Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο μοναδικός φίλος του Παπαδιαμάντη

Posted by sarant στο 19 Νοεμβρίου, 2017


Το σημερινό άρθρο βασίζεται σε ένα σύντομο σημείωμά μου στο περιοδικό Μικροφιλολογικά (τχ. 42, φθινόπωρο 2017) το οποίο σχολιάζει ένα σημείο από προηγούμενο άρθρο του Λάμπρου Βαρελά. Εδώ έχω ξαναγράψει και επεκτείνει πολύ το κείμενο.

Σε άρθρο της εφημερίδας Εμπρός με τίτλο «Πού έμενε ο Παπαδιαμάντης», που δημοσιεύτηκε στις 14.7.1911, λίγους μήνες δηλαδή μετά τον θάνατο του Παπαδιαμάντη, γίνεται λόγος για το τελευταίο ενδιαίτημα του Παπαδιαμάντη στην Αθήνα, ένα ημιυπόγειο δωμάτιο στη Δεξαμενή.

Στο άρθρο δεν αναφέρεται οδός και αριθμός, αλλά υπάρχει μια φωτογραφία του δωματίου, αυτή που βλέπετε αριστερά.

Το σύντομο άρθρο διεκτραγωδεί τη φτώχεια του Παπαδιαμάντη:

– Δέκα λεπτά ψωμί και πέντε λεπτά τυρί, άλλη μέρα πάλι έπαιρνε μια πεντάρα ψωμί και μία δεκάρα σαρδέλες τηγανιτές. Αυτό ήταν το φαγί του…

Και προσθέτει: Την πληροφορίαν μάς την δίδει ένας αχώριστος φίλος του, ο ιδιόρρυθμος τύπος της Δεξαμενής που όλοι τον φωνάζουν ‘κύριε Πρόεδρε’. Ο κύριος Πρόεδρος μας πληροφορεί επίσης ότι κάποτε εκερνούσε τον Παπαδιαμάντην κρασί και ότι κάθε Πάσχα του έκανε σπίτι του τραπέζι. Αυτά διά την ιστορίαν.

Στο άρθρο του «Το δωμάτιο του Παπαδιαμάντη στη Δεξαμενή» (Μικροφιλολογικά, τεύχος 41, σελ. 18) ο Λάμπρος Βαρελάς αναφέρει και άλλες πηγές στις οποίες γίνεται λόγος γι’ αυτόν τον κυρ Στέφανο. Κατ’ αρχάς, ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης, σε γράμμα του από τη Σκιάθο στις 25.3.1909 προς τον Βλαχογιάννη γράφει: «Παρακαλώ, ειπέ εγκαρδίους ασπασμούς μου εις τον κυρ Στέφανον, τον Πρόεδρον. Ενθυμούμαι την φιλοξενίαν του και την μεγαλοψυχίαν και καλόκαρδον ευθυμίαν του, αυτάς τας ημέρας. Δύο Πάσχα έκαμα σπίτι του». (Και σε επόμενη επιστολή προς Βλαχογιάννη, στις 3.6.1909 ο Παπαδιαμάντης γράφει: Χαιρετίσματα και εις τον κ. Πρόεδρον).

Ο Λ. Βαρελάς αναφέρει επίσης ένα άρθρο του Κ. Βάρναλη, που δημοσιεύτηκε ανώνυμα στην Πρωία στις 2.5.1937 με τίτλο «Άλλοι καιροί. Το Πάσχα του Παπαδιαμάντη εις την Δεξαμενήν», όπου επίσης γίνεται λόγος για τον κυρ Στέφανο, τον Πρόεδρο.

Προσθέτω ότι ο κυρ Στέφανος εμφανίζεται σε ένα από τα πιο σημαντικά αθηναϊκά διηγήματα του Παπαδιαμάντη, τα Τραγούδια του Θεού, όπου μαθαίνουμε και το αρχικό γράμμα του επωνύμου του, που ήταν Μ., αν τουλάχιστον πιστέψουμε τον Παπαδιαμάντη (και γιατί να μην τον πιστέψουμε). Το διήγημα αυτό το έχουμε ξανασυζητήσει στο ιστολόγιο με αφορμή τη δεύτερη αθηναϊκή οικογένεια με την οποία διατηρούσε φιλικές σχέσεις ο Παπαδιαμάντης, του οπωροπώλη Νικόλα Μπούκη, που κατονομάζεται ολογράφως. Στο διήγημα δεν δίνονται πολλές πληροφορίες για τον κυρ Στέφανο, αλλά η περιγραφή της πασχαλινής ευωχίας είναι κλασική στη λογοτεχνία μας.

Έχουμε όμως την τύχη να γνωρίζουμε αρκετά γι’ αυτόν τον φίλο του Παπαδιαμάντη κυρίως μέσα από τα γραφτά του Κώστα Βάρναλη. Ειδικά στις αναμνήσεις που δημοσίευσε το 1935 στον Ανεξάρτητο, τις οποίες εξέδωσε ο Κώστας Παπαγεωργίου (Κέδρος 1981) με τον τίτλο Φιλολογικά απομνημονεύματα, ο Βάρναλης αφιερώνει πάνω από δύο σελίδες βιβλίου (σ. 78-80) στον κυρ Στέφανο, στο κεφάλαιο «Η φιλολογική μποέμ της Δεξαμενής». (Θα παραθέσω το πλήρες κείμενο πιο κάτω, εδώ δίνω μια περίληψη όπως τη δημοσίευσα στο περιοδικό, που είχε περιορισμένο χώρο).

Από εκεί μαθαίνουμε ότι ο κυρ Στέφανος ήταν παλαιότερα αμαξάς στο επάγγελμα, και μάλιστα πρόεδρος του σωματείου των αμαξηλατών. Όταν γέρασε άφησε το αμάξι στον γιο του αλλά κράτησε τον τίτλο του προέδρου και το καμάρι πως είχε μεταφέρει με το αμάξι του όλες τις διασημότητες της εποχής και πως είχε δει τον κόσμο «δυο μέτρα ψηλότερα από όλο το κοινό πλήθος των πεζών». Έμενε στην οδό Σπευσίππου και από τότε που σταμάτησε να δουλεύει σπανιότατα κατέβαινε στο κέντρο της Αθήνας, αν και είχε ταξιδέψει στο Παρίσι όπου ζούσε ο άλλος γιος του. Ήταν «το στοιχειό της Δεξαμενής» ή αλλιώς ο «Πρόεδρος της Δεξαμενής». Είχε παιδιάστικα γαλανά μάτια, ήταν κουρεμένος σύρριζα,  υπέφερε από ρευματισμούς και γι’ αυτό φορούσε χειμώνα-καλοκαίρι γκέτες, και του άρεσε να μιλάει με ελληνικούρες, διαστρέφοντας τις λέξεις (π.χ. νάπτες). Όταν έμαθε τον θάνατο του Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο, ο κυρ Στέφανος θυμόσοφα αποφάνθηκε πως ο φίλος του «γλίτωσε από την κακοχυμία του κόσμου τούτου».

Ολοφάνερα ο Βάρναλης γνωριζόταν καλά με τον κυρ Στέφανο και όχι μόνο μέσω του Παπαδιαμάντη. Τον αναφέρει αρκετές φορές σε χρονογραφήματά του· ο κυρ Στέφανος συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον Παπαδιαμάντη στο χρονογράφημα «Το Πάσχα του Παπαδιαμάντη» (Πρωία 23.5.1943) αλλά μνημονεύεται επίσης ανεξάρτητα από τον Σκιαθίτη τουλάχιστον σε άλλα τέσσερα χρονογραφήματα, δυο φορές όταν γίνεται λόγος για άμαξες και αμαξάδες («Περασμένα μεγαλεία», Πρωία 17.5.1941· «Ποδάρια και τροχοί», Προοδ. Φιλελεύθερος 27.5.1950), μια φορά («Καλώς όρισες!», Προοδ. Φιλελεύθερος 12.5.1950) όταν ο Βάρναλης παρεμπιπτόντως αναφέρει πως ο κυρ Στέφανος συνήθιζε να λέει για «ραβδαία βροχή» (αντί ραγδαία) και άλλη μια φορά («Απησχόλει…», Προοδ. Φιλελεύθερος 12.8.1950) όπου ο Βάρναλης γράφει:

Τι λέει η Γραφή, όπως την ερμήνευε ο κυρ Στέφανος της Δεξαμενής; «Μην απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα», γιατί θα σε καβαλικέψει. Και μια και θυμηθήκαμε τον κυρ Στέφανο ας αναφέρουμε κι έναν από τους πολλούς θυμοσοφικούς αφορισμούς του: «Αυτός ο κόσμος είναι Δούναβης και Λαβύρινθος» δηλ. δούναι και λαβείν. Με τη διαφορά, πως πάντοτε το λαβείν πρέπει να είναι περισσότερο από το δούναι.

Ο Βάρναλης τον αποκαλεί μοναδικό φίλο του Παπαδιαμάντη, τον μόνο άνθρωπο που είχε το προνόμιο και την ελευθερία να τον πλησιάζει. Να σημειωθεί επίσης και μια άλλη μικροφιλολογική λεπτομέρεια: το άρθρο του Βάρναλη στην Πρωία, που αναφέρει ο Λάμπρος Βαρελάς, το οποίο αργότερα ο Βάρναλης το ενέταξε, με κάποιες αλλαγές, στο βιβλίο του «Άνθρωποι», είναι σημαντικό και για έναν άλλο λόγο: είναι το πρώτο της πολύχρονης και γόνιμης συνεργασίας του ποιητή με την εφημερίδα αυτή. Ανυπόγραφο βέβαια, εξαιτίας της δικτατορίας του Μεταξά, όπως και ανυπόγραφη ή ψευδώνυμη ήταν όλη η συνεργασία του Βάρναλη στην Πρωία ως τον Οκτώβριο του 1940.

Για να θυμηθούμε λοιπόν τον Παπαδιαμάντη και να γνωρίσουμε τον μοναδικό του φίλο, τον κυρ-Στέφανο, τον Πρόεδρο της Δεξαμενής, παραθέτω όσα έγραψε ο Βάρναλης το 1935 (σήμερα στα Φιλολογικά απομνημονεύματα):

Παπαδιαμάντης και Κονδυλάκης

Στη Δεξαμενή κυριαρχούσανε τότες και μας προκαλούσανε το σεβασμό οι άριστοι του πεζού και του ποιητικού λόγου της Ελλάδος. Ό Βλαχογιάννης με το μαύρο του μουστάκι (τότες), τη συν­οφρυωμένη του σοβαρότητα και ολιγολογία· ο Μαλακάσης ωραίος κι ευγενικός και υπερόπτης και… ονειροπαρμένος· ο Κονδυλάκης (λιγάκι αργότερα) μάς ήρθε με τα γαλανά του μάτια, την ανημποριά του να… κυβερνήσει τα πόδια του όταν περπατούσε, το αστρα­φτερό του πνεύμα και την απέραντη καλοσύνη του και εντιμότητα, που προσπαθούσε να τις κρύψει και τις δυο του αυτές αρετές σα να ήτανε η άδύνατη πλευρά του, κάνοντας αδέξια τον άγριο, τον κακό και το… μάγκα. Και κει στην άκρη, απομονωμένος απάνου σε μια καρέκλα, προσπαθώντας να πιάνει όσο μπορούσε λιγότερο τόπο στη ζωή, ο Παπαδιαμάντης με την αγιογραφική του γενειάδα και με γυρμένο το  κεφάλι στον αριστερό του ώμο, δειλός και αποφεύγοντας τις γνωριμίες και τις παρέες και μη κοιτάζοντας ποτέ τούς άλλους στα μάτια, βυθιζότανε στη μυστική ενατένιση των αγγελικών του οραμάτων.

Όλοι σεβόντανε τη μόνωσή του, τη δυστυχία του και το  μεγάλο του ταλέντο. Και κανένας δεν τον ανησυχούσε. Ένας μονάχα άνθρωπος είχε το  προνόμιο και την ελευθερία να τον πλησιάζει, οποτε ήθελε. ο πρόεδρος της Δεξαμενής, ο κυρ Στέφανος με τα παιδιάτικα γαλανά του μάτια, το  κουρεμένο σύρριζα κρανίο του, τα ποδήματα, που τα φορούσε μέσα από τα μπατζάκια του  πανταλονιού του χειμώνα – καλοκαίρι, με τη φιλοσοφική του απαισιοδοξία και το  ευγε­νικό κοίταγμα της ματαιότητας των άνθρώπων — και πιο πολύ με τη μανία του να διαστρέφει τη γραμματική της ελληνικής γλώσ­σας. Ο κυρ Στέφανος τον έπαιρνε τον Παπαδιαμάντη κάθε Πάσχα στο σπίτι του και του έκανε το τραπέζι. Κι ο Παπαδιαμάντης, ο κυρ Αλέξανδρος, όπως τον έλεγε ο πρόεδρος, για ν’ αρχίσει το  φαγί του, έπρεπε να πιει πρώτα μια κούπα κρασί. Την έπαιρνε με τις δυο του φούχτες, που τρέμανε σα να κρατούσε τα άγια των αγίων και την άδειαζε ολάκερη. «Ήτο ωραίον ρετσινάτο, όλον άρωμα και πτήσις και αφρός…», λέγει σε κάποιο του διήγημα. Και τώρα πείτε μου, αν άλλος ‘Έλληνας ποιητής αντίκρισε ποτές με τέτοιο βαθύ και λυρικό καημό το  κρασί, — «το άρωμα, την πτήσιν και τον αφρόν!». Η φήμη έλεγε πώς ήτανε αλκοολικός.

 

Οι νέοι ποιηταί και το σεληνόφως

Ο κυρ Στέφανος ήτανε αμαξάς στην εποχή των… γάμων του  διαδόχου. Και πρόεδρος του  σωματείου των αμαξηλατών. Είχε ένα ωραίο αμάξι με δυο άλογα και στάθμευε μπροστά στη «Μεγάλη Βρετανία». Είχε γνωρίσει και μεταφέρει με τ’ αμάξι του όλες τις επισημότητες του  παλιού καιρού κι είχε ιδεί τον κόσμο, όπως καυ­χιότανε μοναχός του, δυο μέτρα ψηλότερα από όλο το  κοινό πλήθος των πεζών ανθρώπων. Έτσι έπισκοπώντας «αφ’ υψηλού» τη ζωή είχε γνωρίσει καλύτερα απ’ όλους το βαθύτερο νόημά της, τη ματαιότητα. Κι όταν γερασμένος πιά παραχώρησε το… θρόνο του  αμαξιού στο γιο του, ήρθε κι «εγκατέστησε» στη Δεξαμενή, κάτου από τα πεύκα του καφενείου του κυρ Γιάννη, τα εβδομήντα του χρόνια, τούς ρευματισμούς του (γι’ αυτό φορούσε ποδήματα χειμώνα καλοκαίρι), την απαισιοδοξία του, την αγαθότητά του και τον τίτλο του προέδρου.

Ήτανε το  στοιχειό της Δεξαμενής. Μέσα σε τριάντα χρόνια κι απάνου δεν κατέβηκε στην πόλη παρά μια-δυο φορές. Αφού το  πρωί έπλενε τ’ αμάξι στην αυλή του  σπιτιού του (οδός Σπευσίππου) ανέ­βαινε κατά τις δέκα στο καφενείο με το  χοντρό του μπαστούνι, έπαιρνε βόλτες και στεκότανε μπροστά στα τραπεζάκια των γνω­στών του πελατών του  καφενείου στηριγμένος στο μπαστούνι του και πάντα «είχε τον λόγον».

 

Η φιλοσοφία του κυρ Στέφανου

Το βράδυ, μόλις άρχιζε να σουρουπώνει, ο κυρ Στέφανος χτυπώντας το μπαστούνι του στα χαλίκια κατηφόριζε για την πλατεία του Κολωνακιού. Πήγαινε στο φαρμακείο του  Γεωργιάδη κι εκεί, όπως ήτανε μαζεμένοι γιατροί και γειτόνοι «τούς τα έψελνε» ένα χεράκι:

— Είστε ψεύτες ούλοι σας. Παραδομανία και γυναικομανία — κι ύστερα τα σκουλήκια της γής. Κι οι παπάδες πρωί-βράδυ το  χαβά τους: «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες» (δώσε μας, Θεέ, να φάμε κι άσε μας ήσυχους, μη μάς σκοτίζεις!).

Αγράμματος όπως ήτανε, άκουε κι εξηγούσε, όπως αυτός ήθελε, τα διάφορα εκκλησιαστικά ρητά. το  «νυν απολύεις τον δούλον σου δέσποτα» το άκουε και το συμπλήρωνε έτσι: «μην απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, γιατί θα σε καβαλικέψει!».

Είχε τη μανία να μιλάει ΧΧΧ τις λέξεις και τα ονόματα. Τους «ναύ­τες» τούς έκανε… «νάπτες», τη «Δευτέρα»… «Δεπτέρα», το  «βρέχει ραγδαία»… «βρέχει ραβδαία», το  «μηδέν» «μεδέν», την «πλατεία των Ανακτόρων» «πλατεία των Ανάχθορ» κ.τ.λ.

Καταλαβαίνει κανείς, πως γι’ αυτές του τις ιδιορρυθμίες όλοι τον κάνανε γούστο και τον προκαλούσανε να λέγει. Μα και κανένας δεν του  φερνότανε άσκημα. Γιατί έξω από την ηλικία του και την αγα­θότητά του, ήτανε πολύ αξιοπρεπής. Δεν δεχόταν από κανένανε το  παραμικρό κέρασμα.

Κάποτε είχε πάγει στο Παρίσι να ιδεί έναν από τους γιους του, που ήταν εγκατεστημένος εκεί. Από το Παρίσι έστειλε μια κάρτα στον κυρ Γιάννη. Στην κάρτα αυτήν είχε γράψει μια σειρά θαυμαστικά κι άλλη μια σειρά μηδενικά κι από κάτου: «μεδέν ο κόσμος». Αυτή ήτανε η εντύπωση του  κυρ Στέφανου (πού είχε ιδωμένο τον κόσμο από δυο μέτρα ψηλότερα παρ’ όλοι οι άλλοι θνητοί) από την κοσμούπολη του  φωτός, της ομορφιάς και του  γλεντιού.

Όταν ήρθε ή είδηση στο καφενείο, πώς πέθανε ο Παπαδιαμάντης στη Σκιάθο, ο πρόεδρος, σαν άνθρωπος που περιμένει πολύ χειρότερα πράγματα σ’ αυτήν την κοιλάδα του Κλαυθμώνος περιορίστηκε να πει:

— Γλίτωσε από την… κακοχυμία του κόσμου τούτου!

Σημείωση: Η φράση «Είχε τη μανία να μιλάει ΧΧΧ τις λέξεις και τα ονόματα» είναι τυπωμένη στο βιβλίο χωρίς το ΧΧΧ, δηλαδή «Είχε τη μανία να μιλάει τις λέξεις και τα ονόματα». Με βάση και τα συμφραζόμενα, είναι σίγουρο πως λείπει τουλάχιστον μία λέξη (π.χ. «διαστρέφοντας» ή «παραμορφώνοντας») ενώ θα μπορούσε να λείπει και ολόκληρη αράδα (π.χ. «παραμορφώνοντας με πολύ πρωτότυπο τρόπο»). Δεν εχω πρόσβαση στη δημοσίευση στην εφημερίδα κι έτσι δεν ξέρω αν έτσι δημοσιεύτηκε εξαρχής.

79 Σχόλια to “Ο μοναδικός φίλος του Παπαδιαμάντη”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    ΄Πολύ ωραίο και για … Κυριακή πρωί, κει πάνω στο Κολωνάκι. Στην οδό Σπευσίππου που’ ταν το σπίτι του Προέδρου.
    Κάπου εδώ στο όμορφο παρκάκι….

  2. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ ωραίο και ευπρόσδεκτο το σημερινό, όπως και καθετί που αφορά τον κυρ Αλέξανδρο. Σε πολλές χαμοκέλες είχε ζήσει ο Παπαδιαμάντης στην Αθήνα, τελευταία στη Δεξαμενή. Το μεγαλύτερο διάστημα, σχεδόν 20 χρόνια, κατοικούσε στου Ψυρρή (12 χρόνια στην Αριστοφάνους 24). Σαρρή και Αγίων Αναργύρων βρισκόταν η μπακαλοταβέρνα του Καχριμάνη (σήμερα το ομώνυμο εστιατόριο), όπου έτρωγε και έγραφε τα διηγήματά του.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://atenistas.files.wordpress.com/2012/11/psyrri_guide.pdf&ved=0ahUKEwi0q8CRlsrXAhUxSJoKHYNVC3oQFgg4MAI&usg=AOvVaw16Aw6TpkVbqu3U7cIQc5cV

  3. Γς said

    Ωραίος ο Πρόεδρος.

    Ο πρόεδρος των του σωματείου των αμαξηλατών.

    Κι ήταν κι ένας άλλος πρόεδρος. Τον θυμάμαι πάντα καλοντυμένο με το καπέλο του και το πούρο του στο χέρι.

    Ολοι τον σεβόντουσαν και τον άκουγαν με προσοχή όταν έλεγε τις ιστορίες του απ τους βαλκανικούς πολέμους και παλιότερες ακόμα.

    Αγαπούσε τον μπόμπιρα Γς και του χάιδευε το κεφαλάκι. Τον είχα σαν παππού. Τον θαύμαζα.

    Κι όλο αναρωτιόμουν γιατί τον λένε Πρόεδρο.

    Και έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια, να μεγαλώσω, για να μου πει ο πατέρας μου γιατί.

    -Πρόεδρος των κερατάδων.

    Ρε τον καημένο τον «παππού»

    Κι όσο τον θυμάμαι που καμάρωνε κιόλας, που το άκουγε.

    Ποιος ξέρει γιατί νόμιζε ότι τον είχαν αναγορεύσει έτσι…

  4. Παναγιώτης said

    Μια μέρα που οι θαμώνες της πλατείας (Δεξαμενής) «καβγαδίζανε κι ο κυρ-Αλέξανδρος,
    που ήταν στην άκρη-άκρη,πάλευε με τα δικά του, δε βάσταξα- διηγόταν ο Πρόεδρος-
    σηκώνω τη μαγκούρα μου και μπήγω μια φωνή : μη θορυβούν οι όχλοι, ο κυρ-Αλέξανδρος εργάζεται!…Μείναν όλοι κόκκαλο…Εκείνος γύρισε το κεφάλι του και χωρίς
    να δείξει τίποτα ξανάσκυψε στο γράψιμό του»

  5. Δρ. Μπάμπης said

    Πολύ ωραίο κείμενο! Συγκινητική μορφή! Ευχαριστώ!

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

  7. Γς said

    >μην απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα,

    Ε, λοιπόν αυτό του Προέδρου με έβαλε σε υποψία.

    Μια ζωή μετά από στιγμές απόλυτης ηδονής [με πιάνετε, ε;] όλο αναφωνούσα

    -Νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα!

    κι όλο ζωντανός παρέμενα.

    Μήπως ο δέσποτας είναι περήφανος στ αυτιά κι άκουγε

    -Μην απολύεις τον δούλον σου

  8. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Πολὺ ὡραῖο τὸ σημερινό· ὄχι μόνο ἐπειδὴ ἀναφέρεται σὲ δυὸ ἀπὸ τοὺςἀγαπημένους μου λογοτέχνες, τὸν Παπαδιαμάντη καὶ τὸν Βάρναλη, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν Πρόεδρο. Τέτοιοι ἄνθρωποι σπανίζουν στὶς μέρες μας· ἀγράμματοι ἀλλὰ κουβαλώντας τὴ σοφία τῆς ζωῆς.

    Οἱ σημερινοὶ ἀπόμαχοι τῆς ζωῆς ἔχουν γίνει ἕρμαια τοῦ Αὐτιᾶ καὶ τῆς συνομοταξίας του· αὐτοὶ τοὺς βυθίζουν καθημερινὰ σὲ μιὰ ψυχοπνευματικὴ μιζέρια μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν πραγματικὴ φτώχια ποὺ ἀντιμετωπίζουν.

  9. Faltsos said

    Εκτός θέματος, αλλά ενδιαφέρει πολλούς, αφού είναι προφανές ότι συχνάζουν εδώ γύρω αρκετοί συνταξιούχοι.

    Σύμφωνα με εμπεριστατωμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο άρθρο του στο (όπως πίστευα μέχρι χθες) έγκυρο TVXS, διάσημος παραεπιστήμων μας πληροφορεί ότι από τους συνταξιούχους
    -Δημιουργείται πλέον ένα ισχυρό και σχεδόν πλειοψηφικό “γκρίζο λόμπι”
    -Δεν θα τους ενδιαφέρει και τόσο το μέλλον, … καθώς οι ίδιοι δεν έχουν να ζήσουν ακόμη πολλά χρόνια -αρκετοί μάλιστα δεν έχουν καν παιδιά κι εγγόνια για να νοιαστούν-
    -Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το «γκρίζο λόμπι» θα αναγκάσει την Ελλάδα, …. να μετατραπεί σε “επιτήδειο ουδέτερο” και παθητικό παρατηρητή των διεθνών εξελίξεων, αποφεύγοντας με κάθε τρόπο το κόστος μιας πολεμικής εμπλοκής και θα ευνοείται η διαμόρφωση μιας «σταθερής» εξωτερικής πολιτικής,…αναγκαστικά φιλειρηνικής.
    και άλλα εξίσου σημαντικά, τεκμηριωμένα και επικίνδυνα.

    Επειδή απευθύνομαι και σε ανθρώπους με πιθανά προβλήματα υγείας, προειδοποιώ ότι το κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο και η ανάγνωση του πλήρους κειμένου γίνεται με δική τους ευθύνη

    http://tvxs.gr/news/ellada/i-anerxomeni-politiki-isxy-toy-kommatos-ton-syntaksioyxon

  10. Νίκος Κ. said

    «Ήτανε το στοιχειό της Δεξαμενής. Μέσα σε τριάντα χρόνια κι απάνου δεν κατέβηκε στην πόλη παρά μια-δυο φορές».
    Δηλαδή αν ζούσες στη Δεξαμενή βρισκόσουν έξω απ την πόλη!

  11. gpoint said

    # 8 τέλος

    χειρότερα είναι για όσους δεν είναι έρμαια του Αυτιά και ψάχονται αν βρίσκονται ακόμα στην χώρα που έζησαν ή σε άλλον πλανήτη !

  12. Faltsos said

    Επειδή παραλίγο να ξεχάσω ότι εδώ λεξικολογούμε

    Ο τίτλος του άρθρου που αναφέρω στο 8: Η ανερχόμενη πολιτική ισχύ του «κόμματος των συνταξιούχων»

    Εκείνη η ΙΣΧΥ στον τίτλο του άρθρου πόσο στέκει;

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν είναι μόνο το μεγαλείο του Παπαδιαμάντη και η διεισδυτική γραφή του Βάρναλη!
    Είναι η νοερή μεταφορά σε μια εποχή που φαντάζει… ειδυλλιακή. Στην πραγματικότητα, κάθε άλλο παρά τέτοια ήταν. Όταν ο άνθρωπος πεινά δεν είναι ο… εαυτός του.
    Ρώτησα την μάνα μου: Τι νόημα έπαιρναν οι γιορτές εκείνα τα χρόνια;
    Τρώγαμε κάπως ξεχωριστά και δεν πηγαίναμε στο λόγγο για να κόψουμε κλαδιά (για να φάνε τα αιγοπρόβατα) οπότε ξεκουραζόμασταν.
    Ήταν πράγματι ξεχωριστό το γιορτινό τραπέζι. Ξεκινούσαν με κρεατόσουπα με ρύζι και αβγολέμονο το δεύτερο πιάτο ήταν πατάτες στο φούρνο με κρέας και σαλάτα λάχανο και έκλεινε με κάποιο σπιτικό γλυκό ή πίτα. Οπωσδήποτε απαραίτητο το σπιτικό κρασί!
    Όχι δεν υπήρχε ο κίνδυνος του…γαστρικού φόρτου.:) Όλα γίνονταν με μέτρο!

  14. Faltsos said

    Ώσπου να το στείλω το 8 έγινε 9

  15. Στην είσοδο της πολυκατοικίας επί της οδού Στρατιωτικού Συνδέσμου 15, στην Δεξαμενή, εντοιχισμένη πλάκα μας πληροφορεί ότι εκεί ήταν το σπίτι του Παπαδιαμάντη.

  16. sarant said

    15 Α, πολύ ενδιαφέρον!

  17. Γιάννης Ιατρού said

    15: Αυτή είναι η πλάκα που γράφεις;

  18. Κάτι πιο ειδικό πρέπει να εννοεί ο Βάρναλης με τα «ποδήματα», γιατί ακόμα κι αν δεν είχε ρευματισμούς, δεν φαντάζομαι να κυκλοφορούσε ξυπόλητος ο εβδομηντάρης Πρόεδρος το καλοκαίρι…

  19. sarant said

    18 Έπρεπε να το σχολιάσω πιο ρητά, αν και το αναφέρω στην περίληψή μου. Εννοεί τις γκέτες. (Σε άλλη αναφορά το λέει και ρητά).

    Λίγα σχόλια βλέπω σήμερα. Να δεις που έχουν πάει όλοι να ψηφίσουν για αρχηγό της κεντροαριστεράς 🙂

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια εξαιρετική εργασία μαθητών λυκείου, με την επίβλεψη καθηγητών τους, με θέμα «Η Αθήνα του Παπαδιαμάντη»:
    https://www.scribd.com/mobile/document/149612095/%CE%97-%CE%91%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7

  21. Γιάννης Ιατρού said

    19β: Α, όχι κι έτσι. Εγώ μια καρυδόπιτα έφτιαχνα, μιας κι έπεσα τις προάλλες τυχαία πάνω σε κάτι αυτοφυείς 🙂 καρυδιές και απαλλοτρίωσα μερικά φρέσκα καρυδάκια 🙂

  22. spatholouro said

    Η πρώτη έκδοση των «Φιλολογικών απομνημονευμάτων» είναι το 1980, η δεύτερη το 1981

    Εδώ και όλο το κεφάλαιο για τη φιλολογική μποέμ της Δεξαμενής:
    https://www.academia.edu/29704402/%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9D%CE%91%CE%9B%CE%97%CE%A3_%CE%9A%CE%A9%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3_%CE%97_%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%AD%CE%BC_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%94%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AE%CF%82

  23. #17. Μπράβο, ακριβώς αυτή είναι!

  24. Αιμ said

    18. Γκέτες, το λέει ο Ν στην περίληψη.

  25. 19 Χωρίς Πόντα δεν έχει γούστο.
    Εγώ (που αυτές τις μέρες απείχα λόγω φόρτου εργασίας και ημικρανίας) χαίρομαι να ξαναδιαβάζω κομμάτια από τα «Φιλολογικά Απομνημονεύματα» που, όπως θα θυμούνται οι παλιοί, ανέφερα συχνά-πυκνά εδώ τις πρώτες μέρες.

  26. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Ο φίλος Αντώνης Παπαβασιλείου, παπαδιαμαντιστής, έχει βρει ένα απόκομμα του Σκριπ από το 1902 που μιλάει για έναν αμαξά, ονόματι Στέφανο Εμμανουήλ, κάτοικο Σπευσίππου 5, ο οποίος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει επειδή τον έκλεισαν στο κρατητήριο όταν τον κατάγγειλε μια γειτόνισσα με την οποία είχε τσακωθεί.

    Δεν συνάδει ιδιαίτερα όλο αυτό με την εικόνα που έχω σχηματίσει για τον κυρ Στέφανο, αλλά πολλά στοιχεια ταιριάζουν

    https://ellinomouseionagrafon.blogspot.lu/2017/11/blog-post_19.html

  27. Γιάννης Ιατρού said

    23: Ευχαριστώ, δεν ήμουν βέβαιος γιατί στη φωτογραφία δεν διακρίνεται τι γράφει…

  28. Αιμ said

    19. Εγώ με το πάσο μου

  29. ΚΩΣΤΑΣ said

    19 Νικοκύρη, τους ξεμπρόστιασες 🙂 🙂 🙂

    Εξαιρετικό και το σημερινό, ευχαριστούμε!

    Βάζω κι εγώ ως ενδεχόμενο το επώνυμο Μαλαβάζης ή Μαλαβάζος.

    ΕΜΠΡΟΣ 10-1-1902 σελίδα 2 Μαλαβάζης

    ΣΚΡΙΠ 19-12-1900 σελίδα 1 Μαλαβάζος Αθαν.

    ΣΚΡΙΠ 23-5- 1900 σελ 2 Μαλαβάζος Αντ.

  30. sarant said

    29 Στέφανος όμως

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θέμα τιμής να βρεθεί το πλήρες όνομα του Προέδρου. 😊Ας κερδίσει την αθανασία κι αυτός ο ταπεινός τύπος της παλιάς Αθήνας, ο μοναδικός φίλος του Παπαδιαμάντη.

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    30
    Δεν το έψαξα πολύ. Έβαλα στην αναζήτηση αμαξηλάτες, είχε πολλά λήμματα, δεν τα έψαξα όλα. Το ΕΜΠΡΟΣ έχει: ..ο κ. Μαλαβάζης. Επειδή είχε και τον γιο του, μπορεί το Αθαν ή Αντ να αναφέρεται σε αυτόν.

  33. sarant said

    26 Συντάκτης του ποστ δεν είναι ο φίλος Αντώνης όπως νόμιζα αλλά ο Κωνστ. Τσιώλης

  34. Μπετατζής said

    Ενδιαφέρουσα και η περιγραφή του Κονδυλάκη. Καταλαβαίνω ότι στη γνωστή νουβέλα του «ο Πατούχας¨», ο Κονδυλάκης πιθανόν στη μορφή του κεντρικού ήρωα να έχει περιγράψει τον ίδιο τον ατζούμπαλο (σύμφωνα με τον Βάρναλη) εαυτό του. Το τραγουδάκι π.χ. που τραγουδάνε στον Πατούχα κοροϊδευτικά, λέει : «Καλώστονε που πρόβαλε με τις μακριές χερούκλες, με τα μεγάλα μάγουλα και με τσι ποδαρούκλες».

  35. Theo said

    Ευχαριστώ, Νικοκύρη!
    Ελπίζω πως μέσα στο 24ωρο οι άξιοι ερευνητές του ιστολογίου θα βρουν πλήρες το επώνυμο του Στέφανου -κι ίσως και περισσότερα για τον θαυμάσιο αυτόν τύπο της πάλαι ποτέ Δεξαμενής των φιλολογούντων και των μποέμηδων 🙂

  36. Kotsifis athanasios said

    Φίλε Νίκο
    Πολύ ωραία τα άρθρα σου
    Σε παρακολουθώ χρόνια
    Να είσαι καλά
    Μας προσφέρεις πράγματα έτοιμα
    Για βρώση ,ακούραστα για μάς
    Κοτσίφης

  37. cronopiusa said

    Καλησπέρα σας

    ανάταση το σημερινό νήμα, ευχαριστούμε !

    Η Σαπφώ Νοταρά Διαβάζει Παπαδιαμάντη
    1. Υπηρέτρα
    2. Το σπιτάκι στο λιβάδι
    3. Φώτα ολόφωτα
    4. Ωχ, βασανάκια
    5. Το καμίνι
    6. Το μοιρολόγι της φώκιας
    7. Έρωτας στα χιόνια

  38. cronopiusa said

    αα αχ πιάστηκα…

  39. sarant said

    38 Ελευθερώθηκε -βλ, 37!

    36 Ελα ρε Θανάση, πόσα χρόνια! Νάσαι καλά!

  40. cronopiusa said

    φτου ξελευτερία!

  41. Fivos Karalis said

    Πρόεδρο εδώ, στο ιστολόγιο, έχει;

  42. atheofobos said

    Εκείνη την εποχή ο πρόεδρος των αμαξηλατών δεν ήταν σχεδόν ισόβιος σαν τον σημερινό των ταξιτζήδων!
    Έτσι σε μια πρόχειρη έρευνα στο ΕΜΠΡΟΣ από το 1900-1911 βρήκα τους εξής προέδρους
    18-1-01 Γεώργιος Καργίας
    10-1-02 επιτροπή εκ των κ Μαλαβάζη, Γουρδέλη και Σαραντόπουλου
    7-5-07 προέδρου αυτών Καρναούρη
    24-11-09 Επ. Καράμαλης
    26-9-10 ο πρόεδρος των αμαξηλατών κ. Χάρος

  43. sarant said

    42 Κι αυτό πολύ ενδιαφέρον!

  44. Γιάννης Ιατρού said

    41: Ακολουθείται το σύστημα «Λάμπρου»… Άααααν έχεις ακουστά 🙂 🙂 🙂

  45. Γιάννης Ιατρού said

    42: Αθεόφοβε,
    κα΄τι πρέπει να αναφέρουν οι εφημερίδες της εποχής (εκτός από το απόκομμα του Σκριπ του 1902) σχετικά με το συμβάν στο σύνδεσμο του σχ.26. Μήπως ψάχνοντας πήρε το μάτι σου κάτι;

  46. Spiridione said

    Και αυτό, Εμπρός, 20-6-1913
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=18662&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARsASZASkASNASMASZASXASaAAgASJASUASJASWASPASTASJAScASmASV&CropPDF=0

  47. sarant said

    46 Μπράβο Σπύρο. Και βέβαια ο Διαβάτης είναι ο Κονδυλάκης -αλλος ένας που γνώρισε τον κ. Πρόεδρο από πρώτο χέρι.
    Να σημειωθεί ότι αυτό το τετράστιχο του Καρύδη με τους μασκαράδες είναι αρκετά παλιό, ίσως του 1860.

  48. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σύμφωνα με το 46 σχόλιο του Σπύρου, ενισχύεται ΄πιθανότητα τα ονόματα Αθαν και Αντων Μαλαβάζος ναι είναι τα παιδιά του Προέδρου (σχόλιά μου 29 – 32).

    Προϋπόθεση πάντα το επώνυμο του Προέδρου να αρχίζει από Μ.

  49. Γιάννης Ιατρού said

    46: Ωραίο Σπύρο. Εδώ το δημοσίευμα που βρήκες, σαν απόκομμα, επεξεργασμένο για καλύτερη ανάγνωση.

  50. Spiridione said

    Και άλλη αναφορά του Κονδ.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=23488&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiASYASZASkASNASMASZASXASaAAgASMASNASWASJASUASNASVASGASaAAi&CropPDF=0

  51. cronopiusa said

  52. sarant said

    51 Τι έγινε στα Χανιά;

  53. Γιάννης Ιατρού said

    52: Πολύ συνοπτικά: Κάποιοι μεθυσμένοι Βρετανοί ναύτες πλάκωσαν στο ξύλο μια παρέα 2-4 Ελλήνων. Ο ένας από τους Έλληνες είναι στο νοσοκομείο. Για τη στάση των αρχών κλπ. βλ. σύνδεσμο της Κρόνης.

  54. sitaroulis said

    Ο Παπαδιαμάντης ζούσε σε χαμοκέλες και τελικά πέθανε πάμφτωχος!
    Ποιοί σύγχρονοί του πεζογράφοι έγιναν ακαδημαϊκοί και έπαιρναν μισθάρες άραγε;Θα άξιζε τον κόπο να μαθαίναμε ονόματα,νομίζω!

  55. sarant said

    53 Ευχαριστώ!

    54 Από τους πρώτους ακαδημαϊκούς πεζογράφος ήταν ενμέρει ο Δροσίνης και ελάχιστα ο Παλαμάς. Αργότερα έγιναν ο Νιρβάνας και ο Ξενόπουλος.

  56. Spiridione said

    48. Μπορεί, πάντως ο Αθαν. είναι Μαλαβάζος, και ο Αντων. Μαλαβάζης.

  57. BLOG_OTI_NANAI said

    Μου κάνει εντύπωση που ούτε ο Βαλέτας, ούτε ο Τριανταφυλλόπουλος, ούτε ο Merlier ενδιαφέρθηκαν να σημειώσουν το επώνυμο του Στέφανου αν και είχαν πολλές αφορμές να το κάνουν. Ο Βαλέτας, στην 2η έκδοση της μελέτης του για τον Ππδ το 1957 με 656 σελίδες, αφιερώνει ξεχωριστό χώρο στον κυρ-Στέφανο και όμως δεν αναφέρει επώνυμο. Ο Τριανταφυλλόπουλος και ο Merlier σε υποσημειώσεις και σχόλια, πάλι «κυρ Στέφανο» τον αναφέρουν και «πρόεδρο», χωρίς επώνυμο. Ξέχωρα από δεκάδες άλλες αναφορές άλλων συγγραφέων που βρήκα και βλέπω μόνο «Στέφανος» και «Πρόεδρος». Λες και συνωμότησαν όλοι να κρατήσουν κρυφό το επώνυμο.
    Επίσης δεν βρίσκω κάτι σχετικό για Μαλεβάζη/Μαλαβάζη που και ως όνομα είναι μάλλον σπάνιο.

    Με τόσα που έψαξα, θα μου κάνει εντύπωση αν βρεθεί το επώνυμο σε κείμενο φιλολογικό. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις. Θεωρώ πιθανό να βρεθεί σε κανένα δημοσίευμα εφημερίδας που αφορά τους αμαξάδες ή τη δράση του ως πρόεδρος.

  58. cronopiusa said

    52

  59. sarant said

    57 Kαλά το συνοψίζεις

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>κάνοντας αδέξια τον άγριο, τον κακό και το… μάγκα. (για τον Κονδυλάκη)
    Πολύ γνώριμα αυτά τα σουσούμια. 🙂
    Μεταλαβιά (βραδυνή) πάλι το άρθρο Νικοκύρη.

    Νωρίς το καλοκαίρι φέτος κατεβαίνοντας με τα πόδια από τη Γεννάδειο στάθηκα στη Δεξαμενή με τη σκέψη στο Π΄΄διαμάντη και τη φιλολογική παρέα,τότε και μετά και περιεργάστηκα ό,τι απομένει(τίποτα-ένας τοίχος τσιμέντου που κρέμονται απο πάνω απεριποίητοι αγριόθαμνοι) από τις πρώην βρύσες κλπ. Ρημαγμένη κατάσταση μου φάνηκε.Βέβαια ήταν σχετικά νωρίς η εποχή. Ο,τι κι είχε ανοίξει ο χώρος του σινεμά, μάλιστα ξαφνιάστηκα που είδα τοιχοκολλημένο ότι κάποια παρουσίαση βιβλίου θα γινόταν σε λίγο εκεί-δε θυμάμαι τί.
    *Μαλαβάζος* βλέπω πολλούς και στο εξωτερικό.Αυστραλία,Αμερική.

  61. atheofobos said

    54
    Δεν υπήρχαν σύγχρονοι του Παπαδιαμάντη που να έγιναν ακαδημαϊκοί για τον απλούστατο λόγο ότι ο ιδρυτικός νόμος 4398 της Ακαδημίας Αθηνών είναι του 1929 και ο Παπαδιαμαντης είχε πεθάνει από το 1911!

  62. sarant said

    61 Ωστόσο, Παλαμάς, Ξενόπουλος και άλλοι ήταν της εποχής του Ππδ

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Βλαχογιάννης και Παπαδιαμάντης, στη Δεξαμενή το 1908
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/12/29/galopoula/

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και να υπήρχε Ακαδημία Αθηνών (ιδρύθηκε επί Παγκάλου) στα χρόνια του Παπαδιαμάντη, και να τον πρότειναν για ακαδημαϊκό, σιγά που θα δεχόταν να γίνει ο κυρ Αλέξανδρος.😊

  65. atheofobos said

    Μερικοί ακόμα πρόεδροι των αμαξηλατών
    ΣΚΡΙΠ 2-12-95 Πολυδωρόπουλος
    ΕΜΠΡΟΣ 25-3-03 Οικονόμου και Αν.Μαλαβάζης 3-9-03 και 3-6-05
    Μήπως ο «Πρόεδρος» ήταν αντίστοιχος με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο;
    http://athinaikon.gr/%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%AD%CE%BF%CF%85%CF%82-2/

    62
    Η απάντηση αφορά τα χρόνια που ζούσε ο Παπαδιαμάντης γιατί στο σχόλιο 54 λέει:
    Ποιοί σύγχρονοί του πεζογράφοι έγιναν ακαδημαϊκοί και έπαιρναν μισθάρες άραγε;
    Ο μεν Ξενόπουλος δεν είχε τότε μισθό από πουθενά ο δε Παλαμάς είχε τον μάλλον όχι σπουδαίο μισθό του Γραμματέα στο Πανεπιστήμιο
    Έχω βάλει φωτοτυπία της υπογραφής του Παλαμά ως γραμματέα στο πτυχίο του παππού μου στο ποστ
    Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/12/blog-post.html

  66. Γς said

    55 β:

    >Από τους πρώτους ακαδημαϊκούς πεζογράφος […] Αργότερα έγιναν ο Νιρβάνας και ο Ξενόπουλος.

    Ναι. Οδός Νιρβάνα στις Τρεις Γέφυρες.

    Και είχα κάνει μια εμπεριστατωμένη ανάλυση περί βουδιστικής Νιρβάνας σε μια φίλη μου που έμενε [και έμενα, σπιτωμένος] εκεί.

    Τόσο εμπεριστατωμένη που δεν κατάλαβε τίποτα. Μόνο εγώ αντικατέστησα στην γκλάβα μου την οδό [του] Νιρβάνα με την οδό [της] Νιρβάνα.

    Δεν ήμουν εγώ για τέτοιες αναλύσεις, εξάλειψης του πόνου λόγο παύσης του κύκλου αναγεννήσεων, εκμηδενισμός της ατομικότητας του είναι και ταύτιση με το όλον

    Ημουν απλώς ο άντρας της το καμάρι της, ο Ιππότης της:

    Τσακώθηκα ένα βράδυ Αχαρνών και Στρατηγού Καλάρη, κοντά στην Νιρβάνα και κατέβηκα απ τα αμάξι και πλακωθηκα άσχημα με έναν τύπο.

    Κυλιστήκαμε στην άσφαλτο.
    Μου έπλυνε το παντελόνι η δικιά μου και το καμάρωνε.

    – Ο ιππότης μου. Ο ιππότης της ασφάλτου.

  67. Γς said

    65:

    Α, ναι!

    Το μεζεδοπωλείο της Θεμιστοκλέους, στην Πανεπιστημίου.

    Δεν τους ξέραμε τους Λευτεριστές αλλά τους βλέπαμε στις φωτογραφίες στον τοίχο πάνω απ το τραπέζι που καθόμασταν συνήθως.

    Ναι μεζέδες και ουζάκι. Μα πως το απολαμβάναμε. Η γιατρίνα μου.

    Αλλά κι η αστυνομικίνα μου στην άλλη μεριά της θεμιστοκλέους. Στην Ακαδημίας. Στο Πέτρινο.
    Τι ουζοκατανύξεις!

    Μα οπως κάνουν οι γυναίκες για ουζάκι και θαλασσινά;

    Αύριο το απόγευμα έχουμε γυμναστική στο ΚΑΠΗ.
    Μετά θα την πάω για ουζάκι και θαλασσινά στην ψαρροταβέρνα κάτω στο λιμάνι. Στις Σειρήνες.

    Με τα πόδια. Χωρίς αυτοκίνητο, που πήγα να τις γκρεμίσω τότε.

    Κοπιάστε!

  68. Γς said

    65 β:

    Ο, τι το συγκινητικότερο

    κλίνω το γόνυ
    1. γονατίζω σε ένδειξη τιμής
    2. σέβομαι
    3. [δικό μου] ζηλεύω

  69. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    1) Σοβαροί να είμεθα: Ο Παπαδιαμάντης εις «Τα τραγούδια του Θεού» γράφει ότι η μικρά Κούλα (η υιοθετημένη θυγάτηρ της πρώην ιεροδούλου Πολυξένης Μπούκη) απέθανε, ενώ εις την πραγματικότητα η Αγγελι-Κούλα έζησε μέχρι τα 70φεύγα της. Διατί, λοιπόν, ώ αφελείς Σαραντάκειοι ερευνηταί επιστέψατε ότι το επώνυμον του κυρ-Στεφάνου ήρχιζεν από Μ. και ερευνάτε ματαίως τας παλαιάς εφημερίδας;

    2) Ο Βάρναλης γράφει εις την «Πρωΐαν» του 1935: «Ο κυρ Στέφανος τον έπαιρνε τον Παπαδιαμάντη ΚΑΘΕ ΠΑΣΧΑ στο σπίτι του και του έκανε το τραπέζι.»

    Ο Παπαδιαμάντης εις την επιστολήν του προς τον Ι. Βλαχογιάννη γράφει: «Παρακαλώ, ειπέ εγκαρδίους ασπασμούς μου εις τον κυρ Στέφανον, τον Πρόεδρον. Ενθυμούμαι την φιλοξενίαν του και την μεγαλοψυχίαν και καλόκαρδον ευθυμίαν του, αυτάς τας ημέρας. ΔΥΟ ΠΑΣΧΑ έκαμα σπίτι του».

    Ποίον πρέπει να πιστεύσωμε; Τον φαντασιόπληκτον Βάρναλην («Κάθε Πάσχα») ή τον κύρ Αλέξανδρον («Δύο Πάσχα»); Το επισημαίνω αυτό διά να είπω πως πρέπει να είμεθα επιφυλακτικοί εις τας «μαρτυρίας» του Βάρναλη (που δεν επίστευε ούτε εις Θεόν, ούτε εις Διάβολον, παρά μόνον εις την καταστροφήν του Ρωμέικου, όπως κάθε μπολσεβίκος…) διά τον Παπαδιαμάντην, τον κύρ Στέφανον κλπ., γράφων 25 και 30 χρόνια μετά την κοίμησιν του Μεγάλου Σκιαθίτου.

    3) Εις τον ιστότοπον http://papadiamantis.org του φίλου μου καθηγητού Φωτίου Δημητρακοπούλου, ο κ. Σαραντάκος μνημονεύεται δίς διά δύο κείμενα που ουδέποτε έχει αναρτήσει εις το παρόν Ιστολόγιον. Διατί, άραγε;

    Εις το πρώτον κείμενον υπό τον τίτλον «Νίκος Σαραντάκος – Ὁ Ἀ.Π. ὡς πρωτογενὴς μαρτυρία», ο κ. Σαραντάκος προσπαθεί πλαγίως να αποδείξη ότι ο κύρ-Αλέξανδρος ήτο δημοτικιστής, συλλέγων τας λαϊκάς παροιμίας που αναφέρει εις τα κείμενά του.

    Εις το δεύτερον κείμενον υπό τον τίτλον «Κώστας Βάρναλης, Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη», ο Βάρναλης γράφει εις την γλώσσαν και το ύφος του Παπαδιαμάντη και εις κάποιο σημείον λέγει;

    «Θὰ νηστεύσει καὶ πάλιν, ὡς τὸ εἶχε τάμα νὰ νηστεύει διὰ βίου κάθε Παρασκευὴν διὰ νὰ ἐξαγνισθεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ μέγα κρῖμα τῆς νεότητός του, ποὺ εἶδε τυχαίως ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπαν τὴν νεαράν του ἐξαδέλφην νὰ γδύνεται.»

    ΕΡΩΤΩ: Ποίος, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, έβγαλε την φήμην (που υιοθετεί ο Βάρναλης) ότι όλος ο βίος του Παπαδιαμάντη ήτο είς αγών διά να ξεπλύνη την νεανικήν του αμαρτίαν να ίδη την εξαδέλφην του Συραϊνώ γυμνήν, κάμνων μπανιστήρι από την κλειδαρότρυπαν; Μα, βεβαίως, ο Μαλακάσης και ο Περάνθης πολλά έτη μετά τον θάνατον του κύρ Αλέξανδρου!.. Βλέπε λεπτομερείας εδώ

    4) Δεν θέλω να είπω περισσότερα διά την αναξιοπιστίαν του Βάρναλη, διότι ο κ. Σαραντάκος τον λατρεύει και είναι πιθανόν να δεχθώ νέαν πορτοκαλιάν κάρταν. Θα τελειώσω με δύο προσθήκας εις το σημερινόν άρθρον

    Προσθήκη 1η: Μνεία διά τον κύρ Στέφανον κάμνει και ο Μάνος Ελευθερίου εις το «Σκοτεινό Τρυγόνι» του, πράγμα που διέφυγε επί 18 ώρας από όλους τους Σαραντακείους αναγνώστας:

    «Τώρα, δυὸ τρεῖς σαρδέλες, τὸ τυρί, ἐλιές, λακέρδα,
    κι ἄλλοτε στὸ χαρτὶ λίγος χαλβὰς ἢ ταραμὰς
    καὶ ὁ γενναῖος φίλος του κυρ-Στέφανος ὁ ἁμαξὰς
    μαζὶ κι αὐτὸς δεμένος στὸ ἅρμα (εἶχε ἅρμα;)
    τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου…»

    Προσθήκη 2α: Επί 9 έτη ο κ. Σαραντάκος αρνείται να αναρτήση την μαρτυρίαν του προσωπικού γραμματέως του Ελευθ. Βενιζέλου, γνωστού δημοσιογράφου Στεφάνου Στεφάνου που είχε γνωρίσει επί πολλά έτη τον κύρ Αλέξανδρον εις τας εφημερίδας. Ο Στεφάνου μάς διαβεβαιοί ότι ο Παπαδιαμάντης ήτο εκ πεποιθήσεως άφροντις και μάς δίδει την κατωτέρω εκπληκτικήν περιγραφήν διά τον κορυφαίον συγγραφέα που ανέδειξε το Ρωμέικον:

    «Ὁ ποιητής, θεατρικὸς συγγραφέας καὶ δημοσιογράφος Στέφανος Στεφάνου, συνάδελφός του στὶς ἐφημερίδες «Ἀκρόπολις» καὶ «Ἐφημερίς», σκιτσάρει τὸ πορτρέτο του: «Ὁ Παπαδιαμάντης δὲν εἶχε σχέσεις μὲ κανένα. Ἀκοινώνητος, σκοτεινός, ἀμίλητος. Ἤρχετο εἰς τὸ γραφεῖον σὲ ὧρες ποὺ δὲν τὸν ἔβλεπε κανείς. Ἠργάζετο μόνος σὲ ἕνα δωμάτιο. Ἤτανε πάντοτε κακοντυμένος. Ὄχι τόσο ἀπὸ φτώχεια ὅσο ἀπὸ ἀδιαφορία. Τέλειος Μποέμ. Ἕνα καπέλο τῆς κακῆς ὥρας. Πουκάμισο σὰν νυχτικό. Λαιμοδέτη, ἄλλοτε φοροῦσε καὶ ἄλλοτε ὄχι. Πανταλόνι μὲ ξέφτια, γόνατα καὶ χρώματος ἀκαθορίστου. Παπούτσια σὰν ἀρβύλες. Καὶ γιὰ νὰ κρύψῃ ὅλο αὐτὸ τὸ χάλι, ἐφοροῦσε ἀπὸ ἐπάνω ἕνα μαῦρο χοντρὸ παλτό, ποὺ εἶχε ὅλα τα χρώματα τῆς ἴριδος, φόδρες σχισμένες, λεκέδες, τρύπες, μπαλώματα …γιατὶ ὁ Παπαδιαμάντης ποτέ του δὲν ἔβγαζε τὸ παλτό». («Ἀθηναϊκὰ Νέα», 10 Φεβρουαρίου 1936)»

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  70. cronopiusa said

    Απάνθρωπες, εμετικές, απαράδεκτες και χυδαίες οι αναρτήσεις του ανέραστου, κακόψυχου μεσήλικα που φοβάται το γήρας και εμφανίζεται αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  71. BLOG_OTI_NANAI said

    70: Και πέρα από το γεγονός ότι τον έχουμε πιάσει 1.000 φορές να γράφει παραμύθια της Χαλιμάς…

  72. dryhammer said

    65 β. Αυτά (μαζί με τ’ άλλα που λέει το μπλόγκ) τα βάζουν για εικονίσματα και τους ανάβουν καντήλι.

  73. Γς said

    69:

    «Τώρα, δυὸ τρεῖς σαρδέλες, τὸ τυρί, ἐλιές, λακέρδα,
    κι ἄλλοτε στὸ χαρτὶ λίγος χαλβὰς ἢ ταραμὰς
    καὶ ὁ γενναῖος φίλος του κυρ-Στέφανος ὁ ἁμαξὰς
    μαζὶ κι αὐτὸς δεμένος στὸ ἅρμα (εἶχε ἅρμα;)
    τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου…»

    Ἅρπαξε τότε μέσα τὸν Ἠλία καὶ σὰν μὲ ἀνεμοστρόβιλο, ἀναλήφθηκε ὁ Ἠλίας εἰς τὸν οὐρανό. Ὁ Ἐλισσαῖος ἔβλεπε ἀπὸ κάτω καὶ φώναζε: – Πάτερ – Πάτερ, ἅρμα Ἰσραὴλ καὶ ἱππεῖς αὐτοῦ.

  74. Γς said

    72:

    Ναι, γιατί όχι;

    Εδώ εγώ ο αντιτέτοιος κι ανάβω καντήλι μπρος τη φωτό της. Και λιβάνι.

    Και μουρμουράει η άλλη, που δεν καταλαβαίνει

  75. Γς said

    73:

    Μάνος Ελευθερίου:

    >ὁ γενναῖος φίλος του κυρ-Στέφανος ὁ ἁμαξὰς
    μαζὶ κι αὐτὸς δεμένος στὸ ἅρμα
    τοῦ προφήτη Ἐλισσαίου

    Βάταλος:

    Ο Ελισσαίος είχε άμαξα;

    ο κυρ Στέφανος, παλαιότερα αμαξάς και πρόεδρος του σωματείου των αμαξηλατών

  76. BLOG_OTI_NANAI said

    Να προσθέσουμε ότι για την «εξαδέλφη» ο Ππδ αναφέρει ότι ήταν «μακρυνή» και δεύτερον ότι ήταν ολόκληρη γυναίκα 28 ετών και όχι κανένα κοριτσάκι. Επίσης δεν σκόπευε να την δει γυμνή αλλά να την δει γενικώς γιατί ήταν όμορφη. Γι’ αυτό μόλις είδε ότι γδυνόταν έφυγε αμέσως και ξαναπήγε αργά και αυτή τη φορά έμεινε για να χαρεί την ομορφιά της επειδή εκείνη κοιμόταν. Και βεβαίως, όπως λέει ο Ππδ, πέραν τούτου του συμβάντος ουδέποτε την ξαναείδε με τέτοιον ερωτικό τρόπο, παρά τη φρόντισε όσες μέρες έμεινε ως μεγάλος της αδελφός.

    Άλλωστε ο Βάταλος εξαρχής ήταν απατεώνας τώρα θα τον μάθουμε;

  77. dryhammer said

    70,71, 73. Γι αυτόν (69) και το

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/11/17/martinos-4/#comment-467638 :

    Κακό πράμα να γερνάς, γέροντα. Χειρότερο να κακογερνάς. Χείριστο να κακογερνάς μονάχος.

  78. sarant said

    65 Αθεόφοβε, ξέρεις τι σκέφτομαι; Ότι ο κυρ Στέφανος θα ήταν πρόεδρος των αμαξηλατών παλιότερα, δεκαετία 1880-1890.

  79. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δεξαμενή 1930

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: