Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι λέξεις της μουσικής ξανά

Posted by sarant στο 5 Οκτώβριος, 2017


Επαναλαμβάνω σήμερα ένα άρθρο που είχα δημοσιεύσει εδώ πριν από έξι χρόνια, ελπίζοντας να μην το θυμάστε πολύ καλά οι παλαιότεροι. Παρόλο που είχαν γίνει πολλά και καλά σχόλια στο αρχικό άρθρο, ελάχιστα ενσωματώνω στην αναδημοσίευση επειδή ήδη ήταν μεγάλο το αρχικό άρθρο και έκρινα πως θα παραφορτωνόταν.

Λένε πως η μουσική μπορεί να πει τα πάντα χωρίς να χρησιμοποιεί λέξεις, όταν όμως εμείς οι άνθρωποι μιλάμε για τη μουσική λέξεις βέβαια χρησιμοποιούμε, καθώς και μια ειδική ορολογία –και το σημερινό μας ταξίδι θα περιστραφεί γύρω από αυτή την ορολογία και τις λέξεις της μουσικής.

Η ίδια η μουσική πήρε τ’ όνομά της από τις μούσες· και αρχικά, μουσική τέχνη ήταν κάθε τέχνη που είχε προστάτιδα κάποια από τις εννιά Μούσες, σιγά-σιγά όμως το ουσιαστικό «τέχνη» μαράθηκε κι έπεσε, ενώ η σημασία στένεψε κι έμεινε στη μουσική και στη λυρική ποίηση. Από τα λατινικά, musica, πέρασε η λέξη στις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες και έγινε διεθνής.

Όπως διεθνής λέξη έγινε και το μουσείον, που ήταν στην αρχή ο χώρος ο αφιερωμένος στις Μούσες· και επειδή στη Δύση έφτιαχναν στα πάρκα τους σπήλαια αφιερωμένα στις Μούσες, που τα διακοσμούσαν με ένα ιδιαίτερο είδος ψηφιδογραφίας, αυτό ονομάστηκε musaicus, των Μουσών δηλαδή, και από εκεί το ιταλικό mosaico και αντιδάνειο το δικό μας μωσαϊκό, κάποτε ταπεινό και τώρα περιζήτητο· το μωσαϊκό, που μέσω των στίχων της Νικολακοπούλου ακόμα διατηρεί κάποια σχέση με τη μουσική, αφού τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει.

Η μουσική μιλάει μόνη της, λέγαμε πιο πάνω, αλλά ταυτόχρονα μιλάει τη γλώσσα στην οποία γράφονται τα πιο δημοφιλή μουσικά έργα της εκάστοτε εποχής. Κάποτε, μιλούσε ελληνικά· στην εποχή μας, μιλάει σαφώς αγγλικά· ίσως πριν από τον πόλεμο να μιλούσε γαλλικά, πάντως για πολλούς αιώνες νωρίτερα η μουσική μιλούσε ιταλικά. Και όχι μόνο η μουσική, αλλά και οι μουσικοί μιλούσαν ιταλικά, είτε ήταν Ιταλοί, πράγμα καθόλου σπάνιο καθώς πλήθη Iταλών μουσικών και τραγουδιστών είχαν κατακλύσει τις βασιλικές αυλές και τις λυρικές σκηνές της Ευρώπης, είτε ήταν ντόπιοι και αναγκάζονταν να χρησιμοποιούν την ιταλική ορολογία, ή και την ιταλική γλώσσα. Χαρακτηριστικό είναι ότι όταν η όπερα του Μότσαρτ «Η μεγαλοψυχία του Τίτου» ανέβηκε στην Πράγα τον Σεπτέμβριο του 1791, λίγο πριν από τον θάνατό του, η αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα λέγεται ότι την απέρριψε περιφρονητικά, χαρακτηρίζοντάς την, εις επήκοον όλων, porcheria tedesca, γερμανική γουρουνιά. Η Γερμανίδα αυτοκράτειρα χρησιμοποιούσε την ιταλική γλώσσα για να βρίσει τον κορυφαίο Γερμανό συνθέτη! (και ας μην ανοίξουμε τώρα συζήτηση αν ο Μότσαρτ ήταν Αυστριακός ή Γερμανός). Την ίδια εποχή ο Μότσαρτ είχε αποφασίσει να ξεκόψει με την Αυλή και να στραφεί προς το λαϊκό θέαμα, στα φτηνά θεατράκια των προαστίων, και είχε ήδη κάνει την περισσότερη δουλειά πάνω σε ένα γερμανόφωνο λιμπρέτο του «αδελφού» του, του επίσης ελευθεροτέκτονα Σικανέντερ –κι έτσι γεννήθηκε αυτό το μπερδεμένο αριστούργημα, ο Μαγικός Αυλός, που είχαμε μια φορά την κουβέντα του και αποφανθήκαμε ότι κακώς ειπώθηκε Μαγεμένος σε μετάφραση από τα γαλλικά (La flute enchantée). Αλλά πλατειάζω. Το γεγονός είναι ότι η σοβαρή μουσική, επειδή στην περίοδο της άνδρωσης και της ακμής της ήταν ιταλόφωνη, έχει λεξιλόγιο σχεδόν αμιγώς ιταλικό -και ακόμα και σήμερα, επειδή οι περισσότερες όπερες έχουν λιμπρέτο ιταλικό, οι λυρικοί τραγουδιστές ξέρουν ιταλικά.

Πάντως, αν το εξετάσουμε ετυμολογικά, ακόμα και στο αμιγώς ιταλικό λεξιλόγιο της όπερας υπάρχουν κάμποσες λέξεις ελληνικής απώτερης αρχής, με πρώτην την άρια. Η άρια (aria) είναι το αεράκι, και η λέξη η λατινική είναι δάνειο από το ελληνικό αήρ. Σημασιολογικά, δεν είναι παράδοξο που η αρχική σημασία (αεράκι) επεκτάθηκε να σημαίνει τον σκοπό που τραγουδάμε· παρόμοια σημασιολογική εξέλιξη υπάρχει και στα τούρκικα, όπου χαβά είναι ο αέρας (εξ ου και η Τουρκ Χαβά Γιολαρί, η εθνική τουρκική αεροπορική εταιρεία που τόσο γέλιο προκαλεί σε κάποιους Έλληνες) και βέβαια χαβάς είναι και ο σκοπός, η μελωδία, και κατ’ επέκταση κάτι που το κάνουμε συνεχώς και επίμονα, συχνά ενοχλητικό και «το χαβά του αυτός» ή κι απόψε ξαναρχίσαμε το ίδιο χαβαδάκι, που λέει και το τραγούδι.

Οι εφτά νότες που χρησιμοποιούμε, δεν είναι ακριβώς ιταλικές, αν και Ιταλός εμπνεύστηκε τα ονόματά τους, και συγκεκριμένα ο Guido d’Arezzo, ο οποίος, το 1025, ενώ δίδασκε εκκλησιαστική μουσική, πήρε τις πρώτες συλλαβές από έναν ύμνο προς τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, και ονόμασε έτσι τις εφτά νότες:

Ut queant laxis

Resonare fibris

Mira gestorum

Famuli tuorum

Solve polluti

Labii reatum

Sancte Iohannes (στην έβδομη νότα δεν παίρνει την πρώτη συλλαβή, αλλά τα αρχικά γράμματα).

Το ut επειδή δεν είναι πολύ ηχηρό, αργότερα αντικαταστάθηκε από το do, ίσως σαν πρώτη συλλαβή της λέξης Domine (Κύριε). Αρχικά όμως, η πρώτη αυτή νότα ονομάστηκε gamma, από το ελληνικό γάμμα, και μετά ο όρος gamma έφτασε να σημαίνει όλη την οκτάβα –με τον καιρό, η σημασία διευρύνθηκε, κι επέστρεψε και στα ελληνικά σαν αντιδάνειο, όταν λέμε ότι ένα προϊόν διατίθεται σε μεγάλη γκάμα χρωμάτων, ας πούμε.

Όπως θα ξέρετε, όμως, οι αγγλοσάξονες και οι γερμανοσλάβοι αργότερα ονομάτισαν τις νότες με τα γράμματα του λατινικού αλφαβήτου, από Α έως G, σύστημα πολύ απλό αλλά και πολύ πεζό. Το Α αντιστοιχεί στο Λα ή, αντίστροφα, το Ντο αντιστοιχεί στο C (επιπλέον, οι Γερμανοί αντί για Β έχουν Η, για κάποιο λόγο).

Όσο για τις βυζαντινές νότες, πα, βου, γα, δι, κε, ζω, νη, το μυστικό των ονομάτων τους λύνεται εύκολα αν προσέξουμε λίγο: είναι βασισμένα στα εφτά πρώτα γράμματα του αλφαβήτου. Στο Καπλάνι της Βιτρίνας της Άλκης Ζέη, αν θυμάμαι καλά, τα κορίτσια έλεγαν πως ο παππούς τους μιλούσε «βυζαντινά», επειδή έλεγε τις νότες πα-βου-γα-δι-κε-ζω-νη. Λίγοι όμως ξέρουν ότι οι ονομασίες αυτές για τις βυζαντινές νότες δεν επινοήθηκαν επί βυζαντινής αυτοκρατορίας, παρά πολύ αργότερα, από τον Χρύσανθο της Μαδύτου, περί το 1815, δηλαδή λίγο πριν από την επανάσταση.

Ας περάσουμε όμως στα μουσικά όργανα. Ο λεγόμενος βασιλιάς της ορχήστρας, το πιάνο, δεν είναι και τόσο παλιό, αν σκεφτούμε ότι την εποχή του Μπαχ ήταν ακόμα πειραματικό όργανο. Το όνομά του είναι σύντμηση του pianoforte που θα πει σιγά και δυνατά. Πράγματι, ο Ιταλός Κριστοφόρι το 1709, σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει σφυράκια για να χτυπούν τις χορδές αντί για συστήματα νυγμού (που τις τσιμπούσαν) κι έτσι ο μουσικός μπορούσε πια να ποικίλλει την ένταση του ήχου του· αυτό το όργανο το ονόμασε gravicembalo col piano e forte, και με τον τρόπο αυτό το πιάνο μπορούσε να χρησιμοποιείται σε συναυλίες ενώ το καημένο το τσέμπαλο, ο πρόγονός του, ήταν πιο πολύ όργανο προσωπικής χρήσης και ιδιωτικού χώρου.

Το τσέμπαλο είναι έγχορδο, αλλά ετυμολογικώς ανάγεται στα αρχαία κύμβαλα, που βεβαίως ήταν κρουστά. Ήταν δυο κοίλοι δίσκοι, που τους κρατούσε από έναν σε κάθε χέρι ο οργανοπαίκτης και τους χτυπούσε τον έναν πάνω στον άλλον· θα θυμάστε είτε από τον Απόστολο Παύλο (Προς Κορινθίους 13.1) είτε από τον Καρυωτάκη της Μικρής Ασυμφωνίας σε άλφα μείζον (Α κύριε κύριε Μαλακάση…), το κύμβαλον αλαλάζον, την έκφραση που χρησιμοποιείται για να δηλώσει τον ρηχό άνθρωπο που επαναλαμβάνει γνώμες άλλων. Το κύμβαλον αυτό περνάει στα λατινικά ως cymbalum, αρχικά με την ίδια σημασία, αλλά μέσα στους αιώνες η σημασία αλλάζει και δηλώνεται πλέον ένα έγχορδο όργανο σαν το σαντούρι ή το ψαλτήρι. Κάποιος ευφυής οργανοποιός του Μεσαίωνα έχει την ιδέα να προσαρμόσει ένα μηχανισμό με πλήκτρα, και γεννιέται το clavicymbalum (clavis = κλειδί) στα μεσαιωνικά λατινικά, ή clavicembalo στα ιταλικά, που κυριαρχεί πριν εκτοπιστεί από το πιάνο (αν και ακόμα χρησιμοποιείται σε εκτελέσεις με όργανα εποχής· και ο Χατζιδάκις, ίσως θυμάστε, είχε παρουσιάσει στο Τρίτο τον Φλωρινιώτη με συνοδεία τσέμπαλο). Ταυτόχρονα, το μεσαιωνικό τραπεζοειδές cymbalum εμφανίζεται στα ουγγρικά ως cymbalon ή cimbalom, που υπάρχει σε δύο παραλλαγές, ένα μικρό και φορητό όργανο που καθιερώνεται στις τσιγγάνικες ορχήστρες, και ένα μεγαλύτερο, με 125 χορδές, που θεωρείται το εθνικό μουσικό όργανο της Ουγγαρίας και εντάσσεται στη συμφωνική ορχήστρα σε έργα του Λιστ, του Κόνταλι (δεν προφέρεται ακριβώς έτσι) και άλλων. Από τη μικρότερη παραλλαγή έχουμε και το ρωσικό tsimbali, και προφανώς μέσω Ρουμανίας και Μολδοβλαχίας φτάνει το όργανο και η λέξη στα ελληνικά, ως τσίμπαλο στις μικρασιάτικες ορχήστρες. Έτσι, στην αυτοβιογραφία του, ο Γιώργος Ζαμπέτας λέει:

Mε έστελνε λοιπόν ο γέρος μου και πήγαινα στον Tσιτσάνη το μπουζούκι του αλλά κι όταν δεν είχε χορδές με έστελνε και του αγόραζα. Σε ένα καφενείο τη MIKPA AΣIA, στην οδό Aθηνάς, απέναντι απ’ τα ουρητήρια του Kαραμάνου. Ήταν πιο μπροστά απ’ του Kοπελιάδη το μαγαζί. Eκεί συχνάζανε όλοι οι πρόσφυγες μουσικοί, οι Mικρασιάτες. Kαθόντουσαν εκεί και παίζανε ούτι, λαούτο, τσίμπαλο.

Όσο για το βιολί, ανάγεται στο μεσαιωνικό λατινικό vidula, που έχει μπερδεμένη και όχι πολύ σίγουρη ετυμολογία. Πάντως δεν έχει καμιά σχέση με το λουλούδι, που και αυτό λέγεται στα ιταλικά viola και που έχει δώσει το βιολετί το χρώμα, το ιώδες. Και ενώ είναι ξενόφερτο όργανο, κατάφερε να μπει στην ελληνική φρασεολογία: το βιολί του αυτός, λέμε για κάποιον που επιμένει να λέει όλο τα ίδια και τα ίδια, ή στην ίδια συμπεριφορά, σε σημείο που καταντάει ενοχλητικός, από την εικόνα του επαίτη βιολιστή που μονότονα επαναλαμβάνει την ίδια δοξαριά.

Όταν κάποιος φλυαρεί επίμονα και ανόητα, λέμε ότι τσαμπουνάει συνεχώς τα ίδια πράγματα, κι αυτή η ταπεινή λέξη ετυμολογικά είναι ξαδερφάκι με την υψηλότερη ίσως έκφανση της λεγόμενης σοβαρής μουσικής, τη συμφωνική μουσική. Η λέξη συμφωνία στα αρχαία έχει πολλές σημασίες, αλλά στην ελληνιστική εποχή, συμφωνία φαίνεται ότι είναι μεταξύ άλλων η ορχήστρα στα συμπόσια και ένα μουσικό όργανο, πιθανώς κρουστό. Στη μετάφραση των εβδομήκοντα, στον Δανιήλ, διαβάζουμε «όταν ακούσητε της φωνής της σάλπιγγος͵ σύριγγος και κιθάρας͵ σαμβύκης και ψαλτηρίου͵ συμφωνίας και παντός γένους μουσικών…» ενώ στο ευαγγέλιο του Λουκά, στην παραβολή του Ασώτου, ο άσωτος πλησιάζοντας στο σπίτι του ήκουσεν συμφωνίας και χορών. (Θα προσέξατε ότι στα αρχαία το ακούω έπαιρνε γενική· ώρες είναι να το πάρουν είδηση οι σημερινοί γενικομανείς και να αρχίσουν να λένε «δεν σου ακούω»!) Η λέξη αυτή λοιπόν περνάει στα λατινικά ως symphonia με τις έννοιες αφενός της αρμονίας ήχων και της ορχήστρας, και αφετέρου του μουσικού οργάνου, πνευστού πλέον. Με τη σημασία αυτή παράγεται το ιταλικό sampogna και στη συνέχεια zampogna, ένα πνευστό μουσικό όργανο, το οποίο διαδίδεται και προς τη δύση (π.χ. γαλλ. zampogne) και προς την ανατολή, όπου το δανειζόμαστε ως τσαμπούνα ήδη από τον Μεσαίωνα. Από εκεί και το ρήμα τσαμπουνίζω και το σημερινό τσαμπουνάω, που σημαίνει μιλώ πολύ και φλύαρα και που προφανώς γεννήθηκε από την αναλογία ανάμεσα στην επίμονη φλυαρία και στον μονότονο ήχο της τσαμπούνας.

Και το μπουζούκι; Το κατεξοχήν ελληνικό όργανο, όπως θεωρείται, της αστικής τουλάχιστον μουσικής, ετυμολογείται από την τουρκική λέξη bozuk που σημαίνει χαλασμένος, ακατάστατος, ίσως επειδή χρειαζόταν να αλλάζει συχνά κούρδισμα. Από την τουρκική σημασία καταλαβαίνουμε ότι η αρχική σημασία της λέξης μπουζουκοκέφαλος δεν ήταν αυτός που έχει κεφάλι σαν μπουζούκι αλλά αυτός που έχει χαλασμένο, στραβό κεφάλι. Αλλά και το κλαρίνο, το άλλο κατεξοχήν όργανο της δημοτικής όμως μουσικής, ήρθε σχετικά πρόσφατα στα μέρη μας, κατά την επικρατούσα άποψη από τις στρατιωτικές μπάντες των Βαυαρών αλλά πιθανώς και από περιοδεύοντες μουσικούς, πάντως όχι νωρίτερα από το 1800. Είναι δάνειο από τα ιταλικά (clarino, που αρχικά σήμαινε την τρομπέτα στα ιταλικά) που ανάγεται στο claro = καθαρός, ηχηρός.

Και το κλαρίνο έχει περάσει στη φρασεολογία: για κάποιον που στέκεται ακίνητος σε στάση προσοχής, συνήθως για στρατιωτικό, λέμε ότι στέκεται κλαρίνο. Και μια και περάσαμε στη φρασεολογία, πρέπει να αναφέρουμε την παλιότερη έκφραση η κοιλιά του παίζει ταμπουρά, όταν γουργουρίζει η κοιλιά από την πείνα· επίσης, για κάποιον που είναι ο τελευταίος σε μια ιεραρχία, λέμε πως είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά ή η τελευταία τρύπα της φλογέρας. Επειδή όμως πολλά τα είπα, για να μην αρχίσετε να λέτε ότι πήρα ψηλά τον αμανέ και να αδημονείτε πότε θα τελειώσει το τροπάριο, κάπου εδώ πρέπει να κλείσει η περιδιάβασή μας στον κόσμο των λέξεων και των φράσεων της μουσικής. Μ’ άλλα λόγια, φινίτο λα μούζικα!

Advertisements

200 Σχόλια to “Οι λέξεις της μουσικής ξανά”

  1. Pedro Alvarez said

    Πίνω καραμούζα. Μή πίνεις καραμούζα! (όταν πίνουμε απ το μπουκάλι κατευθείαν,χωρίς ποτήρι)

  2. Λ said

    Καλημέρα

  3. spiridione said

    Και τα κλαμπατσίμπαλα, που εγώ τα ξέρω κλαμπατσίμπανα.

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Η ετυμολογία που έχω ακούσει για το μπουζούκι είναι πάλι από το bozuk, αλλά με άλλη προσέγγιση: Τα συγγενικά του όργανα (πχ ταμπουράς) ήταν χωρίς τάστα, όπως το βιολί, και απαιτούν μεγαλύτερη δεξιοτεχνία, ενώ το μπουζούκι είχε τάστα, άρα ήταν όργανο «για χαζούς», κάτι σαν «χαζοταμπουράς», αλλά επειδή έπεσε σε χέρια βιρτουόζων (είπαμε, ιταλική ορολογία!) έφτασε να γίνει πιο διάσημο.
    (Τώρα που το γράφω, θυμάμαι πως μάλλον το έχω ξαναγράψει εδώ, και κάποιος με διόρθωσε, αλλά δε θυμάμαι την απάντηση. Ας υπάρχει όμως το σχόλιο για την ιστορία).

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Λοιπόν δεν την ήξερα αυτή την εκφραση, που είναι πολύ παραστατική και χρήσιμη!

  6. Γς said

    Καλημέρα

    Πιάνο, κύμβαλο και

    Κλειδοκύμβαλο [να το φχαριστηθούμε]

  7. Γς said

    6:

    Πιάνο, πιάνο.

    Να το ξαναβάλουμε:

    Στο Μπάρι:
    Χάζευε η δικιά μου έναν μακρόστενο, αγγουροειδή κάκτο.
    Και περνάει ένας Ιταλός και της λέει:

    -Πιάνο, πιάνο!

    Κι ήρθε και με ρώτησε.

    -Τι πιάνο, πιάνο μου είπε αυτός; Τι σχέση έχει ο κάκτος με το πιάνο;

    -Σιγά σιγά, σου είπε.

    -Γιατί σιγά σιγά;

    -Γιατί έχει αγκάθια!

    Πότε πήγατε, τελευταία φορά σε πιάνο μπαρ;

    Εστω, τι κάνει ο Πάνος; Με τα πεζά και με το πιάνο του

  8. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  9. gak said

    Σχετικά με το κλαρίνο, νομίζω ότι είχα διαβάσει ότι ήρθε στην Ελλάδα από την Τουρκία, τον 19ο αιώνα, και ότι αν δεν με απατάει η μνήμη μου, στην Τουρκία το κλαρίνο εισάχθηκε από κάποιον Σουλτάνο (Μαχμούτ Β’ νομίζω) που θέλησε να αναζωογονήσει την μουσική της αυτοκρατορίας. Ωστόσο δεν μπορώ να βρω κάπου πηγές

  10. H εξήγηση γιατί οι Γερμανοί (και οι Σκανδιναβοί, νομίζω) χρησιμοποιούν το Η αντί για το Β:
    Η νότα Σι στην τότε πρακτική εμφανιζόταν σε δύο παραλλαγές: άλλοτε βαρυμένη κι άλλοτε στην θέση της. Οι αρχικές ονομασίες αυτών των παραλλαγών ήταν b rotundum και b quadratum, όροι από τους οποίους προέκυψαν αργότερα τα σύμβολα για την ύφεση (♭) και την αναίρεση (♮).
    Έτσι, το B παρέμεινε στην κλίμακα που χρησιμοποιούν οι Γερμανοί αλλά σημαίνει το Σι♭, ενώ το Η αναφέρεται στο φυσικό Σι.

  11. Πάνος με πεζά said

    Αχ πόσο θέλω να το διαβάσω, και δεν έχω χρόνο !
    Πάντως, «γκρανκάσα» λέμε εκείνη τη μεσόκοπη κυρία, αρκετών κιλών συνήθως.

  12. spiridione said

    Από τον Θρήνο του Φαλλίδου
    Μέρα νύκτα σοναδόρους
    τζήτερες, βιολιά, λαγούτα
    κλαδοτζύμπανα, τρουμπέτες,

    στα καντούνια κ’ εις τους φόρους
    άρπες, μπάσσα και φιαούτα,
    αμέ δα κάνω προσέτες.
    http://ir.lib.uth.gr/bitstream/handle/11615/15566/article.pdf?sequence=1

  13. Πάνος με πεζά said

    Και η αντίστοιχη ακροστιχίδα των Βυζαντινών φθόγγων (καλά, αν δε μπεις λίγο στη Βυζαντινή, δεν ξέρω πόση μουσική μαθαίνεις, τελικά…)

    Πάλαι ήμαρτεν Αδάμ, εμακρύνθη του Θεού·
    βουληθείς δ’ ο Πλαστουργός, δούλου δέχεται μορφήν,
    γάλα πίνει εκ μητρός· εις μετάνοιαν καλεί, Διδαχών σκορπίζει φως, θαύματα πολλά ποιεί·
    κεφαλήν δ’ εχθρού πατεί, νεκρωθείς και αναστάς,
    ζωοδότης ων Θεός· και καλεί εις μέλλουσαν ζωήν νηπενθή πιστούς καλεί, όπου πρώτος εισελθών
    πάσαν έλαβεν αρχήν παρά του Θεού Πατρός…

  14. Pedro Alvarez said

    5. Ναι. Και στο Μοντεβιδέο το χρησιμοποιούμε και σαν ρήμα. Καραμουζώνω. Μή καραμουζώνεις! (Οι βλάχοι απ’την απέναντι όχθη του Ρίο ντε λα Πλάτα το λένε και «μή καραμζών’ς!»

  15. Πάνος με πεζά said

    Ε, το Δι ξέχασα να ξεχωρίσω, το βλέπετε όμως.

  16. Παναγιώτης Κ. said

    Υπάρχει η φράση «είναιφλογέρα».Λέγεταιγια κάποιον επιπόλαιο.Γενικότερα την λέμε όταν θέλουμε να απαξιωσουμε κάποιον.
    Υποθέτω ότι στην κλίμακα αξιολόγησης των διαφόρων μουσικων οργάνων από τους πολλούς,η φλογέρα βρίσκεται στις χαμηλότερες θέσεις και γιαυτό ο παραλληλισμός.

  17. cronopiusa said

    Λένε πως η μουσική μπορεί να πει τα πάντα χωρίς να χρησιμοποιεί λέξεις…

    βέβαια, αρκετές φορές φιλάει λάθος βάτραχο…

    αυτό ήθελα να βάλο στο 8

  18. Corto said

    Καλημέρα! Πολύ ωραίο άρθρο!

    Μία παρατήρηση:
    Η ετυμολόγηση του μπουζουκιού από την «τουρκική λέξη bozuk που σημαίνει χαλασμένος, ακατάστατος» δεν με πείθει για διαφόρους λόγους. Πολύ πιο ικανοποιητική βρίσκω την άποψη ότι:

    «…ο όρος προέρχεται από τον περσικό « tambur-i bozorg », που σημαίνει μεγάλο ταμπούρ, που στη διάλεκτο της Τεχεράνης θα γινότανε « tambur-i bozurg ». Επειδή στη Δυτική Τουρκία δεν συνηθίζονται συμπλέγματα τελικών συμφώνων του τύπου « rg », εύκολα καταλαβαίνει κανείς πώς το περσικό επίθετο κατέληξε στο τουρκικό ουσιαστικό « bozuk ».»

    https://fronik.wordpress.com/2008/04/13/%CE%91%CE%A0%CE%9F-%CE%A4%CE%9F%CE%9D-%CE%A4%CE%91%CE%9C%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%A1%CE%91-%CE%A3%CE%A4%CE%9F-%CE%A3%CE%A5%CE%93%CE%A7%CE%A1%CE%9F%CE%9D%CE%9F-%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99/

  19. Πάνος με πεζά said

    Tώρα βέβαια, πολλοί λένε ότι αυτός ο κύριος δεν παίζει ακριβώς μπουζούκι, αλλά όσα δε φτάνει η αλεπού…

  20. sarant said

    10 Α, ευχαριστώ!

    18 Υπάρχει και αυτή η εξήγηση και έχει αναφερθεί κι εδώ. Φοβάμαι πάντως ότι το bozuk = χαλασμένος δεν πείθει για λόγους εξωετυμολογικούς.

  21. Πάνος με πεζά said

    Ή καλύτερα να τον είχα βάλει σε κάτι γνωστό.

  22. 3 spiridione said: «Και τα κλαμπατσίμπαλα, που εγώ τα ξέρω κλαμπατσίμπανα».
    #Εμείς λέμε χλαπασίγκανα τα κουζινικά (χλιάρια, πηρούνια, τσιανάκια κλπ), όπου νομίζω ότι το πρώτο συνθετικό είναι από το σλαβικό χλεπ ή χλέπα=ψωμί. «Νέμα χλέπα, νέμα βόντα» μας έλεγαν κάποτε στα καταστήματα τροφίμων του Βελιγραδίου, ύστερα από μια ώρα στην ουρά!

  23. Emphyrio said

    Για τις καραμουζες ας απευθυνθουμε στην Βρετανη – τις τσαμπουνανε και εκει (αν και μαλλον τους τις εφερε σκωτσεζικος βοριας):

  24. Corto said

    18 (Sarant):

    Είναι κατανοητό το ενδεχόμενο η λέξη να προέρχεται από το κούρδισμα bozuk düzen.

    Αλλά η ετυμολόγηση απευθείας από τη λέξη bozuk είναι περίεργη, διότι τα περισσότερα από τα όργανα αυτής της κατηγορίας χρειάζονται να αλλάζουν συχνά κούρδισμα. Γιατί να αποδοθεί αυτό το χαρακτηριστικό ειδικά στο μπουζούκι;

  25. ΣΠ said

    Παλιά λέγαμε για κάποιον ατζαμή στο τάβλι: «δεν παίζει τάβλι, παίζει σαντούρι».

  26. Pedis said

    Το porcheria δεν θα το απέδιδα ως «γουρουνιά», αλλά ως 1) βρωμιά -> αηδία -> αθλιότητα -> χυδαιότητα.

    φινιτο -> φινίτα (εκτός κι αν κάνεις τον εκκεντρικό … )

    συστήματα νυγμού ! Εμένα μ’ αρέσει, αλλά θα περιμενα να είχες προτιμήσει κατι σε τσίμπημα.

    Ενδιαφέρον το σημερινό.

  27. Corto said

    24 (Συμπλήρωμα):

    Πρέπει να σημειωθεί ότι το ενδεχόμενο περσικής ετυμολόγησης της λέξης αναφέρεται και στην αγγλική βικιπαίδεια (αν αυτό δείχνει κάτι):

    Another theory on the origin of the name is that it comes from the Persian expression tanbur e bozorg, meaning a large tanbur style lute.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Buzuq

  28. ΣΠ said

    Και βέβαια η έκφραση συνεννόηση μπουζούκι

  29. Πάνος με πεζά said

    Και το παλιό, «παιδί-βιολί, μυαλό δοξάρι…»

  30. Alexis said

    Πολύ ωραίο άρθρο!

    Φρασεολογικά:
    «Τελευταία τρύπα του ζουρνά»
    «Στον τόπο τα κλαρίνα» (όταν μια δουλειά σταματάει απότομα λόγω ανωτέρας βίας)
    «Πάμε στα μπουζούκια/πάμε στα κλαρίνα»

  31. gbaloglou said

    The name derives from the Arabic word kānun, which means «rule» 🙂 🙂

  32. Καλημέρα σας.
    Γιὰ σαντούρι εἴπαμε. Γιὰ βιολὶ εἴπαμε. Γιὰ βιολὶ σὰν τοῦ Ροβιόλη πῶς μᾶς ξέφυγε καὶ δὲν εἴπαμε;

  33. Πάνος με πεζά said

    Και το «Βαράτε βιολιτζήδες», που πιο συχνά λέγεται σε περιπτώσεις αδιαφορίας…

  34. Alexis said

    Παλιά στα χωριά το επάγγελμα του μουσικού θεωρούνταν παρακατιανό, τους δε μουσικούς (όπως και τους σιδεράδες) τους αποκαλούσαν «γύφτους».
    «Ήρθαν οι γύφτοι με τα όργανα» συνήθιζαν να λένε σε γάμους, πανηγύρια κλπ.

  35. spatholouro said

    Μέχρι και θέση «Μπουζούκι» απαντούσε στην περιοχή της Πρέβεζας (βλ. ΣΚΡΙΠ, 5/2/1915, σελ. 2).

    Μόνο για εκείνη τη θέση «Κουνελάκι» (βλ. «Πέντε μάγκες» του Γ. Τσαούς) καθόμαστε τόσον καιρό τώρα στην πέτρα της υπομονής…

  36. Alexis said

    #16: «Έχει μυαλό φλοέρα» έχω ακούσει εγώ να λένε για τον τελείως ανόητο.

    Επίσης η πολύ ωραία λαϊκή φράση «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» που λέγεται για καταστάσεις πλήρους …ξεχαρβαλώματος.

    Ένας μπάρμπας μου συνήθιζε να λέει και μία …άσεμνη φράση που θα την γράψω με τελίτσες επειδή …ενδρέπομαι (αργούν και οι Απόκριες… ) 🙂
    «Ψ..ή μου και ραβδί μου και π….α καραμούζα» με σημασία κάτι σαν «ότι θέλω κάνω και δεν δίνω λογαριασμό»

  37. spatholouro said

    διορθωτέον: σελ. 3

  38. Alexis said

    #35: Spatholouro, στην Πρέβεζα υπάρχει επώνυμο «Μπουζούκης», υποψιάζομαι λοιπόν ότι πρέπει να ήταν θέση «Μπουζούκη»

  39. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    @ 34 Και το αγγλ. tinker εκτός από γανωματής (= διεθνώς σύνηθες τσιγγάνικο επάγγελμα) σημαίνει και γύφτος.

  40. Alexis said

    Ιδού κι ένας Μπουζούκης εκ Πρεβέζης ορμώμενος.

  41. dryhammer said

    και tinker bell, γυφτοκούδουνο

  42. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    36 Γιατί οι λέξεις ψυχή και πάπια θεωρούνται χυδαίες? 🙂

  43. Πάνος με πεζά said

    Και φυσικά, επειδή και η ανθρώπινη φωνή είναι μουσικό όργανο, «Από φωνή μ@@νί κι από μ@@νί φωνάρα» !

  44. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.
    Πολὺ ἐνδιαφέρον τὸ σημερινὸ ἄρθρο μὲ πολλὲς ἐνδιαφέρουσες πληροφορίες. Ἀρκετὲς δὲν τὶς ἤξερα.

    @34. Ἀλέξη, παλιότερα οἱ περισσότεροι πλανόδιοι μουσικοὶ στὰ Βαλκάνια, ἀλλὰ καὶ στὴν κεντρικὴ Εὐρώπη (π.χ. Οὐγγαρία) καὶ στὴν Δυτικὴ (Ἰσπανία-Γαλλία) ἦταν τσιγγάνοι. Πρέπει ἐπίσης νὰ εἶχαν παράδοση στὴ μεταλλουργία καὶ νὰ γνώριζαν πράγματα ποὺ ἀγνοοῦσαν οἱ ἀγροτικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ, μένοντας προσκολλημένοι στὴ γῆ τους, δὲν μποροῦσαν ν᾿ ἀποκτήσουν σχετικὴ τεχνογνωσία. Λογικὸ ἤταν τὰ ἐπαγγέλματα αὐτὰ νὰ ταυτιστοῦν μὲ τοὺς «γύφτους» καὶ ν᾿ ἀποκαλοῦν ἔτσι κι αὐτοὺς ποὺ δὲν εἶχαν τσιγγάνικη καταγωγή.

  45. gpoint said

    Μα τώρα με τα σωστά μας είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεται ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ο Μότσαρτ κορυφαίος Γερμανός συνθέτης ;;; Ελεος !! Δηλαδή τότε ο Μπετόβεν τι ήτανε ; Ο Μπαχ ;; ο Βάγκνερ ;;; Ας θεωρήσω τον Σούμπερτ αυστριακό με την στενή έννοια και να τον αφήσω στην απ’ έξω, εξ άλλου τι να συγκρίνεις ; Την Στεφανίδη με την Στεφανίδου ;

    porcheria tedesca και ν’ αγιάσει ο στόμας της !

    Και πριν προλάβει να σκάσει μύτη το γνωστό τελώνι των μεταμεσονυκτίων ωρών πως να εξηγήσουμε το γεγονός πως μέχρι το 1900 ήταν σχεδόν άγνωστος και ότι όταν διαδέχθηκε τον Χαϋδν δεν αμείφθηκε ούτε με τα μισά απ’ όσα έπαιρνε αυτός, τόση εκτίμηση του είχανε

    Και πως και γιατί ενω βαφτίστηκε Theophilus το άλλαξε σε Amadeus ??????

  46. Πάνος με πεζά said

    Υπήρχε και το (υποτιμητικό;) «μουζικάντηδες», «μουζικάντες», αν και ο Τσιτσάνης το λέει «επίσημα», στον πρόλογο του δίσκου «Θεσσαλικός Κύκλος».

  47. Alexis said

    #42: 😆 😆 😆

  48. Amadeus είναι το λατινικό κυριολεκτικό ισοδύναμο του Θεόφιλος.
    Αλλη απορία έχω εγώ: γιατί porcheria tedesca μια όπερα (La clemenza di Tito) με ιταλικό λιμπρέτο;

  49. Jimakos said

    @35, Spatholouro

    Τελικά καταλήγει κάπου το ερώτημα? Κουνελάκι / Κουνελάκη(ς)? Βουναλάκι?

    *Lasciatemi cantare una canzone piano piano 😛

  50. Alexis said

    Άλλες φράσεις που έχουν σχέση με τη μουσική:
    «Κόλλησε η βελόνα»
    «Κάνει σαν χαλασμένο γραμμόφωνο»
    Τα γραμμόφωνα και τα πικάπ έχουν εξαφανιστεί προ πολλού, οι αντίστοιχες φράσεις δεν ξέρω για πόσο θα λέγονται ακόμα…

    Και το «κρεσέντο» είναι λέξη που έχει να κάνει με τη μουσική αν δεν κάνω λάθος.
    Επίσης και το «allegro» που έχει δώσει και στα ελληνικά τις λέξεις αλέγρος και αλεγράρω.

  51. gpoint said

    # 48

    Μήπως του Φιλόθεος ;

    Και ποιά «ανάγκη» τον έσπρωξε να κάνει αυτή την αλλαγή ; Μου θυμίζει παπάδες και καλόγερους που παίρνουν άλλο όνομα από το κοσμικό τους…

  52. spatholouro said

    #49
    Η διαμάχη αφορά τη διχοτομία Κουνελάκι/Βουνελάκι και έχει μείνει στο σημείο όπου πριν από πολλούς μήνες φέρεται να έχει δοθεί στο Ρεμπέτικο Φόρουμ σχετικό συμβολαιογραφικό έγγραφο, που αναφέρεται σε θέση «Κουνελάκι» ως σημαίνον την περιοχή της Ευγένειας στον Πειραιά.

  53. Jimakos said

    Περί ονόματος του Μότσαρτ, υπάρχει ξεχωριστό άρθρο -ενδιαφέρον το βρίσκω- στην βίκη

    https://en.wikipedia.org/wiki/Mozart%27s_name

  54. Πάνος με πεζά said

    Νομίζω ότι κάποτε λέγαμε «Μοζάρτιος» και «Βετοβένιος», κατά τις γνωστές μας παραφράσεις τέτοιου είδους (π.χ. Σατωβριάνδος) – το επιβεβαιώνει κανείς;

  55. ΓιώργοςΜ said

    50 >allegro
    Ανάποδα, allegro/allegria είναι εύθυμος/ευθυμία στα Ιταλικά, από εκεί ο ρυθμός.

  56. to_plintirio said

    Και ο κλαρινογαμπρός που είναι σχετικά πρόσφατη σοδειά

  57. Πάνος με πεζά said

    Φυσικά, πάντα ξεχνάμε το προφανές… Τούμπανο…

  58. spatholouro said

    #54
    Βλέπω παλαιά μόνο Μόζαρτ και Βετόβεν/Βεετχόφεν

  59. ΣΠ said

    Breaking news:
    Το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Kazuo Ishiguro.

  60. Tah ala tahalasa said

    – θα σου δείξω εγώ Ζαμπέτα πως την παίζουν την τρομπέτα
    – αν ήταν το πουλί βιολί θα μασταν όλοι μουσικοί
    – μην πυροβολείτε τον πιανίστα.
    – άλλου βαραν τα τουμπανα κι αλλού χορεύει η νύφη
    – μας τα χει κάνει τουμπανα

  61. Tah ala tahalasa said

    Ο χαζοβιολης να έχει καμία σχέση με το βιολί;

  62. Γς said

    Κλαρίνο.

    Αλλά και φλάουτο.

    Ναταλία Γεράκη

  63. Πάνος με πεζά said

    – Αν ο Βιολάρης παίζει το βιολί του, ο Πουλόπουλος τί παίζει;
    Όπως έχουμε δει σε πάμπολλες ταινίες, παίζει κιθάρα…

  64. Eli Ven said

    Στη Μεσσηνιακή Μάνη, για να δηλωθεί ότι κάτι είναι πολύ πρησμένο χρησιμοποιούταν η έκφραση «ταβούλι έγινε». Π.χ. «΄Τόνε τσέντρωσε ένα μελίσσι τσ’ έγινε το χέρι του ταβούλι». Στην πραγματικότητα η λέξη χρησιμοποιούταν μόνο σ’ αυτή τη φράση και με τέτοια έννοια κι εγώ έμαθα μεγάλος ότι το ταβούλι είναι το νταούλι, νόμιζα ότι είναι επίρρημα.

  65. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Παρά τον φόβον της ερυθράς κάρτας, δια να ξεστραβώσω τους χριστιανούληδες μπολσεβίκους του ιστολογίου επισημαίνω την ύπαρξιν του μαλακού κλαρίνου https://www.slang.gr/definition/1074-klarino , πρακτικής γνωστής παρά τοις Τούρκοις ως saksofon çalmak (χυδ. αργκ.)

  66. Τσαρουχοπάτης said

    54 Πάνος με πεζά
    Ήξερα παλιά, στην Αθήνα, μια πρωτοετή φοιτήτρια φιλολογίας από χωριό, που τον Σέξπυρ τον έλεγε Σακαισπήρο…

  67. spiral architect 🇰🇵 said

    Και μια ταινιάρα!

  68. Corto said

    Να κάνω ακόμα μία ερώτηση, τονίζοντας βέβαια ότι δεν υπάρχουν «εξωετυμολογικά» συμφραζόμενα:

    Υποθέτω ότι ο σχηματισμός της λέξης μπουζουκοκέφαλος με την σημασία «αυτός που έχει χαλασμένο, στραβό κεφάλι» προϋποθέτει γνώση της σημασίας «bozuk = χαλασμένος».
    Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτή η τούρκικη λέξη, με αυτήν την σημασία, είχε περάσει με κάποια μορφή και στην ελληνική γλώσσα ή ότι έστω, αυτή η σημασία ήταν αρκετά γνωστή στους ομιλούντες την ελληνική;

  69. Alexis said

    #55: Σωστά, ιταλικό δάνειο το αλέγρος, ανεξάρτητο από το αλέγκρο της μουσικής ορολογίας.

    «Άρχισαν τα όργανα»
    «Κορίτσι με πιάνο και γαλλικά»

  70. Alexis said

    #65: Ερυθρά κάρτα γιατί; Αυτό δεν εννοείς; 😆

  71. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    @ 68 Γνωστοί οι βασιβουζούκοι (= κακοκέφαλοι δλδ αγριοι, βίαιοι, παράφρονες)

  72. Πάνος με πεζά said

    «Mαέστρο» συνηθίζουμε να λέμε αυτόν που ηγείται και καθοδηγεί μια επαγγελματική ομάδα (ακόμα και ποδοσφαιρική, για τον προπονητή).
    «Πριμαντόνα» επίσης λέμε τον πολιτικό ή το δημοσιογράφο-υποστηρικτή μιας κατάστασης, με μονομερείς απόψεις που συνήθως εκφράζονται έντονα (ας πούμε ένας Άδωνις…Άδωνις…πώς λέγεται να δεις…)
    «Πρώτο βιολί» όπως και στην ορχήστρα, λέγεται ο καθοριστικός συνεργάτης, το «δεξί χέρι».

  73. grant said

    Η αναφορά στον Μανο Χατζηδακι μου θύμισε ενα σχόλιό του στο 3ο
    Και εν αρχη υπήρξε μονον το τραγούδι. Μέσο επικοινωνίας συνδιαλλαγής και βαθυτάτης επαφής.Με το τραγούδι μίλησαν οι άνθρωποι στα πουλιά κι αυτά με τη σειρά τους στους ανθρώπους.Με το τραγούδι στείλαν μυνήματα οι πρόγονοι στους απογόνους.Και μ ενα τραγούδι τελικά θα πούμε καλημέρα ένα πρωί στούς άλλου πλανήτες.Μα ένα πρωί, χωρίς να πούνε καλημέρα σε άλλους πλανήτες, κάπου στον δέκατο τρίτο αιώνα μετά Χριστόν γέροντες πεισματικοί κι αργόσχολοι ανακαλύψαν τη «συνήχηση»,την ταυτόχρονη συνύπαρξη δύο η και περισσοτέρων ήχων ¨οπως ο Γαλιλαίος ανακάλυψε οτι κινείται η Γη γύρω από τον Ηλιο, και όπως ο Κολόμβος βρήκε την Αμερική.Κι έτσι σκυθρώπιασε η Μουσική και έγινε σοβαρή.Ισαμε που στις μέρες μας θύμωσε για καλά και δεν ξέρει τι λέει.Η Μουσική λοιπόν βρήκε του αριθμούς και οι αριθμοί την Μουσική………..(και συνεχίζει)
    Το μουσικό λάθος ¨αρχισε με αριθμούς και θα τελειώσει με αριθμούς. Σε μια μελλοντική πιο ξύπνια εποχή. Η Μουσική ¨αρχισε μ ενα τραγούδι και θα τελειώσει πάλι μ ενα τραγούδι. Οταν ο άνθρωπος θα βρει τη φύση του. Θα γίνει Ανδρας Γυναίκα και Πουλί. Με τους πλανήτες να μιλεί! Ισαμε τότε αυτό που λέμε Μουσική «και στα όνειρά μας τίποτα δικό της δεν θα δίνει, μονάχα τις δούλες της θα στέλνει…»¨οπως ξανά θα έλεγε ο Εζρα Πάουντ παρηγορώντας μας για την αρρώστια να μην ήμαστε ολόκληροι αλλά μισοί.Και όμως να έχουμε τόσο την ανάγκη του άλλου μισού για να συμπληρωθούμε μερικές, ελάχιστες κι ασήμαντες στιγμές, κι όλες τις άλλες με απελπισία …η Μουσική. Αυτό το άθλιο χάπι της μοναξιάς ραβδί της αναπηρίας το υποκατάστατο συντρόφου, μες τον ηλίθιο κόσμο που μας τριγυρίζει υπο μορφήν γειτόνων φίλων κι εραστών.
    Κυριακή 4 Ιουνίου 1978

  74. spatholouro said

    Εδώ ενδιαφέρον παράθεμα από το 1859 και περί μποζούκ, μεταξύ άλλων:

    https://books.google.gr/books?id=AmRDAAAAcAAJ&pg=PA6&dq=%22%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%22&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiJmNLWuNnWAhWnKMAKHYxfD9YQ6AEIRzAG#v=onepage&q=%22%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%BA%22&f=false

  75. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    70 Ακριβώς αγαπητέ. Αυτό. Το οποίο απέκρυψε επιμελώς ο ρέκτης ιστολόγος. Και ερωτώ: Διατί κύριε Σαραντάκο?

  76. Corto said

    71:
    Πολύ εύστοχη παρατήρηση!
    Φαντάζομαι βέβαια ότι στην τούρκικη λέξη (başıbozuk) το κεφάλι έχει την σημασία του αρχηγού, άρα ομάδα ατάκτων, όχι ομάδα παραφρόνων.

    «damaged head», roughly «leaderless» or «disorderly»

    https://en.wikipedia.org/wiki/Bashi-bazouk

  77. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    76 Η τούρκικη λέξη μεταφράζεται ακριβώς αυτός με το χαλασμένο κεφάλι. Αν η ερμηνεία επικεντρωνόταν στον αρχηγό η κατάληξη θα ήταν -başı, ας πούμε bozuk(ların)başı, ο αρχηγός των χαλασμένων.

  78. odinmac said

    Μια και αναφέρθηκε ο Μότσαρτ μου ήρθε στον νου ένα αρκετά παλαιό άρθρο του ¨BBC Music Magazine» το οποίο βλέπω ότι «ανέβηκε» το 2016 στην ιστοσελίδα του
    ( δείτε το σαν διάλλειμα 🙂 )

    15 ασυνήθιστες χρήσεις του… έργου του Μότσαρτ:

    http://www.classical-music.com/article/15-unusual-uses-mozart

    Υ γ: προς ενημέρωση για τους λάτρεις του είδους, είναι καταπληκτικό περιοδικό με ολοκληρωμένα έργα στα σιντί του κάθε μήνα (όχι ποτ-πουρί), εξαιρετικό artwork (φωτο εξωφύλλου, πληροφορίες του έργου κτλ) και πολύ εώς πάρα πολύ καλή ηχογράφηση επιπέδου αγορασμένου σιντί σοβαρής εταιρίας (BBC γαρ)

  79. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    26 Η καθιερωμένη στα ελληνικά έκφραση είναι «φινίτο λα μούζικα πασάτο λα φέστα». Η έκφραση δεν υπάρχει στα ιταλικά (ίσως αξίζει να γράψουμε), οπότε δεν κάνει και συμφωνία του γένους της μετοχής.

    35 Εκείνο το συμβόλαιο να μην έχει καθαρογραφτεί!

    45 Να δεχτούμε ότι υπάρχουν πολλές κορυφές. Κατά τη γνώμη μου, ο Μότσαρτ έχει μεγαλύτερο πλάτος απ’όσους ανέφερες.

    54 Έχω δει «του Μοζάρτου» στον Ροϊδη, αλλά όχι ονομαστική.

    Γκουγκλίζοντας όμως βρίσκω ένα: ό Μοζάρτος, ο Βετόβεν, ο Ροσσίνης,

    59 Είναι σίγκουρο;

    65 Το είχαμε συζητήσει και στο προηγούμενο άρθρο.

    68 Όταν λέω «εξωετυμολογικά» εννοώ π.χ. ότι κάποιοι ρεμπετολογούντες, επειδή αγαπούν το μπουζούκι, δεν στέργουν να δεχτούν ετυμολόγηση από κάτι που σημαίνει «χαλασμένος», ενώ αντίστροφα πρόβαλλαν ετυμολόγηση του ρεμπέτη από το ρέμπελος επειδή το θεωρούσαν ότι ταιριάζει.

    Ο μπουζουκοκέφαλος νομίζω πως ενισχύει την τουρκική ετυμολόγηση του μπουζουκιού.

    74 Ενδιαφέρον!

  80. sarant said

    76 και πριν: Για τους βασιβουζούκους και το μπουζούκι έχουμε άρθρο:

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/02/22/basibozuk/

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά, Τζι, αν ο Μότσαρτ είχε συνθέσει τον ύμνο του Μπάοκ, θα τον λάτρευες. 😜
    Εξαιρετικό το σημερινό, έμαθα πολλά που δεν (τα 😉) ήξερα.
    «Τι είναι ένα κουαρτέτο στη Σοβιετική Ένωση; Είναι μια συμφωνική ορχήστρα που επέστρεψε από περιοδεία στη Δύση.» 😇

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η ουρά του αλόγου
    Περνούσε κι ένας μάστορας που `μαθε στην Κρεμόνα
    να φτιάχνει βιόλες και βιολιά που να κρατάνε χρόνια

  83. Geobat said

    Εξαιρετικό άρθρο.

  84. Μυλοπέτρος said

    Ο ανδριώτης το μπουζούκι το ετυμολογει απο το buzuk χωρις να επεκτεινεται, καο σωστα! Γιατι η λεξη αυτη σημαινει υη πυγη!
    Τωρα μπουζουκι (bozuk) ονομασαν υποτιμητικα το σαζι οι παλιοι οργανοπαιχτες οταν του εβαλαν ταστα. Bozuk saz. Χαλασμένο σαζι δηλαδη, επειδει τους δυσκολευε στο παιξιμο και βεβαιως περιοριζε τις εκφραστκες τουςδυνατοτητες

  85. Corto said

    77:
    Οπότε από τον μπαζιμπουζούκο στον μπουζουκοκέφαλο η εννοιολογική απόσταση είναι κοντινή.

    79 & 80 (Sarant):

    Τα άρθρα του Ιστολογίου (και τα σχετικά σχόλια) για μπουζούκι, μπαζιμπουζούκους κλπ (π.χ. «Ο βοτανολόγος κι ο καρασεβνταλής») τα έχω υπόψιν μου.
    Προσωπικά δεν θεωρώ μειωτικό τον χαρακτηρισμό του οργάνου ως «χαλασμένο», ώστε να μην τον καταδέχομαι, αλλά με προβληματίζει η ετυμολόγηση απευθείας από την τούρκικη λέξη, χωρίς τον ενδιάμεσο σταθμό του ομώνυμου ντουζενιού.

    (Η ετυμολόγηση του ρεμπέτη είναι διαφορετική περίπτωση, κατά την γνώμη μου)

  86. Μυλοπέτρος said

    Η Βυζαντινη μουσικη ειναι αδυνατον να αποδοθει στο συνολο της με τη χρηση οργανων οοως το πιανο και η κιθαρα. Ειδικα εκεινος ο πλ Β’ ηχος. Ο λογος ειναι οτι εχει 73 διαστηματα ενω η δυτικη μονο 13.

  87. sarant said

    85 Δεν αποκλείεται το ντουζένι που λες.

    84 Και είχε παρασύρει και την πρώτη έκδοση του Μπαμπινιώτη:
    http://www.sarantakos.com/language/bozuk.html

  88. Λ said

    45. 79. Ναι αλλά ο Μπάχ και ο Μπετόβεν είναι κορυφές. Ο Μότσαρτ δεν τους πιάνει με τίποτα

  89. Λ said

    Να μου επιτρέψετε να εισαγάγω ακόμα ένα μουσικό όρο: το πιτσικάτο για τα έγχορδα

  90. Πέπε said

    Για τη συμφωνία > symphonia > zampogna > τσαμπούνα:

    Η τσαμπούνα είναι, κατά κάποιον τρόπο, κυριολεκτικά συμφωνία. Έχει δύο αυλούς (οι ιταλικές τζαμπόνιες περισσότερους, έως και έξι) που ηχούν ταυτόχρονα, φωνάζουν μαζί, συμφωνούν. Πολλά σχετικά εδώ: Ονοματολογικά μουσικών οργάνων.

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έκπληξη: φέτος το Νόμπελ λογοτεχνίας το πήρε λογοτέχνης:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.efsyn.gr/arthro/ston-kazoyo-isigkoyro-nompel-logotehnias&ved=0ahUKEwjoq6znztnWAhVID8AKHeGjBZQQqOcBCCMwAA&usg=AOvVaw3lV39NTWeta_Eb6_47Awsj

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συγγνώμη αλλά οι μεγάλοι μουσικοί δεν είναι τενίστες, να τους βάλουμε να παίξουν μεταξύ τους, για να δούμε ποιος θα νικήσει. Πώς μπορούμε να αποφαινόμαστε ότι ο Μότσαρτ δεν μπορεί με τίποτα να φτάσει τον Μπετόβεν και τον Μπαχ; Πιο λογικό μου φαίνεται να λέμε ποιος μας αρέσει περισσότερο.

  93. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    79. Πῶς ὑπάρχει ἀλλὰ σωστά: finita la musica, passata la festa Τουλάχιστον στὸ Νότο λέγεται

    Εἶναι πολὺ ὡραῖο τὸ ἄρθρο καὶ θὰ ἤθελα νὰ ρωτήσω πρὸς ὅσους γνωρίζουν ἐξωτικὲς γλῶσσες, ἂν ὑπάρχουν λέξεις γιὰ τὴ μουσικὴ ἄσχετες μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξη

  94. Λ said

    89. Πιτσικάτο πάει να πει τσιμπιτό, με τα δάχτυλα, χωρίς δοξάρι

  95. Λ said

    Πω πω την Ευτέρπη ξεχάσαμε

  96. sarant said

    93 Με παρέσυρε αυτό που γράφει εδώ ο Δόικας, κακώς τον εμπιστεύτηκα ανεξέταστα:
    https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=119258.0

    Έχεις δίκιο ότι υπάρχει στα ιταλικά, αλλά στα ελληνικά το λέμε φινίτο.

    Για το άλλο που ρωτάς, στα τσέχικα η μουσική είναι hubda, και κάπως έτσι στα σλοβάκικα. Και στα ουγγρικά είναι κάτι άσχετο, θαρρώ.

  97. Λ said

  98. Γς said

    79:

    >Γκουγκλίζοντας όμως βρίσκω ένα: ό Μοζάρτος, ο Βετόβεν, ο Ροσσίνης,

    Ζουν Σεμπάτι Μπους!
    [Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ]
    κλπ

    Ας το ξαναβάλουμε

    Από τα σχόλια:

    Exactly the same thing happened here in Greece during the 30s! Dictator Metaxas banned «bouzouki» instrument and «rebetika» form of music, because they were considered as «turkish» and «eastern culture». They tried to import Tango and culture like that…

  99. Λ said

    music in hungarian: myuzɪk
    http://www.definitions.net/translate/music/HU

  100. aerosol said

    #45:
    Τζι, προσεγγίζεις το θέμα οπαδικά. Δεν υπάρχει συνοπτική θεώρηση της κλασσικής μουσικής που να μην θεωρεί τον Μότσαρτ κορυφαίο, όχι απλά γερμανό αλλά γενικώς. Όσα ερωτηματικά ή θαυμαστικά να βάλεις, όσο έλεος και να ζητήσεις, αυτό είναι γενικώς αποδεκτό. Το «αντικειμενικά» στην τέχνη δεν υπάρχει (έστω, από ένα επίπεδο και πάνω), οπότε δεν το καταλαβαίνω. Άλλο κορυφαίος, άλλο Ο κορυφαίος. Είναι δεδομένο πως είναι κορυφαίος -δηλαδή ένας από τους πιο σημαντικούς, αγαπητούς και επιδραστικούς. Το ποιός είναι Ο κορυφαίος δεν υπάρχει τρόπος να υποστηριχτεί με αντικειμενικότητα. Οι περισσότεροι που γνωρίζω τείνουν προς τον Μπαχ.
    Τη σημασία του στη μουσική δεν καθορίζει το κασέ του ανά εποχή (πάλι: δεν μιλάμε για μπάλα). Αλλά μια που ανάφερες τον Χάυντν, ο ίδιος θεωρούσε τον Μότσαρτ όχι απλά ανώτερό του, όχι απλά τον καλύτερο της γενιάς του αλλά και ταλέντο τέτοιο που δεν θα έβγαινε στα επόμενα εκατό χρόνια! Ε, κάποια εκτίμηση του είχανε οι συγκαιρινοί του…
    Τώρα, σε κάθε χώρο βρίσκεις ανθρώπους με έντονη προσωπική άποψη εναντίον κάποιας αποδεκτής μορφής. Σεβαστό, όμως δεν γίνεται να χάνουμε επαφή με την πραγματικότητα όλων των υπόλοιπων.

  101. … μωσαϊκό,
    κάποτε ταπεινό και τώρα περιζήτητο …

    «Έχει ο καιρός γυρίσματα!»
    (Μωσαϊκός νόμος)

  102. sarant said

    99 Eγώ βρίσκω Zene
    https://hu.wikipedia.org/wiki/Zene

  103. spiridione said

    102.
    Στο λινκ της Λ από κάτω έχει τα
    muzsika, zene, kotta

  104. … κι απόψε ξαναρχίσαμε το ίδιο χαβαδάκι …

    Όχι πως αλλάζει τίποτα, αλλά νομίζω λέει καβγαδάκι εκεί, και λίγο παρακάτω «…δώσ’ του χαβαδάκι«.
    Δηλαδή το κάνουμε «το ίδιο χαβαδάκι» και είναι ακριβές! 🙂

  105. Πάνος με πεζά said

    Και η περίφημη ατάκα Σκουντή από αγώνες μπάσκετ, που μάλλον μεταφρασμένη από ξένη γλώσσα πρέπει να είναι (πείτε…), «Δεν τελειώνει η όπερα αν δεν τραγουδήσει στο τέλος η χοντρή»…

  106. leonicos said

    Για να σε παρηγορήσω Grant, να σου πω ότι τελικά η μουσική δεν μπαίνει τόσο καλά σε αροθμούς όπως αφελώς πιστεύουμε. Η Οκτάβα ορίζεται αλλά τα επιμέρους της όχι. Δεν χωράνε με καμιά διευθέτηση.

    Έτσι, λοιπόν, όσο και να της βάλουμε κανόνες, θα ξεφεύγει, πάει να πει

    θα μένει πάντα ακατανόηρτη, σκοτεινή και γοητευτική η μουσική

  107. leonicos said

    Grant στο 70 εννούσα

  108. Πάνος με πεζά said

    Και μην τσακώνεστε για τους μεγάλους μουσουργούς…

    Ως γνωστόν, κάποτε ο Μπετόβεν παρουσίασε μια Συμφωνία του στη Βιέννη, και μετά είπε στο κοινό :
    – Σας άρεσε;
    – Νααααιιιι (από κάτω).
    – Δεν άκουσα;

  109. leonicos said

    Γς 98
    Όσες φορές και να το δω αυτό το βιντεάκι, δεν το βαριέμαι. Λέει τα πάντα!

    Καλά, πώς το έπαθες εσύ κι έβαλες κάτι καλό;
    Μη χαλάσεις! Να με αγαπάς!

  110. leonicos said

    @71 Κουβάτσος

    Ήταν προαναγγελμένο από χρόνια. Ήταν συνεχώς υποψήφιος και όλο και κάτι συνέβαινε

  111. … ο Μαγικός Αυλός, … Μαγεμένος σε μετάφραση από τα γαλλικά (La flute enchantée) …

    Ίσως και από το γερμανικό «Die verzauberte Flöte» αντί του «Die Zauberflöte.»

  112. 105,
    Φυσικά:
    It’s not over until the fat lady sings.

  113. leonicos said

    @99 και 102

    Σε όλες τις εξωτικές γλώσσες υπάρχει κάποια λέξη για τη μουσική, εφοσον είχαν μουσική πριν τους γνωρίσουν οι εκπολιτιστές αποικιοκράτες. Αλλά σήμερα, παντού η λέξη ‘musika’ όπως και να έχει ‘συστραφεί’ είναι καταοητή και τείνει να υποκαταστήσει την δική τους. Δες χάουζα, χμογκ κοκ. Δεν τα βάζω γιατί κι εγώ από το τρανσλέιτ τα βρήκα

  114. sarant said

    105-113 Και είναι πολύ κοινή φράση στην αμερικανική αθλητική δημοσιογραφία -αφού το είχα μάθει από τις περιγραφές… αγώνων μπριτζ!

  115. ΣΠ said

    105
    https://en.wikipedia.org/wiki/It_ain%27t_over_till_the_fat_lady_sings

  116. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η έκπληξη, Λεώνικε, είναι όχι για το πρόσωπο του βραβευμένου, αλλά για το ότι βραβεύτηκε λογοτέχνης και όχι στιχουργός, ρεπόρτερ ή υδραυλικός με ευαισθησίες. 😊

  117. ΣΠ said

    105
    Ο Σκουντής την έμαθε από τον Γιαντζόγλου.

  118. leonicos said

    @18 Κόρτο,

    λάθος ή σωστός, ωραίος

  119. Faltsos said

    Μας θύμισε ο Νικοκύρης την προκλητική παρουσίαση του Γιάννη Φλωρινιώτη στο Τρίτο από τον Μάνο Χατζιδάκη. Μεταξύ άλλων συζητήθηκε πολύ τότε ότι ο Χατζιδάκης όχι μόνο έβαλε τον εκκεντρικό λαϊκό τραγουδιστή να τραγουδήσει με συνοδεία τσέμπαλου αλλά και δήλωσή του ότι η φωνή του Φλωρινιώτη ταιριάζει πολύ με το τσέμπαλο…
    Βέβαια η απάντηση του Χατζιδάκη ήταν: Καλά το τσέμπαλο τους πείραξε;

    Μετά από 38 χρόνια ξανάκουσα αποσπάσματα της εκπομπής και αναρωτιέμαι τώρα πια, μήπως δεν ήταν μια απλή πρόκληση αυτή η συνέντευξη, μια τρολιά που θα λέγαμε σήμερα;
    Μήπως είχε (για άλλη μια φορά) δίκιο ο Χατζιδάκης;

    Δυσκολεύομαι να απαντήσω και θα είχε ενδιαφέρον αν προβληματιστεί κανείς άλλος να δω την άποψή του

    Και μια που εδώ λεξικολογούμε κάπου στο 10:16 ακούγεται ο Μάνος να λέει «από την απΟλευθέρωση…», πρόκειται για δόκιμο όρο ή είναι αποτέλεσμα της γοητευτικά ιδιαίτερης άρθρωσης του συνθέτη;

  120. raf said

    117 Πολλή υπερβολή (και κακία) βρίσκω σ’αυτό το σχόλιο, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι αμερόληπτος και του λόγου μου. Θεώρησα το περσινό βραβείο ένα βήμα μπρος, μια πλέον επίσημη αναγνώριση του ρόλου που έχει ο Λόγος στο τραγούδι. Αλλά μάλλον το μετάνιωσαν κι οι ίδιοι, για άλλους λόγους βέβαια.

  121. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υπερβολή δεν ξέρω, κακία όχι, γιατί δεν ήμουν υποψήφιος που έμεινε μπουκάλα. Απλώς έχω την ιδιοτροπία να θέλω να πηγαίνει το Νόμπελ λογοτεχνίας σε μεγάλους λογοτέχνες, το Νόμπελ ειρήνης σε ανθρώπους που πραγματικά εργάζονται για την ειρήνη και γενικώς στις βραβεύσεις να λαμβάνεται υπόψη η αριστεία (ουπς! ) και όχι κάθε είδους σκοπιμότητες.

  122. Λ said

    89, 92 Οκ λοιπόν, το πήρα πίσω. Ο συμβίος όμως λέει είναι τέσσερις οι εξίσου πολύ μεγάλοι. Μπαχ, Μπετόβεν, Βάγκνερ και Μότσαρτ. Ειναι μια κουβέντα που κάνουμε καθε τόσο τα τελευταία 29 χρόνια.

    Έχω την κρυφή υποψία ότι με πήρε επειδή είχα κάτι δίσκους του Άλφρεντ Σνίτκε που μέχρι τότε δεν είχε ακούσει καν. Τοτε δεν υπήρχαν γιουτουμπακια.

  123. Λ said

    Λέει ο κακός βρετανικος τύπος ότι ο νέος νομπελίστας λογοτεχνίας έχει ύφος μεταξύ Γούντχαους και Κάφκα και κάτι απο Προυστ.

  124. cronopiusa said

  125. Corto said

    119:
    Λεώνικε ευχαριστώ πολύ!

    Και αφού το άρθρο σχετίζεται με μουσικούς όρους που έχουν περάσει στην καθημερινή φρασεολογία, σας προτείνω το παρακάτω ωραίο τραγουδάκι, του Γαβριήλ Μαρινάκη, με τον Στέλιο Κηρομύτη και τον συνθέτη (1952), το οποίο βρίθει από ωραίες λαϊκές εκφράσεις:

    Δεν ξέρω τι βιολί βαράς και τι καπνό φουμάρεις,
    μια λες θα μείνεις δίπλα μου και μια πως θα σαλπάρεις.

    ΡΕΦ.
    Παράτα το παλιό βιολάκι
    εξύπνησε το κοροϊδάκι/
    εξύπνησε το Μαρινάκι
    παράτα το παλιό βιολάκι

    Τι μάρκα να ‘σαι άραγε, ποιος ξέρει τι πιστεύεις,
    ποιος ξέρει τι χαβά βαράς και τι Θεό λατρεύεις.

    Δεν βρίσκω ανταλλακτικά στην μάρκα την δική σου,
    όποιος με δει με σένανε μπερδεύετε μαζί σου.

  126. Corto said

    126:
    μπερδεύεται (τυπογραφικό λάθος)

  127. Γς said

    112:

    Ουπς, ανσαντέ κι ουχί ανσενέ.

    Κι αυλός κι όχι πάπια

    -Ανσαντέ ντε φερ βοτρ κονεσάνς, Γιάνις

    Κι η Λιβανέζα:

    -Μουά οσί, Μούνα.

    -Παρντόν;

    -Μούνα!

    http://caktos.blogspot.gr/2014/03/mona-lisa.html

  128. Γς said

    110:

    >Να με αγαπάς!

  129. sarant said

    117 Κακίες 🙂

    120 Μπράβο που τη βρήκες. Την απΟλευθέρωση δεν την έχω ξανακούσει.

    122 Ωραιος κι ο Μαρινάκης!

  130. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Κέφια είχες σήμερα Νικοκύρη, από τα πιο ωραία άρθρα, ένα σωρό πράγματα έμαθα σήμερα.

    45 – Γειά σου ρε Gee με τα ωραία σου, ήμουν σίγουρος πως θα εκραγείς με το «κορυφαίος». 🙂
    Πάντως, αν ήταν στο χέρι σου όλα θα ήταν ασπρόμαυρα και θα ακούγαμε μόνο Βέρντι άντε και Σούμπερτ. 🙂 δεν βγαίνει ρε φίλε έτσι η ζωή, η τελειότητα δεν έχει νόημα χωρίς την ατέλεια κι απ΄όσο ξέρω αντικειμενικά τέλειος, είναι ευτυχώς μόνο ο θάνατος, όλοι και όλα τα υπόλοιπα επιδέχονται βελτίωση.

    104 – «Όχι πως αλλάζει τίποτα, αλλά νομίζω λέει καβγαδάκι εκεί, και λίγο παρακάτω «…δώσ’ του χαβαδάκι«.»
    Πώς δεν αλλάζει τίποτα, όταν το διάβασα νόμισα ότι άκουγα ραμόνι τόσα χρόνια. 🙂

    Η αγαπημένη μου Ευρυάλη του Ξενάκη για σένα Gee και μη νομίζεις πως το έβαλα επίτηδες, είναι το πέμπτο του που ακούω. 🙂

  131. Λ said

    Πλησιάζει ένα πολύ δύσκολο Σαββατοκύριακο με δύο γάμους, δυο κηδείες κι ένα μπιτς σαρπράιζ μπέρθντει πάρτι. Δεν ξέρω πως θα τη βγάλω.

  132. gpoint said

    # 100

    Το ότι υπάρχουν σύλλογοι φίλων του Μότσαρτ (φιαγμένοι από ποιούς άραγε ; μήπως από κάποιους που είχαν συμφέρον να προωθήσουν την μουσική του και που μέχρι να διαφημισθεί καταλλήλως το 1900 ήταν περίπου στα αζήτητα 😉 που τον αναδεικνύουν κορυφαίο είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Το πως η μουσική του είναι δυο επίπεδα κάτω από Μπαχ και Μπετόβεν που σου έγραψε και η Λ είναι επίσης αναμφισβήτητο.
    Για να καταλάβεις σου λέω πως ο Χατζηνικολάου είχε πει από τηλεοράσεως πως ο Βοσκόπουλος είιναι η κορυφή της ελληνικής μουσικής. Ε αρκετές γιαγιάδες τον πίστεψαν- ήταν και το «καλό παιδί» της τηλεόρασης, δίκιο θάχει σκεφτότουσαν.

    Αντιγράφω από Βικιπαίδεια και αφήνω στην κρίση σου πως ο «εξαφανισμένος» Μότσαρτ ΄εγινε 100+ χρόνια μετά «κορυφαίος» Δεν θέλει και πολύ μυαλό να το καταλάβεις…

    1772 Lucio Silla (Λεύκιος Σύλλας) Μότσαρτ Αυτή η όπερα του δεκαεξάχρονου Μότσαρτ πραγματοποίησε 25 παραστάσεις αρχικά και αναβίωσε μόλις το 1929.[20]
    1786 Le nozze di Figaro (*) (Οι γάμοι του Φίγκαρο) Μότσαρτ Κατά πολλούς η δημοφιλέστερη όπερα του Μότσαρτ.[20]
    1787 Don Giovanni (*) (Δον Τζοβάννι) Μότσαρτ Ένα έργο για τον Δον Ζουάν που προβλημάτισε συγγραφείς και φιλοσόφους.[20] Η μοναδική όπερα του Μότσαρτ που παιζόταν τακτικά κατά τον 19ο αιώνα.[28]
    1790 Così fan tutte, ossia La scuola degli amanti (*) (Έτσι κάνουν όλες ή Σχολή εραστών) Μότσαρτ Έργο που δεν πολυπαίχθηκε τον 19ο αιώνα γιατί η υπόθεσή του θεωρήθηκε ανήθικη.[29] Με τα λιγότερα έξοδα, πρόσωπα και σκηνικά, είναι η αντιπροσωπευτική του πνεύματος του Μότσαρτ όπερα.[30
    1791 La clemenza di Tito (*) (H μεγαλοψυχία του Τίτου) Μότσαρτ Έργο εξαιρετικά δημοφιλές μέχρι το 1830, έχασε την αίγλη του μετά και την ξαναβρήκε μόνο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.[20]
    1791 Die Zauberflote (*) (Ο Μαγικός Αυλός) Μότσαρτ Έργο που χαρακτηρίστηκε ως η αποθέωση του Singspiel. Επικρίθηκε τον 19ο αιώνα για έλλειψη ευκρίνειας.[31] Θεωρήθηκε ως η έκφραση των αρχών του Τεκτονισμού[32] και «ξανανακαλύφθηκε» μεταπολεμικά.

    Μήπως εσύ (και άλλοι) το βλέπετε…οπαδικά ;

  133. Pedis said

    US-mass shootings

    http://www.bbc.com/news/av/world-us-canada-41474594/las-vegas-how-us-mass-shootings-are-getting-worse

  134. gpoint said

    # 131

    Οχι ρε φίλε και Γουότερμπόυς ακούω και Ντύλαν και Ρόλλινγκστόουνς και Χατζηδάκι και Βασίλη (υπέροχο το κομμάτι από τον τελευτίο του δίσκο που παραθέτω κι κάθε τι καλό αλλά να στο γράψω με κεφαλαία μήπως (λέμε καμιά σχλαμάρα να περνάει η ώρα-εσύ μάλλον ποτέ) και εμπεδώσεις πως Η ΜΟΥΣΙΚΉ ΤΟΥ ΒΕΡΝΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΥΜΠΕΡΤ ΟΝΕΙΡΟ

  135. leonicos said

    @12 Σπιριδιόνε
    Από τον Θρήνο του Φαλλίδου

    Έχω πει και άλλοτε ότι το παρΩΩΩΩΩν ιστολόγιο (ο μικρόν θα βάλω; ο Γς είμαι; τι με νοιάζει το γένος του;) είναι θησαυρός

    Μάζεψα όλο το πεντέφι, αφού μαζευόταν κι όλας

    Σήμαρα πήρα και άλλη χαρά από το ιστολόγιο. Φαίνεται πως κάποιοι ανησύχησαν και πήραν τηλέφωνο μόλις με είδαν. Αυτόείχα =ε συμβεί ια πιο παλιά

    Αλλά με παίρνει φεύγουμε! Τι να κάνω;Να την αφήσω να πηγαίνει μόνη της λόγω Σαραντἀκου; Ούτε ο ίδιος δεν θα το ήθελε

  136. sarant said

    136 Ε όχι, δεν θα το ήθελα 🙂

  137. 134 Pedis

    Εντωμεταξύ στα μαςς σούτινγκς δεν συγκαταλέγουν τις σφαγές απεργών και ινδιάνων.
    Κάπου κυκλοφορεί ένα βίντεο που το λέει.

  138. Pedis said

    (Ε, τους αθεόφοβους!)

  139. Pedis said

    # 138 – για βρέστο …

  140. 140 Εύκολο τόχεις; Κάπου στο γμτουήτερ το είδα.

  141. Pedis said

    141 – μπα, ψέμματα θα λένε, στο βίντεο που είδες. Δεν γίνονται αυτά στη χώρα της ελευθερίας. Τα ατομικά δικαιώματα προστατεύονται, ως γνωστόν, από τη νομοθεσία, συμπεριλαμβανομένης εκείνης περί οπλοκατοχής.

  142. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    135 – Δεν διαφωνώ πως είναι τροφή και όνειρο όμως το ποιά είναι η καλύτερη τροφή είναι υποκειμενικό και δεν βλέπουμε ούτε έχουμε όλοι τα ίδια όνειρα άσε που δεν είναι όλα ωραία. 🙂

    Πιστεύεις πως αυτό το κομμάτι χρειαζόταν οργανωμένη προώθηση για να ακουστεί; ποιός δεν γαληνεύει δεν ταξιδεύει και δεν κοιτάει μέσα του όταν το ακούει; Και μόνο αυτό να είχε γράψει θα ήταν από τους κορυφαίους (ένας κορυφαίος δεν υπάρχει) από κεί και πέρα οι κρίσεις είναι υποκειμενικές.

  143. gpoint said

    # 144

    Εντάξει Λάμπρο, κορυφαίου και οι Four Tops γι αυτό το κομμάτι !!

  144. Λ said

    Όμως τον αγαπάμε το Μότσαρτ και μάλιστα τον αγαπήσαμε από μικρή ηλικία με εκείνο το χασάπικο του Χατζιδάκι. Μετά ήταν εκείνο το Eine kleine Nachtmusik και εκείνο το ρόντο αλα τούρκα, και η λίστα ειναι ατέλειωτη, περιλαμβανομένου και του μαγικού αυλού, παράσταση του οποίου είδα το 2006 σε ένα Πανεπιστήμιο του Τέξας (κάπου κοντά στο Φορντ Γουερθ) όπου ο Παπαγγένο ήταν μάλιστα κύπριος φοιτητής.

    http://www.press-gr.com/2010/12/mozart-symphony-no-40-40.html?m=1

    Αγάπησα επίσης την ταινία αμαντέους που είδα πολλες φορες αφού το 86 -87 δούλευα σε βιντεο κλαμπ μεταξύ άλλων

  145. 142 Στο Αλ Τζαζίρα τόχα δει αλλά στο φόρτσιουν το ηύρα!

    http://fortune.com/2017/10/02/las-vegas-shooting-not-worst-in-us-history/

  146. Λ said

    Αυτό που μου τη σπάει σε ζωντανές εκτελέσεις ειναι που το ακροατήριο χειροκροτά μεταξύ των κινήσεων. Πχ στην. Και δεν είναι μόνο οι ντοπιοι που φταίνε. Πηγαίνω συχνα πυκνά σε κονσέρτα στο Ρωσικό Πολιτιστικό Κέντρο οπου προφανώς πανε και πολλοί Ρώσοι. Λοιπόν και αυτοί εχουν παρει τα δικαμας χούγια και χειροκροτούν επισης.

  147. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    υποχρεώνομαι απόψε να διακόψω ενωρίς την σιωπήν μου, διότι πρό ολίγου ο χωροφύλαξ του Ιστολογίου, κακόψυχος Ιατρού, ετόλμησε να αμφισβητήση τας ικανότητας του Επιτελείου της Κοινότητός μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ). Και αυτό συνέβη, παρά το γεγονός ότι το χθεσινόν μνημειώδες σχόλιον του γέροντος Βατάλου περί Σειρήνων, σειράς και ξηρασίας ώθησε το (ασθμαίνον εδώ και μήνας) Σαραντάκειον Ιστολόγιον να σκαρφαλώση απόψε εις την 1.326ην θέσιν της Αλέξαινας και να ετοιμάζεται διά το ιστορικόν άλμα άνωθεν του 1.300, που θα αποτελέση ρεκόρ 18 μήνου…

    1) Αντί άλλης απαντήσεως εις τον ζηλιαρόγατον Ιατρού, το Επιτελείον μας προσφέρει απόψε εις το Σαραντάκειον Ιστολόγιον μίαν Παγκόσμιον Αποκλειστικότητα που θα το εκτινάξη εντός 24 ωρών άνωθεν του 1.300 της Αλέξαινας. ΙΔΟΥ περί τίνος πρόκειται…

    Επροχθές Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017, εκυκλοφορήθη εν ΗΠΑ το νέον βιβλίον του κορυφαίου μπεστ-σελερίστα παγκοσμίως, Dan Brown, υπό τον τίτλον «Origin» και ήδη εσκαρφάλωσε εις την 1ην θέσιν των ευπωλήτων, ως μάς πληροφορεί η έγκυρος Αμαζών. Το Επιτελείον μας εμελέτησε ήδη το μνημειώδες αυτό σύγγραμμα (καταβιβάσατε εδώ κατευθείαν από την προσωπικήν μας βιβλιοθήκην διά να σκάση ο κακόψυχος Ιατρού και η γνωστή κλίκα του) και σάς αποκαλύπτει απόψε το μυστικόν του μυθιστορήματος που θα μονοπωλήση τους προσεχείς μήνας τας συζητήσεις παγκοσμίως, όπως είχε συμβή και με τον «Κώδικα Ντα Βίντσι».

    Το μυστικόν είναι το ελληνικόν γράμμα Λ (λάμβδα) που ουδέποτε ετόλμησαν να καπηλευθούν οι βρωμεροί Γαλιλαίοι, διότι ήτο το γράμμα της Επιστήμης. Αναρτώ την επίμαχον σελίδα 376 (από την έκδοσιν epub των 560 σελίδων), όπου αποκαλύπτεται το μυστικόν του «Origin». Δεν λέγω περισσότερα διά να μή καταστρέψω την απόλαυσιν της αναγνώσεώς του από τυχόν μερακλήδες αναγνώστας του παρόντος ιστολογίου…

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ-1: Προειδοποιώ τον κακόψυχον στατιστικολόγον Ιατρού να μή αμφισβητήση ότι το αντίτυπον του «Origin» που προσφέρω απόψε εις τους Σαραντακείους αναγνώστας, είναι από την προσωπικήν βιβλιοθήκην της Κοινότητός μας. Αν τολμήση και ανεβάση το ίδιον αντίτυπον εις άλλον Ιστότοπον, θα γελοιοποιηθή πανελληνίως, διότι έχομε λάβει τα μέτρα μας…

    ΥΓ-2: Προς Κυπρίαν αναγνώστριαν κ. Λ. (σχόλιον 147 και προηγούμενα): Αντιλαμβάνομαι ότι είσθε κάργα ρωσσόφιλη, αγαπητή μου κυρία… Ενεγράφητε εις το νεοϊδρυθέν Ρωσσικόν Κόμμα «Εγώ ο Πολίτης» που ιδρύθη προ ημερών εις την νήσον του Αποστόλου Βαρνάβα, ή το σκέπτεσθε ακόμη; Πατρικώς σάς συνιστώ να μή προκαλήτε τους χρεοκοπημένους Ρωμιούς αναγνώστας του Σαραντακείου Ιστολογίου, αναφέρουσα διαρκώς εις τα σχόλιά σας (δίκην Μαρίας Αντουανέτας) πόσον ωραία περνάτε κάτω εις την Κύπρον, διότι η συμπεριφορά σας συνιστά ύβριν κατά την αρχαιοελληνικήν έννοιαν… .

  148. gpoint said

    # 131

    (ελπίζω να ξέρεις πως μεταφράζεται το Four Tops…)

    Φοιτητής είχα παρακολουθήσει αρκετές διαλέξεις του Ιάννη και είχα πάει και στο Ηρώδειο όπου παρουσίασε κάποιο έργο του με τις γραφικές απεικονίσειςτης μουσικής του τυπωμένες στο πρόγραμμα. Οταν εξηγούσε το σκεπτικό του ήταν κατανοητή η μουσική του αλλιώς οπωσδήποτε δεν ήταν τουλάχιστον για τον μέσο άνθρωπο κι ο μεσος άνθρωπος δεν είχε το μαθηματικό υπόβαθρο να καταλάβει τις διευκρινίσεις του.

  149. Γιάννης Ιατρού said

    Τι θα γίνει ρε Νίκο, μας κακοσυνηθίζεις με τα ωραία σου θέματα, που βάζεις σερί εδώ και μέρες. Και τα σχόλια πολύ καλά.

    Έχουμε και το πιθανότατα πεντατονικό μουσικό σύστημα των ΑΗΠ. Ένα ωραίο σχετικό με την μουσική τους άρθρο έχει κι εδώ:
    Music in Ancient Greece. Κι εδώ μιά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα (όμως στην γερμανική γλώσσα 🙂 ) αποκλειστικά αφιερωμένη στους αρχαίους μουσικούς πολιτισμούς και ιδιαίτερα στον ελληνικό, από τον Helmut Brand.

    Εγώ προς το παρόν κωλύομαι για τεχνικούς λόγους να σχολιάσω όπως θα ήθελα, αλλά σας διαβάζω ανανεώνοντας 2-3 φορές την ημέρα …. Ας ελπίσουμε πως το «φάντασμα της μεταμεσονύκτιας όπερας» θα μας αφήσει ήσυχους σήμερα.

  150. Πέπε said

    Εκφράσεις με λέξεις της μουσικής:

    -άλλαξε βιολί / αυτός το βιολί του / το βιολί βιολάκι

    -με την ίδια ακριβώς έννοια, το ίδιο τροπάρι / άλλαξε τροπάρι

    -εξάψαλμος / του έψαλε τον αναβαλλόμενο

    -άλλα παίζει η λύρα μας κι άλλα το βιολί μας (=ασυνεννοησία). Στην Κάρπαθο, που η κλασική ζυγιά είναι λύρα με τσαμπούνα, το λένε «άλλα παίζει η λύρα μας κι άλλα τη τσαμπούνα μας»

    -τι μας τσαμπουνάς

    -η τελευταία τρύπα του ζουρνά / της φλογέρας (το ξανασχολίασα πρόσφατα: είναι μια τρύπα που δε χρησιμοποιείται στο παίξιμο)

    -πολύ ροκ / πολύ τζαζ (χαρακτηρισμός για άτομα ή συμπεριφορές)

    -σι μπεμόλ (κουζουλός, βλήμα)

    -στην πένα

    -συνώνυμο του παραπάνω, γνωστό (τουλάχιστον σ’ εμένα) από μία μοναδική χρήση, στο τραγούδι του Τσιτσάνη: στο καντίνι (καντίνι είναι η ψιλή χορδή, κυρίως της κιθάρας -οι τρεις ψιλότερες- αλλά και του μπουζουκιού κλπ.)

    -είμαι στα ντουζένια μου (κυριολ. = κουρδισμένος)

    -μπουζουκοκέφαλος, μπαγλαμάς (ήπιες βρισιές)

    -τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (αλλοπρόσαλλες καταστάσεις, όπως όταν κοτζάμ τρεις οργανοπαίχτες έχουν μαζευτεί για να χορέψει όχι όλο το χωριό αλλά δυο άτομα όλα κι όλα)

    -βαράτε βιολιτζήδες

    -κλαρίνο (α – στάση προσοχής, β – πίπα)

    -κλαρινογαμπρός

    -κολοκύθια τούμπανα (κατά τη γνώμη μου σημαίνει ότι αυτά είναι τρίχες όπως όταν, αντί για ένα όργανο της προκοπής, κάνεις τούμπανο από την κολοκύθα,)

    -λύρα, ταμπουράς (κατά τόπους ονομασίες της κολοκύθας από την οποία γίνεται και σούπα ή πίττα αλλά έφτιαχναν και όργανα)

    -γκάιντα στο ξύλο (=τουλούμι στο ξύλο, από το τουλούμι -δηλ. τον ασκό- της γκάιντας)

    -τούμπανο (πρησμένος, είτε από ξύλο είτε από οποιαδήποτε άλλη αιτία – κατ’ επέκταση ο σφιχτός τουρλωτός πισινός, κατά περαιτέρω επέκταση ωραία γκόμενα, και ακόμη περαιτέρω καθετί καλό, ωραίο) – επίσης τούμπανο = είδηση που διαδίδεται ευρέως

    -μπήκε με τον ζουρνά (εν δόξη και τιμή)

    -πήρε ψηλά τον αμανέ (ο αμανές στην πορεία του φτάνει συνήθως πολύ πιο ψηλά από κει που ξεκίνησε. Αν λοιπόν τον πάρεις εξ αρχής ψηλά, μπορεί να μην μπορέσεις να τον ολοκληρώσεις.)

    ___________________

    Ανέκδοτα με μπασίστες:

    -Πώς λέγεται κάποιος που κάνει παρέα με μουσικούς;
    -Μπασίστας.

    -Ποια είναι η διαφορά του κοντραμπάσου από το φέρετρο;
    -Στο φέρετρο ο νεκρός είναι από μέσα.

  151. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    150 Μα τι &^% βλάβη κι αυτή!

    151 Ωραία συλλογή

  152. 131, … θα ακούγαμε μόνο Βέρντι …

    Άντε και Βέρτη,
    που αρέσει και στον Ροναλντίνιο.

  153. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    144 – 149 – Ρε Gee, αφού τα πάντα ρεί, δεν μπορεί να υπάρχει ένα-ς κορυφαίο-ς, το τι είναι ωραίο ή άσχημο καλό ή κακό είναι καθαρά υποκειμενικό κι αυτή η υποκειμενική κρίση επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες γι΄αυτό δεν έχουμε όλοι την ίδια. Πρίν πολλά χρόνια (ίσα με 35 🙂 ) συζητούσαμε με ένα φίλο μου (και μετέπειτα κουμπάρο μου) μουσικό για τον Ξενάκη και τον Χρήστου και επειδή ήταν κολλημένος προσπαθούσε να με πείσει πως ο Χρήστου ήταν καλύτερος, τι εννοείς καλύτερος του είπα αφού εμένα μου αρέσουν και οι δύο, άλλες φορές ακούω τον ένα κι άλλες τον άλλο ενώ μερικές και τους δύο για μένα είναι και οι δύο καλοί.
    Στα κορίτσια έχω πεί πως ωραίο είναι αυτό που σου αρέσει και σε εκφράζει ό,τι κι αν λένε οι άλλοι ΓΡΑΦΤΕ ΤΟΥΣ, δεν έχει σημασία.

    Ποιό είναι αντικειμενικά το κορυφαίο συγκρότημα όλων των εποχών; 🙂

  154. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    153 – ☺☺☺

  155. Πέπε said

    #151:
    Κι από την κλασική μουσική έχουμε μερικές εκφράσεις, αν και αυτές που μου ‘ρχονται είναι λιγότερες:

    -μαέστρος, μαεστρία: μπορεί στα ιταλικά να σημαίνει μάστορας, μετρ, αλλά στα ελληνικά η κυριολεξία αφορά μόνο τον διευθυντή ορχήστρας, οπότε η μεταφορά ξεκινάει από αυτόν.

    -πρελούδιο

    -κρεσέντο

    ____________________

    Και πέραν αυτών των ολίγων κλασικών:

    -το μυαλό σου και μια λύρα (πλέον δε θυμάμαι γιατί είναι λύρα κι όχι λίρα, αλλά νομίζω ότι είχα διαβάσει εδώ μια πειστική εξήγηση)

    -αυτός τον χαβά του (=το ίδιο όπως το βιολί του – χαβάς είναι η μελωδία)

    -σιγοντάρω, σιγόντο, πρίμο σιγόντο

    -καλαναρχώ (=καθοδηγώ: κανοναρχώ = διευθύνω χορό ψαλτών)

    -παραφωνία, φάλτσο (λέγονται για μύρια πράγματα πέρα από την κυριολεξία, που αφορά τη μουσική)

    -σόλο, ντουέτο, τρίο (ομοίως)

  156. Πέπε said

    @154:
    Ε, και το υποκειμενικό έχει τα όριά του. Προσωπικά γουστάρω πολύ με μερικά τραγούδια του Καρβέλα, αλλά δε θα πω ποτέ ότι ο Καρβέλας είναι καλός, έλεος!

  157. Γιάννης Ιατρού said

    152a: Νίκο, η βλάβη είναι η πιό απλή: Κομμένο καλώδιο, εξωτερικά, αλλά η ανικανότητα όλων των εμπλεκομένων, παρόχου και ΟΤΕ είναι άφταστη!!!! Ας είναι καλά η γενναιοδωρία της γειτονιάς 🙂

    Είδα πως δεν έπιασε το ξόρκι κι εμφανίστηκε ο λεγάμενος.
    Και κομπάζει, ενώ το βιβλίο που λέει βρίσκεται σε κοινή θέα, εδώ, άσε που είναι και σε searchable πιντιεφι (κι όχι σε εξωτικά φορμά…), για να μπορούν να το διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι άνετα 🙂

    (ΥΓ1): Σιγά τα μέτρα του ανίκανου επιτελείου 🙂 Μα τελείως άχρηστοι!

  158. (138) Μόνο, νομίζω, για όσους έχουν Facebook:

    Και μια άλλη οπτική γωνία για το θέμα των όπλων στις ΗΠΑ:

  159. Βάταλος said

    Απατεώνα του γλυκού νερού, κακόψυχε Ιατρού (σχόλιον 158)

    η αποψινή σου γκάφα σπάει καρύδια: Εμπέρδεψες το κυκλοφορηθέν τω 2013 «Inferno» με το επροχθές κυκλοφορηθέν «Origin». Γελά και το παρδαλό κατσίκι με την επιπολαιότητά σου. Καιρός να αντιληφθή και ο κ. Σαραντάκος εις ποίον αστοιχείωτον χωροφύλακα (που δεν δύναται να ξεχωρίση δυό γαϊδουριών άχυρα…) έχει εμπιστευθή την ασφάλειαν του Ιστολογίου του

    Β.

  160. sarant said

    158 Παίζει ρόλο που είναι αλλος ο πάροχος και όχι ο ΟΤΕ;

  161. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    157 – Μη το λές τότε, υπάρχουν άλλοι που το λένε, τι θα πεί έχει όρια το υποκειμενικό ποιός το καθορίζει, για την μάνα μου κορυφαίοι είναι ο Αηδονίδης κι ο Δοϊτσίδης κι αυτά που ακούω είναι αηδίες, τόσο απλά.

  162. Για το αν ένας καλλιτέχνης είναι σπουδαίος ή όχι είχαμε συζητήσει πέρσι τέτοιον καιρό (εδώ κι εδώ δικά μου σχόλια, και άλλα ενδιαμέσως), ξεκινώντας από την ανάλυση που κάνει ο αλγόριθμος PageRank, ο οποίος προσπαθεί να εξισορροπήσει τι πλήθη συναρπάζει ένας καλλιτέχνης με το πόσο χαίρουν καλλιτεχνικής εκτίμησης αυτά τα πλήθη.

    Φυσικά, το πώς ή πόσο κανείς απολαμβάνει έναν καλλιτέχνη είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση.

    (Ξαναβάζω το διαγραμματάκι από το δεύτερο σχόλιο, γιατί το Dropbox έχει κλείσει το Public, και όλα τα παλιά λινξ είναι ανενεργά.


    )

  163. Pedis said

    # 146 – Σε μερσώ Σκύλε. Βέβαια αυτά που λέει είναι μέρος της πολιτικής (ιστορίας) της χώρας και εντελώς διαφορετικά από κείνα τ’ άλλα σαν τα προχρεσινά γεγονότα … όπου ο κάθε χαμένος ηλίθιος ή σκατοκέφαλος, ρατσίστας και νεκρόκαυλος βαράει στο ψαχνό προσφέροντας ένα μικρό δείγμα του τρόπου και της ποιότητας ζωής στις ηπα. (Αλλά ας είναι καλά το χόλυγουντ …)

  164. Γιάννης Ιατρού said

    161: Νίκο, βασικά όχι. Ο πάροχος βέβαια με το πάσο του αντιδρά, αλλά ο ΟΤΕ(ς 🙂 ) καθόλου!!
    Έ, να τους τη χαλάσει και λίγο… (θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί, κακόβουλα βέβαια 🙂 ).

    ΥΓ: Μερικοί… πήραν φόρα, επειδή προηγουμένως, που στον λίγο χρόνο που μου δίνει ένας γείτονας πρόσβαση, έβαλα στο #158, κατά λάθος, άλλο σύνδεσμο.
    Ο σύνδεσμος, ο σωστός, είναι εδώ. Κατά τα άλλα ό,τι σχετικό με το «επιτελείο» κλπ. έγραψα στο #158 εξακολουθεί βέβαια να ισχύει 🙂

  165. Pedis said

    # 163 – Ναι, η βασική αρχή σε πολλά «αντικειμενικά» συστήματα αξιολόγησης: πες μου τους φίλους των φίλων σου, να σου πω ποιος είσαι.

  166. Γιάννης Ιατρού said

    163: Μιχάλη, το διαγραμματάκι κομμάτι μεγάλο βγαίνει (σ΄εμένα τουλάχιστον 🙂 ) και δεν λέει…, γιαυτό το συμμόρφωσα και το επισυνάπτω.

  167. 167,
    Ευχαριστώ!
    Γιατί μού βγαίνουν τώρα όλες οι φωτο. τόσο μεγάλες;
    (Το παρατήρησα και σε άλλες πρόσφατες αναρτήσεις φωτο. εδώ.)
    Το ίδιο διαγραμματάκι είχε βγει μια χαρά μέγεθος την περασμένη φορά.
    Εκτός από συμπίεση (λιγότερα ΜΒ στο πρωτότυπο) υπάρχει άλλος εύκολος τρόπος να μην εμφανίζονται τερατώδεις;

  168. Γιάννης Ιατρού said

    168: Νόμιζα πως WP βάζει αυτόματα σαν όριο τις διαστάσεις του πλάτους του πεδίου των σχολίων (δηλ. ενδεχομένως τα μικραίνει, αν είναι μεγαλύτερα). Ίσως το έχει αλλάξει; Δεν γνωρίζω Μιχάλη. Πρέπει να κάνει κανείς ένα-δύο δοκιμές με εικόνες γνωστών διαστάσεων για να το διαπιστώσει. Όταν φτιάξει πάλι (αυτό που λέμε, πάλι με χρόνια με καιρούς ….:) ) το δίκτυο εδώ σε ΄μένα, θα το κάνω…

    Τώρα για το θέμα της προσαρμογής (ενδεχομένως αλλαγής) των διαστάσεων των εικόνων, ατό το κάνουν τα περισσότερα προγράμματα επεξεργασίας των, αλλά αυτό σημαίνει βέβαια πάλι upload σε κάποιο τόπο για να βάλεις το νέο σύνδεσμο κλπ. Εσύ μάλλον εννοείς απ΄ευθείας από την υπάρχουσα σε κάποιο τόπο εικόνα. Βασικά αυτό εξαρτάται από την WP, κατά πόσο έχει/καταλαβαίνει παραμέτρους στην εικόνα (σύνδεσμο) που αναρτά κανέις. Δεν γνωρίζω κάτι επ΄αυτού.

  169. gpoint said

    # 154

    Λάμπρο στο ξαναγράφω, αυτά είναι σοφιστείες, σαφώς και υπάρχει κοινή αντίληψη για το καλό όπως ξεχωρίζουμε το πικρό από το γλυκο ή όπως ξεδιαλέγεις εσύ την Χ.Α. από τα άλλα κόμματα. Δεν είπα πως δεν είχε καλές εμπνεύσεις ο Μότσαρτ- το αντίθετο- απλά η μουσική του σχεδόν ποτέ δεν δουλεύτηκε όπως από αυτούς που θεωρώ εγώ κορυφαίους κι αυτό με ξενίζει όταν τον ακουω και γι αυτό τον θεωρώ υπερτιμημένο ‘οπως και τους Μπητλς. Οσο για το κομμάτι που έβαλες, έλα τώρα ακόμα κι ο Νηλ Γιανγκ του διόρθωσε τα κενά κι έτσι το απολαμβάνουν οι περισσότεροι !!

  170. gpoint said

    # 170

    προφανώς Νηλ Ντάιμοντ ( καφέ πίνω αργότερα, τωρα κάτι που απαιτεί άδειο στομάχι)

  171. gpoint said

    Λάμπρε

    «Ποιό είναι αντικειμενικά το κορυφαίο συγκρότημα όλων των εποχών;»

    Σου αρέσουν τα θολά ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν γιατί δεν είναι σωστά διατυπωμένα (θα διάβαζες πολύ Ντένικεν στα νιάτα σου όπως και Ράιχ αλλά σου έχω ξαναπεί κι οι δυο καταδικάσθηκαν σαν απατεώνες) δλδ τι πα να πεί όλων των εποχών, ξέρεις κάτι για τα μουσικά σύνολα του 11ου αιώνα ; κι όταν λες συγκρότημα εννοείς ως προς την εκτελεστική δεινότητα (ναι , τέτοιο υπήρξε, οι The Band το λεει και τ’ όνομα που τους δόθηκε), την συνθετική, τον τραγουδιστή που τα ανέδειξε (Animals π.χ., ακόμα και R.S. ) κι άλλας τόσες παράμετρες (σικ)

    Κι επειδή είπες κάτι γι ασπρόμαυρα, ακόμα δεν κατάλαβες πως τα χρώματα είναι απάτη ; Πες μπλέ σε μια γυναίκα, βαθύ πράσινο θα σου πει και ΦΥΣΙΚΑ θα έχει δίκιο, άσε με το φούξια και το σάπιο μήλο τι παίζεται (οταν τα είχα με μια ζωγράφο έμαθα πόσα λευκά υπάρχουν, θυμάμαι μόνο του τιτανίου…) Αυτή ζωγράφιζε μόνο με χρώματα, χωρις να προηγείται κάποιο σκιτσάκι

    πριν

    μετά

  172. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  173. cronopiusa said

  174. Γιάννης Κουβάτσος said

    Παραδόπιστε Βάταλε, η νύχτα που θα ταπώσεις τον Ιατρού, δεν υπάρχει στο ημερολόγιο. Παράτα τα, γέροντα, δεν βσρέθηκες τόσο ξεφτίλισμα;

  175. spiral architect 🇰🇵 said

    @158: Βάρδα μη σου τύχει καλωδιακή βλάβη στο τηλεφωνικό δίκτυο. Μπορείς να μείνεις χωρίς σταθερό τηλέφωνο και ίντερνετ για μέρες ως και βδομάδες. Λογικά η βλάβη είναι στα καλώδια χαλκού από τον τοπικό κατανεμητή προς την παροχή σου.
    (το υπόλοιπο δίκτυο από τα καινούργια καφάο ως το τηλεφωνικό κέντρο είναι οπτική ίνα, σύστημα FTTB)
    H βλάβη σου είναι εύκολα επισκευάσιμη, αλλά τα συνεργεία του ΟΤΕ πια είναι εργολαβικά με συμβάσεις και αντίστοιχες συμβατικές υποχρεώσεις-λάστιχο.

    Βάλε ποτό, άναψε τσιγάρο και μείνε ψύχραιμος. Εδώ άντεξες τον τρόλη του Ιλλ-Οινόη. 🙂

  176. spiral architect 🇰🇵 said

    Παρεμπιπτόντως, τα καλώδια χαλκού που ξηλώθηκαν και αντικαταστάθηκαν με FO πήγαν Γερμανία.

  177. spiral architect 🇰🇵 said

    Γλυκανάλατη ταινία για τις μουσικές ιδιοφυΐες που προβλήθηκε την προηγούμενη βδομάδα από την τιβί

  178. Λ said

    Θυμάμαι πόσο αστρόπληκτη ήμουν όταν μου έλαχε πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια να γίνω οδηγός του τσελλίστα Βαλεντίν Μπερλίνσκι του κουαρτέτου Μπόροτιν. Ο Μπερλίνσκι ήταν ιδρυτικό μελος του κουαρτέτου, ο μοναδικός εν ζωή τότε. Ήξερα ήδη πολλα για το κουαρτέτο. Ότι ήξεραν προσωπικά και συνεργάζονταν με το Σοστακοβιτς που έγραφε κουαρτέτα ειδικά γι αυτούς, ότι έπαιξαν στην κηδεία του Στάλιν κλπ. Τον ρωτούσα λοιπόν διάφορα. Και επειδη κάπνιζε πολύ μια στιγμή του είπα πως δεν έπρεπε στην ηλικία του (ογδοντάρης) και με τοσο δύσκολο πρόγραμμα (το επόμενο πρωί θα πετούσαν για Ιαπωνία). Η απαπάντηση του ήταν ότι ο άνθρωπος πρέπει να τα κάνει όλα, και να πίνει, και να καπνίζει αλλά και το τρίτο…(человек должен делать все, и пить, и курить а еще третье). Πάντως ήμουν τόσο χαρούμενη που τον γνώρισα και που είχε καθίσει στο αυτοκινητο μου που ελεγα πως θα το κρατούσα για πάντα. Τώρα έχει φύγει, δεν βρισκεται μαζι μας. Το κουαρτέτο μας ξανάρθε πριν δύο χρόνια και μόνο ο βιολιστής ήταν ο ίδιος. Το κύριο θέλγητρο για μένα ήταν ότι ήξερε προσωπικά το Σοστακόβιτς αλλά και αλλους γίγαντες της εποχής εκείνης

  179. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

  180. Pedis said

    (είμαστε και με τη λαοκρατία … )

    τη μία με τον πάπα …

    την επομένη με τον Τσε

    Πώς λέμε, τη μία γλείφεις το χέρι του παπά, την άλλη κάνεις τον καμπόσο και τον επαναστάτη … κάτι μου θυμίζει …

    Απατεώνες!

  181. aerosol said

    #133:
    Τζι, ακόμα και τα επιχειρήματα που βάζεις είναι σαν τηλέφωνο στον ΣπορFM. «Ναι, αλλά πριν τρεις Κυριακές που τον έβαλε αλλαγή στο 82′; Και είναι σύμπτωση εκείνο το πέναλτυ και η κάρτα ακριβώς στην αρχή του ημιχρόνου;!».

    Δεν υπάρχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑΣ αντικειμενικός και πρακτικός τρόπος να ιεραρχηθεί το ύψος της Τέχνης δημιουργών που βρίσκονται σε κάποιο ανάλογο επίπεδο. Ούτε στην «κοινή λογική» (την ποιά;;;;), ούτε στην θεωρία ή φιλοσοφία της Τέχνης. Αυτό δεν είναι άποψη, είναι γεγονός. Δεν έχει λειτουργήσει ποτέ αποτελεσματικά κάποιο σύστημα τέτοιας ιεράρχησης, αυτά είναι μόνο να τα λένε μεταξύ τους παρέες ομοϊδεατών.

    Αυτό που υπάρχει είναι προσωπικές και υποκειμενικές εκτιμήσεις και επιχειρήματα. Έχω κι εγώ πολλά τέτοια που πάνε κόντρα στα γενικώς αποδεκτά. Αλλά το να εκπλήσομαι με την γενικά παραδεκτή άποψη και να μην γνωρίζω πως αποτελώ μικρή μειοψηφία… λέει πράγματα για μένα και όχι για τον κόσμο. Ή ξέρω που ζω ή όχι.

    Αλλά και στα επιμέρους επιχειρήματα βλέπω πρόβλημα. Δεν μπάινω καν στην κόντρα του αν και πόσο είχε σουξέ ο Μότζαρτ όσο ζούσε, και σε σύγκριση με ποιον. Ποτέ στην Τέχνη δεν είναι κριτήριο η επιτυχία του δημιουργού στην εποχή του -είναι μόνο πληροφορία για κουσκούς και για θεωρητικές σκέψεις για την κοινωνία κάθε εποχής.

    Δεν φτουράς αιώνες επειδή σε «διαφημίζουν», και δεν σε διαφημίζουν επί αιώνες αν δεν φτουράς. Κι αν πίσω από όλα είναι η κουρασμένη συνομωσιολογία περί Μασονίας (όπως υποπτεύομαι), σου έχω νέα: ένα μεγαλούτσικο ποσοστό των επιτυχημένων καλλιτεχνών, όπως και των αποτυχημένων που δεν τους θυμάται κανείς, ήταν ή είχαν υπάρξει μασόνοι. Και πολλοί άλλοι προσκολλημένοι σε άλλου τύπου εμφανείς ή αφανείς εξουσίες, δυνάμεις, κλαμπ, μυστικές ομάδες με επιρροή, θρησκευτικές ιεραρχίες και δεν συμμαζεύεται. Κάποιες εποχές ήταν δύσκολο να βρεις κάποιον που να ΜΗΝ είναι. Το οποίο δεν λέει τίποτα στο κατά πόσο το έργο τους θα συγκινεί και θα αναλύεται μετά από αιώνες.

    Εν τέλει δεν με νοιάζει ο Μότσαρτ, τον βαριέμαι. Αλλά δεν είμαι ο ομφαλός του κόσμου.

  182. Έλα, Pedis, το βίδεον που σούλεγα χτες…

  183. Pedis said

    # 183 – δεν δύναμαι να το ανοίξω (ούτε με το χτεσινό τα κατάφερα, αλλά υπήρχαν γραμμένα τα μέιν πόιντς …)

  184. 184 Άμα πατήσεις στο κέντρο της εικόνας πρέπει να ζωντανεύει ο βίντεος.

  185. Avonidas said

    Καλησπέρα. Δεν ξέρω αν αναφέρθηκε το σολφέζ, έκανα μια πρόχειρη αναζήτηση και δεν το βρήκα.

    Και το μάθημα σολφέζ, που στείλαμε στη Γιουροβίζιον το 1977 (λέω στείλαμε, εγώ αγέννητος ήμανε 😉 )

  186. Πάνος με πεζά said

    O Mότσαρτ, από τον ήχο του, απέκτησε το χαρακτήρα του «παιχνιδιάρη», σε σχέση με τον «βαθύ» Μπετόοοοβεν, που έλεγε και η Αθηνά Σπανούδη, αλλά αυτό φυσικά δεν είναι λόγος, επειδή είπαμε την κλασική μουσική «σοβαρή» να τον παραγκωνίζουμε.
    Εδώ το πασίγνωστο και πανέμορφο δεύτερο μέρος από το Κ467. Για να ακούσετε την cadenza Askenazy, που θεωρείται από τις καλύτερες, ψάξτε YT με ολόκληρο το κοντσέρτο.
    Η ήρεμη και γλυκιά μουσική του μέρους αυτού έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι και σε … παιδικά νανουριστικά φωτιστικά..

  187. gpoint said

    # 182

    Αν η οποιουδήποτε είδους διαφήμιση δεν είχε αποτέλεσμα απλά δεν θα υπήρχε διαφήμιση. Η διαφήμιση υπάρχει για να προωθηθούν τα δεύτερης, τρίτης κ.λ.π. διαλογής πράγματα για εμπορικούς λόγους ( έχεις δει ποτέ να διαφημίζουν την ΡολςΡόϋς 😉 προσπαθώντας να σε πείσουν πως το προϊόν έχει κάτι που τα άλλα δεν έχουν. Το ίδιο συμβαίνει και στη μουσική με τι εταιρείες και τους παραγωγούς. Χρόνια ήταν «απαγορευμένοι» από τους παραγωγούς Χατζηδάκις και Θεοδωράκης μέχρι να αγοράσεις τον Μπουρδόπουλο, Επί χούντας «ολυμπιονίκης» του τραγουδιού η Κλειώ Βενάρδου (;) και κορυφαίος ο…Βιολάρης !! Στην ξένη μουσική μάθαμε τους Μπητλς αλλά όχι τον Ντύλαν ή τους Μπητσμπόϋς ή το Γουντστοκ γιατί έτσι ήθελε ο Μαστοράκης ! Απλά εγώ τότε είχα πρόσβαση στο Πι-εξ και ήξερα τι κυκλοφορούσε έξω γι αυτό και έχω άλλη μουσική παιδεία από τους συνομίληκούς μου.
    Και φυσικά να συγκρίνεις τα κονσέρτα για πιάνο του Μπετόβεν και του Μότσαρτ ίσως είναι άδικο γιατί δεν είναι της ίδιας εποχής αλλά δεν παύουν να είναι σαν την βούρτσα με την …κτένα.
    Οσο ζούσε ο Λαμπράκης το πρόγραμμα ΄του Μέγαρου ήταν το γούστο του, κάθε χρόνο περίπου τα ίδια. Κάποιος μόνιμος θαμώνας αυτά άκουγε από αυτά έβγαζε τον κορυφαίο του. Τα ίδια και χειρότερα στο κανάλι της Βουλής με τον παρουσιαστή πρόεδρο (αν θυμάμαι καλά, κάτι τέτοιο τέλος πάντων) του ελληνικού συλλόγου φίλων του Μότσαρτ. Μέχρι που το γύρισα στο Mezzo κι ησύχασα.

    Κανένας Μότσαρτ δεν φτούρησε επί αιώνες- τα στοιχεία είναι από την αγγλική βικιπαίδεια- όπως υποστηρίζεις. Μόνο τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται πως δεν τα διάβασες ή δεν το καταλαβες, λυπάμαι.
    Ούτε είναι περίπτωση Λιστ που τον «ξέθαψε» ο Κάραγιαν κάτι που κάνει στις μέρες μας και ο Γκεργκίεφ με Ντεμπυσύ, Μπερλιόζ και άλλους.
    Και φυσικά για να ανεβάσεις όπερα στην Σκάλα κάποιος πρέπει να σε στηρίξει αλλά όλα έχουν ένα μέτρο, γι αυτό άλλοι εμφανίζονται υποτιμημένοι κι άλλοι υπερτιμημένοι, ανάλογα με την υποστήριξη που έχουν, ,η την απαγόρευση- αν ζούσες στη χούντα θα το ήξερες αλλά αυτά δεν τα ανακάλυψε η χούντα, απλά τα εφάρμοσε.

  188. kolydart said

    Ευχαριστώ πολύ για το ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο.

    Σχετικά με όσα αναφέρονται, θα ήθελα να διατυπώσω τις εξής παρατηρήσεις:

    α) Το πιάνο δεν αποκαλείται από κανέναν ως ο «βασιλιάς της ορχήστρας» πολύ απλά επειδή δεν είναι μέλος της ορχήστρας. Τουλάχιστον δεν είναι σταθερό μέλος της ορχήστρας. Εμφανίζεται ως επισκέπτης για την εκτέλεση μουσικών ειδών που αφήνουν περιθώρια για προσκεκλημένους, όπως το κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα. Τουλάχιστον μέχρι και την κλασική περίοδο κατά την οποία τυποποιείται η δομή της ορχήστρας το πιάνο δεν περιλαμβάνεται ως όργανό της. Ο βασιλιάς της ορχήστρας είναι το βιολί. Ωστόσο, δεν υποτιμούμε το πιάνο διότι η πραγματική του θέση είναι πιο πάνω· από πολλούς αποκαλείται ως ο βασιλιάς των (δυτικοευρωπαϊκών) οργάνων.

    β) Η ονοματοθεσία των μουσικών φθόγγων με γράμματα του λατινικού αλφάβητου είχε προηγηθεί κατά πολύ από τις ονομασίες των φθόγγων που επινόησε ο Guido d’ Arezzo. Οι πηγές μαρτυρούν ότι ο Βοήθιος είχε ονοματίσει τις νότες με τα πρώτα δεκαπέντε γράμματα του λατινικού αλφάβητου από τον 6ο αιώνα μ.Χ. Ο Guido d’ Arezzo έδρασε τον 10ο αιώνα μ.Χ. Βλ. https://en.wikipedia.org/wiki/Musical_note#History_of_note_names

    γ) Σχετικά με το μπουζούκι, η προέλευση της τουρκικής λέξης bozuk ως ονομασίας οργάνου δεν είναι ξεκάθαρη. Υπάρχουν πολυάριθμες υποθέσεις, τις οποίες αδυνατώ να παραθέσω εδώ. Περισσότερα εδώ: Risto Pekka Pennanen, «Oργανολογική εξέλιξη και εκτελεστική πρακτική του ελληνικού μπουζουκιού (μέρος Α΄)», Πολυφωνία, Αθήνα, 2009, εκδ. Κουλτούρα, τ. 14, σ. 45-48

  189. gpoint said

    # 186

    Αβονίδα δεν είναι παιχνιδιάρης, ήταν ίσως ο πο ταλαντούχος από όλους αλλά ποτέ δεν δούλεψε τις εμπνεύσεις γιατί είχε επιλέξει την εμπορικότητα και δεν προλάβαινε μετακινούμενος μ’ ένα κάρο από χωρίου εις χωρίον.
    Ακόμα και η μικρήνυχτερινήμουσική ενώ ξεκινάει περισσότερο από υπέροχα μετά τα δυο πρώτα λεπτά βαριέσαι και περιμένεις απλά να τελειώσει. το ίδιο και με το κονσέρτο 21 που έβαλε ο Λάμπρος ενώ με τον Νηλ Ντάιμοντ δεν τον βαριέσαι !!

    Ενας λάτρης και δεξιοτέχνης της μουσικής μετέγραψε σε πιάνο Μπετόβεν, Μπερλιοζ, Παγκανίνι και κομμάτια από Βέρντι που εκτιμούσε ιδιαίτερα, δεν έχω ακούσει για Μότσαρτ

  190. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    172 – «Σου αρέσουν τα θολά ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν γιατί δεν είναι σωστά διατυπωμένα (θα διάβαζες πολύ Ντένικεν στα νιάτα σου όπως και Ράιχ αλλά σου έχω ξαναπεί κι οι δυο καταδικάσθηκαν σαν απατεώνες)»
    Aν θέλεις να συζητούμε μαζί να μένεις στο θέμα με επιχειρήματα σε παρακαλώ, το αν διάβαζα πολύ Ντένικεν και Ράϊχ στα νιάτα μου δεν έχει καμία σχέση με την συζήτηση που κάνουμε, αν θεωρείς υποτιμητικό για το πνευματικό σου επίπεδο που έχω διαβάσει και επηρεαστεί από τον Ράϊχ (Ντένικεν δεν έχω πιάσει στα χέρια μου) τον οποίο αποκαλείς απατεώνα, δεν έχει νόημα να συνεχίσουμε.

    Το ερώτημα «Ποιό είναι αντικειμενικά το κορυφαίο συγκρότημα όλων των εποχών;» είναι ΞΕΚΑΘΑΡΟ, και βασίζεται στην παράλογη αντίληψη περί κορυφαίου δημιουργού-δημιουργών. Το έβαλα για να δείξω πως αφού δεν υπάρχει αντικειμενική μέτρηση (όπως στον στίβο π.χ) δεν υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο για οποιαδήποτε δημιουργία και ειδικά στην μουσική. Για σένα ο Βέρντι είναι ο κορυφαίος όλων για άλλους είναι ο Βέρτης (που λέει κι ο Μιχάλης πιο πάνω 🙂 ) γούστα είναι αυτά. Προσωπικά από μικρό παιδί ακούω και έλκομαι από τα πιο ετερόκλητα πράγματα (όπως ο αέρας κι ο βυθός 🙂 ) μπορώ να ακούσω αμέσως μετά από την ενάτη του Μπετόβεν λαϊκά, ρόκ, δημοτικά, ρεμπέτικα, ελαφρά, κι ό,τι άλλο φανταστείς και το αντίστροφο, αυτό δεν με κάνει ξεχωριστό σε τίποτα απλώς μου αρέσουν πράγματα που δεν αρέσουν στους πολλούς, αυτό δεν σημαίνει πως είναι και τα καλύτερα, απλώς είναι καλά για μένα, τίποτε παραπάνω τίποτε παρακάτω.
    Το δικό μου μέτρο για την καλή μουσική, είναι να με ευχαριστεί και να μου δημιουργεί εικόνες όπως το κομμάτι από τους Dream Theater που ακούω τώρα.

    Υ.Γ – Μιά και μίλησες πιο πάνω για ζωγραφική, ο Βαν Γκόγκ ήταν μεγάλος ζωγράφος ή όχι;

  191. gpoint said

    Λάμπρο αγόρι, άλλο γούστο κι άλλο τι είναι καλό. Από ζωγραφική είμαι άσχετος, ούτε από τεχνοτροπίες ξέρω ούτε από χρώματα ούτε καν μπορώ να υπολογίσω τις αναλογίες στα έργα, πρέπει να στόχω ξαναπεί δεν μπορώ να μεταφέρω μια εικόνα, όταν δεν σε βλέπω δεν θυμάμαι τι ρούχα φοράς, πρέπει να είναι ένα είδος δυσλεξίας. Το γούστο μου είναι ο Σαντάλ περισσότερο για την θεματολογία του παρά για τις εικόνες του. Με την ζωγράφο συζητάγαμε άλλα δεν μιλήσαμε για ζωγραφική ώστε να μάθω, μια φορά μου ζήτησε να της φέρω μπογιές κι έμαθα πως υπάρχουν πολλά άσπρα. Ο Βαν Γκογκ δεν με ενθουσιάζει εκτός απο τους δυο ήλιους, δεν έχω άποψη αν είναι μεγάλος ή όχι
    (θες να σου στείλω το σάιτ της να δεις τα έργα της ; έχει (είχε αν τα πούλησε) και μπόλικο Γαλαξίδι μέσα )

    «Στα κορίτσια έχω πεί πως ωραίο είναι αυτό που σου αρέσει και σε εκφράζει ό,τι κι αν λένε οι άλλοι ΓΡΑΦΤΕ ΤΟΥΣ, δεν έχει σημασία.»

    Αυτός είναι ο ορισμός του γούστου. Το καλο και το ωραίο προκύπτουν από ανάλυση άλλων ή δική μας. Σου ξαναγράφω γι αυτούς που τους αρέσει και τους εκφράζει η Χ.Α. τι σκέπτεσαι ; ότι είναι εναρμονισμένοι με ότι είπες στα κορίτσια σου ;

  192. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    192 – Δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα Gee, μόνο υποκειμενική, γι΄αυτό και μας την πέφτουν διάφοροι κοινωνικοί και μη φορείς από την βρεφική ηλικία για να μας διαμορφώσουν κατά το δοκούν τα κριτήριά μας προς όφελός τους, με αυτά τα προκατασκευασμένα κριτήρια κατά κύριο λόγο πορευόμαστε στην ζωή, τα στατιστικά λάθη που πορεύονται διαφορετικά δεν αλλάζουν το αποτέλεσμα, οπότε το ωραίο και το καλό, είναι σχετικά και υποκειμενικά.

    «Σου ξαναγράφω γι αυτούς που τους αρέσει και τους εκφράζει η Χ.Α. τι σκέπτεσαι ; ότι είναι εναρμονισμένοι με ότι είπες στα κορίτσια σου ;»
    Αν και δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα που συζητούμε, τηρουμένων των αναλογιών (γιατί μιλούμε για βαριά ψυχασθενείς) ναί, αν διαφωνείς ρώτησέ τους να σου πούν.

  193. sarant said

    189 Ευχαριστώ και καλώς ήρθατε!

  194. Γιάννης Ιατρού said

    189/194: Ωραίο σχόλιο, αλλά έχει και τα προσόντα ο σχολιαστής 🙂

  195. Γιάννης Ιατρού said

    Το άρθρο του Risto Pennanen (Φιλλανδού! 🙂 ) για το μπουζούκι (που αναφέρει ο κ. Κολυδάς στο #189) μπορεί να το βρεί (πινιεφι, 85 σελίδες) όποιος ενδιαφέρεται στον ιστότοπο academia.edu π.χ. εδώ, στα αγγλικά (τίτλος: The organological development and performance practice of the Greek bouzouki) 🙂

  196. Πέπε said

    Κάτι που ήθελα από χτες να σχολιάσω αλλά το ξέχασα:

    > > Η λέξη συμφωνία στα αρχαία έχει πολλές σημασίες, αλλά στην ελληνιστική εποχή, συμφωνία φαίνεται ότι είναι μεταξύ άλλων η ορχήστρα στα συμπόσια και ένα μουσικό όργανο, πιθανώς κρουστό. Στη μετάφραση των εβδομήκοντα, στον Δανιήλ, διαβάζουμε «όταν ακούσητε της φωνής της σάλπιγγος͵ σύριγγος και κιθάρας͵ σαμβύκης και ψαλτηρίου͵ συμφωνίας και παντός γένους μουσικών…» ενώ στο ευαγγέλιο του Λουκά, στην παραβολή του Ασώτου, ο άσωτος πλησιάζοντας στο σπίτι του ήκουσεν συμφωνίας και χορών.

    Όπως είναι φυσικό, και τα δύο αυτά χωρία έχουν περάσει από τα μικροσκόπια της ιστορικής οργανολογίας. Η πιο πρόσφατη άποψη είναι ότι συμφωνία είναι το σύνολο των ήχων/οργάνων, δηλαδή, στην πρώτη περίπτωση(στη δεύτερη είναι πιο προφανές): «όταν ακούσετε τη φωνή της σάλπιγγας, της σύριγγας, του ενός, του άλλου, [δηλαδή συνολικά] της ορχήστρας, …» Αν η «συμφωνία» δεν ήταν τελευταία στη σειρά, αυτή η ερμηνεία θα αποκλειόταν και θα έπρεπε αναγκαστικά να συμπεράνουμε ότι σημαίνει κάποιο όργανο.

    Δεδομένου ότι υπάρχει η τσαμπούνα/zampogna, που ως λέξη βγαίνει από τη συμφωνία και ως όργανο είναι ένας άσκαυλος, είχε προταθεί και η ερμηνεία ότι κι εδώ άσκαυλος εννοείται, αλλά τελικά δεν κρίνεται πολύ πιθανή. Πάντως ειρήσθω εν παρόδω ότι, εκτός από τα ελληνικά και τα ιταλικά, κι άλλες γλώσσες ονομάζουν τους κατά τόπους ασκαύλους με παραλλαγές της ίδιας λέξης.

    Η άποψη για κρουστό δεν καταλαβαίνω πού στηρίζεται. Ούτε το συμφραζόμενο το απαιτεί, ούτε «συμφωνία» μοιάζει πολύ πιθανή λέξη για να διαλέξει κανείς να ονομάσει κάποιο κρουστό.

  197. gpoint said

    # 193

    Το αντικειμενικό υπάρχει Λάμπρο μου αλλά δεν βολεύει το εμπόριο, τί θα γίνουν τα δεύτερης και τρίτης διαλογής πράγματα ;. Πρέπει λοιπόν να υμνούμε την υποκειμενικότητα και να ξορκίζουμε τα οποιοδήποτε κριτήρια
    Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το αντικειμενικό γεγονός του θανάτου και η υποκειμενική αντιμετώπιση της ζωής σαν ατελείωτης είτε με άγνοια συνειδητή του θανάτου είτε με παρλαπίπες περί ζωής μετά θάνατον που πουλάνε οι θρησκείες με εξαιρετικά αποτελέσματα.

    Οταν βγάλεις τις λέξεις εμπόριο, κέρδος, συμφέρον, επιρροή από την ζωή σου, η αντικειμενικότητα θα εμφανισθεί πίσω από αυτά που την παραμορφώνουν και δεν την βλέπεις.

  198. gpoint said

    # 193 β

    Αφού δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια βρε Λάμπρο πως έβγαλες το συμπέρασμα πως είναι «βαριά ψυχασθενείς» την στιγμή που κάνουν ό,τι είπες να κάνουν στιςι κόρες σου ;

    Η αντίφαση σ’ αυτά που λες είναι εκ κατασκευής που λέγαμε στην Γεωμετρία…

  199. frenarhos said

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: