Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δυο αστυνομικά από το καλοκαίρι

Posted by sarant στο 31 Αύγουστος, 2017


Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του Αυγούστου, και, παρόλο που το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει, είναι μια μέρα, όπως και να το κάνουμε, συμβολική. Όχι η τελευταία μέρα του καλοκαιριού, αλλά ίσως η πρώτη μέρα της τελευταίας φάσης του.

Το καλοκαίρι το έχουμε συνδέσει με το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων, ανάμεσά τους και βιβλίων αστυνομικής λογοτεχνίας -ταιριάζει λοιπόν να αφιερώσω το σημερινό άρθρο σε δυο ελληνικά αστυνομικά βιβλία που διάβασα μέσα στο καλοκαίρι. Προλαβαίνετε να τα διαβάσετε κι εσείς.

Τα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα ποτέ δεν ήταν πολλά, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται μια άνθιση του είδους, που έχει βρει την ανάλογη ανταπόκριση από το κοινό. Αυτό το νέο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα είναι αγκυρωμένο στην επικαιρότητα και στη σύγχρονη πραγματικότητα και ίσως σε αυτό να οφείλει και μεγάλο μέρος της αποδοχής και της έλξης του.

Εδώ που τα λέμε, το αστυνομικό δεν το διαβάζουμε μόνο για να βρούμε τον ένοχο, δεν είναι μόνο το στοιχείο του μυστηρίου που μας ελκύει -είναι και η περιγραφή των τόπων και των τύπων. Έχει περάσει ανεπίστρεπτα η εποχή όπου ο ντετέκτιβ συνέλεγε στοιχεία και στο τέλος καλούσε όλους τους εμπλεκόμενους στο σαλόνι για να τους ανακοινώσει τον ένοχο. Οπότε, το να διαβάζεις σύγχρονο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα έχει και το παράπλευρο κέρδος ότι διαβάζεις για τη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, που δεν έχει ίσως αποτυπωθεί όσο πρέπει στην υπόλοιπη λογοτεχνία (κι αν κάνω λάθος, με χαρά να μου το υποδείξετε).

Το πρώτο από τα δύο αστυνομικά μυθιστορήματα που θα παρουσιάσω σήμερα το είχαμε αναφέρει και στο καθιερωμένο βιβλιοφιλικό άρθρο μας στο οποίο προτείναμε βιβλία για το καλοκαίρι. Το είχε προτείνει ο φίλος μας ο Γιάννης Κουβάτσος, που το είχε διαβάσει. Πρόκειται για το μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα «Το μυστικό της μπλε πολυκατοικίας».

Eίναι το δεύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα. Η Ακρίτα, που βέβαια έχει πίσω της πλούσια σταδιοδρομία σε πολλά και διάφορα είδη του λογοτεχνικού και μη πεζού λόγου, έκανε το ντεμπούτο της στο αστυνομικό μυθιστόρημα πέρυσι με το Φόνος πέντε αστέρων, που επίσης το είχα παρουσιάσει από εδώ, αν και στις αρχές του καλοκαιριού.

Το δεύτερο βιβλίο της έχει την ίδια ηρωίδα με το πρώτο, τη δημοσιογράφο Ελσινόρη Χατζή, που τώρα έχει βρει δουλειά σε εφημερίδα (πριν ήταν σε ιστότοπο), συζεί με τον Αντρέα που της είχε σώσει τη ζωή στο πρώτο βιβλίο αλλά δεν έχει χάσει τη συνήθεια να χώνει τη μύτη της σε επικίνδυνες υποθέσεις.

Η Ακρίτα γράφει για δύο κόσμους που τους ξέρει καλά, την αφρόκρεμα της μεγαλοαστικής τάξης των βορείων προαστίων και τον δημοσιογραφικό κόσμο. Η δράση περιστρέφεται γυρω από δύο πόλους: ο ένας είναι η διάσημη Μπλε πολυκατοικία των Εξαρχείων, όπου μετά τον Μινωτή και την Παξινού, τον Λεωνίδα Κύρκο, τη Λιλή Ζωγράφου και τον Φρέντυ Γερμανό έχει πιάσει τώρα διαμέρισμα ο Αντρέας της Ελσινόρης· ο δεύτερος είναι η επιβλητική πέτρινη έπαυλη Θεοτόκη στην Κηφισιά, όπου κατοικούν και ετοιμάζονται να γιορτάσουν την επέτειο των γάμων τους ο Αντώνης και η Ρεγγίνα Σκιαδά το γένος Θεοτόκη.

Ο Αντώνης Σκιαδάς, γόνος βιομηχάνων που ως φοιτητής είχε έντονη συμμετοχή στο αντιδικτατορικό κίνημα και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, ανήκει στην προβεβλημένη μειοψηφία εκείνων που εξαργύρωσαν την αγωνιστική τους δράση κατεβαίνοντας στην πολιτική με κάποιο από τα μεγάλα κόμματα, ενώ ο γάμος του με την αριστοκράτισσα Ρεγγίνα Θεοτόκη βοήθησε καθοριστικά την κοινωνική του καθιέρωση. Είχε την ατυχία να ηττηθεί στις εσωκομματικές έριδες, κάτι που τελικά αποδείχτηκε μεγαλη τύχη διότι έμεινε στο περιθώριο και τώρα, άφθαρτος από τη λαίλαπα της κρίσης, διεκδικεί την προεδρία της δημοκρατίας στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Φαίνεται όμως πως κρύβει κάποιο ένοχο μυστικό από το παρελθόν.

Περισσότερα δεν θα πω για την υπόθεση. Το δεύτερο μυθιστόρημα της Ακρίτα διατηρεί τις αρετές που είχε το πρώτο, το μπρίο, τη μαστοριά και το χιούμορ, μάλιστα είναι πιο ώριμο από μερικές απόψεις, π.χ. η συγγραφέας έχει τιθασεύσει τον γλωσσικό της οίστρο και δεν παρασύρεται σε κάποιες υπερβολές που δεν μου είχαν αρέσει στο πρώτο βιβλίο. Μου άρεσαν πολύ οι περιγραφές του κέντρου της Αθήνας, ο δύσκολος τύπος της αναρχικής Γιολάντας δίνεται πειστικά, ενώ είναι πολύ συμπαθητική νότα το ειδύλλιο μεσηλίκων (είχα γράψει «γεροντικό» και τόσβησα ύστερα από κάποιους υπολογισμούς) του παλαιοροκά Ντίλαν με την κομμώτρια κυρία Άννα που την καταχεριάζει ο θρασυδειλος σύζυγός της.

Από την άλλη, και παρόλο που και τούτη τη φορά το φινάλε είναι δυνατό, δεν φτάνει την καθηλωτική δύναμη του προηγούμενου βιβλίου -αλλά τότε ο πήχης είχε ανέβει πολύ ψηλά.

Να σημειώσω ότι η δράση εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της κρίσης και πιο συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 2016. Μάλιστα, οι μεγαλοαστοί που συζητούν στη δεξίωση για την επέτειο των γάμων αδημονούν πότε θα πέσει η αριστερή κυβέρνηση που ασφαλώς δεν θα μπορέσει να περάσει την αξιολόγηση. Προς το παρόν, έμειναν με τη γλύκα.

Για να γκρινιάξω, ο φίλος μας ο Γιάννης Κ. είχε παραπονεθεί για την ανεπαρκή επιμέλεια του βιβλίου και έχει δίκιο. Υπάρχουν κάμποσα λάθη με πιο ενοχλητική την εντοιχισμένη επιγραφή στη βίλα της Κηφισιάς που λέει ότι η έπαυλις εθεμελιώθη υπό τον κόμη Θεοτόκη. Ή «υπό του» ή «από τον». Και το λάθος εμφανίζεται δύο φορές. Επίσης, στο τέλος τέλος του βιβλίου όπου κάποιος μιλάει ιταλικά (δεν θα πω ποιος είναι, αλλά κάτι μου λέει πως θα τον συναντήσουμε στο τρίτο βιβλίο, του χρόνου) χρησιμοποιεί μια γνωστή φράση αλλά λέει Si non e vero… ενώ στα ιταλικά λένε Se non è vero… Οι περισσότεροι Ελληνες λένε «si» αλλά οι Ιταλοί «se». Τέλος πάντων, αυτά είναι παρωνυχίδες.

Το δεύτερο αστυνομικό που θα παρουσιάσω σήμερα είναι του φίλου μου Παναγιώτη Κονιδάρη που σχολιάζει σπάνια και στο ιστολόγιο. Ο Κονιδάρης, φαρμακοποιός, σκακιστής (και προμπλεμίστας) και γενικώς άρχων του Μεγανησίου, κάνει με το βιβλίο αυτό το ντεμπούτο του στον στίβο της αστυνομικής λογοτεχνίας, όχι όμως και στη λογοτεχνία γενικώς -έχει γράψει δύο πολύ καλά ιστορικοφανταστικά μυθιστορήματα, το δεύτερο από τα οποία, την Πανάκεια, το είχα παρουσιάσει και εδώ τις πρώτες μέρες της λειτουργίας του ιστολογίου.

Ο Κονιδάρης επίσης τοποθετεί τη δράση στη χτυπημένη από την κρίση Αθήνα, αλλά όχι στο παρόν παρά στο κοντινό μέλλον -και συγκεκριμένα στον Φεβρουάριο του 2025, που δεν απέχει δα και τόσο πολύ απο το σήμερα.

Από μια άποψη, το μυθιστόρημα του Κονιδάρη είναι δυστοπία, έστω και λάιτ. Η Αθήνα του 2025 είναι μουντή και παγωμένη. Όχι μόνο έχει βυθιστεί στην παρακμή της κρίσης, αλλά και η κλιματική αλλαγή, που έχει προχωρήσει σε αυτά τα οχτώ χρόνια, εχει φέρει περιόδους πολικού ψύχους σε όλη την Ευρώπη. Ωστόσο, οι ήρωές του προσπαθούν, και σε κάποιο βαθμό τα καταφέρνουν, να τα βγάζουν πέρα στην καθημερινή ζωή τους.

Ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος είναι ο αστυνόμος Α’ Έκτορας Ράντος, που έχει πτυχίο φυσικής αλλά σταδιοδρόμησε στην αστυνομία. Περίπου 40 χρονών, πρόσφατα χωρισμένος, μοναχικός, καλείται να διαλευκάνει τον φόνο της πρώην γυναίκας του, που είναι επίσης βουλευτίνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όπως συχνά συμβαίνει στα αστυνομικά, ο πρώτος φόνος αργά η γρήγορα ακολουθείται από έναν δεύτερο, και μετά από άλλους. Ο Ράντος πρέπει να βρει το νήμα που συνδέει τα θύματα, που φαινομενικά τουλάχιστον δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους -η βουλευτίνα, ένας συνταξιούχος δικαστής, ένας εκπαιδευτικός, ένας πολιτικός μηχανικός. Ωστόσο, ο δολοφόνος φροντίζει να σκηνοθετεί τους φόνους κάνοντας να πρωταγωνιστεί σε όλους το στοιχείο του πάγου.

Η αφήγηση ειναι πρωτοπρόσωπη και αυτό λειτουργεί θετικά, μια και βλέπουμε τα πάντα με τα μάτια του Ράντου και συμμεριζόμαστε τις αμφιβολίες και τα διλήμματά του. Ο Ράντος είναι πειστικός ήρωας, κάθε άλλο παρά παντοδύναμος, ενώ βρίσκει αρωγό του έναν μυστηριώδη «εξωτερικό συνεργάτη» της αστυνομίας, τον θρυλικό Καλοπροαίρετο.

Παρένθεση: Εδώ υπάρχει εσωτερικό αστείο. Όπως αποκαλύπτει ο Κονιδάρης στο επίμετρο, δανείστηκε το ψευδώνυμο και κάποια χαρακτηριστικά από τον «πραγματικό» Καλοπροαίρετο, ο οποίος έχει σχολιάσει αρκετές φορές παλιότερα και στο ιστολόγιό μας (μάλιστα έχουμε φιλοξενήσει και άρθρο του). Βέβαια, οι περισσότεροι αναγνώστες δεν ξέρουν τον διαδικτυακό Καλοπροαίρετο οπότε το αστείο λειτουργεί μόνο στους μυημένους.

Μου άρεσε πολύ ο Άλικος Πάγος. Ο Κονιδάρης έχει πλούσια φαντασία, όπως έχει δείξει και στα προηγούμενα βιβλία του, είναι πολύ πειστικός στις περιγραφές της ρουτίνας των αστυνομικών, χρησιμοποιεί με μαεστρία αλλά και με μέτρο το εύρημα της δυστοπίας και δίνει και μερικές ωραίες περιγραφές τόπων, όπως του κακόφημου ξενοδοχείου της Ομόνοιας.

Αν θέλω να βρω ένα ψεγάδι, θα ξεχωρίσω τις συζητήσεις για το Dark Web και τα διάφορα προγράμματα, που μου φάνηκαν χωρίς πολλή ουσία. Από την άλλη, το εύρημα για τη σχέση που έχουν μεταξύ τους τα φαινομενικώς άσχετα θύματα είναι έξυπνο και εύλογο. Δεν ξέρω αν ο Κονιδάρης λογαριάζει να συνεχίσει να γράφει αστυνομικά, πάντως ο Έκτορας Ράντος είναι συμπαθητικός ήρωας και θα αντέξει τη συνέχεια. Περιμένω να δω πώς θα χειριστεί ο συγγραφέας τη μελλοντολογική πτυχή.

Με δυο λόγια, έχουμε δυο βιβλία που αξίζει να διαβαστούν έστω και στο αποκαλόκαιρο -δεν θα το μετανιώσετε. Ελπίζω όμως να βγει ψεύτης  ο Κονιδάρης ως προς τις μετεωρολογικές προβλέψεις του!

 

Advertisements

123 Σχόλια to “Δυο αστυνομικά από το καλοκαίρι”

  1. Γς said

    Κακλημέα

    [έτσι για την πρωτιά]

    >καλείται να διαλευκάνει τον φόνο της πρώην γυναίκας του, που είναι επίσης βουλευτίνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

    που ήταν επίσης βουλευτίνα, μήπως

  2. Γς said

    Καλημέρα γμτ

  3. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.
    Ο συγγραφέας Παναγιώτης Κονιδάρης είναι της γνωστής οικογενείας;
    Ιωάννης Κονιδάρης και
    Χάρης Κονιδάρης

  4. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα

    και ένα καλό νέο:
    Ο Μιχάλης (Νικολάου είναι καλά ΚΑΙ το σπίτι επίσης δεν έπαθε κάτι.

    Το ένα από τα δύο σπίτια της περιοχής που την γλιτώσανε!!!! Γάτα ο δικός μας 🙂

  5. spiral architect 🇰🇵 said

    M’ αρέσουν τα δυστοπικά μυθιστορήματα. Θεωρώ σαν κορυφαίο αυτής της «κατηγορίας» το Νευρομάντη.
    Θα το πάρω το δεύτερο όχι όμως τώρα αλλά το χειμώνα. 🙂

  6. spiral architect 🇰🇵 said

    @4: Μπράβο, καλό αυτό για την παρέα μας, αλλά … 😦

  7. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Παλαιοροκάς είναι ο Ντίλαν;;;

  8. Πέπε said

    Πάμε πάλι:

    Παλαιοροκάς είναι ο Ντίλαν;;;

  9. Πέπε said

    Συγγνώμη για τις επαναλήψεις, αλλά για κάποιο λόγο δε μου δέχεται το λινκ που κόλλησα στη λέξη παλαιοροκάς.

    Ας δούμε αν το δέχεται σκέτο: https://sarantakos.wordpress.com/2009/02/19/palaiakaravana/

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως η κρίση δεν έχει απασχολήσει θεματολογικά τους Έλληνες λογοτέχνες, στον βαθμό που θα έπρεπε. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις:
    «Τέταρτος κόσμος» του Γιάννη Γρηγοράκη
    «Τελευταία έξοδος Στυμφαλία» του Μιχάλη Μοδινού
    «Κάτι θα γίνει θα δεις» του Χρήστου Οικονόμου

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    10 Μόνο το τελευταίο από αυτά έχω διαβάσει. Συν τον Μακριδάκη.

    9 Σε αντίθεση με την παλιά καραβάνα, ο παλιοροκάς είναι ένας ροκάς για τον οποίο δεν έχουμε καλή γνώμη, δεν είναι ο παλιός ροκάς.

    4 Τον ειδα να σχολιάζει στο ΦΒ και το υπέθεσα. Όταν ηρεμήσει θα μας πει.

    3 Ειπαμε ειναι ο άρχοντας του Μεγανησίου.

  12. Πέπε said

    @10:
    Πέρσι το καλοκαίρι είχα μαζέψει ένα παρατημένο – ξεχασμένο βιβλίο από μια ξαπλώστρα. Ήταν ένα αστυνομικό του Μάρκαρη, στα γαλλικά. Το διάβασα και, όντως, όπως λέει ο Sarant, ήταν τοποθετημένο στην Αθήνα της κρίσης. Λίγα χρόνια πιο πριν (αν θυμάμαι καλά, μεταξύ 1ου και 2ου μνημονίου), αλλά και η έκδοση ήταν λίγο πιο παλιά, οπότε τελικά το βιβλίο ήταν στην κόψη της επικαιρότητας.

    Ήταν αφενός ιδιαίτερη εμπειρία να διαβάζω γι’ αυτά που ζούμε σε λογοτεχνικό βιβλίο. Αφετέρου, ο τουρίστας που το ξέχασε (Γάλλος, Ελβετός…) πρέπει να ήταν καραψαγμένος, για να διαβάζει βιβλία από τη χώρα που επισκέπτεται τα οποία να περιγράφουν τη ζωή αυτής της χώρας τη στιγμή σχεδόν που την επισκέπτεται.

  13. Πέπε said

    @11:

    Μήπως εδώ έχουμε ένα χάσμα γενεών; Αυτόν που ακούει παλιά ροκ πάντοτε άκουγα να τον ονομάζουν παλιοροκά, παρόλο που κανονικά η λέξη θα σήμαινε αυτό που λες. (Το ίδιο και με το παλιοζεύγαρο: δεν είναι ένα κακό ζευγάρι αλλά ένα ζευγάρι που κρατάει από παλιά.) Τουλάχιστον στην περίπτωση του παλιοροκά, έχω την αίσθηση ότι υπονοείται κι ένα λογοπαίγνιο: όπως και να το κάνεις, είναι κάπως ροκ να χρησιμοποιείς λέξεις με απροσδόκητη και όμως λογική σημασία.

  14. Cyrus Monk said

    Καὶ συνεχίζω ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἄφησε ὁ κ. Κουβάτσος:
    Θερμοστάτης, τοῦ Κ. Πουλῆ
    Ἀνώνυμοι χρεοκοπημένοι, τοῦ Χριστόφορου (τοῦ Κάσδαγλη, ντέ!)
    Καλημέρα εἶπα;;;

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Την Έλενα Ακρίτα τη φοβάμαι από τότε που παρουσίαζε στην τηλεόραση «τον πιο αδύναμο κρίκο». Δεν είναι λίγες οι φορές που ξύπνησα κάθιδρως, μετά τον εφιάλτη της φωνής «είσαι ο αδύναμος κρίκος». Πριν λίγο καιρό, τη συνάντησα στο Μέγαρο Μουσικής, στη συναυλία του Μάριου Φραγκούλη και -«σαν τον διάολο», όπως λένε- καθόταν στη σειρά ακριβώς πίσω μου. Αναγκάστηκα να φύγω πριν το τέλος της συναυλίας, γιατί η σκηνική της παρουσία με εκμηδένιζε.

    10, δεν θα έπρεπε σε αυτά να προσθέσουμε και τα τελευταία του Μάρκαρη, φίλτατε Γιάννη;

  16. Πέπε said

    @15:

    Εγώ πάλι την Έλενα Ακρίτα την προωτοέμαθα αρκετά παλιότερα, κάπου στο Λύκειο, από μια σειρά τόμων όπου συγκέντρωνε τα (ακόμη παλιότερα) ευθυμογραφήματά της από τον Ταχυδρόμο. Εκείνο τον καιρό είχα ενθουσιαστεί και είχα διαβάσει 3-4 τόμους σερί. Από κάποια φάση και πέρα, βρήκα ότι το χιούμορ της είναι επανάληψη συνταγών. Βέβαια, δεδομένου ότι μια σταθερή αστεία στήλη είναι τρομερά δύσκολο και απαιτητικό πράγμα, μπορείς κάπου να δικαιολογήσεις και τις συνταγές. Οπότε δεν την καταδίκασα, απλώς δεν ασχολήθηκα άλλο.

    Την «Μπλε πολυκατοικία» την είχα δει στα ράφια και μου κίνησε την προσοχή, εν μέρει για τον τίτλο (όπως για πολλούς, έτσι και για μένα η μπλε πολυκατοικία έχει κάτι το θρυλικό – μ’ έχουν καλέσει και μια φορά σ’ ένα διαμέρισμά της) και εν μέρει επειδή ήταν της Ακρίτα.

    Χαίρομαι που διαβάζω μια θετική κριτική της.

  17. gpoint said

    Τα αστυνομικά μυθιστορήματα δεν μου πολυαρέσουν, προτιμώ τις δηλώσεις στις αθλητικές ειδήσεις :

    Μουνιέ: «Παίζω και αύριο το πρωί» !!! Κι εμείς, κι εμείς !

  18. Γς said

    12:

    Βρήκες τίποτ άλλο στην ξαπλώστρα [λέμε τώρα];

  19. spiral architect 🇰🇵 said

    @11ε: Ο άρχοντας του Μεγανησίου. 🙂
    (την Ακρίτα λίγο-πολύ την ξέρουμε)

  20. LandS said

    17 Είσαι μεγάλος!

  21. Γς said

    Συνειρμοί:

    Διγενής Ακρίτας

    Ελενα Ακρίτα

    Σεμίνα Διγενή

    Κλαρίνο

  22. Emphyrio said

    Η Ακριτα ξεκινησε αν δεν απατωμαι στον Ταχυδρομο γυρω στο 1976 ή 1977, οταν πηρε το Κλαμπ των Νεων απο την προηγουμενη υπευθυνο του (που μου διαφευγει το ονομα της τωρα – περασαν και τοσα χρονια. Και ναι, το θυμαμαι γιατι ημουν τοτε νεος και γραμμενος σ’αυτο. Ειχε καρτα μελους με εκπτωσεις σε δισκαδικα, βιβλιοπωλεια, θεατρα κλπ. Πρεπει να ηταν η πρωτη τετοιου ειδους προσπαθεια στην Ελλαδα). Παρ’ολο που ημουν πολυ νεαρος τοτε, και με ελαχιστες γνωσεις και χαμηλα κριτηρια, την βρηκα απο την αρχη κρυομπλαστρη. Μα τελειως.

    Μετα εκανε τους κρικους, εκανε τα σεναρια στην τηλεοραση, εβγαλε βιβλια, και περσι-προπερσι μας το επαιξε και αριστερη και πασιοναρια και αφουτολεωεγωετσιειναιστοκινημα. Γινομαι πολυ προσωπικος και εμπαθης, το ξερω.

  23. spiral architect 🇰🇵 said

    Ψιλοάσχετο: Λένε ότι θα ξαναπροβληθεί ο Αδύναμος Κρίκος, όχι με την Ακρίτα και όχι στην Ελλάδα αλλά στην Κύπρο.
    Εδώ το τίζερ της εκπομπής με ένα παρουσιαστή που όχι μόνο τρομάζει, αλλά βγάζει γέλιο.

  24. Γς said

    21:

    Ντάξει

    Σεμίνα Διγενή

    Χρήστος Οικονόμου

    Οχι αυτός του «Κάτι θα γίνει θα δεις»

    αλλά αυτός της εκπομπής «Σάββατο μία και μισή» που έπαιζε κι η Σεμίνα.

    Τον θυμάστε;

    Στις ΕΙΚΟΝΕΣ με ωραίες ανταποκρίσεις απ το Βιετ-Ναμ.

    Μακαρίτης

  25. Πρόσφατα εκδόθηκε το «Ιστορίες της διπλανής κρίσης» της Μαρίας Κανελλάκη, εκδ. 24 Γράμματα. Πρόκειται για διηγήματα σχετικά με το πώς βιώνουν απλοί άνθρωποι την κρίση στην καθημερινότητά τους. Τίποτα φανταχτερό, τίποτα μελοδραματικό, όμως στο βάθος αχνοφέγγει η ελπίδα που εκπορεύεται όχι από τις όποιες πολιτικές αλλά από την πίστη στον άνθρωπο. Κατά τη γνώμη μου, έλειπε ένα τέτοιο βιβλίο.

    ΥΓ. Πρώτη φορά σχολιάζω στο blog σας. Καλώς σας βρήκα λοιπόν! Πήρα το θάρρος, γιατί ζητήσατε προτάσεις.

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    12. Πιθανότατα, Πέπε, διάβασες ένα βιβλίο από την τριλογία της κρίσης του Μάρκαρη, με πρωταγωνιστή πάντα τον αστυνόμο Χαρίτο. Ανήκει στην αστυνομική λογοτεχνία, για την οποία σωστά αναφέρει ο Νίκος ότι έχει ασχοληθεί αρκούντως με την κρίση.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.oanagnostis.gr/31-%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2585%25CE%25BD%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AC-%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585-%25CE%25BC%25CE%25AC%25CF%2581%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25B7-%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1-%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD-%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25AF%25CF%2583%25CE%25B7/&ved=0ahUKEwjqw8iTg4HWAhWhI8AKHfwbAv4QFggjMAM&usg=AFQjCNEqoEPgGY6TZB8O9L9xSNh8bx69ww

  27. Κώστας Φ. said

    διαβάστε και τη «Σκιά» του Λ. Γιαννακουδάκη: https://www.politeianet.gr/books/9789600360059-giannakoudakis-leuteris-kastaniotis-skia-269780

  28. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και χαίρομαι που βλέπω και προτάσεις βιβλίων από καινούργιους φίλους!

    22 Η προηγούμενη υπεύθυνη, στην οποία γράφτηκα εγώ, πρέπει να ήταν η Νανά Νταουντάκη.

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    15. Γιώργο, τώρα είδα το σχόλιό σου. Τα έργα του Μάρκαρη (τα πρόσθεσα με νεότερο σχόλιο) υπάγονται στην αστυνομική λογοτεχνία. Ο Νίκος ζήτησε να προτείνουμε βιβλία εκτός αστυνομικής λογοτεχνίας.

  30. Γιάννης Ιατρού said

    11 /4. Α, ωραία. Το τελευταίο σχόλιό του (που είδα εγώ), ήταν από τις 26/8, 12:40. Αλλά υπήρξαν μετά εξελίξεις

  31. giorgos said

    Νάτος ό άρχοντας τού Μεγανησίου 🙂 ό έπονομαζόμενος «έκατομμύριας»

  32. Πέπε said

    @26:
    Ναι Γιάννη, το πρώτο (Ληξιπρόθεσμα δάνεια)!

  33. (15) Ε, όχι και να φύγεις από μουσική εκδήλωση επειδή βρισκόταν πίσω σου κάποιος που επιτέλους δεν σου σκότωσε τον πατέρα! Ποια «σκηνική παρουσία» έχει δηλαδή ένας θεατής που (υποθέτω) κάθεται ήσυχα στο κάθισμά του; Και ο Κασιδιάρης να καθόταν πίσω μου 🙂 άμα δεν παρεκτρεπόταν και μου άρεσε η μουσική, δεν νομίζω πως θα έφευγα!

  34. Emphyrio said

    28 Α μπραβο, η Νανα Νταουντακη ηταν. Ωστε και ο Νικοκυρης στο Κλαμπ των Νεων! Που αν θυμαμαι καλα απο τα ονοματα των νεων μελων που δημοσιευε σε καθε τευχος πρεπει να ειχε φτασει σε μεγαλα νουμερα για την εποχη (ισως 10,000, αλλα δεν ορκιζομαι). Προς το τελος βεβαια της ζωης του (αφου ανελαβε η Ακριτα και μετα) ειχε ξεπεσει σε αναγγελιες συναυλιων και ταινιων, και απο μιαμιση σελιδα του περιοδικου ειχε μειωθει σε μια ή δυο στηλες.

  35. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Σ’ ευχαριστώ, Γιάννη (29) -αν και με το 26 σου μου είχες αρκούντως απαντήσει: έχω γίνει επιπόλαιος και στην ανάγνωση των σχολίων και, συχνά, των οδηγιών του Νίκου Σαρ. Ας ελπίσω ότι θα μου περάσει με το καλοκαίρι! (…)

  36. Corto said

    Χαίρετε!
    Φιλολογικό κουίζ (αν και σχετικά γνωστό):

    Ποιο είναι το πρώτο νεοελληνικό λογοτεχνικό έργο αστυνομικού τύπου;

  37. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Αστειευόμουν, Άγγελε (33)!
    Στην πραγματικότητα, η εκδήλωση πήρε μεγάλο μάκρος, ο Φραγκούλης δεν ήταν στα καλύτερά του κι εγώ, βρήκα να τα φορτώσω όλα στον … πιο αδύναμο κρίκο!

  38. sarant said

    36 ·Ενα διήγημα είχαμε παρουσιάσει εδώ, αλλά θα εννοείς τον Νιρβάνα ίσως.

  39. spiral architect 🇰🇵 said

    @31: Μάλλον κάνας συνεπώνυμος-συνονόματος είναι αυτός, γιατί δεν τον κόβω για φαρμακοποιό.

  40. giorgos said

    31. Οχι , ούτε φαρμακοποιός ούτε συνεπώνυμος . Αλλά , διεκδικεί έπάξια τόν τίτλο τού άρχοντα 🙂

  41. Corto said

    38 (Sarant):

    Όχι δεν είναι του Νιρβάνα. Γράφτηκε πριν καν εμφανιστεί ο Νιρβάνας στα γράμματα.

    Στο ιστολόγιο είχε παρουσιαστεί ο πρώτος Έλληνας ντέτεκτιβ (Μπίλυ Γεράνης), του 1942:

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/14/makrynos/

    Αυτό που ψάχνουμε δεν έχει ντέντεκτιβ, αλλά είναι πολύ παλιότερο.

  42. Παναγιώτης Κονιδάρης said

    @Νικοκύρη
    Ευχαριστώ, σεμνά, ταπεινά και ειλικρινά. Αλλά αυτά τα περί άρχοντα με αποτελείωσαν! Οι αριστεροί είμαστε υπηρέτες, όχι άρχοντες 🙂

    @Spiral Architect
    Βάλθηκες να με αποδομήσεις 🙂 Πού στο διάολο την ανέσυρες εκείνη την ανατριχιαστική συνέντευξη; Πάντως, για να διαλευκάνω το μυστήριο, με τους κυρίους του σχολίου 3 είναι συνωνυμία κι όχι συγγένεια. Τον πρώτο κύριο δεν τον γνωρίζω καν. Ο εκπρόσωπος τύπου της Εκκλησίας, ο Χάρης, είναι συγχωριανός και φίλος μου αν και τον βλέπω σπάνια.

    @31-Giorgos
    Τον έφαγες τον Spiral! Αυτός μάλιστα! Και το προσωνύμιο, σωστό και εύστοχο.

  43. spiral architect 🇰🇵 said

    @42: Να είσαι καλά και εις (συγγραφικά) ανώτερα, φίλε! 🙂

  44. sarant said

    42 Χαίρε Παναγιώτη!

  45. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όπως διάβαζα το σχόλιο του Corto μου ήρθε συνειρμικά το άσχετο με το νήμα ερώτημα, το Σπαθούλουρο πού είναι; έχω πολύ καιρό να δώ σχόλιό του.

    Η αστυνομική λογοτεχνία ποτέ δεν με τράβηξε, ούτε καν των μεγαλυτέρων λογοτεχνών του είδους. Είχα ξεκινήσει προ σπομνημονεύτων ετών να διαβάσω κάποια αλλά μετά από καμιά εικοσαριά σελίδες τα παράτησα, έκτοτε δεν τα ξανάπιασα στα χέρια μου. Εννοείται πως δεν μειώνω την αξία της ως είδος, απλώς εμένα δεν μου πάει. Με τόσες ωραίες κριτικές των δύο βιλίων αν ήταν άλλο είδος θα τα είχα ήδη αγοράσει☺ αλλά στην προκειμένη περίπτωση ούτε που συγκινήθηκα.😯

  46. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    45 – Προ αμνημονεύτων φυσικά, ού γάρ που λέγαν κι οι αηπ.☺

  47. Corto said

    45:
    Λάμπρο καλημέρα και καλή συνέχεια στο καλοκαίρι, που δεν τελειώνει σήμερα!

    Ούτε εγώ έχω διαβάσει πολλά αστυνομικά, αλλά είπα να βάλω το «κουίζ», γιατί νομίζω ότι η εύρεση του πρώτου σχετικού ελληνικού έργου (αν βέβαια είναι αυτό που έχω υπόψιν μου) είναι ζήτημα με ευρύτερο ενδιαφέρον.
    Η παραγωγή ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας αντικατοπτρίζει, κατά κάποιον τρόπο, τον βαθμό επίδρασης του δυτικού πολιτισμού στα καθ’ ημάς.

  48. 36 Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου;

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μήπως ο «Συμβολαιογράφος» του Ραγκαβή, Κόρτο; Περιλαμβάνει φόνο, σύλληψη αθώου κλπ.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ίσως και η κατά συρροήν δολοφόνος «Φόνισσα»;

  51. Παναγιώτης Κ. said

    Αρκετές φορές έστειλα επαινετικά μέιλ στην Ακρίτα για τα χρονογραφήματά της στα Νέα! Αυτό αντί άλλο σχολίου για το ταλέντο της.
    Υπάρχει άλλη Ελληνίδα που να γράφει χιουμοριστικά κείμενα;
    Είχε πει κάποτε ότι γράφει από 18 ετών. Δεδομένου ότι γεννήθηκε το 1955, σημαίνει ότι την διαβάζουμε από το 1973. Κάτι τέτοιο θυμάμαι.
    Το βιβλίο αυτό δεν το διάβασα. Μετά όμως από αυτή την παρουσίαση θα μπει και αυτό στη σχετική λίστα!

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Arkema, που στο εργοστάσιο του Τέξας παράγει οργανικά υπεροξείδια, είχε ανακοινώσει την Τρίτη το βράδυ ότι τα χημικά που βρίσκονται αποθηκευμένα θα πρέπει να ψύχονται, ωστόσο έχει διακοπεί η ηλεκτροδότηση στο εργοστάσιο εξαιτίας των σφοδρών βροχοπτώσεων και οι γεννήτριες δεν λειτουργούν εξαιτίας των πλημμυρών.
    «Αυτή τη στιγμή υπάρχει 1,80 μέτρο νερό μέσα στο εργοστάσιο. Έχουμε χάσει την έκτακτη ηλεκτροδότηση και δύο πηγές επιπλέον ηλεκτροδότησης. Κατά συνέπεια δεν διαθέτουμε τα απαραίτητα μέσα για την ψύξη των υλικών που βρίσκονται στο εργοστάσιο, τα οποία τώρα μπορεί να εκραγούν και να προκαλέσουν σοβαρή πυρκαγιά»,
    http://popaganda.gr/pop-news/ipa-toulachiston-33-nekrous-ke-disekatommiria-dolaria-se-ilikes-zimies-afise-piso-tou-o-charvei/

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    E όχι! Φτου!
    ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ: Δύο εκρήξεις στο εργοστάσιο χημικών που είχε πλημμυρίσει στο Χιούστον – Αναφορές για τραυματίες
    http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=630788&catID=4

  54. Corto said

    48 (Δύτης):

    Όχι. Το έργο του Βιζυνηού γράφτηκε το 1883. Αυτό που ψάχνουμε είναι παλαιότερο.

    49 (Γιάννης Κουβάτσος):

    Ο Συμβολαιογράφος, δημοσιεύτηκε το 1850, άρα προηγείται κατά λίγα χρόνια του ζητούμενου. Σαφώς έχει αστυνομικά στοιχεία, αλλά οπωσδήποτε έχει και στοιχεία ρομάντζου κλπ.
    Ωστόσο αυτό που ψάχνουμε είναι πλησιέστερο στην δομή του αστυνομικού (πτώμα – ανακάλυψη στοιχείων – αποκάλυψη ενόχου).

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν είμαστε Charlie. Σε καμιά περίπτωση.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://15minutes.gr/%25CF%2580%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C-%25CF%2584%25CE%25BF-charlie-hebdo-%25CE%25B3%25CE%25B9%25CE%25B1-%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2582-%25CF%2580%25CE%25BB%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25BC%25CF%258D%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2582-%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF/&ved=0ahUKEwi72NO-n4HWAhVEBsAKHQu9A_YQFghIMAs&usg=AFQjCNHGmkfNxUtO1AVkhOGNeRrI6fEklQ

  56. Παναγιώτης Κ. said

    «Ληξιπρόθεσμα δάνεια» του Μάρκαρη. Χρονολογία έκδοσης 2010.
    Δεν το διάβασα.
    Το 2010 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο (συλλογικό) στο οποίο γράφουν οι Τ. Θεοδωρόπουλος,
    Πάσχος Μανδραβέλης, Πέτρος Μάρκαρης και Βασίλης Παπαβασιλείου.
    Ξεχώρισα από τους τέσσερις συγγραφείς, τον Μάρκαρη. Τον βρήκα πολύ περιεκτικό.

    Για να γράψει κάποιος ένα πραγματικά ενδιαφέρον μυθιστόρημα με διαχρονική αξία πρέπει να έχει καλή γνώση της κοινωνίας, της οικονομίας της πολιτικής και φυσικά να ξέρει και ιστορία η οποία ιστορία είναι η συγκολλητική ουσία για όλα τα προηγούμενα.

  57. sarant said

    55 Βασικά τη θρησκεία ειρωνεύεται το πρωτοσέλιδο

  58. spiridione said

    54. Μήπως κάποιο από τα ελληνικά απόκρυφα;

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    57. Λες; Για το Charlie μιλάμε. Θυμάμαι τις χοντράδες του για τα θύματα του σεισμού της Ιταλίας.

  60. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  61. Corto said

    58 (Spiridione):

    Δεν αποκλείεται να έχεις δίκιο. Βλέπω στο παρακάτω άρθρο ότι κάποια απόκρυφα είναι παλαιότερα από αυτό που έχω υπόψιν μου. Δεν ξέρω βέβαια αν έχουν αστυνομική δομή. Δυστυχώς δεν μπορώ να ανοίξω τον επισυναπτόμενο κατάλογο για να δω ποια περιλαμβάνει.
    Πάντως το ζητούμενο έργο δεν αναφέρεται στον υπόκοσμο. Επίσης είναι διήγημα, όχι εκτενές μυθιστόρημα.

    http://openlit.teimes.gr/city/varelas.htm

  62. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    55,57. Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Νομίζω ὅτι τὸ Σαρλὶ Ἑμπντὸ τό ᾿χει σύστημα νὰ προκαλεῖ. Κάνοντας σαματὰ προσπαθεῖ νὰ ψαρέψει ἀναγνῶστες. Βέβαια ἠ ὑπερβολὴ ὁδηγεῖ στὸν κιτρινισμό. Αὐτὰ μὲ βάση τὰ δείγματα γραφῆς ποὺ παίρνουν εὑρύτερη δημοσιότητα. Τί γνώμη ἔχουν ὅσοι τὸ παρακολουθοῦν τακτικά;
    Μὲ τὴν εὐκαιρία θυμήθηκα τὸν σλανγκικὸν ὅρο ζεσουὴς ποὺ διάβασα πρόσφατα στὸ σλανγκγουίκι. http://el.slang.wikia.com/wiki/%CE%96%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%AE%CF%82?venotify=created

  63. 61: Ο κατάλογος: http://openlit.teimes.gr/city/varelas/va17.htm

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να το πάρει το ποτάμι. 😊

  65. Corto said

    63:
    Ευχαριστώ! Δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο.

    Η απάντηση (τουλάχιστον μέχρι ανακαλύψεως κάποιου ακόμα παλαιότερου αστυνομικού έργου):

    Το διήγημα «Αγρυπνεί η θεία δίκη!» του ξεχασμένου, αλλά πολύ αξιόλογου συγγραφέα Επαμεινώνδα Φραγκούδη.
    Δημοσιεύτηκε ανωνύμως το 1856 στο περιοδικό Θελξινόη, που εκδιδόταν από τον συγγραφέα στην Κωνσταντινούπολη.
    Το διήγημα (που θυμίζει Έντγκαρ Άλαν Πόε, με στοιχεία φρίκης και μαύρου χιούμορ) έχει ως πρότυπο την νουβέλα «το καρφί» του Ισπανού συγγραφέα Πέδρο Αντόνιο δε Αλακρόν.

    Το διήγημα του Φραγκούδη μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
    http://pleias.lis.upatras.gr/index.php/thelxinoi/issue/view/340

    Η ισπανική νουβέλα κυκλοφορεί και στα ελληνικά:

    http://www.biblionet.gr/book/180992/Alarc%C3%B3n,_Pedro_Antonio_de/%CE%A4%CE%BF_%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%86%CE%AF

  66. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ως αναγνώστης της αστυνομικής λογοτεχνίας, σ’ ευχαριστώ, Κόρτο. Δεν το ήξερα. Ας το διαβάσω. 😊

  67. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    65,

    δεν το λες και ευκολάκι.
    Πώς όμως έφτασε η νουβέλα του Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν στον Φραγκούδη; (με τον Πόε τα πράγματα ήταν απείρως πιο εύκολα…)

  68. Corto said

    66:
    Καλή ανάγνωση! Μπορεί να θεωρηθεί παρωχημένο, αλλά οπωσδήποτε έχει ιστορική αξία.

  69. Corto said

    67:
    Δεν έχω ιδέα. Την ίδια απορία έχω και εγώ. Νομίζω ότι το όλο ζήτημα έχει αρκετό φιλολογικό ενδιαφέρον. Και γενικότερα ο Φραγκούδης έχει γράψει πολύ ενδιαφέροντα κείμενα.

  70. Emphyrio said

    Στην αστυνομικη λογοτεχνια να μην ξεχασουμε και τον Ανδρονικο Μαρκακη.

  71. Η λέξη ‘άλικο’ είναι δύσκολη λέξη, νομίζω σπάνια χρησιμοποιείται στον καθημερινό λόγο, μάλλον περισσότερο σε έργα τέχνης κ.λπ. Αλλά είναι και η πρώτη λέξη με την οποία μας συστήθηκε ο Σέρλοκ Χολμς, έτσι δεν είναι, «A Study in Scarlet» (Σπουδή στο Άλικο) δεν ήταν το πρώτο μυθιστόρημα του Αρθουρ Κόναν-Ντόιλ; Μπορεί να ‘μαι κι άσχετο, βέβαια, αλλά αφού είναι τόσο καλό όσο λέει ο κ. Σαραντάκος, μακάρι να δούμε ανάλογη πορεία!

  72. sarant said

    65 Δεν το ήξερα, ούτε αυτό ούτε το πρότυπό του.

  73. sarant said

    71 Ναι, Σπουδή στο άλικο. Και «Το άλικο γράμμα» (Scarlet letter)
    Στην περίπτωση του Κονιδάρη, είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου μέσα στο μυθιστόρημα.

  74. cronopiusa said

    72

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/07/10/biblia-7/
    σχόλιο 63

  75. sarant said

    74 Εμ δεν τα προλαβαίνουμε όλα… αλλά για να το έχει κάνει ο Κρίτωνας θα είναι καλό.

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το «Άλικο γράμμα», ναι. Αλλά το βιβλίο του Κόναν Ντόιλ έχει καθιερωθεί στα ελληνικά ως «Σπουδή στο κόκκινο».

  77. sarant said

    76 Έχει αποδοθεί και με άλικο.

    Ίσως αξίζει να επαναλάβω ξαναδουλεμένο εκείνο το παμπάλαιο άρθρο:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/04/28/scarlato/

  78. @ 76
    Υπήρχαν και μεταφράσεις παλαιότερα ‘Σπουδή στο άλικο’, δεκαετίες πίσω. Από κει έμαθα και τη λέξη, δεν την ήξερα. και μια πρόσφατη είδα κάπου, πάλι ‘άλικο’ έλεγε.

  79. sarant said

    Ανταπόκριση από Χιούστον

    https://www.click2houston.com/video/sky-2-aerials-of-addicks-and-barker-reservoirs-flooding

    Είμαστε όλοι καλά, το σπίτι άθικτο.
    Αυτό που φαίνεται είναι το ανατολικό χείλος του ταμιευτήρα Μπάρκερ. Είμαστε περίπου 3 χλμ ανατολικά του.
    Το πλημμυρισμένο κομμάτι του αυτοκινητόδρομου 6 είναι μπροστά από το σημείο όπου νερό από τον ταμιευτήρα απελευθερώνεται χαμηλά για να πάει στο μπαγιού (ξεροπόταμος/μαίανδρος), ώστε να μην υπερχειλίσει ο ταμιευτήρας με ολέθριες συνέπειες.
    Το μπαγιού στα ανατολικά ξεχείλισε δεξιά αριστερά, αλλά κι εκεί την γλιτώσαμε λόγω απόστασης.

  80. η κρίση έχει απασχολήσει τη νεοελληνική λογοτεχνία- δείτε κι εδώ.
    https://ikee.lib.auth.gr/record/289733/files/GRI-2017-19335.pdf

  81. ΚΑΒ said

    78 Η μυστική παπαρούνα Στρατή Μυριβήλη

    Είναι μια παπαρούνα. μια τόση δα μεγάλη, καλοθρεμμένη παπαρούνα, ανοιγμένη σαν μικρή βελουδένια φούχτα. Αν μπορούσες να τη χαρεί κανένας μέσα στο φως του ήλιου θάβλεπε πως ήταν άλικη, μ’ έναν μαύρο σταυρό στην καρδιά, με μια τούφα μαβιές βλεφαρίδες στη μέση.

  82. Γιάννης Ιατρού said

    79: Α, καλά έκανε και τό έστειλε, δεν βλέπω την εικόνα του #30 🙂

  83. cronopiusa said

    79
    αχ, πόσο χαίρομαι!

  84. giorgos said

    79. Μπράβο . Χάρηκα κι’ γώ πάρα πολύ γιά τά καλά νέα .

  85. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    79. Ε, καλά, οι Παναθηναϊκοί αντέχουν Αλαφούζο, τι να τους πει ο Χαρβεάκος… (Πανάθα δεν είναι ο Μιχάλης;)

  87. gpoint said

    Ιβάν ο τρομερός !

  88. Γς said

    79:

    >για να πάει στο μπαγιού (ξεροπόταμος/μαίανδρος)

    Mπαγιού.

    Από τη λέξη «bayuk» των ινδιάνων Choctaw.
    Μικρό ποταμάκι. Αλλά και αρκούντως μεγάλο όπως το Brays Bayou 600 μ. απόσταση από το τότε σπίτι μου στο δρόμο μου προς το Πανεπιστήμιο. Αλλα 200 μ.

    Μεγαλύτερο όμως είναι το Buffalo Bayou που φέρνει τα πλοία από τον κόλπο του Μεξικού στο κέντρο του Χιούστον, 80 τόσα χιλιόμετρα.

    Και δεν το ήξερα τις πρώτες μέρες. Και πηγαίναμε μια μέρα με το κάρο στο Ντάουν Τάουν όταν ξαφνικά είδαμε κατάρτια. Και σημαίες και ελληνικές. Και πως βρέθηκαν τα πλοία; Το λιμάνι;

  89. Γς said

    Θουτ! αρχί@ει

    αρχίζει

  90. Γς said

    89:

    «Στις Βρυξέλλες, κοντά στο Βέλγιο»

    Αυτό άκουσα μόνο. Δεν πρόσεξα όλη τη φράση.

    Ο σπήκερ του αγώνα. Τώρα.

    Στον ΣΚΑΙ

  91. Corto said

    74 (Cronopiusa):

    Η κινηματογραφική ταινία του Ραφαέλ Χιλ (1944), που βασίστηκε στο «καρφί» του Πέδρο δε Αλακρόν, υπάρχει στο youtube σε τμήματα:

    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Nail_(film)

  92. cronopiusa said

    91
    Ευχαριστώ!

  93. Γς said

    89:

    Δεν πάμε καλά. Καθόλου καλά.

    Τελευταίο 10λεπτο 0-0

    Κύπρος – Βοσνία 3-2 !

  94. Γς said

    93:

    Τι μας έκανες ρε Κοντονή!

  95. Γς said

    93:

    Πάπαλα…

    Αμαρτίες υπουργών παιδεύουσιν εθνικήν ;

  96. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    Διακόπτω την σιωπήν μου διά να σας ενημερώσω ότι τα ρωμέικα βρωμόσκυλα δεν ηδυνήθησαν προ ολίγων δευτερολέπτων να νικήσουν εν τω γηπέδω Καραϊσκάκη τους φιλοναζί Εσθονούς (0-0) δια τα προκριματικά του Μουντιάλ. Ευτυχώς που οι Κυπραίοι αδελφοί μας ενίκησαν με 3-2 τους Βοσνίους ισλαμιστάς και αι ελπίδες μας διά την 2αν θέσιν διατηρούνται εις το ακέραιον, εφόσον νικήσωμε το Βέλγιον την Κυριακήν…

    1) Τελικώς, το Σαραντάκειον Ιστολόγιον εσκαρφάλωσε από χθές μόνον 23 θέσεις εις την βαθμολογίαν της Αλέξαινας (1.471 από 1.494 χθές) και ουχί 50 όπως είχον προβλέψει. Αυτό συνέβη, διότι ο κακόψυχος Ιατρού εκάλεσε τους αναγνώστας να μη διαβάζουν τα σχόλιά μου, διότι τάχα τους φακελώνω.

    2) Από το πλέον επίσημον στόμα (Πάπας Φραγκίσκος) επιβεβαιώνεται η φράσις «χριστιανομπολσεβίκοι» που χρησιμοποιώ: Με αφορμήν το νέον βιβλίον του, ο Ποντίφηξ δίδει συνέντευξιν εις το αυριανόν «Figaro Magazine» και ομολογεί το αυτονόητον: Οι πραγματικοί κομμουνισταί είναι οι χριστιανοί»…

    3) Διατί ο κ. Σαραντάκος αρνείται επί 40 ώρας να ενημερώση τους αναγνώστας ότι με χορηγία του «Ιδρύματος Νιάρχου» ανεβιβάσθησαν εις τον ουρανόν του Διαδικτύου τα ΑΠΑΝΤΑ του Εμμανουήλ Κριαρά, προς χρήσιν του κοινού;

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  97. gpoint said

    Για τους άσχετους περί μπάλλας, με την Εθνική Εσθονίας σήμερα αγωνίσθηκε η μικτή Τσάνα, ελπίζουμε για τελευταία φορά- με την αλλαγή προέδρου στην ΕΠΟ καιρός είναι να αποκτήσουμε Εθνική όπως επί Ρεχάγκελ και Σάντος πριν πλακώσουν οι μανατζαραίοι και οι εξυπηρετούντες τα συμφέροντα «μεγάλων» συλλόγων της χώρας

  98. ΣΠ said

    88

  99. sarant said

    Είδες οι Εσθονοί;

  100. Γς said

    98:

    I’m goin’ back some day, come what may, to Blue Bayou
    Where you sleep all day and the catfish play on Blue Bayou

    Κι όλα τα μπαγιού γεμάτα από γατόψαρα

  101. ConspiRaki Theologist said

    Ωραιο φαίνεται το βιβλίο του Κονιδάρη, όπως και ο ίδιος, αλλά με το που διάβασα τον τίτλο βάρεσε αλικος συναγερμός μες στο κρανίο μου: Το «άλικο» ειναι καταχωρημένο ως η κατεξοχήν επιτηδευμένη, δήθεν, «και καλα» (pretentious για να συνεννοουμαστε) λεξη. Είναι μια λέξη που θα περιμενες να δεις στο εξώφυλλο του πρώτου βιβλιου 🙂
    Και μετά βλέπω ολόκληρο άρθρο για το σκαρλετο (επικά τα σχόλια) και ότι ο τίτλος του προηγούμενου βιβλίου του Κονιδάρη ειχε την ίδια επίδραση στο νικοκυρη.

    Πάντως η πρωτοπρόσωπη αφήγηση μου φαίνεται πολύ δύσκολη σε τέτοιες περιπτώσεις. Κι οσο κι αν αποδεχτείς τις λογοτεχνικές συμβάσεις , πάντα δημιουργείται μια ανοίκεια αίσθηση όταν ενας μπάτσος (που έχει 50% πιθανότητες να εχει ψηφίσει χρυσαβγουλους) κάνει πολύπλοκες σκέψεις, πόσο μάλλον να εχει τελειώσει το φυσικό. Αμα είναι μερικες δεκαετίες και μερικές χιλιάδες χιλιομετρα μακριά δεν ξενίζει τοσο.
    Οι αρχετυπικοι λογοτεχνικοι ντετέκτιβ που μάλλον προσωποποιουν τη δυναμική της αστικης τάξης κ του ορθου λόγου, δύσκολα μπορούν να νοηθουν σε μια χώρα που δε γνώρισε τίποτα απ τα δυο.

  102. gpoint said

    # 99

    Ποιοί Εσθονοί βρε Νίκο ; όταν ξέρεις πως θα παίξουνε φουλ άμυνα και προτιμάς τον αμυντικογενή Ζέκα από τον Σάμαρη και τον Ρέτσο που δεν ξέρει να κάνει μια σέντρα από τον Σταφυλίδη γιατί πρέπει να δικαιολογήσουν τις φουσκωμένες-για άλλους λόγους- μεταγραφές τους ; Κι έχεις με το ζόρι διεθνείς τα αιώνια «ταλέντα» τους Διαμαντάκο-Βέλλιο ; Ασε που ΠΡΕΠΕΙ να παίζει ο Μάνταλος βρέξει-χιονίσει για ισορροπίες με τον ΟΠΑΠ κ.λ.π. Μπροστινός είναι ο Σκίμπε όπως κι οι προηγούμενοι Ρανιέρι- αυτός πληρώθηκε καλά- και Μαρκαριάν- αυτός όχι-, κουμάντο κάνει ο Τσάνας με συμβούλους τον Αναστασιάδη κι ίσως τον Καραγκούνη ακόμα…

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    102. Αμυντικογενή; Μη χρησιμοποιείς και συ, βρε Τζι, την ανελλήνιστη γλώσσα των αθλητικογράφων.
    Για τον …πσικταρά τον Τζιόλη δεν λες τίποτα. Επειδή βαφτίστηκε στην παοκτσήδικη κολυμπήθρσ του Σιλωάμ;

  104. cronopiusa said

  105. cronopiusa said

  106. sarant said

    Καλημέρα!

    101 Σκαρλάτο όμως, όχι σκαρλέτο

  107. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα σας.

    @99. sarant said:

    » Είδες οι Εσθονοί; »

    Αὐτὰ παθαίνουν ὅσοι δὲν πῆγαν στὸ συνέδριο. 🙂

  108. Alexis said

    #99: Ο Κοντονής φταίει. Τους δημιούργησε κίνητρο να παίξουν δυνατά και να τα δώσουν όλα… 🙂

  109. spiral architect 🇰🇵 said

    @102: Και από που να πάρει; Από τον ΠΑΟΚ; 😀
    (άστα)

  110. Pedis said

    Αν την είχε βαφτίσει την πρωταγωνίστρια Μαρία, Χριστίνα, Ελένη, Κικίτσα, Σούλα, Τασία ή Καλλιόπη, Παρθένα, Ευριδίκη εν ανάγκη, θα το διάβαζα, με Ελσινόρη ούτε με σφαίρες σε συστημένη.

    Για το άλλο, ούτε γι αυτό υπάρχει περίπτωση αφού έχει κάνει τον Φυσικό μπάτσο, και μάλιστα, που σκέφτεται. Αν τον ήθελε να σκεφτόταν, μια στο εκατομμύριο, θα είχε γίνει από μπάτσος Φυσικός.

  111. Γιάννης Ιατρού said

    110: Πέδη, συντεχνιακά σκέφτεσαι βλέπω 🙂

  112. gpoint said

    # 103, 109

    Δεν πιστεύω πως είσαστε τόσο μυρουδιάδες (*) !! Ο Τζιώλης ξέρει την καλύτερη μπάλα από τους Ελληνες μέσους απλά χρειάζεται μηχανάκι τύπου Μανιάτη γύρω του να τρέχει ΑΛΛΑ πελάτη απρόσεκτε μόλις ήρθε ο Ιβιτς στον ΠΑΟΚ σαν γάτα που ήτανε έφαγε τους διεθνείς που παίζουν στην Ελλάδα γιατί ήξερει τι ψηστήρι γίνεται εκεί μέσα, Τον Τζιώλη αμέσως, τον Τζαβέλλα μετά, τον Αθανασιάδη πάγκο και μόνο τον Γλύκο άφησε γιατί είχε παλιά νταραβέρια με γιδοβοσκούς, λερωμένη φωλιά και δεν τον έπαιρνε να την κάνει αλά Τζαβέλλα.
    Ποιός αμφισβητεί πως ο Μανιάς είναι καλύτερος από τα δυο σέντερφορ επιρροής χοντρού που προσπαθούν με το ζόρι να διαφημίσουν ; θα το καταλάβετε όταν δείτε στην εθνική και τον Τζανδάρη που προώθησε στον ΠΑΟ ο γιδοβοσκός. Το ότι έπαιξαν Ρετσος και Ζέκα ήταν κθαρά θέμα μάνατζερ.
    Ο Γραμμένοος να βάλει το χέρι του να ξεβρωμίσει η ΕΠΟ πό τους συγκατηγορούμενους του Μαρινάκη για εγκληματική οργάνωση

    Θα μου πεις εδώ υπάρχουν ΠΑΟΚτσήδες που ενώ ο Αναστασιάδης δούλευε μετά την επιστροφή του μόνο σε παραρτήματα του γάβρου τον δέχθηκαν και δεν ξύπνησαν ούτε όταν δήλωσε πως έκανε δυο εσωτρικές μεταγραφές στον ΠΑΟΚ Κατσικά και Τσανδάρη βάζοντας τους τον Δεκέμβρη να ζητήσουν υψηλά συμβόλαια ώστε να μην παίζουν να αδυνατίσει η ομάδα γιαι να καταλήξουν στον ΟΣΦΠ καιεξακολουθούν να τον θεωρούν ΠΑΟΚτσή !!!!

  113. Γιάννης Ιατρού said

    112: Γιώργο, αυτά που γράφεις ταιριάζουν απόλυτα στον τίτλο του άρθρου «…αστυνομικά» 🙂

  114. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @113. Γιῶργο, ἀφοῦ, ὰποδεδειγμένα, τό ᾿χεις μὲ τὸ γράψιμο καὶ ξέρεις τόσα ἀπὸ τὰ ντεσοῦ τοῦ ποδοσφαίρου σοῦ προτείνω -σοβαρὰ μιλάω- νὰ γράψεις ἕνα ποδοσφαιροαστυνομικὸ μυθιστόρημα. Μπέρδεψε λίγο τὰ πρόσωπα καὶ τὶς ὑποθέσεις -γιὰ νὰ μὴν σηκώνει μήνυση- βάλε καὶ τίποτα ἐρωτικὰ μέσα καὶ θὰ γίνει ἀνάρπαστο. Μπορεῖς γιὰ ἁλατοπίπερο νὰ βάλεις καὶ λίγο ἱππόδρομο μέσα.

  115. gpoint said

    # 113

    Τι αστυνοικά μου λες ρε Γιάννη, εδώ είναι κουκιά μετρημένα… η κλήση και η παρουσία στις εθνικές ομάδες ανεβάζει το κασέ των παικτών κι αυτό είναι που θέλουνε μαναντζαραίοι και πρόεδροι-ιδιοκτήτες παικτών
    Για να καταλάβεις στα προηγούμενα προκριματικά επί Ρανιέρι στο πρώτο του ματς έπαιξαν Σάμαρης -Μήτρογλου που μόλις είχαν έρθει από τα μπάνια κι ΄ηταν οι δυο τελευταίοι από τους 23 στα εργομετρικά !! Γιατί ο Σάμαρης είχε μεταγραφεί στην Μπενφίκα και ο Μήτρογλου στην Φούλαμ και θέλανε επιβεβαίωση. Φυσικά χάσαμε εντός έδρας από τους Ρουμάνους και τα βάλανε με τον Ρανιέρι ο οποίος απέδειξε με την Λέστερ πως δεν ήταν καραγκιόζης. Ισα-ίσα το κατάλαβε γρήγορα τους πήρε δυο μύρια ευρώ και την έκανε αφήνοντας άλλους να χάνουνε απο τα νησιά Φερόες

  116. 4 κα,

    Σάς ευχαριστώ όλους!

    Στο πνεύμα του ιστολογίου, πρότεινα χτες στην ελληνική ομήγυρη της περιοχής – και το αποδέχτηκε ενθουσιωδώς – ότι το
    Μπάφαλο Μπαγιού,
    η υπερχείλιση του οποίου προξένησε αρκετές πλημμύρες σε παρακείμενους οικισμούς κατά μήκος του, από τούδε θα αναφέρεται ως
    Μπάχαλο Μπαγιού.

  117. Γς said

    116:

    Από το λίκνο σου

    >San Jacinto Battleground State Historic Site,

    Οταν είχε πολλά μαλλιά ο Γς

  118. sarant said

    116
    Kαι τίποτα με το Μ’ένα μπαγιού μου μίσεψες μπορείς να βρεις, αν υπάρχει βεβαίως διάθεση για πλάκα.

    Μέχρι προχτές νόμιζα πως το bayou είναι μόνο στη Λουιζιάνα -αλλά δεν είστε και πολύ μακριά.

  119. gpoint said

    # 113, 115

    Και κυρίως για να καταλάβεις το επίπεδο των ρεπόρτερ και την ομερτά που υπάρχει, γράφουν παραμύθια για τον Μιραλάς και τον ΟΣΦΠ ενώ κανείς τους δεν είναι σε θέση να λύσει το …αστυνομικό μυστήριο ποιος πέταξε το τασάκι στον Μιραλάς την ώρα που πήγαινε στον πάγκο έχοντας αντικατασταθεί μετά από άσχημη εμφάνιση, σ’ ένα γήπεδο κεκλεισμένων των θυρών κι ΄όπου ο Μαρινάκης είχε έρθει με ελικόπτερο και 2 000 αστυνομικούς… και δεν τον βρήκαν τόσοι αστυνομικοί…

    Τις, τις, τις ;;; ποίος, ποίος΄ποίος ;;; ποιός, ποιός, ποιός !!!

  120. Γς said

    118:

    Είναι κι ο Βάρδος του Μπάφαλο Μπαγιού.

    Bard of Buffalo Bayou

    Τον παρακολουθώ.

    Να ένα ποιηματάκι του:

    http://wordsgoingwild.blogspot.gr/2013/09/beware-of-grecians.html

    All of this is Greek to the Bard of Buffalo Bayou, who has other things on his so-called mind.

    A Greek who drank too much retsina
    Played so badly on his concertina
    That Dmitri Mitropoulos
    Came down from the Acropolis
    And served him with a subpoena.

    So the Greek played his concertina
    In the Italian town of Messina,
    Until Riccardo Muti
    Said, “I hate to seem snooty,
    But you massacred ‘La Golondrina’.”

    Then the Greek, with his concertina,
    Came to Texas and found Pasadena.
    That’s where Mickey Gilley
    Said, “I may be a hillbilly—
    But you sound like a laughing hyena.”

    So the Greek scrapped his concertina,
    Found a boat at a nearby marina,
    And with John Barbirolli
    And two cases of Stoli,
    Sailed the seas till they reached Catalina.

  121. 118,
    Καλό αυτό, καταγράφεται! 🙂

  122. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121.Πάρε κι ένα πεντοζάλη:
    Μες του Μπαγιού τις λασπουργιές
    παιδιά σκυλιά καφάσια

  123. Pedro Alvarez said

    εχμμ… καμιά τριανταριά ανθρώπους έπνιξε ο Μπαγιού…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: