Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αγιασμοί δίχως ιερό (αναδημοσίευση κειμένου του Γιάννη Πατίλη)

Posted by sarant στο 23 Νοεμβρίου, 2017


Την προηγούμενη εβδομάδα αναδημοσίευσα το άρθρο ενός φίλου εκπαιδευτικού, το οποίο παρουσίαζε 5+1 άμεσες και εύκολες βελτιώσεις για το Γενικό Λύκειο. Όπως ήταν φυσικό, η συζήτηση, πέρα από τα συγκεκριμένα μέτρα, επεκτάθηκε γενικά στην κατάσταση της εκπαίδευσης.

Παίρνοντας αφορμή από το άρθρο αυτό, ο φίλος Γιάννης Πατίλης μου έστειλε ηλεμήνυμα στο οποίο μου γράφει ότι «πολλά σωστά λέει ο συνάδελφος, κι ας είναι στα ‘χαμηλά’ ζητήματα της εκπαιδευτικής πράξης». Εκτός από ποιητής (και άλλα πολλά), ο Γιάννης Πατίλης ήταν μάχιμος εκπαιδευτικός της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έως τη συνταξιοδότησή του, και, όπως μου γράφει, ελπίζει ελάχιστα και μόνο «στις εκ των κάτω δράσεις και πρωτοβουλίες των ίδιων των δασκάλων -όπως ετούτη που μας παρουσίασες-, αυτών, δηλαδή, που έχουν τα κουράγια και η δουλειά τους έχει γίνει το μεράκι τους. Ευτυχώς οι σχολικές μονάδες διαθέτουν ακόμη κάποια ρευστή ‘τοπικότητα’ και άρα ελπίδα να πετύχει το ‘ μερικό’ εκεί που διακόσια χρόνια τώτα δεν κατάφερε ποτέ του να πετύχει το ‘γενικό’.»

Ο Γιάννης μού στέλνει ένα άρθρο του, ήδη δημοσιευμένο στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς, στο οποίο, παίρνοντας αφορμή από ένα εύρημα στην Ακρόπολι το 1888, σε συνδυασμό με μια πρόσφατη δήλωση του υπουργού Παιδείας Κ. Γαβρόγλου περί παραπαιδείας, διατυπώνει επτά συγκεκριμένες προτάσεις για τη βελτίωση της εκπαίδευσης, ιδίως της λυκειακής. Νομίζω ότι το θέμα έχει πολύ ενδιαφέρον, οπότε με χαρά το αναδημοσιεύω. Προσθέτω το λινκ προς το άρθρο της Ακροπόλεως του 1888.

Αγιασμοί δίχως ιερό

(Τυχαία ευρήματα. [Όρος εθνοκλινικός].)

του Γιάννη Πατίλη

 

Οι θεσμοί της παραπαιδείας έχουν μετατραπεί σε οργανικό μέρος του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
Κώστας Γαβρόγλου, υπουργός Παιδείας, Αυγή, 3 Σεπτ. 2017 (συνέντ.)

Επειδή έχω την ασυνήθιστη συνήθεια εκτός από το δίκτυο να «σερφάρω» και στα τεκμήρια του ιστορικού μας παρελθόντος, πρόσφατου και απώτερου, έπεσα προ μηνός σε ένα δημοσίευμα της Ακροπόλεως της Τετάρτης 7 Σεπτεμβρίου 1888 (!) που δίνει στον παραπάνω «αθώο» παρακείμενο («έχουν μετατραπεί») του υπουργού Παιδείας, και μ’ όλο το βάρος του συντελεσμένου που διαθέτει, ένα τέτοιο ιστορικό βάθος, που εγώ, τουλάχιστον, δεν θα τολμούσα, μ’ όλη την ιστορική μου καχυποψία, να φανταστώ! Το θέμα μου, βεβαίως, και το ζωτικό ενδιαφέρον (μιας και ακόμη με συντηρεί ως συνταξιούχο εκπαιδευτικό το δημόσιο), δεν είναι η παραπαιδεία, αλλά το ίδιο το σύστημα της λαϊκής παιδείας μας, του οποίου αποτελεί ανεστραμμένο κάτοπτρο. Παραθέτω το δημοσίευμα (εδώ το πρωτότυπο):

Οι καθηγηταί και η ιδιωτική διδασκαλία

Πολλοί των καθηγητών, των εχόντων δημοσίας θέσεις και διδασκόντων ιδίως εις τας πόλεις, διαθέτουσι συνήθως τόσας πολλάς εις ιδιωτικήν διδασκαλίαν ώρας, ώστε ολίγος ή ουδόλως απομένει εις αυτούς καιρός, όπως προετοιμάζωνται πρεπόντως και διδάσκωσι μετά της απαιτουμένης εμβριθείας και ηρεμίας, αφού μάλιστα διατρέχουσι πολλάκις μακράς οδούς και φθάνουσι κατάκοποι και ασθμαίνοντες. Παρετηρήθη δυστυχώς, ότι εις τοιαύτην κερδοσκοπικήν διδασκαλίαν επιδίδονται και γυμνασιάρχαι και διευθυνταί διδασκαλείων επί μεγίστη βλάβη των εκπαιδευτηρίων, των οποίων την τύχην ενεπιστεύθη εις αυτούς το δημόσιον.

Είνε αληθές, ότι οι δημόσιοι καθηγηταί έχουσι εκ του νόμου το δικαίωμα να διδάσκωσιν εις ιδιωτικά εκπαιδευτήρια ή εις οικίας δώδεκα ώρας, αλλά του δικαιώματος τούτου εγένετο μεγάλη κατάχρησις. Προς άρσιν του κακού εξέδωκε το υπουργείον εγκύκλιον, δι’ ης αυστηρότατα απαγορεύει πάσαν υπέρβασιν του ορίου των δώδεκα ωρών επί ποινή αυστηροτάτη. Είχον καταντήσει πολλοί καθηγηταί να θεωρώσι το κύριον αυτών καθήκον ως τι πάρεργον.

(Ακρόπολις, 07-09-1888)

Εκατόν είκοσι εννέα χρόνους πριν η «παραπαιδεία» είναι ήδη συγκροτημένη ως παρα-κρατικός θεσμός, ημιαναγνωρισμένη από το ίδιο το κράτος, με εκπλήσσουσα ομοιότητα προς την τωρινή στα δομικά της στοιχεία και τις βλαπτικές της συνέπειες για τα συμφέροντα της δημόσιας εκπαίδευσης. Στοιχειώδης λογική και ιστορική κατανόηση της εν λόγω κοινωνικής παθογένειας καταλήγει σε τρία τουλάχιστον θεμελιώδη συμπεράσματα:

(1) H «παραπαιδεία» δεν είναι χθεσινό ή προχθεσινό φαινόμενο, αλλά έχει βαθειές ιστορικές ρίζες μέσα στο σώμα της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας και συνιστά ανθεκτική επιθυμία μεγάλης μερίδας μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Είναι σχεδόν η εθνική εκπαιδευτική μας ταυτότητα ή «ιδιοπροσωπία».

(2) Η «παραπαιδεία» τρέφεται από τις σάρκες της κρατικής παιδείας και αποτελεί αντικοινωνική «διόρθωση» των δομικών και μακροχρόνιων στρεβλώσεών της, ευνοούμενη από την απαξίωση στη συνείδηση της κοινωνίας της ίδιας της δημόσιας εκπαίδευσης.

(3) Η απαξίωση αυτή έχει να κάνει με την εκ γενετής πελατειακή και αναξιοκρατική συγκρότηση του νεοελληνικού δημόσιου τομέα και την συνεπακόλουθη ευρεία κοινωνική αντίληψη ότι η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα παρέχει πρωτίστως δικαιώματα καί εξασφάλιση για τον εργαζόμενο και δευτε­ρευόντως σοβαρές υποχρεώσεις ατομικής αυτοβελτίωσης και κοινωνικής προσφοράς.

Κάθε δημοκρατική κυβέρνηση, πρωτίστως όμως μια αριστερή κυβέρνηση, έχει ανελαστική ιστορική, πολιτική και ηθική υποχρέωση και ευθύνη για την ριζική αναβάθμιση του επιπέδου εκπαίδευσης των παιδιών του λαού και την απαλλαγή των οικογενειών τους από την χρόνια βαρειά οικονομική τους αιμορραγία προς όφελος μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, και μάλιστα σε καιρούς βαθειάς και παρατεινόμενης κρίσεως.

Το κρίσιμο ερώτημά μου, τόσο προς τον εαυτό μου όσο και προς τον (κάθε) καλοπροαίρετο υπουργό Παιδείας και (κάθε) ενεργό πολίτη, είναι τούτο: πώς μια τέτοια ριζική και αποβλεπτική σε θετικά αποτελέσματα και σε βάθος χρόνου αλλαγή, θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί ποτέ, με δεδομένα τα τρία προηγούμενα συμπεράσματα, δίχως σύγκρουση με πλατειά κοινωνικά στρώματα και ιδίως με εκείνα που, πέραν των νόμιμων ή ημινόμιμων ιδιωτικών δραστηριοτήτων τους, εκφράζουν και πολιτικώς τις συνεστημένες δημοσιοϋπαλληλικές έξεις και τα συμφέροντα;…

Το επί ενάμιση περίπου αιώνα βαθύ και σχεδόν πλήρες, κατά τη γνώμη μου, αδιέξοδο στην πραγματική ποιοτική αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης (πλην ελάχιστων και δίχως συνέχεια εξαιρέσεων), έχει ως εκ τούτου μεταφερθεί εκτονωτικώς στο πεδίο των πολιτικών αντιπαραθέσεων, ιδίως κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης – και μολονότι συμμερίζομαι τη διαπίστωση του νυν υπουργού για την κακοπροαίρετη στάση των αντιπολιτευομένων κομμάτων που όλα «θέλουν με ατάκες να κάνουν πολιτική» αρνούμενα να συνεργαστούν επί της ουσίας, νιώθω πως είναι, ως διαπίστωση, δυστυχώς αυτεπίστροφη για μεγάλο μέρος του πολιτικού βίου και της ίδιας της ευρύτερης αριστεράς ως κομματικής αντιπολίτευσης.

***

Επειδή το τελετουργικό του δημόσιου διαλόγου, και δη το αριστερό, θέλει –και ορθώς– πέραν των μελαγχολικών διαπιστώσεων και την ύπαρξη προτάσεων, υπογραμμίζοντας προς τούτο «την αφασία του δημόσιου διαλόγου», θα ήθελα να εκφράσω, επί τη ενάρξει του νέου σχολικού έτους, εναρίθμως και συνοπτικώς τις προσωπικές μου απόψεις, με το ελάχιστο δικαίωμα που μου δίνει η τριακονταετία κατά την οποία συνειδητά υπηρέτησα την δημόσια εκπαίδευση από το χαράκωμα της σχολικής τάξης, κατ΄ επιλογήν και εγκαταλείποντας τη Νομική επιστήμη, διατρεφόμενος ακόμη κατά φθίνουσες μερίδες «άρτου» από τον λεγόμενο δημόσιο κορβανά.

Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν έχει ελπίδα επιτυχίας αν δεν υπάρξουν ή εφαρμοστούν όλες ή οι περισσότερες από τις παρακάτω αλλαγές:

(1) Η πλήρης αποσυσχέτιση και των τριών τάξεων του Λυκείου (που θα μπορούσαν να συρρικνωθούν για τον σκοπό αυτό και σε δύο) από το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων.

(2) Η κοινωνική αποδραματοποίηση του θεσμού των εισαγωγικών εξετάσεων με την θεσμική και χρονική απομάκρυνσή τους από την λυκειακή βαθμίδα.

(3) Η αναφορά των εξεταζομένων στις εισαγωγικές εξετάσεις μαθημάτων σε θεματικές ενότητες δίχως παραπομπή σε συγκεκριμένη ύλη συγκεκριμένων διδακτικών βιβλίων. Η αθέτηση αυτής της κεφαλαιώδους σημασίας αρχής έχει τεράστια ευθύνη, μετά την εγκατάλειψη της μεταρρύθμισης Παπανούτσου, για την σταδιακή προς τα κάτω διάχυση και εμπέδωση του φαινομένου της «παπαγαλίας» σε όλες τις τάξεις του Λυκείου. Επί του προκειμένου έχω να σημειώσω δύο προσωπικές εμπειρίες: (α) την εισαγωγή μου το 1965 στη Νομική Αθηνών με το σύστημα Παπανούτσου, με αριθμό επιτυχίας 222 επί 600 περίπου επιτυχόντων και με μέσο όρο βαθμολογίας περίπου 14,5, την στιγμή που, μετά την εγκατάλειψη του συστήματος αυτού και την σύνδεση της ύλης των εξεταζομένων μαθημάτων με συγκεκριμένα εγχειρίδια, και ο τελευταίος επιτυγχάνων στην ίδια σχολή (υψηλής ζήτησης πάντα), εισαγόταν με μέσο όρο βαθμολογίας περίπου 17 καί άνω, ως επιβράβευση βεβαίως των παπαγαλικών του ικανοτήτων!… (β) την τραυματική εμπειρία μου, είκοσι χρόνια μετά, ως βαθμολογητή πλέον του μαθήματος της Ιστορίας κατά τις εισαγωγικές εξετάσεις, όταν γραπτά φωτοτυπικής απομνημόνευσης της εξεταζόμενης ύλης ήμουν υποχρεωμένος να τα βαθμολογήσω με άριστα 100 (20)!!! Την αυτονόητη αυτή αρχή διατύπωσε, σε ώτα μη ακουόντων, ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Εξετάσεων Γιώργος Δάσιος σε συνέντευξή του στην εφ. Αυγή, τον περασμένο Φεβρουάριο: «Μια βασική διαφορά του δικού μας συστήματος σε σχέση με τα ευρωπαϊκά είναι ότι οι υποψήφιοι στην Ευρώπη εξετάζονται σε σημαντικά εκτενέστερη ύλη, η οποία περιγράφεται με επιστημονικούς όρους και όχι με οριοθέτηση σελίδων από το σχολικό εγχειρίδιο. Η εκτενέστερη ύλη συνεπάγεται ότι τα θέματα των εξετάσεων είναι λιγότερο απαιτητικά, καλύπτουν όμως ευρύ φάσμα.»

(4) Η συγκρότηση, για την εφαρμογή μιας τέτοιας αρχής όπως η αμέσως προηγούμενη, εξειδικευμένου, έμπειρου και με σχετική μονιμότητα εξεταστικού σώματος εκπαιδευτικών, ξεχωριστού για κάθε μάθημα, και μικτού ως προς την σύνθεσή του με προσωπικό τόσο από την δευτεροβάθμια όσο και από την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

(5) Η ανά δεκαετία ετήσια επιμόρφωση κάθε εκπαιδευτικού με την καθολοκληρίαν απομάκρυνσή του από τη σχολική αίθουσα και την ως αντιπαροχή υποχρέωσή του παραγωγής σχετικού με την ειδικότητά του επιστημονικού ή παιδαγωγικού έργου.

(6) Η κατά τακτά διαστήματα ατομική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου μέσα από κοινά αποδεκτές και δίκαιες διαδικασίες. Αποτελεί ηθικό και κοινωνικό σκάνδαλο να αξιολογείται ατομικώς και ο τελευταίος μαθητής της ελληνικής επικράτειας και να μην αξιολογείται ατομικώς ο καθηγητής του. Επειδή η θεμελιώδης αυτή αρχή για την ποιοτική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι σχεδόν αδύνατον να εφαρμοστεί, με δεδομένες τις βαθειές ιστορικές του στρεβλώσεις, μια από τις οποίες είναι και η συνήθως αναξιοκρατική και με πολιτικά κριτήρια συγκρότηση του στελεχιακού δυναμικού, έχω εναλλακτικώς να προτείνω το εξής: την εισαγωγή του θεσμού της «ανοιχτής τάξης». Δηλαδή την ύπαρξη ενός άδειου διθέσιου θρανίου σε κάθε αίθουσα, ώστε να μπορεί ο συνάδελφος της ίδιας ειδικότητας, ο διευθυντής ή ο σύμβουλος να παρακολουθεί οποτεδήποτε το μάθημα του εκπαιδευτικού. Η παρακολούθηση αυτή δεν θα είναι υποχρεωτική για τον εκπαιδευτικό ούτε θα αποτυπώνεται σε συγκεκριμένη επίδοση. Θα μοριοδοτείται, όμως, κάθε εκπαιδευτικός που παρακολουθεί και με διπλά μόρια κάθε εκπαιδευτικός που συναινεί στην παρακολούθηση, και η ετήσια συγκέντρωση υψηλού αριθμού μορίων θα έχει σημαντική συμβολή στην οικονομική και επαγγελματική εξέλιξή του. Η συζήτηση για την διδασκαλία μετά από κάθε παρακολούθηση μεταξύ των εκπαιδευτικών να είναι ευκταία, μοριοδοτούμενη και αυτή, αλλά όχι υποχρεωτική. Και μόνη η παρουσία του άλλου εκπαιδευτικού στην τάξη, ακόμη και αν αυτή είναι «στημένη», θα έχει θετική επίδραση όχι μόνο στην απόδοση του καθηγητή που διδάσκει αλλά και στην έμμεση σύγκριση με εκείνη του εκπαιδευτικού που παρακολουθεί, μαθαίνοντας έτσι ο καθένας από το πώς του άλλου. Επί τριάντα χρόνια ποτέ κανένας δεν μου χτύπησε την πόρτα να δει αν είμαι μέσα στην αίθουσα, τις ελάχιστες όμως φορές που συμπτωματικώς είχα κάποιον ξένο σ’ αυτή, αισθάνθηκα την ανάγκη να αυξήσω κατακόρυφα την επίδοσή μου. Επιτέλους οι νέες γενιές των εκπαιδευτικών ας κάνουν πράξη αυτό που δεν έκαναν οι δικές μας: να ανοίξουν ελεύθερα την τάξη στους συναδέλφους τους και να συζητήσουν μαζί τους τις δυνατότητες και τα προβλήματα της διδασκαλίας.

(7) Σε άμεση συνάφεια με το προηγούμενο, αλλά και για άλλους πολύ σοβαρούς λειτουργικούς για την σχολική κοινότητα λόγους, ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να παραμένει στο σχολείο καθ’ όλο το εξάωρο της λειτουργίας του. Το μεταπολιτευτικό σχολείο που γνώρισα εγώ δούλευε στην ουσία σε δύο βάρδιες: 8 με 11 και 11 με 2! Ανάδελφος ρωμέϊκη πατέντα παγκόσμιας πρωτοτυπίας! Για την εφαρμογή μιας τέτοιας αρχής οι εκπαιδευτικοί συνήθως αντιτείνουν ότι δεν έχουν τους κατάλληλους χώρους και τις άλλες υλικές προϋποθέσεις για μια τέτοια παραμονή – πράγμα που ισχύει σε μεγάλο βαθμό: ξεχωριστά γραφεία, ειδικά εργαστήρια, λειτουργικές σχολικές βιβλιοθήκες, γραμματειακή υποστήριξη, κλιματισμός και πολλά άλλα που κάνουν ευχάριστη και παραγωγική την εργασία στο σημερινό σχολείο, δεν είναι ο κανόνας, αλλά η διαφημιστική εξαίρεση. Αν η πολιτεία θέλει πράγματι να ανεβάσει την ποιότητα της παρεχόμενης από το δημόσιο εκπαίδευσης, θα πρέπει να τα εξασφαλίσει σε κάθε σχολική μονάδα. Αλλά και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να τα διεκδικούν αποφασιστικά και, σε συνθήκες κοινωνικής κατάρρευσης όπως οι παρούσες, να επινοούν, για την στήριξη του δημόσιου αγαθού της παιδείας και το ουσιαστικό περιεχόμενο της δικής τους ζωής, τρόπους υπέρβασής τους, όπως το κάνουν αυτοθυσιαστικά αρκετοί από αυτούς. Γίναμε εκπαιδευτικοί από αγάπη για την συγκεκριμένη κοινωνική λειτουργία και όχι για την εξυπηρέτηση των κομμάτων και της εξουσίας, και δεν πρέπει να δεχόμαστε κανένα συμψηφισμό αυτών των επιθυμιών μας μαζί τους.

***

Αυτά, ως στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την εύρυθμη λειτουργία και την καλύτερη απόδοση των σχολικών μονάδων και κοινοτήτων, δίχως αναφορά στο περιεχόμενο και τον σκοπό του σημερινού σχολείου. Ως εκπαιδευτικός, όσο και ως πολίτης, ήμουν και είμαι κατά των μαθητικών παρελάσεων, της έπαρσης σημαίας από σχολικές μονάδες, των αγιασμών και της σχολικής προσευχής, της αρρωστημένης ανταγωνιστικής «αριστείας». Επίσης, υποστηρίζοντας ένα σχολείο ανοιχτό, συνειδητοποιώ ότι επ΄ ουδενί δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι εικόνα της περιβάλλουσας κοινωνίας. Πρέπει να είναι ανοιχτό σ’ αυτήν, αλλά όχι δίχως φίλτρο. Εργαστήριο και πρότυπο ενός διαφορετικού, μοναδικού και ιδεατού τόπου. Αυτό το φίλτρο υποχρεώνει το σχολείο να είναι, ταυτόχρονα, συντηρητικό, ως φορέας της παράδοσης και αξιοποίησης της εμπειρίας του παρελθόντος, και κοινωνικά προοδευτικό, ως χώρος προδιαμόρφωσης συγκροτημένων και ελεύθερων προσωπικοτήτων που με αυτοπεποίθηση καινουργώντας θα συντελέσουν στη δημιουργία ενός καλύτερου αύριο για τους συνανθρώ­πους τους.

Η δύσκολη λεπτουργία ώστε στην σχολική πράξη να συντηρείται αυτό το φίλτρο όσο το δυνατόν περισσότερο καθαρό από την περιρρέουσα κοινωνική παθογένεια είναι ο καθημερινός αγιασμός της σχολικής κοινότητας και το πολύτιμο ιερό της.

11 Σεπτεμβρίου 2017

126 Σχόλια to “Αγιασμοί δίχως ιερό (αναδημοσίευση κειμένου του Γιάννη Πατίλη)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Πάλι τα ίδια. Πάλι διάβασα κάτι που αφορά τις δυο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης.
    Α, δεν πάμε καλά.,,

  2. Γς said

    1:

    Αρχες είναι αυτές.

    Οπως το ρολόι, που κάνει καλό στο έμφραγμα και που αποφάσισα να μην το ξαναφορέσω, πολύ νωρίς.

  3. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλημέρα!

    Εξαιρετικό άρθρο, συγχαρητήρια στον κ. Γιάννη Πατίλη.
    Με την πρώτη ματιά διέκρινα τρεις αρετές του. Είναι επιστημονικά συγκροτημένος και συνειδητοποιημένος εκπαιδευτικός, γνωρίζει καλά το πρόβλημα και προ πάντων προτείνει λύσεις και λύσεις ουσιαστικές, με βάθος και προοπτική.

    Αυτά ως αρχή.

  4. gpoint said

    Καλημέρα

    Μια από τα ίδια…

    κοινότυπες προτάσεις και ευχολόγια

    για να βελτιωθεί κάπως η παιδεία πρέπει η μεταρρύθμιση να ξεκινήσει από το δημοτικό γιατί το βασικό υλικό της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ΔΕΝ είναι οι καθηγητές όπως ναρκισσεύονται οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί της αλλά οι ΜΑΘΗΤΕΣ.
    Κι όταν το βασικό υλικό σου φτάνει «χαλασμένο» στην δευτεροβάθμια μόνο πασαλείματα κάνεις. Πόσο τυχαίο είναι πως το κολλέγιο π.χ. εδώ και κάποια χρόνια έκανε δημοτικό (όπως και άλλα ιδιωτικά σχολεία καλά κι ακριβά) για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τους ανέτοιμους μαθητές που τους ερχότουσαν στο γυμνάσιο ;

    Τα μόνα πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν δεκτά στην δευτεροβάθμια από το υπουργείο ήταν και είναι όσα υποβαθμίζουν το κόστος ανά μαθητή, όλα τα άλλα είναι για να περνάει η ώρα και να κάνουν περισπούδαστα δήθεν άρθρα οι συνδικαλιστές που στην πλειοψηφία τους είναι άσχετοι γιατί δεν μπαίνουν ΠΡΑΚΤΙΚΑ σε αίθουσες ( φυσικά οι «ικανότεροι» των συνδικαλιστών αμείβονται με θέσεις στις Δέκο κ.λ.π. μάλλον όχι για την προσφορά τους στον αγώνα των εκπαιδευτικών, έτσι δεν είναι 😉

    30 χρόνια φούρναρης έεεε καθηγητής που ΠΑΝΤΑ οι μαθητές με φώναζαν δάσκαλο (για όσους πιάνουν το νόημα)

  5. nirevess said

    Ωραία τα λέει, και αν μή τι άλλο ξέρει να γράφει απλά και ουσιαστικά, και χωρίς ίχνος πολιτικολογίας. Η κατακλείδα του, επίσης (συντηρητικό-προοδευτικό), μου θύμισε Emerson.
    Τώρα, αυτό για τρεις τάξεις σε δύο, ισχύει πουθενά αλλού; Επίσης, η πρόταση περί άδειου θρανίου μού φαίνεται αφελέστατη, και στην ουσία το λέει και ο ίδιος («στημένο»). Το σημείο 3 για τα βιβλία, ορθότατο. Η αριστεία, εξαρτάται πως τη φαντάζεται κανείς, μπορεί να είναι οξυγόνο υγείας ή αρρώστια. Αυτά, χωρίς να γνωρίζω τα ζητήματα εκ των ένδον.

  6. nikiplos said

    Καλημέρα,

    Επιγραμματικά συμφωνώ με τον Κώστα (@3)… Η Α’θμια και Β’θμια εκπαίδευση είναι θεμελιώδεις. Πιστεύω πως αν μας βλέπω συχνά ως ανάγωγους και κακούς στην καθημερινή μας συμπεριφορά, εκτός των τσιμεντένιων χαβούζων που ζούμε, ευθύνεται και το αδιέξοδο που πολύ καλά περιγράφεται από τον κο Πατίλη.

    Να προσθέσω κι εγώ παραμέτρους επικουρικά, όπως έζησα εγώ εκείνη την περίοδο.
    α. Να μην μετέχουν στη λήψη αποφάσεων περί Παιδείας στο ανομολόγητο και ανοικονόμητο Υπουργείο, εκπαιδευτικοί που έχουν πάνω από 2 έτη να μπουν σε αίθουσα. Αυτό τελείως δηκτικό για το ΠΙ που εισηγείται διάφορα κατά καιρούς.
    β. Τα δέκα έτη που λίαν επειικώς ζήτησε ο κος καθηγητής παραπάνω, εγώ λέω να τα κάνουμε 3. Τουτέστιν: 3 έτη σε αίθουσα, υποχρεωτικά ένα έτος εκτός αίθουσας όπου θα επιτελεί δουλειά της εκπαίδευσης ως εκπαιδευτικός σύμβουλος, σχεδιάζοντας εξατομικευμένα πλάνα εκπαίδευσης για τους μαθητές και καθορίζοντας τις όποιες ανάγκες τους για ενισχυτική διδασκαλία. Έτσι θα ξεκουράζεται, θα επιτηρεί το αποτέλεσμα των συναδέλφων του (και θα επιτηρείται κι αυτός) και θα βλέπει την εκπαίδευση από άλλη οπτική γωνία.

    Το κερασάκι:
    α. Οι γονείς να γκρεμοτσακιστούν από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οκ, σύλλογοι γονέων – κηδαιμόνων, αλλά έξω από κάθε εκπαιδευτική διαδικασία.
    β. Θεσμοθέτηση νομικού συμβούλου στις διευθύνσεις, ώστε να μην ξεπαραδιάζονται οι καθηγητές από αλλοφρονούντες γονείς δικολάγνους
    γ. Θεσμοθέτηση Φυλάκων/seciurity στα σχολεία με αρμοδιότητες και λόγω στην ΕΛΑΣ.
    δ. Επαναφορά dress code, τόσο για εκπαιδευτικούς, όσο και για εκπαιδευόμενους.

    (κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα)

  7. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλά, φταίνε οι δάσκαλοι, πάντα κάποιος άλλος φταίει. Συνδικαλιστής δεν πιστεύω να υπήρξε γιατί όποιος συνδικαλιστής μιλούσε για αξιολόγηση, δεν έβρισκε ούτε την ψήφο του, βγάζαν άκυρο το ψηφοδέλτιο.

  8. ΚΩΣΤΑΣ said

    το 7 στο 4

  9. gpoint said

    Και για να μη λέμε ό,τι θέλουμε στο Β’ Πειραματικό Γυμνάσιο Αθηνών όπου υπηρέτησα ο εκπαιδευτικός είχε 12 διδακτικές ώρες (υποχρεωτικά από 4 σε κάθε τάξη Α,Β,Γ ώστε να μην τσακώνονται στο μοίρασμα οι εκπαιδευτικοί ) και ΚΑΜΙΑ απολύτως εξωδιδακτική εργασία, ακόμα και τους βαθμούς τους πέρναγαν οι γραμματείς.Από τον Σεπτέμβρη εείχε εκδοθεί το πρόγραμμα όλης της χρονιάς καλύπτοντας ακόμα και την πιθανότητα επαναληπτικών δημοτικών εκλογών ! ΦΥΣΙΚΑ ούτε που διανοήθηκε κάποιος να επιβάλει 6ωρη παραμονή στον χώρο αν και στην αίθουσα καθηγητών υπήρχαν πράγματα και θάματα που οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν τα είχαν σπίτι τους

  10. gpoint said

    # 7

    Είδες πουθενά να λέω πως φταίνε οι δάσκαλοι ;;;

    Το υπουργείο φταίει που δεν ασχολείται και με το πρόγραμμα που έχει βγάζει παιδιά χωρίς εφόδια για να συνεχίσουν στην δευτεροβάθμια. Τι να ασχοληθείς με την δευτεροβάθμια και τις εισαγωγικές ; αυτά τα κάνουν τα κόμματα για ψηφοθηρικούς λόγους και αν δεν ξέρεις υπάρχουν δύο ( αριθμητικώς 2 ) νομοσχέδια τα οποία εφαρμόζονται εναλλάξ κάθε 5-10 χρόνια ανεξάρτητα από το ποιός κυβερνάει γιατί τέτοια μόνο ξέρουν οι εισηγητές, από την ίδια δεξαμενή τους ψαρεύουν. Μόνο τα ονόματα ή τα νούμερα αλλάζουν, στην ουσία αυτά τα δυο εναλλάσσονται πάνω από 40 χρόνια τώρα

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6α Κάθε τρία χρόνια είναι πολύ συχνά, κάθε δέκα (που προτείνει το άρθρο) πολύ αραιά. Ίσως κάθε πέντε ή εφτά (σαββατικό έτος).

  12. ΚΩΣΤΑΣ said

    10
    >Κι όταν το βασικό υλικό σου φτάνει «χαλασμένο» στην δευτεροβάθμια μόνο πασαλείματα κάνεις.

    Αν με αυτό δεν εννοείς τους δασκάλους που στέλνουν τα παιδιά στο γυμνάσιο, αλλά το υπουργείο παιδείας, πάω πάσο. Παραμένει όμως το κάποιος άλλος φταίει.

  13. gpoint said

    # 12

    Αναφέρω πως τα καλά ιδιωτικά κάνανε και δημοτικά για να αποφύγουν το πρόβλημα, αν έφταιγαν οι δάσκαλοι θα κάνανε εισαγωγή από το εξωτερικό !! Οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές σε ιδιωτικά και δημόσια από την ίδια δεξαμενή αλιεύονται, το πρόβλημα είναι η ύλη, κι απ’ ότι βλέπω θα είναι για πολλά χρόνια γιατί μόνο ο Λάμπρος έχει πάρει χαμπάρι από που ξεκινάει τοκακό 9για να μη σου πω από το νηπιαγωγείο ή τον παιδικό σταθμό

  14. cronopiusa said

    Αγιασμός δίχως ιερό, πράγματι…Ευχαριστούμε τον Γιάννη Πατίλη και τον Νικοκύρη

    Την Τρίτη στο Θέατρο Λύχνος είδα την παρασταση «Η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι» και συγκινήθηκα

    Ήρωας, ο Ερρίκος Σκράδος, ο δικός μας καλός στρατιώτης Σβέικ, ένας δεκαοχτάχρονος ομογενής από το εξωτερικό έχοντας ακούσει απο τους Ελληνοδιδασκάλους του τα τόσα θαυμαστά για την Ελλάδα και τον ελληνικό στρατό, ήρθε από την Κωνσταντινούπολη, κρυφά από την μητέρα του, να καταταγεί στον στρατό και να πολεμήσει

    Ραδιοφωνική συνέντευξη στην εκπομπή ¨Ένα ντέφι που πάει παντού¨ με τον Στέλιο Ελληνιάδη , για την παρασταση ¨Η Στρατιωτική Ζωή εν Ελλάδι¨

    Υποτίθεται μάλιστα ότι στο στρατό, για να μάθουν κάποιους εντελώς ανεπίδεκτους νεοσύλλεκτους να ξεχωρίζουν το αριστερό από το δεξί, τους έδεναν ένα σκόρδο στο ένα χέρι κι ένα κρεμμύδι στο άλλο. Αυτό μπορεί και να μην είναι μύθος, αν πιστέψουμε τον συγγραφέα της «Στρατιωτικής ζωής εν Ελλάδι»: Ενθυμούμαι ένα άλλον κατόπιν, εις τον οποίον έγινε ανάγκη να κρεμασθώσι εις το εν ούς κρομμύδιον και εις το άλλο σκόρδον· ώστε με το παράγγελμα «Κεφαλή δεξιά!» του έλεγον και «Από το κρομμύδι μεριά!» ή, «Κεφαλή αριστερά!», «Από το σκόρδο μεριά!». Πάντως, και στα χρόνια τα δικά μας, αν κάποιος φαντάρος μπέρδευε το δεξί με το αριστερό, του φώναζαν «σκόρδο-κρεμμύδι».
    Αυτό που μας φέρνει δάκρυα στα μάτια

    Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι: χειρόγραφον Έλληνος υπαξιωματικού

    Καλή σας μέρα!

  15. Κάτι λεει ο φίλος κύριος Πατίλης (υποθέτω ότι δεν έχει καμια σχέση με τον Πατίλη της Χούντας).
    Τουλάχιστον αναγνωρίζει το παθογόνο αίτιο της ασθένειας που μαστίζει τη μέση εκπαίδευση.
    Κατά τα λοιπά, οι προτάσεις που κάνει είναι …για κλάματα! Ειδικότερα το «διθέσιο θρανίο», σίγουρα θα γίνει βήμα χαφιεδισμού κλπ, κλπ. Κακά τα ψέμματα. Ο όποιος αξιολογητής πρέπει να είναι θεσμοθετημένο πρόσωπο.
    Πάντως, δεν πρόκειται να κάνω και γω προτάσεις βελτίωσης κλπ. Θα πω μόνο μια κουβέντα του καφενείου: Όταν ακούω ότι η απάντηση στην τάδε ερώτηση είναι «σελίδα 132, σειρά 27 έως σελίδα 133 σειρά 58» μου έρχεται στο άχτι μια επιθυμία: Να γίνω για μια μέρα πρωθυπουργός (το όνειρο κάθε καφενόβιου Έλληνα) και να στείλω στα σπίτια τους εξεταστές, εξεταστικές επιτροπές, παιδαγωγικά ινστιτούτα κλπ, κλπ, κλπ. Και να στείλω όλους τους εξεταζόμενους στα Πανεπιστήμια, αμαχητί! Το αποτέλεσμα θα είναι πολύ καλλίτερο από τον κατευθυνόμενο εθισμό προς την παπαγαλία.

  16. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα.
    Πολύ καλό το σημερινό, και καθόλου ανεδαφικό. Ακόμη κι αν έχω επιφυλάξεις σε καναδυό σημεία, είναι ένα σύστημα προτάσεων που μπορεί να δουλέψει. Όμως, πρέπει να εφαρμοστεί για να δουλέψει, αυτό ή οποιοδήποτε άλλο, κι εκεί χρειάζεται βούληση, επιμονή και συνέχεια. Όταν το σύστημα αλλάζει με κάθε υπουργό, δηλαδή 2-3 φορές την τετραετία, δε βλέπω φως.
    Δε συμμερίζομαι καθόλου τα περί δημοτικού σε ιδιωτικά: Είναι άλλη μια εμπορική επιχείρηση, απλωμένη προς τα κάτω, πουλώντας το γνωστό προϊόν.
    Αμφιβάλλω σφόδρα πως η δουλειά εκεί είναι καλύτερη ή τα αποτελέσματά της, άλλωστε τους εισακτέους στο Γυμνάσιο τους φίλτραραν από παλιά, οπότε είχαν τη δυνατότητα να διαλέξουν τον «αφρό» (όποιος κι αν είναι αυτός). Δεν ξέρω αν έχουν κοινές εξετάσεις για τους μαθητές του Δημοτικού τους μαζί με τους άλλους υποφήφιους εισακτέους ή αν οι ήδη πελάτες προχωρούν στο Γυμνάσιο έτσι κι αλλιώς φτιάχνοντας έτσι ένα πελατοκεντρικό σχολείο, κάθετη μονάδα παραγωγής, με κριτήριο εισαγωγής τα δίδακτρα.
    Πρόσφατα άκουσα συζήτηση δίπλα μου, μιας μαμάς που στέλνει το καμάρι της σ’ ένα τέτοιο σχολείο, απ’ όπου σκεφτόταν να το πάρει, (δυσαρεστημένη από τη συμπεριφορά των καθηγητών ή το αποτέλεσμα της διδασκαλίας ή και τα δύο, δε θυμάμαι), λέγοντας πως «δεν υπάρχει τελικά καμμία διαφορά με το δημόσιο».

    Κατά τα λοιπά, η παραπαιδεία θα ανθεί όσο υπάρχουν κενά. «Η φύση απεχθάνεται το κενό», όπως λέει και η Φυσική. Το κενό εδώ προέρχεται σε κάποιο βαθμό (και πολύ σωστά επισημαίνεται από το άρθρο) από τη μετατροπή του Λυκείου σε εισαγωγική κλίμακα της Τριτοβάθμιας, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να ανταπεξέλθει στο ρόλο αυτό.
    Η απεμπλοκή της εισαγωγικής διαδικασίας μειώνει τη διαφορά πίεσης (στο μηχανικό ανάλογο), αλλά ακόμη κι έτσι, τα κενά υπάρχουν. Η λειτουργία των σχολείων είναι προβληματική· η σημερινή κατάσταση είναι ανεπαρκής επειδή στελεχώνονται από προσωπικό χωρίς απαραίτητα άλλο κίνητρο από την είσπραξη ενός τακτικού μισθού, οπότε πολλοί προσπαθούν να το καταφέρουν με τον ελάχιστο κόπο. Δεν υπάρχει μια διαδικασία (όχι απαραίτητα η αξιολόγηση μόνη της, αλλά και αυτή) ώστε οι ανεπαρκείς να μην παραμένουν στο σύστημα για πολύ· είτε να γίνονται με κάποιον τρόπο επαρκείς συν τω χρόνω (οι προτάσεις του άρθρου είναι πολύ καλές) είτε να αποβάλλονται από αυτό. Σήμερα, και μιλάω εκ πείρας, η εξώφθαλμη ανεπάρκεια ενός εκπαιδευτικού οποιασδήποτε βαθμίδας δε μπορεί να θεραπευτεί. Με εξαίρεση κάποιες (αποδεδειγμένες) ποινικά κολάσιμες ίσως πράξεις, το πολύ-πολύ να του γίνει μια σύσταση, την οποία μπορεί να εγγράψει στα αρχεία του.

  17. sarant said

    14 Δεν την ήξερα αυτή την παράσταση

  18. cronopiusa said

    μην την χάσεις…

  19. plintirio said

    Κατά παράδοξο τρόπο η σημερινή ανάρτηση συνδέεται με αυτή για τη μετάφραση των Αθλίων του Ουγκό, βλέπουμε στο δημοσίευμα της Ακροπολις του 1888
    τους δάσκαλους να τρεχουν κατάκοποι να κανουν ιδιωτικά μαθήματα, 12 ώρες εβδομαδιαίως, ενώ ο γερο δάσκαλος από λάθος της μετάφρασης έτρεχε εις παραλυσίες
    αντί να τρέχει για ιδιωτικά μαθήματα.

  20. Cyrus Monk said

    Καλημέρα.
    @15: Συγγένεια ὑπάρχει (ρώτησα τὸν ἴδιο καὶ μοῦ τὸ ἐπιβεβαίωσε). Ἀλλὰ αὐτὸ τί σχέση ἔχει; Οὔτε ὁ ἴδιος εἶναι χουντικός, οὔτε οἱ προτάσεις του ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὸν ὅποιο βαθμὸ συγγένειας.
    Γενικότερα τώρα, ἂν καὶ διαφωνῶ σὲ μερικὰ σημεῖα μὲ τὸν φίλτατο Πατίλη, φρονῶ ὅτι οἱ προτάσεις του ἀποτελοῦν μιὰ καλὴ βάση γιὰ νὰ ξεκινήσει (ἐπιτέλους!) μιὰ οὐσιαστικὴ στροφὴ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος πρὸς τὴν παιδεία, τὴ σημερινὴ μεγάλη ἀποῦσα.
    Δύο σημεῖα ἔχω νὰ προσθέσω: (α) κατάργηση τοῦ ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ βιβλίου ἀνὰ μάθημα καὶ ἐλευθερία στὸν ἐκπαιδευτικὸ νὰ διαλέξει ἀπὸ ποιὸ βιβλίο καὶ μὲ ποιὸν τρόπο θὰ διδάξει, καὶ (β)ἐπαναφορὰ τῆς ἀποστήθισης ἐκεῖ ποὺ τῆς ἀνήκει, δηλαδὴ στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, ἀντὶ γιὰ τὸ ἐντελῶς ἀνεστραμμένο σήμερα σύστημα ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐνσταλάξει τάχαμου κριτικὴ σκέψη στὰ πρωτάκια καὶ τὰ δευτεράκια τοῦ δημοτικοῦ (ὄχι ὅτι δὲν ἔχουν, ἀλλὰ προηγεῖται ἡ ἐμπέδωση κάποιων στοιχειωδῶν) καὶ φτάνει νὰ ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὴν ἡλικία ποὺ κανονικὰ ὀξύνεται ἡ κρίση τοῦ παιδιοῦ (στὸ γυμνάσιο καὶ στὸ λύκειο) παπαγαλία. Ἀποτέλεσμα: τὰ παιδιὰ ποὺ μπαίνουν στὸ γυμνάσιο νὰ μὴν ξέρουν π.χ. οὔτε τὴν προπαίδεια, ποὺ στὰ χρόνια μας τὴ μαθαίναμε ποιηματάκι.

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δικαίως ο συνάδελφος και καλός ποιητής Γιάννης Πατίλης περιμένει λύσεις μόνο από το περίφημο «φιλότιμο του δασκάλου». Είδαμε π.χ. στα σχολεία της Μάντρας, τους εκπαιδευτικούς, με γαλότσες και φτυάρια, να προσπαθούν να καθαρίσουν τα αποτελέσματα της «θεομηνίας» ή της «κλιματικής αλλαγής», κατά τη σοφή διάγνωση του πρωθυπουργού. Και αυτοί οι ίδιοι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να ζητιανεύουν ψίχουλα από τον δήμο, για να μπορούν να λειτουργούν στοιχειωδώς τα σχολεία. Του οποίου δήμου οι σύμβουλοι επιδίδονται σε μπουνοκλοτσίδια και μπινελικώματα, αλλά, κατά το σοφό μας υπουργείο, είναι πιο ενδεδειγμένοι και φερέγγυοι από τους εκπαιδευτικούς για να διαχειρίζονται τα κονδύλια για τη λειτουργία των σχολείων.

  22. Μπετατζής said

    Λεπτουργία είναι καμιά σουπερντούπερ λέξη που δεν την βρίσκω στο ΛΚΝ ή λειτουργία ήθελε να γράψει ο άνθρωπος ;;;

  23. Γιώργος said

    Ανάμεσα στο 1880 κάτι και στο 2010 κάτι υπάρχει μια τεράστια διαφορά που δεν αναδεικνύεται. Τότε και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα η παραπαιδεία αφορούσε την παράλληλη δραστηριότητα δημόσιων λειτουργών. Από τα μέσα του 20ου αιώνα μέχρι το 1980 προστέθηκε η επιλογή, κάποιου εκπαιδευτικού της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, να μην διοριστεί (με επετηρίδα) αλλά να εργαστεί σε φροντιστήριο (ως υπάλληλος ή ως ιδιοκτήτης) ή / ή και κάνοντας ιδιαίτερα. Από το 1980 και μετά με το μπλοκάρισμα της επετηρίδας (*) και αργότερα την κατάργησή της σε συνδυασμό με την αύξηση των εισακτέων (και) σε σχολές εκπαιδευτικών (που ευνόησε οικονομικά πόλεις όπου υπήρχαν αυτές – και αυτός τελικά ήταν ο στόχος … ) που δεν δικαιολογούταν από τις ανάγκες, η πλειοψηφία των απόφοιτων μη διορισμένων εκπαιδευτικών βρήκε αναγκαστική και μοναδική διέξοδο στην παραπαιδεία, την οποία συντηρούσε το κράτος «για να μην τους έχει άνεργους».

    (*) ο Αντρέας είχε αναγγείλει τότε ότι άμα βγει το ΠΑΣΟΚ θα κλείσει τα φροντιστήρια. Αποτέλεσμα ήταν, μεταξύ 1980-1981, να πάνε να γραφτούν, από φόβο, στην επετηρίδα χιλιάδες εκπαιδευτικών που δούλευαν σε φροντιστήρια. Όταν το 1980 είχα περάσει στο Φυσικό, με σκοπό να εργαστώ ως καθηγητής, ο χρόνος αναμονής για διορισμό ήταν 3 χρόνια. Όταν πήρα πτυχίο τέσσερα χρόνια μετά, ο χρόνος αναμονής ήταν 3+4 = 7 χρόνια!

  24. Μπετατζής said

    άκυρο, το βρήκα στο γκουγκλη

  25. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Γειά σου Μπέτα 🙂 Υπάρχει και η λεπτουργία και το λεπτούργημα, κάτι που είναι επεξεργασμένο με μεγάλη μαστοριά και ψιλοδουλειά.

  26. gpoint said

    # 16

    Ε αφού άκουσες ΜΊΑ μαμά να διαμαρτύρεται έβγαλες συμπέρασμα… Πρώτον μιλάω για ιδιωτικά τύπου Κολλεγίου, Μωραΐτη, Γείτονα, όχι τύπου Ελληνικής Παιδείας για να συνενοούμαστε. Και για να κατανοήσεις τι έγραψα σε πληροφορώ πως στην γενιά του 45-55 τα παιδιά του Βαρβακείου υπερτερούσαν στις εξετάσεις των παιδιών του κολλεγίου κ.λ.π και ξέρεις γιαστί ; Γιατί επέλεγαν 80- 120 παιδιά από 1000 ΑΡΙΣΤΟΥΧΟΥΣ αποφοίτους δημοτικού και μετά την πρώτη τάξη γινόταν ξεσκαρτάρισμα αν είχε γίνει κανένα «λάθος» ! Και λόγω ότι τότε σε κάθε δημοτικό ο διευθυντής (κατά το πλείστον ) τύπωνε τα δικά του μαθήματα πλην του αναγνωστικού, υπήρχαν και δημοτικά που έκαναν καλή δουλειά π.χ. το δικό μου που η πρώτη τάξη που ξεκίνησε από την Α με 25-30 αγόρια περίπου έβαλε 4 παιδιά στο Βαρβάκειο !! Γι αυτό ιδρύσανε δημοτικά, με το αζημείωτο βέβαια

    Λίγο χοντρό το παράδειγμα αλλά το να συζητάς στο ξεκούδουνο για τα προβλήματα του λυκείου ΕΧΟΝΤΑΣ ΓΝΩΣΗ για τα προβλήματα της Παιδείας είναισαν ένα σπίτι να έχει σαθρά θεμέλια και συ να συζητάς τι χρώμα πλακάκια θα βάλεις στην κουζίνα.

    Ουφ

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμφωνώ με όσα προτείνει ο Γιάννης Πατίλης στο 6, αλλά γέλασα πικρά με αυτά που προτείνει στο 7. Συνάδελφε, μέχρι και τους μαρκαδόρους για τον πίνακα τους αγοράζουμε μόνοι μας, όπως και πολλά άλλα υλικά, αφού το μνημονιακό σχολείο είναι ένα θεόφτωχο σχολείο. Και αντί να μοιράζονται τα δισ. σε χαρτζιλίκι προς αναξιοπαθούντες και μη (δηλ.φοροφυγάδες), με σαφώς ψηφοθηρική σκόπευση, καλύτερα θα ήταν να διατίθονταν στην υγεία, την εκπαίδευση και την προστασία του πολίτη.

  28. Όχι πως έχει σημασία για το γενικότερο θέμα, αλλά το Κολλέγιο Αθηνών από τότε που ιδρύθηκε (1925) ξεκινούσε από την Δ´ Δημοτικού και διάλεγε τους μαθητές του με εισαγωγικές εξετάσεις. Αυτό που προσέθεσε τις τελευταίες δεκαετίες ήταν οι τρεις πρώτες τάξεις του Δημοτικού — κακώς κατά τη γνώμη μου, διότι διέσπασε έτσι την ενότητα του μέχρι τότε δεκαετούς σχολείου, ενώ δημιούργησε τεράστια πίεση να περνούν αθρόα στο Γυμνάσιο όσα παιδιά τελειώνουν το Δημοτικό του, όπου μοιραία έχουν μπει χωρίς επιλογή.

  29. cronopiusa said

    Ο δάσκαλος στην ταινία Η γλώσσα της πεταλούδας – La Lengua de Mariposa. 1999 φυλλομετράει την Κατάκτηση του ψωμιού του Πέτρου Κροπότκιν, ενώ λέει στο πιτσιρίκι: «τα βιβλία είναι σαν ένα σπίτι, στα βιβλια μπορουμε να προφυλάξουμε τα όνειρα μας για να μην πεθάνουν απ το κρύο» και του δανείζει Το Νησί των Θησαυρών του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον

    Το «δικαίωμα στην ευημερία» σημαίνει τη δυνατότητα να ζήσεις σαν άνθρωπος και να φέρεις παιδιά που θα είναι μέλη μιας κοινωνίας καλύτερης απ’ τη δικιά μας, ενώ το «δικαίωμα στην εργασία» σημαίνει μόνο το δικαίωμα να είσαι πάντα μισθωτός σκλάβος, ένας δουλευτής, κυβερνώμενος και εκμεταλλευόμενος από τη μελλοντική μεσαία τάξη.

    Το δικαίωμα στην ευημερία είναι η Κοινωνική Επανάσταση, το δικαίωμα στην εργασία δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από το δέσιμο στον τροχό της εμπορευματικής κοινωνίας.

  30. cronopiusa said

    29

    Το «δικαίωμα στην ευημερία» είναι απόσπασμα από την Κατάκτηση του ψωμιού του Κροπότκιν

  31. gpoint said

    Εχεις δίκιο Αγγελε αν και όπως λες αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες, η ουσία είναι πως χωρίς καλό δημοτικό ΔΕΝ μπορείς να έχεις καλή δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
    Και για να το προχωρήσω λίγο ουσιαστικά το πράγμα η πρωτοβάθμια εκπαίδευση κάποτε αφορούσε το δημοτικό δηλαδή την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ εκπαίδευση που σήμερα περιλαμβάνει και το γυμνάσιο και την Α’ΕΠΑΛ. Αυτό είναι ένα από τα πολλά μπάχαλα που έχει δημιουργήσε το σύστημά παιδείας καθώς μπερδεύει την υποχρεωτική εκπαίδευση με την μη. Φυσικά στην υποχρεωτική τους περνάνε όλους με φυσική συνέπεια ο μαθητής να θεωρεί υποχρέωση του καθηγητή να τον περάσει και στο λύκειο, ο καθηγητής ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΤΑΙ να συμμορφωθεί με τα κρατούντα και μέσα σε 50 χρόνια το χαρτί του Λυκείου που σου εξασφάλιζε μια στοιχειώδη δουλειά έγινε κουρελόχαρτο όπως επίσης και το χαρτί των ΑΕΙ αφού και εκεί οι πολιτικοί μας δεν θέλησαν να στερήσουν στα παιδιά το δικαίωμα του πτυχίου γιατί από μόρφωση γιοκ.
    Αυτά φυσικά ελάχιστους εκπαιδευτικούς αγγίζουν καθότι οι περισσότεροι περιορίζονται στο να μη θίγουν τα κακώς κείμενα αλλά να προτείνουν επιδερμικές βελτιώσεις που αφήνουν το σαθρό οικοδόμημα απείραχτο

  32. Νίκος Κ. said

    Πολλά τα θέματα που θίγονται κι αδύνατον να συζητηθούν ουσιαστικά. Γι αυτό δύο μόνο επισημάνσεις:

    -Γιατί όταν λέμε «παραπαιδεία» σκεφτόμαστε μόνο τα φροντιστήρια και τις Πανελλήνιες;
    Όμως τα περισσότερα χρήματα για φροντιστήρια τα δίνει η ελληνική οικογένεια στις ξένες γλώσσες (για 6-9 συναπτά έτη), ενώ υποτίθεται ότι τα παιδιά μας τις μαθαίνουν στο σχολείο, από το Δημοτικό μέχρι και το Λύκειο. Αυτές γιατί δεν τις συζητάμε πρώτα από όλα;

    – Είναι αδύνατον να διορθώσεις κάτι αν δεν κατανοείς τις αιτίες του.
    Γράφει το κείμενο: «Η «παραπαιδεία» τρέφεται από τις σάρκες της κρατικής παιδείας και αποτελεί αντικοινωνική «διόρθωση» των δομικών και μακροχρόνιων στρεβλώσεών της»
    Αν είναι έτσι, γιατί κάνουν φροντιστήριο σχεδόν όλοι οι μαθητές των πιο φημισμένων ιδιωτικών σχολείων όπου δεν υπάρχουν οι στρεβλώσεις;

  33. ΚΩΣΤΑΣ said

    Επί της ουσίας του άρθρου του κ. Πατίλη

    Η ιστορική τεκμηρίωση από πότε η παραπαιδεία ζει και βασιλεύει, δείχνει προσωπικότητα με γενικότερα ενδιαφέρον, χωρίς να παραμένει στα αυτονόητα και πασίγνωστα.

    Εντοπίζει το πρόβλημα πρωτίστως στους έν ενεργεία καθηγητές, πράγμα παράνομο, αντιδεοντολογικό και ανήθικο, Βεβαίως η παραπαιδεία ασκείται και από φροντιστήρια και αδιόριστους καθηγητές. Εκεί τουλάχιστον ηθικά και νομικά είναι διαφορετικά.

    Επί των μέτρων που προτείνει, συμφωνώ με τα:

    (1) Η πλήρης αποσυσχέτιση και των τριών τάξεων του Λυκείου από το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων.

    (3) Η αναφορά των εξεταζομένων στις εισαγωγικές εξετάσεις μαθημάτων σε θεματικές ενότητες δίχως παραπομπή σε συγκεκριμένη ύλη συγκεκριμένων διδακτικών βιβλίων.

    (5) Η ανά δεκαετία ετήσια επιμόρφωση κάθε εκπαιδευτικού με την καθολοκληρίαν απομάκρυνσή του από τη σχολική αίθουσα και την ως αντιπαροχή υποχρέωσή του παραγωγής σχετικού με την ειδικότητά του επιστημονικού ή παιδαγωγικού έργου.
    Το ανά δεκαετία παίζει. Θα συμφωνήσω με τον Νικοκύρη, σαββατικό; έτος.

    (6) Η κατά τακτά διαστήματα ατομική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου μέσα από κοινά αποδεκτές και δίκαιες διαδικασίες. Αποτελεί ηθικό και κοινωνικό σκάνδαλο να αξιολογείται ατομικώς και ο τελευταίος μαθητής της ελληνικής επικράτειας και να μην αξιολογείται ατομικώς ο καθηγητής του.
    Το άδειο θρανίο θα μπορούσε επιβοηθητικά και με συναίνεση των εκπαιδευτικών να εφαρμόζεται, ωστόσο θα έλεγα να υπάρξουν άλλοι κανόνες αξιολόγησης.

    (7) Σε άμεση συνάφεια με το προηγούμενο, αλλά και για άλλους πολύ σοβαρούς λειτουργικούς για την σχολική κοινότητα λόγους, ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να παραμένει στο σχολείο καθ’ όλο το εξάωρο της λειτουργίας του.

  34. Pedis said

    «Μια βασική διαφορά του δικού μας συστήματος σε σχέση με τα ευρωπαϊκά είναι ότι οι υποψήφιοι στην Ευρώπη εξετάζονται σε σημαντικά εκτενέστερη ύλη, η οποία περιγράφεται με επιστημονικούς όρους και όχι με οριοθέτηση σελίδων από το σχολικό εγχειρίδιο. Η εκτενέστερη ύλη συνεπάγεται ότι τα θέματα των εξετάσεων είναι λιγότερο απαιτητικά, καλύπτουν όμως ευρύ φάσμα.»

    Είναι βεβαιο αυτό; Εννοώ, πέραν ειδικών σχολών ελίτ τύπου Νορμάλ και Πολυτεκνίκ, ή ισοδυνάμων, οι υποψήφιοι φοιτητές εξετάζονται -αν εξετάζονται- σε κάτι περισσότερο από θέματα τύπου κουίζ;

    Άντε και νάναι πάλι η αιτία που είμαστε ψωροκώστενα και δεν ακολουθούμε τα ευρωπαικά στάνταρντς,

    ερωτώ, η κατάσταση στο Λύκειο ήταν καλύτερη τριάντα χρόνια πριν όταν η ύλη ήταν εκτετεμένη;

    Υπάρχει μια διεξοδική καταγραφή της κατάστασης της μέσης εκπαίδευσης στο εξωτερικό;

    Να δούμε δηλ. αν κάπου υπάρχει μια πλειάδα από ιδιωτικά σχολεία που προσφέρουν αβέρτα απολυτήρια ή αλλού εφαρμόζεται ο ταξικός πέλεκυς του αγγλοσαξωνικού συστήματος στην ηλικία των δέκα-έντεκα ετών του μαθητή;

    θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι γίνεται στο εξωτερικό και με ποιους τρόπους ο γονιός ξεφραγκιάζεται εκεί

    -τα βιβλία ας πούμε σε ποιες προηγμένες Ευρωπαικές χώρες είναι δωρεάν;-

    ή δεν χρειάζεται καθόλου να το κάνει επειδή το τέκνος του από χέρι δεν έχει καμια ελπίδα να ανέβει στον ιμάντα της «κοινωνικής κινητικότητας».

  35. Ριβαλντίνιο said

    (1) Όχι μόνο θέλω να σχετίζεται το Λύκειο με την εισαγωγή στα ΑΕΙ, αλλά κατά ένα μικρό ποσοστό και το Δημοτικό και το Γυμνάσιο. Π.χ. 1% το Δημοτικό, 4% το Γυμνάσιο, 5% η Α΄Λυκείου , 10 % η Β΄Λυκείου και 80 % η Γ΄Λυκείου.

    (2) Συμφωνώ με την «κοινωνική αποδραματοποίηση του θεσμού των εισαγωγικών εξετάσεων», όχι όμως με το δεύτερο μισό. Δεν είναι αυτός ο σωστός τρόπος.

    (3) Διαφωνώ. Όλοι πρέπει να έχουν τα ίδια εφόδια. Ο διαγωνισμός και ανταγωνισμός επί ίσοις όροις. Δεν μπορεί ένας που έχει τον χρόνο και το χρήμα να προμηθευτεί και να διαβάσει 10 βιβλία να ανταγωνιστεί αυτόν που μπορεί να διαβάσει μόνο 1-2. Κάποιοι θα παίρνουν καθαρά 20άρια. τι να κάνουμε ; Η ύλη είναι καλή. ( Αντίθετα θα πρέπει να μειωθεί στα ΑΕΙ που βάζουν τους μαθητές να μάθουν κάτι τηλεφωνικούς καταλόγους ! )

    (4) Χμμμ, καλά θα τα δούμε αυτά …

    (5) Καλά τώρα…

    (6) Ολόσωστο !!! Θα αξιλογείται βέβαια όχι μόνο από συναδέλφους του, αλλά και από συνταξιούχους συναδέλφους του ( αντί να αράζουν στα ΚΑΠΗ να πάνε στα σχολεία ), καθηγητές ΑΕΙ, φοιτητές και γιατί όχι και από μαθητές μεγαλύτερων ηλικιών ή άλλων τάξεων κατά ένα μικρό ποσοστό.

    (7) Ο εκπαιδευτικός θα μένει στο σχολείο οκτάωρο. Θα δουλεύει καθαρά 8 ώρες.

    Υ.Γ. Δεν βάζω τις δικές μου προτάσεις γιατί θα σχηματιστεί ολόκληρο κατεβατό. Έχω συγκεκριμένα σχέδια για την σχολική παιδεία όταν θα γενώ κυβερνήτης. Μερικά τα έχω πεί παλιότερα !

  36. cronopiusa said

  37. NM said

    #6: Ξεχάσατε το «βραχιολάκι» στα αξεσουάρ του ντρες κοντ. Και κάμερες βεβαίως, πολλές κάμερες παντού. Και οι σεκιουριτάδες με λόγω ΕΛΑΣ να είναι οπλισμένοι (με ηλεκτρορόπαλα μόνον – μην το παραχέσουμε, όπως Αμερική)
    Να μάθουν τι εστί βερίκοκο τα κωλόπαιδα!

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    35 Ριβαλντίνιο

    Άφησα για σένα τον αγιασμό, την προσευχή, τις παρελάσεις…
    Εσύ για άλλα μεριμνάς και τυρβάζεις. πα! πα! πα! έχασα πάσα ιδέα για σένα 🙂

  39. ΓιώργοςΜ said

    26
    -Το παράδειγμα με τη μαμά το είπα εν παρόδω, όχι φυσικά ως τεκμήριο. Ας μην ξεχνάμε και την αριστεία, μέσω αντιγραφής, των γόνων επώνυμων πολιτικών οικογενειών… Συζητήθηκε κι εδώ πρόσφατα με αφορμή δυστυχώς το θάνατο της καθηγήτριας που διώχθηκε επειδή πήγε να κάνει τη δουλειά της.
    -Κι εγώ για τα ίδια ιδιωτικά μιλάω. Δεν έχουν ανάγκη το δημοτικό τους για να έχουν «καλή πρώτη ύλη», αφού μπορούν να διαλέξουν ανάμεσα στους άριστους, με ή χωρίς εισαγωγικά, όλου του λεκανοπεδίου. Βολεύει βέβαια τα παιδιά να είναι στρωμένα σε μια μεθοδολογία από την αρχή, αλλά πιστεύω πως είναι κυρίως οικονομικά τα κίνητρα. Τελοσπάντων δεν είναι σημαντικό.
    -Μέχρι και λίγο μετά από τη γενιά μου, ως το 80-81, η εισαγωγή στα πρότυπα σχολεία γινόταν με εξετάσεις. Για να πετύχει κανείς υψηλές επιδόσεις χρειάζεται όντως μαθητές που να μπορούν ν΄ανταπεξέλθουν. Όπως μια πομπή μπορεί να κινηθεί με την ταχύτητα του πιο αργού μέσου της, έτσι και μια τάξη είναι αναγκαστικά προσαρμοσμένη στον πιο αδύνατο μαθητή.
    Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να φτιαχτούν σχολεία ειδικού σκοπού για τους άριστους. Μπορεί πχ να παρακολουθεί κανείς πχ μαθηματικά επιπέδου αντίστοιχου με τη σημερινή Β Γυμνασίου και λογοτεχνία ΣΤ Δημοτικού αντίστοιχα, ανάλογα με τις δυνάμεις και τα ενδιαφέροντά τους. Τα προβλήματα αυτά έχουν λυθεί σε τεχνικό επίπεδο από καιρό – οι επιλογές αυτές υπάρχουν πχ στην Αυστραλία από την εποχή που ήμουν μαθητής (αναφέρω αυτό το παράδειγμα γιατί το ξέρω). Στα ειδικά, πειραματικά σχολεία, (οφείλουν να) δοκιμάζονται οι αλλαγές πριν γενικευθούν.
    Η πιο φιλόδοξη προσπάθεια που έχει γίνει στη δευτεροβάθια στη διάρκεια της δικής μου ζωής ήταν τα Πολυκλαδικά Λύκεια στο τέλος της δεκαετίας του ’80, αλλά δεν προχώρησαν. Ίσως επειδή δεν έγινε αρκετή προσπάθεια για να γίνουν ο μοναδικός τύπος Λυκείου, ίσως επειδή άλλαξε κάποια στιγμή ο υπουργός και ο νέος άκουσε τους δικούς του παρατρεχάμενους, πιθανολογώ.
    Συμφωνώ πως ένα σύστημα ξεκινάει από το Δημοτικό. Επεδή όμως τα έχω φρέσκα, δεν υπάρχει τίποτε στο σύστημα του Δημοτικού (αν λειτουργεί σωστά) παρά τις διάφορες επιμέρους αδυναμίες του, που να μη συμμαζεύεται μετά.
    Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι κτγμ η παιδαγωγική επάρκεια του παιδαγωγού, ανεξάρτητα από βαθμίδα. Όσο αυτή δε διασφαλίζεται και είναι λοταρία, οτιδήποτε πετυχαίνεται είναι κι αυτό θέμα σύμπτωσης. Όταν δίδασκα, θεωρούσα μεγάλη τιμή να με φωνάζουν «δάσκαλε» οι φοιτητές (υποθέτω πως το είχαν πάρει χαμπάρι όμως και το χρησιμοποιούσαν για γλείψιμο 🙂 ). Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί που βρίσκονται εκεί που βρίσκονται επειδή δεν έβρισκαν άλλη δουλειά, κι επειδή αυτή η δουλειά δεν απαιτεί με κάποιον τρόπο παιδαγωγικές δεξιότητες.
    Δύο τρόπους μπορώ να σκεφτώ που να εξασφαλίζεται κάτι τέτοιο: Είτε μέσω δοκιμής και λάθους, δηλαδή να κρίνεται κάποιος στο τέλος μιας δοκιμαστικής περιόδου 2-3 ετών, είτε με επιτυχή, πιστοποιημένη επάρκεια μετά από κατάλληλη εκπαίδευση στο αντικείμενο αυτό.
    Δε σημαίνει τίποτε ένα Νόμπελ στη Φυσική για κάποιον που πρόκειται να διδάξει Φυσική στην Α Γυμνασίου. Αντίθετα, σημαίνει πολλά η προσήνεια, η κοινωνικότητα και κυρίως η αγάπη για τη διδασκαλία, με την οποία μπορεί να ψάξει και να βρει όλα τα άλλα απαιτούμενα προσόντα.

  40. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, βλέπω ουσιαστικό διάλογο.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όταν θα γενείς κυβερνήτης, Ρίβα, θα σου γνωρίσω έναν φίλο μου, ονόματι Μαυρομιχάλης, για να συζητήσετε τις προτάσεις σου για την παιδεία. 😊

  42. Γιάννης Ιατρού said

    Μια παρατήρηση μόνο, επειδή για τα κρατούντα δεν έχω ιδία αντίληψη (και από τα ιστορικά μου δεδομένα, αφήστε, τελείωσα το δημοτικό το ’62, γυμνάσιο/λύκειο όχι ελληνικό, …όποτε δεν έχει νόημα 🙂 )

    Η παρατήρηση/ερώτηση προς γνώστες/εκπαιδευτικούς κλπ.:
    Υπάρχει στην Ευρώπη (για να μην επεκταθούμε σε άλλες ηπείρους) κάποιο σύστημα που θεωρείτε ικανοποιητικό (έστω κι αν επιδέχεται περαιτέρω βελτίωση);

  43. Fivos Karalis said

    Και κάτι που δεν έχει αναφερθεί: γιατί να κατατάσσονται/ομαδοποιούνται οι άνθρωποι βάσει ηλικίας; Κονσέρβες με ημερομηνία παραγωγής και λήξης είναι;

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σε ό,τι με αφορά, δεν θα πρωτοτυπήσω, Γιάννη: το φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα. Η εκπαίδευση είναι ακριβή υπόθεση, χρειάζονται λεφτά, και οι Φινλανδοί τα δίνουν, γιατί είναι έξυπνος λαός και ξέρουν να επενδύουν. Βέβαια, όπως ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να γίνει Μπαρτσελόνα, έτσι και η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει Φινλανδία:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/programma-katartisis-sto-finlandiko-ekpaideytiko-systima-gia-ekpaideytikoys-toy&ved=0ahUKEwjF0MmA79TXAhWFKJoKHfQwBMIQFghSMAQ&usg=AOvVaw2obl7looSmat7fXeeQ1A2J

  45. Pedis said

    # 37 – ναι, να μπαίνει ο σμπίρος του σχολείου στην τάξη και να αρχίζει τις κατραπακιές όπως είδαμε πρόσφατα σε σχετικό βίντεο …

    Νικοκύρη, που έχεις τόσες επαφές και γνωστούς και ειδικούς, δεν θα ήταν χρήσιμο να μας παρουσιάσεις κάποια έκθεση/ὲρευνα για το τι γίνεται εις τας Ευρώπας και στους Τζι8; Ας πούμε σε ποια ηλικία πέφτει μαχαίρι στα γερμανόπουλα, πόσα είδη σχολείων υπάρχουν στην Ιταλία, το κόστος της φοίτησης, οι προοπτικές για τη μάζα, οι τεράστιες διαφοροποιήσεις στην ποιότητα των σχολείων/βιβλίων/υποδομών από γειτονιά σε γειτονιά …

    Επιμένω, δήλωσεις ὸπως αυτή του Δάσιου που τη σχολιάζω στο #34, δεν είναι μόνο μακράν του να είναι αληθής αλλά και παραπλανητική διότι, ως συνήθως, στρέφει τη συζήτηση στο γνωστό ξεψείρισμα της ψωροκώστενας κι όχι στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής πραγματικότητας στο γενικότερο πλαίσιο της ταξικής εκπαίδευσης.

  46. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Πολὺ ἐνδιαφέρον τὸ κείμενο ποὺ παρουσίασε σὴμερα ὁ Νικοκύρης. Μᾶς ἔδωσε τὴ δυνατότητα νὰ διαπιστώσουμε τὸ (χρονικὸ) βάθος τῆς παραπαιδείας. Πολὺ ἐνδιαφέροντα καὶ τὰ περισσότερα σχόλια, τόσο σὲ ὲπίπεδο διαπιστώσεων, ὅσο καὶ σὲ ἐπίπεδο προτάσεων. Δὲν θὰ κάνω προτάσεις· δὲν ἔχω τὴν ἐξειδικευμένη γνώση καὶ ἐμπειρία. Ὑπάρχουν ἄλλωστε ἀρκετοὶ ἐκπαιδευτικοὶ στὸ ἱστολόγιο ποὺ ξέρουν τὰ πράγματα ἀπὸ μέσα.

    Θὰ θίξω κάποια θέματα ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τοῦ γονιοῦ.

    Ἡ παντελὴς ἔλλειψη κάθε εἴδους ἀξιολόγησης ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μπαίνουν στὶς τάξεις διδασκαλίας ἄνθρωποι ἐντελῶς ἀκατάλληλοι, ὄχι μόνο νὰ μάθουν γράμματα τὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ νὰ διαπλάσουν χαρακτῆρες. Ξέρω περιπτώσεις ἀνθρώπων ποὺ ἀντιμετώπιζαν σοβαρὰ προβλήματα ψυχικῆς ὑγείας κι ἔπαιναν στὴν τάξη νὰ διδάξουν παιδιὰ τῶν πρώτων τάξεων τοῦ δημοτικοῦ. Δὲν προτείνω τὸν κοινωνικὸ Καιάδα· ἄς τοὺς στείλουν νὰ κάνουν κάποια δουλειά γραφείου στὶς ὑπηρεσίες τοῦ Ὑπουργείου.

    Ἡ μόμη πρόταση ποὺ ἔχω εἶναι νὰ βρεθεῖ μιὰ ἐλάχιστη συναίνεση (τί ζητάω ὁ συνταξιοῦχος!) καὶ νὰ εκπονηθεῖ ἕνα μακρόπνοο ἐκπαιδευτικὸ πρόγραμμα ἀπὸ μιὰ ὁμάδα εἰδικῶν, εὐρύτερης ἀποδοχῆς. Τὸ πρόγραμμα νὰ ἀξιολογεῖται, ἀπὸ ἄλλους εἰδικοὺς, σὲ τακτά χρονικὰ διαστήματα· ἄν κρίνεται σκόπιμο, ν᾿ ἀναμορφώνεται. Γιὰ νὰ μὴν ἀλλάζει κάθε φορὰ ποὺ ἀλλάζει ὁ Ὑπουργός.

  47. voulagx said

    #42: Γιαννη, δες αυτο: https://www.youtube.com/watch?v=krc60uD9r4w

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @46. …ἡ μόμη=> ἡ μόνη

  49. sarant said

    34 Στα ολλανδόπουλα το μαχαίρι πέφτει στα 11. Τότε σε στέλνουν στο Τεχνικο Λύκειο από το οποίο είναι πολύ δύσκολο να δεις πανεπιστήμιο ή στο Γενικό, απ’ όπου λογικά θα πας σε ΑΕΙ.

    Στα γαλλόπουλα και τα βελγόπουλα το μαχαίρι πέφτει στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Αλλά τώρα στη Γαλλία λένε να το αλλάξουν. Λέει ο Μακρόν δηλαδή.

    Όμως το θέμα του άρθρου δεν είναι τόσο πολύ αυτό.

  50. Νίκος Κ. said

    Μια και είναι πολλοί οι ξενιτεμένοι, να ρωτήσω τι συμβαίνει με τα φροντιστήρια στο εξωτερικό; Και επίσης αν υπάρχει διαφορά (όσον αφορά τα φροντιστήρια) ανάμεσα στους Έλληνες γονείς και τους ντόπιους;

  51. 14, … με το παράγγελμα … «Κεφαλή αριστερά!», «Από το σκόρδο μεριά!». …

    Με τα
    σκόρδα
    για το «κλίνατε επ’ αριστερά»
    θα μπορούσαν και το παρεμφερές
    ισκέρδα
    (izquierda, από στρατόν ισπανικόν)
    διευκολύνοντας πάνυ όσους είχαν
    κλίση στις ξένες γλώσσες!

  52. ΣΠ said

    Έχω την εντύπωση ότι ο Δάσιος εξέφρασε περισσότερο τον προβληματισμό του για την κατάρτιση των παιδιών που μπαίνουν στα πανεπιστήμια προετοιμαζόμενα για το συγκεκριμένο σύστημα εξετάσεων εισαγωγής. Ο Δάσιος δίδασκε επί χρόνια, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε, τα Μαθηματικά στα δύο πρώτα έτη του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών, όπου ανήκω κι εγώ. Μου είχε πει ότι τα παιδιά έρχονταν με μεγάλες ελείψεις από το λύκειο και αναγκαζόταν στο Α’ εξάμηνο να τους κάνει ουσιαστικά τα μαθηματικά του λυκείου.

  53. sarant said

    50 Δεν έχουν τέτοια έκταση. Και φοβάμαι πως θα πω το τετριμμένο, οι Έλληνες γονείς ρέπουν προς τα φροντιστήρια. Και οι Έλληνες γονείς μαθητών του Ευρωπαϊκού Σχολείου εδώ.

  54. Ριβαλντίνιο said

    @ 38 ΚΩΣΤΑΣ

    🙂

    @ 41 Γιάννης Κουβάτσος

    🙂

    Μερικές πιο ουσιαστικές προτάσεις.

    Α) Ώρες σε Δημοτικό και Γυμνάσιο : 8:00 – 16:00 , Δευτέρα έως Σάββατο
    Ώρες σε Λύκειο : 8:00 – 13:00 , Δευτέρα έως Σάββατο
    Τα σχολεία θα ξεκινούν 1η Σεπτεμβρίου και θα τελειώνουν 31 Ιουλίου για τους μαθητές. Οι δάσκαλοι – καθηγητές θα παίρνουν 15 ημέρες άδεια τον Άυγουστο. Καταργούνται τουλάχιστον οι μισές αργίες και γιορτές.

    Β) Στην σχολική διδασκαλία θα προστεθούν 3 ξένες γλώσσες που τα παιδιά θα ξεκινούν να μαθαίνουν από την Β΄Δημοτικού. ( Θα διαλέγουν μεταξύ αγγλικών, ισπανικών, αραβικών, μανδαρινικών κινεζικών και της επίσημης ινδικής ).

    Γ) Οι δάσκαλοι – καθηγητές θα περιορίζουν στο ελάχιστο την εργασία που θα βάζουν στα παιδιά για το σπίτι. Η δουλειά θα βγαίνει κυρίως στο σχολείο. Όποιος δάσκαλος – καθηγητής δεν το τηρεί θα έχει πρόβλημα και με το νόμο.

    Δ) Η παιδεία θα είναι Γενική μέχρι και την Γ΄ Γυμνασίου. Μετά , στο Λύκειο, θα αρχίζει η εξειδίκευση με κατευθύνση σε συνεργασία και με τα ΑΕΙ για την ύλη. Κάποιος που προορίζεται για Χημικός να τελειώνει στην Γ΄Γυμνασίου με την Έκθεση και τα Αρχαία και κάποιος που προορίζεται για Θεολόγος με την Βιολογία και την Φυσική.

    Ε) Τα ΑΕΙ , αφού θα παραμείνουν δημόσια και κρατικά, θα είναι όλα το ίδιο. Δεν θα διδάσκεται άλλα ο Χημικός του Ηρακλείου και άλλα ο Χημικός των Ιωαννίνων. Ίδια βιβλία θα κάνουν, ίδια εργαστήρια, ίδια ύλη. Καλά για το καθηγητικό κατεστημένο δεν θα μιλήσω. Αλοίμονό του …

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Φροντιστήρια στο εξωτερικό:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.esos.gr/arthra/frontistiria/poios-eipe-oti-frontisthria-yparxoyn-mono-sthn-ellada&ved=0ahUKEwiLtcX7idXXAhWlDZoKHWmQCPEQFghBMAA&usg=AOvVaw3RvMHl-ONGi1ncm_RiGC0b

  56. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οκ, Ρίβα, διάβασα τις προτάσεις που θα εφαρμόσεις ως κυβερνήτης. Κι εσύ κακά χερόβολα κι εμείς κακά δεμάτια. 😉

  57. Ριβαλντίνιο said

    @ 56 Γιάννης Κουβάτσος

    Δεν πειράζει. Είμαι ανεκτικός άνθρωπος εγώ !

  58. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Συγχαρητήρια στον κ. Πατιλη.

    1.Πληρης αλλαγή της α βαθμιας, β βαθμιας εκπαίδευσης , εισαγωγικών,…, με στόχο οι μαθητές να διδάσκονται πως να μαθαίνουν νέες γνώσεις (τα έχω ξαναγράψει σε άλλες αναρτήσεις) με στόχο απο την “καλύτερη εκπαίδευση για όλους” προς ” την καλύτερη εκπαίδευση που ταιριάζει στον καθένα”.

    2. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι βαθμοί στο λύκειο να είναι 16 έως 20 και τα πρώτα σημάδια αποτυχίας να φαίνονται στην βαθμολογία των εισαγωγικών εξετάσεων.
    Το 1973 οι 5 πρώτοι των 4 υψηλόβαθμων σχολών του ΕΜΠ έλαβαν με άριστα το 20 :
    απο 18.77 έως 15.77, άρα αυστηρή βαθμολογία σημαίνει δημοκρατία. Η βαθμολόγηση στο γυμνάσιο και λύκειο καθώς και στις εισαγωγικές με θέματα κλιμακωτής δυσκολίας , όπως αυτές που γνώρισα το 1973να είναι αυστηρή αλλά δίκαιη, απο 11 έως 17 (18 σε εξαιρετικές περιπτώσεις)

    3. Σε σχολές υψηλού επιπέδου το ποσοστό να είναι μικρότερο και από το 15%. Αυτός είναι ο στόχος, λέγω υπερ-κορεσμού (4-πλασιων μηχανικων, γιατρων, οικονομολογων, δικηγορων, κ.λ.π.). Διαφορετικά δαπανουνται 12.000 ευρω το ετος για να στειλουμε γιατρους, μηχανικους και αλλες ειδικοτητες στο εξωτερικο για εργασια.

    4. Και εμεις στα φροντιστηρια …μαθαιναμε συνταγες, μεθοδους κ.λ.π. και μπορει να ερχοταν ενας επαρχιωτης απο το πουθενα που διαβαζε Αποστολ και Ιησουιτες και να εγραφε πολυ καλυτερα απο μας.

  59. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    1. Γενικά

    Οι μεγαλύτεροι και ικανότεροι έτυχε να βρεθούμε στην κατάλληλη εποχή με ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ 4% και -τελικά- μπήκαμε μέσα από ένα σύντομο χρονικά παράθυρο ευκαιρίας (1960-1980) για καλή μόρφωση σε καλά δημοσιά σχολειά (ευνοημένοι από την λαμπραν εκπαιδευτική μεταρρύθμιση , όπου μάθαμε να μαθαίνουμε ) και ασκήσαμε δημιουργικά το επάγγελμα μας που μας έκανε καλύτερους ανθρώπους.

    Επί η ευκαιρία ας κάνουμε μνεία στον ξεχασμένο υφυπουργό Παιδείας Λουκά Ακρίτα (1909-7 Φεβρουαρίου 1965) λογοτέχνη, δημοσιογράφο και πολιτικό που υλοποίησε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση που εισηγήθηκε ο Ευάγγελος Παπανούτσος (βλ. ΥΓ2) .

    Η λύση είναι απλή διότι έχουμε ως εμπειρία τα αποτελέσματα της λαμπρής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης Ε. Παπανούτσου. Αρκεί η επικαιροποίηση της .

    2. Η σκάλα της γνώσης μου θυμίζει το «a stairway to the infinity». Δεν είναι λογικό να μιλάμε για μέση εκπαίδευση, όταν προηγείται αυτή του δημοτικού κ.ο.κ. Αν η σκάλα του Γυμνάσιου είναι σαθρή κινδυνεύουμε να πέσουμε απο …το Λύκειο προς τα κάτω.

    Πρόταση
    Να βρεθεί επιζών συνεργάτης του Ε. Παπανούτσου και σε περίπτωση αδυναμίας κάλος γνώστης του έργου του και με μια ολιγομελή επιτροπή εμπειρογνωμόνων(έως 11 άτομα)που να έχουν μελετήσει καλά τα καλυτέρα εκπαιδευτικά συστήματα παγκοσμίως για να πάρουν σωστές ιδέες, να θέσουν τους στόχους ενός μακρόπνοη (λ.χ. δεκαετούς) νέου εκπαιδευτικού συστήματος από το νηπιαγωγείο έως την τρίτη λυκείου.

    Να δώσει αυστηρές οδηγίες για τον σκελετό της ύλης, δίνοντας μεγάλη σπουδαιότητα στην παιδευτική διαδικασία,την ανακάλυψη και ένδειξη των ατομικών δεξιοτήτων, την ομαδική συνεργασία, στην κοινωνικότητα, την αφοσίωση στους τεθέντες στόχους, στην ηδονή της ανακάλυψης και στην ικανοποίηση της επίλυσης ενός προβλήματος και τελικά στην εκπαίδευση του τύπου «μαθαίνω να μαθαίνω»

    Μόνον με τον τρόπο αυτό δηλ. τον εκσυγχρονισμό του πλέον επιτυχημένου εκπ. συστήματος στην χώρα δηλ. του Παπανούτσου, που να ικανοποιεί ταυτόχρονα τις ανάγκες μετά από 20 έτη (μέχρι τότε θα μαθαίνουμε εύκολα κάθε καινούργιο απαραίτητο για την δουλειά μας η από περιέργεια, εφόσον στο σχολείο έχουμε μάθει καλά πως να μαθαίνουμε), θα ελπίζουμε ότι τα εγγόνια μας θα είναι πιο βελτιωμένα απο εμάς που περάσαμε 12 έτη μαθαίνοντας να μαθαίνουμε, άσχετα αν :

    οι ικανοί/αυτοί που προσπάθησαν τελείωσαν με 16,5 το δημόσιο 6ταξιο Γυμνάσιο, μπήκαν σε μια καλή ανωτάτη σχολή και μερικοί πήραν PhD, συνήθως με υποτροφία….

    οι υπόλοιποι (80% της γενιάς μου, δηλ. το 50% που δεν συμμετείχε στις εισαγωγικες και το 35%-5% που απέτυχε να εισαχθεί, ενώ 5% πήγε στο εξωτερικο ) τελειώσαν το υπερεπαρκές τότε 6ταξιο Γυμνάσιο μόλις με 13,5 και δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα η δεν ενδιαφερθηκαν να δώσουν εισαγωγικές για χαμηλόβαθμα ΑΕΙ η τα ΚΑΤΕΕ.

    Υπονοείται ότι θα πρέπει να υπάρχει:
    πάγιος τρόπος αυστηρής αλλά δίκαιης βαθμολόγησης, με άριστα το 17, μετεξεταστέους κ.λπ., ώστε κάθε τιτλοδοτημένο σκαλοπάτι γνώσης να έχει πραγματική αξία χρήσης για τον κομιστή και την κοινωνία και να μην αποτελεί ένα ακόμη «χαρτί».
    συνεχής και εκτεταμένος έλεγχος δεξιοτήτων, ώστε οι προικισμένοι σε διαφόρους τομείς να οδηγούνται και στις αντίστοιχες κατευθύνσεις, εφόσον οι μαθητές το επιθυμούν (πρότυπα, μουσικά, καλλιτεχνικά, τεχνικά, αθλητικά,…. γυμνάσια και λύκεια)με αντίστοιχες εξετάσεις δεξιοτήτων.

    Ένα ερώτημα έχω .

    Πόσοι από τους εκπαιδευτικούς έχουν απομείνει πλέον(αυτοί/αυτές πάνω από 50)που να γνωρίζουν το σύστημα Παπανούτσου (μαθαίνω να μαθαίνω);

    Κι άλλο ένα: πως να πείσεις την ελληνική οικογένεια ότι ένας απόφοιτος αγροτικού λυκείου που καλλιεργεί και εξάγει, ένας αξιόπιστος υδραυλικός η εργοδηγός, μια καλή κομμώτρια η μοδίστρα, ένας σωστός οδηγός λεωφορείου είναι καλύτερος από έναν άνεργο απόφοιτο ΑΤΕΙ που στην χειρότερη (και ελπίζω τελευταία) περίπτωση φέτος εισήχθη με 3 έως 6 αν είναι πολύτεκνος;

  60. Γιάννης Ιατρού said

    44, 47 Τώρα ξαναγύρισα, ευχαριστώ 🙂

  61. Pedis said

    # 52 – καλά, αλλά αυτό που φέρεται να λέει δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ακριβώς επειδή οι εξετάσεις για την εισαγωγη στα πανεπιστήμια δεν είναι καθόλου διαδεδομένες. Με τον βαθμό του απολυτηρίου άντε και με ένα κουιζ γενικών γνώσεων γίνεται η εισαγωγή (πλην εξαιρέσεων).

    Το φροντιστήριο είναι λοιπόν προσφορά του γονέα προς το γόνο του -πολλές φορές κάνει το σκατό του παξιμάδι- στα πλαίσια ενός σχετικά πιο ελεύθερου συστήματος κοινωνικής κινητικότητας σε σχέση με το αγγλοσαξωνικό, ώστε στην επαγγελματική κούρσα να «φάει» τον γόνο του διπλανού.

    # 49 (τελος) – Είμαι περίεργος να δω το συνολικό μέσο κόστος για τη μέση εκπαίδευση στην τσέπη των γονιών σε κάθε αναπτυγμένη χώρα -προσοχή, να μην προσπεραστεί το ποσοστό των μαθητών στα ιδιωτικά σχολεία για τα οποία οι μικροαστοί γονείς τους ξεπαραδιάζονται για να προσφέρουν απολυτήρια και επαγγελματικές προοπτικές- σε συνάρτηση με τους βαθμούς της κοινωνικής κινητικότητας και μετά να γίνουν οι συγκρίσεις.

    Μία η άλλη θάναι, υποπτεύομαι.

  62. ΣΠ said

    Υπάρχει αρχείο της Αυγής online; Θα ήθελα να βρω την συνέντευξη του Δάσιου την οποία αναφέρει το άρθρο.

  63. Pedis said

    # 62 – Σωστή κίνηση.

    Μπορεί ο άνθρωπος να μην το ειπε έτσι όπως εννοείται στο άρθρο, μα και που είναι η πολύ διαδεδομένη μα λανθασμένη άποψη.

  64. ΣΠ said

    61
    Έχεις δίκιο σ’ αυτό. Ο Δάσιος συγκρίνει το τωρινό σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων με τα άλλα ευρωπαϊκά, ενώ ο Πατίλης το συγκρίνει με το παλαιότερο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων.

  65. leonicos said

    Χάρηκα με όλες τις αναρτήσεις, αλλά ξεχωρίζω ορισμένες της Κρόνης

    Είχα σκοπό να σας ζαλίσω με ‘γλωσσσικά’ αλλά επιφυλάσσομαι, γιατί το θέμα είναι πολύ σημαντικό.

    Μερικοί πρώην ειδικευόμενοί μου με συστήνουν ως δάσκαλό τους, ακι αυτό με κάνει περήφανο. Σε μια χειρουργική κλινική κανένας δεν είναι πραγματικά ο ‘δάσκαλος’ κάποιου, εκτός αν είναι καμιά περίπτωση που τον παίρνει αποκλειστικά ωβς βοηθό για να μη μαθαίνουν οι άλλοι τα ‘κόλπα’. Ο τίτλος ‘δάσκαλος’ μου απονεμήθηκε πιθανώς για άλλες ιδιότητες πέραν της καθαρά διδακτικής. Πολλές φορές ο έπαινος και η ενθάρρυνση έχουν μεγάλη σημασία.

    Από Γυμνάσιο – Λύκειο ξέρω ελάχιστα. Στην παρέα του Scripta Manent (γκουγκλίζεται σε μια λέξη γιατί κάποιος το κρατάει, και το πληρώνει; τιμής ένεκεν) είχαμε κάποιον, σοφό, αριστερό, υπέροχο άνθρωπο, ο οποίος υπέφερε στη τάξη και τον κοροϊδεύαμε ότι «δεν θέλει τους μαθητές αλλά δεν μπορεί να τους διώξει». Αλλά δεν ξέρω τι αντιμετώπιζε λόγωκαι της ιδιορρυθμίας του, επειδήήταν πραγματικά ένα πολύ σπουδαίο μυαλό. Ο άλλος της παρέας είχε ενθουσιάσει τους μαθητές του με τον Καραγκιόζη, και αυτό παρέσυρε το ενδιαφέρον των παιδιών που τον αγαπούσαν ΠΡΩΤΑ και ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ τον σέβονταν. Και οι δυο είναι (ο πρώτος δυστυχώς ήταν) φιλόλογοι.

    Πιστεύω ότι αν δεν σε αγαπήσουν, αν δηλαδή δεν σε αναγνωρίσουν ως σύμμαχό τους, δεν θα σε σεβαστούν. Οι άλλοι σεβασμοί ‘ως εκ της θέσεως απορρέοντες’ δεν είναι παραγωγικοί. Πίσω σου σε κοροϊδεύουν και φυσικά δεν σε ακούνε ό,τι και να διδάξεις.

    Σας έχω πει πώς δίδασκα Όμηρο στο πρωτότυπο σε παιδιά του δημοτικού και κατάφερα να βρίσκουν ευχαρίστηση. Αγαπούσε και αγαπώ και τα δυο, και τον ‘΄Ομηρο και τα παιδιά. Δεν επαναλαμβάνομαι γιατί έχω μιλήσει και για την τεχνική μου.

    Γνωρίζω καθηγητή, νομίζω φέτος συνταξιοδοτήθηκε, που πνιγόταν από τα ιδιαίτερα. Δεν ξέρω όμως αν αυτό συνδεόταν με άλλη σχέση εξάρτησης ιδιαίτερου-βαθμολογίας

    Στην Α΄ Χειρουργική του Λαϊκού (1973-19790, πολλές φορές δάνειζαν ο ένας στον άλλο τα σλάιτς για να κάνει μάθημα. ή ακουγόταν «κατέβα να τους πεις τίποτα!» Η αλήθεια είναι ότι το μάθημα από αμφιθεάτρου σπάνια έχει νόημα, τουλάχιστον στη Χειρουργική. Τα μαθήματα σε μικρές ομάδες λειτουργούν καλύτερα επειδή δημιουργείται διαπροσωπική σχέση, είτε είναι σε μικρό αμφιθέατρο είτε ‘παρά την κλίνην’ (Είμαι επηρεασμένος από το προχθεσινό άρθρο για τον Ψυχάρη).

    θα πω και κάτι για να με κυνηγήσετε όλοι σας. θα ήθελα ένα δευτεροβάθμιο σχολείο που να διδάσκει πραγματικά καλά ελληνικά. Το θέμα είναι ποιοι θα τα διδάξουν, όταν ούτε οι ίδιοι που ανεβαίνουν στην έδρα, δεν τα αγαπούν. και δεν ανησυχώ για τη γλώσσα. Άνησυχώ για τη σκέψη.

    Γλώσσα δεν είναι αυτό που λέμε αλλά ο τρόπος με τον οποίο συγκροτούμε τα ερεθίσματα των αισθητηρίων μας στον εγκέφαλό μας κι έτσι υποστασιοποιούμε αυτό που αποτελεί τον κόσμο μας. Τα υπόλοιπα είναι απλώς συνέπεια των επιπλέον ιδιοτήτων που έχει ο άνθρωπος, σε σχέση με τα ζώα, της σύνδεσης σημείου προς σημαινόμενο με τρόπο που επιτρέπει την επικοινωνία, και της φώνησης.

    Σεντόνι είχα καιρό να σας γράψω

    Φιλιά σε όλοους. περιμένω την καινούργια μάζωξη, και θα είμαι από πιο νωρίς εκεί.
    Πάντως η υποδοχή σας, ε΄στω και καθυστερημένου, μ’ έκανε να καταλάβω πόσο σημαντικήείναι αυτή η παρέα, και καθόλου χαλαρή. Νιώθω να σας αγαπάω όλοους

  66. Πολλά και διάφορα αναφέρονται παραπάνω. Καθένας και η άποψή του. Και στο άρθρο έχει κάποιες ουσιαστικές (π.χ. η μεγάλη ανάγκη αποδέσμευσης του Λυκείου από τις εισαγωγικές που όλοι την λένε κι όλο το ανάποδο γίνεται) και στα σχόλια (με κυριότερο το να ξεκινάνε οι αλλαγές από το Δημοτικό). Το να αναφέρω ξεχωριστά με ποιες συμφωνώ και με ποιες όχι δεν προσφέρει κάτι παραπάνω νομίζω. Γράφω για να προσθέσω κάτι στο ερώτημα τι γίνεται στο εξωτερικό, αν και δεν πάει να πει πως αυτό είναι και το καλό, το Φινλανδικό μοντέλο είναι ζηλευτό, δεν ακολουθεί τέτοιους κανόνες όμως.

    Για το πότε μπαίνει ο κόφτης στη Γερμανία και πότε κατευθύνονται τα παιδιά προς σπουδές ή όχι, το είχα αναφέρει και τις προάλλες στο εκπαιδευτικό άρθρο, είναι στα 10. Τότε ο δάσκαλος αποφασίζει σε ποιον τύπο σχολείου θα φοιτήσει το παιδί στη συνέχεια (και μέχρι τα 15 που είναι υποχρεωτικό). Ο γονιός τα τελευταία χρόνια μπορεί να εκφέρει γνώμη για το θέμα (που δεν σημαίνει πως θα γίνει και δεκτή).

    Φροντιστήρια στο εξωτερικό; Σαφώς και υπάρχουν. Στα γερμανικά ο όρος είναι Nachhilfe βοήθεια μετά δηλαδή. Δεν είδα να είναι τόσα πολλά όπως στην Ελλάδα αλλά υπάρχουν και συζητιέται κι εκεί το θέμα πόσο κοστίζουν στη (γερμανική) οικογένεια.

    Επίσης και στα εξωτερικά οι εκπαιδευτικοί παραδίνουν ιδιαίτερα μαθήματα. Ναι, οι διορισμένοι. Το έχω ακούσει για Βρυξέλλες και Λονδίνο και μάλιστα στις πρώτες γινόταν μ’ έναν ενδιαφέροντα τρόπο: Το παιδί σας είναι αδύνατο και θέλει βοήθεια που μπορεί να την πάρει από τον τάδε (κι αντάλλαζαν μαθητές).

  67. sarant said

    62 Πρέπει να είναι αυτή εδώ (έβαλα «Δάσιος» στην αναζήτηση της σελίδας)

    http://www.avgi.gr/article/10839/7913897/na-teleionoume-me-ten-papagalia

    59 Αν κάνουμε μνεία, να την κάνουμε σωστά 🙂

    Λουκής Ακρίτας λεγόταν, όχι Λουκάς. Ο πατέρας της Έλενας.

  68. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    67. «Λουκάς» λόγω αυτόματης διόρθωσης, χωρίς ενδελεχή έλεγχο αποτελεσματος.

  69. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    68. Αποδειξη οτι εκανα σωστα την μνεια:-)

    «…Επι η ευκαιρια ας κανουμε μνεια στον ξεχασμενο υφυπουργό Παιδείας Λουκη Ακριτα (1909-7 Φεβρουαρίου 1965) λογοτέχνη, δημοσιογράφο και πολιτικό που υλοποίησε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση που εισηγήθηκε ο Ευάγγελος Παπανούτσος (βλ. ΥΓ2) .

    […]

    ΥΓ2 “Από το 1961 συνεργάστηκε και πάλι με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, εκλέχτηκε βουλευτής στις εκλογές του 1963 και 1964 οπότε ως υφυπουργός Παιδείας υλοποίησε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση που εισηγήθηκε ο Ευάγγελος Παπανούτσος.”

    Πηγη : βικιπαιδεια»

    σχoλιο 11
    http://www.poiein.gr/archives/25973

  70. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Οσο για την παραπαιδεια αυτη εξαπλωνεται απο το δημοτικο, γυμνασιο, λεκειο, εισαγωγικες, σε φοιτητες ΑΕΙ/ΤΕΙ, διπλωματικες εως και την εκπονηση διδακτορικου 🙂 .

    Αυτο που ενοχλει ειναι οτι δεν ειναι λογικο να εισαγεται το 70-75% των αποφοιτων Λυκειου.

    Διοτι τοτε το 20 εως 25% θα εχει IQ<100 (μ.ο.) και με τετοιες αν-ικανοτητες χρειαζεσαι φροντιστηριο σχεδον για τα παντα 🙂 .

    Παραδειγματα κατωθι.

    ΥΓ3 Απο το διαδικτυο

    1. "Τα ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΧΧΧ διοργανώνουν προγράμματα προετοιμασίας για τα μαθήματα εξαμήνου για τις φοιτήτριες και τους φοιτητές του ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ – ΕΜΠ .
    2. ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΜΠ
    3. Τιμές Πτυχιακών Εργασιών
    4. Εργασίες-Διδακτορικά-GMAT-EPSO-ΕΑΠ

  71. ΣΠ said

    67
    Ευχαριστώ. Έπρεπε να σκεφτώ να το ψάξω έτσι. Εγώ έψαχνα για λινκ σε κάποιο αρχείο με παλαιότερα φύλλα.

  72. Pedis said

    # 67 – Μερσί.

    * Πώς γίνεται η εισαγωγή στην Τριτοβάθμια στην Ευρώπη «κατά κανόνα»; Προϋποθέτει εξετάσεις ενδοσχολικά ή σε εθνικό επίπεδο;

    Σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη διεξάγονται εξετάσεις που κατά κανόνα αφορούν λίγα βασικά μαθήματα. Σε ορισμένα κράτη λαμβάνεται μερικώς υπόψη και η επίδοση των υποψηφίων στο Λύκειο. Μια βασική διαφορά του δικού μας συστήματος σε σχέση με τα ευρωπαϊκά είναι ότι οι υποψήφιοι στην Ευρώπη εξετάζονται σε σημαντικά εκτενέστερη ύλη, η οποία περιγράφεται με επιστημονικούς όρους και όχι με οριοθέτηση σελίδων από το σχολικό εγχειρίδιο. Η εκτενέστερη ύλη συνεπάγεται ότι τα θέματα των εξετάσεων είναι λιγότερο απαιτητικά, καλύπτουν όμως ευρύ φάσμα.

    άρα, έχει τσιταριστεί ορθά στο παρόν άρθρο.

  73. Pedis said

    Πάντως, αυτό με την -γελοία, δηλ σελ. με σελ.- οριοθετημένη ύλη είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών …

    Πάντως και παλιότερα, οι παλιότεροι λέγανε ότι στα χρόνια τους τα πράγατα ήταν καλύτερα.

    Ακόμη κι όταν, πριν από πενήντα χρόνια η ύλη ηταν πολύ λάσκα, στο άλλο άκρο, αν δεν πούλαγε διακόσα πρόβατα ο πατέρας να κατέβεις τον Ιούνιο να κανεις φροντιστήριο στην Αθήνα (που ξέρανε και τις γκάμες των θεμάτων) σχολή δεν έβλεπες, έτσι;

  74. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Άντε πάλι ξανά μανά και μανά ξανά, προτάσεις για βελτίωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, μετά τις προ ημερών 5+1 άμεσες και εύκολες βελτιώσεις ήρθαν οι 7 αλλαγές που αν δεν εφαρμοστούν όλες ή οι περισσότερες (4-5-6 ; δεν διευκρινίζεται) τότε δεν έχουν καμία τύχη οι όποιες μεταρρυθμίσεις, μα αγαπητέ συνταξιούχε εκπαιδευτικέ, ΟΛΕΣ ΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΕΣ, ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΕΧΟΥΝ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΟΡΟΪΔΑ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΥΝ, εσείς που τόσα χρόνια τις εφαρμόσατε με ευσυνειδησία θα έπρεπε να το γνωρίζετε αυτό, αλλά και μιά ματιά να ρίξει κανείς στην κοινωνία, από τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως έως τον ντελιβερά της γειτονιάς και την μαθητιώσα νεολαία, θα το αντιληφθεί αμέσως, ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ Η ΒΛΑΚΕΙΑ;
    Κατά τ΄άλλα με κάλυψαν ο Gee στο 26τέλος και η ΘΕΑ Κρόνη στο 29 με τον Κροπότκιν.

    Υ.Γ – Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που ΚΑΝΕΙΣ εκπαιδευτικός δεν ασχολείται με την ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ πρωτοβάθμια εκπαίδευση (άμα μπεί το τραινάκι στις ράγες πού θα πάει ρε παλληκάρια;) το αφήνουν φαίνεται στην οικονομική ελίτ και την εκκλησία που οργιάζουν, ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;

    Στην Pagan baby Παπέν μου και τα μυαλά στο iPTF14hls,

  75. Πριν κάποια χρόνια είχα παρακολουθήσει σε ημερίδα για τα προγράμματα σπουδών τον υπουργό παιδείας της Σκωτίας. (Στα ομόσπονδα κράτη μπορεί το καθένα να έχει διαφορετική αντιμετώπιση στην παιδεία. Και στη Γερμανία το κάθε κρατίδιο έχει τον δικό του υπουργό παιδείας ενώ υπάρχει κι ο ομοσπονδιακός. Ο τελευταίος καθορίζει τις πολύ γενικές γραμμές και το κάθε κρατίδιο τις διαμορφώνει όπως νομίζει, ακόμα και το πόσες μέρες θα διαρκούν οι διακοπές είναι τοπικό θέμα μ’ αποτέλεσμα στον θρησκευόμενο νότο να είναι καμιά 10αριά μέρες παραπάνω απ’ τον αδιάφορο βορρά, παραπάνω και απ’ τις ελληνικές που κάποιοι τις βρίσκουν πολλές). Έλεγε λοιπόν ο Σκωτσέζος ότι τις αλλαγές τις ξεκινάνε από την Α’ δημοτικού, τον επόμενο χρόνο στη Β’ κλπ κι έτσι σε 12 χρόνια έχουν ολοκληρώσει τις αλλαγές τους. Περιμένουν κι έναν χρόνο να τα δουν όλα μαζί κι αρχίζει πάλι ο κύκλος.

    Εδώ έχουμε δεν ξέρω κι εγώ πόσες αλλαγές στα Λύκεια τα τελευταία 27 χρόνια που είμαι στα σχολεία, δυο αλλαγές στα Γυμνάσια και θαρρώ μια στα Δημοτικά, όλες ξεκομμένες μεταξύ τους.

  76. ΚΩΣΤΑΣ said

    Με την ευκαιρία του σημερινού θέματος, να απλωθώ λίγο. Θέλω να καταθέσω την άποψή μου, πώς βλέπω εγώ γενικότερα το σημερινό σχολείο.

    Το δημόσιο σχολείο – δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο – είναι μαθητοκεντρικό δηλαδή εστιάζει στον μαθητή. Με τα όποια προβλήματα, παραλείψεις, λάθη του προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην κοινωνία. Κυρίως σήμερα με τη μετανάστευση βοηθάει στην κοινωνικοποίηση και την ομαλή ένταξη προσφύγων και μεταναστών στο νέο κοινωνικό τους περιβάλλον. Χωρίς το δημόσιο σχολείο θα είχαμε γκέτο και μέγιστο πρόβλημα ασφάλειας. Αυτό βέβαια κανένας δεν το μετράει, δεν είναι και μετρήσιμο μέγεθος. Πέραν αυτού το δημόσιο σχολείο βοηθάει και τα γηγενή παιδιά στην καλύτερη προσαρμογή τους και την καλύτερη ψυχοσωματική τους ανάπτυξη. Το δημόσιο σχολείο δεν είναι καταπιεστικό, έχει μεγάλο βαθμό ελευθερίας.

    Το ιδιωτικό σχολείο, όλες οι βαθμίδες του, είναι γονεοκεντρικό, στοχεύει δηλαδή στον γονέα-πελάτη. Για να εντυπωσιάσει τον γονέα, το ιδιωτικό, βάζει πάμπολες εργασίες, φωτοτυπίες, όλων των ειδών τις ενασχολήσεις. Θέλει να δώσει την εικόνα στον γονέα-πελάτη μιας εργώδους προσπάθεια, μιας κοσμογονίας. Όλα αυτά έχουν τις ψυχοσωματικές συνέπειες στο παιδί που εμφανίζονται βέβαια αργότερα, όταν το πουλάκι έχει πετάξει. Και προσφορά στο κοινωνικό σύνολο καμία. Εκεί δεν υπάρχουν πρόσφυγες και μετανάστες.

    Όταν λοιπόν μιλάω για δημόσιο σχολείο, δεν το απαξιώνω. Η επισήμανση προβλημάτων, λαθών, δυσλειτουργιών κλπ σε ένα μόνο στόχο αποβλέπουν, να το διορθώσουν, να το κάνουν καλύτερο.

  77. sarant said

    73 Έβλεπες και ιατρική και πολυτεχνείο χωρίς φροντιστήριο. Είχα συμφοιτητές. Βέβαια, η εξαίρεση.

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    44 – «Η εκπαίδευση είναι ακριβή υπόθεση» Η εκπαίδευση ναί, η μόρφωση όχι, αυτή είναι πάμφθηνη.

    » χρειάζονται λεφτά, και οι Φινλανδοί τα δίνουν, γιατί είναι έξυπνος λαός και ξέρουν να επενδύουν.»
    Πώς μετριέται η συλλογική (αλλά και η ατομική) εξυπνάδα ενός λαού; Πόσο έξυπνος είναι ένας λαός που βάζει ακροδεξιούς στην κυβέρνησή του, που είναι υποχείριο της Γερμανίας, που είναι ξενοφοβικός (με ελάχιστους μετανάστες, σκέψου να είχαν τον δικό μας χαμό) που στήριξε την οικονομία του σε μιά εταιρεία (ΝΟΚΙΑ) και στα δάση του, που τώρα που το πάρτι τελείωσε κι η Γερμανία δεν δίνει λεφτά με αποτέλεσμα τρία χρόνια ύφεσης (και συνεχίζεται) η κυβέρνηση άρχισε τις περικοπές στα εργατικά «προνόμια» και ο λαός στρέφεται όλο και ακροδεξιότερα;

    » Βέβαια, όπως ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να γίνει Μπαρτσελόνα, έτσι και η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει Φινλανδία:»
    Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να γίνει Φινλανδία (η οποία δεν έχει ούτε το 1/10 των αμυντικών δαπανών μας) που δεν είναι και το καλύτερο πρότυπο, είναι αρκετό να γίνει Ελλάδα, για την ακρίβεια θα ήταν ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, προς το παρόν, είναι Ολυμπιακός.

  79. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    76 – «Το δημόσιο σχολείο – δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο – είναι μαθητοκεντρικό δηλαδή εστιάζει στον μαθητή.» Πλάκα κάνεις έτσι;

    » Με τα όποια προβλήματα, παραλείψεις, λάθη του προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην κοινωνία.» Στην συγκεκριμένη οικονομική που ζούμε, ΣΙΓΟΥΡΑ.

    Γνωρίζει κάποιος να με φωτίσει αν υπάρχει κάποια χώρα στον πλανήτη που να μη χρειάζεται ο μαθητής 12 χρόνια για πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια;

    Στο σχολείο γιατί πηγαίνουμε υποχρεωτικά;

    Στην σούπερ Κρόνη

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έξυπνος λαός είναι μια γενίκευση, Λάμπρο, ένα σχήμα λόγου. Σαφώς και η εξυπνάδα είναι ατομικό χαρακτηριστικό και όχι ομαδικό. Απλώς, βλέποντας το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και το επίπεδο ζωής στη Φινλανδία, και συγκρίνοντάς τα με τα αντίστοιχα της Ελλάδας, μελαγχολώ, παρ’ όλα αυτά που τους προσάπτεις. Διότι, αν εξαιρέσουμε το κλίμα, σε όλα τα άλλα είμαστε πολύ πίσω.

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και για να μιλάμε τεκμηριωμένα:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://m.huffpost.com/gr/entry/12910640&ved=0ahUKEwioo_HKuNXXAhVkQZoKHQM0DS8QFghLMAM&usg=AOvVaw01wJnla0jIRJlN8I_XPDHj

  82. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    73 . βλ. 58.4

    «4. Και εμεις στα φροντιστηρια …μαθαιναμε συνταγες, μεθοδους κ.λ.π. και μπορει να ερχοταν ενας επαρχιωτης απο το πουθενα που διαβαζε Αποστολ και Ιησουιτες και να εγραφε πολυ καλυτερα απο μας.» χωρις φροντιστηριο ή κανοντας φροντιστηριο απο Ιουνιο εως Αυγουστο (εξετασεις τελος Αυγουστου) ή το πολυ ερχοταν στην Αθηνα στην 6η Γυμνασιου σε καποιον συγγενη.

    ΥΓ Φιλος μου απο Μυτιλινη δεν πηγε φροντιστηριο γιατι το χωριο του ηταν μακρια απο την πρωτευουσα.
    Αγοραζαν ή δανειζονταν απο ηδη φοιτητες, μερικα βιβλια οπως Φυσικη 3 τομους Καρκαλου, χημεια Μανωλκιδη και Μαθηματικα (Αλγεβρα, Γεωμετρια η υλη ηταν χαωδης, μονο η Τριγωνομετρια μας εσωζε).

  83. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    73. Το ξαναλεω.

    58.2. «Το 1973 οι 5 πρώτοι των 4 υψηλόβαθμων σχολών του ΕΜΠ έλαβαν με άριστα το 20 :
    απο 18.77 έως 15.77, άρα αυστηρή βαθμολογία σημαίνει δημοκρατία.

    Η βαθμολόγηση στο γυμνάσιο και λύκειο καθώς και στις εισαγωγικές με θέματα κλιμακωτής δυσκολίας , όπως αυτές που γνώρισα το 1973, να είναι αυστηρή αλλά δίκαιη, απο 11 έως 17 (18 σε εξαιρετικές περιπτώσεις)».

    Πολλα φτωχα αλλα ικανα/επιμονα παιδια και κορες σπουδασαν σε ΑΕΙ εκεινη την εποχη.

    ΥΓ2 Πουλαγαν χωραφια ή ζωα αν ο επαρχιωτης υποψηφιος ηταν μετριος και ξαναδινε ή πηγαινε στην Ιταλια (εκτος Ρωμης και Μιλανου, οι υπολοιποι μηχανικοι τελειωναν σε 10 ετη).

    Ναι αλλα τοτε η οικογενεια ηταν ευπορη (λ.χ. Αρχιτεκτονισσες που εισηγονταν με την δευτερη ή τριτη προσπαθεια).

  84. Πέπε said

    Ενδιαφέρουσες οι προτάσεις του. Κάποιες (αποσύνδεση του Λυκείου από τις πανελλήνιες, αποσύνδεση των πανελληνίων από την απομνημόνευση) είναι αυτονόητες, και το λέω παρ’ ότι ποτέ δε μετάνιωσα για τις άπειρες ώρες που έλιωσα απομνημονεύοντας Ιστορία Δέσμης όταν έδινα, αντιθέτως κέρδισα πάρα πολλά από τη διαδικασία αυτή: έμαθα την ίδια την τέχνη της απομνημόνευσης, που είναι πολλαπλώς χρήσιμη (δεν υπάρχει κριτική σκέψη χωρίς πρώτη ύλη), έκανα μια εξαιρετική άσκηση αυτοπειθαρχίας και υπέρβασης των δυνατοτήτων που μέχρι τότε νόμιζα πως έχω, και έλαβα ένα ανεξίτηλο παράδειγμα παιχνιδιού όπου ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να κερδίσεις και αν το κάνεις κερδίζεις.

    Παρά ταύτα, δε χωράει συζήτηση ότι δεν είναι τρόπος αυτός να επιλέγονται οι αυριανοί επιστήμονες.

    Πάμε παρακάτω:

    Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα βρήκα την πρόταση για το μάθημα παρουσία ακροατή. Η σχετική μου εμπειρία περιορίζεται στις περιπτώσεις μαθητών που, λόγω σοβαρών μαθησιακών δυσκολιών ή άλλων ιδιαιτεροτήτων, συνοδεύονται από έναν (μία συνήθως) συνοδό, που είναι εκπαιδευτικός του κλάδου μου με ειδικότητα στην ειδική αγωγή. Πράγματι, η σιωπηλή της παρουσία με αναγκάζει να είμαι όσο μπορώ καλύτερος. Και οπωσδήποτε ισχύει ότι κάποιοι συνάδελφοί έχουν γίνει τόσο στενοί μου φίλοι ώστε ξέρω τα πάντα γι’ αυτούς κι εκείνοι για μένα, εκτός από το πώς κάνουμε μάθημα.

    Το μειονέκτημα της μεθόδου είναι ότι γίνομαι μόνο τόσο καλύτερος όσο ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω, δε θα το εμπνευστώ διά της επιφοιτήσεως όποιος κι αν είναι στο θρανίο απέναντι.

  85. ΚΩΣΤΑΣ said

    79
    Δεν κάνω καθόλου πλάκα, Λάμπρο, σοβαρά μιλάω. Μπορεί να έχεις άλλη άποψη εσύ, δικαίωμά σου.

    Όσο και αν σου φαίνεται παράξενο ή δεν μπορείς να το αντιληφθείς, ναί, το σχολείο προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην κοινωνία – γηγενής πληθυσμός, πρόσφυγες, μετανάστες.

    Από όσο ξέρω η υποχρεωτική 6/ετής εκπαίδευση καθιερώθηκε γύρω στα 1930. Πριν ίσχυε η 4/ετής, 9/ετής έγινε με την μεταρρύθμιση Λουκή Ακρίτα (Παπανούτσου) ή λίγο αργότερα, δε θυμάμαι καλά.
    Υποχρεωτική έγινε ως εφαρμογή των δικαιωμάτων του παιδιού. Υπήρχε μεγάλος αναλφαβητισμός και εκμετάλλευση των παιδιών σε σκληρές ή ελαφρύτερες δουλειές από μικρή ηλικία.

  86. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    73.

    Ι. 70.Α. » Οσο για την παραπαιδεια αυτη εξαπλωνεται απο το δημοτικο, γυμνασιο, λεκειο, εισαγωγικες, σε φοιτητες ΑΕΙ/ΤΕΙ, διπλωματικες εως και την εκπονηση διδακτορικου 🙂 .

    Αυτο που …. δεν ειναι λογικο ειναι να εισαγεται το 70-75% των αποφοιτων Λυκειου.

    Διοτι τοτε το 20 εως 25% θα εχει IQ<100 (μ.ο.) και με τετοιες αν-ικανοτητες χρειαζεσαι φροντιστηριο σχεδον για τα παντα 🙂 . "

    2. Γιατί δεν πρέπει να αντιγράψουμε το εκπαιδευτικό σύστημα της Ν. Κορέας
    Δημοσιεύτηκε: Δευτέρα, 8 Σεπτέμβριος, 2014 – 18:52 | Στην Κατηγορία: Άρθρα
    […]
    "Μία προσεκτική ανάγνωση του ίδιου του άρθρου αφήνει να εμφανιστούν οι πρώτες ρωγμές στο «εκπαιδευτικό θαύμα». Το εκπαιδευτικό σύστημα της Ν. Κορέας στηρίζεται σε έναν εξαντλητικό ανταγωνισμό. Το αποτέλεσμα είναι η γιγάντωση των ιδιωτικών φροντιστηρίων. «Το 2010, το 72,2% των μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εκτιμάται ότι έκανε ιδιαίτερα μαθήματα. Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ο δείκτης έφτανε το 86,8%», όπου «ένας μεγάλος αριθμός δέχεται ιδιαίτερα μαθήματα μετά το σχολείο, συχνά μέχρι αργά το βράδυ». Επίσης, τα ίδια τα αποτελέσματα της PISA δείχνουν πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες αυξάνονται. «Ενώ οι περισσότερες από τις χώρες που βελτίωσαν τη μέση βαθμολογία στην ανάγνωση μεταξύ του 2000 και του 2009, το έκαναν χάρη στην αύξηση του μέσου όρου των μαθητών με χαμηλές επιδόσεις, η Κορέα το έκανε με την αύξηση του μέσου όρου των κορυφαίων μαθητών της».
    […]

    Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όταν η ανάρτηση αφορά εκπαιδευτικά θέματα, Κώστα, αναγκαζόμαστε να λέμε και να ξαναλέμε τα αυτονόητα σχετικά με τη χρησιμότητα του δημόσιου σχολείου και σε ποια άθλια θέση βρίσκονταν τα παιδιά πριν από την ίδρυση και τη γενίκευσή του. Τώρα αν είναι όργανο ή όχι στην προπαγάνδιση της κυρίαρχης ιδεολογίας, ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η θολή έννοια, ε, προφανώς η λύση δεν είναι να αφήνουμε τα παιδιά αναλφάβητα ή στην απόλυτη εξουσία φονταμενταλιστών, κάθε είδους, γονιών.

  88. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ποιος είπε ότι Φροντιστήρια υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα;
    Δημοσίευση: 07/07/2013

    […]

    «ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ
    Για τη μεγάλη φοροδιαφυγή που επιτελείται στη Γερμανία από τα «μαύρα» ιδιαίτερα μαθήματα έκανε λόγο η κ. Κορνέλια Σούσιεκ επικεφαλής δυο ενώσεων φροντιστηριακών μονάδων στη Γερμανία. Μάλιστα χαρακτηριστικά τόνισε πως μόνο το «25% αποτελεί το επίσημο κομμάτι της αγοράς, ενώ το υπόλοιπο 75% αποτελεί γκρίζα ζώνη»
    • Υπάρχουν περίπου 4.000 – 5.000 φροντιστήρια.
    • Γίνονται πολλά ιδιαίτερα μαθήματα μέσα στα φροντιστήρια.
    • Στις ηλικίες από 15 – 19 πάνω από το 50% των παιδιών κάνει Μαθηματικά, ενώ ακολουθούν τα φιλολογικά μαθήματα.
    • Πραγματοποιούνται περίπου 6 ώρες μάθημα την εβδομάδα.
    • Οι μαθητές πηγαίνουν στο φροντιστήριο κυρίως για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, για να βελτιώσουν τους βαθμούς τους ή για να μη χρειαστεί να επαναλάβουν την ίδια τάξη.
    • Πολύ διαδεδομένο στη Γερμανία είναι τα κουπόνια εκπαίδευσης. Το κρατικό πρόγραμμα χρηματοδότησης φροντιστηρίων ανέρχεται στα 1,6 δισ. ευρώ το χρόνο.»

    […]

    ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ – ΚΟΡΕΑ
    Αναφορά στο συνέδριο έγινε και για τα φροντιστήρια που λειτουργούν στην μακρινή Κορέα.
    • Το 70% των μαθητών παρακολουθούν φροντιστήρια.
    • Κάνουν 6 ώρες μάθημα την εβδομάδα.
    • Υπάρχουν τεράστιες αλυσίδες, ακόμα και με 150.000 μαθητές.
    • Οι εκπαιδευτικοί των φροντιστηρίων αμείβονται από 20.000 – 40.000 ευρώ το μήνα.
    • Οι μαθητές παρακολουθούν τα μαθήματα, είτε για να βελτιώσουν τους βαθμούς τους στο σχολείο, είτε για να εισαχθούν στο πανεπιστήμιο.

    https://www.esos.gr/arthra/frontistiria/poios-eipe-oti-frontisthria-yparxoyn-mono-sthn-ellada

  89. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    85. “…Αν και η εξάπλωση των σχολικών μηχανισμών, τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά, δεν υστερεί σε τίποτα από την αντίστοιχη του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος άλλων χωρών, ο αναλφαβητισμός εξακολούθησε να επιμένει: το 1928 οι αναλφάβητοι αποτελούσαν το 40% του συνόλου των κατοίκων της χώρας . …”

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΟΓΟΥΛΑΚΗΣ,
    ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ
    1922 – 1972

    ΥΓ2 “…το 1929 επί Βενιζέλου καθορίζεται εξαετής η διάρκεια της δημοτικής εκπαίδευσης και το όριο για την ίδρυση μονοθέσιου δημοτικού σχολείου κατεβαίνει στους 15 μαθητές, με στόχο την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, διότι σύμφωνα με την απογραφή του 1828 υπήρχαν 3500 συνοικισμοί με λιγότερα από 15 παιδιά σχολικής ηλικίας και έτσι, κάθε χρόνο, πάνω από 25.000 παιδιά δεν γραφόντουσαν σε κανένα σχολείο. Παρ’ όλα αυτά, κατά τη στατιστική του 1936, ενώ στην πρώτη τάξη γραφόντουσαν 200.000 μαθητές, από την έκτη τάξη αποφοιτούσαν μόνο 75.000……

    Στη στατιστική της UNESCO για το 1957, το ποσοστό αναλφαβητισμού στην Ελλάδα ανερχόταν σε 25%!!!”

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF

  90. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    80 – «Σαφώς και η εξυπνάδα είναι ατομικό χαρακτηριστικό και όχι ομαδικό.» Και πώς μετριέται αυτή μια και το ΙQ έχει αποδειχτεί πως είναι για τα πανηγύρια;

    «Απλώς, βλέποντας το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και το επίπεδο ζωής στη Φινλανδία, και συγκρίνοντάς τα με τα αντίστοιχα της Ελλάδας, μελαγχολώ,»

    Συγκρίνεις ανόμοια πράγματα γιατί δεν λαμβάνεις υπόψιν καθοριστικούς εξωγενείς οικονομικούς παράγοντες.

    «παρ’ όλα αυτά που τους προσάπτεις.»
    Τι εννοείς τους προσάπτω, δεν είναι έτσι;

    «Διότι, αν εξαιρέσουμε το κλίμα, σε όλα τα άλλα είμαστε πολύ πίσω.»
    Δεν είπα πως είμαστε μπροστά (και πως θα μπορούσε άλλωστε με τον βρυκόλακα που λέγεται εκκλησία και του κατσικοκλέφτες της οικονομικής ελίτ που το παίζουν αστική τάξη) αλλά πως η Φινλανδία δεν είναι το καλύτερο πρότυπο και προσωπικά δεν μου αρέσει, προτιμώ να δημιουργήσουμε το δικό μας, έχουμε απείρως περισσότερες δυνατότητες και καλύτερες προοπτικές αλλά δεν έχουμε ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ.

    81 – «Και για να μιλάμε τεκμηριωμένα:»
    Με συγχωρείς αλλά πού βασίζονται αυτά τα τεκμήρια; δεν σου έκανε κάτι κοινό εντύπωση; Μην το πάρεις προσωπικά αλλά αυτή είναι η ΤΕΡΑΣΤΙΑ δύναμη των ΜΜΑ.
    Ούτε κουβέντα για τις τεράστιες φούσκες ακινήτων στις περισσότερες απ΄αυτές τις χώρες, επίσης ούτε κουβέντα για το ΜΕΓΑΛΟ ξέπλυμα μαύρου χρήματος στις μισές απ΄αυτές, ούτε κουβέντα για τις ελάχιστες συγκριτικά με την Ελλάδα αμυντικές δαπάνες τους (τις οποίες ποιός μας τις επιβάλλει;) ούτε κουβέντα για τον ΑΙΣΧΡΟ τρόπο που απομυζούν τις πρώτες ύλες από τον τρίτο κόσμο μέσω των ελεγχομένων από αυτές νομισματικών διακυμάνσεων, ούτε κουβέντα για το σαθρό τραπεζικό τους σύστημα που απομυζεί την νότια Ευρώπη για να μην καταρρεύσει, ούτε κουβέντα για την παγκόσμια οικονομική τρομοκρατία των αγγλοσαξόνων.
    Αναρωτήθηκες ποτέ, γιατί η Νορβηγία των 3,5 εκατομμυρίων, είναι η μόνη δημοκρατική χώρα στον Κόσμο που παράγει πετρέλαιο και ευημερεί ενώ η Βενεζουέλα με τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο είναι χρεοκοπημένη; (εκτός κι αν πιστεύεις πως ευθύνεται ο Μαδούρο 🙂 ).

    Όσο γι΄αυτό «Η Αμερική θεωρείται η καλύτερη χώρα όσον αφορά στους τομείς της στέγασης, του εισοδήματος και γενικότερου πλούτου. Το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών ανέρχεται στα 47,071 δολάρια ετησίως και αποτελεί το υψηλότερο μέσο εισόδημα, σύμφωνα με τη μελέτη του ΟΟΣΑ.»
    ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ, λείπουν καμιά 60ριά εκατομμύρια άνεργοι (που μετά από την παρέλευση εξαμήνου δεν αναγράφονται στις λίστες, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ) καμιά 40ριά εκατομμύρια που μένουν σε τροχόσπιτα η είναι άστεγοι γιατί οι τράπεζες που σώθηκαν με κρατικό χρήμα τους πήραν τα σπίτια (πάνω από 10,000,000 βεβαιωμένεςκατασχέσεις) καμιά 50ριά εκατομμύρια που δουλεύουν με συμβάσεις ΜΗΔΕΝΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (γνωρίζει κανείς σας τι είναι;) και μερικά εκατομμύρια που ζούν σε υπόγειες στοές και υπονόμους, αλλά ποιός νοιάζεται γι΄αυτούς τους υπανθρώπους, εμείς μιλούμε για ανθρώπους.

    Πίσω από το φώς των βιτρινών κρύβεται πολύ σκοτάδι και πολύ περισσότερος ανθρώπινος πόνος, όχι δεν μου αρέσει αυτή η ευημερία ούτε μελαγχολώ που δεν την έχω.

    85 – Ναι Κώστα έχω άλλη άποψη, φυσικά δικαίωμά σου κι εσένα.

    Για τις κοινωνικές υπηρεσίες του σχολείου συμφωνούμε, η διαφωνία μας βρίσκεται στο είδος των υπηρεσιών.

    Καληνύχτα σας

  91. ΚΩΣΤΑΣ said

    89
    Αφώτιστε Φιλέλληνα, (το φιλέλλην εξυπακούεται, πως θα φωτιστείς αν δεν είσαι φιλλέλην; 🙂 ναι έτσι είναι τα στοιχεία όπως γράφεις, απλά εγώ έγραψα από μνήμης.

    Να πω και κάτι επιπλέον, ίσως χαρεί και ο Λάμπρος. Σχολεία ή σχολές ή μεμονωμένη διδασκαλία υπήρχε από την αρχαιότητα. Φυσικά μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να το απολαύσουν, αφού είχαν την δυνατότητα να πληρώνουν δασκάλους.

    Το λαϊκό σχολείο, με τη μορφή που το ξέρουμε σήμερα, προέκυψε μετά τις μεγάλες μεταναστεύσεις των λαών, τους μεγάλους πολέμους και την βιομηχανική επανάσταση. Ξεκίνησε μέσα από ορφανοτροφεία. Οι χιλιάδας ορφανών παιδιών αρχικά συγκεντρώθηκαν στα ορφανοτροφεία για την επιβίωσή τους. Σε αυτά τα παιδιά άρχισαν να τους κάνουν και μαθήματα, με σκοπό να στελεχώσουν με ειδικευμένο εργατικό δυναμικό τις φάμπρικες και τα εργοστάσια, με την έναρξη της βιομηχανικής επανάστασης, μιας και υπήρχε και έλλειψη εργατικών χεριών εξ αιτίας των πολέμων. Αργότερα αυτό έγινε καθολικό αίτημα των φτωχών κοινωνιών και έτσι καθιερώθηκε και δημιουργήθηκε το λαϊκό σχολείο παγκοσμίως.

    Σήμερα με την υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής και με τις νέες τεχνολογίες, ο λόγος ύπαρξης των σχολείων με την ίδια μορφή αρχίζει να υποχωρεί. Με τις νέες τεχνολογίες λοιπόν πρέπει να εφευρεθεί ένα νέο μοντέλο εκπαίδευσης για να εξυπηρετεί τις νέες ανάγκες. Επειδή όμως, κατά πως φαίνεται, αυτό θα αργήσει να γίνει, ας κάνουμε προσπάθειες να βελτιώσουμε το υπάρχον, που ούτως ή άλλως μας δίνει και άλλα οφέλη, όπως σε προηγούμενα σχόλια έγραψα.

    Γιατί είπα ότι θα χαρεί και ο Λάμπρος. Εύχομαι να προφτάσει να δει την κατάργηση του σημερινού μοντέλου και να πει, εγώ τα έλεγα, να τώρα που το παλιό σχολείο καταργείται και αλλάζει. 🙂

  92. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    διακόπτω την σιωπήν μου διά να θέσω ωρισμένα ερωτήματα επί της παρούσης αναρτήσεως, που ίσως μοι στοιχίσουν νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…

    1) Διατί ο 71χρονος κ. Γιάννης Πατίλης διαθέτει λήμμα εις την Αγγλικήν Wikipedia, αλλ’ ουχί εις την Ρωμέικην; Μήπως πιστεύει ότι θα εκτιμήσουν καλύτερον τα προκλητικά ποιήματά του οι Αγγλοσάξωνες, απ’ όσον τα εξετίμησαν οι Ρωμιοί;

    2) Διατί ο κ. Σαραντάκος απέκρυψεν από τους αναγνώστας του ότι ο κ. Πατίλης είναι ο μόνος Ρωμιός ποιητής που έχει υμνήσει τους κιναίδους της Ομονοίας;

    3) Διατί ο κ. Σαραντάκος απέκρυψεν ότι ο κ. Πατίλης έχει γράψει (τω 1984 εις ηλικίαν 37 ετών…) τους καταπτύστους στίχους…

    «Ω ΓΗ της Αττικής
    Αγαπώ τις πολυκατοικίες σου πιό πολύ
    απ’ τον Παρθενώνα»

    αι οποίαι συνεζητήθησαν αρκετά εις την εποχήν των, αλλά το προκληθέν σκάνδαλον δεν ήτο αρκετόν διά να υιοθετήσουν ως «ιδικόν των» ποιητήν οι πάσης φύσεως μπολσεβίκοι;

    Αναρτώ τα δύο αυτά ποιήματα προς ενημέρωσιν των Σαραντακείων αναγνωστών

    4) Περαίνων αναρτώ έν ακόμη θαυμάσιον ποίημα του κ. Γιάννη Πατίλη, που αποτελεί Ύμνον προς τους απανταχού μπανιστιρτζήδες. Ο ποιητής εκμεταλλεύεται αριστοτεχνικώς τον γνωστόν στίχον της Ιλιάδος (Λ΄ 385), όπου ο Θείος Όμηρος αποκαλεί «παρθενοπίπην» τον Πάριν, προκειμένου να προσδώση ευγενή καταγωγήν εις τους «ματάκηδες»

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

  93. Pedis said

    # 49 – 34 Στα ολλανδόπουλα το μαχαίρι πέφτει στα 11. Τότε σε στέλνουν στο Τεχνικο Λύκειο από το οποίο είναι πολύ δύσκολο να δεις πανεπιστήμιο ή στο Γενικό, απ’ όπου λογικά θα πας σε ΑΕΙ.

    και στη Γερμανία, παρομοίως. Το 2012 -αν δεν απατώμαι- κατέβασαν κατά ένα έτος την ετυμηγορία για το μαθητή, αν θα συνεχισει στο Γυμνάσιο (με προοπτικές ακαδημαικής και επαγγελματικής ανέλιξης) ή σε ένα από τα τρία βασικά πλέμπα-σκουλ.

    Στη ΜΒ, μια από τα ίδια. Στη Γαλλία, η πληθώρα των επαγγελματικών σχολείων, στην Ιταλία παρομοίως, παντού είναι φυτρωμένα ιδιωτικά σχολεία και σχολές για όσους γονείς αντέχουν οικονομικώς να προσφέρουν στα παιδιά τους το απολυτήριο ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν το μάζεμα των κρέντιτς (ώστε αρκετά από δαύτα, όταν μεγαλώσουν, να μιλάνε αργότερα για αριστεία, κληρονομική ευφυία, φυσική ανισότητα κοκ)

    Θέλω να πω ότι η ελληνική πραγματικότητα, μπορεί να είναι ιδιαίτερης μορφής όσον αφορά τα φροντιστήρια και την ανάγκη των γονιών να προσφέρουν συγκριτικό πλεονέκτημα στα παιδιά τους, όπως λ.χ. κάνει ηελίτ για τα δικά της, όμως λίγο πολύ παντού υπάρχουν ιδιαιτερότητες που σου σηκώνεται η τρίχα (*).

    Ακόμη περισσότερο, η εμπειρία ακόμη και των ανεπτυγμένων Ευρωπαικών κρατών -άσε τα κωλοχανεία της Αμερικάνικου καπιταλιστικού εκφυλισμού- δεν βοηθά καθόλου στο ξεπέρασμα της κατάστασης που είναι η ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης.

    (*) Στην Ιταλία, για παράδειγμα, τα ιδιωτικά σχολεία είναι αρκετών κατηγοριών, τα εγκεκριμένα, τα ισοβάθμια κλπ.
    Μεταξύ των άλλων προσφέρουν στους μαθητές πακέτα προαγωγής δύο και σε μερικές περιπτώσεις τριών τάξεων σε μία. Αν το ιδιωτικό σχολείο έχει πιστοποιηθεί ως ισοβάθμιο, το απολύτηριο που δίνει αναγνωρίζεται αυτόματα από το υπουργείο παιδείας. Αν δεν είναι, τότε ο μαθητής κρίνεται από επιτροπή, της οποίας τα μέλη είναι μόνο εξωτερικά ή μεικτά αναλόγως τους στάτους του σχολείου. Προφανώς τα δίδακτρα σε σχολεία με διαφορετική πιστοποίηση διαφέρουν κατά αρκετές χιλιάδες ευρώ το έτος.

    Αν το σύστημα δεν είναι αγγλοσαξωνικού τύπου αφήνει κάποιες χαραμάδες για όποιον έχει λίγα παραπάνω ή είναι σε θέση να κάνει το σκατό του παξιμάδι για να σπρώξει το παιδί του, να το ξελασπώσει. Αυτή είναι η πλευρά της ταξικής εκπαίδευσης όπως βιώνεται από μέσα από την κάθε οικογένεια, έχω την εντύπωση, παντού.

    Γι αυτό και τα επιχειρήματα που φέρνουν σε παλιά ξινισμένη ψωροκώσταινα να εξετάζονται με τις τσιμπίδες.

  94. Γιάννης Γρ. said

    Δυστυχώς επισκέπτομαι το διαδίκτυο αργά, οπότε ενώ σας διαβάζω καθημερινά λειτουργώ σαν ηδονοβλεψίας. Βιώνοντας τα προβλήματα της δημόσιας εκπαίδευσης από πρώτο χέρι, έχω καταλήξει στα εξής: 1)το κλειδί είναι η επιμόρφωση των υποψηφίων εκπαιδευτικών από το πανεπιστήμιο. Όσοι επιθυμούν να γίνουν εκπαιδευτικοί παρακολουθούν ένα 5ο ή και 6ο έτος,συμμετέχουν σε δειγματικές διδασκαλίες οπότε αποφοιτώντας εχουν τα εφόδια να δουλέψουν με επαγγελματισμό, τον οποίο τονίζω, έχουν διδαχθεί (Γαλλία, Φινλανδία). Ειδικά στη Φιλανδία αυτοαξιολογούνται ( διδάσκονται τον τρόπο) και είναι υποχρεωμένοι κάθε 5 νομίζω χρόνια να δημοσιεύουν μια ερευνητική εργασία. Τα χρόνια που έχασα μέχρι να διαμορφώσω το επαγγελματικό μου προφίλ (στου κασίδη το κεφάλι) αυτοί τα κερδίζουν με το καλημέρα! 2) Συμφωνώ απόλυτα με την επέκταση της ύλης στις πανελλαδικές (μπορώ να εκφράσω άποψη μόνο για τα μαθηματικά) κι ας είναι και καθορισμένη με σελίδες. Η μικρή έκταση της ύλης αναγκάζει τους θεματοδότες να επινοούν θέματα-εκτρώματα. Έτσι γίνεται απαραίτητη η ύπαρξη των φροντιστηρίων, αφού ο καθηγητής του δημόσιου σχολείου δεν προλαβαίνει να εμβαθύνει σε εξαντλητικές λεπτομέρειες. Τα ιδιωτικά έλυσαν αυτό το πρόβλημα καταργώντας τα μαθήματα γενικής παιδείας στη Γ Λυκείου ( ποιος τους ελέγχει;). Εννοείται πως και οι μαθητές των ιδιωτικών πηγαίνουν φροντιστήριο παρά τις αυξημένες ώρες διδασκαλίας των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθηματων. Αυτό το γεγονός οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κάποια αιτιακή σχέση δημόσιας και φροντιστηριακής εκπαίδευσης 3) απαραίτητος ειναι ο σχολικός επαγγελματικός προσανατολισμός ο οποίος περιέργως εδώ και κάμποσα χρόνια καταργήθηκε! Επαγγελματικός προσανατολισμός από επιστημονικά καταρτισμένους επαγγελματίες. Συγγνώμη για την πολυλογία. Υγ: μια μαθήτρια στο κοινωνικό φροντιστήριο που διδάσκω, η οποία είναι και μαθήτρια του σχολείου μου, όταν της υπέδειξα το παράλογο της διπλής παρακολούθησης του ίδιου μαθήματος, μου είπε αφοπλιστικά: μα κύριε στο φροντιστήριο σας προσέχω…

  95. Γιάννης Ιατρού said

    Τζάμπα σκοτιζόμαστε για τις αλλαγές κλπ. που πρέπει να γίνουν στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα;
    Σε λίγο όλα θα έχουν πάρει την σωστή ρότα 🙂
    Concerns have been aroused that a new wave of privatisation could be prepared after the European Commission asked KPMG to study the “operational and fiscal challenges” which state-owned enterprises place on the public purse. The contract, due to conclude at the end of this month, raises many questions……

  96. […] Πηγή: […]

  97. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    83 Συμφωνώ με την αυστηρή βαθμολογία

    94 Σε ευχαριστούμε. Συμφωνώ για την ανάγκη να αυξηθεί η ύλη Συμφωνώ ότι πολλά ιδιωτικά σχολεία παρανομούν ασύστολα καταργώντας όλα τα δευτερεύοντα μαθήματα στη Γ’ Λυκειου. Και επιβεβαιώνω ότι και εκείνων οι μαθητές κάνουν και φροντιστήριο/ιδιαίτερο. Και του Κολεγίου.

  98. Pedis said

    In 1913 Franklin Bobbitt, a specialist in educational administration at the University of Chicago, wrote in The Supervision of City Schools:

    The worker must be kept supplied with detailed instructions as to the work to be done, the standards to be reached, the methods to be employed, and the appliances to be used….Teachers cannot be permitted to follow caprice in method. […]

    […] Ellwood Cubberley, an influential educational administrator, and superintendent of San Francisco’s public schools, wrote in 1916 in his Public School Administration: “Our schools are, in a sense, factories in which the raw products (children) are to be shaped and fashioned into products to meet the various demands of life. […]

    For Joseph S. Taylor [σημ. συνωνυμία αλλά με την ίδια χάρη], district superintendent of schools in New York City, writing in 1912:

    (1) The state as employer must cooperate with the teacher as employee, for the latter does not always understand the science of education; (2) the state provides experts who supervise the teacher, and suggest the processes that are most efficacious and economical; (3) the task system obtains in the school as well as in the shop, each grade being a measured quantity of work to be accomplished in a given term; (4) every teacher who accomplishes the task receives a bonus, not in money, but in the form of a rating which may have money value; (5) those who are unable to do the work are eliminated.

    (ανατριχιαστικό;)

    Education and the Structural Crisis of Capital
    The U.S. Case by John Bellamy Foster

    https://monthlyreview.org/2011/07/01/education-and-the-structural-crisis-of-capital/

    (Για μία μικρή ιδέα από πού κρατάει η σκούφια των (όπως πραγματικά εννοούν) «μεταρρυθμίσεων», της «αξιολόγησης», του «ελέγχου στο εκπαιδευτικό έργο», και πώς εφαρμόζονται εδώ και εκατό χρόνια στην μητρόπολη.)

  99. Γιάννης Ιατρού said

    95: (συνέχεια)
    Σχετικό κι αυτό.
    Δεν το είδα να το αναφέρουν συγκεκριμένα οι εχπαιδευτικοί εδώ μέσα μέχρι τώρα και απορώ, γιατί από τον δικό τους χώρο προέρχεται.
    Κατά 43.829 (23,6%) μειώθηκαν οι εκπαιδευτικοί μέσα σε 10 χρόνια.

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι να πρωτογράψουμε για τα χάλια της ελληνικής εκπαίδευσης, Γιάννη; Κατά τα άλλα, ψάχνουμε για λεκέδες στα ρούχα των Φινλανδών και των Ιταλών και των Γερμανών και των υπόλοιπων αναπτυγμένων λαών, τη στιγμή που εμείς φοράμε κουρέλια. Αυτό που γράφεις οφείλεται στο ότι έχει 8 χρόνια να γίνει διορισμός μόνιμων εκπαιδευτικών, ενώ στο ίδιο διάστημα έχουν συνταξιοδοτηθεί πολλές χιλιάδες. Τα κενά ψευτομπαλώνονται με αναπληρωτές.

  101. spiral architect 🇰🇵 said

    @99: Ιατρού, αυτό ακριβώς έψαχνα να βρω χθες για να το βάλω.

  102. gpoint said

    Κρίμα…

  103. spiral architect 🇰🇵 said

    @95: Υπάρχει προϊστορία και τεχνογνωσία:

    Μέσα σε 19 μήνες, το σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης της Νέας Ορλεάνης αντικαταστάθηκε από ιδιωτικά σχολεία. Πριν το ξέσπασμα του τυφώνα Κατρίνα, στην εκπαιδευτική περιφέρεια της πόλης ανήκαν 123 δημόσια σχολεία. Σήμερα έχουν απομείνει μόλις τέσσερα! Αντίθετα, τα 7 ιδιωτικά σχολεία που υπήρχαν πριν την καταστροφή, έχουν αυξηθεί σε 31. Φυσικά, όλοι οι εκπαιδευτικοί που δούλευαν στα δημόσια σχολεία (470 άτομα) απολύθηκαν και μόνο λίγοι απ’ αυτούς κατάφεραν να προσληφθούν (με μισθούς πείνας) από τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια.
    (από εδώ)

  104. gpoint said

    Οταν πεθάνει κάποιος όποιοι κοντινοί του πραγματικά τον πονάνε παραμένουν βουβοί. Βρίσκεται όμως ένας πολιτευτής, συνδικαλιστής,ψωνισμένος συγγενής ή γείτονας να βγάλει τον επικήδειο ωραιοποιώντας υμνώντας ή κατακρίνοντας κάποια ουσιαστικά αδιάφορα πράγματα, παραλείποντας και παρλαπίποντας τα αιχμηρά και ουσιώδη ώστε να είναι πολιτικά ορθός (σικ)

    Κατά δήλωσίν μου (έμμετρη) :
    η παιδεία εν Ελλάδι έκοιμήθη προ πολλού
    επικήδειους θ’ ακούμε από πάντα και παντού…

  105. Νίκος Κ. said

    Πολλά τα θέματα που εξ ανάγκης μένουν απέξω. Ένα από αυτά είναι και η παπαγαλία, δηλαδή η μετατροπή των νέων ανθρώπων σε φωτοτυπικά μηχανήματα. Είναι τραγικά όσα τους εξαναγκάζουμε, για να τους κουνήσουμε στη συνέχεια το δάχτυλα αφ’ υψηλού. Νομίζω πως θα άξιζε ξεχωριστό άρθρο.

  106. spiral architect 🇰🇵 said

    Μη σκάτε για την παιδεία, την αγραμματοσύνη και την παπαγαλία, σήμερα έχουμε Βλακ Φράιντεϊ.

  107. Παναγιώτης Κ. said

    Δύο επισημάνσεις:
    1. Ακόμα και τα παιδιά των «καλών» ιδιωτικών σχολείων πηγαίνουν στο φροντιστήριο ή κάνουν ιδιαίτερα. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
    2. Στον ατέρμονα διάλογο για την Εκπαίδευση υπονοείται ότι το μεν σχολείο παρέχει την ουσιαστική εκπαίδευση και το φροντιστήριο συνταγές. Αυτό, ούτε ως μαθητής το διαπίστωσα και πολύ περισσότερο, ως διδάσκων δεν έκανα κάτι διαφορετικό είτε ήμουν στα Φροντιστήρια είτε στο Δημόσιο Σχολείο.
    Εν κατακλείδι, μετωπική διδασκαλία γίνεται στην Δευτεροβάθμια, μετωπική και στα Φροντιστήρια.

    (Πληροφορούμαι ότι κάτι αλλάζει στο Δημοτικό!)

    Όσο για τις αλλαγές και από ποια βαθμίδα αυτές πρέπει να αρχίσουν, ενώ ακούγεται ως αυτονόητο ότι πρέπει να αρχίσουν από το Δημοτικό, σημαντικοί Έλληνες εκπαιδευτικοί είπαν: Σε όλα σχεδόν τα ζητήματα αρχίζουμε από τα θεμέλια στην Εκπαίδευση, αρχίζουμε από τα… κεραμίδια!

    Υιοθετώ πλήρως την άποψη αυτή για τον εξής απλούστατο λόγο: Στο καινούργιο θα το προχωρήσεις με εκπαιδευτικούς που έχουν εκπαιδευτεί γιαυτό. Επομένως, πριν αρχίσει η εκπαίδευση των μαθητών πρέπει να προηγηθεί η εκπαίδευση των διδασκόντων.

    Το εξεταστικό σύστημα (εισαγωγή στα Πανεπιστήμια) κτγμ, υπονομεύει την ουσία της Εκπαίδευσης. Επομένως για όσο χρόνο αυτό το πρόβλημα μένει άλυτο, δεν πρόκειται να δούμε αλλαγές στη Δευτεροβάθμια.

    Δεν θα σταματήσω να υποστηρίζω πως όσο οι αριστούχοι στην χώρα μας βγαίνουν σωρηδόν και για όσο χρονικό διάστημα παραβιάζεται η νομοθεσία περί την αξιολόγηση του μαθητή δεν πρόκειται να υπάρξουν ουσιώδεις αλλαγές.

  108. ΣΠ said

    106

  109. Γιάννης Ιατρού said

    Μην παραξενεύεστε που έγιναν μόνο 107 σχόλια μέχρι τώρα.
    Από χθες έχουν στηθεί οι περισσότεροι σχολιαστές στις ουρές για να επωφεληθούν (;;;) από τις «προσφορές» της μαύρης Παρασκευής 🙂

  110. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    109

  111. spiral architect 🇰🇵 said

    Black Friday Death Count 💀
    (τα οι τίτλοι από κάτω είναι ενεργοί λίκνοι προς τις θλιβερές ειδήσεις)

  112. Pedis said

    # 106 – Η Αχτσιόγλου έχει προειδοποιήσει την ΕΕ ότι προτίθεται να καταδικάσει τον θεσμό της μπλακ φράιντει …

    Σε όλη την Ευρώπη ο κόσμος προσπαθεί να κινητοποιηθεί ενάντια σε αυτή την εκφυλιστική φρίκη.

  113. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Fryday τη λένε επειδή τηγανίζουν εργαζόμενους?

  114. Pedis said

    καλό! (δικό σου; )

  115. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Το σημερινό άρθρο άργησε επειδη έκανε λάθος ο αυτόματος πιλότος.

  116. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ναι (πρωινές μαλακιούλες).

  117. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    114 Το γούγλισα τώρα δα όμως και, φευ, υπάρχει. Ουδέν καινόν…

  118. Γιάννης Ιατρού said

    115: Άστα αυτά Νίκο. Περίμενε να γυρίσουν οι σχολιαστές από τις αγορές της μαύρης Π. 🙂
    Ο πιλότος δεν κάνει ποτέ λάθος 🙂

  119. Και κάτι ακόμα που όλο λέω να τ’ αναφέρω κι όλο το ξεχνώ (και στο προηγούμενο άρθρο και σ’ αυτό)

    Ετοιμάζονται αλλαγές στο Λύκειο που θα ισχύσουν από φέτος. Οι μαθητές τον Μάιο (ο Ιούνιος πάει από χρόνια) θα δίνουν εξετάσεις σε μόνο 4 (τέσσερα) μαθήματα για να πάρουν απολυτήριο. Γιατί γίνετ’ αυτό; Για τα λεφτά τα κάνεις όλα. Αφού οι πανελλαδικές (πρέπει να) είναι αφού πάρουν απολυτήριο οι υποψήφιοι κι αφού τέλος Ιούνη πρέπει νάχουν τελειώσει όλες οι σχετικές διεργασίες στα σχολεία ώστε να μην πληρώνονται κάποιο για «μη λήψη αδείας», λιγοστεύουν τα μαθήματα να προκάνουμε. Γιατί δεν καταργούν τελείως τις ενδοσχολικές εξετάσεις; Για να λέμε ότι τα απολυτήρια δίνονται με εξετάσεις, άρα δεν είναι χωρίς αντίκρυσμα. Προσχήματα δηλαδή.

  120. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θα σε ρώταγα, ρε Βάταλε, τι σχέση έχουν αυτά τα κουτσομπολίστικα που γράφεις με το θέμα της ανάρτησης, με το οποίο δεν ασχολείσαι καθόλου, αλλά ξέρω καλά ότι με τα τρολ, όποιο χρώμα κι αν έχουν, δεν βγάζεις άκρη.

  121. 109, … οι περισσότεροι σχολιαστές στις ουρές … της μαύρης Παρασκευής 🙂

    Χρειάζεται κατάλληλη προΠαρασκευή!

  122. 115, … έκανε λάθος ο αυτόματος πιλότος. …

    Κάτι δεν είδε ή δεν άκουσε ο αυτό-ματος…

  123. 108, … ΑΝΕΡΓΟΣ Black every day …

    Μπα, μάλλον τα παίρνει
    μαύρα…

  124. 92, … ο Θείος Όμηρος αποκαλεί
    «παρθενοπίπην»
    τον Πάριν, …

    Kαι το
    πιπ σόου,
    λοιπόν, είχαν λανσάρει οι ΑΗΠ,
    όταν οι άλλοι έτρωγαν
    βαλάνους.

  125. Πέπε said

    @120:
    Ούτε κουτσομπολίστικα ούτε, πολύ περισσότερο, άσχετα. Υπονομευτικά είναι. Την περασμένη βδομάδα δεν ξαναείχαμε άρθρο για την εκπαίδευση, από συντάκτη που κι αυτός ήταν ποιητής; Τον είδες να γλιτώνει τη λασπολογία;

    Άλλο αν επικρέμαται η απειλή της πορτοκαλιάς κάρτας (εικονίδιο «το μάτι μου») και η λάσπη μεταμφιέζεται κατά τρόπο δήθεν ανεπίληπτο: «θαυμάσιον ποίημα…», το μόνο «κατάπτυστο» είναι ότι «εξυμνεί τις πολυκατοικίες και τις βγάζει ανώτερες του Παρθενώνος», και λοπές πίπες.

  126. Γς said

    Να λοιπόν που μας προέκυψε μια αληθινά πολύ Μαύρη Παρασκευή κει κάτω στο Μισίρι. Χερσόνησο Σινά μεριά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: