Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Δέκα τραγούδια που μ’ αρέσει να τραγουδάω

Posted by sarant στο 7 Δεκέμβριος, 2017


Το άρθρο που θα διαβάσετε σήμερα δημοσιεύτηκε προχτές στο μουσικό περιοδικό Mic.gr, στη στήλη Be my guest, στην οποία ένας καλεσμένος διαλέγει δέκα μουσικά κομμάτια και τα παρουσιάζει σύντομα. Ο Αντώνης Ξαγάς με προσκάλεσε, ανταποκρίθηκα με χαρά και αναδημοσιεύω εδώ τα όσα έγραψα εκεί.

10 τραγούδια που μ’ αρέσει να τραγουδάω

Στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα. Μου αρέσει πολύ να τραγουδάω, είτε με παρέα είτε μονάχος, είναι κάτι που με ανανεώνει και με καθαρίζει από τις σκοτούρες της καθημερινότητας. Θα φανερώσω βέβαια την ηλικία μου, μια και διάλεξα τραγούδια παλιά, αφού κανένα από τα 10 της λίστας δεν είναι τούτου του αιώνα –μερικά μάλιστα είναι πολύ πολύ παλιότερα. Βλέπετε, στον σκληρό δίσκο του μυαλού μας χαράζονται κυρίως τραγούδια που τα γνωρίζουμε και τ’ αγαπάμε στα νιάτα μας. Αλλ’ ας είναι.

Τα περισσότερα τραγούδια της λίστας μου, είναι, φυσικά, πασίγνωστα· όχι όμως όλα. Μάλιστα, καναδυό πρέπει να τ’ ακούνε για πρώτη φορά οι περισσότεροι. Θα ξεκινήσω με ένα μάλλον άγνωστο.

Όταν ήμουν μαθητής στο Λύκειο (πιο σωστά, στις τελευταίες τάξεις του εξαταξίου Γυμνασίου) άκουγα, φυσικά, κάθε απόγευμα από τις 4 στις 5 την εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη στο Πρώτο Πρόγραμμα. Ο Πετρίδης έκανε συχνά-πυκνά διαγωνισμούς. Κάποια περίοδο είχε παρουσιάσει έναν κατάλογο με 100 καλλιτέχνες, τον οποίο κατέγραψα με τη θρησκευτική ευλάβεια των εφήβων, και αρκετές μέρες αργότερα έβαλε ένα τραγούδι, λέγοντας ότι είναι από το συγκρότημα (έτσι τα λέγαμε τότε, όχι μπάντες) που βρίσκεται στον αριθμό 69 του καταλόγου. Ήταν οι Three Dog Night, πήρα τηλέφωνο και το είπα, κι έτσι ύστερα από μερικές μέρες μου ήρθε στο σπίτι το βραβείο, ένα σαρανταπεντάρι δισκάκι. Και βέβαια, είπε και τ’ όνομά μου ο Πετρίδης από τον σταθμό, και το καμάρωνα επειδή κάποιοι και κάποιες με άκουσαν -την ιστορία αυτή την έχω αφηγηθεί και σ’ ένα παλιό μου διήγημα, στο πρώτο μου βιβλίο. Φυσικά, τις επόμενες μέρες άκουγα συνέχεια το δισκάκι που είχα κερδίσει και έμαθα απέξω τους εύθυμους στίχους του.

Λοιπόν, το «Oh what a shame» του Roy Wood.

Την ίδια περίπου εποχή άκουγα συνεχώς Σαββόπουλο. Δεν μπορεί να λείπει ένα δικό του τραγούδι από τον κατάλογο, παρ’ όλα όσα ακολούθησαν.

Διαλέγω ένα που μας είχε απασχολήσει ο στίχος του, και τον συζητούσαμε, εκείνα τα χρόνια: Δημοσθένους λέξις.

Λίγο αργότερα αρχίσαμε ν’ ακούμε μανιωδώς ρεμπέτικα –μάθαινα και μπαγλαμά με τον Σπύρο τον Καλφόπουλο, που είχε το γραφείο του σε μια πολυκατοικία στην Ομόνοια, αλλά δεν τα’παιρνα τα γράμματα. Από εκείνη την εποχή μου έχει μείνει και το τραγουδάω συνέχεια, κάποτε παρέα και με τις κόρες μου (διότι είναι εντυπωσιακό φαινόμενο η αντοχή του ρεμπέτικου σε σύγκριση με άλλα είδη) τα Μπλε παράθυρα του Μάρκου Βαμβακάρη.

Θα διαλέξω την εκτέλεση από την οποία το έμαθα, δηλαδή όχι την αυθεντική με τον Μάρκο, παρά την επανεκτέλεση της Ρεμπέτικης Κομπανίας που μας έμαθε το τραγούδι, το 1975.

Ακούγαμε και πολλά πολιτικά τραγούδια τότε, ανάμεσά τους και αντάρτικα. Θα διαλέξω ένα που με αγγίζει πολύ επειδή το τραγουδούσαν οι δικοί μου, ένα αντάρτικο της Μυτιλήνης, σε μυτιληνιά διάλεκτο. Δεν έχει δισκογραφηθεί, απ’ όσο ξέρω, οπότε θα μου επιτρέψετε να βάλω μιαν ερασιτεχνική ηχογράφηση που είχαμε κάνει με τον αείμνηστο πατέρα μου, φυσικά α καπέλα.

Η μελωδία είναι από ένα διεθνές σουξέ, το Bel ami, από την ομώνυμη ταινία του 1939, με στίχους από τον λαϊκό ποιητή και αντιστασιακό Αργύρη Αραβανόπουλο.

Δεν υπάρχει στο Γιουτούμπ, το ακούτε εδώ.

Μια και ανέφερα τον πατέρα μου, ένα άλλο τραγούδι που του άρεσε να το λέει, όταν ήμουν μικρό παιδί, είναι ο Απρίλης του Μίκη Θεοδωράκη. Στο ρεφρέν υπάρχει ο στίχος «την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ μα το’χω μυστικό», αλλά ο πατέρας μου, για να μη μένω εγώ παραπονεμένος, μια και η αδελφή μου η Λένα μνημονευόταν στο τραγούδι, το έλεγε διασκευασμένο σε «τον γιο μου Νικολό».

Δεν είναι υποχρεωτικό μετά τον Θεοδωράκη να ακολουθεί ο Χατζιδάκις, αλλά δεν είναι κι εύκολο ν’ αποφύγεις τον συνειρμό. Μου αρέσει πολύ να τραγουδάω ένα από την Αθανασία, του 1976, φυσικά σε στίχους Γκάτσου, με τον Μητσιά και τη Γαλάνη. Ένα σπίρτο στο τραπέζι.

Να περάσουμε στην επόμενη ή ίσως στη μεθεπόμενη γενιά συνθετών του έντεχνου τραγουδιού. Παραλείπω έτσι πάρα πολλούς πολύ άξιους, βέβαια. Λοιπόν, αγαπάω πολύ τον Σταμάτη Κραουνάκη, είναι ίσως ο μοναδικός συνθέτης που εξακολουθώ πια να παρακολουθώ συστηματικά· από έναν από τους καλύτερους δίσκους του, σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Ο γάτος:

Από τότε που ζω στο εξωτερικό ακούω περισσότερα γαλλικά τραγούδια –όχι καινούργια όμως. Αγαπώ πολύ τον Ζορζ Μπρασένς, και από τις δεκάδες τραγούδια του που μ’ αρέσει να τραγουδάω θα διαλέξω ένα από τα πιο γνωστά, την Κακή φήμη, για κάποιον που επιμένει να κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα κι έτσι όλοι οι συχωριανοί του τον έχουν άχτι και θα τον εκδικηθούν ευκαιρίας δοθείσης –εκτός από, κατά σειρά, τους μουγγούς, τους κουλούς, τους κουτσούς και τους τυφλούς.

Μεγαλώνοντας επίσης άρχισα να ακούω πολλή κλασική μουσική και ειδικότερα όπερα, και ακόμα πιο ειδικά ιταλική όπερα –μέχρι και τον Βέρντι, όχι πιο πέρα. Ίσως ο βασικότερος λόγος που έμαθα ιταλικά να είναι ακριβώς οι όπερες. Ωστόσο, η αγαπημένη μου όπερα δεν είναι ιταλική, ή μάλλον είναι ιταλική ως προς τη γλώσσα, σε λιμπρέτο του μέγιστου Κάρλο ντα Πόντε. Εννοώ τον Ντον Τζοβάνι του Μότσαρτ, που τον ξέρω απέξω μέχρι και τα ρετσιτατίβα.

Από το αριστούργημα αυτό διαλέγω την εναρκτήρια άρια του Λεπορέλο, Notte e giorno faticar, όπου ο υπηρέτης του άταχτου άρχοντα παραπονιέται για τα βάσανα του επαγγέλματος πλάι στον αφέντη του. Στο γιουτουμπάκι ακούμε επίσης το ντουέτο του ντον Τζοβάνι με τη ντόνα Άννα και τη μονομαχία του με τον Κομεντατόρε –που καταλήγει στον θάνατο του τελευταίου.

Και για να κλείσω θα βάλω ένα ακόμα τραγούδι από τα νιάτα μου, που δεν πρέπει να είναι πολύ γνωστό.

Όταν ήμουν φοιτητής, ο φίλος μου ο Ντίνος μού είχε δώσει μια κασέτα με τα «Τραγούδια για να γίνεται τζόγος», που τα είχε γράψει και ηχογραφήσει ένας φίλος φίλου του, ο Μιχάλης Λαμπρίδης, που σπούδαζε στην Πάτρα. Καναδυό μου άρεσαν πολύ και τα έμαθα και φυσικά τα θυμάμαι ακόμα. Την κασέτα την έχω αλλά δεν έχω τολμήσει να την ακούσω εδώ και πολλά χρόνια, θα έχει απομαγνητιστεί φοβάμαι. Αλλά κατά μαγικό τρόπο αρκετά τραγούδια του Λαμπρίδη υπάρχουν στο γιουτούμπ, ανάμεσά τους και αυτό που τραγουδάω πιο συχνά, το «Με λεν Λαμπρίδη».

Φτάσαμε κιόλας στο νούμερο δέκα κι έχω τύψεις που άφησα απέξω τόσα τραγούδια που μ’ αρέσουν. Ίσως ξαναδοκιμάσω μιαν άλλη φορά, με ψευδώνυμο.

Advertisements

132 Σχόλια to “Δέκα τραγούδια που μ’ αρέσει να τραγουδάω”

  1. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    τι δέκα, εφτά 🙂

  2. tamistas said

    Καλημέρα! Φοιτητής στην Πάτρα, διάβασα για το τελευταίο του Λαμπρίδη στο περ. «Νύχτα», θαρρώ. Αγνοούσα το γιουτούμβιον. Ευχαριστώ πολύ (να είσαι πάντα καλά, να γράφεις και να τραγουδάς)!

  3. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα. Τα τραγούδια «Γαμάω τη γυναίκα μου 4 ώρες» και «Εγγυημένη καυτή νύχτα» τίνος είναι? Για δώσε στοιχεία Νικοκύρη.

  4. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    (Α, διαφημίσεις ήτανε γμτ 🙂 )

  5. Γς said

    Καλημέρα

    Εμένα μου αρέσει να ακούω πολλές φορές το ίδιο μουσικό κομμάτι αλλά σε διάφορε εκτελέσεις
    Ανωμαλία θα μου πείτε. Ε, ναι!
    Και να το προσέξω;
    Τι να το προσέξω τώρα πιά.
    Τέλος πάντων.
    Σχεδό όλη την ημέρα ν ακούω το ίδιο, αλλά διαφορετικά

    Κι έχω ένα σωρό τέτοιες συλλογές μουσικών κομματιών. Σάμερ τάιμ, λόγου χάρη, ή το Ιμν μπάτλ οβ δε ρεπάμπλικ, να μου κρατάει το βήμα όταν περπάταγα πολλά χιλιόμετρα [θα ξαναρχίσω] εδώ στις παραλίες και τα βουνά. Γκλόρι γκλόρι αλελούια

  6. Γς said

    Α, ναι και Νάτιοναλ Ανθεμς σε διαφορετικές εκτελέσεις

  7. Soumela said

    Καλημέρα,
    Τι ωραία ξεκίνησα τη μέρα μου με μουσική!
    Δεν απέχουν τα μουσικά μας γούστα.

  8. gpoint said

    Καλημέρα

    «Θα φανερώσω βέβαια την ηλικία μου, μια και διάλεξα τραγούδια παλιά, αφού κανένα από τα 10 της λίστας δεν είναι τούτου του αιώνα –μερικά μάλιστα είναι πολύ πολύ παλιότερα»

    Μη σου πω και της προγούμενης χιλιετηρίδας μαθουσάλα μου !

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Ξέρω κι άλλους που το κάνουν αυτό. Έχει βγει κι ένα σιντί που έχει το Di quella pira σε 30 εκτελέσεις.

  10. gpoint said

    # 3

    διαφημίσεις μεν, ενοχλητικές δε… πως μπορούμε να τις αποφύγουμε ξέρει κανείς ;

  11. Γιάννης Ιατρού said

    4/10: Καλά ρε σεις, σ΄εμένα γιατί δεν εμφανίζονται; Επιλεκτικά πάνε (άσε που μπορεί να έχετε καταγραφεί ….) 🙂

  12. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    11- Και σε μένα βγαίνουν, κι σήμερα που είδα αυτή που λέει το χτήνος ετοιμαζόμουν να πώ στον Νίκο αν το γνωρίζει και γιατί επιτρέπει τέτοιες διαφημίσεις.

  13. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

  14. Alexis said

    Ώπα!!!
    Γι’ αυτό κάτω από το άρθρο εκεί που λέει «advertisements» μου βγάζει ένα μεγάλο λευκό πλαίσιο;
    Μπαίνω από δίκτυο που έχει μπλοκαρισμένες τις «πονηρές» σελίδες και διαφημίσεις!

  15. gpoint said

    Τώρα χάθηκαν από μένα… φαίνεται πέρασαν οι 4 ώρες τόσο γρήγορα…

  16. Αιμ.Παν. said

    Καλημέρα,
    Ευτυχής κάτοχος του μεγάλου πακέτου με το, σχεδόν, πλήρες έργο του Μπρασένς σε CD… άρωμα μεσογειακής ευρώπης… και την τόσο, μα τόσο, χρήσιμη συμβουλή
    Gare au goriiiille!!

  17. Alexis said

    Πολύ ωραίο άρθρο anyway!

  18. sarant said

    10-12-14 Εννοείτε ότι βγαίνουν διαφημίσεις στη σελίδα του ιστολογίου; Το ξέρω, είναι υποχρεωτικό (εκτός αν πληρώσεις) αλλά εγώ δεν τις βλέπω.

  19. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Σε τούτο δω το τραγούδι, το «Περαστικά», από τους Τερμίτες, υπάρχει ένας στίχος του Μαρματάκη που δεν κατάφερα, τριανταπέντε σχεδόν χρόνια, να τον ξεπεράσω..
    «Τα γήπεδα, σαν τσιμεντένια τρένα, βασίλεψαν στο βλέμμα μου βαθιά…»
    Mου φέρνει αμέσως στο μυαλό εκείνες τις πρώτες εικόνες από γήπεδα, με τα γυμνά τσιμέντα και το «άδειο» πίσω μέρος της κερκίδας, πάνω από τους μαντρότοιχους… Χωρίς καρεκλάκια, διαφανή αέρινα στέγαστρα και διακοσμητικά Εtalbond στις προσόψεις…

  20. Αιμ.Παν. said

    @ 5
    Αγαπητέ Γς, για τις πεζοπορείες σας σκεφτήτε κι αυτό

    με πιό «έξυπνη» ποίηση από μια άλλη αγαπημένη της νιότης μου…

  21. gpoint said

    Να κάνω και μια καλόπιστη (λέμε τώρα….) μουσική κριτική στον Νικοκύρη

    Αρχικά αφού άκουγες το πρώην γειτονά και γνωστό μου Πετρίδη (δεν λέω φίλο γιατί τα χρόνια που μας χώριζαν ήταν σημαντικά στις μικρές ηλικίες και μετά εγώ πήγαινα αλλού Γυμνάσιο) λογικό ήταν να επηρεασθείς από τις προτιμήσεις του οι οποίες ποτέ δεν ταίριαζαν με τις δικές μου (π.χ, Ντύλαν ΤΟΤΕ).
    Θεωρώ άκρως εκνευριστικό στο drama con musica να σταματά η μουσική και να έχουμε διαλόγους… το αποδίδω σε αδυναμία του συνθέτη να βρει την κατάλληλη μελωδία που θα ταίριαζε στον διάλογο.
    Στα σοβαρά μπορείς να τραγουδήσεις το συγκεκριμένο τραγούδι του Κραουνάκη ; βγάζεις τις νότες της Πρωτοψάλτη ;

    Φυσικά γνώμη μου είναι, δεν χρειάζεται να ξανασκεφθείς οσα γράφω..

  22. Γς said

    20:

    Πετυχημένη διάγνωση

    Γίναμε και ρόμπες

  23. spyridos said

    Προσθέστε το ublock origin στα extensions (έτσι λέγεται στο Chrome)
    και δεν θα ξαναδείτε διαφήμιση. Ούτε στο γιουτουμπ.

  24. Πέπε said

    @5:
    Γιατί ανωμαλία;;; Εγώ το βρίσκω συναρπαστικό. Από την περίοδο που άκουγα εμβριθώς Μπιτλς έχω 3-4 δίσκους με διασκευές κομματιών τους και έναν με αυθεντικές εκτελέσεις τραγουδιών που διασκεύασαν οι ίδιοι. Έχω επίσης έναν δίσκο με διασκευές ενός μόνο τραγουδιού, του Λα Μπάμπα (σε στυλ παραδοσιακού μεξικάνικου, σε στυλ ροκ εντ ρολ, σε στυλ Χαίντελ…!)

    Θυμάμαι να έχω διαβάσει ότι το πιο πολυδιασκευασμένο τραγούδι στην ιστορία της δισκογραφίας ήταν το …Happy Birthday to you, και ακολουθούσε το Yesterday των Μπιτλς. Ωστόσο, σύμφωνα με την κοινή εμπειρία, μάλλον το Summertime θα έβαζα.

    Το Battle Hymn of the Republic, που βάζεις, είναι κι εμένα απ’ τις αγαπημένες μου μελωδίες. Το ‘χεις δοκιμάσει από Mormon Tabernacle Choir? Απίστευτη χορωδία, που φυσικά ασχολείται μόνο με διασκευές, πολλές εκ των οποίων είναι οι καλύτερες του εκάστοτε τραγουδιού. (Μέρες που ‘ναι, τους συστήνω επίσης για πολλά από τα κλασικά δυτικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια.) Και βέβαια το Battle Hymn εντάσσεται κι αυτό στο φάσμα των διασκευών, αφού το πρωτοέμαθα ως κατασκηνωτικό, με ελληνικά βέβαια λόγια.

    Αργότερα, περνώντας σε άλλα μουσικά χωράφια, εξακολούθησα να ψάχνω τις διασκευές. Διάβασα τη συναρπαστική ιστορία του «Από ξένο τόπο» (Whose is this song?), που έχει τραγουδηθεί και στις πέντε ηπείρους, ενίοτε ως κινηματογραφικό ή ως μοτίβο των Abba αλλά, σε αρκετές δεκάδες χώρες, ως ντόπιο παραδοσιακό, κι έχω γράψει και τρεις ιστοριούλες «μουσικών ετυμολογιών» όπου ακολουθώ ο ίδιος τα ίχνη παρόμοιων διεθνών τραγουδιών, μια σύντομη για το <a href=http://karpathiandiaries.blogspot.gr/2011/01/look-what-they-ve-done-to-my-song-2.htmlMuβ i denn / Τζιν τζιν τζιν και δυο μεγάλες για τη Βαρβάρα / θεια Αμερσούδα και για το Ντιρλαντά (το τελευταίο φαίνεται να είναι το πιο πολυδιασκευασμένο ελληνικό τραγούδι, παρόλο που αρχικά δεν είναι ελληνικό).

  25. Πέπε said

    @24: Το ‘ξερα ότι κάτι θα κάνω στραβό με τα χρεφ! Διορθώνω στην τελευταία παράγραφο:

    > > …τα ίχνη παρόμοιων διεθνών τραγουδιών, μια σύντομη για το Muβ i denn / Τζιν τζιν τζιν και δυο μεγάλες για τη Βαρβάρα / θεια Αμερσούδα …

  26. LandS said

    10 Δοκίμασε να βάλεις στον μπράουζερ σου το πρόσθετο AdBlock ή το AdBlock plus. Μου έχει ήδη μπλοκάρει 33 (λέει) σε αυτή τη σελίδα.

  27. Γς said

    24:

    Σ ευχαριστώ πολύ Πέπε για την … παρηγορία.
    [στον άρρωστο, που λένε].

    Αρρώστια σου λέω. Η μια διασκευή, παραλλαγή, εκτέλεση μετά την άλλη, του ιδίου κομματιού, όλη μέρα. Συναρπαστικό .. σύνδρομο

  28. raf said

    Καλημέρα! Με το «Ανθρώπων έργα» είχα φάει κόλλημα στον στρατό. Είχα περάσει αρχικά δυο τραγούδια στο κινητό, τ’ άκουσα μ’ άρεσαν, κι άλλα δυο-τρία μετά, μέχρι που κατέληξα να προσκυνώ τον δίσκο απ’ την αρχή ως το τέλος. Όταν άκουσα το «Σίδερο» πρώτη φορά ένιωσα λες κι έβλεπα ταινία μικρού μήκους. Ωραία δουλειά.

  29. Πάνος με πεζά said

    Εγώ από Κράου είχα φάει κόλημμα με τα «Κόκκινα γυαλιά». Στην αρχική έκδοση, πριν το εκσυγχρονίσει ηλεκτρονικά…
    Κι επίσης είχα τρελαθεί με το «Δρόμοι που χάθηκα», του Θεοδωράκη, όπως το είπε σε δεύτερη εκτέλεση, αγνή και άδολη τότε η Πρωτοψάλτη.
    Τρίτο -και τέλος, με τον Μητσιά, το «Κι αν ο αγέρας φυσά», από την «Τετραλογία».

  30. Alexis said

    #24: Πέπε, κάπου είχα διαβάσει ότι το πιο πολυδιασκευασμένο «ελληνικό» τραγούδι είναι η «Μισιρλού». Τι γνώμη έχεις επ’ αυτού;
    (Βάζω το «ελληνικό» σε εισαγωγικά γιατί προφανώς το τραγούδι δεν είναι ελληνικής αρχής)

  31. Alexis said

    #19: Να συμπληρώσω την εικόνα Πάνο:
    Φελιζολένιο μαξιλαράκι για να μην λερώσεις το παντελόνι σου πάνω στο τσιμέντο και υπαίθριες καντίνες απ’ έξω να ψήνουν βρωμολουκάνικα και η τσίκνα να φτάνει στο Θεό! 😆

  32. gpoint said

    # 24

    Για τον Πεπε το mulher rendeira σε πολλες μουσικές εθνικότητες

  33. Πάνος με πεζά said

    Eπίσης, νομίζω ότι πέντε ή έξι διαφορετικές μελοποιήσεις έχει το «Έρωτας τάχα» της Μυρτιώτισσας !

  34. Πάνος με πεζά said

    @ 31 : Tα λουκάνικα υπάρχουν ακόμα. Αλλά τα φελιζολάκια δημιουργούσαν μια αξέχαστη εικόνα στο τέλος του αγώνα, που οι φίλαθλοι τα πέταγαν στον αέρα και στριφογύριζαν μπροστά στην κάμερα !

  35. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    @11 Δεν σου εμφανίζονται μάλλον γιατί αντέχεις πάνω από 4 ώρες.

    Νταξ, ήμαρτον, βγάζω τον σκασμό και δεν ξαναφορτώνω το νήμα.

  36. Πάνος με πεζά said

    Εντωμεταξύ, τόσο μεσάνυχτα είχαμε από μόνωση εκείνες τις εποχές, που το φελιζόλ το χρησιμοποιούσαμε μόνο για τον κ… μας, και στους τοίχους δε βάζαμε τίποτα !

  37. konos said

    Μιλώντας για εθνικούς ύμνους/εναλλακτικές εκτελέσεις θεωρώ το παρακάτω απλά κορυφαίο. Πρόκειται για τον εθνικό ύμνο του Κορασαν (μέρος του Αφγανιστάν που θα ήθελε είτε να αποσχιστεί, είτε δεν ξέρω γω τι…)

  38. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    30 Ο μακαρίτης ο Αλλού φαν Μαρξ είχε ένα άλλο μπλογκ στο οποίο μάζευε διασκευές της Μισιρλούς και είχε φτάσει εκατοντάδες

    28 Πολύ καλό αυτό για την ταινία μικρού μήκους

  39. cronopiusa said

    Θέλω ν’ αφήσω τον κόσμο ετούτονε
    να πάω να ζήσω σ’ ένα βουνό,
    με τα χορτάρια της γης να θρέφομαι
    με τα λιοντάρια να κατοικώ.

    Να ανατέλλει ένας ήλιος σαν φωτιά,
    ήλιος που καίει και σκορπά την ερημιά.
    Να ανταμωθούμε μες στα μάτια όπως παλιά
    στης ομορφιάς, στης ομορφιάς, τη γειτονιά
    Μια παραλία για να απλώσω τη γιορτή
    Μια ιστορία που να με δικαιολογεί.
    Στης ομορφιάς, στης ομορφιάς, τη γειτονιά

    Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει,
    μα εγώ είμ’ ένα τραγούδι αλλοτινό
    στου δρόμου το λιοπύρι και το χιόνι
    αγύριστο κεφάλι θα γυρνώ

  40. CrazyFather said

    Μιας και αναφέρθηκε ο Μπρασένς, παρακαλώ τους γαλλομαθείς να με διαφωτίσουν: Η τόσο χαρακτηριστική του προφορά (ιδίως τα υπέροχα ‘ρ’) προέρχεται από κάποια συγκεκριμένη περιοχή της Γαλλίας ή είναι απλά ιδιομορφία του καλλιτέχνη ;

  41. sarant said

    49 Το ρο του Μπρασένς θαρρώ πως είναι τυπικό του νότου -είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στη Σετ, στη Μεσόγειο.

  42. Γιάννης Ιατρού said

    18/23 (σχετικά με διαφημίσεις κλπ.)

    Αν βοηθά, εγώ δεν έχω ενεργοποιήσει κάποιο πρόσθετο, αλλά με αυτές τις ρυθμίσεις στο Firefox (τελευταίας έκδοσης) ΔΕΝ μου βγάζει ούτε διαφημίσεις ούτε τίποτα

  43. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.

    Μιας και ο Ταγίπ εφέντης βρίσκεται σήμερα στην Αθήνα, ας του αφιερώσουμε ένα διαχρονικό αμανέ της πατρίδας του.

  44. spiral architect 🇰🇵 said

    @42: Κακόψυχε Ιατρού τραγούδα εσύ (μιας και το νήμα) σε λίγο τα διάφορα adblock θα είναι παράνομα.

  45. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Από την παιδική μου ηλικία η μουσική παίζει βασικό ρόλο στην ζωή μου, ακούω (και τραγουδάω) καθημερινά αρκετές ώρες και είναι πάρα πολλά τα τραγούδια που μου αρέσουν κι έτσι είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο δέκα. Μιά σχετική λίστα (ανοιχτή ακόμα) με υποψήφια τραγούδια «για κάποιο σχετικά ακραίο λόγο» που μου αρέσουν πολύ και τα τραγουδώ συχνά, είναι αυτή.

    Maria Callas
    Baker Street – Gerry Rafferty
    AC/DC Thunderstruck
    Midnight Oil – Beds are burning
    Stairway to Heaven
    Ζιώγαλας – Θα σου φανερωθώ
    Τα κόκκινα τα μπλουζ
    Χαρούλης-Μποφίλιου Κοίτα εγώ
    Τυφλές ελπίδες
    Παπακωνσταντίνου – Οι ψυχές και οι αγάπες
    Αχ αγάπη μου αγάπη
    διαμαντάκι μες στη στάχτη
    και νησάκι που `χει φάρο
    ένα μεθυσμένο γλάρο
    γύρω σου που φτερουγίζει
    τ’ όνομά σου συλλαβίζει
    σημαδεύει τη ματιά σου και αφήνεται.

    Αξίζει να πεθάνει κανείς μ΄αυτό.

  46. spiral architect 🇰🇵 said

    Ωχού, με vdsl πενηντάρα και το νήμα σέρνεται από τα βιντεάκια … 🙄

  47. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τι έκανα λάθος γαμώ την ασχετοσύνη μου, μια φορά είπα κι εγώ να μη βάλω εικόνες για να μη φορτωθεί το νήμα, και βγήκαν όλες μαζί.

  48. sarant said

    45/47 Τα έβαλα σε λινκ να μη βαραίνει η σελίδα.

  49. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    48 – Μπράβο ρε Νίκο νάσαι καλά, μου έφυγε ένα νηματικό βάρος. 🙂

  50. Θεοδώρα said

    Καλημέρα, υπέροχο άρθρο το σημερινό και χαίρομαι που πολλοί έχουμε μεγαλώσει με τις λίστες και τις μουσικές του Πετρίδη!

  51. # Επί χούντας είχα έναν (μεγάλο) δίσκο, με τραγούδια του Σπανού και του Σαββόπουλου. Ο τίτλος του «το περιβόλι του τρελλού». Κάποιος μου τον έφαγε! (δεν ξέρω αν ήταν χουντικός ή αντιστασιακός).

    # Τώρα, σχετικά με τη «μελωδία … από ένα διεθνές σουξέ, το Bel ami, από την ομώνυμη ταινία του 1939, με στίχους από τον λαϊκό ποιητή και αντιστασιακό Αργύρη Αραβανόπουλο», θυμάμαι την στιχουργική παραλλαγή που τραγουδούσαν οι δεξιοί κάποιας παλιάς εποχής (με μουσική ολόιδια!):
    «Το(υ) ΙΑΜ το(υ) ΙΛΑΣ είναι μόνο(υ) να γιλάς
    μι τα χάλια πούχ(ει) ο(υ) κάθε φουκαράς!
    Το(υ) τσιαρβούλ(ι) στο(υ) πο(υ)δάρ(ι)
    κι μια σιάρπα στο(υ) κιφάλ(ι)
    κι ένα τρύπιο(υ) πανταλόν(ι) δεν έχ(ει) να βάλ(ει)!

    [Ηρεμήστε! Δεν είναι δικό μου. Απλώς το θυμάμαι!]

  52. gpoint said

    # 51

    Το περιβόλι του τρελλού είχε ΚΑΙ τραγούδια του Σπανού ;;;;;

  53. cronopiusa said

  54. Triant said

    Νίκο χρόνια πολλά και καλά. Ελπίζω να πιάνουν έστω και καθυστερημένα.

    CD με διαφορετικές εκτελέσεις έχω γράψει κι εγώ.La llorona, St James infirmary και Nature boy. Στον σκληρό έχω πολλές εκτελέσεις αυτών των τραγουδιών αλλά έκανα επιλογή των 10 -12 από τις πιο ενδιαφέρουσες.

    39: Η Φεβρωνία είναι με την Ειρήνη Δασκαλάκη; Πολύ ειδική περίπτωση. Όπου δείτε να τραγουδάει, να πάτε.

  55. Γιάννης Ιατρού said

    52: Όχι 🙂

  56. Γιάννης Ιατρού said

    46: Spiral
    …με vdsl πενηντάρα και το νήμα σέρνεται..

    Μήπως σε δουλεύουν; Εδώ με 4,8 Mbps και τρέχει κανονικά !

  57. gpoint said

    # 55

    το ξέρω βρε Γιάννη, τον είχα τον δίσκο αλλά τελικά από όλους του Σαββόπουλου βάστηξα μόνο τον (αξεπέραστο) μπάλλο… το…άλκασέλτσερ σέρνεται…

  58. sarant said

    54 Πιάνουν, νάσαι καλά 🙂

  59. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  60. Θρασύμαχος said

    1. Ποιά νύχτα σ’ έκλεψε Πλέσσας-Παπαδόπουλος-Πουλόπουλος 1970
    2. Τα χέρια Σπανός-Παπαδόπουλος-Μοσχολιού 1970
    3. Πυρετός Πάνου-Πάνου-Μαρινέλλα 1971
    4. Το σπίτι στην ανηφοριά Μούτσης-Ελευθερίου-Σαλπέα 1972
    5. Καμπάνα του εσπερινού Καλδάρας-Παπαδόπουλος-Αλεξίου 1973
    6. Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε Κατσαρός-Λυμπερόπουλος-Μητροπάνος 1973
    7. Αχ η αγάπη Κόκοτος-Παπαδόπουλος-Γαλάνη 1973
    8. Οι μηχανές μου Χαλκιαδάκη-Αγγελάκης-ΧαλκιαδάκηΒλασσόπουλος 1973
    9. Πού πάνε εκείνα τα παιδιά ΧαλκίτηςΒλαβιανός-Πυθαγόρας-Μαρινέλλα 1973
    10. Ο λεβέντης Θεοδωράκης-Περγιάλης-Δημητριάδη 1974
    11. Του κάτω κόσμου τα πουλιά Κουγιουμτζής-Ελευθερίου-Νταλάρας 1974
    12. Νανούρισμα Λεοντής-Παπαδόπουλος-Τσανακλίδου 1974
    13. Θα κλείσω το παράθυρο Λοϊζος-Παπαδόπουλος-Αλιμπέρτη 1974
    14. Πρόλογος για τον Αθανάσιο Διάκο Μαρκόπουλος-Ελευθερίου-ΧαλκιάςΓαργανουράκης 1974
    15. Η γη όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα Χάλαρης-Κακουλίδης-Γαλάνη 1974
    16. Φρεγάδα Κουνάδης-Γκούφας-Καμμένος 1975
    17. Νοσταλγία Τσιτσάνης-Τσιτσάνης-Γαλάνη 1975
    18. Νέα Μαινεμένη Κωχ-Φωτιάδης-Κωχ 1976
    19. Η αγάπη όλα τα υπομένει Χατζής-Τσώτου-ΜαρινέλλαΧατζής 1976
    20. Κοίτα με στα μάτια Χατζιδάκις-Γκάτσος-Γαλάνη 1976
    21. Το ξέρω πια δε μ’ αγαπάς Ζαμπέτας-Παπαδόπουλος-Αλεξίου 1977
    22. Αυτές οι ξένες αγκαλιές Ανδριόπουλος-Ελευθερίου-Δημητράτος 1978
    23. Φεύγουν καράβια Βαρδής-Φαλάρας-Παπακωνσταντίνου 1978
    24. Τρελή κι αδέσποτη Ξυδάκης-Ρασούλης-Παπάζογλου 1978
    25. Κανείς εδώ δεν τραγουδά Παπάζογλου-Σιμώτας-Παπάζογλου 1978
    26. Για ένα κλαρίνο Κηλαηδόνης-Κηλαηδόνης-Κηλαηδόνης 1979
    27. Τα παιδιά στην Ελευσίνα Μπιθικώτσης-Βίρβος-Μπιθικώτσης 1979
    28. Στη ντισκοτέκ Τουρνάς-Τουρνάς-Ελπίδα 1979
    29. Το χρυσαλιφούρφουρο Κυπουργός-Κριεζή-Γιαννάτου 1980
    30. Είν’ αρρώστια τα τραγούδια Ξαρχάκος-Ελευθερίου-Δημητριάδη 1980
    31. Μια παρέα είμαστε Χατζηνάσιος-Μπουρμπούλης-Μητροπάνος 1981
    32. Canto Σαββόπουλος-Σαββόπουλος-Σαββόπουλος 1983
    33. Ταξίδι στα Κύθηρα Καραϊνδρου-Καραϊνδρου-Νταλάρας 1984
    34. Πρωινό τσιγάρο Μαυρουδής-Αλκαίος-ΧορωδίαΠατραϊκήςΜαντολινάτας 1984
    35. Η σωτηρία της ψυχής Κραουνάκης-Νικολακοπούλου-Πρωτοψάλτη 1985
    36. Τα ήσυχα βράδια Παπαδόπουλος-Κριεζή-Αρλέτα 1985
    37. Έφυγες νωρίς Σπανουδάκης-Ανδρικάκης-Αρβανιτάκη 1986
    38. Αύρα Παναγόπουλος-Παναγόπουλος-Παναγόπουλος 1987
    39. Πόσο σε θέλω Τερμίτες-Σπυρόπουλος-Τερμίτες 1987
    40. Δυό μέρες μόνο Γαλάνη-Καρασούλος-Γαλάνη 1991
    41. Να βάλω τα μεταξωτά Μάλαμας-Τσατσόπουλος-Κανά 1992
    42. Μια στάση εδώ Τόκας-Γράψας-Μητροπάνος 1992
    43. Στων αγγέλων τα μπουζούκια Νικολόπουλος-Ελευθερίου-ΔημητριάδηςΤσαλιγοπούλου 1993
    44. Ατομική μου ενέργεια Μικρούτσικος-Νικολακοπούλου-Γαλάνη 1995
    45. Μικρή πατρίδα Ανδρέου-Καρασούλος-Θεοχαρίδης 1996
    46. Του πόθου τ’ αγρίμι Παπαδημητρίου-Νικολακοπούλου-Αρβανιτάκη 1996
    47. Λάβα Αντύπας-Νικολακοπούλου-Πρωτοψάλτη 1997
    48. Καράβια στη στεριά Μάτσας-Γκανάς-Νταλάρας 1997
    49. Τα χάρτινα Σούκας-Μωραϊτης-Γαλάνη 1997
    50. Ο πρίγκιπας Πλάτωνος-Ποάλας-Νταλάρας 2000
    51. Θάλασσά μου σκοτεινή Πορτοκάλογλου-Πορτοκάλογλου-Πορτοκάλογλου 2001
    52. Οι φίλοι μου χαράματα Αλεξίου-Αλεξίου-Αλεξίου 2003
    53. Αυτή που περνάει Δεληβοριάς-Δεληβοριάς-Δεληβοριάς 2003
    54. Σβήσε το φεγγάρι Κορκολής-Μωραϊτης-Μητροπάνος 2005
    55. Είναι εντάξει μαζί μου Λειβαδάς-Λειβαδάς-Τσαλιγοπούλου 2005
    56. Πέρασμα Ιωαννίδης-Ιωαννίδης-ΙωαννίδηςΘεοδωρίδου 2009

  61. sarant said

    60 Πολύ ωραία λίστα, μερικά όχι πολύ γνωστά.

  62. Γς said

    … και επί του πιεστηρίου, που λένε:

    Μόλις γύρισα σπίτι από ένα σουπερμαρκετ της γειτονιάς μου [ονόματα δεν λέμε].
    Κι έχει το σουπερμάρκετ ένα σεκιουριτά που δεν τον πήγαινα καθόλου.

    Από την αρχή με κοίταζε περίεργα σαν δυνητικό κλέφτη ή επί τόπου καταναλωτή των εμπορευμάτων, Ξηροί καρποί και τέτοια.

    Ετσι λοιπόν τον κοίταζα κι εγώ απαξιωτικά και μόνο που δεν τον έβριζα κιόλας σαν συναντιόμασταν στους διαδρόμους.

    Με τον καιρό όμως συνήθισε ο ένας τον άλλον και μόνο που δεν χαιρετιόμαστε με χειραψία. Το κάνουμε όμως με τα μάτια.

    Καλό παιδί και σήμερα τον έβλεπα να σουλατσάρει στους διαδρόμους. Οταν ξαφνικά του φωνάζει κάποια:

    -Με παρενοχλείς σεξουαλικά.

    Κι αυτός να προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει μ αυτήν, που γύρισε σε μας και συνέχισε:

    -Με παρενοχλεί σεξουαλικά, με παρενοχλεί σεξουαλικά!

    Πλάκωσαν τ αφεντικά, μαζεύτηκαν όλοι οι πελάτες και σιγά μην δεν έμπαινε στη μέση ο Γς:

    -Τι λες ρε κυρά μου [-Κυρά να πεις τη μάνα σου κλπ]
    -Ποιος σε παρενόχλησε σεξουαλικά; Μπροστά ήμουν.
    -Ερχόταν από πίσω μου.
    -Μα αυτή είναι δουλειά του.

    -Εν τάξει, εν τάξει, καταλάβαμε [η διεύθυνση]. Σας ευχαριστούμε κυρία, Εληξε.

    -Τι έληξε;[Εγώ] Δεν θα πάει πουθενά. Εκανε μια ψευδή καταγγελία για τον άνθρωπο, που μπορεί να χάσει τη δουλειά του. Να καλέσετε την Αμεση Δράση και να την μηνύσετε για συκοφαντική δυσφήμιση. Προσφέρομαι για μάρτυρας [και άλλα τέτοια].κλπ κλπ.

    -Και συ να μας φέρεις και το ιατρικό σου φάκελο με το ιστορικό της τρέλας σου [μου είπε στο τέλος]

    Μπλεξίματα

  63. atheofobos said


    Ο Νικοκύρης έγραψε για τα τραγούδια που του άρεσε για να τραγουδάει και όχι μόνο για να ακούει.
    Έτσι λοιπόν το παραπάνω είναι το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα, γιατι όταν ήμουν μικρός και όταν είχε τα κέφια της το τραγουδούσε η Καρπενησιώτισσα γιαγιά μου!
    Μετά στα παιδικά πάρτυ πάντα τραγουδούσα στο αυτί της ντάμας το Blueberry Hill και το Put your hand on my Shoulder.
    Όταν πρωτάκουσα Σαββόπουλο μου κόλλησε το Βιετνάμ γιε γιε και το Είδα την Άννα κάποτε Πριν την χούντα το Σώπα που΄νάναι θα κτυπήσουν οι καμπάνες και επί χούντας το Είναι το κρύο τσουχτερό και το Είμαστε δυό είμαστε τρείς που μου το είχαν στείλει από το εξωτερικό μόλις κυκλοφόρησε ο δίσκος εκεί. Μια φορά μάλιστα επί χούντας άρχισε να το τραγουδάει και η κόρη μου καθισμένη στους ώμους μου στο Σύνταγμα και είδα και έπαθα να την σταματήσω για να μην βρεθούμε στην Μπουμπουλίνας!
    Η κ.Αθεόφοβου σε εκδρομές με πούλμαν που ο καθένας αρχίζει ένα τραγούδι και οι συμμετέχουν και οι άλλοι επειδή το ρεπερτόριο της ήταν αρκετά περιορισμένο άρχιζε έξω φωνή με ένα από τα λίγα που θυμόταν όλα τα λόγια ιδιαίτερα κατάλληλο για να δώσει κέφι στην ομήγυρη το : στον άλλο κόσμο που θα πάς!

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    (Ναι, βγαίνουν διαφημίσεις.)
    Γιάννης Πετρίδης και πειρατικοί σταθμοί. 😊
    «Το τηλέφωνο του στουντίου(sic) είναι αυτό», έλεγε ο ραδιοπειρατής, δεχόταν αφιερώσεις, και, αν δεν ήταν κρετίνος να μιλάει πάνω στο τραγούδι, βρίσκαμε την ευκαιρία να γράψουμε σε κασέτα τις τελευταίες ροκ επιτυχίες: Ρόξαν, Σάλτανς οφ σουίνγκ, Μπρέκφαστ ιν Αμέρικα και δεν συμμαζεύεται.
    Τι μας θύμισες, Νικοκύρη…

  65. odinmac said

    Χρόνια πολλά για χτες κ. Σαραντάκο.
    Αφού σας αρέσει τόσο πολύ λοιπόν ο ντον Τζοβάννι, να κάνω δώρο ένα μικρό, ωραίο, παρασκηνιακό ντοκυμαντέρ με την σοπράνο Elizabeth Watt, η οποία θα παίξει για πρώτη φορά αυτό το έργο (το 2012 ή 2013 μάλλον) στον ρόλο της αραβωνιαστικιάς του Μασέττο, την Ζερλίνα που θέλει να αποπλανήσει ο ερωτύλος (προς το τέλος του ντοκ μας δείχνει από τα παρασκήνια την πρώτη της είσοδο στην σκηνή,… της 3ης σκηνής 🙂 στην πρώτη πράξη )

    http://www.classical-music.com/article/inside-opera-becoming-zerlina-–-first-rehearsal-stage

    Υ γ δεν χρειάζονται επιφυλάξεις για το δώρο 🙂

  66. Πέπε said

    @30, 38:
    Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει και στατιστική. Αφού ο Αλλού Φαν Μαρξ είχε κάνει, πάω πάσο. Πάντως, αν στα ελληνικά περιλάβουμε και τραγούδια όπως η Μισιρλού και το Από ξένο τόπο, που υπάρχουν μεν και ως ελληνικά αλλά απλώς ως μία από τις πολλές εθνικότητές τους, αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλο με τόσο πολλές παραλλαγές όσο το Απο ξένο τόπο.

    Από την άλλη βέβαια, σε περιπτώσεις τέτοιων τραγουδιών δεν έχει νόημα να μετράμε μία μία τις δισκογραφικές διασκευές/επανεκτελέσεις, όπως στο Summertime ή το Yesterday.

    Για το Ντιρλαντά αυτό που εννοούσα (που μπορεί όμως και να είναι υπερβολή) είναι το εξής: ξεκίνησε από κάπου εκτός Ελλάδος, ως προφορική παράδοση. Έφτασε μέχρι την Ελλάδα, πάλι ως προφορική παράδοση. Πέρασε στη δισκογραφία. Από εκείνο το σημείο και μετά, ως ελληνικό πλέον τραγούδι, ξεκίνησε μια νέα σταδιοδρομία διασκευών σε διάφορες γλώσσες. Υπό τους συγκεκριμένους λοιπόν όρους, πιστεύω ότι πρέπει να έχει κάνει περισσότερες διασκευές από κάθε άλλο συγκεκριμένο ελληνικό τραγούδι, π.χ. τα Παιδιά του Πειραιά ή δεν ξέρω ποιο άλλο θεωρείται πολύ γνωστό. Αλλά κι αν ακόμη δεν είναι περισσότερες, είναι πιο πολλές από το αναμενόμενο, δεδομένου ότι όλοι ξέρουμε ότι τα Παιδιά του Πειραιά είναι μια παγκοσμίως διάσημη ελληνική μελωδία, ενώ το Ντιρλαντά είναι πιο αφανές.

    …Τέλος πάντων, δε βαριέσαι. Ποιος νοιάζεται για αριθμητικές πρωτιές;

  67. Ριβαλντίνιο said

    10 ελληνικά τραγούδια που μου αρέσει να τραγουδάω , ολόκληρα ή μερικώς ( , αν και δεν είναι τραγούδι βάζω και το αγαπημένο μου απολυτίκιο ) :

    Mixalis Rakintzis – Dikos Sou Gia Panta

    Mixalis Rakintzis – O Agios

    Βασίλης Νικολαϊδης: Οδός Σανταρόζα

    Τσακανίκας

    Γυμνά Καλώδια – ΘΕΛΩ

    ZN-Η νύχτα των Ζωντανών Νεκρών

    Totem – Εξυγιανσις

    Totem – Ο Χοσέ Ο Λουίς Ο Σιλαβέρτ

    ΒΑΒΥΛΩΝΑ – ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΘΕΑ

    Απολυτίκιο Αγ. Σπυρίδωνος Επισκόπου Τριμυθούντος του Θαυματουργού

  68. ΣΠ said

    Η εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη είχε τον όχι πολύ πρωτότυπο τίτλο «Από τις 4 στις 5». Την παρακολουθούσα όποτε μπορούσα επειδή ήμουν τότε φοιτητής και δεν βόλευαν πάντα οι ώρες. Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα αφιερώματα και οι διιαγωνισμοί που έκανε. Μερικές φορές ήξερα τις απαντήσεις αλλά βαριόμουν να πάρω τηλέφωνο.

  69. ΓιώργοςΜ said

    64 Τότε που ήταν παρθένος ο αέρας των FM με ένα σταθμό 5W και κάπως καλή θέση, ακουγόσουν από Μπραχάμι μέχρι Καλλιθέα.
    Και σαρώναμε τη μπάντα για ν’ ακούσουμε τις συνομιλίες (κάποτε κατάφερα να μιλήσω κι εγώ, δεκατετράχρονος πιτσιρικάς με τον τρανζιστορικό πομπό μου του ενός βατ – με κάποιον γείτονα προφανώς).

    Για το θέμα το σημερινό ενδρέπομαι να ομιλήσω. Είμαι τόσο κακόφωνος, που αν τραγουδήσω κάποτε και βρίσκονται κοντά μου έμβια όντα με αισθητήρια ακοής, ενδεχομένως η πράξη μου να είναι ποινικά κολάσιμη. Έτσι, μπορώ να τραγουδήσω μόνο σε συναυλίες (χαμηλόφωνα ή πολύ κοντά στο ηχείο), ή όταν θέλω να ξεφορτωθώ κάποιον, ή συμπληρωματικά σε απεντομώσεις-μυοκτονίες 🙂

  70. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    65 Νάσαι καλά!

    68 Κι έτσι έχασες το δισκάκι 😉

  71. leonicos said

    Κατά το μάλλον ή ήττον συμφωνώ με όσα λέχτηκαν πιο πάνω

    Μα πιο πολύ απ’ όλα συμφωνώ για τον Κραουνάκη. Είναι όντως μεγάλος σε ό,τι κάνει, με διαφορά από τον δεύτερο

    Συμφωνώ επίσης με την διαπίστωση του Γς, που του αρέσει ν’ ακούει το ίδιο σε διαφορετικές εκτελέσεις. Είναι ανωμαλίοα αλλά δεν χρειαζόταν να το πει. Θα του το λέγαμε και μόνοι μας. Απλώς μαςέβγαλε από τον κόπο.

    Εμείς τότε, εκτός από το αντιστασιακό, ανμτάρτικα ρεμπέτικο Σαββόπουλο και θεοδωράκη είχαμε ανακαλύψει το σπιριτιουαλ, Το 1968 βρήκα Μίριαμ Μακίμπα στη Βαρκελώνη, ισπανικά, χότας ναβάρας, σεφαραδίτικα, γίντις., το αμερικάνικο κάντρι, πήρα από τα χέρια του ίδιου του Φίλιππου Νάκλα το Μπελσ οφ Ρέμνι του …. θα σας πω σε λίγο, θα το δω, επίσης χιλιανά, τους Κιλαπαγιούν, ιταλικά επαναστατικά κοκ

    Επίσης θα συμφωνήσω με κάποιον προλαλήσαντα, μερικά εκκλησαιστικά είναι εκπληκτικά, όπως του Επιταφ΄’ιου και ο Χαιρετισμοί για να επριοριστώ στα πιοο γωνστά. Πολλά εκκλησιαστικά ‘΄εχει και η Συναγωγή και το Ισλάμ βέβαια. Ο αραβικός κόσμος είναι απύθμενος και υπέροχος ως προς τη μουσική του

    Έχω κι εγώ μια πιθανώς ανωμαλία, για να μην είναι μόνο ο φίλος μου ο Γς.

    Ως προς τοπ τραγούδι, είμαι του στίχου. Άμα δεν μου μιλάει ο στίχος…. .ο,τι κα να πει η μουσική με αφήνει αδιάφορο.

  72. gpoint said

    Λοιπόν την μία και μοναδική φορά που έκανα εκπομπή στο ραδιόφωνο (12-2 την νύχτα το 06 ή 07 στο κόκκινο καλεσμένος του Ηλία με πλήρη ελευθερία επιλογής της μουσικής) η ανταπόκριση του κοινού ήταν περισσότερο από ενθαρρυντική μιά που άκουγαν κομμάτια «εξω από τις γραμμές» των παραγωγών

  73. gpoint said

    Δεν κάνω γι αυτά τα πράγματα εγώ… σαλάτα …η επανάληψη του Γαμπρίτσιο έπρεπε να ήταν τα καλοτάξιδα πουλιά του χατζηδάκι κι ο Σούμπερτ μπήκε από μόνος του αντί για το σταβέντο του Γκαϊφίλλλια !!!

  74. Dinos said

    Μετά τον φίλο φίλου από την Πάτρα, ορίστε και ενας φίλος φίλου από τη Θεσσαλονίκη, φίλε Νίκο

  75. Γιάννης Ιατρού said

    73: Πσαρόσουπα που λένε δηλαδή 🙂

  76. sarant said

    74 Έλα βρε Ντίνο, ποιος είναι;

  77. Γς said

    Μιας που αναφέρθηκαν τα ερτζιανά
    διαβάστε «Το Κερί» απ τον Κάκτο.

    Γενικά ο Γς παρέμεινε συνεπής ραδιοερασιτέχνης στα βραχέα.

    Στο τέλος όμως κατρακύλησε μέχρι την γοητεία των μεσαίων και των FM

    Και μπορείτε να φανταστείτε το σήμα μου, τους Ανιμαλς να χαμηλώνουν για να πει καλησπέρα ο Γς στο κοινό του [και στην μετέπειτα μαμά των παιδιών του]

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76. Porfyrios Pentarhidis γράφει

  79. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλησπέρα.

    Ὅσην ὥρα περίμενα γιὰ ν᾿ ἀνοίξει τὸ νῆμα ξέχασα τί ἤθελα νὰ γράψω.

    Κάνε λιγάκι ὑπομονή· ταιριάζει στὴν περίσταση, ἀλλὰ μόνο τὸν τίτλο γιὰ νὰ μὴν τὸ βαρύνω. 🙂

    Καληνύχτα.

  80. Dinos said

    76
    Φίλος από μουσικό φόρουμ, Νίκο
    Νακης το μικρό, δεν θυμαμαι επίθετο – γράφει ως Atreu73.
    Θεσσαλονικιος γύρω στα 40.
    Παίζει κυριως πιάνο και γράφει κομμάτια στο σπιτι του για τις πιστές του ακροάτριες. Τη σύζυγο και τις δυο του κόρες.
    Τον γνώρισα από κοντά ένα μεσημέρι, με τσιπούρα και αυγά βραστά, στο Παρανεστι Δράμας πριν κανα δυο-τρία χρόνια. Γοητευτική προσωπικότητα…
    Πολλά φιλιά –

  81. cronopiusa said

    Μεταγωγές, εκδικητικού χαρακτήρα για τους 9 Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές.

  82. 52 gpoint said: # 51 Το περιβόλι του τρελλού είχε ΚΑΙ τραγούδια του Σπανού ;;;;;

    # Έχεις δίκιο. ‘Ηταν δύο οι δίσκοι που είχα. Έναν με τραγούδια του Σπανού κι έναν του Σαββόπουλου. Πληροφορημένος είναι ο Γιάννης Ιατρού(σχόλιο 55)

  83. Καλησπέρα,
    «Την κασέτα την έχω αλλά δεν έχω τολμήσει να την ακούσω εδώ και πολλά χρόνια, θα έχει απομαγνητιστεί φοβάμαι.»
    Θάλεγα να μην φοβάσαι, αλλά όταν την δοκιμάσεις να είναι μ’ ένα μαγνητόφωνο που μετατρέπει κατευθείαν την κασέτα σε ψηφιακό ήχο (wav, mp3). Αν μάλιστα το αποτέλεσμα το παραλάβει κάποιος ειδικός γιατρός, στο τέλος δεν θα πιστεύεις το αποτέλεσμα!

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι ένα τραγούδι λόγω της ημέρας…

  85. sarant said

    80 Κανόνισε καμιά φορά για τσίπουρα 🙂

  86. Alexis said

    Χωρίς να θέλω να …επέμβω στα γούστα σου Νίκο, δεν μπορώ να σε φανταστώ να τραγουδάς τον Ντον Τζιοβάνι ή το αντάρτικο με μυτιληνιά προφορά.
    Μήπως ο τίτλος «Δέκα τραγούδια που μου αρέσουν» θα ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα;
    Επίσης παρατηρώ ότι έχεις κάνει προσεκτική επιλογή έτσι ώστε να αντιπροσωπεύονται, ει δυνατόν, όλα τα μουσικά είδη, σαν ένα είδος μουσικής ξενάγησης στα είδη της μουσικής που σ’ έχουν κατά καιρούς γοητέψει και που σου αρέσει ν’ ακούς.

  87. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Rachmaninoff plays his Rhapsody on a Theme of Paganini

    ΥΓ Αγαπημενο απο το 1975

  88. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Mussorgsky – Night On Bald Mountain

  89. nikiplos1 said

    Άπειρα τραγούδια μάλλον θα θέλαμε όλοι μας να παραθέσουμε. Είναι όμως ένα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό, όταν μιλάμε για τραγούδι:

  90. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    The Moody Blues – Nights In White Satin

    «…a fusion of rock with classical music and established them as pioneers in the development of art rock…»

    ΥΓ Από τα καλύτερα σλοου για να χορεύαμε «μπλουζ» σφικτά με τα κοριτσια….

  91. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    89. Αφιερωμένο εξαιρετικά

    Δεν είναι τραγούδι, αλλά (και) μ’ αυτά μεγαλώσαμε ….(Τριιιιτο προγραμμα + σινεμα)

    8½ theme – Nino Rota

  92. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Αν θυμηθείς το όνειρο μου Γιοβάννα – Θεοδωράκης – Γκάτσος

  93. Φωτοτυπάκιας said

    Δυνατό το τραγούδι «Με λεν Λαμπρίδη». Πρώτη φορά το ακούω και καιρό είχα να ακούσω τόσο καλό τραγούδι.

  94. sarant said

    86 Αν μας δοθεί η ευκαιρία θα τα ακούσεις 🙂

    93 Χαίρομαι που ένα σπάνιο τραγούδι βρήκε καινουργιους ακροατές.

  95. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ – ΤΟ ΡΟΛΟΙ (1967)

  96. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    BRENDA LEE – All Alone Am I

    Διεθνής Μάνος Χατζιδάκις. Πολυ μεγάλη επιτυχία.

    ΥΓ Μας το έμαθε ο θείος Νωντας στην εκπομπή 3.00 -4.00 το 1977 (αν θυμάμαι καλά)

  97. sarant said

    95 Kαι σήμα στην προσφερόμενη εκπομπή της Λύρας.

  98. Γιάννης Ιατρού said

    3: ΣτοΔγιαλοΧτηνος
    Αμ φαίνεται εξαπλώθηκε η διαφήμιση κι αλλού 🙂 🙂

  99. Alexis said

    Το τραγούδι, και η μουσική γενικά, είναι κυρίως και πάνω απ’ όλα συναίσθημα, γι’ αυτό και ένα τραγούδι που μπορεί ν’ αρέσει σ’ εμένα για κάποιον άλλον μπορεί να είναι παντελώς αδιάφορο.
    Πέρα από τη μελωδία και το στίχο, που οπωσδήποτε αξιολογούνται διαφορετικά από τον καθένα, βασικότατο ρόλο για να χαρακτηρίσουμε ένα τραγούδι ως αγαπημένο παίζει το συναισθηματικό δέσιμο που έχουμε με αυτό, οι μνήμες και οι εικόνες που μας ξυπνάει, πρόσωπα και καταστάσεις με τα οποία το έχουμε συνδέσει κλπ.
    Έτσι κάθε προσπάθεια για τη δημιουργία λιστών με τα «καλύτερα όλων των εποχών», τα «τραγούδια της δεκαετίας» ή «τα τραγούδια του αιώνα» (!) για μένα προσωπικά είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη αφού δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνον τα μουσικά γούστα αυτού που την έφτιαξε. Μπορούμε να μιλάμε με αντικειμενικούς και μετρήσιμους όρους για τα τραγούδια, π.χ. ποιος είναι ο πιο εμπορικός δίσκος, ή το τραγούδι με τα περισσότερα views στο YT ή εμπειρικά ποια είναι τα πιο πολυπαιγμένα σε γλέντια και συναυλίες, αλλά ποτέ για «καλύτερα», «λιγότερο καλά» κλπ.

    Και αφού έκανα αυτόν τον μικρό πρόλογο 🙂 ας καταθέσω κι εγώ δέκα ελληνικάτραγούδια (ας μην μπλέξουμε με τα ξένα γιατί εκεί ο κατάλογος είναι μακρύς και το έργο δύσκολο) που έχω πολύ ψηλά στα μουσικά μου γούστα, φροντίζοντας να είμαι …πολυσυλλεκτικός, ως άλλος Νικοκύρης:

    1. Τα ματόκλαδά σου λάμπουν-Μάρκος Βαμβακάρης
    2. Κάνε λιγάκι υπομονή-Βασίλης Τσιτσάνης-(Μαρίκα Νίνου)
    3. Το πέλαγο είναι βαθύ- Μάνος Χατζιδάκις-(Στέλιος Καζαντζίδης)
    4. Τσάμικος- Χατζιδάκις-Γκάτσος-(Μητσιάς)
    5. Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες – Θεοδωράκης-Ερρίκος Θαλασσινός- (Μπιθικώτσης)
    6. Κλείσε τα μάτια σου- Νίκος Πορτοκάλογλου
    7. Το τρένο φεύγει στις οχτώ -Θεοδωράκης-Μάνος Ελευθερίου (Μαρία Δημητριάδη)
    8. Να ‘μαστε πάλι εδώ Αντρέα -Ανδρέας Μικρούτσικος-Μανώλης Ρασούλης
    9. Ανάθεμά σε- Παντελής Θαλασσινός
    10. Ερωτικό- Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος (Μητσιάς)

  100. Alexis said

    #98: Α, δεν παίζω, εγώ γιατί βλέπω τώρα κάτω από το άρθρο του Νικοκύρη διαφήμιση της WIND, στο πηγάδι κατούρησα; 😆

  101. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    διακόπτω την σιωπήν μου διά μίαν και μόνην επισήμανσιν που ίσως μοί στοιχίσει νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…

    Μοί προκαλεί αλγεινήν εντύπωσιν ότι ενώ ο κ. Σαραντάκος δηλώνει λάτρης του Γαλλικού Τραγουδιού, αποκρύπτει από τους αναγνώστας του ότι έν από τα 10 τραγούδια που του ήλλαξαν την ζωήν ήτο το θρυλικόν «Je t’aime… moi non plus» του Σέρζ Γκενσμπούρ με την Τζέιν Μπίρκιν, που πρωτοήκουσε εις την τρυφεράν ηλικίαν των 10 ετών (1969), μαθητής ών της Τετάρτης Δημοτικού.

    Το άσμα αυτό έκαμνε θραύσιν τότε εις τα Δημοτικά και τα Γυμνάσια του Ρωμέικου (το γνωρίζω από πρώτο χέρι, καθόσον η μεγαλυτέρα θυγάτηρ μου έχει την ηλικίαν του κ. Σαραντάκου) δι’ έν απλούν λόγον, που είναι βέβαιον ότι γνωρίζουν οι προκεχωρημένης ηλικίας αναγνώσται του Ιστολογίου (Γς, Λεώνικος, Ιατρού, Gpoint κλπ): Ήτο η πρώτη φορά εις την Ιστορίαν, που εις έν άσμα ηκούοντο αι κραυγαί του γυναικείου οργασμού, διά στόματος Jane Birkin, την ώραν που την εβίνει ο αξέχαστος Εβραίος τραγουδοποιός και μέγας επιβήτωρ Serge Gainsbourg (1928-91).

    Αξίζει να αναγνώσητε το σχετικόν άρθρον της Wikipedia, όχι μόνον διά να πεισθήτε ότι αι ερωτικαί κραυγαί της Birkin ήσαν αυθεντικαί, αλλά και διά να μάθετε την εκπληκτικήν ιστορίαν του τραγουδιού που ο Γκενσμπούρ έγραψε διά την τότε (1967) γκόμενάν του Μπριζίτ Μπαρντώ που ήτο ακόμη υπανδρευμένη με τον Γερμανόν μεγιστάνα Gunter Sachs, όστις εκίνησε γήν και ουρανόν να μή κυκλοφορήση εις δίσκον το άσμα…

    Τόσον αισχρόν εθεωρείτο την δεκαετίαν του 1960 το να ακούς τας κραυγάς οργασμού του θήλεος, ενώ σήμερον ο πρώτος τυχόν μαθητάκος διαθέτει συλλογήν ταινιιών πορνό εις το κινητόν του και ουδείς ενοχλείται… Εις τοιαύτην πρωτόγονον κατάστασιν ευρίσκετο η Λευκή Ανθρωπότης προ 50 ετών, εξαιτίας της μισανθρωπίας των Γαλιλαίων και του φόβου των διά την γυναικείαν ηδονήν. Ομιλώμε δι’ έναν φόβον που είναι χαρακτηριστικόν του Μονοθεϊσμού: Τον είχον προ 20 αιώνων οι Εβραίοι της Βίβλου, τον εσυνέχισαν οι ανθέλληνες Γαλιλαίοι, τον έχουν μέχρι σήμερον οι Ισλαμισταί, εξ ού και το συνεχιζόμενον έθιμον της κλειτοριδεκτομής εις τας μουσουλμανικάς χώρας…

    ΣΥΝΟΨΙΖΩ: Αποκλείεται το εν λόγω άσμα να μή εγοήτευσε προ πεντήκοντα ετών τον κ. Σαραντάκον και να μή εσημάδεψε την ζωήν του. Διατί, λοιπόν, το απέκρυψε από τον κατάλογόν του; Το ελησμόνησε ή φοβήται μη τον παρεξηγήσουν οι χριστιανούληδες αναγνώσται του και τον τιμωρήσουν με εμπάργκο;

    Κατά κοινήν ομολογίαν το τραγούδι του Γκενσμπούρ είναι έν αριστούργημα, χωρίς να υπολογίζωμε πόσα προσέφερε εκείνα τα χρόνια εις το baby boom, αφού το ήκουον εις το γραμμόφωνον ενώ συνευρίσκοντο, εκατομμύρια ερωτευμένα ζεύγη εις όλον τον πεπολιτισμένον κόσμον, όπως γράφουν και οι χιλιάδες σχολιασταί του άσματος εις το YouTube. Επικαλούμαι την μαρτυρίαν του αγαπητού κ. Γς, που είναι βέβαιον ότι έχει βινήσει ακούων το εν λόγω άσμα…

    Παρ,ότι εβάρυνε το νήμα, αναρτώ το «Je t’aime… moi non plus» και τα lyrics του διά τους νεωτέρους που το αγνοούν…

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    «Je t’aime je t’aime
    Oh oui je t’aime
    Moi non plus
    Oh mon amour
    Comme la vague irrésolue
    Je vais, je vais et je viens
    Entre tes reins
    Je vais et je viens
    Entre tes reins
    Et je me retiens
    Je t’aime je t’aime
    Oh oui je t’aime
    Moi non plus
    Oh mon amour
    Tu es la vague, moi l’île nue
    Tu vas, tu vas et tu viens
    Entre mes reins
    Tu vas et tu viens
    Entre mes reins
    Et je te rejoins
    Je t’aime je t’aime
    Oh…»

  102. sarant said

    Ευχαριστώ για μερικά από τα νεοτερα!

  103. odinmac said

    Είναι ν’ απορείς πάντως πως και δεν σκέφτηκε κανείς το «είναι ν’ απορείς» 🙂 του Σπανού με τον Κάραλη, καθώς και κάποια άλλα από την 3η ανθολογία, σπασμένο καράβι, το λέει και το τραγούδι, σε είπανε Θεό, ανάξιος εραστής… κ.α.)

  104. voulagx said

    Οταν ο John Pretender ακουει και σχολιαζει τον Μπομπ Ντυλαν…

  105. Γιάννης Ιατρού said

    Κατά πολύ ανώτερη επιτυχία του Serge από αυτή που γράφει ο ακατανόμαστος ήταν το Comment Te Dire Adieu? με την αξεπέραστη Françoise Hardy

  106. Πέπε said

    @99:
    Ε όχι, δε συμφωνώ. Τουλάχιστον η έννοια «αντικειμενικά κακό» υπάρχει, ανεξαρτήτως γούστων.

    Επίσης, να σχολιάσω ότι ο τίτλος λέει «τραγούδια που μ’ αρέσει να τραγουδάω». Δεν είναι κατ’ ανάγκην τα ίδια μ’ αυτά που μας αρέσει ν’ ακούμε. Λογικά, για να κάνεις είτε το ένα είτε το άλλο πρέπει το τραγούδι να σ’ αρέσει, αλλά μπορεί ένα πολύ αγαπημένο σου να μη σ’ ευχαριστεί και τόσο να το λες, επειδή λ.χ. δεν το λες καλά ή δεν έχεις καταλάβει ακριβώς τη μελωδία. Εξίσου μπορεί ένα μετρίως αγαπημένο να είναι εξαιρετικά ηδονικό στο να το τραγουδάς, για διάφορους λόγους.

    Για παράδειγμα, εμένα μ’ ενθουσιάζει να τραγουδάω τραγούδια με απλές ματζόρε μελωδίες που χωράνε πρίμο-σεγόντο, και μάλιστα πολλά διαφορετικά σεγόντα. Μπορεί να τραγουδήσω έτσι και κάποιο που σαν ακροατής δεν ξετρελαίνομαι να το ακούω, πολύ δε περισσότερο, μπορεί να τραγουδάω και να βάζω διάφορες φωνές πάνω-κάτω μόνος μου, ενώ ακούγοντας την κανονική εκτέλεση χαίρομαι που δεν υπάρχει αυτό το χάος φωνών.

  107. sarant said

    103 Πώς δεν το σκεφτηκε κανεις; Το σκέφτηκες εσύ 🙂

  108. Γς said

    101:

    Και σε μια γιορτή στο Δημοτικό, ακούω δυο μπαμπάδες:

    -Κόρη σου είναι ρε;

    -Ναι

    -Αν είχα γω τέτοια κόρη θα ήμουν φυλακή τώρα,

    Κι έσπαγε το κεφάλι του ο μικρός Γς να καταλάβει τι εννοούσε

    Ο Serge Gainsbourg με την κόρη του στο Lemon Incest

  109. voulagx said

    Νικοκυρη, τι μου θυμισες τωρα, ειμαστε ομοιοπαθεις. Οταν ημουνα στη Β΄ Γυμνασιου, μερικα χρονια πριν απο σενα, απαντησα σωστα σε ερωτηση του Γιαννη Πετριδη, (επιστολικα, που τηλεφωνο τοτε) και μετα απο μερικες μερες ελαβα ως δωρο το σινγκλακι «Il peperone»

  110. odinmac said

    107 ω! μου διέφυγε! 🙂

  111. Γς said

    Τον δίσκο, πολύ παλιά, του γραμμοφώνου τον λέγανε πλάκα.

    Υπάρχει και η έκφραση «σπάω πλάκα», καμμία σχέση φαντάζομαι με τις πλάκες γραμμοφώνου.

    Πάντως ο Γς έσπασε μια πλάκα, ουπς, δίσκο του πικ απ. Εναν 33αρη σινγκλ,

    Ηταν αυτή που λέω εδώ:

    http://caktos.blogspot.gr/2014/03/25.html

    Να τι έγινε. Εδώ στο τέλος:

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/tales-of-two-streets.html

  112. gpoint said

    # 101

    Ως συνήθως κάτι έχει αρπάξει το αυτί σου και μπαίνεις σε λασπωμένα χωράφια ξυπόυτος… φυσικά το je t’ aime non plus ήταν για αρχάριους και άλλους που αρχίζουν από αρχ… Κλάσεις ανώτερη από όλες τις…μεριές η συνέχειά του

  113. Alexis said

    #106: Ίσως δε εκφράστηκα αρκετά καλά. Αντικειμενικά κακό σαφέστατα υπάρχει, όπως και αντικειμενικά καλό. Αυτό που λέω εγώ είναι ότι το τι αρέσει στον καθένα διαφέρει πάρα πολύ από άτομο σε άτομο. Επομένως η οποιαδήποτε λίστα με τα «καλύτερα» είναι τελείως υποκειμενική (δεν αναφέρομαι στη λίστα του Νικοκύρη που είναι κάτι διαφορετικό, αυτό είναι σαφές).
    Αν φτιάξω εγώ μια λίστα με τα «30 καλύτερα» π.χ. και φτιάξεις κι εσύ μια δική σου, υπάρχει περίπτωση να μην έχουνε ούτε ένα κοινό τραγούδι, αλλά όλα αυτά τα τραγούδια είναι «αντικειμενικά καλά».
    Εμένα π.χ. μου αρέσει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων. Έχω τύχει όμως σε παρέες που όταν το λέω ή όταν παίζω κάποιο τραγούδι του με κοιτάνε απορημένοι και εισπράττω και απαντήσεις του τύπου «ποιος είναι αυτός»…

    Α, και κάτι άλλο. Ακόμα και στο «αντικειμενικά κακό» εμένα τουλάχιστον υπάρχουν κάποια τραγούδια που μ’ έχουν αγγίξει κατά καιρούς. Στα ’80s και ’90s έχω συγκινηθεί με κάποια από τα λεγόμενα «σκυλάδικα» ή «εμπορικά λαϊκά».
    Και το αντικειμενικά κακό δεν είναι κάτι που είναι πάντα σταθερό και αναλλοίωτο στο πέρασμα του χρόνου. Ο Μαργαρίτης π.χ. από «σκυλάς» που θεωρούνταν κάποτε τώρα θεωρείται mainstream, έχει συνεργαστεί με Μαχαιρίτσα κλπ.
    Το ίδιο «αντικειμενικά κακά», «υποκουλτούρα» κλπ. θεωρούνταν τα χασικλίδικα στην εποχή τους, αλλά και αργότερα, σήμερα κάποιοι τα υμνούν και γράφουν διατριβές πάνω τους.

    Πήρα φόρα μάλλον και βγήκε σεντονάκι, κι είναι και πρωί ακόμα… 🙂

  114. Alexis said

    #112: Ως συνήθως κάτι έχει αρπάξει το αυτί σου και μπαίνεις σε λασπωμένα χωράφια ξυπόλυτος…
    Γιατί δεν γράφεις «πέφτεις ξεβράκωτος στο λάκκο με τα κωλοδάχτυλα» να το φχαριστηθούμε όλοι; 😆

    Πάντως ο Βάταλος με απογοήτευσε απόψε. Περίμενα να βάλει τίποτα ορφικούς ύμνους ή χορικά από τραγωδίες με την «θεία ελληνική γλώσσα» κι αυτός εξύμνησε το άσμα ενός …Εβραίου. Τι έγινε ρε παιδιά; 😕

  115. gpoint said

    Αλέξη στα τραγούδια μεγάλο ρόλο παίζει ο στίχος…έτσι ένα μέτριο τραγούδι για μια πρασινομάτα σου φαίνεται τ΄΄ελειο όσο είσαι ερωτευμένος με τα μάτια της και μπακατέλα όταν σου περάσει. Πάνω σ’ αυτή την λογική είναι κτισμένα τα καψουροτράγουδα των μπουζουκομαγαζιών. Οσο για τον Λουί Πρεμιέρετάζ, τι να πω…δεν σε προβληματίζει πως έχεις το ίδιο γούστο με την Νατάσσα του Κωστάκη ; (χαχαχαχ)

  116. Κουτρούφι said

    Εγώ θυμάμαι τις εκπομπές του Πετρίδη όταν πια είχαν τον τίτλο «Ποπ κλαμπ» (Δευτέρα – Πέμπτη) και «Ροκ κλαμπ» (Παρασκευή). Αν και πιτσιρικάς, είχα αισθανθεί ότι ήταν κάτι παραπάνω από κάποιον που απλώς έβαζε πλάκες στο ράδιο.
    Ο Πετρίδης έχει μια έφεση με λίστες από τότε. Τα 10, 100, 200 «****τερα» και συχνά πρόσθετε «όλων των εποχών». Νομίζω ότι το ξεσήκωσε από την αγγλοαμερικάνικη μουσική (και όχι μόνο) δημοσιογραφία. Οι λίστες αυτές διαμορφώνονταν είτε από γνώμες κριτικών (ανέφερε και την πηγή: σύμφωνα με τους τάδε, ή το δείνα περιοδικό που για τη μουσική ποπ/ροκ/σόουλ είχε το κύρος που έχει το Nature ή το Science για τους επιστήμονες) είτε από ψηφοφορίες με το κοινό. Επίσης κάθε εβδομάδα είχε τα top 10 Αγγλίας και Αμερικής με τα εμπορικότερα σινγκλ και ελπι. Έχει μια γοητεία αυτό. Έχεις την περιέργεια να δεις τι είναι το επόμενο και ειδικότερα ποιο είναι το πρώτο.
    Αυτό το είχε μεταφέρει και στο περιοδικό «Ποπ και Ροκ». Κάθε χρόνο διοργάνωνε ψηφοφορία με τους καλύτερους: τραγουδιστές, κιθαρίστες, κλπ κλπ. Είχα ψηφίσει και εγώ. Θυμάμαι ότι στην κατηγορία «διάφορα όργανα» έβγαινε ο Ian Anderson των Jethro Tull. Είχε επίσης και τους πιο εμπορικούς δίσκους στην Ελλάδα κάθε μήνα. Έζησα την εποχή όπου για μήνες στην κορυφή ήταν το «The Wall» (Pink Floyd) από τα ξένα και το «Σεργιάνι στον κόσμο» του Μαρκόπουλου.(Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας) από τα Ελληνικά.
    Κυκλοφορεί μια συνέντευξή που ο Πετρίδης αναφέρει ότι ο Μ. Θεοδωράκης ευχόταν και η ελληνική μουσική να είχε ένα δημοσιογράφο σαν τον Πετρίδη (που η ειδικότητά του ήταν η ξένη). Όχι με την έννοια της κολακείας αλλά με την έννοια του πώς προσεγγίζει τα πράγματα. Νομίζω είχε δίκιο.

  117. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Παιδική ζώνη αυτή την ώρα, ας βάλω κι εγώ ένα τραγουδάκι από κινούμενα σχέδια.

  118. Alexis said

    #115: Πρεμιέρετάζ είναι το ανώγειο, δηλαδή το πανωσήκωμα ελληνιστί; Χα, χα, χα!!! 😆 😆 😆

  119. paolodrosi said

    εγω παντως ειμαι με τη Ντοννα.

  120. giorgos said


    Ποπ-Οπερα πού έκανε πάταγο σέ Ευρώπη καί Αμερική τό 1953

  121. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    119: κι αυτό πολύ καλό!
    Δια τους υπόλοιπους προκεχωρημένης ηλικίας αναγνώστας του Ιστολογίου (Γς, Λεώνικος, Gpoint κλπ) 🙂 να θυμίσω και τον Harry Belafonte με την Βενεζουέλα του!

  122. spiral architect 🇰🇵 said

    @116: […] Οι λίστες αυτές διαμορφώνονταν είτε από γνώμες κριτικών (ανέφερε και την πηγή: σύμφωνα με τους τάδε, ή το δείνα περιοδικό που για τη μουσική ποπ/ροκ/σόουλ είχε το κύρος που έχει το Nature ή το Science για τους επιστήμονες) […]

    Τα περιοδικά στα οποία αναφερόταν ο Πετρίδης για τα τοπ ήταν το αγγλικό Melody Maker και το αμερικάνικο Rolling Stone

  123. dryhammer said

    Παρεμπίπτουσλι, ο Πετρίδης κάνει εκπομπή κάθε Κυριακή 6 – 8 μμ στον Κοσμο 93.6 (τελείωσε με τα Ιταλικά και τώρα παίζει τραγούδια από το σινεμά)

  124. Αιμ.Παν. said

    @ 115 μιας και μιλάτε για μάτια, ουδείς ανέφερε μέχρι στιγμής έναν άλλο αγαπημένο που εσχάτως κάνει come back όπως λέμε ελληνιστί…

    Αντικειμενικά καλός;; σίγουρα ανεπανάληπτος…

  125. sarant said

    111 Ο Τσιφόρος και άλλοι έλεγαν ότι το «σπάω πλάκα» προέρχεται από τις πλάκες του γραμμοφώνου αλλά δεν ισχύει. Γαλλικό blague, μπλάγκα, πλάκα.

    112 Εδώ συμφωνουμε

    113 Παίζεις μουσική, Αλέξη;

  126. atheofobos said

    Αν το Je t’aime… moi non plus θεωρήθηκε τολμηρό τραγούδι το ίδιο έγινε και με το Infinity, ένα “θρησκευτικό” τραγούδι των Aphrodite’s Child με την Ειρήνη Παππά, που είναι βασισμένο στην Αποκάλυψη του Ιωάννη και στο οποίο λέει «Εγώ […] που είμαι και ήμουν και θα έρθω» μόνο που στο αγγλόφωνο κοινό ( I was, I am, I am to come) πήρε άλλη σημασία.

  127. Alexis said

    #125, τέλος: Ε, ναι, όχι ακριβώς, παίζω μπουζούκι τα τελευταία χρόνια, ή πιο σωστά προσπαθώ να μάθω μόνος μου, αλλά όταν έγραψα «παίζω κάποιο τραγούδι του» για τον Λουδοβίκο δεν εννοούσα αυτό, εννοούσα να βάλω κάποιο τραγούδι του από CD.

  128. ΓιώργοςΜ said

    Μιας και έχουμε αυτό το πρόσφατο νήμα μουσικής θεματολογίας, ένα ωραίο νέο: https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/3078891/stin-aili-politistiki-klironomia-tis-unesco-to-rempetiko

  129. Emphyrio said

    Οταν ακομα ο Πετριδης εκανε το Ποπ/Ροκ Κλαμπ στο Εθνικο Προγραμμα… Ειχα απαντησει σωστα στην ερωτηση #500 μιας σειρας χιλιων (γιεπ, χιλιων) ερωτησεων, την οποια ουτε που θυμαμαι τωρα πια ποια ηταν και πώς λεγοταν η ερωτησοσειρα. Μετα λιγες εβδομαδες μου ηρθε 45αρι των Meters (που φυσικα το εχω ακομα). Των ποιων; Των Meters; Ποιοι ηταν παλι τουτοι οι μαυροι στο εξωφυλλο; Χαρα και απογοητευση.

    Μετα απο παρα πολλα χρονια, οταν εγινε η θαλασσα γιαουρτι και το τζαμπα κατεβασμα τροπος ζωης, εμαθα τι και ποιοι ηταν οι Meters: https://www.youtube.com/watch?v=wHrUyEv2Qws

    Να’ναι καλα ο Πετριδης. Μας ειχε μπουκωσει και μας ειχε πρηξει με ο,τι πιο εμπορικο καρεκλαδικο υπηρχε στα τσαρτς τοτε, αλλα πιστευω βασιμα πως χωρις αυτον δεν θα ειχαμε ακουσει και εκτιμησει ποτε το πανκ στην χωρα τουτη. Και εμενα προσωπικα με διδαξε το And now for something completely different σαν τροπο ζωης.

  130. Emphyrio said

    Αφου θυμηθηκα το Ροκ Κλαμπ, ας μην λειψει και το υπεροχο σημα του. Χωρις τον Πετριδη ουτε τον Eno θα ηξερα ουτε τον Manzanera ουτε τους 801 (για να μεινω σε μια τριαδα μοναχα) ουτε ουτε ουτε ουτεουτεουτε…

  131. sarant said

    129 Κι εσύ είχες κερδίσει δισκάκι λοιπόν!

  132. Πέπε said

    @113:
    > > … Λουδοβίκος των Ανωγείων. Έχω τύχει όμως σε παρέες που όταν το λέω ή όταν παίζω κάποιο τραγούδι του με κοιτάνε απορημένοι και εισπράττω και απαντήσεις του τύπου «ποιος είναι αυτός»

    &@115:
    > > Οσο για τον Λουί Πρεμιέρετάζ, τι να πω…δεν σε προβληματίζει πως έχεις το ίδιο γούστο με την Νατάσσα του Κωστάκη ; (χαχαχαχ)

    Ίσως το έχω ξαναδιηγηθεί:

    Έπαιζε κάποτε ο Λουδοβίκος σ’ ένα μικρό μαγαζί της Αθήνας, πασίγνωστο στο πιστό του κοινό, μάλλον άγνωστο ευρύτερα. Ο φίλος μου ο Σπύρος είχε πάει μόνος του, τελευταία στιγμή και βρήκε όρθιος στο τέρμα της αίθουσας, όπου ούτε άκουγε ούτε έβλεπε. Δίπλα του είναι άλλος ένας μοναχικός θαμώνας, που κάθε τόσο προσπαθούσε να του πιάσει κουβέντα:
    -Ο Λουδοβίκος τώρα είναι αυτός στη μέση;
    -Ναι, αυτός είναι.
    Μετά από λίγο:
    -Μπουζούκι είναι που παίζει;
    -Μαντολίνο.
    Μετά από λίγο:
    -Όλα του τα τραγούδια είναι έτσι χαμηλών τόνων;
    -Ε ναι, περίπου…
    Αργότερα:
    -Αυτά τώρα είναι κρητική μουσική;
    -Περίπου…
    Μετά από μερικές ακόμα τέτοιες ερωτήσεις, παίρνει κι ο Σπύρος την πρωτοβουλία:
    -Συγγνώμη ρε φίλε, να σε ρωτήσω: Κρητικά δεν ακούς. Μαντολίνα δεν ακούς. Τον Λουδοβίκο δεν τον ξέρεις. Τα χαμηλών τόνων τραγούδια δε σ’ αρέσουν. Τι ακριβώς σ’ έφερε εδώ απόψε;
    -Εγώ βασικά γράφω στην τάδε εφημερίδα, και μου ‘παν ότι όταν παίζει ο Λουδοβίκος μπορεί να εμφανιστεί η Νατάσα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: