Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 10 – Χρωστάμε τη δημοκρατία σ’ έναν αδιόρθωτο γλεντζέ

Posted by sarant στο 12 Σεπτεμβρίου, 2017


Εδώ και κάμποσο καιρό δημοσιεύω αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Γνώση. Οι δημοσιεύσεις αυτές συνήθως γινονται κάθε δεύτερη Τρίτη.

Η σημερινή συνέχεια είναι η δέκατη αλλά φυσικά πρόκειται για αυτοτελείς ιστορίες.  Η προηγούμενη δημοσίευση βρίσκεται εδώ. Ξεκινήσαμε με ιστορίες από τον Ηρόδοτο μετά από τον Λουκιανό και στη συνέχεια περάσαμε σε ιστορίες από τον Διογένη Λαέρτιο. Ωστόσο, σήμερα επιστρέφουμε στον Ηρόδοτο, επειδή κάπου χρειάστηκε να αναφερθώ στο επεισόδιο του Ιπποκλείδη και συνειδητοποίησα ότι κακώς  την είχα παραλείψει πρωτύτερα. Και πάλι, προσθέτω ένα δικό μου υστερόγραφο.

Χρωστάμε τη δημοκρατία σ’ έναν αδιόρθωτο γλεντζέ
(Η ιστορία αυτή είναι παρμένη από το 6ο βιβλίο, Ερατώ, παραγρ.122-128)

Ως γνωστόν οι δημοκρατικοί θεσμοί γεννήθηκαν στην Αθήνα και πρωτεργάτης τους ήταν ο Κλεισθένης, γιος του Μεγακλή και της Αγαρίστης. Παρά λίγο όμως αυτός ο Κλεισθένης να μη γεννιόταν ποτέ αλλά να ξεφύτρωνε στη θέση του κάποιος άλλος, που μπορεί να λεγόταν επίσης Κλεισθένης και να ήταν γιος της Αγαρίστης αλλά ο μπαμπάς του να ήταν ο Ιπποκλείδης και να μην τον ένοιαζε καθόλου η Δημοκρατία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Εκείνο τον καιρό, τον 6ο αιώνα της Αρχαιότητας,  τύραννος της σημαντικής, τότε, πόλης της Σικυώνας (κοντά στο σημερινό Κιάτο), ήταν ο Κλεισθένης, λαϊκής καταγωγής πολιτικός, που πήρε την εξουσία υποστηριζόμενος από τους φτωχούς και μεσαίους καλλιεργητές. Όπως οι περισσότεροι τύραννοι του καιρού του, στράφηκε κατά των πλουσίων, τους έβαλε τα δυο πόδια σ΄ένα παπούτσι και ανέδειξε την Σικυώνα σε σημαντική δύναμη της Βόρειας Πελοποννήσου.

Αυτός ο Κλεισθένης είχε μια κόρη, την Αγαρίστη, την οποία, παρά την ταπεινή καταγωγή του, ονειρευόταν να την παντρέψει με κάποιον γαμπρό από ονομαστό σόι. Έτσι όταν η Αγαρίστη έφθασε σε ηλικία γάμου, (που εκείνα τα χρόνια ήταν μεταξύ 16 και 18 χρονών), ο Κλεισθένης κάλεσε στο παλάτι του τα παλικάρια των πιο ονομαστών οικογενειών ολόκληρου του Πανελλήνιου και τους φιλοξένησε αρχοντικά επί πολλούς μήνες, μελετώντας το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάθε υποψηφίου γαμπρού.

Στην πρόσκληση του Κλεισθένη ανταποκρίθηκαν πολλοί, κάπου δεκατέσσερις. Ήρθαν υποψήφιοι από την Ιταλία, ο Σμινδυρίδης από τη Σύβαρη και ο Δάμασος από την Σίρη. Από την Επίδαμνο της Αδριατικής ήρθε ο Αμφίμνηστος Επιστρόφου, ήρθαν ακόμη ένας Αιτωλός, ένας Ηπειρώτης, ένας Θεσσαλός και ένας από την Ερέτρια της Ευβοίας. Από την Πελοπόννησο φυσικά ήρθαν οι περισσότεροι: πέντε γαμπροί, με επιφανέστερο τον Λεωκύδη, γιο του Φείδωνος, βασιλιά του Άργους. Ήρθαν και δυο Αθηναίοι, ο Ιπποκλείδης Τεισάνδρου και ο Μεγακλής Αλκμαίωνος.

Από την αρχή φάνηκε η υπεροχή του Ιπποκλείδη. Εκτός του ότι καταγόταν από τους Κυψελίδες της Κορίνθου, ήταν και πιο όμορφος, πιο έξυπνος και πιο αθλητικός από όλους. Ήταν επίσης μεγάλος γλεντζές, αλλά αυτό για τους Έλληνες ήταν προσόν και όχι ελάττωμα. Την τελευταία βραδιά της φιλοξενίας, ο Κλεισθένης, που είχε σχεδόν καταλήξει στην επιλογή του Ιπποκλείδη, έκανε ένα αποχαιρετιστήριο γλέντι. Σ΄αυτό όμως το γλέντι, ο Ιπποκλείδης, έπινε περισσότερο από το κανονικό, μέθυσε για καλά, διέταξε έναν αυλητή να του παίζει και άρχισε να χορεύει μόνος του. Στην αρχή χόρεψε λακωνικούς χορούς, κατόπιν αττικούς, εν συνεχεία τον κόρδακα (ένα είδος τσιφτετέλι) και στο τέλος φώναξε και φέραν ένα μεγάλο τραπέζι, ανέβηκε επάνω του κι άρχισε να χορεύει πρώτα με τα πόδια κι ύστερα με  τα… χέρια, στηρίζοντας το κεφάλι του στο τραπέζι και κουνώντας τα πόδια του στον αέρα στο ρυθμό της μουσικής (σημείωση: οι αρχαίοι Έλληνες δε φορούσαν σώβρακα και παντελόνια).

Ο Κλεισθένης, που από την αρχή του χορού παρακολουθούσε με μεγάλη δυσφορία τα καμώματα του μέλλοντος γαμπρού, στο σημείο αυτό έχασε την υπομονή του. Έξω φρενών σταμάτησε τον αυλητή και φώναξε στον χορευτή:

«Ὦ παῖ Τεισάνδρου, ἀπορχήσαό γε μὲν τὸν γάμον!» (δηλαδή: γιε του Τεισάνδρου, με το χορό σου έχασες τον γάμο)

Του Ιπποκλείδη δεν ίδρωσε το αυτί και απάντησε ανέμελα στον αμφιτρύωνά του:

«Οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ» (δε σκοτίζεται ο Ιπποκλείδης)

Έτσι ο Κλεισθένης, αφού αποχαιρέτησε τους καλεσμένους του, δίνοντας στον καθένα τους (και στον Ιπποκλείδη) πλούσια δώρα, κράτησε για γαμπρό του τον άλλον Αθηναίο υποψήφιο, τον Μεγακλή του Αλκμαίωνος, που τον πάντρεψε με την Αγαρίστη.

Από το γάμο τους γεννήθηκε ένας γιος, που πήρε το όνομα του παππού του, Κλεισθένης Μεγακλέους, ο οποίος πρωτοστάτησε στην εκδίωξη των Πεισιστρατιδών και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Αθήνα. Μια κόρη του νεότερου Κλεισθένη λεγόταν επίσης Αγαρίστη και ήταν η γιαγιά του Περικλή.

Υστερόγραφο:

* Κατά την περιγραφή του χορού του Ιπποκλείδη, ο οποίος χορεύει πάνω στο τραπέζι με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω, κουνώντας τα πέρα δώθε, ο Ηρόδοτος λέει «τοίσι σκέλεσι εχειρονόμησε», δηλαδή «χειρονόμησε με τα σκέλια, με τα πόδια». Το ρήμα «χειρονομώ» το έχουμε κι εμείς, η σημασία δεν έχει αλλάξει, αλλά αν το λέγαμε σήμερα θα ακουγόταν οξύμωρο, αφού η ετυμολογία του «χειρονομώ» έχει μέσα της το χέρι -ή όχι; Βέβαια, κι εμείς λέμε «χειμερινό θέρετρο», ενώ προσωπικά τις «θετικές επιπτώσεις» έχω πάψει να τις θεωρώ λάθος, οπότε…

* Να προσέξουμε και τον τύπο «απορχήσαο» (β’ πρόσωπο αορίστου του απορχούμαι) ή μάλλον το ρήμα «απορχούμαι», που μόνο σε αυτό το έργο του Ηροδότου το βρίσκουμε, μόνο μία φορά σε όλη την ελληνική γραμματεία. Η σημασία του είναι ενδιαφέρουσα, αφού σημαίνει «χάνω επειδή χόρεψα», είναι δηλαδή ακριβώς αντίστοιχο με το αγγλικό σχήμα «X away», εδώ «dance away» -you danced the marriage away. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν κι άλλα παρόμοια αρχαία ρήματα.

 

 

Advertisements

77 Σχόλια to “Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 10 – Χρωστάμε τη δημοκρατία σ’ έναν αδιόρθωτο γλεντζέ”

  1. spiral architect 🇰🇵 said

    Ε, ρε ντέρτια που΄χε ο Ιπποκλείδης!

    Καλημέρα.

  2. LandS said

    ἀπορχήσαό γε μὲν τὸν γάμον => you danced the marriage away

    Φανερό, τα Αγγλικά είναι τρισσεγγονάκια των Ελληνικών. Άσε που για να μάθεις καλά Αγγλικά πρέπει πρώτα να μάθεις Αρχαία!

  3. Γς said

    Καλημέρα

    >πόλης της Σικυώνας

    Που πήρε το όνομά της πιθανόν από από την αρχαία λέξη «σικυός» (= αγγούρι) λόγω της μεγάλη παραγωγής αγγουριών.

    Και θα πρέπει να ήταν καλής ποιότητας, σαν τα σημερινά Καλαβρέζικα. Λιγα χιλιόμετρα πιο πέρα.
    Στην περιοχή της Χάιδος

  4. Corto said

    Καλημέρα!

    Άλλο παρόμοιο ρήμα: αποτειχίζω

    «τας των εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα»
    (Ακάθιστος Ύμνος)

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-2: 🙂

    3: Μπορεί και κολοκύθια να καλλιεργούσαν, είναι μπλεγμένο το όνομα

    4: Α μπράβο!

  6. ΚΑΒ said

    >>Οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ

    Σιγά μη σκάσω. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.

  7. Corto said

    Είχαμε στο παρελθόν ξαναγράψει και για τον Διόνυσο που νίκησε τους μάχιμους Ινδούς (αλλά και τους Τυρηννούς και τους Λυδούς) με τον κόρδακα και άλλους χορούς:

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/02/21/eco-2/#comment-337753

    Λέει ο Λουκιανός (περί ορχήσεως, 22, μετάφραση Ιωάννη Κονδυλάκη):

    Τὰ μὲν γὰρ Διονυσιακὰ καὶ Βακχικὰ οἶμαί σε μὴ περιμένειν ἐμοῦ ἀκοῦσαι, ὅτι ὄρχησις ἐκεῖνα πάντα ἦν. τριῶν γοῦν οὐσῶν τῶν γενικωτάτων ὀρχήσεων, κόρδακος καὶ σικιννίδος καὶ ἐμμελείας, οἱ Διονύσου θεράποντες οἱ Σάτυροι ταύτας ἐφευρόντες ἀφ᾽ αὑτῶν ἑκάστην ὠνόμασαν, καὶ ταύτῃ τῇ τέχνῃ χρώμενος ὁ Διόνυσος, φασίν, Τυρρηνοὺς καὶ Ἰνδοὺς καὶ Λυδοὺς ἐχειρώσατο καὶ φῦλον οὕτω μάχιμον τοῖς αὑτοῦ θιάσοις κατωρχήσατο.

    «Όσον αφορά τας Διονυσιακάς και Βακχικάς τελετάς, νομίζω ότι δεν περιμένεις να μάθης από εμέ ότι απετελούντο όλαι από χορούς. Ήσαν δε τρεις αι κυριώτεραι Διονυσιακαί ορχήσεις, ο κόρδαξ, η σικιννίς και η εμμέλεια, και οι θεράποντες του Διονύσου, οι Σάτυροι, έδωκαν εις αυτάς τα ονόματα των. Με αυτήν δε την τέχνην ο Διόνυσος υπέταξε τους Τυρηννούς, τους Ινδούς και τους Λυδούς και με στράτευμα εκ χορευτών ενίκησε φυλάς τόσον μαχίμους.»

    https://www.mikrosapoplous.gr/lucian/peri_orxhsews_d2.htm

  8. «Με τα τσαλίμια σου κλώτσησες το γάμο» μετέφραζε αν θυμάμαι καλά ο Γιάννης Μηλιάδης (Ιστορίες από τον Ηρόδοτο).

  9. Γς said

    >«Οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ» (δε σκοτίζεται ο Ιπποκλείδης)

    Δεν μπορεί. κάτι άλλο θα είπε ο Ιπποκλείδης

    «Στα μέζεά μου!» λ.χ.

  10. Pedis said

    γεννήθηκε ένας γιος, που πήρε το όνομα του παππού του, Κλεισθένης Μεγακλέους, ο οποίος πρωτοστάτησε στην εκδίωξη των Πεισιστρατιδών και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Αθήνα. Μια κόρη του νεότερου Κλεισθένη λεγόταν επίσης Αγαρίστη και ήταν η γιαγιά του Περικλή.

    Πώς εξηγείται άραγε ότι η εκδίωξη των Πεισιστρατιδών και η θέσπιση των μεταρρυθμίσεων γύρω στα -510, όπως επίσης, έναν αιώνα αργότερα, η αποκατάσταση της δημοκρατίας με την περιθωριοποίηση των τριάκοντα, έγιναν δυνατές χάρη στην κρισιμη παρέμβαση και πρωτοβουλία της Σπαρτης;

  11. «Στην πρόσκληση του Κλεισθένη ανταποκρίθηκαν πολλοί, κάπου δεκατέσσερις. Ήρθαν υποψήφιοι από την Ιταλία, ο Σμινδυρίδης από τη Σύβαρη και ο Δάμασος από την Σίρη».

    Αυτή η Σίρις βρίσκεται κάπου στη Σικελία (ή Νότιο Ιταλία, βαριέμαι να ψάχνω!). Κάποιοι λένε ότι έχει σχέση με την Σίρι την Παιονική [τα Σ(ι)έρρας ντε!] που ήκμαζε την ίδια χρονική περίοδο!

  12. Corto said

    Συμπληρωματικά στο σχ.7, αξίζει να παρατηρήσει κανείς στο απόσπασμα του Λουκιανού το ρήμα «κατορχούμαι» (αόριστος στο γ’ πρόσωπο: κατωρχήσατο).

  13. sarant said

    6 Σκασίλα μας μεγάλη και δέκα παπαγάλοι 🙂

    8 Καλή απόδοση

  14. spiral architect 🇰🇵 said

    Δηλαδή, ο Ιπποκλείδης ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος άκρατος που έσπασε τον κανόνα του κεκαρμένου οίνου; 🙂

  15. Corto said

    Επίσης για τον κόρδακα:
    Κατά σύμπτωση χθες είχε η τηλεόραση την γνωστή γαλλική ταινία «ο εραστής της κομμώτριας», όπου βλέπουμε την καταπληκτική σκηνή με τον Γάλλο πρωταγωνιστή να χορεύει έναν κόρδακα (τσιφτετέλι) ιδίας εμπνεύσεως και τον Άραβα να του διορθώνει τις κινήσεις.

  16. aerosol said

    «Οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ»
    Εντοπίσαμε τον πρόγονο του αυστραλέζικου «no worries».
    Καλημέρα!

  17. ΚΑΒ said

    Εγγονή της Αγαρίστης από τον γιο της τον Ιπποκράτη, αδελφό του μεταρρυθμιστή Κλεισθένη, που είχε το ίδιο όνομα μ’ αυτήν παντρεύτηκε τον Ξάνθιππο, τον πατέρα του Περικλή. Η Αγαρίστη είχε δει, όταν ήταν έγκυος, ένα όνειρο ότι θα γεννήσει ένα λιοντάρι. Αυτά γράφει ο Ηρόδοτος.

  18. gpoint said

    # 5 β

    Μάλλον σου διέφυγε το υπονοούμενο…

  19. Corto said

    Το επεισόδιο με τον Ιπποκλείδη θυμίζει μία σκηνή από παλιά ελληνική κωμωδία.
    Με επιφύλαξη, νομίζω ότι πρόκειται για την ταινία «Έλα στο Θείο…» του Τσιφόρου (1950), όπου η πρωταγωνίστρια (μάλλον η Σμαρούλα Γιούλη) προκειμένου να χαλάσει το προξενιό που της επιβάλλουν, χορεύει με μάγκικο ύφος ένα ζεϊμπέκικο, μπροστά στο σόι του γαμπρού – πράξη υποτίθεται ανάρμοστη στα ήθη της εποχής.

  20. Γς said

    18:

    Ακόμα κι ένας αλιέφς το κατανόησε …

  21. LandS said

    Ο Κλεισθένης ήθελε να παντρέψει τη κόρη του με «τον άριστον των Ελλήνων». Στις δοκιμασίες που απαιτούσε η αντίληψη της εποχής για την ΑΡΙΣΤΕΙΑ, αναδείχτηκε ο Ιπποκλείδης ο οποίος όμως το πήρε τόσο πολύ απάνω του και νομίζοντας ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει – «άριστος» λέμε – είχε αυτή την απαίσια συμπεριφορά στο μπάτσελορ. Μέχρι και πράγματα που γίνονται με τα χέρια αυτός τα έκανε με τα πόδια! Και μάλλον τα έκανε αποτελεσματικά αφού σοκαρίστηκε το σύμπαν.
    Όταν ο Κλεισθένης αποχαιρέτησε τους νέους, τους είπε ότι μακάρι να είχε τόσες κόρες ώστε να τους διάλεγε όλους για γαμπρούς του (αν δεν είχα μόνο μία κλπ παρηγορήσου με ένα ασημένιο τάλαντο).
    Δηλαδή, ηθικόν δίδαγμα σα να λέμε, η αξιοσύνη μπορεί να είναι κοινή, σε πολλούς και όχι στον ένα «άριστο».

    Και μη ξεχνάμε ότι ο εγγονός Κλεισθένης ήταν Δημοκρατικός και όχι Αριστοκρατικός.

  22. Σηλισάβ said

    Η Αθηναϊκή Δημοκρατία ήταν αποτέλεσμα της έντονης πάλης/διαπάλης των τάξεων στην πόλη. Οι ευγενείς, οι έμποροι, οι ελεύθεροι καλλιεργητές και οι ελεύθεροι εργάτες σε μια πολυετή διαμάχη που οδήγησε στην ουσία σε έναν συμβιβασμό, ο οποίος ονομάστηκε δημοκρατία. Δοκιμάσανε την καταστολή (Δρακόντειοι νόμοι) δεν πέτυχε. Δοκιμάσανε την μετριοπαθή κεντρώα διοίκηση (νόμοι του Σολωνα), δεν πέτυχε. Ο Κλεισθένης χώρισε την Αθήνα σε δήμους οι οποίοι περιελάμβαναν και πλούσιους και φτωχούς, σαν να λέμε Λιόσια-Εκάλη ένας δήμος. Έτσι οι βουλευτές αντιπρόσωποι ήταν υποχρεωμένοι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα όλων, και οι κοινωνικές τάξεις να συνεργάζονται. Ακόμα, όρισε τα αξιώματα με κλήρωση, οπότε οποιοσδήποτε μπορούσε να γίνει δικαστής ή άρχοντας. Αυτό υποχρέωνε το κράτος να επιβάλλει κάποια εννιαία παιδεία, πληρώνοντας πχ τα εισιτήρια στο θέατρο των φτωχών, μιας και ο επαίτης μπορούσε να εκλεγεί σε δημόσιο αξίωμα. Αυτό που λέμε σήμερα «άμα ήμουνα εγώ πρωθυπουργός» ήταν πραγματικότητα εκείνη την εποχή.
    Αχ αυτοί οι Αλκμαιονίδες, το σόι που ταυτίστηκε με την δημοκρατία. Ήταν τιμή η οικογενειοκρατία, και είχε μεγάλη αξία για έναν πολιτικό να κατάγεται από αυτό το σόι. Και μας μας ενοχλούν οι Τραγάκηδες και οι Μητσοτάκηδες

  23. Σηλισάβ said

    21. Την κοπέλα πάντως δεν φαίνεται να την ρώτησε κανείς ποιον θέλει 🙂

  24. Pedro Alvarez said

    Ο Ιπποκλείδης ήταν γκέϋ ,και βρήκε έναν εύσχημο τρόπο να την κάνει… Μην ντρέπεστε να δείτε την αλήθεια γυμνή!

  25. ΣΠ said

    19
    Καλά θυμάσαι. Στο 27:48

  26. sarant said

    21-23 Και πότε τη ρωτούσαν; Αλλά μου δώσατε ιδέα για την επόμενη συνέχεια

    19-25 Πολλά θυμόσαστε εσείς!

  27. Σηλισάβ said

    24. Είναι πολύ πιθανό να την κονούσε την αχλαδια

  28. Corto said

    25:
    Μπράβο! Ένα από τα πρώτα ζεϊμπέκικα (αν όχι το πρώτο) σε ελληνική κινηματογραφική ταινία αυτού του είδους (εξαιρώ προπολεμικά ντοκιμενταρίστικα πλάνα με παραδοσιακό ζεϊμπέκικο κλπ).

  29. spiral architect 🇰🇵 said

    Οι ΑΗΠ δεν είχαν γκέηδες με τη σημερινή έννοια.

  30. Alexis said

    #24: Επ’ αυτού ειδικός να αποφανθεί είναι ο γνωστός ελληνόψυχος επισκέπτης του μεσονυχτίου. Υπομονή έως τότε ίνα διαφωτισθώμεν γι’ αυτά που μας αποκρύπτει ο Σαραντάκος! 🙂

  31. ΣΠ said

    Άσχετο με το σημερινό. Το παρακάτω μου φαίνεται για νατσουλισμός:
    Πώς βγήκε η έκφραση ‘έγινε της Πόπης’

  32. Πέπε said

    @31:
    Είμαι 99% βέβαιος ότι «της Πόπης» είναι απλώς ευπρεπισμός για «της πουτάνας» και ότι η ιστορία είναι νατσουλιστική. Το 1% των επιφυλάξεών μου είναι ότι πρόκειται για σχετικά πρόσφατη ιστορία, που δε χάνεται στα βάθη των αιώνων ώστε να αποκλεισείι με βεβαιότητα η σχέση της με την έκφραση. Και πάλι βέβαια, δε νομίζω η έκφραση να είναι 100 χρονών.

  33. Alexis said

    #0: Από την Επίδαμνο της Αδριατικής ήρθε ο Αμφίμνηστος Επιστρόφου, … …Ήρθαν και δυο Αθηναίοι, ο Ιπποκλείδης Τεισάνδρου και ο Μεγακλής Αλκμαίωνος.
    Όλοι αυτοί αν ζούσαν σήμερα θα ήταν Κύπριοι 🙂

    #0: Από το γάμο τους γεννήθηκε ένας γιος, που πήρε το όνομα του παππού του, Κλεισθένης Μεγακλέους
    Ώστε είναι τόσο παλιά αυτή η συνήθεια που έχει προκαλέσει ομηρικούς καβγάδες σε ζευγάρια και συμπεθέρια;

  34. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Πολὺ ὡραῖο τὸ σημερινό.

    Γράφει ὁ Νικοκύρης:
    » Ήταν επίσης μεγάλος γλεντζές, αλλά αυτό για τους Έλληνες ήταν προσόν και όχι ελάττωμα. »

    Αὐτὸ ἴσχυε μέχρι πρόσφατα στὰ περισσότερα μέρη τῆς ἀγροτικῆς Ἑλλάδας. Ἦταν μεγάλο προσὸν νὰ εἶναι κάποιος γλεντζὲς, καλὸς τραγουδιστὴς καὶ χορευταράς.

    @3. Γιάννη, νομίζω πὼς τά ᾿μπλεξες λιγάκι. Ὀνομαστὰ ἀγγούρια εἶναι τὰ Καλυβιώτικα.Τὰ Καλαβρέζικα εἶναι ἄλλα, ποὺ δὲν εἶναι σκόπιμο νὰ τὰ μελετᾶμε μεσημεριάτικα. 🙂

    @29. Καλὰ τὰ λέει ὁ Σπειροειδὴς. Δὲν ἦταν ντροπὴ γιὰ ἕναν νέο νὰ ἔχει ἐραστή· μᾶλλον καμάρι τό ᾿χε ἄν ὁ ἐραστὴς ἦταν κάποιος ἀξιόλογος ἄντρας, μὲ βάση τὸ ἀξιακό σύστημα τῆς ἐποχῆς. Οὔτε καθόριζε, τὸ γεγονὸς αὐτό, τὸν μετέπειτα ἐρωτικὸ προσανατολισμό του. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἡ σχέση τοῦ Ἀλκιβιάδη μὲ τὸν Σωκράτη.

  35. Corto said

    Για να ακριβολογήσουμε, χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία ως προς την ουσία της αφήγησης, ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει κόρδακα χορό.

    ( «μετὰ δὲ ἐπισχὼν ὁ Ἱπποκλείδης χρόνον ἐκέλευσε τινὰ τράπεζαν ἐσενεῖκαι, ἐσελθούσης δὲ τῆς τραπέζης πρῶτα μὲν ἐπ᾽ αὐτῆς ὀρχήσατο Λακωνικὰ σχημάτια, μετὰ δὲ ἄλλα Ἀττικά, τὸ τρίτον δὲ τὴν κεφαλὴν ἐρείσας ἐπὶ τὴν τράπεζαν τοῖσι σκέλεσι ἐχειρονόμησε» )

    https://el.wikisource.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%B9_(%CE%97%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85)/%CE%95%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8E

    Διαβάζουμε εδώ ότι η πρώτη αναφορά σε αυτό το τσιφτετέλι είναι μεταγενέστερη, πιθανόν απαντά πρώτη φορά στις Νεφέλες του Αριστοφάνη (423 π.Χ.):

    http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2014/10/blog-post_18.html

    Παραδόξως στο παραπάνω άρθρο επαναλαμβάνεται η ιστορία του Ιπποκλείδη με αναφορά στον κόρδακα, μολονότι γράφεται ότι την ιστορία την αφηγείται ο Ηρόδοτος (προγενέστερος του Αριστοφάνη).

  36. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @31,32. Συμφωνῶ. Ὑπάρχουν καὶ οἱ ἐκφράσεις ἔγινε τῆς πόρνης καὶ τῆς ἐπὶ χρήμασι ἐκδιδομένης γυναικὸς τὸ κιγκλίδωμα ποὺ παράλληλα σατιρίζουν τὸν καθαρευουσιάνικο καθωσπρεπισμό.

  37. Γς said

    34 β:

    Νίκο

    «Υπάρχει επίσης το επιφώνημα αγγούρια καλαβρέζικα! που είναι ευφημισμός θαρρώ για το «αρχ… καλαβρέζικα» αλλά τι σχέση έχει η Καλαβρία δεν ξέρω. Υπάρχουν και τα καλυβιώτικα αγγούρια, τόσο στην πραγματική ζωή όσο και στη φρασεολογία»

    Από το Όλα όσα θέλατε να μάθετε για τα αγγούρια. Αρθρο του Ν. Σαραντάκου στο ιστολόγιό μας εδώ.

    Το θέμα είναι αν Καλαβρέζικα είναι των Καλαβρύτων και όχι ίσως τα προερχόμενα από το Ρέτζιο ντι Καλάμπρια και τα πέριξ.

  38. Γς said

    Όλα όσα θέλατε να μάθετε για τα αγγούρια

    https://sarantakos.wordpress.com/2010/03/16/agguri/

  39. sarant said

    37 Έτσι, αλλά τον λένε Δημήτρη. Έστω Μήτσο, όχι Νίκο 😉

    31-32-36 Το 99% νατσουλισμός ας γίνει 99,9%

  40. gpoint said

    Καλαβρία (και η γνωστή μονή της που κάπου στα 70ς λεγότανε πως λειτουργούσε κάποιους μήνες και σαν κρυφό καζίνο ) είναι το νησί που μαζί με την πολύ μικρότερη Δφαιρία αποτελούν τον Πόρο

  41. gpoint said

    40

    Σφαιρία

  42. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @39α. Δικαιολογεῖται τὸ μπέρδεμα. Ἧταν σαράντα χρόνια φούρν συνάδελφοι μὲ τὸν Νῖκο, τὸν ἀδελφό μου.

    @37,38.Ὁμολογῶ ὅτι δὲν ἤξερα τὸν εὐπρεπισμὸ ἀγγούρια Καλαβρέζικα· μόνο τὰ Καλυβιώτικα ἤξερα. Στὸ χωριό μου, ἀπελασιὸν ντ’ ὀριζὶν Καλαβρέζικα εἶχαν μόνο τ᾿ ἀμελέτητα καὶ μάλιστα μὲ τὴν κοινή τους ὀνομασία.
    Μὲ τ᾿ ἀμελέτητα θυμήθηκα τὸ Σέσουλα, μιὰ ταβέρνα στὸ Περιστέρι ποὺ σέρβιρε τὰ φαγητά, χύμα, στὴ λαδόκολα. Γιὰ τ᾿ ἀμελέτητα εἶχε εἰδικὴ ἱεροτελεστία: τά ᾿φερνε μὲ τὴ σέσουλα καὶ ταυτόχρονα σφύριζε μὲ μιὰ καραμούζα μὲ φούσκα, αὐτὲς ποὺ εἶχαν γιὰ κλάξον τὰ προπολεμικὰ αὐτοκίνητα.

  43. Πέπε said

    @36:
    Βασικά, «της Πόπης» μπορεί και να είναι περαιτέρω ευπρεπισμός (σατιρικός, όπως σωστά σημειώνεις Δημήτρη) για το ήδη ευπρεπισμένο «της πόρνης».

    Όσο για το +0,9% που προσθέτει ο Νίκος (#39), να θυμηθούμε ότι «της Πόπης» είναι πάντα «καικά» κουβέντα, όσο κι αν δεν περιέχει κακές λέξεις: θα ακουστεί κατά κανόνα μόνο σε περιβάλλοντα τόσο οικεία και χαλαρά ώστε ακόμη και το «της πουτάνας» να είναι αποδεκτό εκεί. Συνώνυμη αλλά απολύτως ευπρεπής έκφραση είναι μόνο το «της τρελής», που θα το πει ας πούμε κι ένας γονιός στα μικρά παιδιά του ή θα το γράψει ένας δημοσιογράφος σε πιασάρικο τίτλο. Δε νομίζω ότι στα ίδια περιβάλλοντα θα έλεγε κανείς «της Πόπης».

    Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό, αν η Πόπη ήταν ένα πλοίο που ναυάγησε;

  44. Πέπε said

    @42 κ.ά. (αγγούρια και αρχίδια διαφόρων ονομασιών προέλευσης):

    Τα αγγούρα καλυβιώτικα τα ξέρω από μία και μόνη αναφορά, επαρκώς εμβληματική ωστόσο: «Αγγούρια καλυβιώτικα, τρεις κι εξήντα το μέτρο», Χάρρυ Κλυνν (εν μέσω άλλων προϊόντων με τις τιμές τους, ψωμί τόσο κλπ.).

  45. Γς said

    42:

    Ετσι είναι Νίκο μου, ουπς, Δημήτρη μου. 40 χρόνια + είναι πολλά. Είναι δύσκολο να μην αποκαλέσω ένα Μαρτίνο «Νίκο μου»

    😉

  46. Γς said

    44:

    >«Αγγούρια καλυβιώτικα, τρεις κι εξήντα το μέτρο», Χάρρυ Κλυνν

    Προϊόν προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης.

    Οχι σαν τα αγγουράκια Κνωσού, τα κρητικά, που είναι μικρά σαν σφυρίχτρες.

    Κι ήταν κι ο Αντρέας, [Φτερά! Πούπουλα!] πριν μισό αιώνα και του κάναμε πλάκα [έτσι νομίζαμε].

    Κι όταν ζήτησε μολύβι να γράψει κάτι, ένας του έδειξε το τέτοιο του.

    -Βρε μολύβι σας ζήτησα, δεν σου ζήτησα σφυρίχτρα!

  47. ΚΑΒ said

    26. sarant said
    12 Σεπτεμβρίου, 2017 στις 13:43

    21-23 Και πότε τη ρωτούσαν; Αλλά μου δώσατε ιδέα για την επόμενη συνέχεια

    Γράφει ο Ηρόδοτος Στ΄122 για κάποιον Καλλία που πρέπει να τον θυμάται κανείς και για τον τρόπο που φέρθηκε στις 3 κόρες του. Όταν δηλ. ήταν ώρα να παντρευτούν όχι μόνο τους έδωσε μεγαλοπρεπέστατη προίκα, αλλά για να τις ευχαριστήσει επέτρεψε σε καθεμιά να διαλέξει όποιον Αθηναίο ήθελε και μ’ αυτόν την πάντρεψε.

  48. sarant said

    43 Και ευπρεπέστερη ίσως «της κακομοίρας».

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    https://sarantakos.wordpress.com/2016/06/06/typodaemon/#comment-362657

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένας από τους «Ρεμπέτες του ντουνιά» του Ντίνου Χριστιανόπουλου είναι και ο Ιπποκλείδης. Και η κατακλείδα του κειμένου του :
    «Έτσι έχασε και πλούτη και τιμές, για ένα κέφι, μα κέρδισε όλων τις καρδιές ο Ιπποκλείδης. Και έμεινε αθάνατος στην ιστορία, πρώτος ρεμπέτης του ντουνιά.»
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789607771902-christianopoulos-ntinos-ianos-oi-rempetes-tou-ntounia-201398&ved=0ahUKEwiEnL3bg6DWAhWrJcAKHQIFACAQFgg8MAc&usg=AFQjCNHvCJce3E8w6zOjKtUrzSj0MvRt0g

  51. NM said

    Λοιπόν κομμένη η πλάκα με την Πόπη. Στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών την περίοδο από Οκτώβρη ’69 ως καλοκάιρι του ‘71 πλάστηκε ο όρος. Φοιτούσα εκεί από το ‘69 ως το ‘75. Το σχολειό βρισκόταν τότε (και ξανά τώρα) στη γωνία Αχαρνών και Χέϋδεν. Λίγο πιο κάτω, στην Αλκιβιάδου κοντά στη συμβολή της με την Παιωνίου υπήρχε ένα μπουρδέλο. Ισόγειο, με το κόκκινο φανάρι του και το (ψευδ-)όνομα της λειτουργού γραμμένο στην πόρτα: «κυρία Πόπη».
    Το μισό και παραπάνω σχολείο πέρναγε από μπροστά κάθε μέρα από τις 13:30 που σχολάγανε οι πρωϊνοί μέχρι τις 14:00 που άρχιζε η απογευματινή βάρδια. 1000 άτομα φοιτούσαμε τότε στο Τσαπ-Τσαπ Κόλλετζ.
    Η κα Πόπη αυτές τις ώρες την έβγαζε στο κατώφλι. Δε νομίζω ότι το’κανε «προς άγραν πελατών» όπως ήταν η καθιερωμένη έκφραση της εποχής. Μου έδινε την εντύπωση ότι κατά κάποιο τρόπο μας καμάρωνε. Βέβαια η σχετική πλάκα γινότανε: «Δε μας μιλάς σήμερα Γιαννάκη, εγώ φταίω που προχτές σε περιποιήθηκα με δέκα πελάτες να περιμένουν» κλπ, αλλά δεν λείπανε και τα: «Εκανες τα μαθήματά σου σήμερα βρε αχαϊρευτε που αντί να διαβάζεις έχεις το νου σου στις μπουρδελότσαρκες» και άλλα τέτοια όλα ανάκατα.
    Ολοι σχεδόν είχαμε περάσει και στα ενδότερα του ευαγούς ιδρύματος. Οι περισσότεροι για απλό κόζι και αρκετοί τόχαν σκάσει το 80άρι στην Πόπη.
    Γενικά η Πόπη είχε το πιο διάσημο μπουρδέλλο από τα πάμπολλα που υπήρχαν τότε στην περιοχή. Μόνο η Γαβριέλλα που κατοικοέδρευε στον Λυκαβηττό ήταν πιο διάσημη. Αλλά δε μετράει γιατί αυτή είχε αυτόματο τηλεφωνητή (6969… ο αριθμός) και η φήμη της ήταν παναθηναϊκή και ξεπερνούσε τη συνοικία.
    Εκεινη την εποχή υπήρχε στην κοινωνία μια περίεργη σεμνότητα, ένας αστείος ευπρεπισμός όταν μιλούσαμε τουλάχιστον δημόσια. Ετσι μετά από εμπεριστατωμένες αναλύσεις – συζητήσεις που διεξάγονταν τις ώρες που είχαμε κενό και έπρεπε να παραμένουμε ήσυχοι μέσα στην τάξη, γεννήθηκαν δύο όροι. Ο πρώτος ήταν «έγινε της Πόπης» αντί του «έγινε της πουτάνας» που ήταν ήδη καθιερωμένη έκφραση και με την ίδια σημασία με την ορίτζιναλ. Δηλ. έγινε φασαρία, μπάχαλο, το μαλεβράσε κλπ.
    Ο δύτερος όρος που γεννηθηκε ήταν το «της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα» (αντί: «της πουτάνας το κάγκελο») αυτό κατόπιν της επιρροής και της γοητείας που μας ασκούσαν οι πρώτες μας επαφές με τα Αρχαία και το Συντακτικό κι εκείνο το λίγο αστείο βιβλίο του Ζούκη που κάναμε στην Α και τη Β Γυμνασίου («…ο φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει…», θα το θυμάστε αρκετοί).
    Αμφότεροι οι όροι έγιναν ομοφώνως αποδεκτοί και θυμάμαι επίσης ότι τους πρότεινε το ίδιο άτομο, ο συμμαθητής και φίλος μου ο Κωστάκης. Που κατά καθόλου περίεργη σύμπτωση με πήρε τηλέφωνο πριν μερικούς μήνες για να μου ευχηθεί για τα γενέθλιά μου που τα θυμότανε ο κερατάς. Είχαμε να μιλήσουμε 40 χρόνια τουλάχιστον, αλλά φέτος εξηνταρίσαμε και μας τους 60άρηδες μας πιάνει μια ανησυχία – μια τάση για προσκλητήριο και αναφορά. Ωραίος ο Κωστάκης, μίλαγε και τα ελληνικά με περίεργη προφορά μιας και καθηγητεύει εδώ και πολλά χρόνια στην Ελβετία, από τότε που παράτησε τη θέση του αναπληρωτή στο ΔΠΘ. (Τα γράφω αυτά για να μην γράψω το επώνυμο του).
    Η πρώτη από τις εκφράσεις καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως και από τότε την ακούω συχνά. Η δεύτερη άργησε να γίνει γνωστή στο πανελλήνιο. Εκτός απ τον χώρο του σχολείου που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον, την ξανάκουσα πολλά χρόνια αργότερα από τον Χάρρυ Κλύν.
    Τα όσα έγραψα είναι όλα ακριβή και τα θυμάμαι καλά. Εξάλλου το Εμενθαλ χτυπάει τις πρόσφατες μνήμες, έτσι δεν είναι;
    Παρόλα αυτά κράταω μια πισινή. Ο φίλος μου ο Κωστάκης ήταν πολύ τσογλάνι. Μπορεί να τις εισηγήθηκε σαν δικές του, αλλά δεν αποκλείω να τις μετέφερε. Παρακαλώ λοιπόν τη συλλογική σοφία του ευγενούς ακροατηρίου να ερευνήσει και να παραθέσει τυχόν ανευρέσεις παλαιώτερες του 1969. Εάν τέτοιες δεν βρεθούν παρακαλώ για την καθιέρωση της πατρότητας σχετικά… κλπ κλπ
    Διατελώ μετά τιμής

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αγαρίστη, πώς αναλύεται; Το αγα επιτατικό; υπεράριστη;

    Παλιότερα,ένας άλλος Σικυώνιος, από παππού, ήταν ο Άδραστος,που παντρεψε τις δυο θυγατέρες του με τους δυο που μάλωναν μια νύχτα στην αυλήτου και είδε να έχουν οι ασπίδες τους,του ενός λιοντάρι και τ΄άλλου αγριογούρουνο,καθώς είχε πει ο χρησμός ότι θα παντρέψει τα κορίτσια του μ΄αυτά τα ζώα. Ο ένας ήταν ο Πολυνείκης του Οιδίποδα.
    Οι Σικυώνιοι την πάτησαν στον πόλεμο με τους χωργιανούς του Σκύλου μας (Αιγείρα σίτυ 🙂 ) που άναψαν σπαρματσέτα στα κέρατα των γιδιών τους και μες τη νύχτα τα πέρασαν για πολεμιστές οι αντίπαλοι κι όπου φύγει φύγει.

  53. 52τέλος

    Οι αρχαίες Αιγές φαίνονται απ’ την κουζίνα μου. Θυμάμαι στα 70ς-80ς την ξύλινη επιγραφή του (τότε) δήμου Αιγείρας με ένα κριάρι, στα κέρατα του οποίου ήταν δεμένα δύο δαδιά.
    Τώρα, βέβαια, αυτός ο θρύλος εμφανίζεται σε διάφορες περιοχές με διάφορα κερασφόρα.
    Και κανείς δεν μας εξηγεί πως δεν έπαθαν πανικό τα τραγιά να κάψουν όλη την πευκωμένη περιοχή.

  54. sarant said

    50 Δεν το’ξερα αυτό!

    51 Η εκδοχή αυτή είναι απείρως πειστικότερη από το ναυάγιο του Ε/Γ Πόπη.

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    50 Ευχαριστώ Γιάννη,Το ηγνόουν!
    53 Μια μάντρα γίδια (περιφραγμένα σα στρατόπεδο να πούμε) μες τη νύχτα ήσαν, κι εσύ!

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    54, 55: Ο Χριστιανόπουλος βάζει τον Ιπποκλείδη να απαντάει «σκασίλα μου». Περίμενα κάτι πιο προχώ από τον Ντίνο. 😊

  57. Alexis said

    #51: Γοητευτική αφήγηση, αν και υποψιάζομαι ότι ο Κωστάκης από κάπου το είχε ακούσει και το μετέφερε.
    Και εδώ ο Στουγιαννίδης σε μία σχετική Μονογραφία του περί πορνείας και μπουρδέλων, λέει ότι η έκφραση προήλθε πιθανότατα από κάποια διάσημη πόρνη με το όνομα αυτό.
    Δεν παραθέτει άλλα στοιχεία όμως…

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Για άλλη μιά φορά χτύπησε ο ρατσισμός των ονομαστικών εορτών του ιστολογίου και μιά και κανείς χριστιανός δεν φιλοτιμήθηκε να αναφέρει την σημερινή μργάλη εορτή, ας το κάνω εγώ ο άθρησκος.
    Σήμερα 12 – 9 – 2017 γιορτάζει ο άγιος Αυτόνομος, μεγάλη η χάρη του.
    Χρόνια πολλά στους Αυτόνομους και τις Αυτόνομες.

    Χρόνια πολλά Cronopiousa.☺

  59. Corto said

    Έναν άκρως άσεμνο και φαλλικό κόρδακα χορεύει ο Λευτέρης Βογιατζής μπροστά στον Ωνάση, στην ταινία «Ακροπόλ» του Παντελή Βούλγαρη (1995), στο 55.59:

  60. gpoint said

    # 51

    663 333 ήταν το τηλέφωνο της Γαβριέλας και διάσημα μπουρδέλλα της εποχής και της γειτονιάς ήταν η Σέρβα στην Αχαρνών και η (διπλή ταρίφα και μόνο γνωστούς) Μαρία στην Μοσχονησίων.

  61. cronopiusa said

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γραπτός πίνακας με παράσταση του σικυώνιου μύθου του Ιπποκλείδη
    https://www.corinth-museum.gr/collection-item/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%80%CF%84%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%85/

  63. cronopiusa said

  64. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    62 Ωραίο!

  65. Αιμ said

    Βασικά μπρέικ χόρεψε ο Ιπποκλείδης ! Παντού δώσαν τα φώτα τους οι ΑΗΠ 🙂

    Άσχετο, πάει και για Σάββατο :
    Αυτό https://left.gr/news/politiko-peirama-tis-rozava το ενδιαφέρον κατά τα άλλα άρθρο του TVXS αρχικά, βρίθει ακλισιών και συντακτικών λαθών που μόνο κακοχτενισμένο από μεταφραστήρι μπορεί να ‘ναι . Ασε δε κι αυτό «Αυτή είναι μια άμεση εφαρμογή των αρχών του Μάρεϋ Πούτσων» . Τιναι τούτο πάλι. ;

  66. Tah ala tahalasa said

    Όποιος κι αν ήταν ο μπαμπάς του πάλι θα γινότανε αυτός που έγινε. Ολοφάνερα προκύπτει από την παραπάνω ιστορία πως το παιδί έμοιαζε του παππού του που ήταν τσιφτης.
    Η ιστορία με την Πόπη είναι πολύ γοητευτική εκδοχή και την υιοθετώ πάραυτα ως αληθινή.

  67. leonicos said

    Εγώ νομίζω ότι τη Δημοκρατία τη χρωστάμε στον Θερσίτη, τον πιο αδικημένο ήρωα του Ομήρου

    Ἀπορχοῦμαι δεν σημαίνει αναγκαστικά ‘χάνω επειδή χόρεψα’. Ευρηματικός σχηματισμός είναι που τον αποδίδουμε έτσι επειδή γι’ αυτό σχηματίστηκε, για να σημαίνει αυτό στη δεδομένη περίσταση. Δεν είναι ‘λεξη’ εκ των 5000000, εκτός αν βάζουμε και το ‘ιού’. Θα μπορούσε να ξερνάει από το φαγητό, και να του πει ‘απέφαγες τον γάμον’ ή να παρακοιμηθεί, και να του πει ‘απευδεις τον γάμον’

  68. Γς said

    Το σπίτι της θείας μου ήταν απέναντι απο της Γαβριέλλας στη Μάρκου Ευγενικού.
    Εχω περάσει ένα μεγάλο διάστημα των παιδικάτων μου εκεί και την θυμάμαι. Ηταν ψηλή με μια ξανθιά κοτσίδα μέχρι τη μέση της. Καλή γυναίκα, μόνο που μας φώναζε όταν κάναμε φασαρία στο δρόμο.

    Ο Χαρδαβέλας είχε κάνει πριν χρόνια μια εκπομπή γι αυτήν στην οποία μίλησε και με τη νύφη της θειάς μου, που θυμόταν καλά τη Γαβριέλλα στη γειτονιά.

    -Λίγο πριν την σκοτώσουν με είχε δει στο δρόμο. Και με ρώτησε:

    –Τι κάνεις; Είσαι η γυναίκα του Γ.Σ. (Πρώτος ξάδελφος).

    Κι ο Χαρδαβέλας όταν έπαιξε η συνομιλία:

    -Είδατε; Θυμήθηκε τον πελάτη της.

    Φτού! Την εκπομπή είχε δει η μισή Ελλάδα.

    Κι έχουμε και το ίδιο όνομα και επίθετο με τον ξάδελφο…

  69. gpoint said

    Κι όπως θα έλεγε ο πνευματικός γκουρού των γάβρων Σ.Θ. για το ματς με την Σπόρτιγκ Λισσαβώνος (2-3)… μας έκαναν τα τρία, δύο !!

    http://www.sdna.gr/sites/default/files/styles/main_photo_default/public/pardo.jpg?itok=dfNRRm5i

    Κι άμα συγκινηθεί ο ποδοσφαιρικός εισαγγελέας να μου το πείτε !

  70. gpoint said

    Και για όποιον δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν μπορεί να ορθοποδήσει ο ΠΑΟΚ, ιδού η απάντηση και γω τώρα τόμαθα…

    http://www.sdna.gr/sites/default/files/styles/main_photo_default/public/are_1309_001_cmyk_1.jpg?itok=Wlrb34do

    και για να μη νομίσει κάποιος πως τα λέω τώρα, ιδού άρθρο μου από το 2014

    http://gerimitiis.blogspot.gr/2014/05/gs.html

  71. Reblogged στις agelikifotinou.

  72. cronopiusa said

  73. sarant said

    65 Αυτός ειναι ο Μπούχτσιν όπως τον μεταμόρφωσε ο Σπελ Τσέκερ!

  74. […] Πηγή: sarantakos.wordpress.com […]

  75. dryhammer said

    65, 73 κλπ

    Ο … Πούτσων όπως λέμε πχ ο Πλάτων; (Αυτό το ω στη λήγουσα πολύ με συγκίνησε)

  76. cronopiusa said

    Τόσο γλυκά δε χάραξε ποτέ για μένα η μέρα.
    Φέγγει απαλά ο Σαρωνικός και το λιμάνι πέρα,
    χαμόγελο είν’ η Αίγινα, τραγούδι η Σαλαμίνα
    κι όνειρο μες στης χαραυγής την καταχνία η Αθήνα.

    (Λάμπρος Πορφύρας, Φωνές της θάλασσας, 2α, από το Ημερολόγιο ΜΠΟΥΚΕΤΟΥ, 1926, σελ. 22
    και τη ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, 1585).

    ΠΗΓΗ: Φυσικό περιβάλλον και πλατείες του Πειραιά.

  77. Αιμ said

    73. Ευχαριστώ Νικοκύρη. Όχι πως ξέρω τον Μπούχτσιν αλλά πως να το κάνουμε είναι πιο… εύηχος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: