυπηθεί. Σα να περίμενα ότι θα τη σκαπούλαρε πάλι. 😦

  155. Πάνος με πεζά said

    Τουλάχιστον – ίσως βοήθησε και η εποχή βέβαια-, δεν έγινε cd στα Κυριακάτικα φύλλα… Ή όχι; Δε βλέπω και διαφημίσεις, ούτε τηλεόραση. Αλλά μάλλον όλοι έχουν προγραμματισμό με κάτι θρησκευτικό, λόγω 15αύγουστου.

    P.S. : Η φωτογραφία είναι από το newsit, δεν είναι capture από το βίντεο.

  156. Γιάννης Ιατρού said

    154: Άντε ρε Πάνο, πήγες κι έβαλες όλα τα ξένα, βάλε «το σύννεφο έφερε βροχή». δυό(μισυ) ακόρντα έχει (σολ+, ρε+ άντε κι ένα ντο+) να καταλάβουμε 🙂

  157. Γιάννης Ιατρού said

    156 (τέλος) ..δεν είναι capture από το βίντεο…
    της ήσσονος προσπαθείας βλέπω, ε; 🙂

  158. Πάνος με πεζά said

    @ 157 : Έχει και σολ ντιμινουϊτα, στην εισαγωγή, κι ένα ψιλο-λα μινόρε στο κουπλέ,,, Ντο δεν έχει, αλλά πάλι τέσσερα είναι. 🙂
    Ένα μακρυνάρι τραγούδι που βγαίνει με τα γνωστά τρία ακόρντα (πρώτη-τέταρτη-πέμπτη) είναι το «Μιλώ» του Μίκη και του Αναγνωστάκη, αλλά λίγο προς το τέλος βάζει και τη σχετική ελάσσονα…

  159. Γιάννης Ιατρού said

    151/152 Δημήτρη,
    ίσως στον θυμηθείς καλύτερα εδώ

  160. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @151/152. Δὲν ἐκφράστηκα καλά. Ἦταν πληθωρικὴ προσωπικότητα. Σωματικὰ ἦταν ἕνα γεροδεμένο, ἀθλητικὸ παιδί.

    Φαίνεται καὶ στὴ φωτογραφία (#160) ἐξ ἄλλου. 🙂

  161. Αγγελος said

    Διαβάζω από χτες για την οδό Δεληγιάννη των Εξαρχείων και όλο σκέφτομαι «Μα… Δεληγιάννη δεν είναι ο δρόμος του Σταθμού Λαρίσης;» Τώρα όμως ευκαίρησα να κοιτάξω στο Google Maps και συνειδητοποίησα ότι αυτή είναι ΔΗλιγιάννη και ότι έτσι λεγόταν ο πολιτικός. Προφανώς η άλλη, που δεν την ήξερα, έχει ονομαστεί προς τιμήν άλλου Δεληγιάννη (του Κανέλλου;)

  162. sarant said

    Kαι το Μπαρ το Ναυάγιο εικονογραφημένο από την Αρλέτα:

  163. 163,
    Το δεξί χέρι είναι ανάποδα.
    Κάποια σημασία;

  164. Γιάννης Ιατρού said

    163: Α, ωραία. Την έστειλε η Έφη, ή από αλλού; Όπως και νάναι, ευχαριστούμε πολύ.

    164: Γιατί ρε Μιχάλη; Ο αντίχειρας πρός τα μέσα, αριστερά, δείχνει.

  165. Πάνος με πεζά said

    @ 165 : Καλά λέει, ανάποδα είναι. Δοκίμασε με το χέρι σου να πάρεις αυτή τη στάση και θα δεις ότι τα δάχτυλα θα είναι ανάποδα. Ο αντίχειρας έπρεπε να είναι «στην εσωτερική»..

  166. Γιάννης Ιατρού said

    100: Κι εδώ ο λίκνος γι αυτό (του Ιωάννου) που αναφέρεις http://www.sarantakos.com/liter/lapathiotis/iwannou_lapaqiwths.html

  167. Γιάννης Ιατρού said

    166: Πάνο,
    Ναι, σωστά, γιατί το χέρι δείχνει πρός το πρόσωπό του (εκεί την πάτησα). Αλλά «εξωτερική» ήθελες μάλλον να πείς, εσωτερική όταν το χέρι δείχνει προς τα μπροστά.

  168. Πάνος με πεζά said

    Στην εσωτερική όπως βλέπουμε το σκίτσο, με την πιο μικρή ακτίνα από το πηγούνι δηλαδή.

  169. Γς said

    155:

    >Πάει, ταξιδεύει το κορίτσι με την κιθάρα που ήταν συνέχεια του χεριού της όπως έλεγε

    Κιθάρα.

    Ας το απαλύνουμε λίγο. Με όλο το σεβασμό.

    Αρχισα εξ απαλών ονύχων και δη με μίαν ιδιοκατασκευή: Το μονόχορδον!

    Κάποτε βέβαια απέκτησα και κιθάρα, αλλά φαίνεται ήταν αργά πλέον για να μεγαλουργήσω. Πάντως κάτι κατάφερνα.

    Και μια μέρα σε κάτι γενέθλια, βλέπω μια κιθάρα κρεμασμένη στον τοίχο.

    Την πήρα, κάθισα κι άρχισα να την γαργαλάω.
    Ρομάντζα, η Ισπανική Ρομάντζα, το κλασσικό κομμάτι, που ήξερα, μου ήρθε, τάχα μου τυχαία, στο νου και άρχισα να το εκτελώ [εν ψυχρώ].

    Ναι, σταμάτησαν και με άκουγαν.
    Το παράκανα όμως.
    Μέχρι που κάποιος μου είπε:

    -Συγνώμη νεαρέ. Άλλο κρασί ξέρεις να παίζεις;

    Ηταν η εποχή που ένα καινούργιο προϊόν, κρασί Αμαλία, διαφημιζόταν νύχτα μέρα με ένα σποτάκι επενδυμένο μ αυτό το κλασικό παραδοσιακό κομμάτι κιθάρας.

  170. νεσσίμ said

    κ. Βάταλε συγχαρητήρια για την ενημέρωση και την πρόβλεψη!
    Ο παρουσιαστής στην ΕΡΤ δεν είχε ιδέα ότι ήταν από τους επικρατέστερους, ή δεν ήθελε να ξέρει και σχεδόν τον αγνόησε, ακόμα και δευτερόλεπτα πριν τον τερματισμό αλλά και μετά «ανακήρυξε» τον δεύτερο για πρώτον μέχρι που φάνηκε επί της οθόνης και θέλοντας και μη, σχεδόν απογοητευμένος ενημέρωσε για τον τούρκο…

  171. Βάταλος said

    Αγαπητό μου παιδί, κ. Νεσσίμ (σχόλιον 171)

    ευχαριστώ θερμώς, αποδεικνύετε πως δεν είναι όλοι οι Ρωμιοί αγνώμονες. Η μαρτυρία σας έχει σημασία (εγώ δεν δύναμαι να ίδω ΕΡΤ, εδώ εις το Ιλλινόϊ), διότι αποδεικνύει πως ουδείς εις το αποβλακωμένον Ρωμέικον έδιδε τύχην εις τον Τούρκον, ήτο το απόλυτον outsider. Απόψε 11 Αυγούστου, παίξατε αβλεπί την Ολλανδέζαν αρχιμουνάραν Δάφνην Σκίπερς που θα σαρώσει (23.50 ώρα Ρωμέικου) τας 7 νέγρας εις τον Τελικόν των 200 μέτρων γυναικών.

    Ήδη έκαμα σχετικήν ανάρτησιν εις το σημερινόν νήμα, αλλά είναι βέβαιον ότι οι χριστιανομπολσεβίκοι αναγνώσται θα με ξαναγράψουν εις τα παπάρια των, ενώ τους δίδω την ευκαιρίαν να διπλασιάσουν (τουλάχιστον) τα χρήματα που θα ποντάρουν εις την Δάφνην

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  172. Alexis said

    #163: Νίκο ευχαριστούμε για το σκίτσο!
    Μεταξύ σοβαρού και αστείου το είπα στο #108, κι όμως…

  173. Alexis said

    Να παρατηρήσω μόνο ότι αυτή η εικόνα, όπως άλλωστε είχε πει και η Έφη προηγουμένως, δεν αντιστοιχεί στα περιγραφόμενα στους στίχους. Ο στίχος μιλάει για μπαρ και για ουίσκι, ενώ στο σκίτσο βλέπουμε έναν τύπο αραχτό στο τραπεζάκι του, με το φανελάκι, και με τον καφέ και τα τσιγάρα δίπλα του.
    Θυμίζει καφενείο βέβαια και όχι μπαρ.
    Ποιος ξέρει γιατί…

  174. Alexis said

    Βέβαια η ίδια στη συνέντευξή της λέει για μπαρ-ουζερί, οπότε εύλογα θα υπήρχαν και μπάρα και τραπεζάκια.
    Συγγνώμη που σας πρήζω πρωί-πρωί με τις εμμονές μου, αλλά έχω ένα κόλλημα μ’ αυτό το τραγούδι και τη «μυθολογία» του, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε… 🙂

  175. Γς said

    >Ο στίχος μιλάει για μπαρ και για ουίσκι,
    Θυμίζει καφενείο βέβαια
    και όχι μπαρ.

  176. sarant said

    Ούτε είναι παππούλης ο εικονιζόμενος

  177. spiral architect 🇰🇵 said

    Γραμμένο σ’ έχουμε εκ προοιμίου.
    Ξέρεις εσύ. 😉

  178. Γιάννης Ιατρού said

    13: Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου

    Σ΄ευχαριστούμε πολύ.

    Για όσους έχουν πρόβλημα με το φορμά mp4a που έχει ο λίκνος με το «ξεχασμένο¨’αλμπουμ της Αρλέτας που έβαλε ο Ἀρχιμήδης στο #13, και/ή θέλουν να το κατεβάσουν σε φορμά .mp3, εδώ το άλμπουμ (DEMO, 1974) μετατροποιημένο σε .mp3 (23 MB, με αναφορά στην πηγή) και με τα σχετικά tags κλπ.

  179. cronopiusa said

  180. cronopiusa said

    Ο κυρ Μιχάλης Αρλέτα και Georges Moustaki

    Γιώργος Παπαστεφάνου Δημοσιεύτηκε στις 11 Αυγ 2017

    Ο «Κυρ Μιχάλης», πρωτακούστηκε στο «Παραμύθι χωρίς όνομα » του Ιάκωβου Καμπανέλλη, θεατρική διασκευή του ομώνυμου βιβλίου της Πηνελόπης Δέλτα, που ανέβασε χωρίς επιτυχία το 1959 ο θίασος Μαρίας Αλκαίου-Βασίλη Διαμαντόπουλου. Ο νεαρός Λάκης Παππάς που έπαιζε κιθάρα στην παράσταση, καθώς είχε μάθει όλα τα τραγούδια του έργου, άρχισε να τα τραγουδάει στον «Τιπούκειτο», την πρώτη μπουάτ της Πλάκας. Έτσι τα θύμισε και στον Μάνο Χατζιδάκι, πού έλεγε πως τα ξέχασε. Λίγο μετά, καλοκαίρι πια του ’62, τον «Κυρ Μιχάλη», μαζί και το «Μανούλα μου» από το ίδιο έργο, ο Λάκης Παππάς άρχισε να τα λέει και στην »Οδό ονείρων» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Τότε κυκλοφόρησε κι ο σχετικός δίσκος από την εταιρία Columbia. Η ωραία ηχογράφηση με τους «15 εσπερινούς» ήρθε λίγο αργότερα, το 1964. Εμείς τώρα θα σάς δείξουμε πώς παρουσίασαν μαζί τον Κυρ Μιχάλη, ο Georges Moustaki και η Αρλέτα στην εκπομπή «Πρωτοχρονιά με τον Ζωρζ Μουστακί» που γυρίσαμε τον Δεκέμβρη του 1975 στα στούντιο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή. Η παραγωγή ήταν της Ελένης Μαβίλη, η σκηνοθεσία του Κώστα Περπερίδη. Αυτό το τραγούδι, Αρλέτα και Μουστακί, το είχαν στο πρόγραμμά τους και όταν είχαν εμφανιστεί μαζί στο Παρίσι στη σκηνή του Bobino.

  181. Αγγελος said

    (179) «μετατροποιημένο»;;;

  182. Γιάννης Ιατρού said

    182: Άγγελε,
    για να δώ ποιοί προσέχουν 🙂 🙂 , douze pointe!

  183. gpoint said

    # 137

    σοβαρός κνίτης…που παρκάριζε την μπεεμβέ του πάνω στο πεζοδρόμιο της Φ.Ν. μην του την γρτζουνίσουνε. Εφαγε πολύ κράξιμο στην Κυψέλη μέχρι να κόψει την συνήθεια.

  184. cronopiusa said

    Ο μυστικός κήπος της Αρλέτας – Του Νότη Μαυρουδή

  185. Γιάννης Ιατρού said

    130β (Παππάς κλπ.) Νίκος Σ.

    – Ποιος ήταν στην εκκλησία;
    – Ο παπάς.
    – Παντού έχουν βισματωθεί αυτοί οι συριζαίοι τελικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: