Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το Παρίσι και ο ανεκπλήρωτος πόθος

Posted by sarant στο 17 Σεπτεμβρίου, 2017


Τούτο το σαββατοκύριακο είπα να πεταχτώ μέχρι το Παρίσι -με τα καινούργια τρένα, η μετάβαση απ’ το Δουκάτο διαρκεί μόλις δύο ώρες, λίγο λιγότερο απ’ όσο κάνει το αεροπλάνο από την Ελλάδα.

Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Τον μεσοπόλεμο, ας πούμε, που το Παρίσι μεσουρανούσε, το ταξίδι από την Ελλάδα βαστούσε μέρες, το συνηθέστερο με πλοίο ως τη Μασσαλία κι από εκεί με τρένο. Αλλά το βασικό εμπόδιο δεν ήταν ο χρόνος μα το κόστος του ταξιδιού.

Τότε, ένα ταξίδι στο Παρίσι ήταν όνειρο ζωής. Πολλοί είχαν καταφέρει να το εκπληρώσουν, αλλά ο Ορέστης Λάσκος έγραψε ένα ποίημα, που έγινε άλλωστε διάσημο, για κάποιον που δεν θέλησε να εκπληρώσει τον πόθο του ενώ μπορούσε:

Το Παρίσι

Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντ’ αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.

Λένε γι’ αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.

Χρόνια και χρόνια τον μεθούσε
τ’ ονειρεμένο αυτό ταξίδι
που ποθούσε.

Παντού για κείνο συζητούσε·
μες στα όνειρά του αυτό θωρούσε·
τόσο, που ο πόθος του με τον καιρό
του ’γινε μες στην ύπαρξή του ένα στολίδι
λαμπρό.

Να πάει στο Παρίσι…

Για το ταξίδι αυτό τ’ ονειρευτό
σκότωνε φευγαλέες επιθυμίες
και έκανε αιματηρές οικονομίες
για να το πραγματοποιήσει.

Να πάει στο Παρίσι…

Και να,
που κάποια μέρα στα στερνά
το κατορθώνει.
Κι ένα πρωί μέσα στου τρένου ένα βαγόνι
για το Παρίσι μεθυσμένος ξεκινά.

– Μα,
μόλις αντίκρισε μακριά τον πύργο του Άιφελ
ν’ αχνοδιαγράφεται στο φόντο τ’ ουρανού,
φριχτή μια σκέψη εισόρμησε στην κάμαρα
του νου:

«Κι ύστερα; Κι ύστερα τι θα γινόταν;
Πώς θα μπορούσε πια να ζήσει
με δίχως τη λαχτάρα αυτή για το Παρίσι;»
Γιατί ένιωθε τώρα καλά πως όταν
σε λίγο στο Παρίσι θα βρισκόταν
μέσα σ’ ελάχιστο διάστημ’ ασφαλώς,
θα το βαριόταν.

Και τότε;

– Και τότε
πήρε μια τεράστια απόφαση
που ως τώρα δεν ευρέθηκε να του τη συγχωρήσει
κανείς.
Αντίς να προχωρήσει στο Παρίσι
κατέβηκε σ’ ένα προάστιο,
στο Σαιν Ντενίς.
Και το πρωί απ’ την ίδια οδό
ξανάρθε εδώ.

– Και τώρα, σαν και τότε προτού φύγει, πάλι,
με μια λαχτάρα σαν και πριν μεγάλη,
μιλάει και λέει παντού, πως έχει ορίσει
μοναδικό
μες στη ζωή του ιδανικό
να πάει στο Παρίσι.

Όλα τα ποιήματα κανονικά είναι γραμμένα για ν’ απαγγέλλονται και ν’ ακούγονται, αντί να διαβάζονται, αλλ’ αυτό ισχύει κατεξοχήν για τα ποιήματα του Λάσκου. Ο ίδιος συνήθιζε να τ’απαγγέλλει με στόμφο, κάνοντας επιβλητικές χειρονομίες και σαγηνεύοντας το κοινό του -βέβαια δεν τον πρόλαβα, αλλά έτσι λένε, κι έχω παρακολουθήσει μιαν απαγγελία με τον τρόπο του Λάσκου, από κάποιον που τον είχε γνωρίσει.

Εξίσου γνωστό ποίημα του Λάσκου, πάλι για ταξίδι με τρένο, είναι το «Ταξίδι στο Βλαδιβοστόκ«, που όμως δεν το παραθέτω γιατί θα μας ξεστρατίσει.

Υπάρχει όμως στην ελληνική ποίηση κι ένα ακόμα παράδειγμα εθελοντικής παραίτησης από την εκπλήρωση του ταξιδιωτικού πόθου, λιγότερο γνωστό.

Μου το θύμισε πρόσφατα ο φίλος Γιώργος Ζεβελάκης -είναι ποίημα του Κώστα Ουράνη και τούτη τη φορά το ταξίδι γίνεται με πλοίο, για την Ταορμίνα της Σικελίας, το αρχαίο Ταυρομένιο. Ή μάλλον δεν γίνεται:

Ταξίδι στην Ταορμίνα

Όλο λέω να φύγω μιαν ημέρα,
όλο λέω να πάω στην Ταορμίνα…
Σε πέλαγο γαλάζιας νοσταλγίας
τ’ Όνειρο τραγουδάει σα σειρήνα:
–Ταορμίνα! Ταορμίνα! Ταορμίνα!…
Ω κάλεσμα γλυκό σαν των πουλιώνε
σε πρωινές βραγιές το Μάη το μήνα!

Κι όλο λέω να φύγω, κι όλο λέω
τα πάντα στη ζωή μου να τ’ αφήσω,
να διπλομανταλώσω όλες τις πόρτες
και, δίχως καν τα μάτια να γυρίσω,
μ’ άτρεμα τα φτερά –ν’ αποδημήσω.
Πως τρικυμίζει μέσα μου η λαχτάρα
ν’ αφήσω τη ζωή μου –για να ζήσω!

Τα βράδια, πλάι στη λάμπα μου σκυμμένος,
ξέθωρους χάρτες ναυτικούς κοιτάω,
μπροστά μου έχω παμπάλαια βιβλία,
που κάθε τόσο τα φυλλομετράω:
το δρόμο που θα πάρω μελετάω.

Μα τα χρόνια περνάνε κι όλο μένω,
πάντα κάτι τυχαίνει –και δεν πάω…
Κι ούτε θα πάω ποτές! Η Ταορμίνα
(κι αν υπάρχει) για μένα θε να μείνει
του εξόριστου τ’ Ονείρου μου η Πατρίδα,
σα μια ευτυχία που μου’ ναι ταγμένη
και που ό,τι κι αν συμβεί –με περιμένει,
ενώ, αν είχα πάει, τι θα ’χα τώρα
την άχαρη ζωή μου να γλυκαίνει;

όλα τα ταξίδια μας μείνανε στο χάρτη
κι η Ταορμίνα ακίνητη εκεί
να τραγουδάει ανάλαφρη το δικό μας όνειρο

Η στάση είναι πολύ όμοια με τον ταξιδιώτη του Λάσκου και το Παρίσι.

Ο Ζεβελάκης βρήκε ομοιότητα και με κάτι που είχε γράψει ο Νίκος Καββαδίας -όχι ποίημα.

«..Πηγαίνοντας στην Αλεξάνδρεια ήθελα να πραγματοποιήσω κι ένα παλιό όνειρό μου, που πολλές φορές με βασάνισε. Να γνωρίσω τον ποιητή που έχει συνδέσει το μυστήριό του με το μυστήριο της ηδονικής πόλεως, τον Κ.Π. Καβάφη. Πέρασα πολλές φορές από το σπίτι που μου είπαν πως κάθεται και τον οραματίστηκα σκυμμένον να γράφει στο σκοτεινό του δωμάτιο. Όμως δεν πήγα. Πρέπει ν’ αφήνει κανείς μιαν επιθυμία του ανεκπλήρωτη. Πρέπει κανείς να αφήνει κάτι τι να τον βασανίζει…»
(Νίκος Καββαδίας, “Αλεξάνδρεια”, εφημερίς “Πειραϊκόν Βήμα”, 1931)

Πρέπει κανείς ν’ αφήνει επιθυμία ανεκπλήρωτη -και μάλιστα όταν αφορά όχι τόπο αλλά πρόσωπο, που αύριο μπορει να φύγει από τη ζωή, όπως ο Καβάφης, δυο χρόνια μετά το γραφτό του Καββαδία; Δεν νομίζω ότι συμφωνώ.

Βέβαια, μπορεί κάποιος να κινήσει για το ονειρεμένο ταξίδι και να μην φτάσει ποτέ, κι όχι από επιλογή του, όπως ο ήρωας στο τραγούδι του Μπρασένς, που δεν κατάφερε να φτάσει στην Καρκασόν:

«Je me fais vieux, j’ai soixante ans,
J’ai travaillé toute ma vie
Sans avoir, durant tout ce temps,
Pu satisfaire mon envie.
Je vois bien qu’il n’est ici-bas
De bonheur complet pour personne.
Mon voeu ne s’accomplira pas :
Je n’ai jamais vu Carcassonne !»

«On dit qu’on y voit tous les jours,
Ni plus ni moins que les dimanches,
Des gens s’en aller sur le cours,
En habits neufs, en robes blanches.
On dit qu’on y voit des châteaux
Grands comme ceux de Babylone,
Un évêque et deux généraux !
Je ne connais pas Carcassonne !»

«Le vicaire a cent fois raison :
C’est des imprudents que nous sommes.
Il disait dans son oraison
Que l’ambition perd les hommes.
Si je pouvais trouver pourtant
Deux jours sur la fin de l’automne…
Mon Dieu ! que je mourrais content
Après avoir vu Carcassonne !»

«Mon Dieu ! mon Dieu ! pardonnez-moi
Si ma prière vous offense ;
On voit toujours plus haut que soi,
En vieillesse comme en enfance.
Ma femme, avec mon fils Aignan,
A voyagé jusqu’à Narbonne ;
Mon filleul a vu Perpignan,
Et je n’ai pas vu Carcassonne !»

Ainsi chantait, près de Limoux,
Un paysan courbé par l’âge.
Je lui dis : «Ami, levez-vous ;
Nous allons faire le voyage.»
Nous partîmes le lendemain ;
Mais (que le bon Dieu lui pardonne !)
Il mourut à moitié chemin :
Il n’a jamais vu Carcassonne !

Οι στίχοι δεν είναι του Μπρασένς, ο οποίος όμως έχει γράψει, πάνω στην ίδια μουσική, άλλο ενα τραγούδι με ανεκπλήρωτη επιθυμία, για τον αφαλό της γυναίκας ενός αστυνομικού.

Στο τραγούδι για την Καρκασόν, ο καημένος ο αγρότης που εξηντάρισε και δεν αξιώθηκε να δει την Καρκασόν μένει στο Λιμού, το οποίο απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα μονάχα από την Καρκασόν, και βέβαια ο Γάλλος ακροατής το ξέρει αυτό.

Ούτε εγώ έχω πάει ποτέ στην Καρκασόν -έχω περάσει από τη Ναρμπόν, εχω πάει στο Περπινιάν, στη Νιμ, στο Μονπελιέ, έχω κατέβει κάμποσες φορές ίσαμε τη Βαρκελώνη, αλλά στην Καρκασόν όχι. Να δούμε αν θα τα καταφέρω, κι ας μη γινω και τραγούδι.

 

 

Advertisements

88 Σχόλια to “Το Παρίσι και ο ανεκπλήρωτος πόθος”

  1. raf said

    Καλημέρα.

    > Πρέπει κανείς ν’ αφήνει επιθυμία ανεκπλήρωτη -και μάλιστα όταν αφορά όχι τόπο αλλά πρόσωπο, που αύριο μπορει να φύγει από τη ζωή, όπως ο Καβάφης, δυο χρόνια μετά το γραφτό του Καββαδία; Δεν νομίζω ότι συμφωνώ.

    Είχε ολίγον μαζοχιστική προσωπικότητα ο ποιητής.

  2. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!

    Δύο φορές έχω πάει στο Παρίσι, και τις δύο με τρένο*. Υπέροχο μέσο, κρίμα που εδώ ουσιαστικά δεν υπάρχει.

    *Κατάφερα να γράψω τη λέξη με έψιλον. Άθλος!

  3. Pedro Alvarez said

    Όσο και να ναι της μόδας να λένε «ομορφότερη πόλη» κάτι Πράγες, κάτι Ρώμες (αίσχος! ειδικά το καλοκαίρι με τις ορδές των τουριστών) και Λονδίνα ,και τέτοια λιμά… Παρίσι είναι ένα !

  4. Theo said

    Καλημέρα!
    Το ποίημα του Λάσκου του επιπέδου της επιθεώρησης (στο θέατρο, ντε), το δεύτερο ενδιαφέρον (τίνος είναι;), το πεζό του Καββαδία στο επίπεδο της μεγάλης ποίησής του.
    Ευχαριστώ.

  5. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  6. spatholouro said

    Καλό θα ήταν να γραφτεί και στο άρθρο ότι η «Ταορμίνα» είναι του Κώστα Ουράνη

  7. Καλημέρα.
    Στὴ λογοτεχνία τοῦ φανταστικοῦ ὑπάρχει καὶ τὸ μίνι-ἀριστούργημα τοῦ Philip K. Dick «Μποροῦμε νὰ τὸ θυμηθοῦμε γιὰ σᾶς» (We can remember it for you wholesale), ποὺ κακόπαθε στὴν κινηματογραφικὴ «μεταφορά» του (τὰ εἰσαγωγικά, γιατὶ ὁ διασκευαστὴς τοῦ ἄλλαξε τὰ φῶτα, κάνοντάς το χολυγουντιανὴ περιπετειούλα) μὲ τίτλο Total Recall (Ὁ Σβαρτσενέγκερ στὰ χειρότερά του).
    Ἐκεῖ ὁ πρωταγωνιστὴς ἔχει ὄνειρο ζωῆς του νὰ πάει στὸν Ἄρη, ἀλλὰ δὲν ἔχει τὰ λεφτά. Ἔτσι καταφεύγει σὲ μιὰ ἑταιρεία ποὺ μπορεῖ νὰ φυτέψει στὸν πελάτη της ὁποιαδήποτε ἀνάμνηση σὰν νὰ εἶναι βίωμά του καὶ νὰ τὴν τεκμηριώσει μὲ ἀντικείμενα ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὴν «ἀλήθεια» τῆς φαντασίωσής του.
    Ἡ συνέχεια εἶναι ἀντάξια τοῦ Ντίκ…

  8. caktos2 said

    >για τον αφαλό της γυναίκας ενός αστυνομικού

    Αφαλός και “μαχαιριά στην κοιλιακή χώρα“. Δλδ χαρακίρι.

    Σεβαστή η κοιλιακή χώρα στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου. Όχι όμως και η κάτω αυτής περιοχή. Μπορείς άνετα να αναφερθείς σ αυτήν. Δεν τρέχει τίποτα.

    -Ανάτα νο οκάσαν νο νέκο

    -Της μάνας σου το μ@@νί

    Εδώ θα σφαζόμασταν. Εκεί είναι σαν να του είπες “Της μητρός σου η κνήμη, η πλάτη ή ο αγκώνας ”.

    Μακριά όμως από την κοιλιακή χώρα.

    -Ανάτα νο οκάσαν γουά ιντάινα χεσό ο μότε ι

    -Η μάνα σου έχει μεγάλο αφαλό!

    Και πέθανες!

  9. Γς said

    8:

    Ο Κάκτος-Γς έμπλεξε τα δάχτυλά του

  10. gpoint said

    Θεωρώ ανούσιο να γνωρίζεις πολλούς τόπους ενω εξαιρετικά ωφέλιμο για την ψυχική ηρεμία να γνωρίζεις τοπία… ζωντανά όπως λέμε tableau vivant !
    Οσο για το αν πρέπει ή όχι να αφήνεις ανεκπλήρωτη μια επιθυμία θυμάμαι ακόμα το κενό που ένιωσα κάπου στα σαράντατόσα μου όταν διαπίστωσα πως είχα ότι επιθυμήσει…παιδιά, γυναίκα, φίλη πιτσιρίκα, λεφτά, σπίτι, εξοχικό, βάρκα, αυτοκίνητο. Εκανα μια βδομάδα να συνέλθω από το σοκ και να θυμηθώ πως μικρός ήθελα να παντρευτώ την Μπριζίτ Μπαρντο.
    Αυτό το ανεκπλήρωτο μ’ έσωσε !!

  11. spatholouro said

    Το κείμενο του Καββαδία δεν δημοσιεύτηκε το 1931 αλλά στις 21 Φεβρουαρίου 1932, ο δε πλήρης τίτλος ήταν «Αλεξάνδρεια -η γεμάτη φως και μυστήριο πολιτεία»

  12. Γιάννης Κουβάτσος6 said

    Ο φόβος της απογοήτευσης ελλοχεύει στην ψυχή όποιου παραιτείται από την πραγματοποίηση του ονείρου του. Κι αν το Παρίσι αποδειχτεί κατώτερο των μεγάλων προσδοκιών; Κι αν ο Καβάφης είναι στην πραγματικότητα ένα μίζερο ανθρωπάκι, καθόλου αντάξιο του ποιητικού έργου του; Ας το δούμε κι έτσι.

  13. Ανδρεας Τ said

    Καλημέρα. Καλώς όρισες στο Παρίσι. Ο καιρός, δυστυχώς, δεν είναι για την ώρα για περίπατο. Βροχούλα κρύο και μουνταμάρα. Σου εύχομαι να φτιάξει και να μπορέσεις να περπατήσεις στις όχθες του Σηκουάνα, που δεν έχουν πλέον αυτοκίνητα.

  14. Αυτά είναι …διαδόσεις. Πήγα 2-3 φορές στο Παρίσι και μια φορά στο Ταυρομένιο, και ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα!

  15. The Son of Nothing said

    Ο Νίκος Καββαδίας είχε γράψει και το «Mal du depart» που αναφερόταν στο ίδιο, περίπου, θέμα και έχει μελοποιηθεί πολύ όμορφα.

  16. sarant said

    Kαλημέρα από το Παρίσι, ευχαριστω πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4-6 Από αβλεψία είχα ξεχάσει να αναφέρω τον Κώστα Ουράνη, παρόλο που τον έβαλα στα tags. Δική του η Ταορμίνα.

    11 Ωραία, να το δει και ο ΓΖεβελάκης να διορθώσει τη σημείωσή του.

    13 Να εισαι καλά. Η βροχή προσώρας σταμάτησε και θα πάω προς τα κει που λες.

  17. raf said

    15 Αυτόν τον πόθο όμως δεν τον άφησε ανεκπλήρωτο. Πέθανε όμως στη στεριά, όπως ακριβώς δεν ήθελε. Και τρεις μέρες πριν έγραφε:

    Γέρο, σου πρέπει μοναχά το σίδερο στα πόδια
    δυο μέτρα καραβόπανο κι αριστερά τιμόνι
    μια μέδουσα σ’ αντίκρισε γαλάζια και σιμώνει
    κι ένας βυθός που βόσκουνε σαλάχια και χταπόδια

    Θεωρώ πως κάποια γεγονότα της ζωής του συμπλήρωσαν ειρωνικά κι εξαίσια τον ποιητικό του μύθο, ίδιος κι απαράλλαχτος από τα ποιήματα του ως Βαλχάλλας μέχρι το Τραβέρσο.

  18. Pedro Alvarez said

    7. Ιδέα ,πάνω στην οποία στηρίχτηκε η επιτυχημένη ταινία (με ρημέικ, με πρωταγωνιστή το Μεγαλέξανδρο) Τόταλ Ρήκωλ ,με το Σβαρτσενέγκερ και τη μις χάι IQ.

  19. ππαν said

    Αχ, παλιόκαιρο σου κάνει, Νικοκύρη; Περσι στη γιορτή της Ιμανιτέ (το λέω γιατί είδα πως πέρασες από κει) είχε χαρά θεού προς καύσωνα, Καλή περίηγηση!

  20. Pedro Alvarez said

    «Η βροχή προσώρας σταμάτησε και θα πάω προς τα κει που λες.»
    Παρίσι με βροχή, ώρα για σιαρκουτερί ! (με φίνο κρασάκι) . Όνειρο!

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κάποιος που πήγε στο Παρίσι και απογοητεύτηκε…Τσαρλς Μπουκόφσκι «Άλλη μια δύσκολη υπόθεση», σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα, από τη συλλογή «Τρόμου και αγωνίας γωνία» :
    «Το Παρίσι-
    θα ‘χεις ακουστά-
    είναι μεγάλο. Οι κάτοικοί του
    φαίνονται πλούσιοι,
    όμως αρκετά αποξενωμένοι:
    καθένας κι ένα μνημείο αδιαφορίας.
    Παρ’ όλα αυτά, αν ερευνήσεις σε βάθος
    τούτες τις δομές,
    θα δεις
    πως ο φόβος
    τούς έγινε συνήθεια…
    Είμαι βέβαιος πως οι Γάλλοι
    έχουν κάνει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα,
    όμως μυρίζουν όλα
    παρελθόν.
    Τώρα
    το να πας στο Παρίσι να κάνεις
    τέχνη
    είναι σαν να κάθεσαι και να περιμένεις ν’
    ακούσεις
    μια πεταλούδα να κλάνει…
    Οι πόλεις πεθαίνουν
    όπως και οι άνθρωποι,
    μονάχα λίγο πιο αργά.
    Γι’ αυτό
    όσοι ζουν σε νεκρές πόλεις
    γεμίζουν με αδιαφορία
    και φόβο.
    Όταν πεθαίνουν πραγματικά,
    οι κηδείες είναι περιττές.
    Παρίσι, δεν περίμενες τίποτε από εμένα.
    Όπως εγώ περίμενα περισσότερα από
    εσένα.
    Τώρα που γνωριστήκαμε
    και ξέρουμε τα πάντα ο ένας για τον άλλον
    ας χωριστούμε
    μ’ ένα απλό αντίο. «

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νικοκύρη, πιες έναν καφέ και για μας στο Καφέ ντε Φλορ. 🍵😊

  23. cronopiusa said

    Ο Κάκτος-Γς έμπλεξε τα δάχτυλά του

  24. spatholouro said

    Εδώ η «Ταορμίνα» απαγγελλομένη:

  25. ΣΠ said

  26. cronopiusa said

    Νικοκύρη, πιες μια grenadine και για μας στο Πολιμαγκού.

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ταορμίνα. Υπέροχο όνομα. Αν ήταν στην Ελλάδα, οι καθαρολόγοι θα τη απέδιδαν το αρχαίο της όνομα, Ταυρομένιο. Τη γλίτωσε.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://annagelopoulou.blogspot.com/2015/07/blog-post_16.html%3Fm%3D1&ved=0ahUKEwiv_8Lx5avWAhWJaRQKHcjPCLsQFggbMAA&usg=AFQjCNH8lztfuChkOcpG_A75hOC7yL7UBA

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θα τηΣ απέδιδαν.

  29. Theo said

    @27:
    Το Ταυρομένιο δηλαδή σε χαλάει; 😊

  30. spiral architect 🇰🇵 said

    Σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι.

    (photo: Henri Cartier-Bresson)

  31. Ε, πώς να το κάνουμε, Ταορμίνα ακούγεται πιο ανάλαφρο, θυμίζει χορεύτρια. Ο ταύρος δεν διακρίνεται για τη φινέτσα του 🙂

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όπως τα λέει ο Άγγελος, Theo. Τι να κάνουμε! Η ομορφιά είναι υπεράνω πατριωτισμών. 😊

  33. Γς said

    23:

    Ποεζία

  34. cronopiusa said

    34

    Ποεσία…

  35. Γς said

    Σηκώναμε το κεφάλι πάνω,
    Όταν ακούγαμε αεροπλάνο.

    Κι έλεγε ο Στάθης:
    -Αυτοί είναι άνθρωποι κει πάνω. Εμείς είμαστε…
    [μπιπ]

    Κι ήταν κι η Ντίνα στην Τασκένδη, παιδί πολιτικών προσφύγων και πήγαινε στο σταθμό και έβλεπε τα τρένα που έφευγαν

    Κι ο Στάθης κι η Ντίνα κι εγώ, χωρίς βαλίτσες …

  36. Γς said

    34:

    Μη!

  37. Theo said

    @31, 32:
    Δεν εννοώ ούτε και βαθμολογώ τις λέξεις λογικά ή ετυμολογικά αλλά μουσικά. Και νομίζω πως και οι δύο έχουν μπόλικη μουσικότητα.

  38. cronopiusa said

    36

    γιατί καλέ, εμμονικό, αυτοαναφορικό και ανεκπλήρωτο;

    Qui êtes-vous, Polly Maggoo ?

  39. cronopiusa said

    7 Αυγουστίνε, Αυγουστή
    … τι ωραίο όνομα!

    American Film Showcase: Το Αμερικανικό Ντοκιμαντέρ με τον τρόπο του Exile Room

  40. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Νομίζω πὼς ὁ Ὀρέστης Λάσκος εἶχε ἀπαγγείλει «Τὸ Παρίσι» σὲ κάποια ἐκπομπὴ στὴν τηλεόραση, ἐπὶ Χούντας· μᾶλλον τοῦ Φρέντυ Γερμανοῦ. Σὰν κάτι νὰ θυμᾶμαι, ἀλλὰ δὲν εἶμαι σίγουρος. Μὲ βεβαιότητα, τὸν θυμᾶμαι ν᾿ ἀπαγγέλλει τὸ ποίημά του «Πλοίαρχος Λάσκος», ἀφιερωμένο στὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ ἀδελφοῦ του Βασίλη Λάσκου, κυβερνήτη τοῦ ὑποβρυχίου «Κατσώνης».

  41. ΓιώργοςΜ said

    39 Το θέμα των τίτλων… Τα βλέπω, 🙂 και αυξάνω με το love theme, το αγαπημένο μου:

  42. 40 Τον έχω ακούσει να απαγγέλει και τα δύο σε επιθεώρηση. Ήμουν πολύ μικρό, βέβαια.

  43. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @40. Τώρα ποὺ τὸ ξανασκέφτομαι, μπορεῖ νὰ τὸν εἶχα ἀκούσει στὸ ραδιόφωνο· ἡ φωνή του εἶχε μιάν ἰδιαίτερη χροιά.

  44. spatholouro said

    Ο Σίμος ο υπαρξιστής είχε κατά νου συχνά το «Παρίσι» του Λάσκου:
    http://freedomgreece.blogspot.gr/2015/06/1.html

  45. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιὰ καὶ βρέθηκα στὸ ἀνάλογο μούντ, ποὺ λέμε καὶ στὸ χωριό μου, σκάρωσα καὶ τὸ σχετικὸ δύστυχο (σίκ, ρέ).

    ΤΑΟΡΜΙΝΑ-ΤΑΥΡΟΜΕΝΙΟ

    Σὰν τά ᾿φτιαξε μαζί του ἡ Μίνα
    ἤθελε, τοῦ ᾿πε, νὰ τὴν πάει στὴν Ταορμίνα·
    στὴν ἀρχαιότητα τὴ λέγαν Ταυρομένιο.
    Τὸν ἐπαράτησε γιὰ κάποιον Μένιο.
    ….

    Ὕστερα γνώρισε τὴ Μένη
    πού ᾿χε καταγωγὴ ἀπ᾿ τὴν Εἰδομένη
    τοῦ ζήτησε κι αὐτὴ νὰ πᾶν στὸ Ταυρομένι-
    ο κι αὐτὸς τῆς εἶπε: «Ἄς μένει»

    17/9/2017

  46. Emphyrio said

    Στην ομορφη και ιστορικη Carcassonne ημουν πριν δεκα χρονια και δυο μηνες – εμεινα τεσσερεις αξεχαστες μερες.

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίο, Δημήτρη. 👍😊

  48. Το σνόμπαρα το Παρίσι – μέχρι που πήγα, φέτος. Να μου χαιρετίσεις την Μπελβίλ και το Bite aux couilles — παρντόν, Butte-aux-Cailles 🙂 (κλέβω)

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πρωτοπόρος στο γυμνό στον ελληνικό κινηματογράφο ο Λάσκος, στην ταινία «Δάφνις και Χλόη» (1931), έγραψε και πολύ ωραία επιγράμματα για αρχαίες εταίρες:
    ΞΑΝΘΩ
    Εδώ κοιμάται η Ξανθώ, με τον οπάλλινον ανθό,
    που ρούφηξε των ηδονών τον αμφορέα ως
    κάτου,
    και που σα μπούχτισε να οργά, περίεργη μίσεψε γοργά,
    τη μόνην άγνωστη ηδονή να δρέψει, του θανάτου.

  50. spiral architect 🇰🇵 said

    Ο Νικοκύρης στο Παρίσι.

  51. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @47. Νά ᾿σαι καλά, Γιάννη.

  52. ΣΠ said

    49
    Η εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού με τον Ορέστη Λάσκο και τον Κλέαρχο Κονιτσιώτη να μιλούν για την ταινία «Δάφνις και Χλόη».

  53. Και αυτό σε στίχους του Λάσκου

  54. Επειδή εδώ λεξιλογούμε 24/7 –> http://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/98004

  55. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @45(Συνέχεια)

    Υ.Γ.
    Ὅσο γιὰ τὴν ὡραία Καρκασόν,
    τὸ Καρκας σὲ κουφάρι ἐγγλέζικο μὲ στέλνει
    μὲ τὸ σπανιόλικο ἐπιτατικὸ -στὸ τέλος- όν,
    μιὰ πτωματάρα δηλαδὴ ξεγυρισμένη,
    πού ᾿λεγε ὁ Τσιφόρος σὲ καιρὸν ἀλλοτινόν.
    Καλύτερα, λοιπὸν, ἄς μένει!

  56. gpoint said

    Τώρα που το καλοκέπτομαι ναι υπάρχει μέρος που θέλω να πάω εκτός από Μπαΐα…Nashville Tenessee !!
    απίστευτο μου φαίνεται πως γράφονται ακόμα σήμερα τέτοια τραγούδια… ολόφρεσκο !!

  57. Ο αντ΄αυτού... said

    54: Συγχαίρομεν την (ενίοτε κι εδώ σχολιάζουσα) κα. Μαριάννα Κατσογιάννου και τους φοιτητάς της δια το σισλάνγκ.
    Απορώ πως δεν το ανακάλυψε η γνωστή ξιμαρισμένη βέρκα μέχρι τώρα 🙂

  58. Pedro Alvarez said

    Νικοκύρη, δε γυρνάς με αβιόν καλύτερα;
    http://www.insider.gr/eidiseis/kosmos/61350/gallia-fovoi-gia-epithesi-tzihantiston-sta-trena

  59. @Theo, σχόλιο #4
    Οι στίχοι του τραγουδιού «Carcassonne» είναι του Gustave Nadaud [http://www.brassens-cahierdechanson.fr/OEUVRES/CHANSONS/carcassonne.html]

  60. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, γράφω από το τρένο της επιστροφής, μόλις ξεκινήσαμε.

    58 Ελπίζω να ειναι σε άλλο βαγόνι οι τζιχαντιστές!

    19 Ππαν, μην το λες. Σήμερα έβρεξε το πρωί πριν βγω απο το ξενοδοχείο και τώρα, μόλις μπηκα στο σταθμό -ούτε παραγγελία να το είχα κάνει. Και χτες μόνο το μεσημέρι. Και μετά, ήλιο.

    22 Λοιπόν, πήγαμε στο καφέ ντε Φλορ σήμερα, αλλά ήταν πολύ γεμάτο οπότε προτιμήσαμε το Μποναπάρτε που είναι δίπλα

    40… για τον οποίο Βασίλη Λάσκο έχει γράψει νουβελα ο Καραγάτσης

    45 Ωραίο, μου αρέσουν (με ρέγουλα) οι κομμένες ρίμες

    48 Όχι απλώς πήγες!

  61. Στο μεταξύ στην Ελβετία, πετάνε τα πεντακοσάρικα στην τουαλέτα!

    http://time.com/4944867/switzerland-toilets-clogged-with-money/

  62. attikanet said

    27,29,31
    Νομίζω και το Ταυρομένιο, σύμφωνα με την ερασμική προφορά (που πλησιάζει περισσότερο την αρχαία), προφέρεται περίπου όπως και η Ταορμίνα.

  63. Faltsos said

    «Αντίς να προχωρήσει στο Παρίσι
    κατέβηκε σ’ ένα προάστιο,
    στο Σαιν Ντενίς.
    Και το πρωί απ’ την ίδια οδό
    ξανάρθε εδώ.»

    Στο δικό μου το μυαλό ήρθε ο Καζαντζάκης. Μόνο που για το μεγάλο μας κρητικό δεν υπάρχει χώρος για ανεκπλήρωτους πόθους. Γι αυτόν μια παρόμοια συμπεριφορά είναι η νίκη της ελεύθερης θέλησης:

    «Ο βοσκός στάθηκε στο κατώφλι· μια δρασκελιά, και θα ΄μπαινε στον παράδεισο.Μα ξαφνικά η ψυχή του τινάχτηκε· σα να ΄νιωσε η ψυχή αυτή πως η πεθυμιά την είχε καβαλήσει, πώς δεν έκανε πιά ό,τι ήθελε, δεν ήταν λεύτερη· ντράπηκε. Ζάρωσε ο Κρητικός τα φρύδια, τον πήρε το φιλότιμο.
    -Θέλω μπαίνω, θέλω δεν μπαίνω, είπε· δεν μπαίνω!»

  64. gpoint said

    # 45

    Δημήτρη, εξαιρετικό το ποιήμα
    είναι μεγάλη η τέχνη σου στη ρίμα

    και που να τόξερες η κακομοίρα Μένη
    αυτή δα που της είπανε «ας μένει»
    ακόμα να την πάνε περιμένει…
    στο Τεπελένι !!

  65. https://sarantakos.wordpress.com/2009/07/22/barcelona/ σχόλιο 59

  66. sarant said

    65 Τι ωραία παρωδία, και την είχα ξεχάσει!

  67. Εύγε Κορνήλιε! Και μνήμη καλύτερη από την παροιμιώδη δική μου εν προκειμένω.

  68. Tah ala tahalasa said

    Κι η σονάτα του σεληνόφωτος του Ρίτσου με παρόμοια διάθεση
    » Άσε με να έρθω κι άσε με να έρθω.. α φεύγεις; Ώρα καλή δεν έρχομαι»
    Εντάξει πιο ποιητικά :’)

  69. gpoint said

    Μετά τον γάβρο που ισοφάρισε τις καθυστερήσεις με παραμύθι πέναλτυ, με την σειρά ης η ΑΕΚ κέρδισε την Λαμία με πέναλτυ που έγινε εξω από την περιοχή !!
    Παρακαλούνται ο Αλαφούζος και οι βάζελοι του ιστολογίου να επανάλαβουν τις απόψεις τους για την παράγκα που εχει στήσει ο Σαββίδης…

  70. Tah ala tahalasa said

    Ούτε ξέρω γιατί αλλά το θέμα μου φέρε στο μυαλό τον Βέγγο στα χαμένα όνειρα που ήθελε μεσολάβηση για το μέγαρο να φύγει απ τα ξένα χέρια » θα μου πεις γιατί το λες αυτό; Δεν τρως ψωμάκι; Πως δε λέω αλλά μια δική σου δουλειά..,»
    Στην ταινία που νομίζω πως δημιούργησε και τον αξεπέραστο τύπο του βιοπαλαιστή. Μελαγχολία σκέτη με δίχως Παρίσι.

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Πρέπει κανείς ν’ αφήνει επιθυμία ανεκπλήρωτη ;
    «Θα ποθάνω και θα ΄πομείνει τ’ αμάτι μου ανοιχτό» έλεγε μια θεια μου στον άντρα της που ενώ εκείνη λαχταρούσε τα ταξίδια,αυτός δεν ξεκούναγε.

  72. sarant said

    71 Φοβερό αυτό!

  73. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    η νέα εκπληκτική σημερινή άνοδος (33 θέσεις εντός 24ώρου: Νο 1309 από Νο 1342!) του Σαραντακείου Ιστολογίου εις την βαθμολογίαν της Αλέξαινας, εξαιτίας του χθεσινού μνημειώδους σχολίου του γέροντος Βατάλου, με υποχρεώνει να επανέλθω και απόψε από το μακρυνόν Ιλλινόϊ, προτού επανακάμψη ο κακόψυχος Ιατρού και τα ξανακάμει όλα ωσαν τα μούτρα του…

    1) Διατί ο κ. Σαραντάκος (ενώ το γνωρίζει) αρνείται να ενημερώση τους αναγνώστας του ότι ο πρώτος που εισήγαγε την λέξιν Παρίσιοι εις την Θείαν Ελληνικήν Γλώσσαν ήτο ο Μέγας Ιουλιανός εις τον «Μισοπώγωνά» του; Διατί ο αυτός κ. Σαραντάκος αρνείται να ενημερώση τους χριστιανομπολσεβίκους που τον διαβάζουν ότι πιθανώτατα η ετυμολογία των Παρισίων έχει ελληνικήν προέλευσιν, ως παραδέχεται και το έγκυρον Online Etymology; (από την ελληνικήν λέξιν «βάρις» που σημαίνει μικρόν ποταμόπλοιον με απλήν μετατροπήν του βήτα εις πεί;)

    2) Διατί ο κ. Σαραντάκος δεν ενημερώνει τους ανυποψίαστους αναγνώστας του ότι η κλασική βιογραφία του Βενιζέλου (1920) διά χειρός Herbert Adams Gibbons που προσφέρει η μαρινάκεια εφημερίς «Ελευθερία του Τύπου υπάρχει από ετών εις τον ουρανόν του διαδικτύου; (Καταβιβάσατε εδώ με δυνατότητα search).

    3) Περαίνω με το εξής:Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) απευθύνει τα πιό θερμά της συγχαρητήρια εις την τριβάδα ηθοποιόν του Ρωμέικου Εθνικού Θεάτρου, κ. Στεφανίαν Γουλιώτη, ήτις είχε το θάρρος να υπανδρευθή την γκόμενάν της με σύμφωνον συμβιώσεως εις γραφικήν λίμνην της Ευβοίας και (όπως εδήλωσε) θα αποκτήσουν και τέκνα, διά να λυσσάξουν οι ανεπρόκοποι Γαλιλαίοι

    Μετά της δεούσης τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος
    (καλλιτεχνικόν ψευδώνυμον «καλικάντζαρος του Ιστολογίου»)

  74. Γς said

    71:

    >>>Πρέπει κανείς ν’ αφήνει επιθυμία ανεκπλήρωτη ;

    >«Θα ποθάνω και θα ΄πομείνει το [μπιπ] μου ανοιχτό» έλεγε μια θεια μου στον άντρα της που ενώ εκείνη λαχταρούσε τα [μιπιπ], αυτός δεν [μπιπ].

  75. Παναγιώτης Κ. said

    @25.Κοίτα σύμπτωση!
    Να βλέπεις φευγαλέα το ιστολόγιο και ο κα*ικτσής να μας μιλάει για τη σπηλιά του Παπανικολή (ή μήπως του Κατσώνη)καθώς κάνουμε τουρ στους Παξούς.

  76. Παναγιώτης Κ. said

    «Ευτύχησα» να έχω εικόνα και ήχο του Ο.Λάσκου να απαγγέλλειτο ποίημά του για τον αδερφό του Βασίλη Λάσκο.Έχουμε άλλο παράδειγμα ποιητή που να απαγγέλλει με τέτοιον ιδιάζοντα τρόπο;

  77. Παναγιώτης Κ. said

    Έχουμε ξαναμιλήσει για τον Λάσκο παλαιότερα.
    Έτσι δεν είναι;
    Παρεμπ.Νικοκύρη ειναι αξιοθαύμαστη η κάποια ευαισθησία σου στην περίπτωση Λάσκου.Υποθέτω πως έχει να κάνει με το ότι μεγάλωσες σε περιβάλλον ποιητών.

  78. sarant said

    Καλά να περνάς Παναγιώτη!

    Η λέξη βάρις, πάντως, είναι αιγυπτιακής αρχής.

  79. Σχολιαστής said

    78β: Μία συνεισφορά (pdf) για την λέξη 🙂

    Preview

  80. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γιὰ κάποιους ἀγεωγράφητους μεταμεσονύκτιους ἐπισκέπτες· δὲν πρόκειται γιὰ κάποια «γραφικήν λίμνην της Ευβοίας» ἀλλὰ γιὰ κωμόπολη 1600 κατοίκων καὶ ἕδρα δήμου:
    τὴ Λίμνη Εὐβοίας.

  81. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δημήτρη,

    Κουράδα αν δεις στον ύπνο σου, παρά θα καζαντίσεις
    κι αν τηνε δεις στο ιντερνέτ, βάρδα μην την πατήσεις.

  82. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @81. 🙂

  83. Παναγιώτης Κ. said

    @Νίκο ευχαριστώ.

  84. […] Πηγή: Το Παρίσι και ο ανεκπλήρωτος πόθος « Οι λέξεις έχουν τη… […]

  85. Έστω και καθυστερημένα, πρβλ.:

    Κόρδοβα μακρινή και μόνη
    πουλάρι μαύρο, φεγγάρι γεμάτο
    κι ελιές στο δισάκι μου
    Αν και τους ξέρω τους δρόμους
    ποτέ δε θα φτάσω στην Κόρδοβα

    Αχ τι ατέλειωτος δρόμος
    Αχ πουλάρι μου γενναίο
    Ο θάνατος αχ με καρτεράει
    προτού να φτάσω στην Κόρδοβα

    Μέσα από τον κάμπο
    μέσα από τον άνεμο
    πουλάρι μαύρο, φεγγάρι κόκκινο
    Ο θάνατος με παραμονεύει
    από τους πύργους της Κόρντοβας

    (Λόρκα σε μετάφραση Λ. Παπαδόπουλου)

    Και στο πρωτότυπο:

  86. Eli Ven said

    Νομίζω ότι το «Cambay’s water» του Καββαδία είναι μια ιστορία ηθελημένου ανεκπλήρωτου. Το λυρικό Εσύ (που αν δεν κάνω λάθος ταυτίζεται με τον καπετάνιο), παρόλο που για σαράντα μέρες «μέτραγε τα μίλια» για να φτάσει την γυναίκα που τον περίμενε, αποφασίζει ξαφνικά όταν φτάνει το καράβι, να «βγει άλλη μέρα». Στο τέλος το καράβι φεύγει με τον μεταμελημένο καπετάνιο να μουρμουρίζει αμφίσημα «φάλτσο η πορεία», στενοχωρημένο που δεν υπάρχει «ούτε φουστάνι στη στεριά ούτε μαντήλι».

  87. ΘΑ συντομέψουμε κι εμείς τις αποστάσεις: Αθήνα Θεσσαλονίκη 3,5 ώρες!

  88. raf said

    Μοι προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν κτλ:

    Κ.Π. Καβάφης

    Επιθυμίες

    Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
    και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
    με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
    έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
    χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
    της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό.

    1904

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: