Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Λειψή Μεγαλοβδομάδα (μαρτυρία του Δημήτρη Μαρτίνου)

Posted by sarant στο 17 Νοέμβριος, 2017


Συμπληρώνονται σήμερα 44 χρόνια από τις 17 Νοεμβρίου 1973, τη μέρα της φονικής καταστολής της εξέγερσης των φοιτητών στο Πολυτεχνείο.

Το ιστολόγιο παρουσιάζει με συγκίνηση ένα αφήγημα του φίλου μας Δημήτρη Μαρτίνου για τις μέρες εκείνες. Πιο σωστά, μια μαρτυρία -μια και ο Δημήτρης συμμετείχε στην εξέγερση, όντας τότε τεταρτοετής φοιτητής στη σχολή Χημικών Μηχανικών.

Δεν είναι ανάγκη να πω περισσότερα, δινω τον λόγο στον Δημήτρη και χαίρομαι που οι συζητήσεις στο ιστολόγιο ενδέχεται να τον παρακίνησαν να γράψει -διότι το αφήγημα γράφτηκε πριν από λίγες μέρες.

Εἶχα σκεφτεῖ κι ἄλλες φορὲς νὰ γράψω κάτι γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο, ἀλλὰ δὲν τ᾿ ἀποφάσιζα. Ἄλλωστε ἔχουν γραφτεῖ πολλὰ κι ἀπὸ πολλούς. Παλιότερα, τέτοιες μέρες, οἱ ἐφημερίδες γέμιζαν μὲ ἀφιερώματα, φωτογραφίες, ἀφηγήσεις τῶν πρωταγωνιστῶν καὶ πολιτικὲς ἀναλύσεις τῶν γεγονότων. Τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς γιὰ νὰ δικαιολογήσουν -οἱ ἀναλυτές- τὴν μετέπειτα πολιτική τους πορεία. Χώρια οἱ τηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς καὶ οἱ ταινίες ποὺ γυρίστηκαν.

Συνήθως τὰ ἐπετειακὰ γράφονται σὲ κάποια «στρογγυλὴ» χρονικὴν ἀπόσταση ἀπὸ τὸ γεγονός· δεκάχρονα, εἰκοσάχρονα, εἰκοσιπεντάχρονα καὶ τὰ σχετικά. Αὐτὴ τὴ δικαιολογία ἔβρισκα κι ἐγώ, τὶς λίγες φορὲς ποὺ  σκεφτόμουν σοβαρὰ νὰ γράψω κάτι, καὶ τ᾿ ἄφηνα γιὰ κάποιαν ἄλλη, «στρογγυλὴν» ἐπέτειο καὶ πάντα τὸ ξεχνοῦσα.

Φέτος ὅμως τ᾿ ἀποφάσισα, κι ἂς μὴν εἶναι εἶναι «στρογγυλὴ» ἡ χρονικὴ ἀπόσταση ἀπὸ τότε· ἐξ ἄλλου, τὰ σαραντατέσσερα εἶναι «ἕνα καντάρι1  χρόνια» πού ᾿λεγε κι ὁ πατέρας μου.

Μὴν περιμένετε τίποτα περισπούδαστες πολιτικοκοινωνικὲς ἀναλύσεις, οὔτε περιγραφές ἡρωικῶν πράξεων. Μιὰ προσωπικὴ ματιὰ στὰ γεγονότα θὰ δώσω· αὐτὰ ποὺ ἔτυχε νὰ ζήσω, ὅσο πιὸ ἀληθινὰ μπορῶ.   

14-15/11/2017

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΑ ΛΕΙΨΗ

Ἐκεῖνες οἱ μέρες τοῦ Νοέμβρη ἔχουν καταγραφεῖ στὸ μυαλό μου σὰν μιὰ Μεγαλοβδομάδα· μιὰ Μεγαλοβδομάδα λειψή, χωρὶς Βάγια καὶ χωρὶς Ἀνάσταση. Δὲν ξέρω ἂν φταῖνε γι᾿ αὐτὸ οἱ Πασχαλιάτικες παιδικές μου μνῆμες ἀπ᾿ τὸ χωριό -τὸ σπίτι μας ἦταν ἀπέναντι ἀπὸ τὴν ἐκκλησιὰ καὶ ζούσαμε ὅλες τὶς ὧρες τῆς Μεγαλοβδομάδας μὲ τὶς ψαλμωδίες καὶ τὶς μυρωδιές της- μαζὶ μὲ τὸν γλυκὸ καιρὸ ἐκείνου τοῦ Νοέμβρη πού ᾿μοιαζε ἀνοιξιάτικος. Μεγάλη πάντως ἦταν· τοὐλάχιστον γιὰ μένα καὶ γι᾿ ἄλλους πολλούς ποὺ βρεθήκαμε ἐκεῖ καὶ τὰ ζήσαμε ἀπὸ πρῶτο χέρι.

ΤΕΤΑΡΤΗ

Ἡ δική μας Μεγαλοβδομάδα ξεκίνησε τὴν Τετάρτη, στὶς δεκατέσσερις τοῦ Νοέμβρη. Ἀπὸ τὸ πρωὶ εἴχαμε γενικὲς συνελεύσεις σὲ ὅλες τὶς σχολὲς τοῦ Πολυτεχνείου γιὰ τὴν προκύρηξη φοιτητικῶν ἐκλογῶν καὶ ἐκλογὴ ἐφορευτικῶν ἐπιτροπῶν. Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ ἡ Χούντα ἔκανε τὴν ἀπόπειρα τῆς δῆθεν φιλελευθεροποίησης μὲ τὴν κυβέρνηση τοῦ Μαρκεζίνη. Ἐκεῖνες τὶς μέρες, μάλιστα, εἶχαν πάρει προσωρινὸ ἀπολυτήριο ἀπ᾿ τὸ στρατὸ οἱ συνδικαλιστὲς φοιτητές· αὐτοὶ ποὺ πῆγαν φαντάροι τὸν προηγούμενο χειμώνα, ἐπειδὴ τοὺς ἔκοψαν τὴν ἀναβολή. Νωρὶς τὸ ἀπόγευμα, τελειώνοντας οἱ γενικὲς συνελεύσεις, εἴχαμε βγεῖ καὶ κουβεντιάζαμε μπουλούκια-μπουλούκια στὴν αὐλή· μερικοὶ εἶχαν ἀρχίσει νὰ φεύγουν, ὅταν, ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς Πατησίων, μπουκάρισε μιὰ μεγάλη ὁμάδα φοιτητῶν ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο. Αὐτοὶ δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν συνελεύσεις, ἐπειδὴ βρῆκαν κλειστὲς τὶς πόρτες τῶν σχολῶν τους καὶ ἦρθαν στὸ Πολυτεχνεῖο.

Ἀμέσως ἄρχισαν οἱ συζητήσεις γιὰ τὸ τί νὰ κάνουμε. Κάποιοι εἶπαν νὰ βγοῦμε στοὺς δρόμους καὶ νὰ κάνουμε διαδήλωση, κάποιοι, ποὺ τό ᾿βλεπαν στενὰ συνδικαλιστικά, εἶπαν πὼς ἐμεῖς τοῦ Πολυτεχνείου εἴχαμε προχωρήσει τὴ διαδικασία γιὰ ἐλεύθερες φοιτητικὲς ἐκλογὲς κι ἔπρεπε νὰ μήν τὴν βάλουμε σὲ κίνδυνο μὲ ἄλλου εἴδους ἐκδηλώσεις· μιὰ ὁμάδα ἀπὸ τὴ σχολὴ Μηχανολόγων, μάλιστα, ἀποχώρησε συντεταγμένα, ἀλλὰ πολλοί ἐπέστρεψαν ἀργότερα, ὅταν οἱ  περισσότεροι ἀποφασίσαμε νὰ κλειστοῦμε στὸ Πολυτεχνεῖο.

Ἀμέσως ἄρχισε ἡ ὀργάνωση. Ἀποφασίστηκε νὰ διανυκτερεύσουν οἱ περισσότεροι στὸ κεντρικὸ κτίριο, τῆς Ἀρχιτεκτονικῆς, ποὺ θεωρήθηκε πὼς ἦταν πιὸ εὔκολο ν᾿ ἀμυνθοῦμε σὲ πιθανὴ ἐπίθεση τῆς ἀστυνομίας. Λίγοι φοιτητὲς θὰ περιπολοῦσαν στὴν αὐλή καὶ ἄλλοι θὰ φρουροῦσαν τὰ περιφερειακὰ κτίρια, ὄχι γιὰ νὰ ἀμυνθοῦν, ἀλλὰ γιὰ νὰ εἰδοποιήσουν τοὺς ὑπόλοιπους σὲ περίπτωση νυκτερινῆς εἰσβολῆς τῆς ἀστυνομίας. Κάποιοι ἄνοιξαν τὸ ἑστιατόριο καὶ κουβαλήσαμε ὅ,τι φαγώσιμα βρήκαμε στὸ κεντρικὸ κτίριο, ἐνῶ κάποιοι ἄλλοι ἄνοιξαν τὸ ἱατρεῖο καὶ πῆραν ἀπὸ ᾿κεῖ ὅ,τι φάρμακα καὶ ἐπιδεσμικὸ ὑλικό θὰ μποροῦσαν νὰ μᾶς φανοῦν χρήσιμα.

Νωρὶς τὸ βράδυ μάθαμε πὼς ἄρχισε νὰ λειτουργεῖ ὁ σταθμὸς σὲ κάποιο ἐργαστήριο τῆς σχολῆς Ἠλεκτρολόγων. Κάποιοι ποὺ ἦρθαν ἀπ᾿ ἔξω μᾶς εἶπαν πὼς ἀκουγόμαστε στὰ Ἐξάρχεια. Ξέροντας τὰ κατατόπια, σὰν πιὸ παλιοί, τεταρτοετεῖς τότε, πήγαμε μὲ τὸν Μίμη καὶ τὸ Βαγγέλη στὸ γήπεδο τοῦ μπάσκετ, στὴν πίσω αὐλή. Ἐκεῖ τ᾿ ἀκούσαμε ζωντανὰ ἀπὸ τὸ ἀνοιχτὸ παράθυρο: «Ἐδῶ Πολυτεχνεῖο!». Ἡ χαρά μας ἀπερίγραπτη. «Ρὲ σεῖς κάναμε δικό μας κράτος, τὸ καταλάβατε;» φώναζε ὁ Μίμης.

Αὐτὸς μὲ εἶχε πλησιάσει δυὸ χρόνια πρίν, στὶς ἀρχὲς τοῦ δεύτερου ἔτους. Ἀπὸ τὸ πρῶτο ἔτος εἶχαν ἀρχίσει νὰ σχηματίζονται οἱ παρέες καὶ λίγο-πολὺ ξέραμε ποιὸς εἶναι ἐντάξει καὶ δὲν γουστάρει τὴ Χούντα. Χωρὶς νὰ ξανοιγόμαστε πολύ, ὅμως.

«Μῆτσο, θέλω νὰ σοῦ δώσω κάτι νὰ διαβάσεις, ἀλλὰ ὄχι ἐδῶ· διάβασέ το στὶς τουαλέτες.»

«Καὶ τί ᾿ναι αὐτό, ρὲ Μίμη;»

«Μιὰ προσφυγὴ στὸ Πρωτοδικεῖο γιὰ νὰ φύγει τὸ διορισμένο χουντικὸ συμβούλιο τοῦ Συλλόγου τῆς σχολῆς μας. Ἂν συμφωνεῖς, ὑπογράφεις.»

«Σοβαρολογεῖς; Νὰ πᾶμε νὰ τοὺς ποῦμε μόνοι μας πὼς εἴμαστε κατὰ τῆς Χούντας; Ἄκου, Μίμη, ὁ πατέρας μου πάει καὶ δουλεύει μὲ μισὸ πνευμόνι γιὰ νὰ μὲ σπουδάσει. Δὲ θὰ μπῶ μοναχός μου στὸ στόμα τοῦ λύκου!»

Καὶ δὲν ὑπόγραψα, ἐπειδὴ φοβόμουνα.  Ὑπόγραψαν ἄλλοι ὅμως· ποὺ δὲν φοβήθηκαν. Κι ἄρχισαν δειλὰ-δειλὰ οἱ πρῶτες κινητοποιήσεις· γιὰ συντεχνιακὰ θέματα στὴν ἀρχὴ, δὲν θυμᾶμαι ποιά ἀκριβῶς, οὔτε εἶχαν σημασία· πρόφαση ἦταν. Στὸ τέλος τῆς ἴδιας ἀκαδημαϊκῆς χρονιᾶς, τὸ Μάη τοῦ ᾿72, φάγαμε τὸ πρῶτο ξύλο ἀπὸ τὴν ἀστυνομία στὸ γήπεδο τοῦ Σπόρτιγκ.  Μετὰ ἀπὸ μιὰ συναυλία τοῦ Μαρκόπουλου μὲ τὸν Ξυλούρη, ὀργανωμένη ἀπὸ τὸν Σύλλογο Κρητῶν Φοιτητῶν γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Μάχης τῆς Κρήτης, βγήκαμε ἀπὸ τὸ γήπεδο τραγουδώντας «Πότε θὰ κάνει ξαστεριά». Ἐκεῖ μᾶς περίμενε ἡ ἀστυνομία καὶ μᾶς ἄρχισαν στὶς φάπες, τίποτα σπουδαῖο δηλαδὴ, οὔτε γκλόπ, οὔτε δακρυγόνα. Κι ἀντὶ νὰ μᾶς φοβίσουν μᾶς πείσμωσαν· καὶ ξεθαρρέψαμε.

Τὴν ἄλλη χρονιὰ γενικὲς συνελεύσεις, ἐκλογὲς, ἀπεργίες διαρκείας, στρατεύσεις τῶν συνδικαλιστῶν, Νομική καὶ τώρα κλεισμένοι στὸ Πολυτεχνεῖο. Οἱ περισσότεροι, ὅπως κι ἐγώ, οὔτε ποὺ τὸ καταλάβαμε πῶς φτάσαμε, ἀπὸ ᾿κεῖ ποὺ φοβόμαστε τὸν ἴσκιο μας, νὰ βγαίνουμε τώρα ἀνοιχτά κόντρα στὴ Χούντα.

Γύρω στὰ μεσάνυχτα οἱ περισσότεροι ἀποτραβήχτηκαν στὸ κεντρικὸ κτίριο κι ἔμειναν ἔξω οἱ φρουρές. Καὶ νά ᾿σου ἡ ἀφεντιά μου περιπολάρχης, σὰν πιὸ παλιός, μαζὶ μὲ τρεῖς μικρότερους, ὅλοι μας ὁπλισμένοι μὲ ποδάρια ἀπὸ σπασμένα σκαμνιὰ ποὺ βρήκαμε στὰ ὑπόγεια, νὰ περιπολοῦμε στὴν αὐλή. Πηγαίναμε σ᾿ ὅλα τὰ πόστα ποὺ εἶχαν μόνιμες φρουρὲς, στὴν κεντρικὴ πύλη τῆς Πατησίων καὶ στὶς δυὸ πλαϊνὲς, πρὸς τὴν ὁδὸ Στουρνάρα καὶ τὴν Τοσίτσα καὶ μᾶς ἐνημέρωναν γιὰ τυχὸν ὕποπτες κινήσεις· καθ᾿ ὁδὸν ἐλέγχαμε ἄν κάποιος πλησίαζε ἔξω ἀπὸ τὰ κάγγελα. Κατὰ τὶς τρεῖς ἦρθε ἡ σκάντζα βάρδια καὶ πήγαμε γιὰ ὕπνο στὸ κτίριο Γκίνη, σὲ μιὰ αἴθουσα μὲ παράθυρα χωρὶς κάγκελα καὶ ἀρκετὰ χαμηλά, ποὺ μποροῦσε εὔκολα νὰ πατηθεῖ μὲ μιὰ σκάλα ἀπὸ τὴ Στουρνάρα. Κοιμηθήκαμε δυὸ-τρεῖς ὧρες μὲ διακοπές -μὲ τὸν παραμικρὸ θόρυβο τρέχαμε στὰ παράθυρα- καὶ μᾶς ξύπνησαν ἀξημέρωτα, γιατὶ κάποιοι παρακρατικοί ἐπιτέθηκαν στὴ φρουρὰ τῆς Πατησίων, πετώντας τους νεράντζια μὲ ξυραφάκια2. Ἁποτραβηχτήκαμε λίγο πρὸς τὰ μέσα, ἐλέγχοντας τὰ πράγματα ἀπὸ κάποιαν ἀπόσταση, γιατὶ αὐτοί πήγαιναν γυρεύοντας.

ΠΕΜΠΤΗ

Ὄταν ξημέρωσε γιὰ τὰ καλά, ἄρχισαν σιγά-σιγὰ νὰ βγαίνουν ὅλοι στὴν αὐλὴ καὶ νὰ μαζεύονται στὰ κάγκελα ἀπὸ τὴ μεριὰ τῆς Πατησίων. Στὴ νησίδα τοῦ δρόμου εἶχε παραταχτεῖ μιὰ μονὴ σειρὰ ἀπὸ ἀστυφύλακες χωρὶς κανέναν εἰδικὸν ἐξοπλισμὸ. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ στὶς ἄλλες δυὸ πλευρές, στὴν Τοσίτσα καὶ στὴ Στουρνάρα. ΜΑΤ μὲ κράνη καὶ ἀσπίδες δὲν ὑπῆρχαν τότε· μόνο ἡ παρουσία τῆς στολῆς ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ φοβίσει τὸν κόσμο. Στὸ ἀπέναντι πεζοδρόμιο εἶχε ἀρχίσει νὰ μαζεύεται κόσμος καὶ οἰ δικοί μας τοὺς φώναζαν ρυθμικὰ ἀπὸ τὴν κεντρικὴ πύλη «Ἐλᾶτε μέσα!»

Μετὰ ἀπὸ μιὰν ἄκαρπη ἐπίσκεψη στὸ χῶρο ποὺ εἴχαμε κουβαλήσει τὰ φαγώσιμα τὸ προηγούμενο βράδυ -δὲν εἶχε μείνει ψίχουλο- ἔστρωσα τὸ στρατιωτικὸ τζάκετ μου, ἀπαραίτητο κομμάτι τῆς φοιτητικῆς ἀμφίεσης μαζὶ μὲ τὸ μπλουτζήν, στὸ γρασίδι μπροστὰ στὴν Ἀρχιτεκτονικὴ καὶ λαγοκοιμόμουνα κάτω ἀπὸ τὸν πρωινόν ἥλιο. Κάποια στιγμὴ ἄκουσα νὰ μὲ φωνάζουν καί, σχεδὸν ἀμέσως, εἶδα τὴ μάνα μου νά ᾿ρχεται· μαζί της ἕνα τσοῦρμο παιδιὰ ποὺ τὴν ἀγκάλιαζαν καὶ τὴν ἐπευφημοῦσαν.

Τὸ προηγούμενο βράδυ, ὅταν τηλεφώνησα ἀπὸ τὸν κερματοδέκτη γιὰ νὰ ἐνημερώσω  τοὺς δικούς μου πὼς θὰ μέναμε μέσα, δὲν ἄφησαν νὰ φανεῖ ἡ ἀνησυχία τους· κι ἂς τοὺς ἔτρωγε ἡ ἀγωνία. Πρωὶ-πρωὶ ἡ μάνα μου κατέβηκε στὸ Πολυτεχνεῖο καὶ βρέθηκε μαζί μὲ τὸ τσοῦρμο, νέα παιδιὰ τὰ περισσότερα, ποὺ εἶχε μαζευτεῖ στὸ πεζοδρόμιο τῆς Πατησίων, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν κεντρικὴ πύλη. Μοναδικὸ ἐμπόδιο μπροστά τους οἱ ἀστυφύλακες στὴ νησίδα. Ἄρχισε νὰ τοὺς ἐμψυχώνει: «Πᾶμε παιδιὰ, ὅλοι μαζὶ. Δὲν εἶναι τίποτα, θὰ περάσουμε» καὶ μ᾿ ἕνα «ντοῦ» ἔσπασαν τὴν ἀλυσίδα τῶν ἀστυνομικῶν καὶ βρέθηκαν μέσα στὸ Πολυτεχνεῖο. Ἀργότερα ξεθάρρεψαν κι ἄλλοι, συνεχίστηκαν τὰ «ντοῦ» καὶ κατὰ τὸ μεσημέρι ἀποσύρθηκε τελείως ἡ ἀστυνομία.

Αὐτὰ ὅμως δὲν τά ᾿ξερα ὅταν τὴν εἶδα νά ᾿ρχεται μὲ τὸ τσοῦρμο.

«Τί θὲς, ρὲ μάνα;», ρώτησα ψιλοενοχλημένος καὶ μὲ θιγμένο τὸν ἐγωισμό μου, μὴ μὲ ποῦνε μαμόθρεφτο οἱ συμφοιτητές. Γρήγορα ὅμως μαλάκωσα ὅταν τοὺς ἄκουσα νὰ περιγράφουν τὸ κατώρθωμά της· κάποιος μάλιστα τὴν ἀποκάλεσε «Μπουμπουλίνα»!

«Νά, γιέ μου, ἦρθα νὰ δῶ μήπως θέλετε τίποτα» ἀπάντησε ἡ μάνα.

«Πεινᾶμε» τῆς ἀπάντησα, κι ἐκείνη ἄνοιξε τὴν τσάντα της γιὰ νὰ μοῦ δώσει λεφτά.

«Δὲν τρώγονται αὐτά, φαΐ θέλουμε» συνέχισα.

«Καλά, πάω νὰ μαγειρέψω καὶ ξανάρχομαι» καὶ χωρὶς ἄλλη κουβέντα ἔφυγε γιὰ τὸ σπίτι.

Ξαναγύρισε νωρὶς τὸ ἀπόγευμα φορτωμένη μὲ δυὸ πάνινες τσάντες, μ᾿ αὐτὲς ποὺ πήγαινε στὴ λαϊκή, τίγκα· δυὸ ψητὰ κοτόπουλα, κομμένα, γιὰ νὰ τρώγονται στὸ χέρι, κεφτέδες, τυρὶ, ψωμὶ καὶ φροῦτα. Βέβαια, μετὰ τὴν ἀπόσυρση τῆς ἀστυνομίας ὁ κόσμος ἄρχισε νὰ κουβαλάει τρόφιμα καὶ τσιγάρα καὶ δὲν ἤμαστε στὸ πρωινὸ χάλι τῆς πείνας καὶ τῆς ἀτσιγαρίας. Μόλις ὅμως μοῦ ᾿ρθαν οἱ μυρωδιὲς ἄνοιξα μιὰ ἀπὸ τὶς τσάντες κι ἄρχισα τὶς «ἀνασκαφές». Πάνω στὴν ὥρα περνοῦσε ἡ Μαρία, εἶδε τὶς τσάντες, ρώτησε: «Τὶ καλά ἔχεις ἐκεῖ, ρὲ Μητσάρα;» πῆρε ἕνα μῆλο, «πλυμένο εἶναι, κόρη μου», τῆς εἶπε ἡ μάνα, κι ἄρχισε νὰ τὸ δαγκώνει γυρίζοντας στὸ σταθμό. Τὶς ἑπόμενες βδομάδες ἡ μάνα μου τὴν ἔκλαιγε -κυκλοφόρησε τότε ἡ φήμη πὼς εἶχαν σκοτώσει τὰ παιδιά τοῦ σταθμοῦ- καὶ θυμόταν τὸ μῆλο.

Πῆρα κι ἐγὼ νὰ μασουλάω κάτι κεφτέδες καὶ τὴ ρώτησα τί γίνεται στὸ σπίτι· φεύγοντας τὴν Τετάρτη τὸ πρωὶ ὁ πατέρας μου ἦταν ἀδιάθετος. Τελευταῖα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ μόνιμο πρόβλημα ποὺ τοῦ εἶχε ἀφήσει ἀπὸ παλιά ἡ φυματίωση

-τρία τέταρτα ἀπὸ τὰ πνευμόνια του κατεστραμένα- εἶχε ἀρχίσει  νὰ ἔχει καὶ καρδιακὰ προβλήματα.

«Τίποτα σοβαρό, εἶπε ὁ γιατρὸς», μοῦ ἀπάντησε ἡ μάνα.

Μόλις ἄκουσα γιατρὸ μὲ ζώσανε τὰ φίδια.

«Θά ᾿ρθω στὸ σπίτι», τῆς εἶπα.

«Ὄχι, γιόκα μου. Νὰ μήν ἐκτεθεῖς στοὺς συμφοιτητές σου», ἀπάντησε ἡ μάνα.

«Θά ᾿ρθω, κι ἂν εἶναι καλά ὁ πατέρας, ξαναγυρίζω αὔριο· ἀπόψε εἶναι ἥσυχα τὰ πράματα.»

Ἔτσι κι ἔγινε· πῆγα τὰ φαγώσιμα στὸ ἑστιατόριο -μὲ τὸ ποὺ γέμισε κόσμο τὸ Πολυτεχνεῖο, ἁπλωθήκαμε σὲ ὅλα τὰ κτίρια πάλι- ἐνημέρωσα τοὺς συναδέλφους ὅτι φεύγω καὶ γυρίσαμε στὸ σπίτι.

Γυρίζοντας μπανιαρίστηκα, ξύρισα τὴ γενειάδα κι ἔβαλα τὴ μάνα νὰ μοῦ κόψει τὴν πολλὴ μαλλούρα. Ὅλ᾿ αὐτὰ γιὰ νὰ μπερδέψω τοὺς ἀσφαλίτες ποὺ μᾶς φωτογράφιζαν μὲ τηλεφακοὺς ἀπὸ τὰ γύρω κτίρια. Αὐτὸ τὸ κούρεμα καὶ τὸ ξύρισμα μὲ γλίτωσε ἀπὸ τὴ σύλληψη ἀργότερα, τὶς μικρές ὧρες τοῦ Σαββάτου, στὴν ἔξοδο. Τότε ποὺ οἱ χαφιέδες ἔψαχναν στὸ σωρὸ κι αὐτοὺς ποὺ ἔδειχναν τοὺς ἔπιανε ἡ ἀστυνομία· κι ἐπειδὴ δέν ἀναγνώριζαν πρόσωπα μέσ᾿ τὸ χαμό, διάλεγαν αὐτοὺς ποὺ εἶχαν τὴν πιὸ «ἐπαναστατικὴ» ἐμφάνιση, τοὺς μαλλιάδες καὶ τοὺς μουσάτους.

Ὁ πατέρας ἦταν σὲ μέτρια κατάσταση, ἀλλὰ δὲν ἤθελα νὰ τὸν στενοχωρήσω κι ἔμεινα τὸ βράδυ στὸ σπίτι. Ἐξ ἄλλου, τ᾿ ἀκούγαμε ὅλα ἀπ᾿ τὸ σταθμό· τὸν εἶχαν ἐνισχύσει, εἶχαν συντονιστεῖ ἀπάνω του καὶ πολλοὶ ἐρασιτεχνικοὶ σταθμοὶ κι ἀκουγόταν σ᾿ ὁλόκληρη τὴν Ἀττικὴ καὶ στοὺς γύρω νομούς.

Ἡ Πέμπτη ἦταν, ὅπως ἀκούγαμε, μιὰ ἥσυχη βραδυὰ μὲ χοροὺς καὶ τραγούδια· πανηγύρι.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Τὸ πρωὶ τῆς Παρασκευῆς κατέβηκα στὸ γραφεῖο τοῦ πατέρα, στὴν Ὁμόνοια. Παρὰ τὰ προβλήματα ὑγείας ποὺ ἀντιμετώπιζε, ἔκανε καὶ τὸ λογιστὴ γιὰ νὰ συμπληρώνει τὴν πενιχρὴ ἀναπηρικὴ σύνταξη τοῦ δασκάλου. Ἔκανα κάποιες ἐγγραφές -εἶχαν μείνει πίσω τὶς μέρες ποὺ ἦταν ἄρρωστος- στὰ βιβλία καὶ μετὰ τράβηξα γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο.

Ἐκεῖ γινόταν χαμὸς ἀπὸ κόσμο· πολλὴ νεολαία, μέχρι παιδιὰ μικρὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες τάξεις τοῦ γυμνασίου· ἀλλὰ καὶ φάτσες περίεργες, τοῦ ὑποκόσμου, μαυραγορίτες τῆς Ὁμόνοιας, ἄνθρωποι τῆς ἀστυνομίας οἱ περισσότεροι, εἶχαν πάει γιὰ πλιάτσικο καὶ γιὰ χαφιεδιλίκι.

Μετὰ ξαναγύρισα στὸ σπίτι. Ἐνημέρωσα τὸν πατέρα γιὰ τὶς δουλειὲς τοῦ γραφείου, ἀλλὰ δὲν τοῦ ᾿πα τίποτα γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο. Γιὰ νὰ μὴν τὸν στενοχωρήσω. Ἐκεῖνος ὅμως ἤξερε. Μοῦ ᾿πε μονάχα:

«Πήγαινε καὶ νὰ προσέχεις.»

Ἔφτασα μετά τὸ μεσημέρι μὲ τὸν κόσμο νὰ πληθαίνει συνέχεια. Βρῆκα τοὺς δικούς μου καὶ μ᾿ ἔστειλαν γιὰ περιφρούρηση στὸ κτίριο τῶν Χημικῶν, τῆς σχολῆς μας. Μὲ τόσο κόσμο ποὺ ἔμπαινε ἔπρεπε νὰ φυλάξουμε τὰ ἐργαστήρια ἀπὸ τυχὸν δολιοφθορὲς, ποὺ θά ἔκαναν κάποιοι ἐγκάθετοι γιὰ νὰ δυσφημήσουν τὴν ἐξέγερσή μας. Κάθε σχολὴ ἦταν ὑπεύθυνη γιὰ τὴν περιφρούρηση τῶν ἐγκαταστάσεών της καὶ στοὺς χώρους ποὺ ὑπῆρχαν ἐργαστήρια ἔμπαιναν μόνο φοιτητὲς τῆς ἀντίστοιχης σχολῆς.

Τὸ ἀπόγευμα ἦταν ὅλα ἥσυχα. Κάποιος ἔφερε ἕνα μπουκάλι τσίπουρο, ἀκούγαμε καὶ τὰ τραγούδια ἀπὸ τὰ μεγάφωνα, τραγουδούσαμε κι ἐμεῖς καὶ ἤμαστε ὅλοι σὲ κατάσταση ἐπαναστατικῆς ἔξαρσης. Στοὺς δρόμους βέβαια εἶχαν ἀρχίσει οἱ συγκρούσεις, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν τὸ ξέραμε. Κάποια στιγμή, λίγο μετὰ τὸ σούρουπο ἄρχισαν νὰ πέφτουν δακρυγόνα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Τοσίτσα, ἔξω ἀπὸ τὸ κτίριό μας. Στὴ βιασύνη μας νὰ κλείσουμε τὰ παράθυρα, ἔσπασε κάποιο τζάμι, γέμισε ὁ χῶρος δακρυγόνα καὶ σχόλασε τὸ γλέντι.

Τὸ ἠθικό ὅμως ἀπτόητο· δὲν εἴχαμε μάθει τίποτα γιὰ τοὺς σκοτωμοὺς στοὺς δρόμους. Μόνο ποὺ ἀκούγαμε ἀπὸ τὰ μεγάφωνα γιὰ πυροβολισμοὺς μὲ  λαστιχένιες σφαῖρες ἀπὸ τὰ γύρω κτίρια. Τὰ πράγματα ἄλλαξαν ὅταν ἔφτασαν τὰ τάνξ. Ἐκεῖ συνειδητοποιήσαμε πὼς τὸ σύνθημα «Ἀπόψε θὰ γίνει Ταϋλάνδη» πήγαινε νὰ βγεῖ ἀληθινό. Ἕνα μήνα πρίν, τὸν Ὀκτώβρη τοῦ ᾿73,  μιὰ ἀντίστοιχη φοιτητικὴ ἐξέγερση στὴν Ταϋλάνδη εἶχε πνιγεῖ στὸ αἶμα ἀπὸ τὸ ἐκεῖ δικτατορικὸ καθεστώς, ἀφήνοντας πίσω δεκάδες νεκροὺς καὶ ἐκατοντάδες τραυματίες, ἐνῶ δυὸ μῆνες νωρίτερα, τὸν Σεπτέβρη τοῦ ᾿73, εἶχε προηγηθεῖ ἄλλο λουτρὸ αἵματος μὲ τὸ πραξικόπημα τοῦ Πινοτσέτ στὴ Χιλή.

Ξέραμε ὅλοι πὼς ἡ ζωή μας κρεμόταν σὲ μιὰ κλωστή. Μὲ μιᾶς εἴχαμε χάσει τὴν ἐπαναστατικὴ ἔξαρση ποὺ μᾶς διακατεῖχε λίγες ὧρες πρὶν. Ὁ σταθμὸς καὶ τὰ μεγάφωνα φώναζαν «εἴμαστε ἄοπλοι» καὶ «στρατιῶτες ἀδέλφια μας» κι ἐμεῖς μέσα στὸ κτίριο δὲ λέγαμε κουβέντα. Ἡ πιὸ αἰσιόδοξη σκέψη ποὺ ἔκανα εἶναι πὼς δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σκοτώσουν ὅλους· θὰ μᾶς μεταφέρουν λίγους-λίγους στὸ γήπεδο τοῦ Παναθηναϊκοῦ, ὅπως ἔκαναν στὴ  Χιλή· κι ἀπὸ κεῖ σὲ κάποιο ἐρημονήσι.

ΣΑΒΒΑΤΟ

Ὅταν μπῆκε τὸ τὰνξ ἐμεῖς δὲν πήραμε χαμπάρι. Μόνο εἴδαμε κάποια παιδιὰ νὰ ἔρχονται τρέχοντας στὴν πίσω αὐλὴ καὶ νὰ μπαίνουν στὸ πίσω κτίριο, τὸ μόνο ποὺ εἶχε ἀνοιχτὴ πόρτα. Σὲ λίγο ἦρθαν οἱ στρατιῶτες μὲ τὰ ὅπλα στὰ χέρια ποὺ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν νὰ βγοῦμε ἔξω. Τοὺς πρώτους ποὺ βγῆκαν τοὺς καθησύχασαν, χτυπώντας τους φιλικὰ στὴν πλάτη. Ἔτσι ἀρχίσαμε νὰ βγαίνουμε καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τὰ πίσω κτίρια στὴν ἐσωτερικὴ αὐλὴ κι ἀπὸ ᾿κεῖ στὴν Στουρνάρα, ὅπου εἶχαν κόψει τὰ κάγκελα, δίπλα ἀπὸ τὴν πύλη.

Ἀρχίσαμε ν᾿ ἀνηφορίζουμε πρὸς τὰ Ἐξάρχεια, ὅταν εἴδαμε ἀστυφύλακες μὲ ξύλα στά χέρια -δὲν ἦταν γκλόπ, ἀλλὰ μικρὰ τετράγωνα καδρόνια- παραταγμένους στὰ δυὸ πεζοδρόμια, στὸ ὕψος τῆς Ζαΐμη. Ἀμέσως πιαστήκαμε ἀγκαζέ, βάλαμε τὶς κοπέλλες στὴ μέση, μείναμε στὶς ἄκρες οἱ πιὸ ψωμωμένοι κι ἀρχίσαμε νὰ τρέχουμε. Ἔτσι περάσαμε μὲ σχετικὰ μικρὲς ἀπώλειες· ὅ,τι φάγαμε οἱ ἀκριανοί. Προσωπικὰ τὴν ἔβγαλα μ᾿ ἕνα ράγισμα κάτω ἀπὸ τὸν ἀγκώνα, ποὺ κόντευε νὰ γιάνει ὅταν βγῆκα ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ πῆγα στὸν ἀκτινολόγο μετὰ ἀπὸ δυό βδομάδες.

Φτάνοντας στὰ Ἐξάρχεια ἀνεβήκαμε στὸ διαμέρισμα ἑνὸς παιδιοῦ ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ ἤμαστε μαζὶ στὴν ἔξοδο καὶ στὸ πέρασμα ἀπὸ τὶς συμπληγάδες τῆς Ζαΐμη. Μόλις πέρασε ἡ ταραχὴ καὶ τὸ λαχάνιασμα κι ἄρχισα νὰ σκέφτομαι ψύχραιμα, κατάλαβα πὼς ἔπρεπε νὰ πάω στὸ σπίτι· ἤξερα πὼς κινδύνευε ἡ ζωὴ τοῦ πατέρα μου. Ξεκίνησα νὰ κατεβαίνω τὶς σκάλες, οἱ ἄλλοι μοῦ φώναζαν ἀπὸ πάνω «ποῦ πᾶς, θὰ σὲ σκοτώσουν» κι ἐγὼ «πρέπει νὰ μὲ δεῖ ὁ πατέρας μου, εἶναι καρδιακός, θὰ πεθάνει», ὅταν μὲ σταμάτησε ἕνας ἄνθρωπος, δυὸ ὀρόφους πιὸ κάτω, «ποῦ πᾶς ρὲ παιδὶ μου, γίνεται μακελειὸ ἔξω· ἔλα μέσα νὰ πάρεις τηλέφωνο». Εὐτυχῶς δὲν εἶχαν κόψει τὰ τηλέφωνα, ὅπως ἔκαναν στὸ πραξικόπημα τοῦ ᾿67, κι ἔτσι τηλεφώνησα στὸ σπίτι καὶ ἡσύχασαν οἱ δικοί μου. Μέχρι νὰ ξημερώσει ἔμεινα, μαζὶ μὲ καμιὰ τριανταριὰ ἄλλα παιδιά, στὸ διαμέρισμα τοῦ καλοῦ ἀνθρώπου ποὺ μπορεῖ καὶ νὰ μοῦ ᾿σωσε τὴ ζωὴ· σίγουρα μὲ γλίτωσε ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία  ποὺ τράβηξαν ὅσοι πιάστηκαν ἐκείνη τὴ νύχτα.

Καὶ τὸ πρωί, ποὺ ὁ κόσμος ἄρχισε νὰ κατεβαίνει στὸ κέντρο ὀργισμένος, μαζὶ μὲ δυὸ ἀπὸ τοὺς νυχτερινοὺς συγκάτοικους ποὺ πήγαιναν πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση, κινήσαμε γιὰ τὰ σπίτια μας.

Ἐμεῖς εἴχαμε δώσει ὅ,τι μᾶς ἀναλογοῦσε.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1Τὸ καντάρι εἶχε 44 ὀκάδες.

2 νεράντζια μὲ ξυραφάκια: ἔμπηγαν τὴ μιὰ κόψη τῆς ξυριστικῆς λεπίδας (ἀπὸ τὶς παλιὲς μὲ τὶς δύο κόψεις) στὸ νεράντζι, ἐνῶ ἡ ἄλλη ἐξεῖχε· ἄν σὲ πετύχαινε μὲ τὴν κόψη μποροῦσε νὰ σὲ τραυματίσει ἄσκημα.

157 Σχόλια to “Λειψή Μεγαλοβδομάδα (μαρτυρία του Δημήτρη Μαρτίνου)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    και του χρόνου

  2. Eleni said

    οτι ωραιοτερο εχω διαβασει μεχρι σημερα για το Πολυτεχνειο…
    Να ‘σαι καλα

  3. atheofobos said

    Η μαρτυρία του Δημήτρη Μαρτίνου είναι τίμια και ειλικρινής και εκφράζει πλήρως το κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή της νεότητας μας, χωρίς μάλιστα να προσπαθεί ούτε στιγμή να ηρωοποιήσει τον εαυτό του, όπως πολλοί έκαναν αργότερα.
    Παραθέτω και την δική μου μαρτυρία για εκείνες τις μέρες.
    17 ΝΟΕΜΒΡΗ –ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2007/11/17.html

  4. Pedro Alvarez said

    Τιμή και δόξα στο Πολυτεχνείο!

  5. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.
    Εὐχαριστῶ πολὺ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ δημοσίευση τοῦ γραφτοῦ μου.
    Ὅπως θὰ διαπιστώσετε, ὅσοι τὸ διαβάσετε, δὲν κάνω ἱστορικὴ ἀποτίμηση, οὔτε πολιτικὴ ἀνάλυση· βγάζω κάποια πράγματα ποὺ εἶχα μέσα μου αὐτὰ τὰ χρόνια. Εἶναι ἕνας ἐλάχιστος φόρος τιμῆς σ᾿ αὐτοὺς ποὺ συμμετεῖχαν μὲ τὸν ἕναν ἤ τὸν ἄλλο τρόπο· ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔδωσαν τὴ ζωή τους, μέχρι αὐτοὺς ποὺ πέταξαν ἕνα πακέτο τσιγάρα ἀπὸ τὰ κάγκελα.

  6. Τί ωραίο και πόσο αληθινό! Ευχαριστώ

  7. Καλημέρα
    Εξαιρετικό αφήγημα (όπως συνήθως τα γραφτά του Δημήτρη). Ευχαριστούμε.

  8. Babis said

    Ευχαριστώ!

    Συγκινήθηκα πρωί πρωί

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ευχαριστούμε, Δημήτρη. Ειλικρινά ευχαριστούμε. Μεγάλη υπόθεση να ακούς, να διαβάζεις, τι έγινε τότε, από έναν άνθρωπο ειλικρινή, σοβαρό και μετρημένο.

  10. spiral architect 🇰🇵 said

    Ευχαριστούμε Δημήτρη!

  11. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δημήτρη, συγχαρητήρια για όλα. Για την συμμετοχή σου στο Πολυτεχνείο, για την μαρτυρία σου, για την σεμνότητά σου. Αν όλοι είχαν πορευθεί στην μετέπειτα ζωή όπως εσύ, ίσως σήμερα να είμαστε καλύτερα.

    Επέτρεψέ να σου ευχηθώ χρόνια πολλά για την ημέρα και πάντα γερός.

  12. cronopiusa said

    Δημήτρη Μαρτίνο, ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας το Μεγαλοβδομάδο σου, και σενα Νικοκύρη που μας το χάρισες

    Άρης Αλεξάνδρου, Το μαχαίρι

    Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
    έτσι αργούν κ’ οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.
    Στο μεταξύ
    όσο δουλεύεις στον τροχό
    πρόσεχε μην παρασυρθείς
    μην ξιπαστείς
    απ΄ την λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
    Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

    Υποσημείωση
    Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά.
    Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

  13. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὰ καλά σας λόγια· πιό πολὺ σᾶς εὐχαριστῶ πού, μέσα ἀπὸ τὶς συζητήσεις καὶ τὰ σχόλια ποὺ ἀνταλλάσουμε καθημερινὰ στὸν φιλόξενο χῶρο τοῦ Νίκου, παρακινήθηκα νὰ γράψω αὐτὰ ποὺ ἔγραψα τὸν τελευταῖον ἑνάμιση χρόνο, ποὺ συγκατοικῶ ἐδῶ μαζί σας.
    Νά εἴσαστε ὅλοι καλά.

  14. takis#13 said

    Δημήτρη δεν σε ξέρω παρά μόνο από μέσα από τα γραφτά σου . Καλά έκανες και έγραψες . Εσένα και τα υπόλοιπα παιδιά που σταθήκατε απέναντι στα τανκς τιμώ κάθε χρόνο .

  15. Κώστας said

    Πολύ συγκινητικό.

  16. atheofobos said

    Το πολύ έξυπνο κόψιμο των μαλλιών και το ξύρισμα μου θύμισε κάτι αντίστοιχο που εφάρμοζα πριν την χούντα στις διαδηλώσεις, για το 15% στην παιδεία, για το 114 και τις διαδηλώσεις την εποχή της αποστασίας.
    Πάντα στις διαδηλώσεις πήγαινα με κουστούμι και γραβάτα που εκείνη την εποχή ήταν και αρκετά αποδεκτή εμφάνιση στους φοιτητές, ώστε να μην σε θεωρούν για μυστικό του σπουδαστικού της Ασφάλειας!
    Σε μια φοιτητική συγκέντρωση στο Πανεπιστήμιο, που δεν θυμάμαι πλέον γιατί ακριβώς έγινε, αλλά που σκοπός ήταν να στεφανώσουμε το άγαλμα του Ρήγα Φεραίου , η αστυνομία μας κατέβασε από τον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου στο πεζοδρόμιο. Βλέπετε ότι εκείνη την εποχή ο Ρήγας Φεραίος εθεωρείτο κομουνιστής!
    Εκεί όμως χωρίς να το καταλάβω, καθώς είχα βρεθεί στην πρώτη σειρά, αρκετά χέρια με ξανανέβασαν πάνω δίνοντας μου και το στεφάνι στο χέρι!
    Την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενος κρατώντας το πήγαινα σοβαρός προς το άγαλμα που το περιστοίχιζαν αστυνομικοί, αλλά βέβαια ήρθε ένας από αυτούς το βούτηξε και κρατώντας με από το χέρι με ξαναγύρισε πίσω. Είμαι σίγουρος ότι η κυριλέ μου εμφάνιση με γλύτωσε από το να μου ρίξει καμιά ψιλή καθώς θα με πέρασε για κάποιο επώνυμο!
    Και ένα ποστ μου, φόρος τιμής στους νεκρούς εκείνων των ημερών και που μέχρι στιγμής το έχουν διαβάσει γύρω στους 7.700 αναγνώστες.
    ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2008/11/blog-post_20.html

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δύο ανθρώπους που ήταν στο Πολυτεχνείο έχω γνωρίσει από κοντά: έναν παλιό οδοντίατρό μου και, πρόσφατα, τον Δημήτρη Μαρτίνο. Και οι δύο δεν «εξαργύρωσαν» τη συμμετοχή τους, και οι δύο μιλούσαν-μιλούν για αυτό το κορυφαίο γεγονός πολύ μετρημένα, χωρίς κορόνες και μελοδραματισμούς, σεμνά και μετρημένα. Αυτή είναι η γενιά του Πολυτεχνείου που εδραίωσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα, γιατί πριν υπήρχαν καρικατούρες δημοκρατίας, και είναι άδικο να απαξιώνεται εξαιτίας κάποιων γνωστών καταφερτζήδων που αναρριχήθηκαν σε υψηλά αξιώματα και τη «βόλεψαν».
    Αλήθεια, Δημήτρη, η Μαρία με το μήλο είναι η Δαμανάκη;

  18. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Το βράδι, με την ησυχία μου… Εύγε πάντως, σε όσους το έζησαν !

  19. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δημήτρη, ευχαριστούμε. Να ‘σαι καλά φίλε.

  20. dryhammer said

    Φίλε (με την άδειά σου) Δημήτρη, νάσαι καλά, πάντα γερός και όρθιος.
    Είναι η πρώτη (και μόνη) μαρτυρία που ξέρω χωρίς τα ηρωικά (κι εξαργυρώσιμα όπως αργότερα αποδείχτηκε) για κείνες τις μέρες. Εγώ τά ‘μαθα μετά, από την τηλεόραση και τον τύπο της μεταπολίτευσης, γιατί ήμουνα εννιά χρονώ τότε.
    Θυμάμαι μόνο πως, μετά το σχολείο, έβαλα να δω στην τηλεόραση κάποια κινούμενα σχέδια που είχε το μεσημέρι, πριν τις ειδήσεις (όπου έκλειναν την τηλεόραση στις ειδήσεις) κι αντί γι αυτό είδα ένα βλοσυρό τύπο να λέει κάτι που δεν καταλάβαινα, επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο τη φράση «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». [Αυτό μετά το έλεγαν μισο-ανεκδοτολογικά οι γέροι για ότι δεν τους καθότανε στις αποφάσεις των μετέπειτα: «αποφασίζομεν και διατάσσομεν- Στρατηγός Ζαγοριανάκος»]
    Βγήκα να παίξω στα χωράφια της γειτονιάς όσο έφεγγε ακόμα, κι ήρθε η μάνα μου και με μάζεψε από τις τεσσερεισήμιση, γιατί γύρισε ο πατέρας μου από τη δουλειά, πράγμα πρωτόγνωρο, αφού έκλεινε το τσαγκαράδικο στις 9 ή κι αργότερα. Είχε λέει απαγόρευση κυκλοφορίας γιατί «ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές στην Αθήνα». Έφερε κι ένα ψωμί κι ένα μπουκάλι λάδι.
    Σ’ ευχαριστώ Δημήτρη, σ’ ευχαριστώ Νικοκύρη

  21. Γς said

  22. cronopiusa said

    Πολυτεχνείο 2017: Το βάθος του ουρανού είναι πάντα κόκκινο

  23. ΣΠ said

    Δημήτρη, με συγκίνησες. Δύο βδομάδων πρωτοετής φοιτητής τότε είχα μια συγκεχυμένη εικόνα αυτών που συνέβαιναν. Τα έμαθα αργότερα.

    Καταπληκτική η μαμά σου!

  24. cronopiusa said

  25. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δημήτρης Μαρτίνος. απλός, πράος, προσιτός, αντιήρωας, καθημερινός, όμως τόσο ανθρώπινος, είναι ο Άνθρωπος που έψαχνε ο Διογένης με το φανάρι μέρα μεσημέρι.

    «Στοὺς δρόμους βέβαια εἶχαν ἀρχίσει οἱ συγκρούσεις, ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν τὸ ξέραμε.»
    Πρέπει να ήταν 10 το βράδυ κι ενώ έτρεχα μόνος και πανικόβλητος από την Πατησίων στην Στουρνάρη, πίσω από τα κάγκελα, με είδε ο Αντώνης ο γείτονάς μας, – Λάμπρο, τι κάνεις εδώ ρε μαλακισμένο; – ψάχνω να βρώ τον Τάκη του είπα κλαίγοντας, – φύγε γρήγορα ρε από δω θα σε σκοτώσουν – πού να πάω; – κρύψου κάπου ρε μπές σε καμιά πολυκατοικία, – κι αυτό έκανα.
    Αναφέρω το περιστατικό με τον Αντώνη για δύο λόγους, ο ένας γιατί ήταν (έχει πεθάνει το 1983 από επιπλοκές από τα βασανιστήρια) ένας αφανής ήρωας (τουλάχιστον στα δικά μου παιδικά μάτια) που δεν διεκδίκησε τίποτε κι ήταν αυτός που μου είχε πεί στα 18μου πως το πολυτεχνείο δεν ήταν προσχεδιασμένο αλλά μια συστημική εντροπία (έτσι μου το είπε, όταν μετά από λίγα χρόνια διάβασα την θεωρία του χάους κατάλαβα τι εννοούσε) και δεν έπεσε από αυτό η χούντα, αυτά είναι παραμύθια για τον λαό, η χούντα ήταν τελειωμένη γιατί είχε εκπληρώσει τον σκοπό της και δεν ήταν ανεκτή πλέον στην Ευρώπη κι από τις ΗΠΑ.
    Ο δεύτερος λόγος, είναι πως ενώ ήταν γιός αστυνομικού ο ίδιος ήταν αριστεριστής με τάσεις κομματικής φυγής (με επηρέασε βαθιά στην κατοπινή πολιτική μου σκέψη) κι ενώ δεν τον συνέλαβαν στο πολυτεχνείο, τον κατέδωσε ο πατέρας του (ένα ανθρωπάκι με σκληρό βλέμμα και σιχαμερά σκεβρωμένα χαρακτηριστικά) ως κομουνιστή. Το σάπισαν το παιδί στο ξύλο, τον είδα τον Αύγουστο του 74 με σπασμένα δόντια βγαλμένα νύχια και αποστεωμένο με τα μισά κιλά, ψεύδιζε και ήταν σχεδόν σαλεμένος, οι κατοπινές μαρτυρίες του με τάραξαν περισσότερο κι από του πατέρα μου, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως γίνεται ένας πατέρας να στέλνει το παιδί του στους δήμιους.
    Μετά ήρθε η σοσιαλιστική αλλαγή και γελάγαμε παρέα, απ΄αυτόν κόλλησα το – αν το καλοσκεφτείς, έχει πολύ πλάκα αυτός ο κόσμος, μέχρι που μπορείς να πεθάνεις από τα γέλια.

    Καλή σου μέρα Δημήτρη.

  26. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και ιδίως ευχαριστώ τον Δημήτρη που μας εμπιστεύτηκε το αφήγημα.

    Δυστυχώς έχω μια υποχρέωση όλη τη μέρα κι έτσι δεν θα παρακολουθώ και πολύ.

  27. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ γιὰ τὰ νέα σχόλια.
    @16.Ναί, Γιάννη, ἡ Δαμανάκη ἦταν. Ἤμαστε συμφοιτητές. Τὰ μετέπειτα δὲν ἀκυρώνουν τὶς μνῆμες τῶν γεγονότων, ὅπως τὰ ζήσαμε.

  28. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    19 Γειά σου και σένα φίλε (με την άδειά σου) Ξεροσφύρη. Και γω, σκάρτα ενιά τότε, μέναμε στα Λιόσια, ο πατέρας μου δούλευε Χαλκοκονδύλη και 3ης Σεπτ, δίπλα στο Πολυτεχνείο, και τον θυμάμαι αχνά να χτυπάει μανιασμένα το κουδούνι να του ανοίξω «με κυνηγάνε», πιθανόν να τον παρακολουθούσαν και οι χαφιέδες της γειτονιάς στην επιστροφή του καθότι εγνωσμένων φρονημάτων…Δεν πολυκαταλάβαινα είναι η αλήθεια, πολύ αργότερα μας έλεγε για τα δακρυγόνα που είχε πήξει το σύμπαν μέχρι του διαόλου τη μάνα.
    Θυμάμαι αχνά και την πρώτη μου πορεία του Πολυτεχνείου το 74, παιδάκι ακόμα, με τους γονείς.

  29. #(α) Διάβασα με προσοχή τις αφηγήσεις του Μαρτίνου και του Αθεόφοβου. Φαίνονται απαλλαγμένες από υπερβολές και από ύστερες επιδράσεις. Αυτό δεν με εμποδίζει να θυμάμαι τη ρήση του (παλιού) Πάγκαλου: «Αμέσως μετά από κάθε μάχη όλοι λένε την αλήθεια. Μετά από λίγες μέρες αρχίζουν να τα γυρίζουν διότι υπεισέρχονται τα συμφέροντα» (το βάζω σε ομοιωματικά όχι διότι το αντιγράφω αλλά διότι θυμάμαι ακριβώς την ουσία των λεχθέντων).
    Υπόψη των ανωτέρω, θα με ενδιέφερε κάποια αφήγηση εκείνων των ημερών, π.χ, συνέντευξη σε εφημερίδα ή ραδιοσταθμό του εξωτερικού.
    Κατά τα λοιπά: Αξιέπαινη βεβαίως η τόλμη και η παλλικαριά των «παιδιών» εκείνης της εποχής. Εκτιμώ όμως ότι η μετέπειτα καπηλεία των γεγονότων είχε αρνητική επίδραση στα κοινωνικά πράγματα της χώρας.

    (β) 15-αθεόφοβος, Ρήγας Φεραίος «κομμουνιστής»
    #Όπα, αθεόφοβε. Συνελήφθης κλέπτων οπώρας. Αυτό είναι δικό σου εύρημα.

    (γ) 16 «Αυτή είναι η γενιά του Πολυτεχνείου που εδραίωσε τη δημοκρατία στην Ελλάδα».
    #Μεγάλη ασέβεια στην Κύπρο, που μας χάρισε τη δημοκρατία θυσιαζόμενη. Η ηρωϊκή (βεβαίως) εξέγερση του Πολυτεχνείου μας έφερε μια δικτατορία …δικτατορικότερη. Έτσι, για να μην πάθουμε και αμνησία!

  30. Μπετατζής said

    Να πω και γω ότι με συγκίνησε και με άγγιξε η εντελώς προσωπική και αντιηρωική γραφή του καλού συγγραφέα. Να προσθέσω μόνο ένα άχαρο πραγματολογικό σχόλιο, ότι την μέθοδο με τα ξυράφια στα εσπεριδοειδή, την ήξερα για αποκλειστικά γηπεδική/χουλιγκανική και πρώτη φορά την ακούω σε τέτοιο περιβάλλον. Τελικά η θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων ισχύει, αλλά για τους άλλους.

  31. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25 τον κατέδωσε ο πατέρας του

    Εμετός.

    Θυμάμαι και πιό μετά κάποιον -συγγενής? γνωστός?- που μας είχε επισκεφτεί με πατερίτσες και σίδερα στα πόδια. Μού είπαν πως είχε φάει δυό σφαίρες τότε. Φευγαλέες μνήμες, παιδάκι ήμουνα…

  32. Παναγιώτης Κ. said

    @15.Αυτό που πετυχαίνεις με το προσεγμένο ντύσιμο μπορείς να το ενισχύσεις με την προσεγμένη ομιλία.Κάθε φορά που ερχόμουν σε επαφή με την όποια εξουσία…φορούσα τα…καλά μου Ελληνικά.Δεν με έβλαψε αυτη η τακτική.

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    30 Γειά σου Μπέτα. Παλιά μέθοδος, την ξέρω από τα 70ζ αλλά με πατάτες, πιό φονική. Και όχι γηπεδική.

  34. Μπετατζής said

    Φαίνονται τα χρόνια σας 🙂 Εγώ τότε έπαιζα με αυτοκινητάκια.

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν λέω ανέτρεψε τη χούντα, λέω εδραίωσε τη δημοκρατία (στα χρόνια της μετσπολίτευσης), κύριε Μπαρτζούδη. Τόσο άγχος μην τυχόν και ειπωθεί καλή κουβέντα για τη γενιά του Πολυτεχνείου;

  36. Παναγιώτης Κ. said

    @32.Διορθώνω.Το σχόλιο μου με αφορμή το #16.

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως οι χουλιγκανικές θύρες των γηπέδων και το παρακράτος, είτε δεξιό είτε «αντιεξουσιαστικό» (στις μέρες μας), είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Όποιοι συχνάζουν, με καλό σκοπό, σε γήπεδα και σε διαδηλώσεις, θα το έχουν διαπιστώσει ιδίοις όμμασι.

  38. giorgos said

    Διήγημα πού άποπνέει ήθος καί καλλιέργεια . Συγχαρητήρια κ.Μαρτίνο.

  39. Άξιοι και οι δυό σας! Ήμουνα τότε στο πρώτο έτος των Χημικών Μηχανικών, μόλις πριν από δυο βδομάδες είχα έρθει από τα Χανιά, χωρίς να γνωρίζω ούτε πώς να κινηθώ στους δρόμους, Συγκατοικούσα με τη φίλη μου την Ελένη, στους αρχιτέκτονες αυτή, στη Χάμιλτον μέναμε, τη μέρα όλη είμασταν στο Πολυτεχνείο, το βράδυ κλεινόμασταν στο σπίτι γιατί φοβόμασταν, ακούγαμε το σταθμό του Πολυτεχνείου, έχω τις κασέτες, ο φίλος μου ο Γιώργος, τεταρτοετής στους μηχανολόγους, όλη νύχτα έφτιαχναν οδοφράγματα μας έλεγε, το πρωί τα τανκς στους δρόμους της Πατησίων, τα βλέπαμε από το μπαλκόνι. Αυτά.

    #17 Σε παρακαλώ, πες μου, ο οδοντίατρος λεγόταν Θανάσης;

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι, Κατερίνα, λέγεται Λύσανδρος, με καταγωγή από τη Μεσσηνιακή Μάνη. Δεν γράφω το επώνυμό του, γιατί με εμποδίζει η σεμνότητά του. Την ψυχή μού έβγαλε για να μου πει δυο λόγια για το Πολυτεχνείο. 😊

  41. atheofobos said

    29
    Εκείνη την εποχή στο ακροδεξιό πολιτικό κλίμα που επικρατούσε, οι κρατούντες τις ιδέες του Ρήγα Φεραίου τις θεωρούσαν στην ουσία κομμουνιστικές!
    Άλλωστε γι΄αυτό και δεν άφησαν να στεφανώσουμε το άγαλμα του έξω από Πανεπιστήμιο.
    Ακόμα και ότι είχε σχέση με την Ρωσία ήταν και αυτό κομμουνιστικό!
    Ο Παπαπούλος , ο βασιλικός επίτροπος στην δίκη του Ασπίδα που με την ευρυμάθεια του είχε πει τα αμίμητα ,άπαξ, δίπαξ, τρίπαξ, πίστευε ότι είχε σχέση με τον κομμουνισμό προέρχονταν από την Ρωσία!
    Έτσι είχε αναφέρει και τους Ρώσους (!) φιλοσόφους Μαρξ και Εγκελς !
    Ένα άλλο εξαιρετικό στιγμιότυπο από την δίκη αυτή ήταν όταν ένας συνήγορος υπεράσπισης είπε πως όσα ονόματα καταλήγουν σε μπουργκ δεν είναι ελληνικά.
    Οργίλος ο πρόεδρος που κατάλαβε ότι εννοεί τον Γλύξμπουργκ, τον ρώτησε : ποιόν εννοείτε; οπότε και αυτός του απαντά με ετοιμότητα : Τον Ηλία Έρεμπουργκ κ. Πρόεδρε!

  42. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Δημήτρη κι από ‘μένα οι ευχαριστίες και ο έπαινος, τόσο για το συγγραφικό ύφος/στύλ όσο και για το περιεχόμενο και τη δράση σου τότε. Εγώ δεν τα έζησα καθότι εκτός Ελλάδος από το ’68, αλλά αν ήμουν εδώ σίγουρα θα είχα αναμιχθεί κι εγώ….

    Και μια αποσαφήνιση (για το #8, τέλος του Γ. Κ.) …και μετρημένο…: Ρε συ, τι μόνο μετρημένο; Με το χιλιόμετρο!!! 🙂

  43. Γς said

    42:

    >Και μια αποσαφήνιση (για το #8,

    για το #9

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, Γιάννη, σωστά. 😊 Το ύψος του είναι ευθέως ανάλογο με το ήθος του.

  45. Γς said

    9:

    με το μέτρο

    42:

    >Με το χιλιόμετρο!!!

    Δημήτρη, πίτσα σε κάνανε

  46. cronopiusa said

    Εξήντα ένα Κόμματα υπογράφουν τη «Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου»

  47. #40
    Σ’ ευχαριστώ. Για τον ίδιο λόγο δεν έδωσα κι εγώ το επώνυμο του Θανάση.

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὰ καλά σας λόγια στὰ νέα σχόλια.

    Παρέλειψα ν᾿ ἀναφερθῶ στὴν ἀφορμὴ γιὰ νὰ γράψω τὸ σημερινό. Ἦταν τὸ διήγημά τοῦ Νικοκύρη, «Τὸ Νοέμβρη, λοιπὸν», ποὺ δημοσιεύτηκε τὴν περασμένη Κυριακὴ καὶ ἡ συζήτηση ποὺ ἀκολούθησε.
    Ὅπως καὶ στὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ προηγούμενα γραφτά μου, τὸ ἱστολόγιο μὲ ἐμπνέει.

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πώς τα στρατευμένα παιδιά του λαού μετατρέπονταν σε φασίστες πραιτωριανούς…Μια μαρτυρία από την άλλη πλευρά:
    http://www.protothema.gr/stories/article/732466/o-odigos-tou-tank-pou-eisevale-sto-polutehneio-ithela-na-tous-fao-tous-evlepa-san-mamounia/

  50. gpoint said

    Δημήτρη, το διάβασα κι όπως το περίμενα αυτοί που ήταν μεσα δεν πήραν χαμπάρι τι γινότανε απ’ έξω. Γεγονός ήταν πως οι απ’ έξω ήρθανε γιατί υπήρχανε οι μέσα κι όπως επίσης γεγονός ήταν πως οι μέσα ήταν πιο ευάλωτοι στις σφαλιάρες από τους έξω που είχαν πιθανότητες διαφυγής. Εχω ξαναγράψει πως Δευτέρα η Τρίτη οι μαυραγορίτες της περιοχής έβγαζον πάγκους από τις αίθουσες στο δρόμο και φωνάζανε για αντίσταση στο κόσμο καθως σταμάταγαν τα τρόλλεϋ όταν οι μέσα απλά συνεδρίαζαν. Από Τετάρτη πάντως είχε πολύ κόσμο, την δε Πέμπτη γινότανε χαμός από παλμό και συνθήματα καθώς είχαν αρχίσει να φτάνουνε οργανωμένες ομάδες όπως οικοδόμοι, Μεγαρείς και άλλοι που γίνοταν ενθουσιωδώς δεκτοί από το πλήθος Το σύνθημα «εργάτες- αγρότες και φοι-τη-τές» ήταν από τα πιο κλασσικά. Από τη θέση που είχα κάλυπτα όλητην Στουρνάρα και την Πατησίων μέχρι την Ηπείρου.
    Εχεις απόλυτο δίκιο για τα γένεια κυρίως και τα μαλλιά ,εχω περάσει πάνω απο 30 φορές για αποτυπώματα στο τμήμα και οι περισσότεροι φίλοι μου δεν με κάνανε παρέα γιατί τους έπαιρναν κι αυτούς μαζί μου για εξακρίβωση. Την Παρασκευή δεν μας άφησαν να πάμε στο ρετιρέ του φίλου μου στην Στουρνάρα και κατάλαβα πως κάτι θα γίνει. Παρακολούθησα τα τεκταινόμενα από Μάρνη και Πατησσίων γωνία, εντελώς αποστασιοποιημένος-τότε η κοσμοθεωρία μου ήταν ο Ντύλαν και η Βούλα-μέχρι αργά , μόλις έφτασα σπίτι άκουσα την περιγραφή της εισόδου του τανκ από το ράδιο.
    Εγραφα στο μπλογκ μου κάτι αρθράκια για τα γεγονότα εδώ και αρκετά χρόνια σταμάτησα, δεν το θεωρώ γεγονός άξιο άρθρου, πιο διδακτική θα ήταν η αφήγηση για τα γεγονότα της 21 Απριλίου από κάποιον που ήταν μέσα στα πράγματα τότε. Εσύ βέβαια σαν μετέχων (και όχι μέτοχος όπως το κατάντησαν άλλοι … οδοντίατροι κ.λ.π.) έχεις κάθε δίκιο να γράφεις

  51. gpoint said

    # 49

    Φίλος μου ήταν οδηγός σε τανκ που κατέβηκε στο πολυτεχνείο (και ερημοσπιτείο) αλλά όχι σ’ αυτό που έρριξε την πύλη. Οπως έλγε είναι να μη σου λάχει…διότι έλαχέ σου…

  52. spatholouro said

    Το βίωμα ως αφήγηση -στη γραφίδα ενός καλού μάστορα, όπως ο Δημήτρης- αποδίδει τόσο στο ένα όσο και στο άλλο το ειδικό τους βάρος.

    Δεν το έχω ψάξει, αλλά ίσως μας λείπει μια ανθολόγηση τέτοιων κειμένων από πρόσωπα που μετείχαν με τον ένα ή άλλο τρόπο μεν, αλλά δεν αντάλλαξαν τα εύσημα με ένσημα, όπως λέει προσφυώς ένας δάσκαλός μου.

    Μπράβο Δημήτρη!

    (ΥΓ.: εκεί με τις φάπες που λες μετά τη συναυλία, πού να σε «φτάσουν» να στις ρίξουν ρε άνθρωπε;;;;)

  53. gpoint said

    # 50

    κάτι πήγε στραβά για βα δω εδώ https://gpointsnovel.blogspot.gr/2013/09/blog-post_27.html

  54. cronopiusa said

  55. Κουνελόγατος said

    Ευχαριστούμε Δημήτρη, πολύ, πάρα πολύ. Με κάλυψε στην αρχή ο Αθεόφοβος, εκτιμώ πιο πολύ που έγραψες μια αντιηρωική ιστορία.
    Μόνο να σημειώσω 2-3 πραγματάκια, ζητάω συγγνώμη.
    1) Οι φοιτητές κατέβηκαν από το Πανεπιστήμιο γιατί ήταν κλειστό ή γιατί έμαθαν πως χτυπάνε φοιτητές στο Πολυτεχνείο; Γιατί έχω διαβάσει μια μαρτυρία που λέει το δεύτερο.
    2) Ο Μίμης είναι ο γνωστός;
    3) Αυτό με τα ξυραφάκια το ήξερα από τη δεκαετία του 80 στα γήπεδα, τόσο με νεράντζια, όσο και με πατάτες. Το είπαν και οι προηγούμενοι, συγκοινωνούντα δοχεία.

    Όσο για το πως «κατάντησαν» κάποιοι από τους «πρωταγωνιστές», μου είναι «αδιάφορο». Τους τιμώ για τότε, διότι εγώ μάλλον θα έτρεμα να περάσω κι απέξω, όχι να δίνω μάχες, ενώ αυτοί έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα. Για το σήμερα, είναι άλλη κουβέντα, να τους κράζουμε όσο θέλουμε. Όσοι όμως μπερδεύουν το τότε με την εξέλιξή τους, το κάνουν εκ του πονηρού και καθόλου δε μου αρέσει, για να μην πω πιο βαριά κουβέντα.
    Και πάλι ευχαριστούμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχεις δίκιο, Κουνελόγατε. Όσοι απαξιώνουν το Πολυτεχνείο, είτε είναι καλοπροαίρετοι, που βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος, είτε είναι κακοπροαίρετοι, που απεχθάνονται το σύμβολο Πολυτεχνείο, επειδή στέκεται απέναντι σε όσα αυτοί τιμούν και υπολήπτονται.

  57. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Για όσους δεν το έχουν διαβάσει….

    Αφωτίστου Φιλέλληνος, Σχέδιο αφηγήματος “ΔΕΚΑ ΕΞΙΜΙΣΗ ΝΟΕΜΒΡΗ”

    ΝΟΕ17Κατηγορία: Αναγνώσεις, καταχώρηση από: Σωτήρης Παστάκας

    (ΕΝΩ ΕΧΕΙ ΔΙΑΝΥΘΕΙ Η ΜΙΣΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ 16 ΝΟΕΜΒΡΗ
    ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΕΡΘΕΙ Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973)
    ΚΑΙ ΑN ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΤΣΙ;

    Μυθοπλασία, 2010.

    http://www.poiein.gr/archives/11622/index.html

  58. raf said

    Συγχαρητήρια για το σημερινό, μπράβο Δημήτρη.

    >> Καὶ δὲν ὑπόγραψα, ἐπειδὴ φοβόμουνα. Ὑπόγραψαν ἄλλοι ὅμως· ποὺ δὲν φοβήθηκαν.

    «Την πρώτη ιδέα γι’ αυτό που εξελίχθηκε στη συνέχεια ως φοιτητικό κίνημα την είχε ο Διονύσης Μπουλούκος. Αυτός πρωτοέριξε την ιδέα, σε μια μάζωξη που είχε γίνει τότε τέλος ’71, να μαζευτούν υπογραφές για ένα αίτημα. Δηλαδή, να γίνουν εκλογές στους φοιτητικούς μας συλλόγους. Ήταν ένα πολύ αθώο αίτημα. Μέχρι τότε, όλες οι οργανώσεις οι οποίες είχαν δημιουργηθεί ήταν παράνομες. Είχαν τότε συλληφθεί όλες, τα μέλη τους ήταν σχεδόν όλα φυλακή με φοβερά βασανιστήρια. Εμείς θέλαμε, χωρίς όμως να καταλαβαίνουμε, να κάνουμε κάτι άλλο, το οποίο αποδείχθηκε τελικά πως ήταν μια μεγαλοφυής σύλληψη, γιατί έτσι καταφέραμε να νικήσουμε τη χούντα. Ποια ήταν αυτή; Ότι εμείς δεν κάναμε οργάνωση καν, και πολύ περισσότερο δεν κάναμε παρανομίες, αλλά κάνουμε νόμιμα πράγματα»

    Αυτά κατά τον Νικήτα Λιοναράκη, στο φετινό Μαρτυρίες από τη δικτατορία και την αντίσταση του Στέλιου Κούλογλου, εκδ. Εστία, σ. 360 – εξαιρετικό βιβλίο. Υπέγραψαν, λέει, μονάχα 42 άτομα, που μέχρι να δημοσιευθεί η καταγγελία και να δουν πως το καθεστώς δεν αντιδρά, έχασαν τον ύπνο τους. Μετά κύλησε το νερό στ’ αυλάκι, και η επόμενη φουρνιά υπογραφών άγγιξε τετραψήφιο άριθμο.

    Νομίζω πως ήταν η ανικανότητα της χούντας να αντιληφθεί τη δυναμική που θα μπορούσε ν’ αποκτήσει ένα φοιτητικό κίνημα, χειραφετημένο απ’ την κομματική λογική και με πεδίο δράσης τον δημόσιο χώρο, που έδωσε την ευκαιρία στους φοιτητές να κερδίσουν έδαφος και να γίνουν απειλή.

  59. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διαβαστε τις 2 μαρτυριες που εχει ποσταρει ο Σκύλος

    Σκύλος said

    13 Νοέμβριος, 2017 στις 19:33
    https://kanali.wordpress.com/2009/11/16/emp1973_sk/

    Σχολιο – μαρτυρια μου στο ποστ αυτο.

    Αφώτιστος Φιλέλλην

    17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ, 2015 @ 5:11 ΜΜ

    Συγχαρητήρια! Το αυτοβιογραφικό σας κείμενο συμπληρώνει κάποια κενά σε σχέση με τους σκοπευτές των ταρατσών και τους ροπαλοφόρους οπαδούς της δικτατορίας.
    Ως πρωτοετής φοιτητής του ΕΜΠ, έζησα τα γεγονότα απο τις πρώτες γενικές συνελεύσεις έως τις 20.00 της Παρασκευής, οπότε αναγκαστήκαμε να διαφύγουμε λέγω δακρυγόνων στην Πατησιών. Λέγω γειτονιάς μερικοί φίλοι φοιτητές πήγαμε κοντά στην πλαϊνή πόρτα του Ρυθμιστικού και ακούγαμε τα ασθενοφόρα.
    Όντως υπήρξαν αρκετοί νεκροί όχι μόνον την Παρασκευή, αλλά και το Σάββατο και την Κυριακή, όπως τα γράφει ο Τσεβας.
    Το Σαββάτο ξανακατέβηκα απο το σπίτι μου και πέρασα μπροστά απο την γκρεμισμένη πύλη της Πατησιών και αμέσως μαύρισε ο τόπος στην Αβέρωφ-Τοσίτσα απο αστυνομικούς οπότε διαφύγαμε προς την πλατειά Αίγυπτου. Ακούγαμε κάποιους κρότους αλλά τότε ως πρωτοετής και άπειρος δεν μπορούσα να καταλάβω ότι ήταν πυροβολισμοί. Περί τις 10.45 είδα οδοφράγματα με λεωφορεία μεταξύ ΑΣΣΟΕ και πλατείας Αίγυπτου (Αλεξάνδρας και Πατησιών) και κόσμο να διαδηλώνει στα κάθετα στενά στην Μαυρομματαιων. Συνεχίσαμε την πορεία μας στην Μαυρομματαιων και κάναμε ωτοστόπ στην Ευελπιδων σε έναν έλληνα φοιτητή στην Γάλλια (Renault 5TL με κίτρινες γαλλικές πινακίδες) που μας πήγε μέσω περιφερειακού ως τον Χολαργό….
    Στις 11.00 απο το ραδιοφωνο του αυτοκινητου ακουσαμε οτι κηρυχθηκε απαγορευση κυκλοφοριας……

  60. gpoint said

    # 56

    αν ποτέ σου καταλάβεις γιατί εσύ και πολλοί άλλοι υποτιμάτε τα γεγονότα της νομικής που ήταν κατά πολύ πιο αυθόρμητα ίσως σταματήσεις να κριτικάρεις αυτά που δεν κατάλαβες ποτέ σου

  61. Faltsos said

    Συγχαρητήρια Δημήτρη.
    Ανεκτίμητες οι ψύχραιμες αφηγήσεις, χωρίς μελοδραματισμούς του τύπου «Τα παιδιά του Πολυτεχνείου». Έχουμε κουραστεί από τις περιγραφές στις σχολικές γιορτές και τις τηλεοράσεις που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα και αφήνουν την αίσθηση ότι αυτοί τότε ήταν κάτι άλλο, ήταν ήρωες ενώ τώρα… Τώρα δεν υπάρχει εναλλακτική, όπως λέει κάθε καΤΙΝΑ που πιάνει ένα μικρόφωνο.

  62. gpoint said

    Επειδή πολλοί μπορεί να διαφωνούν με την άποψή μου πως όσοι ήσαν μέσα στο Πολυτεχνείο δεν κατάλαβαν ποτέ τι παιζόταν έξω (σε αντίθεση με τους φοιτητές της Νομικής που οι ίδιοι λούστηκαν τα πάντα γιατί δεν είχε κόσμο απ έξω όπως στο Πολυτεχνείο) επαναλαμβάνω την άποψη τοου Δημήτρη :

    Ἡ Πέμπτη ἦταν, ὅπως ἀκούγαμε, μιὰ ἥσυχη βραδυὰ μὲ χοροὺς καὶ τραγούδια· πανηγύρι.

    και παραθέτω επίσης τους βεβαιωμένους 8 νεκρούς της Πέμπτης από το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών : http://news247.gr/eidiseis/ereyna-aytoi-einai-oi-24-nekroi-toy-polytexneioy.2009947.html?utm_source=Sport24&utm_medium=BestofNetwork_article&utm_campaign=24MediaWidget&utm_term=Pos7

  63. Faltsos said

    Στα 44 χρόνια που μεσολάβησαν πολλά έχουν γραφτεί, αλλά από όσο ξέρω δεν είναι γνωστός ο εμπνευστής του ιστορικού συνθήματος «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία». Κάποιοι λέγαν ότι είναι λενινιστικής έμπνευσης (Ψωμί, Ειρήνη, Γη). Δεν το αποκλείω αλλά μάλλον ο δημιουργός του συνθήματος είχε καλές σχέσεις με την ποίηση:

    «Μες στην έρμη κι άδεια * πολιτεία μένει
    το χέρι που μονάχα
    Με μπογιά θα γράψει * στους μεγάλους τοίχους
    ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

    Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον Εστί, η΄

  64. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ γιὰ τὰ νεώτερα σχόλια.

    @Κουνελόγατος
    55.1 Τὴν Τετάρτη δὲν χτύπησε ἡ Ἀστυνομία στὸ Πολυτεχνεῖο. Τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο ἦρθαν στὸ Πολυτεχνεῖο ἐπειδὴ βρῆκαν κλειστὲς τὶς σχολὲς τους. Ἡ ἀστυνομία εἶχε εἰσβάλει στὴν αὐλὴ τοῦ Πολυτεχνείου, τὴν προηγούμενη χρονιὰ, σὲ κάποια ἐκδήλωση διαμαρτυρίας.
    55.2 Ὄχι, δὲν ἦταν ὁ Μίμης ὁ Ἀνδρουλάκης αὐτὸς ποὺ ἀναφέρω· δὲν τὸν γνώριζα τότε, ἦταν στοὺς Τοπογράφους. Αὐτοὶ ποὺ ἀναφέρω (ὁ Μίμης καὶ ὁ Βαγγέλης) ἦταν συμφοιτητές μου,Χημικοὶ Μηχανικοί, καὶ δὲν ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν πολιτικὴ μετὰ τὴν μεταπολίτευση.

    Ὅσο γι αὐτὸ ποὺ γράφεις, ὅτι θά ᾿τρεμες νὰ περάσεις ἀπ᾿ ἔξω, κάπως ἔτσι νοιώθαμε κι ἐμεῖς στὴν ἀρχή. Ὅταν ὅμως πέσεις στὰ βαθειά, κολυμπᾶς.

    Κρίνοντας ἀπὸ τὴν ἐξέλιξη τῶν περισσοτέρων ἀπὸ μᾶς, ποὺ ἡ συγκυρία μᾶς ἔριξε στὴ δίνη τῶν γεγονότων, μπορῶ νὰ πῶ πὼς μπήκαμε σὲ μιὰ ἐξελικτικὴ διαδικασία ποὺ δὲν μπορούσαμε νὰ τὴν προβλέψουμε ὅταν ξεκινούσαμε. Ὁ φόβος πάντα ὑπῆρχε, ἀλλὰ παίρναμε κουράγιο ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον· πάνω ἀπ᾿ ὅλα ντρεπόμαστε νὰ κάνουμε πίσω, ὅταν βλέπαμε κάποιους νὰ θυσιάζουν περισσότερα ἀπὸ τὴν καριέρα ἤ τὴ βολή τους. Συνήθως ἔτσι γίνεται σ᾿ αὐτὲς τὶς περιστάσεις· κι ἐσὺ κάπως ἔτσι θὰ λειτουργοῦσες τότε.

  65. Faltsos said

    62
    G τι νόημα έχει η επιμονή στη σύγκριση;
    Έχουμε μια κλιμάκωση του αντιδικτατορικού αγώνα, με την συνειδητοποίηση ότι ο κλειστός χώρος της Νομικής δεν επιτρέπει μαζικότητα και λαϊκή συμμετοχή.
    Εξάλλου από πλευράς φοιτητών αρχικά οι πρωταγωνιστές δεν ήταν οι ίδιοι;

  66. Faltsos said

    Μετά την προσθήκη 64 του Δημήτρη θα συνεχίσω το σχόλιό μου 61 απευθυνόμενους στους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας. Αυτές οι τέσσερις τελευταίες σειρές πρέπει να διαβάζονται στις σχολικές γιορτές για να δείξουμε στους μαθητές μας ότι αυτοί που αγωνίζονταν τότε κατά της δικτατορίας ήταν κοινοί καθημερινοί άνθρωποι που έψαχναν λύση στο αδιέξοδο κι όχι άλλου είδους υπεράνθρωποι. Εκτός κι αν θέλουμε ο γιορτασμός του Πολυτεχνείου να είναι ένα απλό μνημόσυνο, κι όχι επίκαιρο μήνυμα…

  67. gpoint said

    # 65

    Οχι ήταν οι ίδιοι μέσα στις σχολές, απ’ έξω από το Πολυτεχνείο τον κόσμο καλούσαν σε εξέγερση μαυραγορίτες και ύποπτοι θαμώνες σφαιριστηρίων από την Δευτέρα κιόλας !! Δεν μπορώ να ξεχάσω που ένας σγουρομάλλης από την υπόγα του Ματζαβίνου έλεγε «καλάαα» όταν ο κόσμος δίσταζε Δευτέρα και Τρίτη ενω όταν άρχισε να μαζεύεται κόσμος εξαφανίσθηκε, η δουλειά είχε γίνει.

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σαφώς δεν ήταν υπεράνθρωποι, όπως δεν ήταν υπεράνθρωποι οι φαντάροι του ’40 και οι αγωνιστές της εθνικής αντίστασης. Ο Δημήτρης έθεσε τα πράγματα στις σωστές τους βάσεις. Από την άλλη, βέβαια, δεν ήταν και χαβαλέδες ταβλαδόροι που έκαναν την πλάκα τους και δεν είχαν συνείδηση των κινδύνων που διέτρεχαν. Ήξεραν ότι ζουν σε δικτατορικό καθεστώς, αλλά ήταν και νέοι άνθρωποι που βαρέθηκαν το «μη μιλάς, πρόσεχε, μην μπλέξεις, δεν αστειεύονται αυτοί» που άκουγαν επί έξι χρόνια. Και έτσι πρέπει να μιλάμε για τα γεγονότα εκείνης της εποχής στους μαθητές μας.

  69. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    62. Γιῶργο, γιὰ τὰ γεγονότα τῆς Νομικῆς δὲν μπορῶ νὰ ἐκφέρω ἄποψη, ἐπειδὴ δὲν ἤμουνα ἐκεῖ. Ἀπ᾿ ὅσο ξέρω, πολὺ λίγοι ἀπὸ τὸ Πολυτεχνεῖο βρέθηκαν στὴ Νομική· μόνο ὅσοι ἦταν ὀργανωμένοι σὲ ἀντιδακτατορικὲς ὀργανώσεις κι ἐγὼ δὲν ἤμουν.
    Ὅπως προανέφερα τὸ ποῦ βρέθηκε ὁ καθένας ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς συγκυρίας τῶν γεγονότων. Βέβαια, ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ ὕστερα, ὁ καθένας ἔκανε τὶς ἐπιλογὲς του. Ἤξερα ἀρκετοὺς ποὺ προτίμησαν τὴν καριέρα ἤ τὴ βόλεψή τους, πηγαίνοντας νὰ δώσουν ἐξετάσεις στὶς ἀπεργίες γιὰ νὰ περάσουν μαθήματα χωρὶς κόπο ἤ γιὰ νὰ πάρουν βαθμὸ μὲ τὰ πανεύκολα θέματα· τὴ στιγμὴ ποὺ ἄλλους τοὺς εἶχε πάρει ἡ Χούντα φαντάρους, ἤ ἄλλους τοὺς βασάνιζαν στὶς φυλακές. Κάποιοι ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ «διάβαζαν» στὴ διάρκεια τῆς δικτατορίας ἔγιναν «ἀντιστασιακοί» μετά. Ἕχω τὸ παράδειγμα ἑνὸς συμφοιτητῆ μου, ποὺ ἦταν ἄφαντος στὴ Χούντα, ξεσπάθωσε μετὰ τὴν μεταπολίτευση κι ἔγινε Διευθύνων Σύμβουλος σὲ ΔΕΚΟ τὴ δεκαετία τοῦ ᾿80!

  70. Κουνελόγατος said

    Δημήτρη Μαρτίνε:
    Αυτό που γράφω είναι μαρτυρία του Σταύρου Λυγερού (γιατί όμως θυμάμαι και τον Διονύση Μαυρογέννη;;; γερνάω φαίνεται), που υπάρχει στο βιβλίο του Γιώργου Γάτου (τόμος Α΄, σελίδα 204), με τίτλο «Πολυτεχνείο 73-Ρεπορτάζ με την ιστορία». Μάλιστα γράφει πως γίνονταν επεισόδια με την αστυνομία και παρακρατικούς… Εκκίνηση από τη Φυσικομαθηματική, κατέβηκαν τη Σόλωνος, Τετάρτη μεσημέρι…

    Όσον αφορά το αυθόρμητο της εξέγερσης, κάποιοι που ήταν και στη Νομική (π.χ. Μαυρογέννης και άλλοι που δεν θυμάμαι και πρέπει να ψάξω), ισχυρίζονται πως το Πολυτεχνείο έγινε πιο αυθόρμητα. Αλλά τελικά έχει σημασία; Εκτός αν συνδέσουμε το Πολυτεχνείο με τον Ιωαννίδη (που έφαγε τον καλό Παπαδόπουλο), τον πόλεμο των 6 ημερών και την Κύπρο. Όμως είμαι ένας Κουνελόγατος, αυτά είναι θεωρίες του Αδ όνιδος… :mrgreen:

  71. Ριβαλντίνιο said

    Ωραίο διήγηση, ωραίες αναμνήσεις και Ωραία και η Μάνα ! Μαμαδίστικοι κεφτέδες : οι αγαπημένοι μου.

    Και καλά κρατάει χαμηλό προφίλ ο συγγραφέας ενώ στην πραγματικότητα ήταν από τους οργανωτές. Αποκλειστικά ντοκουμέντα :

    🙂 🙂 🙂

  72. Ευχαριστώ, Δημήτρη.

  73. Faltsos said

    67
    Δεν σε καταλαβαίνω. Τους μαυραγορίτες της περιοχής δεν τους είχα αντιληφθεί, ούτε άκουσα κάτι σχετικό, αλλά για να το λες κάτι θα ξέρεις. Αν και Δευτέρα και Τρίτη, ακόμη και μέχρι το μεσημέρι της Τετάρτης τίποτε δεν προμήνυε τί θα ακολουθήσει. Κάτι δεν κολλάει σε όσα λες. Αλλά αυτό που καθόλου δεν καταλαβαίνω είναι ότι «ενω όταν άρχισε να μαζεύεται κόσμος εξαφανίσθηκε, η δουλειά είχε γίνει.» Ποια δουλειά; Για ποιον υπαινίσσεσαι ότι δούλευαν;

  74. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @70. Αὐτὰ ποὺ γράφω εἶναι αὐτὰ ποὺ ἀνασύρω ἀπὸ τὴ μνήμη μου. Τὴν Τετάρτη, μετὰ τὸ μεσημέρι ποὺ βγήκαμε ἀπὸ τὴ γενικὴ συνέλευση ποὺ κάναμε γιὰ ἐκλογὲς, δὲν ἔπεσε στὴν ἀντίληψή μου κάποιο ἐπεισόδιο μέσα στὴν αὐλὴ τοῦ Πολυτεχνείου. Ὅταν ἦρθαν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο μᾶς εἶπαν πὼς τοὺς εἶχαν κλείσει ἔξω ἀπὸ τὶς σχολὲς τους. Ἄν θυμᾶμαι καλὰ πρύτανης στὸ Πανεπιστήμιο ἦταν ὁ χουντικὸς Τούντας, ὁ ὀνομαζόμενος «Πρύτανης τῶν Τάνξ». Πιθανὸν νὰ ἔγιναν ἐπεισόδια ὅταν ἔρχονταν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο, στὸ δρόμο ἤ ἔξω ἀπὸ τὸ Πολυτεχνεῖο.

    Τώρα ὅσον ἀφορᾶ στὶς θεωρίες συνωμοσίας, δὲν τὶς ἐπικροτῶ. Ἂν ἤθελε ὁ Ἰωαννίδης (μὲ τὴν καθοδήγηση-ὑποστήριξη τῆς CIA) ν᾿ ἀνατρέψει τὸν Παπαδόπουλο, δὲν χρειαζόταν νὰ ρισκάρει μὲ μιὰ λαϊκὴ ἐξέγερση ποὺ μποροῦσε νὰ πάρει ἀνεξέλεγκτες διαστάσεις. Ὅπως ἀποκάλυψε ὁ Παττακὸς, ἔκαναν τὸ πραξικόπημα τῆς 21ης Ἀπριλίου πρίν ἀπὸ τὶς ἐκλογές τοῦ Μάη τοῦ ᾿67 κι ὄχι μετὰ τὶς ἐκλογὲς ποὺ θὰ ἦταν ὁ λαὸς στοὺς δρόμους. Ὅπως τότε οἱ κατώτεροι (συνταγματάρχες) ἔπιασαν στὸν ὕπνο τοὺς στρατηγοὺς, μποροῦσαν ν᾿ ἀνατρέψουν τὸν Παπαδόπουλο χωρὶς ν᾿ ἀνοίξει μύτη, οὔτε νὰ τηρήσουν κάποιο πρόσχημα. Δικτάτορας ἀνατρέπει δικτάτορα, φυσιολογικὰ πράγματα. Ὅταν μπαίνει στὴ μέση ὁ λαὸς, μπλέκει ἡ κατάσταση. 🙂

  75. Ριβαλντίνιο said

    Οἱ περισσότεροι, ὅπως κι ἐγώ, οὔτε ποὺ τὸ καταλάβαμε πῶς φτάσαμε, ἀπὸ ᾿κεῖ ποὺ φοβόμαστε τὸν ἴσκιο μας, νὰ βγαίνουμε τώρα ἀνοιχτά κόντρα στὴ Χούντα.

    Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς από πάνω :

    Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ ἡ Χούντα ἔκανε τὴν ἀπόπειρα τῆς δῆθεν φιλελευθεροποίησης μὲ τὴν κυβέρνηση τοῦ Μαρκεζίνη

    μᾶς ἄρχισαν στὶς φάπες, τίποτα σπουδαῖο δηλαδὴ, οὔτε γκλόπ, οὔτε δακρυγόνα.
    ΜΑΤ μὲ κράνη καὶ ἀσπίδες δὲν ὑπῆρχαν τότε· μόνο ἡ παρουσία τῆς στολῆς ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ φοβίσει τὸν κόσμο.

    Και εγώ από στιγμιότυπα που έχω δεί οι ατυνομικοί εκείνης της επόχης ήταν στην τρίχα, ατσαλάκωτοι και χωρίς όπλα. Είδα έναν αστυνομικό να τραβάει έναν νεαρό από τα μαλλιά και όχι να τον χτυπάει όπως σήμερα π.χ. με γονατίδια κ.α. Και ένας νεαρός που ενώ μπορούσε να χτυπήσει έναν αστυνομικό , του πέταξε απλώς το καπέλο από το κεφάλι. Γενικά οι άνθρωποι έδειχναν πιο ήμεροι και καθόλου ύπουλοι.

    __________________________________________________________

    Όταν ήμουν ακόμη στο σχολείο με είχαν μυήσει στον Ρήγα Φεραίο, που ήταν παράνομη οργάνωση τότε. Είχαμε πολύγραφο και βγάζαμε κάτι προκηρύξεις που πετάγαμε μετά φόβου Θεού. Αυτό που λένε ότι «τώρα είναι Χούντα» είναι ύβρις. Και καλά να το λένε οι μικροί που δεν το έχουν ζήσει. Αλλά να το λένε οι μεγάλοι;
    Το ‘73 ήμουν πρωτοετής στη Νομική. Ήμουν ακόμη στο Ρήγα Φεραίο. Πήγα στο Πολυτεχνείο και κάποια στιγμή έκλεισαν οι πόρτες και άρχισε να γίνεται αυτό που έγινε. Έμεινα μέσα κανονικά τρεις μέρες και βγήκα όταν μπήκαν οι στρατιώτες. Βγαίναμε δηλαδή με τα χέρια ψηλά. Ήταν μια εμπειρία πολύ δυνατή.
    Το τελευταίο βράδυ με τα τανκς προσωπικά φοβήθηκα πολύ. Ήταν ΤΑΝΚΣ. Είχαν κλείσει τα παντζούρια οι πολυκατοικίες. Ήταν σαν να είσαι στη μέση του πουθενά. Ήταν μια κινηματογραφική σκηνή. Έπαιρναν τραυματίες από τους γύρω δρόμους και τους ‘φέρναν στο Πολυτεχνείο γιατί είχαμε φτιάξει ένα ιατρείο. Με τον καλύτερο μου φίλο είχαμε πάει εκεί, γιατί σκεφτήκαμε ότι εκεί μπορεί να μην χτυπήσουν, επειδή ήταν οι τραυματίες. Μπήκε το τανκ και στρατιώτες και μας είπαν να βγούμε. Και βγαίνοντας γινόταν το έλα να δεις. Έπεφτε το ξύλο της αρκούδας από τους αστυνομικούς. Έφτασα στο τέλος της Τοσίτσα και εκεί ήταν μια Αμερικάνα, η Μάρσα Τέιλορ, που δούλευε εδώ ως σκηνογράφος. Είχε ένα Ντεσεβώ με αμερικάνικα νούμερα. Πήρε τέσσερις άγνωστους μεταξύ μας, που κάναμε μπαμ ότι ήμασταν όλοι από το Πολυτεχνείο, και μας πήγε σπίτι της. Η μεγάλη μας τύχη ήταν ότι είχε αμερικάνικα νούμερα και δεν μας σταματήσανε, γιατί έκαναν ελέγχους στα αυτοκίνητα στους δρόμους. Την επόμενη μέρα γύρισα σπίτι με τα πόδια και για μέρες νόμιζα πως άκουγα ανθρώπους να φωνάζουν.
    Αλλά για την σχετική απομυθοποίηση του πράγματος. Τον επόμενο χρόνο το ’74 είχα πάει με φίλους μου στο Λονδίνο. Και επειδή κοίταξα από την αντίθετη κατεύθυνση περνώντας το δρόμο, με χτύπησε ένα φορτηγό και πέρασα ενάμισι μήνα στο νοσοκομείο με σπασμένο χέρι και πόδι. Νοέμβριος του ‘74 πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην είχε πάει. Η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά φορτισμένη, ακόμη μετράγαμε νεκρούς και τραυματίες. Εγώ με τις πατερίτσες μπαίνω σε μία αίθουσα, τα μεγάφωνα έπαιζαν Θεοδωράκη. Ξαφνικά σταματάνε οι μουσικές, «Αυτή τη στιγμή βρίσκεται ανάμεσά μας ένας από τους ηρωικούς τραυματίες του Νοέμβρη». Τι να πω, ότι το έπαθα στο Λονδίνο; Έρχονται δυο παιδιά της περιφρούρησης κάνουν σκαμνάκι, με ανεβάζουν πάνω, έρχονταν γυναίκες και κλαίγαν, μου φίλαγαν τα χέρια. Στο τέλος το είχα πιστέψει και εγώ.

  76. Γιάννης Ιατρού said

    73: Κι αυτή Σκύλε μ’

  77. 77 Ε, ναι, Γιάννημ΄, ο παππούς έχει κότσια!

  78. Κουνελόγατος said

    75. Ξανά σ’ ευχαριστώ για τον κόπο σου να μ’ απαντήσεις…

  79. gpoint said

    # 74

    Εκείνα τα χρόνια εισιτήρια για τον ΠΑΟ έβρισκες μόνο από ποδοσφαιριστές και μαυραγορίτες που τους τάδιναν ποδοσφαιριστές και παρ΄γοντες και πουλιότουσαν με καπέλλο. Επειδή πήγαινα γήπεδο ήξερα τις φάτσες τους όπως ήξερα όσους έφερναν λαθραία αμερικάνικα τσιγάρα και όσους έπαιζαν ποδοσφαιράκι και πιγκ πογκ στοίχημα γιατί είχα φίλο αστέρι στο ποδοσφαιράκι κι ήθελε μπούγιο για να πάρει τα λεφτά όταν κέρδιζε- μέχρι μαχαίρια βγαίνανε- και κολητό στο πιγκπογκ που έπαιζε τον καμπούρη (παρατσούκλι του τότε πρωταθλητή εφήβων) χαρίζοντας του και 3 πόντους. Γυρναγα λοιπόν στα σφαιριστήρια για το χαρτζιλίκι και ήξερα φατσικά όλα αυτά τα μπουμπούκια. Ο σγουρομάλλης που σου γράφω με μαλλιά σαν την αφάνα αυτού που παζει στην Αγγλία στην ΜανΓιου τώρα (Φαλαϊνί?) έκανε μπαμ από μακριά, Δευτέρα και Τρίτη πρωί έβριζε τους χουντικούς παριστάνοντας τον επαναστάτη προσπαθώντας να ξεσηκώσει τον κόσμο που περίμενε στη στάση του τρόλεύ τότε ήταν στην πόρτα του Πολυτεχνείου. Κάποια στιγμή με άλλους κουβαλάγανε πάγκους από μέσα για να μην περνάνε τα τρόλλεϋ Κάθε πρωί πηγαίναμε τότε στο σπίτι ενός φίλου μας στην Στουρνάρη που έλειπαν οι γονείς του στο εξωτερικό και έβλεπα για λίγο τι γινότανε το ίδιο φεύγοντας. Από την Τετάρτη που άρχισε να μαζεύεται κόσμος δεν τον ξανάδα. Οι φοιτητές δεν καλούσαν τον κόσμο τις πρώτες μέρες μετά με τον σταθμό τον φώναζαν. Αυτή είναι η μαρτυρία μου και τα συμπεράσματα δικά σου.

  80. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Εὐχαριστῶ γιὰ τὰ νεώτερα σχόλια.

  81. Faltsos said

    80
    Ευχαριστώ G για την απάντηση. Οι διευκρινήσεις ήταν απαραίτητες τουλάχιστον για μένα.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κωμικές ως συνήθως οι θεωρίες συνωμοσίας. Δείχνουν τις ανεξάντλητες δυνατότητες της ανθρώπινης φαντασίας, αλλά αδυνατούν να εξηγήσουν πειστικά μεγάλης κλίμακας γεγονότα, στα οποία εμπλέκονται χιλιάδες άνθρωποι με διαφορετικά συνήθως κίνητρα. Εδώ ένα τάβλι παίζεις και, αν στραβώσει λίγο το ζάρι, χάνεις τον έλεγχο και πάει η παρτίδα κατά διαόλου. Η ζωή δεν είναι Χόλιγουντ.

  83. Νίκος Κ. said

    Δημήτρη ευχαριστούμε. Αν είχαμε μάθει να «κουβεντιάζουμε έτσι ήσυχα κι απλά», πόσα πράγματα θα ήταν σήμερα διαφορετικά!

    Κάτι που μου έκανε εντύπωση στο φοιτητικό κίνημα τhς μεταπολίτευσης ήταν η μεγάλη απόσταση που υπήρχε ανάμεσα σε φοιτητές με διαφορά μόλις 2-3 χρόνων. Λες κι οι παλαιότεροι δεν ήθελαν να μεταφέρουν τα βιώματά τους (να ήταν η απογοήτευση;) και οι νεότεροι δεν είχαν όρεξη να τα μάθουν, πιστεύοντας πως αυτοί τα ξέρουν ήδη όλα (live your myth in the University). Μέχρι να περάσουν τα 3-4 χρόνια, οι ρόλοι να αλλάξουν και η ζωή να συνεχίζεται (όπως πάντα).

  84. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα! Να ευχαριστήσω κι εγώ για το πολύ όμορφο (όπως πάντα) κείμενο.
    Δε νομίζω πως έχω να πω κάτι που δεν έχει ειπωθεί, προσωπικές μαρτυρίες δεν έχω ιδιαίτερες (ήμουν 5 χρονών τότε).
    Μεγαλώνοντας μαθαίνει κανείς να βάζει τα φίλτρα που χρειάζεται για να δει την καλύτερη προσέγγιση της πραγματικότητας πίσω από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες του καθενός που έχει κάτι να πουλήσει με την ιστορία του. Τέτοιες νηφάλιες αφηγήσεις βοηθούν πολύ στην αναίρεση των παραμορφώσεων.

  85. Γς said

    Και δεν βρέθηκε εκείνες τις μέρες του Δημήτρη Μαρτίνου,

    τις Μεγάλες μας Ωρες,

    ένας Βασιλιάς

    ένας «Εθνάρχης»

    Ενας κάποιος τέλος πάντων,

    Μόνο ένας Τζιτζίκης-Τζατζίκης

    αυτουνού

    Χε χε!

    Λειψή Μεγαλοβδομάδα

  86. Τρίβλαξ said

    Δημήτρη,
    Προσθέτω και τα δικά μου συγχαρητήρια σε οσα έχουν ήδη λεχθεί από ανθρώπους που σε γνωρίζουν λιγότερο και ως εκ τούτου πιο αντικειμενικούς από εμένα. Όσο για μένα, δεν με παραξενεύει η μετριοφροσύνη σου, εχοντας γνώση του εξαιρετικού ήθους των γονέων σου και τις ισχυρές βάσεις αυτοπεποίθησης που έχεις πάρει μεγαλώνοντας στα Θερμιά.
    Έσο υγειής.

  87. BLOG_OTI_NANAI said

    Εξαιρετικό το κείμενο. Ένα ηρωικό γεγονός χτισμένο από καθημερινούς ανθρώπους.

  88. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Φοιτούσα στην ΣΤ΄εξαταξίου Γυμνασίου. Τότε όλοι παρακολουθούσαμε φροντιστήριο στο κέντρο της Αθήνας . Και βέβαια τις ημέρες εκείνες κανείς δεν πήγαινε στο μάθημα. Την Πέμπτη το ρεύμα προς την Ομόνοια ήταν ακόμα ανοιχτό και κυκλοφορούσαν τα αυτοκίνητα. Εμείς βγάζαμε σελίδες από τα τετράδιά μας , γράφαμε αυτοσχέδιες προκηρύξεις με συνθήματα και τα βάζαμε στους υαλοκαθαριστήρες των ΙΧ , ή τα πετούσαμε μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα των ΙΧ και των τρόλευ. Οι μέρες ήταν ηλιόλουστες και ζεστές. Ο καιρός ήταν σύμμαχός μας.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του σγουρομάλλη φοιτητή που όλες τις ημέρες ήταν επάνω στην κολώνα και κουνούσε συνεχώς τη σημαία! Δυστυχώς ο άνθρωπος αυτός έχασε τη ζωή του πριν από μερικά χρόνια σε μια πυρκαγιά στην Ικαρία.
    Την Παρασκευή η Πατησίων ήταν ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο. Η κυκλοφορία είχε διακοπεί. Εμείς δεν γνωρίζαμε τι γινόταν σε άλλες περιοχές της Αθήνας. Γύρω στις 8 το βράδυ εμφανίστηκε ένα ασθενοφόρο το οποίο προχωρούσε με δυσκολία ανάμεσα στον κόσμο . Ολοι φώναξαν «ανοίξτε να περάσει το ασθενοφόρο» . Πράγματι ο κόσμος άνοιξε διάδρομο και το ασθενοφόρο έφτασε στο ύψος της πύλης του Πολυτεχνείου.Και τότε ακούστηκε ένας κρότος και σε λίγο άρχισε το τσούξιμο των ματιών και του λαιμού. Καταλάβαμε ότι πέταξαν δακρυγόνο μέσα από το ασθενοφόρο! Ο κόσμος έτρεξε προς όλες τις κατευθύνσεις. Και μετά από λίγο ξανασυγκεντρώθηκε μπροστά από την πόρτα, ανάβοντας φωτιές με ότι υλικά μπορούσε να συγκεντρώσει, προκειμένου να εξουδετερώσει τα δακρυγόνα. Από κει και πέρα άρχισε η συστηματική ρίψη σε όλους τους κάθετους δρόμους. Ο κόσμος άρχισε να διαλύεται . Ανεβαίνοντας τρέχοντας την Βασιλέως Ηρακλείου για να βγούμε στη Λ.Αλεξάνδρας βρέθηκα μόνη μου ακριβώς πίσω από το κιόσκι της στάσης του λεωφορείου. Τότε περνούσε ένα στρατιωτικό όχημα και πέταξε ένα δακρυγόνο προς την μεριά μου. Ευτυχώς το σιδερένιο κουτί χτύπησε στο μεταλλικό κάθετο παραπέτι που είχαν τότε οι στάσεις.
    Βγαίνοντας στη Λ.Αλεξάνδρας υπήρχαν οδοφράγματα μέχρι το ύψος των Παναθηναίων (λεωφορεία κάθετα στο δρόμο, λαμαρίνες, ξύλα κ.α). Περπατήσαμε με μία συμμαθήτρια μέχρι τους Αμπελοκήπους απ’ όπου μας μάζεψε ο μπαμπάς της με το αυτοκίνητό του.
    Στο σπίτι ξενυχτήσαμε ακούγοντας το Σταθμό και δεν θα ξεχάσω τις σπαραχτικές εκκλήσεις των εκφωνητών του όταν έφτασε το τανκ μπροστά από την πύλη! Μέχρι τις 3 παρά τέταρτο περίπου που σίγησε η φωνή τους!
    Το Σάββατο το πρωί περάσαμε με ένα αυτοκίνητο από την Πατησίων για να δούμε τι έχει γίνει. Αντικρίσαμε την εικόνα που όλοι θα έχετε δει. Την τσαλακωμένη καγκελόπορτα και την Μερσεντές του Πρύτανη «πίτα». Και παντού αστυνομικοί.
    Οσο για την καγκελόπορτα , τα αυτοκίνητα του Δήμου την πέταξαν στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Παραμονές του εορτασμού της επετείου δύο αρχιτέκτονες (ο Κ.Φ . και η Μ.Φ.) ειδοποίησαν ότι η πόρτα βρίσκεται εκεί και πήγαν και την μετέφεραν στο Πολυτεχνείο. Η μαρτυρία είναι του συζύγου μου (Δ.Χ.) ο οποίος ήταν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και ήταν αυτός που πήγε και διαπίστωσε ότι η πόρτα βρισκόταν πεταμένη σ’ εκείνο το χώρο.

    Γεγονότα που κάθε φορά που τα σκέφτομαι ή τα διηγούμαι συγκινούμαι!

  89. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Φοιτούσα στην ΣΤ΄εξαταξίου Γυμνασίου. Τότε όλοι παρακολουθούσαμε φροντιστήριο στο κέντρο της Αθήνας . Και βέβαια τις ημέρες εκείνες κανείς δεν πήγαινε στο μάθημα. Την Πέμπτη το ρεύμα προς την Ομόνοια ήταν ακόμα ανοιχτό και κυκλοφορούσαν τα αυτοκίνητα. Εμείς βγάζαμε σελίδες από τα τετράδιά μας , γράφαμε αυτοσχέδιες προκηρύξεις με συνθήματα και τα βάζαμε στους υαλοκαθαριστήρες των ΙΧ , ή τα πετούσαμε μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα των ΙΧ και των τρόλευ. Οι μέρες ήταν ηλιόλουστες και ζεστές. Ο καιρός ήταν σύμμαχός μας.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του σγουρομάλλη φοιτητή που όλες τις ημέρες ήταν επάνω στην κολώνα και κουνούσε συνεχώς τη σημαία! Δυστυχώς ο άνθρωπος αυτός έχασε τη ζωή του πριν από μερικά χρόνια σε μια πυρκαγιά στην Ικαρία.
    Την Παρασκευή η Πατησίων ήταν ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο. Η κυκλοφορία είχε διακοπεί. Εμείς δεν γνωρίζαμε τι γινόταν σε άλλες περιοχές της Αθήνας. Γύρω στις 8 το βράδυ εμφανίστηκε ένα ασθενοφόρο το οποίο προχωρούσε με δυσκολία ανάμεσα στον κόσμο . Ολοι φώναξαν «ανοίξτε να περάσει το ασθενοφόρο» . Πράγματι ο κόσμος άνοιξε διάδρομο και το ασθενοφόρο έφτασε στο ύψος της πύλης του Πολυτεχνείου.Και τότε ακούστηκε ένας κρότος και σε λίγο άρχισε το τσούξιμο των ματιών και του λαιμού. Καταλάβαμε ότι πέταξαν δακρυγόνο μέσα από το ασθενοφόρο! Ο κόσμος έτρεξε προς όλες τις κατευθύνσεις. Και μετά από λίγο ξανασυγκεντρώθηκε μπροστά από την πόρτα, ανάβοντας φωτιές με ότι υλικά μπορούσε να συγκεντρώσει, προκειμένου να εξουδετερώσει τα δακρυγόνα. Από κει και πέρα άρχισε η συστηματική ρίψη σε όλους τους κάθετους δρόμους. Ο κόσμος άρχισε να διαλύεται . Ανεβαίνοντας τρέχοντας την Βασιλέως Ηρακλείου για να βγούμε στη Λ.Αλεξάνδρας βρέθηκα μόνη μου ακριβώς πίσω από το κιόσκι της στάσης του λεωφορείου. Τότε περνούσε ένα στρατιωτικό όχημα και πέταξε ένα δακρυγόνο προς την μεριά μου. Ευτυχώς το σιδερένιο κουτί χτύπησε στο μεταλλικό κάθετο παραπέτι που είχαν τότε οι στάσεις.
    Βγαίνοντας στη Λ.Αλεξάνδρας υπήρχαν οδοφράγματα μέχρι το ύψος των Παναθηναίων (λεωφορεία κάθετα στο δρόμο, λαμαρίνες, ξύλα κ.α). Περπατήσαμε με μία συμμαθήτρια μέχρι τους Αμπελοκήπους απ’ όπου μας μάζεψε ο μπαμπάς της με το αυτοκίνητό του.
    Στο σπίτι ξενυχτήσαμε ακούγοντας το Σταθμό και δεν θα ξεχάσω τις σπαραχτικές εκκλήσεις των εκφωνητών του όταν έφτασε το τανκ μπροστά από την πύλη! Μέχρι τις 3 παρά τέταρτο περίπου που σίγησε η φωνή τους!
    Το Σάββατο το πρωί περάσαμε με ένα αυτοκίνητο από την Πατησίων για να δούμε τι έχει γίνει. Αντικρίσαμε την εικόνα που όλοι θα έχετε δει. Την τσαλακωμένη καγκελόπορτα και την Μερσεντές του Πρύτανη «πίτα». Και παντού αστυνομικοί.
    Οσο για την καγκελόπορτα , τα αυτοκίνητα του Δήμου την πέταξαν στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου. Παραμονές του εορτασμού της επετείου δύο αρχιτέκτονες (ο Κ.Φ . και η Μ.Φ.) ειδοποίησαν ότι η πόρτα βρίσκεται εκεί και πήγαν και την μετέφεραν στο Πολυτεχνείο. Η μαρτυρία είναι του συζύγου μου (Δ.Χ.) ο οποίος ήταν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και ήταν αυτός που πήγε και διαπίστωσε ότι η πόρτα βρισκόταν πεταμένη σ’ εκείνο το χώρο.

  90. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    συγνώμην το έστειλα κατά λάθος πολλές φορές!
    Ενεκα η συγκίνηση!

  91. Theo said

    Πολύ καλό το κείμενο, γιατί είναι ειλικρινές και απέριττο, πέρα από οποιαδήποτε δηθενιά.
    Ευχαριστώ, Δημήτρη.

  92. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    70, 75
    Διαβάστε :

    http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=146907

  93. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα σχόλια!

    48 Νάσαι καλά Δημήτρη!

    52 Ο Κούλογλου έχει μαζέψει (και βγάλει σε βιβλίο) μαρτυρίες από τη δικτατορία -αλλά θα είναι και άλλοι.

    54 Φοβερή ιστορία αυτή

    58 Α μπράβο, αυτό το βιβλίο έλεγα

    90 Ευχαριστούμε για το σχόλιο. Γιώργος Κηρύκου λεγόταν -αλλά νομίζω πως δεν ήταν φοιτητής.

  94. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιώργος Κηρύκου…
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://left.gr/news/giorgos-kirykoy-1955-1993-i-istoria-enos-ek-ton-agnoston-agoniston-toy-polytehneioy&ved=0ahUKEwiTqdTlpsbXAhVIWhoKHa6BAKwQFggkMAA&usg=AOvVaw3KBdZ_t3ww6MsdzL0O-CkR

  95. Γιωργής Λασκαρίδης said

    Για δες τώρα τι θυμήθηκα!

    ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

    Τα πολυβόλα του μίσους κροτάλιζαν θάνατο
    Τα δακρυγόνα θάμπωναν την όραση
    Τα πεσμένα κορμιά φράζαν το δρόμο
    Οι κραυγές μπλοκάριζαν τη σκέψη

    Η Γκουέρνικα του Πικάσο έσταζε αίμα

    Λίγες ώρες αργότερα
    Μια στολή με μια μάνικα στο χέρι
    Προσπαθούσε να ξεπλύνει τη ντροπή
    Στίλβωνε την έλπίδα

    Γιωργής
    1976

  96. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἀφοῦ εὐχαριστήσω, ὅλους ὅσοι μοῦ ἔκαναν τὴν τιμὴ νὰ σχολιάσουν μέχρι τώρα, ἀλλὰ κι αὐτοὺς ποὺ μπορεῖ νὰ σχολιάσουν ἀργότερα, θὰ σᾶς καληνυχτίσω.
    Αὔριο πάλι, νά ᾿μαστε καλά.

  97. Νάσαι καλά, Δημήτρη, και υγεία στο ποδάρι!
    Μπορούμε, πλέον, να πούμε ότι ως αφηγητής στέκεσαι στο Ύψος σου! 😉

  98. cronopiusa said

  99. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι άλλη θεωρία συνωμοσίας: Γιατί έμειναν κλειστά τα σχολεία σήμερα στην Αττική; Λόγω καιρικών συνθηκών; Λάθος, εραστές του προφανούς. Επειδή είναι χρόνιος διακαής πόθος των Αμερικανών ιμπεριαλιστών να πάψει να γιορτάζεται το Πολυτεχνείο. Ενδέχεται μάλιστσ η κακοκαιρία να οφείλεται σε αμερικανικό δάκτυλο:
    http://www.efsyn.gr/arthro/gia-tin-apofasi-na-kleisoyn-ta-sholeia-animera-tis-17is-noemvri

  100. cronopiusa said

    10 πράγματα που διαβάζεις σήμερα για τη 17 Νοέμβρη μόνο με προστατευτικά γυαλιά

    Κάτι τέτοιες μέρες τα σχόλια στα social media πραγματικά πλουτίζουν τον κόσμο μας

  101. sarant said

    99 Δημήτρη σε ευχαριστώ και πάλι, τιμήσαμε την ημέρα καταπώς της αξίζει χάρη στο κείμενό σου

    101 Διάβασα πως θα γίνει γιορτασμος τη Δευτέρα

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    103. Ναι, σύμφωνα με πληροφορίες, ο υπουργός Παιδείας επικοινώνησε με τον Αμερικανό πρέσβη και κατάφερε να αποσπάσει τη συγκατάθεσή του για δίωρο εορτασμό τη Δευτέρα. 😉

  103. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    67 – «Δεν μπορώ να ξεχάσω που ένας σγουρομάλλης από την υπόγα του Ματζαβίνου έλεγε «καλάαα» όταν ο κόσμος δίσταζε Δευτέρα και Τρίτη ενω όταν άρχισε να μαζεύεται κόσμος εξαφανίσθηκε, η δουλειά είχε γίνει.»

    Gee δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να πείς αλλά τον κόσμο δεν τον μάζεψε κανένας μαυραγορίτης ή άλλο λαμόγιο, αλλά ούτε ο σταθμός του πολυτεχνείου, ειδικά τις μέρες που αναφέρεις μόνο κάτι περίεργοι ήταν έξω από το πολυτεχνείο, απλώς το ΚΚΕ κατέβασε την Πέμπτη τα εργατικά συνδικάτα και ειδικά των οικοδόμων που τότε ήταν μεγάλη δύναμη, σύν την λίγη νεολαία του (γι΄αυτό ήμασταν εκεί με τον αδερφό μου, 14 αυτός 12 εγώ, αντί να είμαστε στην νυχτερινή Διπλάρειο σχολή, λες να ήμασταν λόγο ιδεολογικής συνειδήσεως 🙂 ) βάλε και μερικές άλλες αριστερές και αριστερίστικες δυνάμεις, όλοι μαζί, να βάλουμε και τους αναρχικούς, δεν υπερέβαιναν τις 10,000, δεν τους λές και πολλούς σε μιά πόλη 2,000,000. Ούτε παλλαϊκή συμμετοχή υπήρχε ούτε λαϊκό αντιδικτατορικό μένος, αυτά βγήκαν στην επιφάνεια μετά την μεταπολίτευση, μη τρελαθούμε τελείως, εφτά χρόνια όχι μόνο δεν μίλαγε κανείς αλλά εν πολλοίς οι περισσότεροι αν δεν στήριζαν την χούντα σίγουρα δεν την πολεμούσαν.

    Αλλά ούτε και οι φοιτητές είχαν στόχο την ανατροπή της χούντας, ούτε την βίαιη σύγκρουση, για να μη πώ ότι οι περισσότεροι δεν ήξεραν καν τι ήθελαν και συμμετείχαν για τον χαβαλέ, (όπως με τις καταλήψεις στα λύκεια) η σύγκρουση προέκυψε εκ των πραγμάτων, είτε λόγο της ξαφνικής μαζικής συμμετοχής του ΚΚΕ, είτε για άλλους εσωχουντικούς λόγους, είτε για εξωτερικούς, εμείς μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε ερμηνεύοντας όσο πιο νηφάλια και αντικειμενικά τα γεγονότα.
    Μια φορά ο λαός ΑΠΟΥΣΙΑΖΕ, μη κοιτάς που μετά το ΠΑΣΟΚ τους έκανε όλους αντιστασιακούς και τους βόλεψε στο δημόσιο, πάντα οι λίγοι τα βάζουν με την αρκούδα, είναι ακριβώς αυτοί που δεν παίρνουν ΤΙΠΟΤΑ ούτε καν την δόξα.

    Το βέβαιο, είναι πως ο «ηρωϊκός» ελληνικός λαός, ήταν και είναι βαθιά συντηρητικός και το μόνο που ήθελε και θέλει, είναι την ησυχία του και την βολή του, πάνω σ΄αυτή την ραγιαδίστικη ιδιοσυγκρασία του, έχει στηθεί από το 1830 ακόμα όλο αυτό το θρησκευτικοκομματικοκρατικό έκτρωμα που με κάθε τρόπο προσπαθεί να την διαιωνίσει. Ο τράχηλος του Έλληνος και ζυγό υπομένει και καρπαζιές, κι ο κώλος του πολλές κλοτσιές.
    Καλά είναι τα παραμύθια, ειδικά αν έχουν και χουντικό δράκο αλλά δεν παύουν να μην έχουν καμία σχέση με την αλήθεια, τώρα αν κάποιος θέλει να τα πιστεύει ως αλήθεια ας το κάνει, ο θεός γι΄αυτό υπάρχει, για να αποδεικνύει την ανθρώπινη βλακεία.

  104. Μαρία said

    101
    μλ απο μπρος 🙂

    Σε παρόμοιο μήκος κύματος http://antarsya.gr/node/4587

  105. Πάνος με πεζά said

    Πολύ ωραίο και συγκινητικό το άρθρο του Δημήτρη…
    Προσέξτε τη διαφοροποίηση των εποχών, τότε οι φοιτητές προφύλασσαν τον εξοπλισμό των Σχολών τους, σήμερα περιμένουμε από τους καταληψίες του χώρου, να ανοίξουν τις πόρτες για να γίνει η τελετή της επετείου…

    Είναι πολλοί που από εκείνη την βραδιά δεν ξαναπάτησαν… Όπως ο Δημήτρος ο Μαυρογένος, ο φαρμακοποιός… Βλέπω κατά το 2003 μια εκπομπή του Κούλογλου στην ΕΡΤ, όπου μιλάει στο αφιέρωμα, και κατεβαίνοντας την άλλη μέρα στο φαρμακείο απέναντι από το γραφέιο, τον βλέπω ζωντανά ! Στο Χαλάνδρι, τότε….
    – Μη νομίζεις ότι ξαναπήγα ποτέ από τότε…

    Κι άλλοι… που έγραφαν στίχους «κρατάω το στόμα μου κλειστό», και μετά φώναζαν «βγάλτε το σκασμό», όταν «στα κόμματα γαντζώθηκαν», κι απόκτησαν θέσεις…
    Το Πολυτεχνείο άφησε σίγουρα μια σφραγίδα πάνω σε όσους συμμετείχαν, σφραγίδα όμως που πολύ λίγοι μπόρεσαν να τη διαχειριστούν αξιοπρεπώς στη μετέπειτα εξέλιξη της ιστορίας… Και τουλάχιστον, όχι αυτοί που ξέρουμε ως επώνυμους…

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Θαυμάσιο! Ευχαριστούμε Δήμητρη Μαρτίνο.Κοινωνήσαμε τα άγια της μέρας μέσα από τη βιωματική σου αφήγηση.

    Το άγνωστο Πολυτεχνείο του 1944
    https://greekcivilwar.wordpress.com/2017/11/17/gcw-1494/

  107. sarant said

    107 Με τον φαρμακοποιό κάτι είχε γίνει, διότι όταν ήμουν φοιτητής επικρατούσε η άποψη (στους κύκλους της ΚΝΕ) ότι έχει λερώσει τη φωλιά του, αλλά κανείς δεν έλεγε τι ακριβώς του καταλόγιζαν. Πάντως υπονοούσαν ότι είχε συνεργαστεί με την αστυνομία ή κάτι τέτοιο. Καναδυό φορές που είχε έρθει σε γιορτασμό, τον είχαν διώξει. Όχι από τις καλύτερες στιγμές.

  108. Μαρία said

    109
    Διονύσης και όχι Δημήτρης αυτός που καταγγέλθηκε στο κατάπτυστο φύλλο 8 της Πανσπουδαστικής.

  109. ΚΩΣΤΑΣ said

    110
    Άκουσε τη φωνή της Αλήθειας να τον αποκαλεί χαφιέ. Δες λίνγκ σχόλιο 94. Το βάζω κι εδώ.

    http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=146907

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μας κυνηγούσαν στα ερημικά πάρκα και τις παρόδους,
    γιατί -λέει- θα καίγαμε την πόλη
    με τον ήλιο που κρύβαμε.
    Σπύρος Κατσίμης
    http://www.sarantakos.com/istoria/polyt17n/katsimhs_nuxta.html

  111. Μαρία said

    111
    Τα ξέρω αυτά. Έχουν αραχνιάχει.

  112. sarant said

    110-111 Οκ, τα μπέρδεψα. Μερσί.

  113. raf said

    95 Και το «Όνειρο ήταν» των Ολύμπιου Δαφέρμου και Αγγελή Βαγγέλη έχει συγκεντρωμένες μαρτυρίες.

  114. gpoint said

    # 105

    Λάμπρο’ μ, τίποτε δεν θέλω να πω, συμφωνώ μαζί σου για την Πέμπτη, αν πρόσεξες είπα πως ο τύπος ήταν εκεί τις προηγούμενες μέρες πιθανότατα από Δευτέρα, πέρναγα κάθε πρωί από εκεί και τον έβλεπα. Οντως όταν ήρθαν οι οργανωμένοι αυτός χάθηκε, κάτι σαν αβανταδόρος, κλακαδόρος ήτανε και τέτοιοι τύποι δεν παίρνουνε πρωτοβουλίες, «δουλειές» παίρνουνε. Τώρα από ποιόν και γιατί δεν το έμαθα και δεν θα το μάθω ποτέ, απλά το δικό μου συμπέρασμα είναι πως δεν ξεκίνησε ΕΞΩ από το Πολυτεχνείο τόσο αυθόρμητα η προσέλευση του κόσμου, κάτι για το οποίο συμφωνούμε…και φυσικά όταν μαζεύτηκαν περισσότεροι απ’ όσους μπορούσε να κουμαντάρουν οι παρατάξεις το πράγμα ξέφυγε.
    Κάτι παρόμοιο είχε γίνει και με την μοναδική απεργία διαρκείας των καθηγητών περίπου το 85 -δεν θυμάμαι- όταν λόγω μαζικής προσέλευσης οι προτάσεις των κομματικών συνδικαληστών για μια, τρεις, πέντε μέρες απεργία πήγαν περίπατο. Γι αυτό οι συνδικαληστές δεν θέλουν με τίποτε κάλπες στα σχολεία, για να περνάνε τις προτάσεις τους βασιζόμενοι πως μόνο οι στρατευμένοι θα πάνε να ψηφίσουνε

  115. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κατάπτυστο πράγματι το φύλλο 8 της «Πανσπουδαστικής»:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.iospress.gr/ios2004/ios20041128a.htm&ved=0ahUKEwj2qsqWxsfXAhUqKpoKHW3YCXUQFgi6ATAb&usg=AOvVaw33OWltL55JblqNsFsdMx1d

  116. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    116 – Κανένας λαός δεν μαζεύεται αυθόρμητα για τίποτα, πάντα υπάρχει κάποιος οργανωτικός φορέας, είτε μεγάλος και φανερός είτε μικρός και κρυφός που τον παρακινεί και αναλόγως την περίπτωση και την περίσταση συναθροίζονται λίγοι ή πολλοί, είτε συνειδητά ελάχιστοι, είτε γιατί τους εκφράζει αρκετοί, ή για τον χαβαλέ οι περισσότεροι αν δεν φαίνεται κάποιος κίνδυνος, όπως με τις σχολικές καταλήψεις ή με τους αγανακτισμένους (αλήθεια τι έγιναν αυτές οι ψυχές;).
    Στην προκειμένη περίπτωση η λαϊκή συμμετοχή ήταν μηδαμινή, (μιά σύγκριση του κόσμου που συμμετείχε στα γεγονότα με αυτόν που συμμετείχε μετέπειτα στις πορείες, μας δίνει αξιόπιστο συμπέρασμα☺) κι απ’ αυτήν, η μεγάλη πλειοψηφία ήταν οργανωμένη στο ΚΚΕ, οι άλλοι οι ΠΟΛΛΟΙ, κοίταζαν περίεργα άκουγαν, διάβαζαν ή έβλεπαν ειδήσεις κι αναθεμάτιζαν τα παλιόπαιδα που δημιουργούσαν φασαρίες αντί να στρώσουν τον κώλο τους να διαβάσουν ( όπως έκανε π.χ ο μακαριστός χουντόδουλος☺), αλλά είπαμε, ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ.☺
    Καλημέρα.

  117. cronopiusa said

    Γιάννης Η. Χάρης Πολυτεχνείο και «Πανσπουδαστική, νούμερο 8»

  118. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    107-109 Ο Διονύσης Μαυρογένης (ο φαρμακοποιός) μετά το Πολυτεχνείο κρυβόταν στην Κρήτη. Το ΚΚΕ, κατά τη συνηθισμένη του τακτική, τον κατήγγειλε ως «αριστεριστή» (άρα προδότη!) γιατί είχε φύγει από το «μαντρί» και προσχώρησε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά! Εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει τον επαγγελματικό του χώρο στο Χαλάνδρι.

  119. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Tὸ ξαναγράφω, ἐπειδὴ τὸ προηγούμενο μᾶλλον τό ᾿φαγε ἡ μαρμάγκα.
    Εὐχαριστῶ πολὺ καὶ ὅλους ὅσοι σχολίασαν χτὲς τὴ νύχτα καὶ σήμερα.

  120. gpoint said

    # 119

  121. 35 Γιάννης Κουβάτσος said: «Δεν λέω ανέτρεψε τη χούντα, λέω εδραίωσε τη δημοκρατία (στα χρόνια της μετσπολίτευσης), κύριε Μπαρτζούδη. Τόσο άγχος μην τυχόν και ειπωθεί καλή κουβέντα για τη γενιά του Πολυτεχνείου;

    #Να πράγματι, την εδραίωσε. Με την καπηλεία, έως και παραπληροφόρηση!

    41 atheofobos said: «29, Εκείνη την εποχή στο ακροδεξιό πολιτικό κλίμα που επικρατούσε, οι κρατούντες τις ιδέες του Ρήγα Φεραίου τις θεωρούσαν στην ουσία κομμουνιστικές! Άλλωστε γι΄αυτό και δεν άφησαν να στεφανώσουμε το άγαλμα του έξω από Πανεπιστήμιο…..».

    #Φαίνεται ότι είσαι …συνεπής: Επιμένεις να μπερδεύεις τον Ρήγα Φεραίο με τους ακροδεξιους (ίσως και με τους ακροαριστερούς).

  122. Eφη Ροππα said

    Υπαρχει και το βιβλιο»Εκ των υστερων» με μαρτυριες σμμετεχοντων,μερικες πολυ συγκινητικες.Εκδοση του 1993,’Νεα Συνορα- Α.Α.Λιβανη» σε επιμελεια του συγγραφεα Δημητρη Παπαχρηστου ,ενος απο τους εκφωνητες του Πολυτεχνειου .

  123. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    από το μακρυνόν Ιλλινόϊ διακόπτω την 40ωρον σιωπήν μου διά να θέσω ωρισμένας ερωτήσεις κρίσεως εις τον αξιότιμον κ. Μητσάραν Μαρτίνον…

    1) Διατί ο κ. Δημήτρης Μαρτίνος επέτρεπε εις την θυγατέρα του Διοικητού της Χωροφυλακής εις τον Άγιον Νικόλαον Λασηθίου Κρήτης, Θεοδώρου Δαμανάκη, να τον αποκαλή «Μητσάραν»; Και κυρίως: Διατί αποκρύπτει απο τους Σαραντακείους αναγνώστας ότι η Μαιρούλα η Δαμανάκη ήτο θυγάτηρ διακεκριμένου χωροφύλακος και στενού (παιδικού) φίλου του Στυλιανού Παττακού; Κι ότι όταν το Μαράκι συνελήφθη από την ΕΣΑ τα ξημερώματα του Σαββάτου 17 Νοέμβρη 1973 και της έρριψαν οι Εσατζήδες το πρώτον χαστουκάκι, ο χωροφύλαξ πατήρ της Θεόδωρος ετηλεφώνησεν εις τον φιλαράκον του τον Παττακόν και εις ολίγας ώρας το Μαράκι αφέθη ελεύθερον, ενώ οι άλλοι συλληφθέντες φοιτηταί εταλαιπωρήθησαν επί ημέρας;

    Αν ο κ. Μαρτίνος ή κάποιος από την κλίκαν του κακόψυχου Ιατρού τολμήσουν να με προκαλέσουν, αμφισβητούντες τας ως άνω πληροφορίας, το Επιτελείον μας θα αναρτήση καταιγιστικά δοκουμέντα από τα βιβλία του Παττακού, όπου δημοσιεύονται οι απομαγνητοφωνημένοι διάλογοι
    του Θεοδώρου Δαμανάκη με τον υπαρχηγόν της 21ης Απριλίου, ώστε να απελευθερωθή το Μαράκι που έφαγε ένα χαστουκάκι…

    Άλλωστε, σοβαροί να είμεθα: Δεν σάς λέγει τίποτε το γεγονός ότι η Μαρία Δαμανάκη επί 44 έτη αρνείται πεισματικώς να δώκη συνέντευξιν διά το Ηρωϊκόν Πολυτεχνείον, όπως επεσήμανε επροχθές Πέμπτην εις την γεροντοκόρην «Εστίαν» και ο σφουγγοκωλάριος του μπουχέσα Καραμανλή, Μανώλης Κοττάκης;

    2) Γράφει εις το παρόν αφήγημά του ο κ. Μητσάρας Μαρτίνος: «ΣΑΒΒΑΤΟ: Ὅταν μπῆκε τὸ τὰνξ ἐμεῖς δὲν πήραμε χαμπάρι…… Σὲ λίγο ἦρθαν οἱ στρατιῶτες μὲ τὰ ὅπλα στὰ χέρια ποὺ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν νὰ βγοῦμε ἔξω. Τοὺς πρώτους ποὺ βγῆκαν τοὺς καθησύχασαν, χτυπώντας τους φιλικὰ στὴν πλάτη. κλπ – κλπ»

    ΕΡΩΤΩ: Διατί ο κ. Μητσάρας παρουσιάζει τους στρατιώτας ως φιλικούς και προστατευτικούς προς τους φοιτητάς και δεν λέγει λέξιν διά τους δεκάδες νεκρούς που προυκάλεσεν η είσοδος του τάνκ από την Πύλην της Πατησίων, όπως μάς διαβεβαιοί επί 44 έτη η μπολσεβικική προπαγάνδα;

    3) Διατί ο κ. Μητσάρας δέν μάς λέγει αν υπήρξε νεκρός ΕΝΤΟΣ του Πολυτεχνείου, ώστε να αποστομωθή μιά γιά πάντα η κατάπτυστος προπαγάνδα των ακροδεξιών του Ρωμέικου, που ισχυρίζεται πως ουδείς εφονεύθη εις ακτίνα 200 μέτρων από το ΕΜΠ; Και διατί, εν τοιαύτη περιπτώσει, αρνείται να απαντήση εις το διχαστικόν ερώτημα που ταλανίζει επι΄44 έτη το Ρωμέικον; Πόσοι ήσαν οι νεκροί του Ηρωϊκού Πολυτεχνείου; 17 που λέγει ο εισαγγελεύς Τσεβάς τω 1974 ή 12 που λέγει ο αστυνόμος Σαμπάνης τω 1982, όταν ο μακαρίτης Σκουλαρίκης του ανέθεσε να ερευνήση το θέμα, διά να απαντήση εις σχετικήν ερώτησιν βουλευτών της Ν.Δ.;

    4) Διατί ο κ. Μητσάρας δεν μάς λέγει (αφού ήτο αυτόπτης μάρτυς) διά ποίον λόγον οι φοιτηταί ανέθεσαν εις την Μαιρούλαν την Δαμανάκη τον ρόλον της εκφωνητρίας του «Ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου»; Μήπως διότι ήτο θυγάτηρ διακεκριμένου χωροφύλακος (του αειμνήστου Θεοδώρου Δαμανάκη), όστις ετύγχανε «κολλητός» του Παττακού και αυτό θα την επροστάτευε από τυχόν συνεπείας, όπως και συνέβη;

    5) Ο τρόπος που ο κ. Μαρτίνος περιγράφει εις το αφήγημά του την σκηνήν όπου η αείμνηστος μήτηρ του έδωκε το πλυμένον μήλον εις την συμφοιτήτριάν του, Μαιρούλαν Δαμανάκη, φανερώνει εις κάθε περπατημένον αναγνώστην ότι ήτο «τσιμπημένος» μαζί της, όπως – άλλωστε – όλοι οι τότε τεταρτοετείς της Σχολής Χημικών Μηχανικών. ΕΡΩΤΩ: Διατί ο σεμνότυφος Μητσάρας το αποκρύπτει και αυτό από τους Σαραντακείους αναγνώστας, ενώ είναι πασίγνωστον πως όλοι οι συμφοιτηταί της ήθελον να βινήσουν το Μαράκι;

    6) Αγαπητέ κ. Δημήτρη Μαρτίνε, ΄προσέξατε τι θα απαντήσετε εις τα ανωτέρω ερωτήματά μου, διότι ΑΝ τολμήσετε να ψευσθήτε, θα γελοιοποιηθήτε πανελληνίως από το Επιτελείον μας: Σάς προειδοποιώ ότι δύο από τους παλαιούς 4ετείς συμφοιτητάς σας (οι κ.κ. Στυλιανός Σφακιανάκης και Ιωάννης Καραπιπέρης, αν σάς λέγουν τίποτε τα ονόματά των…) είναι σημαίνοντα μέλη της Κοινότητός μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) και αντιλαμβάνεσθε ότι γνωρίζομε πολύ περισσότερα πράγματα δι’ όσα συνέβησαν εις το ΕΜΠ εκείνην την «Λειψήν εβδομάδα», από ό,τι υμείς ο αυτόπτης μάρτυς…

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ-1: Όσον διά την λογοτεχνικήν αξίαν του αφηγήματος του κ. Μαρτίνου, ελπίζω οι τόσοι πολλοί Σαραντάκειοι αναγνώσται που το επήνεσαν, να το έκαμαν από αστικήν ευγένειαν διά να μή τον απογοητεύσουν και πέσει εις κατάθλιψιν, καθότι φαίνεται ευαίσθητον παλληκάρι… Διότι, αν όντως τους εγοήτευσεν αυτή η μελοδραματική αφήγησις κακογραμμένου «άρλεκιν», που αποκρύπτει τα γεγονότα και δεν αποκαλύπτει τίποτε, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρώτερα εις το Ρωμέικον, από ό,τι ενομίζαμε…

    ΥΓ-2: Εις το σχόλιον 70 της παρούσης αναρτήσεως, ο αναγνώστης Κουνελόγατος γράφει επί λέξει: «Εκτός αν συνδέσουμε το Πολυτεχνείο με τον Ιωαννίδη (που έφαγε τον καλό Παπαδόπουλο), τον πόλεμο των 6 ημερών και την Κύπρο…»

    ΕΡΩΤΩ: Τί να υποθέση κανείς διά τας γνώσεις των αναγνωστών του παρόντος Ιστολογίου, που επί 30 ώρας αφήκαν αδιόρθωτον αυτό το μεζεδάκι; Ο Πόλεμος των Εξ Ημερών έγινε τον Ιούνιον του 1967. Ο κ. Κουνελόγατος τον εμπέρδεψε με τον Πόλεμον του Γιόμ – Κιπούρ, που πράγματι έγινε τον Οκτώβριον – Νοέμβριον του 1973, αλλ’ ουδείς Σαραντάκειος αναγνώστης το επήρε χαμπάρι…

  124. sarant said

    Λες κι έχει καιρό ο Μήτσος να ταϊζει…

  125. Peter Maxwell said

    125. Αιτηθηκα να με παραπεμψεις εις το χωριον της Ιουλιεττας οπερ αποδεικνυει οτι ο Σαντ ενεπνευσθη απο τον μυθον του Αισωπου και δεν το επραξες. Παρακαλω οπως διευθετησει το επιτελειον το ζητημα τουτον λιαν συντομως.

    Για να ξερεις απο Σαντ και να αυτοαποκαλεισαι Βαταλος μαλλον παει να πει οτι ανηκεις και εις την ευρυπρωκτον κοινοτηταν του Ιλλινοις εκτος απο την ελληνοψυχη. Εξαλλου εκθειαζεις την ομοφυλη σεξουαλικοτητα των αρχαιων Ελληνων ως ανωτερη…

  126. Γς said

    125:

    >Διατί ο σεμνότυφος Μητσάρας το αποκρύπτει και αυτό από τους Σαραντακείους αναγνώστας, ενώ είναι πασίγνωστον πως όλοι οι συμφοιτηταί της ήθελον να βινήσουν το Μαράκι;

    Να βινήσουν;

    Εχει καμιά σχέση με το κυπραίικο Να της τον «κάτσουν»;

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/11/16/yfantis/#comment-467254

  127. Μου φαίνεται Δημήτρη ότι βρήκες τις αδημοσίευτες σημειώσεις μου που έγραψα το 1974.Χρόνια τις ψάχνω.Να είσαι καλά εσύ κι ο Σαραντάκος

  128. Γιωργής Λασκαρίδης said

    125
    Εύγε Βάταλε (Βάταλος)!! Εύγε!!!
    Κι είχα αρχίσει να έχω αμφιβολίες για την ευθυκρισία μου.
    Εύγε και για το ΥΓ-1 καθώς δεν κατανοούσα τους επαίνους…

  129. dryhammer said

    Κακό πράμα να γερνάς, γέροντα. Χειρότερο να κακογερνάς. Χείριστο να κακογερνάς μονάχος.

  130. Γς said

    131;

    Κι έχει πλάκα λέει ο Βάταλος να υποδύεται τον γέροντα και τελικώς να είναι νεότερος τινών που τον λοιδορούν δια τούτο

  131. Γς said

    φτου!

    Τον Πύρρο ποιος τον φώναξε;

  132. Γιάννης Ιατρού said

    126:

  133. giorgos said

    125. Τί «άστική εύγένεια » καί μαλακίες είναι αύτά μωρέ . Εγώ αύτό πού έγραψα τό έννοούσα .

  134. Κουνελόγατος said

    Λυπάμαι που παραπλάνησα τους Σαραντάκειους αναγνώστες, όντως το τρολ έχει δίκιο. Αλλά για την ουσία δεν είδαμε κάτι. Όπως κάθε ακροδεξιό τρολ που σέβεται το εαυτό του…

  135. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    125. «…..η αείμνηστος μήτηρ του έδωκε το πλυμένον μήλον εις την συμφοιτήτριάν του, Μαιρούλαν Δαμανάκη, φανερώνει εις κάθε περπατημένον αναγνώστην ότι ήτο «τσιμπημένος» μαζί της, όπως – άλλωστε – όλοι οι τότε τεταρτοετείς της Σχολής Χημικών Μηχανικών. ΕΡΩΤΩ: Διατί ο σεμνότυφος Μητσάρας το αποκρύπτει και αυτό από τους Σαραντακείους αναγνώστας, ενώ είναι πασίγνωστον πως όλοι οι συμφοιτηταί της ήθελον να βινήσουν το Μαράκι;»

    1. Δεδομενα

    Ως πρωτοετης φοιτητης Ε.Μ.Π. κατα τα γεγονοτα του Πολυτεχνειου ανακαλυψα σταδιακα οτι το 65 εως 70% των φοιτητων ησαν επαρχιωτες, ενω εκτος απο τις Σχολες Αρχιτεκτονικη και Χημικων Μηχανικων ελαχιστες γυναικες υπηρχαν.

    Εμεις οι υπολοιποι (γεννηθεντες ενα Αθηναις) δεν υπεστημεν τας βλαβερας * αλλα -συναμα- και ελαφρως απελευθερωτικας συνεπειες της εσωτερικης μεταναστευσης για σπουδες.

    * διακοπηκαν οι τυχον επαφες με το γυναικειον φυλον εις την πολιν ή χωριον καταγωγης των.

    Οι αρρενες φοιτητες του Ε.Μ.Π. προσπαθουσαν να συναψουν σχεσεις με την Φιλοσοφικη η οποια υπηρχαν σχεδον μονον γυναικες.

    Ειναι γνωστον οτι περι το ΕΜΠ υπηρχαν αρκετοι οικοι ανοχης δια την εξυπηρετησιν των αρρενων. Προ ετων εμαθα οτι η οδος Κομνηνων στην Νεαπολη (οπου διεμεναν οι επρχιωτες φοιτητες του ΕΜΠ αλλα και του ΕΚΠΑ) ητο συγκρισιμη με την οδο Φυλης σε οικους ανοχης.

    2. Ερωτημα ( ελαφρως ρητορικο)

    Ειναι γνωστον οτι σε ολο τον κοσμο, εκεινη την περιοδο (1965-1975) οι φοιτητικες καταληψεις πανεπιστημιων συνοδευονταν απο εξεργερση και σεξουαλικη απελευθερωση(βλ. κιν. ταινιες The Strawberry Statement’ (1970), Zabriskie Point (1970), κ.λπ.)

    Αυτο που ειναι ολιγοτερο γνωστο ηταν οτι μερικως και στην καταληψη του Πολυτεχνειου η εξεγερση συνοδευθηκε απο συμπυκνωμενη απελευθερωση (και σεξουαλικη).Μονο μισολογα ακουσαμε απο τους μεγαλυτερους και μαλιστα απ΄αυτους που ηταν ηδη ζευγαρωμενοι.

    Γιατι δεν εγινε γνωστο 44 ετη μετα;

    Παρακαλω, φωτιστε μας!

    ΥΓ Γνωριζουμε οτι οι καταπιεσμενες φοιτητριες απο την επαρχια στη συνεχεια -μετα την μεταπολιτευση- αρχισαν να απελευθερωνονται και σεξουαλικα (βοηθησε και η συσπειρωση σε φοιτητικες παραταξεις, οι συναξεις σε ταβερνες και το χαπι αντισυλληψης που χρησιμοποιουσαν μερικες).

    Προϊοντος του χρονου ηλθον και αι ….αδελφαι Κυπριες φοιτητριες οι οποιες απο πολυ συντηρητικες, οπως εμαθα εγιναν ιδιατερως θερμες.

    ΥΓ2 Ειχε γραψει «…ο Μίσσιος πως το ΕΑΜ -που είχε γενέθλια προχτές- κέρδισε τον κόσμο γιατί πρόβαλε ως όραμα όχι την κοινωνική ή την εθνική αλλά τη σεξουαλική απελευθέρωση. Κι έχασε ξανά τις λαϊκές μάζες, όταν πρόδωσε αυτό το όραμα και τις απογοήτευσε…..»

  136. Γς said

    137:

    Λοιπόν δικέ μου η κατάσταση μια δεκαετία νορίτερα ήταν πιο τραγική.
    Με πιάνει επαρχιώτης συμφοιτητής μου, που με είδε να χαιρετάω κάποιον:

    -Εχει μια ξάδελφη που δεν μου γεμίζει το μάτι.

    Τον είχε πάει σε μπουρδέλο [μπουρδελότσαρκα] και είχε πει μπαίνοντας

    -Τι κάνεις ξάδελφη;

  137. sarant said

    137 Πάντως την εποχή που φοιτούσα εγώ στο Πολυτεχνείο (77-83) υπήρχαν στα πέριξ μόνο δύο ή τρεις οίκοι ανοχής σε έσχατη παρακμή (ο ένας ξενοδοχείο) και με πελατεία μεσήλικες και βάλε επαρχιώτες.

  138. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    138. Κλασσικα θεματα λογοτεχνιας, και κινηματογραφου :

    Ο ηρωας «οδυσσευς» -επιστρεφοντας μετα απο πολλα ετη σε μια πολη – βρισκει σε οικο ανοχης την παλια του αγαπη, την αδελφη του,……και γιατι οχι την ξαδελφη του (αν ειναι δευτερη και πανω επιτρεπεται*)

    *άρθρο 1356 του Αστικού Κώδικα εμποδίζει το γάμο με συγγενείς εξ αίματος, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή ως και τον τέταρτο βαθμό (πρώτα εξαδέλφια), ενώ το άρθρο 1357 σε συγγενείς εξ αγχιστείας, σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια ως και τον τρίτο βαθμό.

  139. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    139. Ομιλω για την προ του 1974 εποχη.

    Οπως επισημαινω στο ΥΓ

    «Γνωριζουμε οτι οι καταπιεσμενες φοιτητριες απο την επαρχια στη συνεχεια -μετα την μεταπολιτευση- αρχισαν να απελευθερωνονται και σεξουαλικα (βοηθησε και η συσπειρωση σε φοιτητικες παραταξεις, οι συναξεις σε ταβερνες και το χαπι αντισυλληψης που χρησιμοποιουσαν μερικες).»

    Η σεξουαλικη απελευθερωση στους ελληνες φοιτητες, νεους αγροτες και μικροαστους αργησε μια δεκαετια σε σχεση με ΗΒ, Γαλλια, ΗΠΑ.

  140. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ νῆμα.

    Εὐχαριστῶ τοὺς χτεσινοβραδυνοὺς καὶ τοὺς σημερινοὺς σχολιαστές. Ἰδιαίτερα αὐτοὺς ποὺ κάνουν ἀρνητικὴ κριτικὴ στὸν τρόπο ποὺ γράφω. Μὲ βοηθοῦν νὰ βελτιώνομαι. 🙂

    Δὲν θ᾿ ἀπαντήσω στὰ σχόλια τοῦ νυκτερινοῦ ἐπισκέπτη. Μόνο νὰ πῶ ὅτι ἡ μάνα μου, ποὺ αἰσίως (μὲ τὴν κανονική ἔννοια τῆς λέξης) 🙂 συμπλήρωσε τὰ 90, εἶναι μιὰ χαρὰ στὴν ὑγεία της καὶ ὄχι «ἀείμνηστος» ὅπως ἀναφέρει ὁ ἵδιος.
    Ἐπὶ πλέον ἡ ἀναφορά του σὲ παλιό μου συμφοιτητὴ καὶ φίλο, ἀπὸ τοὺς Ἀμπελοκήπους, ἐπιβεβαιώνει τὴν ταυτότητά του. Ἔχουμε κι ἐμεῖς τὸ Ἐπιτελεῖον μας καὶ ἐν καιρῷ τῷ δέοντι θὰ ξεσκεπάσουμε τὸν κάθε ψευτο-Θόδωρο.

    Ὅσο γιὰ τὶς ἐμμονές του νὰ λέει «κακά λόγια», αὐτὸ τὸ κάναμε μικρὰ γιὰ νὰ τραβήξουμε τὴν προσοχή· φαίνεται πὼς, ψυχοπνευματικὰ, δὲν ἔχει ξεπεράσει τὸ νηπιακὸ στάδιο. Κυρίως, ὅμως, αὐτὰ δείχνουν μεγάλη στέρηση.

    Σταματάω ἐδῶ γιατί μπαίνω στὰ χωράφια τοῦ Λάμπρου. 🙂

  141. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    141. Να συμπληρωσω κατι. σε σχεση με την τελέυται μου προταση.

    «Η σεξουαλικη απελευθερωση στους ελληνες φοιτητες, νεους αγροτες και μικροαστους αργησε μια δεκαετια σε σχεση με ΗΒ, Γαλλια, ΗΠΑ.»

    Εκεινη την εποχη , στα καλα ιδιωτικα σχολεια οπου φοιτουσαν τα παιδια των πλουσιων ,απλως ειχε φτασει η σεξουαλικη απελευθερωση της δυτικης νεολαιας της δεκαετιας του 60 πιο γρηγορα….

    Καταθετω την ιστορια που μου την διηγηθηκε μεγαλυτερη φιλη αποφοιτος Αρσακειου.
    Δυο συμμαθητριες και φιλες, στα 16 τους πηγαν μονες τους εκδρομη στο Παρισι για να ….παψουν να ειναι παρθενες (1968 ή 1969). Και το …πετυχαν.:)

    Τοτε που πραγματικα ελευθεροι νεοι ΄ηταν -συνηθως- οι λουμπεν και οι μεγαλοαστοι (για λογους που συχνα ειχαν να κανουν με το κατεχω : σχεδον τιποτα και σχεδον τα παντα αντιστοιχως ) , ενιοτε συναντιόνταν σε …περιεργα μαγαζια οπως -πολυ παλαιοτερα- ο Ναπολεων Λαπαθιωτης.

    Κατι αναλογες ιστοριες για Αρσακειαδες θυμαμαι οτι γραφτηκε στο «Σοφο παιδι» του Χ. Χωμενιδη. Οι των Βορειων προαστειων μεγαλυτερης ηλικιας μαλλον κατι σχετικο θα εχουν να θυμηθουν.

  142. Γιάννης Ιατρού said

    142β: χεχεχε 🙂 🙂 Πού ‘σαι ρε Machiavelli ……

  143. giorgos said

    143. Ναί , κάπως έτσι τά λέει κι’ ό Γ.Κ. άναλύοντας τήν διαμάχη Σκαρίμπα-Λεμπέση .
    «…Τά τών «άρχουσών τάξεων» δέν μοιάζει ό Λεμπέσης νά τά κατάλαβε ώς βίωμα καλά.
    Ο » έρωτας πίσω άπ΄τόν φράκτη» ήταν άκριβώς ή πολυτέλεια πού είχαν οί άρχουσες τάξεις τής Εύρώπης , έν σχέσει μέ τόν βιομηχανικό έργάτη . Αύτές είχαν τά άλογα , τά πάρκα , τίς ίππασίες , γιά νά κάνουν έρωτα στήν έξοχή . Καί αύτό έκαναν . Ο φυσικός γυμνισμός ήταν έφεύρεση καί χαρακτηριστικό τών άνωτέρω τάξεων , διότι μόνον αύτές είχαν τήν δυνατότητα νά τόν πραγματοποιήσουν στήν φύση . Οχι οί έργάτες οί διπλοκουμπωμένοι στά στενά βαριά τους ρούχα , γιά νά μπορούν νά δουλεύουν …Αλλωστε οί έρωτες «πίσω άπ’ τούς φράκτες » καί στίς γωνίες τών σοκακιών (ίδιαίτερα τούτο γιά τά παιδιά τών λαϊκών στρωμάτων πού δέν έχουν τήν κοινωνικότητα έξ άγωγής καί τήν ζητούν μόνα τους στόν δρόμο) είναι αύτά πού άναπτύσουν ψυχικά τόν άνθρωπο…Ο έρωτας στίς άνέσεις καί τά «σαλόνια» πού άντιπαραθέτει ό Λεμπέσης στόν Σκαρίμπα , δέν είναι άκριβώς τό χαρακτηριστικό τών «άρχουσών τάξεων» άλλά ένα κοινωνιολογικό σύμπτωμα όλων τών «διοικητικών»(καί όχι «άρχουσών» ) τάξεων τού τρίτου κόσμου : τών σεξουαλικών στεγανών . Τήν λεπτή άλλά ούσιώδη διαφορά πρέπει νά τήν ίδούμε όμως έν συνδυασμό μέ κάποιες άλλες κατανοήσεις. «

  144. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    142 – Φιλική συμβουλή, μην ασχολείσαι με τα πίτουρα κινδυνεύεις από τις κότες.
    Χωρίς πλάκα, αν θέλεις να βελτιωθείς (γενικώς στν ζωή σου) μη λαμβάνεις υπόψιν την γνώμη των ηλιθίων γιατί ούτε καν στάσιμος δεν θα μείνεις , ειδικά με τον πεοντράμερ θα πάς πολύ πίσω.

  145. cronopiusa said

    Οι απελευθερωμένες γυναίκες της προρετροϊκής εποχής, στην πλειοψηφία τους είναι χορτάτες, ερωτεύτηκαν, έζησαν τον έρωτα και δεν κατέφυγαν σε οίκους ανοχής για να ξεχαρμανιάσουν

  146. Γς said

    138:

    Α, δεν έγινα σαφής.

    >-Τι κάνεις ξάδελφη;

    Τον πήγε τσάρκα σ αυτό το υπόγειο μπουρδέλο για να δει την τάχα μου ξάδελφή του στο σπίτι της.

    Και ο φουκαράς νεαρός επαρχιώτης φοιτητής ούτε και κατάλαβε ότι τον δούλευε, μιας και ποτέ του δεν είχε δει τέτοιους επαγγελματικούς χώρους.

    Κι ήταν σε κεντρικότατο σημείο. Μαυρομιχάλη; Χαριλάου Τρικούπη; κάπου εκεί. 1962 [+/- 1]

  147. Βάταλος said

    Αγαπητέ μου, κ. Δημήτρη Μαρτίνε (σχόλιον 142),

    κατατρίβεσθε με ανουσίας λεπτομερείας (πετάτε την μπάλλα στην κερκίδα, όπως λέτε κάτω εις το Ρωμέικον…) και δεν απαντήσατε εις καμμίαν ερώτησίν μου:

    1) Η συμφοιτήτριά σας Μαρία Δαμανάκη ήτο θυγάτηρ του Διοικητού της Χωροφυλακής (επί Χούντας!) εις τον Άγιον Νικόλαον Λασηθίου, Θεοδώρου Δαμανάκη, όστις υπήρξε «κολλητός» του Στυλιανού Παττακού; Κι αφού ήτο, διατί το αποκρύψατε επί 44 έτη όλοι υμείς οι συμφοιτηταί της που το εγνωρίζατε;

    (ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ: Αν μοί επιτρέψη ο κ. Σαραντάκος, θα αναρτήσω τί έκαμνε εις τους κομμουνιστάς ο Θεόδωρος Δαμανάκης εις το Λασήθι επί εποχής ΕΡΕ και θα φρίξετε…)

    2) Υπήρξε νεκρός ΕΝΤΟΣ του Πολυτεχνείου; Διατί «κάμνετε την πάπιαν» και δεν απαντάτε; Διά να μή σάς χαρακτηρίσουν χουντικόν οι σαραντάκειοι αναγνώσται;

    3) Μετά από 44 έτη ενδελεχούς ερεύνης, πού έχετε καταλήξει; Οι συνολικοί νεκροί του Πολυτεχνείου ήσαντε 17 (Τσεβάς), 12 (Σαμπάνης) ή εκατοντάδες (μπολσεβίκικη προπαγάνδα);

    4) Τί είδους Χούντα ήτο αύτη, που επέτρεπεν εις την (ζωή νάχη…) μητέρα σας να σάς φέρνη κεφτεδάκια εις το ΕΜΠ και πλυμένα μήλα διά να κάμετε την Επανάστασίν σας εναντίον της και να προσφέρετε και εις την Δαμανάκαιναν; Σοβαροί να είμεθα, κύρ Μαρτίνε μου…

    5) Όσον διά τα περί των τότε συμφοιτητών σας, Καραπιπέρη και Σφακιανάκη, διατί δεν ζητείτε από τον κ. Σαραντάκον να μοί επιτρέψη να αναρτήσω (χωρίς την απειλήν της ερυθράς κάρτας) τα όσα ούτοι ενεπιστεύθησαν εις το Επιτελείον μας, διά τον τότε βίον και την πολιτείαν σας; Μήπως διότι υπήρξατε το ηγαπημένον παιδί τού τότε (διορισμένου από την Χούνταν) πρυτάνεως Κωνσταντίνου Κονοφάγου, μετέπειτα (1974-77) υπουργού Βιομηχανίας του «Εθνάρχου» Καραμανλή;

    Μετά τιμής
    Γέρων Β.

  148. cronopiusa said

    …και ξαφνικά
    πιάσαν οι ζέστες το Νοέβρη
    καλοκαιριά
    στην καρδιά του χειμώνα.

    Ηταν οι ανάσες των παιδιών,
    κοντά – κοντά,
    σαν να ’ταν μια αναπνοή
    κι οι ανάσες στα παράθυρα
    κοντά – κοντά,
    σα να ’τανε ένα μπαλκόνι η Αθήνα,
    κι οι φωτιές που καίγανε στους δρόμους τα σκουπίδια,
    κοντά – κοντά,
    σα να ’ταν πυρκαγιά,
    κι ήταν οι σφαίρες
    κι ήταν το αίμα.

    Και ξαφνικά
    πιάσαν οι ζέστες το Νοέβρη
    κατακαλόκαιρο
    στη μέση του χειμώνα.

    «Ρεπορτάζ για ένα ζεστό Νοέβρη»
    Δημήτρης Ράλλης-Ρέντης

  149. cronopiusa said

    Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης που πυροβολήθηκε πισώπλατα στο Πολυτεχνείο

  150. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @151. Κρόνη, εἶχα ἀκούσει κι ἐγὼ γιὰ ἕνα παρόμοιο περιστατικὸ· μοῦ τὸ διηγήθηκαν συμφοιτητές μου ποὺ ἦταν παρόντες, ὅταν ἐπιστρέψαμε στὸ Πολυτεχνεῖο, στὶς ἀρχὲς τοῦ Δεκέμβρη.

    Μὲ ἀφορμὴ τοὺς ξυλοδαρμοὺς τῶν τραυματιῶν ἀπὸ τά γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου στὸ τότε Ρυθμιστικό, τὸ σημερινὸ Γενικὸ Κρατικὸ Νοσοκομεῖο, θυμήθηκα κάτι σχετικό.
    Ἕναν περίπου μήνα μετὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου ὁ πατέρας μου ἔπαθε καρδιακὴ προσβολὴ καὶ μεταφέρθηκε ἐσπευσμένα στὸ Ρυθμιστικό, ὅπου νοσηλεύτηκε γιὰ μερικὲς βδομάδες. Στὸ διάστημα αὐτὸ ἡ μάνα μου ξημεροβραδιαζόταν στὸ Νοσοκομεῖο καὶ εἶχε γνωριστεῖ μὲ τὸ προσωπικό. Ἐκεῖ τῆς διηγήθηκαν τὸ τί εἶχε συμβεῖ τὴ βραδιὰ τοῦ Πολυτεχνείου καὶ διαπίστωσα πόσο τυχερὸς ἤμουνα ποὺ μπόρεσα κι ἐπικοινώνησα μὲ τοὺς δικοὺς μου ἐκεῖνο τὸ βράδυ. Ἄν εἶχε πάθει καρδιακὴ προσβολὴ ὁ πατέρας μου καὶ πέθαινε τὴ βραδιὰν ἐκείνη, θὰ τὸ κουβαλοῦσα σ᾿ ὁλόκληρη τὴ ζωή μου.

  151. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @152. (Συνέχεια).Μὲ τὴν εὐκαιρία θ᾿ ἀναφέρω κι ἄλλο ἕνα περιστατικὸ ἐκείνων τῶν ἡμερῶν ποὺ μὲ ἀφορᾶ. Τὸ θεωρῶ ἄξιο ἀναφορᾶς ἐπειδὴ δείχνει τὸ κλίμα τῆς ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ κάποια στάση ζωῆς ποὺ σπανίζει στὶς μέρες μας.
    Μοῦ τὸ θύμισε ὁ ἀδελφός μου, ἀφοῦ διάβασε τὸ κείμενό μου. Τότε ἦταν στὸ ἐξωτερικὸ, ἀλλὰ ὅταν ἐπέστρεψε, ἀργότερα, μετά τὴ μεταπολίτευση, τοῦ τὰ διηγήθηκα ὅλα· ἔτσι θυμᾶται καὶ πράγματα ποὺ μπορεῖ νὰ μοῦ διαφεύγουν προσωρινά.

    Τὶς πρῶτες μέρες μετὰ τὴν ἐπιστροφή μου ἀπὸ τὸ Πολυτεχνεῖο, ἔπεσε μεγάλος προβληματισμὸς στὴν οἰκογένεια γιὰ τὸ ἄν ἔπρεπε νὰ μείνω ἤ νὰ κρυφτῶ σὲ κάποιο φιλικὸ σπίτι. Σκεφτήκαμε κάποιους φίλους στὴ γειτονιά μας, στὸ Γαλάτσι. Ἦταν δύσκολο νὰ πάω σὲ συγγενεῖς ἤ συμπατριῶτες ποὺ ἔμεναν ἀλλοῦ, στὸ Αἰγάλεω οἱ περισσότεροι, ἐπειδὴ τὶς μέρες ἐκεῖνες δὲν κυκλοφοροῦσαν πολλοὶ νέοι στοὺς δρόμους. Ἡ ἀστυνομία ἔπιανε στὴν τύχη, νέους κυρίως, πιὸ πολὺ γιὰ νὰ τρομοκρατεῖται ὁ κόσμος καὶ νὰ μήν κάνει κοινητοποιήσεις.
    Τότε πήραμε μήνυμα ἀπὸ κάποιον ἀστυνομικό, γείτονά μας, νὰ πάω νὰ κρυφτῶ στὸ σπίτι του. Δὲν θυμᾶμαι λεπτομέρειες, ἄν μᾶς τὸ μήνυσε μὲ τὴν ἀδελφή του ἤ μὲ τὸν πατέρα του ποὺ ἦταν φίλος τοῦ παπποῦ μου. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἔμενε στὸν ἴδιο δρόμο μὲ μᾶς, καμιὰν ἑκατοστὴ μέτρα μακριά. Τὰ χρόνια ἐκεῖνα τὸ Γαλάτσι ἦταν ἀκόμα γειτονιά, δὲν εἶχε γεμίσει πολυκατοικίες καὶ γνωριζόμαστε οἱ περισσότεροι, τοὐλάχιστον αὐτοί ποὺ ἔμεναν ἐκεῖ γιὰ κάποια χρόνια. Μὲ αὐτὴν του τὴν ἐνέργεια, ἔβαζε σὲ κίνδυνο ὄχι μόνο τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ καὶ τὸ μέλλον τῆς γυναίκας καὶ τῶν παιδιῶν του. Μάλιστα χωρίς νὰ περιμένει κανένα ὄφελος. Ὅμως εἶχε ἐκτιμήσει τὴν οἰκογένειά μας καὶ ἰδιαίτερα τὸν πατέρα μου καὶ τὸν ἀγώνα ποὺ ἔκανε γιὰ νὰ μᾶς δώσει τὴ δυνατότητα νὰ σπουδάσουμε· καὶ χαιρόταν εἰλικρινὰ ὅταν μάθαινε γιὰ τὴν πρόοδο στὶς σπουδὲς μας.
    Γι᾿ αὐτὸ κι ἐμεῖς ἀποφασίσαμε νὰ μὴν τὸν βάλουμε σὲ τέτοιον κίνδυνο· οὔτε κανέναν ἄλλον ἀπὸ τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς. Ἔτσι ἔμεινα κλεισμένος στὸ σπίτι μας γιὰ δυό βδομάδες περίπου, μέχρι ποὺ ἠρέμησαν κάπως τὰ πράματα κι ἄρχισα πάλι νὰ κυκλοφορῶ.

  152. Γιάννης Ιατρού said

    Επικαιροποίηση εικόνων
    77: εδώ: https://i.postimg.cc/Dzmc0Y1X/JI-7.jpg
    134: εδώ: https://i.postimg.cc/d0hqqXjX/JI-7.jpg

  153. Βαγγέλης Αργυράκης said

    Δημήτρη , με καθυστέρηση δύο χρόνων διάβασα το εξαιρετικό κείμενο σου. Συγκινητικό και τόσο αληθινό. Να είσαι καλά συμφοιτητή και φίλε !

  154. sarant said

    155 Χαίρομαι που το διαβάσατε!

  155. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @155. Συγγνώμη γιὰ τὴν καθηστερημένη άπάντηση.

    Μόλις σήμερα εἶδα τὸ σχόλιο, μετὰ ἀπὸ σχετικὴ πληροφόρηση ἀπὸ τὸν Σταῦρο (ΣΠ) στὸ χτεσινὸ νῆμα.

    Μὲ τὴν εὐκαιρία θὰ δώσω θερμοὺς χαιρετισμοὺς στὸν παλιό, καλό μου φίλο καὶ συμφοιτητή.

    Βαγγέλη, ἐλπίζω νὰ τὰ ποῦμε κι ἀπὸ κοντὰ σύντομα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: