Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για τις γιορτές, για μιαν ακόμα χρονιά

Posted by sarant στο 12 Δεκέμβριος, 2017


Ο Δεκέμβρης είναι μήνας με πολλές γιορτές και συνδέεται με πολλές παραδόσεις. Έχει και το ιστολόγιο δημιουργήσει τις παραδόσεις του, που μερικές από αυτές είναι δεκεμβριάτικες -χτες, ας πούμε, ξεκίνησε η διαδικασία για την ανάδειξη της λέξης της χρονιάς -αν δεν το κάνατε, μπορείτε να δείτε τι πρότειναν οι άλλοι και να υποβάλετε κι εσείς τις προτάσεις σας.

Με το σημερινό άρθρο τηρούμε μιαν άλλη παράδοση του ιστολογίου ή, για να μη λέω μεγάλα λόγια, μια συνήθεια που έχουμε καθιερώσει τα τελευταία χρόνια: να δημοσιεύουμε  λίγο πριν από τις γιορτές ένα βιβλιοφιλικό άρθρο, ακριβώς για να ανταλλάσσουμε προτάσεις. Το περσινό άρθρο με προτάσεις για βιβλία-δώρα βρίσκεται εδώ, ενώ το  αντίστοιχο προπέρσινο άρθρο θα το βρείτε εδώ. Υπάρχει βέβαια και το αντίστοιχο άρθρο του 2014. Τέλος, μπορείτε να βρείτε εδώ το αντίστοιχο άρθρο του 2013.

Πρακτικά, μπορείτε να προτείνετε όποιο βιβλίο θέλετε, αλλά θα σας συνιστούσα να αναφέρετε κυρίως βιβλία που εκδόθηκαν τα τελευταία 2-3 χρόνια και ακόμα καλύτερα μέσα στο 2017. Να διευκρινίσω ότι ζητάω η έκδοση να είναι πρόσφατη, όχι η συγγραφή του βιβλίου. Και φυσικά περιλαμβάνονται και επανεκδόσεις βιβλίων που ήταν εξαντλημένα.

Γιατί επιμένω στα καινούργια βιβλία; Επειδή, το λέω και το ξαναλέω και δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, στις πολύ ιδιόμορφες συνθήκες κρίσης που περνάμε σήμερα το μεγάλο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι νέες εκδόσεις. Παρόλο που τα βιβλία που εκδίδονται τα τελευταία χρόνια έχουν χαμηλότερες τιμές από τα παλαιότερα, ο ανταγωνισμός που αντιμετωπίζουν από παλιότερες, καλές και πάμφθηνες εκδόσεις είναι οξύτατος και εντείνεται ακόμα περισσότερο μέσα στις γιορτές. Βλέπετε, εξαιτίας της κρίσης των εφημερίδων, πολλές κυριακάτικες εφημερίδες προσφέρουν από ένα βιβλίο (και όχι μόνο) μαζί με κάθε φύλλο τους. Έπειτα, πολλοί εκδοτικοί οίκοι, και μάλιστα από τους κορυφαίους, διαθέτουν το παλιό τους στοκ σε εξευτελιστικές τιμές, με εκπτώσεις που φτάνουν το 80%. Τρίτον, έχουν πληθύνει πολύ τα βιβλιοπωλεία που διαθέτουν μεταχειρισμένα και πάμφθηνα βιβλία, ενώ τα τελευταία χρόνια ακόμα και περίπτερα του κέντρου βγάζουν πάγκους με παλιά, καλά βιβλία. Και, τέταρτον, μέσα στις γιορτές πολλοί εκδοτικοί οίκοι και άλλοι φορείς κάνουν και έκτακτα μπαζάρ, όπου πάλι διαθέτουν βιβλία κοψοχρονιάς.

Για τον βιβλιόφιλο η κατάσταση αυτή είναι από ευνοϊκή έως παραδεισένια: ακόμα κι όταν το εισόδημά του έχει περικοπεί εξαιτίας της μνημονιακής λαίλαπας, οι εκπτώσεις στα βιβλία συχνά είναι ακόμα μεγαλύτερες, οπότε η βιβλιαγοραστική του δύναμη συχνά όχι απλώς δεν έχει μειωθεί, αλλά ίσως και να έχει αυξηθεί, αν βέβαια αγοράζει κυρίως ή μόνο προσφορές και μεταχειρισμένα. Όμως για τον εκδότη, που βγάζει νέα βιβλία, η ίδια κατάσταση είναι ασφυκτική αφού τα καινούργια βιβλία, όσο και να ρίξουν τις τιμές τους, πάντα θα είναι ακριβότερα από τις προσφορές ή από τα μεταχειρισμένα.

Γι’ αυτό και επιμένω σε πρόσφατα βιβλία.

Για να ξεκινήσω ευλογώντας τα γένια μου, εγώ φέτος έβγαλα ένα βιβλίο. Πρόκειται βέβαια για το βιβλίο που παρουσίασα τις προάλλες, τα Αστυνομικά, τη συλλογή 265 χρονογραφημάτων του Κώστα Βάρναλη με θέμα τις μικροειδήσεις του αστυνομικού δελτίου, που βλέπω ότι έχει φτάσει στα βιβλιοπωλεία (και τα ηλεβιβλιοπωλεία) και που, τολμώ να πω, δεν είναι κακή ιδέα για χριστουγεννιάτικο δώρο. Για να συνεχίσω την ευλογία της τριχοφυΐας των παρειών μου, πέρσι τέτοιον καιρό είχα βγάλει έναν άλλο τόμο με χρονογραφήματα του Βάρναλη, τα Αττικά, που κυκλοφορεί ακόμα, φυσικά. Και κάτι ακόμα λογάριαζα να βγάλω, αλλά θα πάει για του χρόνου.

Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησαν πρόσφατα ένα μικρό βιβλίο του αρχαιολόγου Γιάννη Τζεδάκι για τις ανασκαφές στα Χανιά και στο Ρέθυμνο, και τα Γράμματα στην Έλλη (Λαμπρίδη) του αρχαιολόγου Γιάννη Μηλιάδη.

Στις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου εκδίδω τα γλωσσικά βιβλία μου. Φέτος ήταν να βγάλω κάτι ακόμα αλλά θα βγει του χρόνου -το καλό πράγμα αργεί κτλ. Ωστόσο, το εκδοτικό έβγαλε φέτος μερικά πολύ σημαντικά βιβλία, ανάμεσα στα οποία θα ξεχωρίσω τα δύο του Έντσο Τραβέρσο. Εννοώ το έξοχο Αριστερή μελαγχολία, που το παρουσιάσαμε εδώ το καλοκαίρι, και το βιβλίο «Τα νέα πρόσωπα του φασισμού», που θα κυκλοφορήσει μέσα στη βδομάδα -όμως το έχω κοιτάξει όσο βρισκόταν στη φάση της έκδοσης. Αντιγράφω από το δελτίο τύπου:

Μέσα στα τελευταία χρόνια, μια σειρά ακροδεξιά κόμματα έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους, λίγο-πολύ παντού στην Ευρώπη. Δεν παρουσιάζονται πια σαν ανατρεπτικά αλλά παίζουν το χαρτί της θεσμικής κανονικότητας και εκμεταλλεύονται τη δυσαρέσκεια των λαϊκών τάξεων προσπαθώντας να γίνουν κόμματα εξουσίας. Ο Τραβέρσο, αναλύοντας τις διαφορές τους με τους ιστορικούς φασισμούς του 20ού αιώνα, προτείνει την έννοια του «μεταφασισμού», που τονίζει τη μεταβατική φύση ενός εν εξελίξει φαινομένου, στο οποίο οφείλουμε να επισημαίνουμε τόσο τη συνέχεια (τη συχνά συγκαλυμμένη ή και αποκηρυγμένη μα πάντα ορατή κληρονομιά του κλασικού φασισμού) όσο και τις ρήξεις (μια χαλαρή και ασαφή ιδεολογία, που συνδυάζει λαϊκισμό και ξενοφοβία). Γιατί, αν παλιότερα ο αντισημιτισμός ήταν η ραχοκοκαλιά των ευρωπαϊκών εθνικισμών, τη θέση του σήμερα έχει πάρει η ισλαμοφοβία (αφήνοντας μόνο σε περιθωριακή θέση μια νέα εβραιοφοβία).

Όμως, μας λέει ο Τραβέρσο, ο μεταφασισμός μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα αν εξεταστεί σ’ ένα ευρύτερο σκηνικό, όπου βρίσκουν τη θέση τους οι ταυτοτικές πολιτικές και οι μνημονικές εμμονές, η ισλαμική τρομοκρατία και ο «ισλαμοφασισμός», οι ατυχίες της εκκοσμίκευσης και οι απωθήσεις της αποικιοκρατίας – όλα αυτά μέσα σ’ ένα παγκόσμιο πλαίσιο που στοιχειώνεται από την εξαφάνιση ενός «ορίζοντα προσμονής», από την έκλειψη και την απαξίωση των ουτοπιών.

Να σημειώσω ακόμα, από τις ίδιες εκδόσεις, το αστυνομικό-πολιτικό του Ερβέ Λε Κορ Άμμος στο στόμα, με βάσκους αυτονομιστές στη νοτιοδυτική Γαλλία, αλλά και το δοκίμιο του Perry Anderson Η λέξη από «Η». Και για να μην σας μείνει η απορία ποια λέξη είναι αυτή, είναι η Ηγεμονία.

Από τις εκδόσεις Αντίποδες είχαμε παρουσιάσει μέσα στη χρονιά τη συλλογή αφηγημάτων του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη «Παγανιστικές δοξασίες της θεσσαλικής επαρχίας«. Από τον ίδιο εκδοτικό οικο μόλις άρχισα να διαβάζω τη συλλογή διηγημάτων Άσωτοι του Γκρεγκ Τζάκσον. Παραείναι αμερικάνικο για τα γούστα μου, αλλά έχει ρυθμό και δίνει μια εικόνα των (όχι εντελώς) νέων στις ΗΠΑ.

Έχω βάλει στα υπόψη, πάντα από τους Αντίποδες, το πρώτο από τα δύο ρώσικα θηρία, την Πετρούπολη του Αντρέι Μπέλι σε μετάφραση Ελένης Μπακοπούλου. Θηρίο όχι μόνο επειδή είναι σημαντικότατο μυθιστόρημα αλλά και επειδή δεν είναι ευκαταφρόνητο σε όγκο, ξεπερνάει τις 750 σελίδες. Με το μυθιστόρημα αυτό συνέβη κάτι πολύ σπάνιο -εκδόθηκε σχεδόν ταυτόχρονα από δύο εκδοτικούς οίκους, τους Αντίποδες που είπαμε και την Κίχλη, εκεί σε μετάφραση Σταυρούλας Αργυροπούλου. Και οι δυο μεταφράστριες είναι έγκριτες, οι δυο μεταφράσεις διαφέρουν πολύ στη φιλοσοφία μεταξύ τους και θα είχε ενδιαφέρον η αναλυτική τους σύγκριση αλλά ας  την κάνει άλλος -χώρια που δεν ξέρω ρώσικα, δειλιάζω μπροστά στην ιδέα να διαβάσω δυο φορές ένα βιβλίο 750 σελίδων έστω και αριστούργημα.

Θα προτιμήσω να διαθέσω τον ίδιο χρόνο για να διαβάσω το άλλο ρώσικο θηρίο, τη Λευκή φρουρά του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, που κυκλοφόρησε από τις φιλικές εκδόσεις Ερατώ, σε μετάφραση Ελένης Μπακοπούλου και πάλι. Αυτό είναι λίγο μικρότερο, δεν φτάνει ούτε τις 550 σελίδες. Από την Ερατώ είχαμε παρουσιάσει μέσα στη χρονιά δυο τομίδια με κλασικές αστυνομικές νουβέλες του Έντγκαρ Άλαν Πόε, Τα εγκλήματα της οδού Μοργκ και Το κλεμμένο γράμμα. Σημειώνω και τη συλλογή δοκιμίων της Τζίνας Πολίτη Αναζητώντας το κλειδί.

Ένα βιβλίο που σίγουρα θα διαβάσω μέσα στις γιορτές, και δεν αποκλείεται να το παρουσιάσω του χρόνου, είναι το δεύτερο δοκίμιο του φίλου Παντελή Μπουκάλα για το δημοτικό τραγούδι, με τίτλο Το αίμα της αγάπης, πάντοτε από τις εκδόσεις Άγρα. Είχα την τύχη να διαβάσω ένα κομμάτι σε δακτυλόγραφο και είναι τόσο καλό όσο το πρώτο δοκίμιο της σειράς (Η Αγαπώ), που το είχα παρουσιάσει εδώ στην αρχή της χρονιάς, δηλαδή αριστουργηματικό.

Από τη στοίβα των αδιάβαστων, που έχει πάρει διαστάσεις ουρανοξύστη (αν και με ασταθή ισορροπία) διαλέγω το αυτοβιογραφικό της Άλκης Ζέη «Πόσο θα ζήσεις ακόμα γιαγιά;» από το Μεταίχμιο, και το αστυνομικό μυθιστόρημα Η άρνηση  της άρνησης, του Δημήτρη Γιατρέλλη από τον Κέδρο.

Και επειδή έχω αδικήσει τη λογοτεχνία, να αναφέρω δυο ακόμα έργα. Τη νουβέλα Όλα για καλό, του Γιάννη Μακριδάκη, που την είχα παρουσιάσει εδώ τον Απρίλιο, και το μυθιστόρημα του Ισίδωρου Ζουργού Λίγες και μία νύχτες, που παρακολουθεί την άνδρωση και τις περιπέτειες του Λευτέρη Ζεύγου από τότε που ήταν δεκάχρονο αγόρι και κρυφοκοίταζε τον έκπτωτο Αβδούλ Χαμίτ, και μαζί την τύχη των σπιτιών της Θεσσαλονίκης, με συναντήσεις με ιστορικά πρόσωπα όπως ο Μπαζίλ Ζαχάρωφ αλλά και τον Βασίλη Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν, σ’ ένα φόρο τιμής που πολύ θα κολάκευε τον Καραγάτση.

Όμως παρασύρθηκα κι έγραψα πολλά. Σκεφτόμουν να αναφερω μόνο πεντέξι τίτλους σαν έναυσμα για τη συζήτηση και τελικά την έχω μονοπωλήσει. Όμως αξία έχει να προτείνει ο καθένας βιβλία για τις γιορτές, ώστε να πάρουμε ιδέες και να ενημερωθούμε και οι υπόλοιποι. Σας ακούω λοιπόν!

 

Υστερόγραφο: Κατ’ αρχάς χρόνια πολλά στον Σπιριντιόνε και στους άλλους Σπύρους του ιστολογίου! Κατά δεύτερο λόγο, απόψε στις 9.30 το βράδυ στον Ιανό γίνεται παρουσίαση του κύκλου Κάτι παράξενο,. Ο Μιχάλης Καλογεράκης έχει μελοποιήσει και ο Απόστολος Κίτσος ερμηνεύει ποιήματα του Μιχάλη Γκανά, του Αχιλλέα Παράσχου, του Μάνου Χατζιδάκι, της Αριστέας Παπαλεξάνδρου και… ένα δικό μου. Καμαρώνω.

 

 

 

Advertisements

157 Σχόλια to “Βιβλία για τις γιορτές, για μιαν ακόμα χρονιά”

  1. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα, καλὴ ἑβδομάδα καὶ καλὸ τέλος τῆς χρονιᾶς (ἀφοῦ μπήκαμε γιὰ τὰ καλὰ στὴν τελικὴ εὐθεῖα).

    Πρόταση ἀπὸ δῶ μεριά: Πολ και Λορα: Ζωγραφική εκ του φυσικού (διατηρῶ τὸ μονοτονικὸ καὶ τὴν ἁπλοποιημένη ὀρθογραφία των ξένων ὀνομάτων) τοῦ Ἄρη Μαραγκόπουλου, Ἐκδόσεις ΤΟΠΟΣ 2016. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἐνδελεχῶς τεκμηριωμένη ὡς πρὸς τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο καὶ τὸν καταγεγραμμένο βίο τῶν δύο πρωταγωνιστικῶν μορφῶν μυθιστορία, ποὺ ἐστιάζεται στὶς συνθῆκες τῆς Παρισινῆς Κομμούνας (καὶ ὄχι μόνο) καὶ στὴν πολυτάραχη βιογραφία τῶν Πὼλ Λαφάργκ, γαμπροῦ τοῦ Καρόλου Μάρξ, καὶ τῇς γυναίκας του Λώρας Μάρξ. Μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου παρελαύνουν σχεδὸν ὅλα τὰ πρόσωπα ποὺ ἔπαιξαν κάποιο ρόλο (ὄχι μόνο πολιτικό) στὴν ἱστορία τοῦ τέλους τοῦ 19ου αἰώνα: Ἔνγκελς (φυσικά!), Προυντόν, Μπακούνιν, Γαμβέττας, Ρεμπώ, Σάνδη κ.λπ.).
    Νομίζω ὅτι εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ must (ἄλα της, ἑλληνικούρα!), ἰδίως ἂν λογαριάσουμε καὶ τὴν πολὺ καλὴ γραφὴ τοῦ Ἄρη Μαραγκόπουλου.

  2. Alexis said

    Τι περίεργοι συνειρμοί είναι αυτοί που κάνει ο γούγλης!
    «Meet Arab singles» μου έβγαζε πριν από λίγο στις διαφημίσεις κάτω από το άρθρο και φωτογραφίες από γυναίκες (πανέμορφες βέβαια) με μαντίλα!
    Μ’ έχουνε κόψει από τις αναζητήσεις που κάνω ότι γουστάρω τις Αραβίδες; 😆

    Καλημέρα και συγγνώμη για την ξεκάρφωτη παρέμβαση, δεν έχω διαβάσει ακόμα το άρθρο!

  3. Γεροτάσος said

    Καλημερέντες!
    Ἔχω διαβάσει τρία ἀπό τά βιβλία πού προτείνει ὁ Ν(ο)ικοκύρης καί συμφωνῶ: «Πόσο θά ζήσεις ἀκόμα γιαγιά», ὅπου ἡ πάντα ἐξαιρετική Ἄλκη Ζέη αὐτοβιογραφεῖται ἀποσπασματικά, «Ὅλα γιά καλό» τό τελευταῖο βιβλίο τῆς κρίσης, τοῦ μοναδικοῦ Γιάννη Μακριδάκη καί τό «Λίγες καί μία νύχτες» τοῦ ἀξεπέραστου (καί πολύ ἀγαπημένου) Ἰσίδωρου Ζουργοῦ. Γιά τούς λάτρεις τῆς ἀστυνομικῆς λογοτεχνίας προτείνω τό DNA τῆς Ὕρσα Σιγκουρνταρντότιρ, καθώς καί τό πολύ καλό «Ἀλκυονίδες μέρες» τῆς Εὐτυχίας Γιαννάκη. Παλιό βιβλίο, τό ὁποῖο διάβασα φέτος καί τό ὁλοκλήρωσα μέ ἐνθουσιασμό: «Γιά τήν ἀγάπη τῆς φυσικῆς» τοῦ Walter Lewin ἀπό τό Κάτοπτρο. Ἀπαιτητικό ἀλλά σέ ἐξαιρετική ἔκδοση καί πολύ ἐνδιαφέρον θέμα «Ἡ ἐπιστήμη τοῦ Interstellar» τοῦ Κίπ Θόρν ἀπό τόν νέο ἐκδοτικό οἶκο Ροπή. Μέ περιμένουν οἱ δύο χιλιάδες σελίδες μέ τίς «Ἱστορίες ἀπό τήν Κολιμά» τοῦ Σαλάμοφ ἀπό τήν Ἴνδικτο καί τό «Ὄμορφο ἐρώτημα» τοῦ νομπελίστα Wilczek ἀπό τό Κάτοπτρο. Καί μερικές δεκάδες ἄλλα…

  4. ΣΠ said

    Καλημέρα.
    Γιάνη Βαρουφάκη, «Ανίκητοι ηττημένοι. Για μια Ελληνική Άνοιξη μετά από ατελείωτους μνημονιακούς χειμώνες»

  5. gpoint said

    Για τον Πανούση έχουμε κανένα νέο ;

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις προτάσεις.

    Κάθε φορά που βάζω τέτοιο άρθρο αισθάνομαι σαν παιδί σε μαγαζί με παιχνίδια.

    3 Της Γιαννάκη είναι στη λίστα με τα αδιάβαστα. Το Ιντερστέλαρ ήθελα να το αναφέρω και το ξέχασα.

    4 Είναι το Adults in the Room ή άλλο; Πάντως ναι, απαραίτητη αναφορά.

  7. Γεροτάσος said

    @6

    Εἶσαι παιδί. Μέ πολλά χρόνια ἐμπειρία. Ἤ, ὅπως λένε οἰ ἀγγλοσάξονες: young at heart, slightly older at other parts.

  8. Γιάννης Κ. said

    Παίρνω το θάρρος να προτείνω κι εγώ ένα βιβλίο, αν και ελάχιστες φορές έχω σχολιάσει εδώ (διαβάζω βέβαια το ιστολόγιο καθημερινά, από την πρώτη του μέρα).

    Λοιπόν, το έπιασα στο χέρι μου χθες το βράδυ και δεν κατάφερα να ξεκολλήσω μέχρι που το τελείωσα, μετά τις πέντε το πρωί:
    Στα Εξάρχεια το ’80, εκδ. Στερέωμα.
    Είναι το νέο, πραγματικά εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου, μυθιστόρημα ενός αγαπημένου μου συγγραφέα, του Ε. Ζάχου-Παπαζαχαρίου.

  9. sarant said

    8 Πολύ καλά έκανες που πήρες το θάρρος 😉

  10. Γς said

    9:

    Αυτός το είχε πάρει;
    Και το έψαχνα.

    Ασ το κάτω ρε!

    Σλόουλι!

  11. Γιάννης Κ. said

    @9: Ε τότε λοιπόν, αφού έδωσες θάρρος στον χωριάτη, προσθέτω ότι πέρα από τις, κάποτε ημισυνθηματικές, μυθιστορηματικές αναφορές σε προσωπικότητες της τότε πλατείας Εξαρχειων, ο Ζάχος βάζει τα καφενόβια, σκυλόβια, διανοουμενόβια κλπ συστατικά της τότε εξαρχειώτικης πανίδας να στήνουν σπουδαίες αναλύσεις των κοινωνικών τάσεων της εποχής λίγο πριν έρθει το ΠΑΣΟΚ.
    Δεν πείθομαι εύκολα από τέτοια σκηνικά ανάλυσης γιατί κατά κανόνα μου φαίνονται τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά, αλλά εδώ παραδόξως το γλυκό έδεσε σε όλες του τις στρώσεις. Γι’ αυτό προτείνω το βιβλίο.
    Καλημέρα.

  12. Ριβαλντίνιο said

    Δύσκολο να πώ για πρόσφατα βιβλία καθώς έχω υποσχεθεί εδώ και πολλά χρόνια στον εαυτό μου να μην αγοράσω καινούριο βιβλίο αν δεν διαβάσω από δυο φορές τα βιβλία που έχω στην βιβλιοθήκη μου.

    Τεσπα

    https://www.politeianet.gr/books/kapetanakis-g-stauros-etaireia-lakonikon-spoudon-oi-maniates-stin-epanastasi-tou-1821-269624

    ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821
    ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ Γ. ΣΤΑΥΡΟΣ

    Εκδότης ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΑΚΩΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
    Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2015

  13. Ενδιαφέρουσες οι προτάσεις σου Νίκο, καλοτάξιδο και το δικό σου πόνημα. Να δώσω κι εγώ κάποιους λίγους τίτλους του 2017, και μόνο από έλληνες συγγραφείς για να μην πλατιάσω.

    Σημειώματα στο περιθώριο (Στιγμή), του Κωστή Παλαμά, σημειώματα που έγραφε ο ποιητής στα περιθώρια των βιβλίων που διάβαζε και που δείχνουν το εύρος των γνώσεων και των ενδιαφερόντων που είχε.
    Μπερλίν (Πόλις), της Άντζη Σαλταμπάση, περιήγηση στο Βερολίνο και στις μνήμες από την περίοδο του ναζισμού, από τους Γερμανούς κατοίκους του, από το Ολοκαύτωμα, από τους Εβραίους κατοίκους του.
    Με θέα στο Λεβάντε (Κέδρος), της Νίκης Τρουλλινού, περιήγηση στους χώρους της κοντινής μας Ανατολής, όπως τους είδε τα τελευταία είκοσι χρόνια η ίδια η συγγραφέας,
    Αναμνήσεις αρχείου (Αρχείο), του Νίκου Μοσχονά, γλαφυρή και ενδιαφέρουσα περιγραφή της οργάνωσης του Ιστορικού Αρχείου Κεφαλλονιάς.
    Μαύρη καγκελόπορτα (Άγρα), του Διονύση Καψάλη, ποιητικά πεζά θα τα ονόμαζα, με ξεχωριστό αναγνωστικό ενδιαφέρον.
    Στα βαθιά (Γαβριηλίδης), ποιητική συλλογή της Χανιώτισσας Αιμιλίας Παπαβασιλείου.

  14. gpoint said

    #12

    Αρθρο από πράσινο παντερονάτο δημοσιογράφο :

    http://www.sdna.gr/podosfairo/superleague/article/409215/o-kalspamos-toy-paok

  15. Ριβαλντίνιο said

    @ 14 gpoint

    Απ’το να το πάρει ο Θρήνος προτιμώ να το παίρνει ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ. Να σου πώ τι θα γίνει. Στον β΄γύρο η ΕΠΟ σας θα κάψει διαιτητικά τον ΟΣΦΠ και μετά θα μείνετε εσείς και η ΑΕΚ. Εκεί θέλω να δώ τι θα γίνει.

  16. ΣΠ said

    6
    Ναι, είναι η ελληνική μετάφραση του Adults in the Room.

  17. Γς said

    Παρότι πολλές βδομάδες στα ευπώλητα πέρσι, αξίζει υπενθύμισης «Το Κόκκινο Τανγκό» των Κ. Κουτσομύτη – Ε. Μαυρουδή (Κέδρος, 2016).

    Πρώτη φορά ένας ηγέτης της αριστεράς παρουσιάζεται στο επίπεδο της μυθιστορηματικής αφήγησης. Η πολεμική που δέχτηκε το βιβλίο από το ΚΚΕ
    (http://www.rizospastis.gr/story.do?id=9135353)
    και που αφορά την πολιτική ουδετερότητά του αλλά και την προβολή του
    ανθρώπινου στοιχείου του Νίκου Ζαχαριάδη, αποτελούν εύσημα, κατά τη γνώμη μου.

    Διαβάζεται εύκολα, είναι συναρπαστικό και παρουσιάζει γεγονότα (άγνωστα εν πολλοίς) που σου δίνουν τη δυνατότητα να αποσαφηνίσεις πολλά. Οι αφηγηματικές λύσεις και η απλότητα της γραφής αποδεικνύουν τη λογοτεχνική αξία του.

  18. Παναγιώτης Κ. said

    Γράφω τα βιβλία που διαβάζω τώρα ή είναι προς ανάγνωση.Σε παρένθεση γράφω το έτος έκδοσης.
    -Αλμπέρ Καμύ: Σημειωματάρια (2017)
    -Λεονάρδο Πάδουρα: Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά. (2011) (Τώρα το διαβάζω)
    -Σβετλάνα Αλεξίεβιτς: Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου.(2016)
    -Marc Ferro: Τύφλωση ή γιατί αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα.(2016)
    -Γ.Β.Δερτιλής:Επτά πόλεμοι,τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις,1821-2016 (2016)
    -Πολυμέρης Βόγλης: Η αδύνατη επανάσταση. Η κοινωνική δυναμική του εμφυλίου πολέμου (2016)
    -Νικόλας Σεβαστάκης: Φαντάσματα του καιρού μας.Αριστερά,Κριτική, Φιλελεύθερη δημοκρατία.(2016)
    -Θάνος Παπαδόπουλος:Ποιοι και πως μας οδήγησαν στη Χρεοκοπία (2016)
    -Γιώργος Καραμπελιάς: Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς. Η υπέρβαση. (2016)

    Βιβλία που είναι του ενδιαφέροντός μου και τα προσφέρουν οι εφημερίδες, δεν τα αφήνω!
    Κλείνω τον κατάλογο με ένα βιβλίο έκδοσης 1948! Το βρήκα σε παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι και με κέντρισε ο τίτλος του:
    Κωνσταντίνου Γ. Ζαβιτζιάνου: Η χρεωκοπία του κεφαλαιοκρατισμού και του σοσιαλισμού και το νεοφιλελεύθερον οικονομικόν σύστημα.
    Είχα την εντύπωση ότι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού είναι σχετικά πρόσφατη.

  19. Ριβαλντίνιο said

    Ούπς, ξέχασα. Χρόνια πολλά στον Spiridione, σε έναν άλλον spyrouzer ( ή κάπως έτσι ) που γράφει που και που και σε όποιον άλλον γιορτάζει σήμερα.

  20. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και τις προτάσεις σας

    18 Δεν είναι βέβαιο πως εννοεί το ίδιο πράγμα το 1948 με τον όρο νεοφιλ

    16 Προφανώς η αλλαγή του τίτλου θα έχει την έγκριση του συγγραφέα

  21. Παναγιώτης Κ. said

    @20. Θα το διαβάσω και θα σου πω.

  22. Σκοτεινός Αρκτικός του Ίαν Μακγκουάιρ, πολυβραβευμένο, μία συγκλονιστική ναυτική (φαλαινοθηρική) περιπέτεια με αλληγορικές προεκτάσεις αλλά εξαιρετικά – μα εξαιρετικά – βίαη – από τον Ψυχογιό.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  23. Μαρία said

    «Η λευκή φρουρά» είχε αναγγελθεί και πέρσι τέτοιο καιρό και μάλιστα η εφσυν … πρόσφερε και 2 αντίτυπα!
    Δεν καταλαβαίνω γιατί ξαναμεταφράστηκε απ’ τη στιγμή που η μετάφραση του Ανδρέα Φραγκιά δεν εξαντλήθηκε.

    Συστήνω ανεπιφύλαχτα τη νουβέλα του Μπ. «Καρδιά σκύλου» σε μετάφραση πάλι της Μπακοπούλου. Οικονομικό και για δώρο.
    http://www.antipodes.gr/8-books/2-kardiaskylou
    .

  24. Παναγιώτης Κ. said

    Μια και ο λόγος για βιβλία θέλω να θέσω το εξής ερώτημα στους συνιστολογούντες: Στην μαθητική σας περίοδο υπήρξαν εκπαιδευτικοί οι οποίοι σας πρότειναν να διαβάσετε κάποια συγκεκριμένα βιβλία;
    Εγώ θυμάμαι κάποιον δάσκαλο στο Δημοτικό που μας είχε προτείνει «Τα ψηλά βουνά» του Ζ.Παπαντωνίου και τον «Γεροστάθη» του Λέοντος Μελά. Το πρώτο θυμάμαι ότι το είχα αγοράσει. Το δεύτερο δεν το είχα βρει όταν ήμουν παιδί. Μου είχε ωστόσο μείνει…απωθημένο και το αγόρασα από ένα παζάρι στη Λάρισα που βρέθηκα εκδρομή με το σχολείο σαράντα χρόνια αργότερα!
    Έκτοτε κανένας δεν μας μίλησε για βιβλία!
    Για να είμαι πιο ακριβής υπήρξαν κάποιοι λίγοι εκπαιδευτικοί που ψέλλιζαν κάτι για Καζαντζάκη και Ντοστογιέφσκι.
    Αλήθεια, έχετε συγκροτήσει έναν κατάλογο π.χ εκ δέκα βιβλίων ( όχι υποχρεωτικά λογοτεχνικά΄ θα μπορούσαν να είναι μερικά από αυτά π.χ ο Πελοποννησιακός πόλεμος του Θουκυδίδη ή η Εισαγωγή στη Φιλοσοφία του Μπ.Θεοδωρίδη) για να τον προτείνετε στο παιδί σας και γενικά σε ένα νέον άνθρωπο;
    Η εύκολη λύση είναι να τον στείλουμε στη βιβλιοθήκη που έχουμε στο σπίτι μας και να επιλέξει ό,τι του αρέσει. Εγώ όμως ξέρω ότι οι περισσότεροι νέοι θέλουν… να τους πάρεις από το χέρι.
    Και κάτι ακόμη. Τα βιβλία του καταλόγου πρέπει να τα έχουμε διαβάσει οι ίδιοι για να μπορέσουμε να υποστηρίξουμε την πρότασή μας.
    Αν δεν συμβαίνει αυτό που ρώτησα μάλλον είναι κάτι δύσκολο! 🙂
    Παρακαλώ πολύ μη με…πληγώσετε ρωτώντας με αν το έχω κάνει ο ίδιος προς τους μαθητές μου ή τις κόρες μου! 😦 🙂

  25. sarant said

    24 O Γεροστάθης ήταν αναγνωστικό για πολλά χρόνια, δεν τον έχω διαβάσει.
    Στο γυμνάσιο κάποιοι καθηγητές μας είχαν συστήσει βιβλία αλλά όχι κατάλογο

  26. Παναγιώτης Κ. said

    Διάβασα το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ε. Ακρίτα ,Φόνος 5 αστέρων, και το βρήκα του γούστου μου!

  27. sarant said

    Κι εγώ. Το είχα παρουσιάσει εδώ.

  28. leonicos said

    Πόσα ωραία βιβλία διαβάζετε! Σας ζηλεύω.
    Εγώ έχω ένα τρομερό κουσούρι. Όταν διαβάσω ένα βιβλίο, μ’ ενεργοποιεί και γράφω κάτι κι εγώ, όχι σχετικό εννοείται, και αυτό είναι εξαιρετικά χρονοβόρο.
    Αλλά αν δεν συμβαίνει σε κάποιον αυτό… τι σημαίνει ‘διάβασα το…..;’ Από την άλλη, πιθανώς να είμαι λάθος.

    Αλλά δεν μπορώ ν’ απεμπολήσω την άποψη ότι ένα βιβλίο διαβάζεται όταν ενεργοποιεί, ότι υποκινεί να γράψεις. Αν το βιβλίο είναι απόλαυση σαν το ‘ψητό χταπόδι’, θα μπορούσε να είναι και κάτι περισσότερο.

    Αυτές τις μέρες, μια και το πρόγραμμά μου πήγε κατά διαόλου, λέω να το πάω ακόμα πιο πέρα και να φέρω εδώ μια περίληψητου Πότε και Πόθεν οι Έλληνες του Γιαννόπουλου, που το χρωστάω, αλλά ολόκληρη.

  29. sarant said

    28 Και άρθρο το βάζουμε

  30. Μαρία said

    24
    Ο δικός μου Γεροστάθης, της παιδικής βιβλιοθήκης «Αστέρος» είναι έκδοση του ’55 σε ελεύθερη απόδοση στη δημοτική απο τον Κατηφόρη.
    Στο παζάρι βρήκες την πρωτότυπη του 1858; Το μόνο που συγκράτησα απ’ το βιβλίο, πρέπει να το διάβασα στην τετάρτη δημοτικού, είναι το σπαθί του Δαμοκλή 🙂

    25
    Αιρετικό βιβλίο, σχεδόν απουσιάζουν οι Μακεδόνες. Ο Ανασταδιάδης στα «αποσυρθέντα βιβλία» του αφιερώνει το τελευταίο κεφάλαιο.

  31. sarant said

    30 Ναι, το είδα. Όλο λέω να παρουσιάσω εδώ κάτι από το βιβλίο του Χάρη

  32. ΚΑΒ said

    Κι εγώ τον διάβασα στο Δημοτικό μα δε θυμάμαι τίποτα.

    Γεροστάθης

  33. Παναγιώτης Κ. said

    @30.Εκδόσεις Καμπανά και με τη σημείωση: «Έγχρωμη εικονογραφημένη έκδοση στη δημοτική και στο μονοτονικό».

  34. Μαρία said

    33
    Στο μονοτονικό!
    Ποιος έκανε τη μετάφραση στη δημοτική;

  35. Διστάζω αλλά θα προτείνω και το δικό μου το βιβλίο με τίτλο Άλικα Κόκκινα, της Μαρίας Τολούδη, 48 διηγήματα από την Κάπα Εκδοτική,
    σχεδιασμός Ιωάννης Τσίγκας.

  36. spatholouro said

    ΓΕΡΟΣΤΑΘΗΣ (πρωτότυπο)
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/f/6/1/metadata-212-0000118.tkl?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&lang=el&ioffset=1&offset=1

    Ενδιαφέρουσες μελέτες για τον «Γεροστάθη»:
    https://www.researchgate.net/publication/258449154_O_Leon_Melas_1812-1879_os_logotechnes-paidagogos_kai_to_ergo_tou_Leon_Melas_1812-1879_as_writer-educator_and_his_work

    https://www.researchgate.net/publication/313123949_Enlightenment_and_School_History_in_19th_Century_Greece_the_Case_of_Gerostathis_by_Leon_Melas_1862-1901

  37. ΓιώργοςΜ said

    Μια μικρή (σχετική όμως) σύνδεση με την επικαιρότητα. Μην ανησυχείτε: Το 80% των Αθηναίων διαβάζει βιβλία.
    Θα ήθελα να ήξερα πού έκαναν την έρευνα. Υποθέτω στις εξόδους των βιβλιοπωλείων, ρωτώντας μόνο αυτούς που κρατούσαν σακούλες…
    Από την άλλη βέβαια, κι ο Τσελεμεντές βιβλίο είναι.

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χρόνια πολλά στους Σπύρους.

    Δεν έχω να προτείνω κάτι. Τώρα τελευταία διαβάζω τοπική ιστορία, περιορισμένου ενδιαφέροντος για το φιλαναγνωστικό κοινό, καθώς και ιστορικά του εμφυλίου, ανεπιθύμητων όμως συγγραφέων σε αυτό το ιστολόγιο. 🙂 Ξεχωρίζω μόνο «Το κόκκινο τανγκό» αλλά το έχει ήδη προτείνει ο Γς (σχόλιο 17).

    Επειδή είδα ότι αρέσει ο Ζουργός, καταθέτω μια γνώμη. Για τα δικά μου γούστα, το κορυφαίο όλων είναι «Στη σκιά της πεταλούδας». Αν δεν το έχετε διαβάσει, με την πρώτη ευκαιρία πάρτε το.

  39. sarant said

    37 Κατα δήλωσή τους μάλλον

    35 Ευχαριστούμε για τν πρόταση!

  40. spatholouro said

    Πολύμνια Αθανασιάδη: Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΟΔΟΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

    https://www.politeianet.gr/books/9789600517156-athanasiadi-polumnia-estia-i-anodos-tis-monodoxias-stin-usteri-archaiotita-278003

  41. Μαρία said

    40
    Ευρηματική η απόδοση του γαλλικού νεολογισμού pensée unique.

  42. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χρόνια πολλά στον Spiridione και στους λοιπούς εορτάζοντες του ιστολογίου, Σπύρους, Σπυριδούλες, Αβραάμ, Αβραμίες και Νώε.

    Βιβλία για τις γιορτές, χμμ, μάλιστα, ποιός διαβάζει όμως βιβλία αυτές τις μέρες αλλά και γενικώς σήμερα; από λίγοι έως ελάχιστοι εκτός βέβαια από τα συγκλονιστικά έργα των μεγάλων συγγραφέων Κοέλιο, Ρόουλινγκ, Ντάν Μπράουν, E.L. James. κλπ, και των εγχωρίων Μαντά, Δημουλίδου κλπ, που σαρώνουν στις πωλήσεις.
    Αλήθεια πώς μετριέται αντικειμενικά ο-η μεγάλος-η συγγραφέας; ειδικά στην εποχή μας που οι περισσότεροι άνθρωποι είναι περισσότερο μορφωμένοι και άρα μπορούν να κρίνουν. Στα εφτά χρόνια που επισκέπτομαι το ιστολόγιο, έχω εμπιστευτεί τις προτάσεις κάποιων σχολιαστών αλλά και του Νικοκύρη κι έχω αγοράσει καμιά σαρανταριά βιβλία αλλά ζήτημα να είναι 5-6 αυτά που με ενθουσίασαν, τα υπόλοιπα ήταν από μέτρια έως αδιάφορα για μένα κάτι που με έχει κάνει πολύ επιφυλακτικό στις περισσότερες προτάσεις, εννοείται πως δεν είμαι το μέτρο μιλώ καθαρά προσωπικά.

    Προτάσεις εδώ για βιβλία σπανίως κάνω λόγο «αναστήματος» 🙂 ενώ αυτά που θεωρώ άξια λόγου να διαβαστούν, είναι αυτά που με έχουν επηρεάσει βαθιά και τα έχω προτείνει κατά διαστήματα.
    Σήμερα θα προτείνω ένα αμφιλεγόμενο αυτοβιογραφικό βιβλίο που είχα σκοπό να το προτείνω και πέρυσι αλλά λόγο των προτιμήσεων των σχολιαστών δύσκολα θα είχε αποδοχή. Άλλαξε κάτι από πέρυσι; όχι αλλά το προτείνω σε όσους θέλουν να καταλάβουν πώς βλέπουν την ζωή και τον κόσμο στην χώρα που τον κυβερνά, τις ΗΠΑ.
    Ο λύκος της Wall street του Τζόρνταν Μπέλφορτ, ό,τι πιο κοντά στην παγκόσμια αρρωστημένη πραγματικότητα που οι περισσότεροι ονειροπόλοι ή δογματικοί δεν θέλουν να δούν.

    Καλώς η κακώς, τα έντυπα βιβλία πνέουν τα λοίσθια και είναι θέμα σύντομου χρόνου να αποτελέσουν παρελθόν, θεωρώ πως η γενιά μας 50+ είναι η τελευταία που θα αγοράζει και θα διαβάζει έντυπα βιβλία ακόμα και μετά το τέλος της εκτύπωσης με μελάνι.

  43. Soumela said

    «Εγώ ο Σίμος Σιμεών», όπως πάντα χειμαρρώδης και γλυκόπικρος ο Ξανθούλης. Ο «Σίμος Σιμεών» είναι μια περιπλάνηση στην επαρχία της δεκαετίας του ’60, σε μια Ελλάδα που ζει γεμάτη ελπίδα και όνειρα.

    «Mόνο λίγα χιλιόμετρα» της Μαρίας Ευθυμίου (καθηγήτρια ιστορίας που θαυμάζω). Η ιστορία εφ’όλης της ύλης. Σε αυτό το βιβλίο προσεγγίζονται εποχές και γεγονότα, άτομα και κοινωνίες, προθέσεις και στοχεύσεις, διαψεύσεις και επιβεβαιώσεις. ε
    Εκδ. Πατάκη

    «Τρεις γυναίκες» του Robert Musil, εκδ. Μεταίχμιο (εξαντλημένο που επανεκδόθηκε φέτος). Τρεις αριστουργηματικές ιστορίες του Μούζιλ με θέμα την αέναη πάλη ανάμεσα στο θαύμα και τις αντιφάσεις που κρύβουν οι ανθρώπινες σχέσεις και ειδικότερα αυτές μεταξύ ανδρών και γυναικών.

    Eric Vuillard,»L’ordre du jour» prix concours 2017 εκδ. Actes sud. H πορεία της Ευρώπης προς την άβυσσο σε δυό στιγμές, το 1933 όταν 24 ισχυρά αφεντικά χρηματοδοτούν την εκστρατεία του Χίτλερ και το 1938 η προσάρτηση της Αυστρίας από την Γερμανία (Anschluss).

  44. sarant said

    Λάιβ η συναυλία που λέγαμε στον Ιανό:

  45. Γιάννης Ιατρού said

    Εκτός βάσης σήμερα, επέστρεψα προ ολίγου και δεν έχω εντρυφήσει στα σχόλια, αλλά λόγω της ημέρας,

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες σήμερα, Σπύρους / Σπυριδούλες
    και ιδιαιτέρως στον Spiridione!

  46. Πέπε said

    @24, 25:
    Τον Γεροστάθη τον τσίμπησα προσφάτως σε κάποιο παζάρι, σε έκδοση του 1894 (χωρίς να προκύπτει ότι είναι και η πρώτη, μπορεί να είναι και παλιότερο το βιβλίο). Αορίστως πως είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι είχε υπάρξει θεμελιώδες ανάγνωσμα για κάποιες γενιές, και το πήρα για την περιέργεια.

    Δε βάζει ο νους σας πόσο μα πόσο παρωχημένο είναι!

    Κατά τα άλλα, μόλις αυτές τις μέρες ασχολούμουν να καταρτίσω έναν τέτοιο κατάλογο με προτεινόμενα βιβλία, για τους μαθητές μου στην Γ’ Γυμνασίου. Επειδή δεν είχα καμιά έτοιμη τέτοια λίστα και εστάθη αδύνατο να την καταρτίσω από μνήμης, ζήτησα διάφορες βοήθειες από δω κι από κει, καθώς και από τα ίδια τα παιδιά (τι έχετε διαβάσει που θα το προτείνατε;). Το αποτέλεσμα ήταν ένα χαώδες σύνολο, υπήρχαν βιβλία που δεν ήξερα για τα οποία έκατσα να αναζητώ πληροφορίες κλπ., το πρότζεκτ ξέφυγε από τις διαστάσεις που φανταζόμουν, και τελικά προέκρινα μια έτοιμη λίστα που είχε φτιάξει άλλη χρονιά μια συνάδελφος.

    Η ιδέα είναι, την τελευταία μέρα πριν τα Χριστούγεννα, να φέρει ο καθένας ένα βιβλίο που θα έχει αγοράσει (ή και δικό του, δεύτερο χέρι, αν θέλει), όχι υποχρεωτικά από τη λίστα, τυλιγμένο, και να γίνει τυφλή ανταλλαγή δώρων.

  47. Πέπε said

    [Να διευκρινίσω για το #46, σε περίπτωση που δεν έγινε επαρκώς σαφές, ότι τον Γεροστάθη δεν τον προσθέτω στην παρούσα λίστα προτάσεων για δύο λόγους που ο καθένας είναι υπερεπαρκής από μόνος του: αφενός δε διαβάζεται, αφετέρου ξεφεύγει κατά τουλάχιστον 120 χρόνια από τα χρονικά όρια που θέτει ο Sarant.] 🙂 🙂

  48. Μαρία said

    Εκπομπή λόγου με τον καθηγητή Κώστα Βεργόπουλο. Καλεσμένος στο επεισόδιο αυτό είναι ο ιστορικός Σπύρος Ασδραχάς.
    http://www.ert.gr/arxeio-afierwmata/stin-mnimi-tou-spyrou-asdracha-11-dekemvriou-2017/

  49. Σχολιαστής said

    Το top 5 των βιβλίων που διάβασα το 2017:

    1. Harari Yuval Noah : Sapiens – Μια σύντομη ιστορία του ανθρώπου. (ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ). Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

    2. J. K. Rowling : Ένας ξαφνικός θάνατος (ΨΥΧΟΓΙΟΣ). Αριστουργηματικό μυθιστόρημα από τη συγγραφέα του Χάρι Πότερ.

    3. Philip Roth : Τότε που ήταν καλό κορίτσι (ΠΟΛΙΣ). Ακόμα ένα από τα εξαιρετικά βιβλία του Ρόθ. Αν και παλιότερο, κυκλοφόρησε τώρα (2016) στα ελληνικά.

    4. Elena Ferrante : Η υπέροχη φίλη μου (ΠΑΤΑΚΗ). Το πρώτο βιβλίο της τετραλογίας. Όντως δεν μπορείς να το αφήσεις. Δεν ξέρω για τα υπόλοιπα, αυτό όμως διαβάζεται απνευστί (όπως έλεγαν παλιά).

    5. Νάσος Βαγενάς : ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ποιήματα 1974-2014. (ΚΕΔΡΟΣ). Και να τελειώσω με ένα ποιητικό βιβλίο. Αλλά μην λάβετε υπόψη σας την πρότασή μου. Αν τύχει σε κανένα βιβλιοπωλείο ξεφυλίστε το και μετά τα λέμε…

    Καλή χρονιά

  50. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αφεντικό, τη στιγμή που τέλειωνα το νήμα και διάβασα για την εκδήλωση στον Ιανό, ξεκίναγαν ! Τώρα άκουσα το Λουξεμβούργο σας.
    Δεν παλεύστε κύριε… Τίποτ΄ άλλο. 🙂

    υ.γ. Έβγαλαν θαρρώ τη χαραματιά τα παιδιά. Μπράβο!

  51. Πέπε said

    Να λοιπόν που βιάστηκα να σχολιάσω πριν διαβάσω όλα τα προηγούμενα σχόλια.

    Πρώτον λοιπόν, ο Γεροστάθης είναι πολύ παλιότερος από τη δική μου έκδοση.

    Δεύτερον, ο Λάμπρος μού κάνει πάσα για ένα ζήτημα που θα μπορούσα να το είχα θέσει στο #46 χωρίς να χρειαστεί καινούργιο σχόλιο:

    #42:
    > > …ποιός διαβάζει όμως βιβλία αυτές τις μέρες αλλά και γενικώς σήμερα; από λίγοι έως ελάχιστοι εκτός βέβαια από τα συγκλονιστικά έργα των μεγάλων συγγραφέων Κοέλιο, Ρόουλινγκ, Ντάν Μπράουν, E.L. James. κλπ, και των εγχωρίων Μαντά, Δημουλίδου κλπ, που σαρώνουν στις πωλήσεις.

    Και ερωτώ:

    Όπως είπα, ζήτησα και από τα ίδια τα παιδιά να δώσουν προτάσεις για βιβλία. Ανάμεσα σ’ αυτές λοιπόν, ήταν και δύο βιβλία από συγγραφείς αυτής της κατηγορίας. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: αλίμονο, σιγά να μην τους προτείνω να διαβάσουν τον/την Χ. Όμως το παιδί που τον/την πρότεινε θα ρωτούσε γιατί το αφαίρεσα από τις προτάσεις. Και τι θα του έλεγα; Ότι όλοι λένε ότι είναι βιβλία-τσιχλόφουσκες και ότι συμφωνώ παρόλο που δεν τον/την έχω διαβάσει; Ή μήπως να πάρω ένα βιβλίο για να μορφώσω ιδίαν άποψη; Αλλά όχι, σιγά μην κάνω τέτοια θυσία, κάνω άλλες, στην τελική στο «όλοι λένε» περιλαμβάνονται άτομα που έχω λόγους να εμπιστεύομαι την κρίση τους. Είναι όμως επαρκές αυτό για να κάνω τους μαθητές να εμπιστευτούν και τη δική μου;

    …Τέλος πάντων, βρήκα μια εύσχημη λύση στο τι θα πω στα παιδιά αλλά εξακολουθώ να μην έχω λύσει το βασικό ερώτημα, πώς επιχειρηματολογούμε υπέρ μιας απόρριψης για κάτι που δεν έχουμε διαβάσει;

  52. Παναγιώτης Κ. said

    @34. Επέστρεψα και…συμπληρώνω:
    ελεύθερη απόδοση:Γεώργιος Γεωργίου
    εικονογράφηση: Δημήτρης Αγγελής
    επιμέλεια: Κυριάκος Γεωργίου

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    «Μέσα στα τελευταία χρόνια, μια σειρά ακροδεξιά κόμματα έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους, λίγο-πολύ παντού στην Ευρώπη.»
    Μόνο που ο φασισμός δεν είναι κομματικά περιορισμένος στον ακροδεξιό χώρο αλλά καλύπτει όλο το κομματικό και πολιτικό φάσμα της κοινωνίας.

    » Όμως, μας λέει ο Τραβέρσο, ο μεταφασισμός μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα αν εξεταστεί σ’ ένα ευρύτερο σκηνικό, όπου βρίσκουν τη θέση τους οι ταυτοτικές πολιτικές και οι μνημονικές εμμονές, η ισλαμική τρομοκρατία και ο «ισλαμοφασισμός», οι ατυχίες της εκκοσμίκευσης και οι απωθήσεις της
    αποικιοκρατίας – όλα αυτά μέσα σ’ ένα παγκόσμιο πλαίσιο που στοιχειώνεται από την εξαφάνιση ενός «ορίζοντα προσμονής», από την έκλειψη και την απαξίωση των ουτοπιών.»
    Δεν υπάρχει κανένας μεταφασισμός, ο φασισμός ζεί και βασιλεύει όπως ήταν από πάντα ακόμα και πρίν ονομαστεί έτσι.
    Όσο μελετούμε τα συμπτώματα της ασθένειας και δεν βρίσκουμε (η δεν θέλουμε να την βρούμε – δούμε) την αιτία, δεν πρόκειται να βρούμε εμβόλιο που θα την αποτρέπει και εν καιρό θα την εξαφανίσει.

    25 – «Μια και ο λόγος για βιβλία θέλω να θέσω το εξής ερώτημα στους συνιστολογούντες: Στην μαθητική σας περίοδο υπήρξαν εκπαιδευτικοί οι οποίοι σας πρότειναν να διαβάσετε κάποια συγκεκριμένα βιβλία;»
    Στην δική μου σχετικά σύντομη περίοδο, όχι.

    «Έκτοτε κανένας δεν μας μίλησε για βιβλία!»
    Για ποιό λόγο να το έκανε; Πέρα από το ότι οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονταν υπήρχε κι ο κίνδυνος της παρανόησεις των γονιών αν δεν ήταν του γούστου τους τα βιβλία.
    Έχεις σκεφτεί γιατί οι νέοι όχι μόνο δεν διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία αλλά στην πλειονότητά τους ΤΑ ΑΠΕΧΘΑΝΟΝΤΑΙ;

    «Αλήθεια, έχετε συγκροτήσει έναν κατάλογο π.χ εκ δέκα βιβλίων ( όχι υποχρεωτικά λογοτεχνικά΄ θα μπορούσαν να είναι μερικά από αυτά π.χ ο Πελοποννησιακός πόλεμος του Θουκυδίδη ή η Εισαγωγή στη Φιλοσοφία του Μπ.Θεοδωρίδη) για να τον προτείνετε στο παιδί σας και γενικά σε ένα νέον άνθρωπο;»
    Σταθερά από το 1992 που γεννήθηκε η πρώτη κόρη μου η Ελεωνόρα προτείνω τα εξής βιβλία σε νέους γενικά και νέους γονείς ειδικά με κάποιες λογοτεχνικές προσθήκες κατά ατομική περίπτωση.
    Βίλχελμ Ράϊχ – Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΣΜΟΥ – Η ΒΙΟΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ – Η ΜΑΖΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ – ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ.

    Ρούντολφ Ντράϊκορς – Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΟΝΕΙΣ.

    Ζαν Κλώντ Μισεά – Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΘΕΙΑΣ

    Ρόμπερτ Κιγιοσάγκι – ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

    Κωνσταντίνου Ποδότα – ΓΙΝΕ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΜΑΘΕ ΠΩΣ
    Τα λογοτεχνικά που τους προτείνω όπως είπα και πιο πάνω είναι πολλά αλλά κατά ατομική κρίση.
    Δεν μπορώ να πώ πως είχαν μεγάλη αποδοχή οι προτάσεις μου, από τα χιλιάδες (κυριολεκτικά) άτομα που τα έχω προτείνει ζήτημα είναι να πήραν κάποια μερικές δεκάδες (όλα κανείς) μόνο οι κόρες μου τα έχουν διαβάσει σχεδόν όλα.
    Αυτό που μου έχει κάνει ΜΕΓΑΛΗ εντύπωση κι έκανα πολλά χρόνια να το εξηγήσω, είναι που ελάχιστοι νέοι γονείς θέλουν να μάθουν πώς να μεγαλώσουν δημοκρατικά τα παιδιά τους.
    Από το 1993 που μου έδωσε η Παπέν να διαβάσω το βιβλίο του Ντράϊκορς ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ (τώρα έχει συγχωνευτεί με το Πρόκληση να είμαστε γονείς) έχω δωρίσει σε συγγενείς φίλους και γνωστούς που έγιναν γονείς 138 βιβλία, από αυτούς μόνο οι πέντε το διάβασαν η έστω το άνοιξαν, και ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ο φίλος μου ορθοδοντικός Θανάσης Γερογιάννης το εφάρμοσε στην πράξη κατά 70% (όπως μου λέει) παρ΄όλο που είδε την τεράστια βελτίωση στην συμπεριφορά των παιδιών του, ειδικά του μεγάλου που ήταν τεσσάρων όταν του το πρότεινα παρακινούμενος από ένα πρωϊνό περιστατικό που δεν ήθελε να ντυθεί για να πάει στο νηπιαγωγείο (ήθελε να τον ντύσει η μαμά του που είχε φύγει για δουλειά) και του είπα να του πεί να ντυθεί μόνος του σε πέντε λεπτά αλλιώς θα φύγει και θα τον αφήσει στο σπίτι και Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ, μόλις ο Θανάσης με ακολούθησε έξω και παρά την αγωνία του και τις αμφιβολίες του, ο Παναγιώτης ήρθε ντυμένος για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ (σιγοκλαίγοντας ψεύτικα πάντα 🙂 ) σε πέντε λεπτά.
    Eίναι απίστευτο, αλλά σε όσους προτείνω το βιβλίο (που κατά βάση στηριχθήκαμε με την Παπέν στο μεγάλωμα των παιδιών μας) επειδή αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα παιδιά τους, αντιμετωπίζω από αδιαφορία μέχρι εχθρότητα, όλοι θεωρούν πως ξέρουν πως να τα μεγαλώσουν αλλά ΚΑΝΕΙΣ δεν μου έχει πεί πού και πότε έμαθε. 🙂
    H πιό συνηθισμένη απάντηση που μου δίνουν, είναι, – είναι στο παιδί, έτσι κάναμε κι εμείς, και μετά διάδοση του DNA, η επιστημονική, είναι στα γονίδια του – ΚΑΝΕΙΣ δεν μου έχει πεί πως φταίει ο ίδιος για την συμπεριφορά του παιδιού του κι ας εγκληματούν κυριολεκτικά και εμφανέστατα αρκετοί.
    ΤΡΕΛΑ.

  54. ΚΩΣΤΑΣ said

    51
    Έλα μου ντε! Την ίδια απορία έχω κι εγώ. Ούτε εγώ έχω πιάσει καν στα χέρια μου βιβλία συγγραφέων που προαναφέρονται κάπως απαξιωτικά. Όχι γιατί τα θεωρώ απαράδεχτα, αλλά απλά γιατί η θεματολογία τους δεν εμπίπτει στον κύκλο των ενδιαφερόντων μου. Δεν παρεξηγώ αυτούς που τα διαβάζουν και για να έχουν τόση αναγνωσιμότητα σημαίνει ότι ικανοποιούν συναισθηματικές ανάγκες του αναγνώστη. Άλλο εμένα μου αρέσει αυτό και άλλο μην διαβάζετε αυτό. Νομίζω ότι έτσι πρέπει να πορευόμαστε.

  55. ΚΩΣΤΑΣ said

    53
    Ο Ρούντολφ Ντράικωρς ήταν και είναι αρκετά γνωστός στους εκπαιδευτικούς και σε πολλούς γονείς. Αρκετές από τις θεωρίες του οι εκπαιδευτικοί τις εφάρμοζαν. Δεν ξέρω τι ρεύματα επικρατούν σήμερα.

  56. sarant said

    51 Aν έχεις ζητήσει από τα παιδιά να προτείνουν, η καλύτερη λύση απόρριψης ειναι ο εύσχημος τρόπος.

  57. Γιάννης Ιατρού said

    .ΛΑΜΠΡΟ,

    επειδή γνωρίζω την ανυπομονησία των ένθερμων οπαδών σου να μορφωθούν, το επιτελείον προσφέρει από την προσωπικήν βιβλιοθήκην το βιβλίο που πρότεινες στο #42 (τον λύκο της WS, καταβιβάσατε εδώ) εις μετάφρασιν της γνωστής Σώτης …. (πιντιέφι άνευ OCR) 🙂 🙂

  58. Πέπε said

    @53:
    > > Έχεις σκεφτεί γιατί οι νέοι όχι μόνο δεν διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία αλλά στην πλειονότητά τους ΤΑ ΑΠΕΧΘΑΝΟΝΤΑΙ;

    Δε ρωτάς εμένα μεν Λάμπρο, αλλά μιας και το έχω σκεφτεί θα πεταχτώ, με μια απάντηση που τη θεωρώ προφανή (όταν λέω ότι το έχω σκεφτεί, δεν εννοώ πάρα πολλή σκέψη, εύκολα το βρήκα):

    Κατ’ αρχήν, αυτό δεν συμβαίνει (παρά μόνο κατ’ εξαίρεση) σε νέους από σπίτια που το βιβλίο το ‘χαν στις συνήθειές τους. Για τους υπόλοιπους λοιπόν, η κυριότερη επαφή που είχαν ποτέ με βιβλία είναι με τα σχολικά, που τους ζόριζαν να τα διαβάσουν, με τη σοβαρότατη ποινή για τους αδιάβαστους, ή τους όχι τέλεια διαβασμένους, ή ΑΚΟΜΗ και για τους τέλεια διαβασμένους πολλές φορές, όχι τόσο του βαθμού ή της απαξίωσης (αυτά έχουν περιοριστεί πάρα πολύ σήμερα) αλλά κυρίως του άγχους. Παβλοφικά λοιπόν βλέπουν βιβλίο και στρίβουν.

  59. Alexis said

    Από το πρωί τώρα ξαναμπαίνω γιατί έτρεχα (με κάτι Αραβίδες 🙂 ) όλη μέρα, και ίσα που προλαβαίνω να πω χρόνια πολλά στους Σπύρους και τις Σπυριδούλες!
    Χρόνια πολλά λοιπόν και ευτυχισμένα σε όλους τους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες!

  60. Alexis said

    …και τελικά δεν πρόλαβα, 0:02 έγραψε το ρολόι της WordPress στο σχόλιό μου 🙂

  61. Πέπε said

    [συνεχίζω το #58 με νεότερες σκέψεις]

    …Αυτός είναι και ένας λόγος που ήμουν ιδιαίτερα επιφυλακτικός στο να προτείνω βιβλία, ή γενικότερα να προτείνω την ανάγνωση, σε μαθητές μου. Όσο κι αν προσπαθώ συνειδητά και επίμονα να καταπολεμήσω το μαθητικό άγχος, τη βαθμοθηρία κλπ. (με μέτρια αποτελέσματα), δεν παύω να είμαι ένας που έχει επάγγελμα να τους λέει «διαβάστε για αύριο από εδώ μέχρις εκεί», λοιπόν πόση επιτυχία θα είχε να τους πω «…και άμα τελειώσετε, διαβάστε και στον ελεύθερο χρόνο σας»; !!

    Βέβαια τελικά υπερίσχυσε η σκέψη ότι σ’ όσους πιάσει έπιασε, οι υπόλοιποι δε χάνουν τίποτε…

    Και μια ιστοριούλα:

    Όταν ξεκίνησα το διδακτορικό μου, σε αντικείμενο το οποίο δεν είχα σπουδάσει ούτε στο πτυχίο ούτε σε μεταπτυχιακό, είχα μάθει ότι υπάρχει ένα βασικό βιβλίο για το θέμα μου που πρέπει να το διαβάσει κανείς πριν από οτιδήποτε άλλο. Το βιβλίο πράγματι το παρέπεμπαν όλοι, κατά τρόπο που μου άνοιγε πολύ την όρεξη, αλλά αποδείχτηκε ιδιαίτερα δυσεύρετο. Τελικά μετά από μήνες κατάφερα να προμηθευτώ το αντικείμενο του πόθου, και το πρωτόπιασα στα χέρια μου ένα βράδυ. Ρούφηξα όσο πρόλαβα, τσέκαρα διαγωνίως το υπόλοιπο, και πήγα για ύπνο. Την επόμενη μέρα είχαμε εκδρομή με το σχολείο, στην παραλία. Το πήρα λοιπόν μαζί μου και, μόλις ευνόησαν οι συνθήκες, έπιασα μια πολυθρόνα και συνέχισα το ηδονικό ρούφηγμα.

    Και έρχεται μια μαθήτρια:

    -Καλά κύριε, τέτοια μέρα σήμερα, χαλάρωσης και γιορτής, βιβλία διαβάζετε;

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    55 – Δεν ξέρω τι γίνεται τώρα στα σχολεία, αλλά μέχρι το 2008 που ασχολούμουν με τα σχολικά θέματα δεν είχα δεί κάποιον εκπαιδευτικό να εφαρμόζει κάτι από την θεωρία του παρ’ όλο που όσοι γνώριζα τον ήξεραν. Για τους γονείς που μπορω να έχω άποψη, εξακολουθεί η κατάσταση που περιγράφω, δεν έχει αλλάξει τίποτε, οι γονείς γίνονται γέροι τα παιδιά τους νέοι γονείς και πιο μορφωμένοι, η γνώση είναι συγκεντρωμένη στα χέρια τους και δωρεάν αλλά η συμπεριφορά τους ίδια κι απαράλαχτη, επιβολή ψυχικής κσι σωματικής βίας πολλές φορές σε ακραίες μορφές για να επιβληθούν στα παιδιά τους, το κακό αποτέλεσμα είναι φανερό αλλά πόσοι το βλέπουν η θέλουν να το δούν;

    57 – ☺☺☺

  63. Alexis said

    #37: Το 80% το βρίσκω υπερβολικό αλλά παρόλα αυτά έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αυξητική τάση στους βιβλιόφιλους κάθε ηλικίας.
    Και φυσικά το χάρτινο βιβλίο δεν πρόκειται να εξαφανιστεί όπως δεν εξαφανίστηκε ο κινηματογράφος με την έλευση της τηλεόρασης και του βίντεο.

  64. Alexis said

    #61: Πέπε, αυτό που μας έλεγαν εμάς στην εποχή μου «να διαβάζετε εξωσχολικά βιβλία για να γράφετε καλές εκθέσεις» το λένε ακόμα οι δάσκαλοι στους μαθητές ή δεν παίζει πλέον;

  65. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    58-61- Συμφωνω μαζί σου σε γενικές γραμμές αλλα δεν θέλω να το εξειδικεύσω και να αναλύσω την άποψή μου για ευνόητους λόγους.☺

  66. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αλέξη, σε φανταζόμαστε να γεωπονείς ,με αραβίδες μπα, με αραχίδες μπορεί. 🙂

    Για τα βιβλία των βραβείων λογοτεχνίας, πέρα από τη Σοφία Κολοτούρου (που είμαι φαν), καμιά πληροφορία;

    Το Πανεπιστήμιο του Τέξας ανήρτησε στο διαδίκτυο περίπου 27.500 έγγραφα από τα αρχεία του συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες,
    http://news247.gr/eidiseis/politistika-nea/dwrean-sto-internet-ta-arxeia-toy-gkampriel-gkarsia-markes.4983530.html

    Κι από μένα στους Σπυριδόνους, πολλές ευχές

  68. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ξέχασα να πώ πως από τα βιβλία που διάβασα εφέτος, μου άρεσε πολύ το ηλεβιβλιαράκι του Κωστή Ανετάκη που δημοσίευσε εδω ο Νικοκύρης αρχές καλοκαιριού αν δεν κάνω λάθος – Ο Ευριπίδης της ταφής- από τότε το έχω συστήσει σε πολλούς φίλους και γνωστούς και το προτείνω κι εδώ σε όσους δεν το έχουν διαβάσει.

  69. Πέπε said

    @64:
    Εγώ πάντως περίπου αυτό τούς είπα: «Διαπιστώνω ότι […τέλος πάντων το νόημα ήταν] δεν είστε εξοικειωμένοι με τον γραπτό λόγο, και γράφετε είτε απλοϊκά, είτε με την αβεβαιότητα αρχάριου ακροβάτη, είτε σαν να μιλούσατε. [Εδώ μπαίνουν οι απαραίτητες διευκρινίσεις, ότι δεν απαξιώνουμε τον προφορικό λόγο, έχει όμως άλλες συμβάσεις -που τις γνωρίζουν ήδη εμπειρικά- από τον γραπτό, του οποίου τις συμβάσεις δε γνωρίζουν επαρκώς] Αυτό όμως είναι σημαντική έλλειψη, γιατί τον γραπτό λόγο τον χρειαζόμαστε κάθε μέρα. Άρα, τι χρειάζεται; περισσότερη τριβή. Πρώτον: διαβάζετε βιβλία! [Ακολουθεί όλη αυτή η πρόταση με τις προτάσεις για βιβλία και την ανταλλαγή δώρων] Δεύτερον: περισσότερο γράψιμο. Εδώ, επειδή αντικειμενικά δεν προλαβαίνουμε να γράψουμε πάνω από ένα περιορισμένο αριθμό εκθέσεων μες στη χρονιά, διαμόρφωσα μια άλλη πρόταση που τέλος πάντων δεν είναι της παρούσης…

    Δηλαδή, βασικά, ναι σ’ αυτό που ρώτησες. Απλώς διευκρινίζοντας ότι το να γράφουμε καλές εκθέσεις δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε φυσικά η εξάσκηση του γραπτού λόγου είναι ο μόνος λόγος να διαβάζουμε βιβλία.

    …Τέλος πάντων, τα λέω τώρα συμπυκνωμένα και κάπως άγαρμπα. Το ζήτημα μας απασχόλησε αρκετές διδακτικές ώρες και, εμένα προσωπικά, και πάμπολλες εξωδιδακτικές, και είναι ακόμη υπό διαμόρφωση. Δεν είμαι έτοιμος να κάνω καλύτερη σύνοψη από αυτήν.

  70. Πέπε said

    Μα τι έγραψα; Ακολουθεί η πρόταση με τις προτάσεις…

  71. Alexis said

    #67: Χα, χα, όχι, πολύ πιο πεζός ήταν ο λόγος της απουσίας μου, κάτι ξύλα είχα πάει να κόψω και γύρισα ξεθεωμένος αργά το απόγευμα, μετά με πήρε ο ύπνος και ξύπνησα …νύχτα!

    #69: Ευχαριστώ.

  72. Νίκος Κ. said

    Επειδή βλέπω πολλούς απαισιόδοξους, παραθέτω σημερινή έρευνα της Public Issue, την οποία επί 6 ώρες αποκρύπτουν 🙂 :

    Οι Αθηναίοι αγαπούν τον Πολιτισμό. Διαβάζουν, βλέπουν θέατρο και κινηματογράφο

    Το 73% των Αθηναίων αγαπά τον πολιτισμό. Οκτώ στους δέκα Αθηναίους διαβάζουν βιβλία, 56% πηγαίνουν έστω και μια φορά τον χρόνο θέατρο – το προτιμούν ως είδος τέχνης- , 48% ακούν έντεχνη μουσική και παρακολουθούν μουσικές εκδηλώσεις, 50% αγαπούν τον κινηματογράφο …
    http://www.huffingtonpost.gr/entry/ereena-oi-athenaioi-ayapoen-ton-politismo-diavazoen-vlepoen-theatro-kai-kinematoyrafo_gr_5a300c21e4b0789502841926?utm_hp_ref=gr-homepage

  73. Pedis said

    – μπαζάρ; εκπλήσσομαι! Γιατί όχι παζαρι;

    – πώς γίνεται η ελληνική έκδοση της Λευκής Φρουράς να έχει διακόσες σελίδες περισσότερες από την αγγλική (αν πιστέψω τη βικι), δεν καταλαβαίνω. Ή έχουν προσθέσει ιστορία … ή έχουν έχουν βάλει εκτενή εισαγωγή ή χρησιμοποιούν γραμματοσειρά να με το συμπαθειο για το πιθανό αναγνωστικό κοινό που έχει κάνα φράγκο παραπάνω και πέντε βαθμούς πρεσβυωπία.

    – Με την ευκαιρία του παραθέματος από την εισαγωγη του βιβλιου του Τραβέρσο Δεν παρουσιάζονται πια σαν ανατρεπτικά αλλά παίζουν το χαρτί της θεσμικής κανονικότητας …

    «θα μπορούσαμε να χαμηλώσουμε τα μεροκάματά μας, να εγγυηθούμε στους Έλληνες εφοπλιστές ότι αν φέρουν τα βαπόρια τους εδώ θα σταματήσουμε τις απεργίες που γίνονταν όλα αυτά τα χρόνια για διάφορους λόγους».

  74. Εγώ είχα την τύχη να πάω σε σχολείο με εξαιρετική δανειστική βιβλιοθήκη, την οποία χρησιμοποιούσα διαρκώς και με μεγάλο όφελος, αλλά δεν θυμάμαι να μας είπαν ποτέ οι δάσκαλοί μας να διαβάσουμε ένα συγκεκριμένο εξωσχολικό βιβλίο, ίσως γιατί… αρκετά είχαμε να διαβάσουμε για το σχολείο.
    Είπα «οι δάσκαλοί μας», αλλά έπρεπε να πω «οι Έλληνες δάσκαλοί μας». Οι Αμερικάνοι, που μας έκαναν αγγλικά, συχνότατα μας έβαζαν ως εργασία να διαβάσουμε ένα βιβλίο της εκλογής μας και να γράψουμε … περίπου ό,τι θέλαμε σχετικά· στην τελευταία δε τάξη, ο καθηγητής των αγγλικών μας έβαλε να διαλέξουμε ένα από 4-5 «χαρακτηριστικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα» (Το Μηδέν και το Άπειρον, τον Θαυμαστό, Καινούργιο Κόσμο, τον Ξένο (του Καμύ, κι ας μην ήταν αγγλικό το πρωτότυπο) και δεν θυμάμαι ποια άλλα) και να γράψουμε «εργασία». Η διαφορά νοοτροπίας με τα ελληνικά μαθήματα ήταν εντυπωσιακή. Και όταν κάποτε ζήτησα από την πλούσια βιβλιοθήκη τον Αλέξη Ζορμπά, μου τον έδωσαν μεν — η αλήθεια να λέγεται — αλλά… μέσα σε κίτρινο φάκελο, για να μη φαίνεται, και με την παράκληση να μην το πω πουθενά! Το λέω τώρα, που έχουν πάρει πια σύνταξη (αν ζουν) οι τότε βιβλιοθηκάριοι…
    Αλλο ένα χαρακτηριστικό για τη νοοτροπία του σχολείου: υπήρχε στα ράφια της βιβλιοθήκης ένα εκλαϊκευτικό βιβλίο κοσμολογίας, μεταφρασμένο από τα ρωσικά, και στο εσώφυλλο κάποιος είχε γράψει με μολύβι, δίπλα στον αριθμό καταλόγου, «ιδέαι υλιστικαί, κομμουνιστικαί και συνεπώς απαράδεκτοι». Παρόλ’ αυτά, το βιβλίο ήταν διαθέσιμο και καθένας (τα ράφια ήταν προσιτά σε όλους) μπορούσε να το διαβάσει και να το δανειστεί! Μόνο στα λογοτεχνικά βιβλία έπεφτε φαίνεται λογοκρισία…

  75. Μαρία said

    73
    Η λευκή φρουρά του πάπυρου, που έχω, έχει 429 σελίδες.
    Στη νέα μετάφραση υπάρχουν σίγουρα υποσημειώσεις αλλά και επίμετρο (δες το σχετικό λινκ στο άρθρο).

  76. Pedis said

    # 75 – 429 σσ … και πάλι, εκατό παραπάνω. Άντε να βάλεις πένετ-δέκα περισσότερες για να φαίνονται καλά και σιδερωμένες οι ουρές του ρο και και του μι, αλλά …

    … είναι «ανοικονόμητες» οι ελληνικές εκδόσεις. Πρέπει να έχεις και διπλάσια επιφάνεια ραφιών.

  77. Γιάννης Ιατρού said

    50: ΕΦΗ

    Όσοι δεν πήγατε στην εκδήλωση στον ΙΑΝΟ, εδώ (στο 21′ λεπτό περίπου) απολαύστε το ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ του Νίκου

  78. atheofobos said

    Δύο εξαιρετικά βιβλία που διάβασα πρόσφατα με γυναικείο όνομα:
    ΝΙΚΗ του Χρήστου Χωμενιδη και
    ΡΕΝΑ του Αυγουστου Κορτώ
    και ένα ακόμα ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ Της ΝΥΧΤΑΣ του Γιώργου Σκαμπαρδώνη.

  79. Βάταλος said

    Εντιμώτατοι κύριοι,

    διακόπτω την 48ωρον σιωπήν μου διά να προβώ εις ωρισμένας ρηξικελεύθους επισημάνσεις που θα είναι θαύμα αν δεν μοί στοιχίσουν νέαν πορτοκαλιάν κάρταν…

    1) Μοί προκαλεί αλγεινοτάτην εντύπωσιν και αποδεικνύει οριστικώς των ωχαδερφισμόν των αναγνωστών του παρόντος Ιστολογίου ότι μετά από 4 ώρας (κι ενώ το υπέδειξε σεμνοπρεπώς ο κ. Σαραντάκος εν τω σχολίω 44) ουδείς εφιλοτιμήθη να αναρτήση το εξαίρετον (κατά την γνώμην των ειδικών του Επιτελείου μας) σαραντάκειον ποίημα «Λουξεμβούργον» που εμελοποίησαν εις παγκόσμιον πρώτην απόψε εις τον «Ιανόν» οι δύο νεαροί μπολσεβίκοι τραγουδοποιοί Κίτσος + Καλογεράκης.

    Πατήσατε εις το video και θα ξεκινήση από το 21ον λεπτόν που αρχίζει το μελοποιημένον Σαραντάκειον άσμα (διάρκεια 3:05)

    ΕΡΩΤΩ: Διατί ο κ. Σαραντάκος ουδέποτε ετόλμησε να αναρτήση ενθάδε τους στίχους του «Λουξεμβούργου» και αφήκε να καρπωθή όλην την δόξαν η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ); Προφανώς, διότι δεν ήτο βέβαιος διά την ποιότητα του ποιήματος και εφοβείτο μή πέση κράξιμον από τους αναγνώστας και δή από ημάς τους ειδήμονας εν Ιλλινόϊ. ΚΙ ΟΜΩΣ: Χωρίς διάθεσιν κολακείας, επαναλαμβάνω ότι μάς ήρεσαν τα μάλα και μάς συνεκίνησαν οι στίχοι του κ. Σαραντάκου, καίτοι η μουσική είναι μάλλον αδιάφορος και ομοιάζει περισσότερον με μουσικήν επένδυσιν, παρά με μουσικήν σύνθεσιν. Αναρτώ τους στίχους του «Λουξεμβούργου» διά πρώτην φοράν εις αυτό το Ιστολόγιον, επισημαίνων ότι κατά την εκτέλεσιν του άσματος, οι δύο τραγουδοποιοί ήλλαξαν το «μά πάντα σου» της 3ης στροφής με το κατανοητότερον «μα πάντοτε» (22:55 του video)

    2) Περαίνω την αποψινήν μου ιστορικήν παρέμβασιν, με μίαν προσφοράν που αποδεικνύει πόσον δαιμόνιον είναι το Επιτελείον μας: Ενώ το βιβλίον δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει εις ΗΠΑ (η Amazon μάς ενημερώνει ότι θα κυκλοφορήση μετά την Εορτήν του Ανικήτου Ηλίου (Χριστούγεννα εις τα ρωμέικα), ημείς σάς το προσφέρομεν από τώρα εις Παγκόσμιον Αποκλειστικότητα, διά να περάσουν μαύρα Χριστούγεννα οι ανθέλληνες Γαλιλαίοι του Ρωμέικου.

    Πρόκειται διά το μνημειώδες σύγγραμμα της ελληνόψυχης πανεπιστημιακού Catherine Nixey, «The Darkening Age, The Christian Destruction of the Classical World (2017)» διά το οποίον θα ομιλή από τον Γενάρην σύμπασα η πεπολιτισμένη Οικουμένη. Κι αυτό διότι αποδεικνύεται ΟΡΙΣΤΙΚΩΣ ότι ο Χριστιανισμός είναι μία Εγκληματική Θρησκεία που επεκράτησε με κάθε λογής ατιμία και βαρβαρότητα. Το βιβλίον πρωτοεκυκλοφόρησε τον περασμένον Σεπτέμβριον και εξηντλήθη εν ριπή οφθαλμού εις τον Αγγλοσαξωνικόν κόσμον, εξ ού και η αδυναμία της Amazon να σάς το προμηθεύση. Εδώ διαβάσατε μίαν σύνοψιν από τον εκδοτικόν οίκον που το εξέδωκε.

    Μετά τιμής
    Γέρων Βάταλος
    αιμύλος και σπουδαιόμυθος

    ΥΓ: Ελησμόνησα να αναρτήσω μίαν φωτογραφίαν του εξωφύλλου του βιβλίου και της νεαράς ελληνοψύχου συγγραφέως και ραγδαίως ανερχομένης ιστορικού Catherine Nixey. Το Επιτελείον μας αναμένει τυχόν αντιρρήσεις των χριστιανούληδων αναγνωστών του Ιστολογίου (Μεταλληνιστών, κλίκας Ιατρού κλπ.) διά να τους συντρίψη με αδιάσειστα δοκουμέντα από το μνημειώδες αυτό σύγγραμμα που εις το τέλος έχει και θαυμασίας εγχρώμους φωτογραφίας με ψωλάς από την Πομπηΐαν, βυζαντινάς εικόνας κλπ. που βλέπουν διά πρώτην φοράν το φώς της δημοσιότητος

  80. BLOG_OTI_NANAI said

    Ρε Βάταλε, αφού δεν μπορείς να διαχωρίσεις ούτε καν τα επιστημονικά βιβλία από τα βιβλία των ψεκασμένων… Για την ύστερη αρχαιότητα έχουν γράψει σπουδαίοι ιστορικοί. Άμα την Nixey την μάθει ποτέ η μάνα της, τότε το συζητάμε… Δεν είναι και κανένα παιδάκι η συγγραφέας όμως στην ιστορική επιστημονική βιβλιογραφία δεν βρήκα ούτε ίχνος της, να αναφέρεται ένα άρθρο της που να το πήρε κάποιος στα σοβαρά.
    Αντιθέτως, βλέπω κάτι περίεργα κείμενα της: https://www.thetimes.co.uk/article/think-pink-how-to-dress-the-first-lady-2mbsxpvl7

    Το να γράφει λοιπόν κάποιος που έχει ποιος ξέρει τι απωθημένα από τη μάνα της με target group τους ανά τον κόσμο Ρασσιάδες αναμασώντας τον Γίββωνα, καταντάει χαβαλές. Εκτός αν η Nixey έχει τίποτα επαφές με εξωγήινους ή την κοίλη γη, και έχει μάθει νέες ιστορικές πηγές για την Ύστερη Αρχαιότητα που δεν τις γνωρίζει κανένας άλλος… Αλλά μην ελπίζεις…

  81. Το «Λουξεμβούργο» είναι φανταστικό! (στίχοι, μελοποίηση, ερμηνεία) – ενθουσιάστηκα – πολλά μπράβο.

  82. giorgos said

    80. Kύριε BLOG_OTI_NANAI Εχω σέ bdf ένα σπάνιο βιβλίο (Η Ανατολική Μεσόγειος ώς Ευρωπαϊκή Ιστορία) άν σάς ένδιαφέρει , πολύ ευχαρίστως νά σάς τό στείλω . Είναι περίπου 10 email .

  83. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    77 – Πολύ με μπέρδεψε το ποίημα του Νίκου λές κι είναι γκασταρμπάϊτερ μεσ’ του Βελγίου τις στοές, όπως ήταν ο συγχωρεμένος ο νονός μου. Τόσο διαφορετικές συνθήκες δουλειάς (αναλογικά η αμοιβή είναι περίπου ίδια μια και τότε υπήρχε η συναλλαγματική διαφορά) και τόσο ίδια τα συναισθήματα.
    Τελικά τι θέλει – χρειάζεται ένας άνθρωπος στην ζωή για να είναι ευχαριστημένος και γιατί δεν μπορεί να το βρεί; Η μήπως μπορεί και δεν το βλέπει ενώ είναι μπροστά του; Τότε γιατί δεν το βλέπει;
    Πολλές «βαθυστόχαστες» ετωτήσεις πρωϊνιάτικα.☺

    Υ.Γ- Θυμήθηκα τώρα τον παππού του που έλεγε τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να περνάει καλά.☺

    Νικοκύρη πότε το έγραψες το ποίημα;

  84. sarant said

    73-75-76 Νομίζω (γιατί το έχω αφήσει στην Αθήνα) ότι το σχήμα της συγκεκριμένης σειράς είναι κοντούτσικο οποτε οι σελίδες ειναι μικρότερες

    79 Να και κάτι χρήσιμο, είχα χάσει το λινκ με τους στίχους

    80 Τους ανά τον κόσμο Ρασσιάδες, καλό.

    81 Νάσαι καλά!

  85. sarant said

    83 Τότε που έκανε τον διαγωνισμό ο Γιαννούδης, πριν απο τρία χρόνια. Σε μια πεζοπορία.

  86. Πέπε said

    Ωραίο το Λουξεμβούργο Νίκο! Δεν ξέρω αν το είχες σκεφτεί εξ αρχής για τραγούδι ή για σκέτο ποίημα, πάντως ταιριάζει ιδεωδώς για μελοποίηση. Και μ’ αρέσει η συγκεκριμένη.

    Στο ας-πούμε-ρεφρέν (στον τόπο μου δεν έβρισκα δουλειά…) η μελωδία μού θυμίζει κάποιο άλλο τραγούδι, ποιο άραγε;

  87. cronopiusa said

    Πώς να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσειΠιέρ Μπαγιάρ
    μετάφραση: Ελπίδα Λουπάκη

    Χρόνια πολλά στον Spiridione και σε όποιον άλλον γιορτάζει!

  88. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    85 – Α μάλιστα, είναι πεζό δηλαδή.☺
    Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που μπορούν οποιαδήποτε στιγμή να εκφράζονται ποιητικά. Είχα έναν φίλο στον στρατό που ό,τι κι αν του τύχαινε στις ασκήσεις (και όχι μόνο) το μετέφραζε σε στίχους. Θυμάμαι σε μια 80άρα νυχτερινή πορεία που ήταν φορτομένος με το ΠΑΟ (παοτζής γαρ) συν το μπέργκιν φυσικα, σκόνταψε στα κατσάβραχα που περνάγαμε κι έπεσε αλλα ευτυχώς δεν χτύπησε. Όπως τον σήκωσα τον ρώτησα – είσαι καλά ρε Μπίλι; (Βασίλη τον έλεγαν) και μου απάντησε αμέσως, – Γαμώ την ατυχία μου, μέσα στη νύχτα την βαθιά, στα βράχια περπατάω, εσκόνταψα ο έρημος, και έχω και το ΠΑΟ,- μιλάμε για πολύ γέλιο μέσα στην ένταση της πορείας.☺

    Α ρε Μπίλι χαθήκαμε, πόσα δεν περάσαμε μαζί, πού να είναι άραγε τώρα.

  89. sarant said

    Ογδοντάρα; Ογδόντα χιλιόμετρα πορεία;

  90. atheofobos said

    Μου άρεσε πολύ το Λουξεμβούργο!
    Η μουσική έχει δέσει εξαιρετικά με τον στίχο και έχω την αίσθηση ότι και τα δύο έχουν επιδράσεις από τα Μικροαστικά των Νεγρεπόντη-Κηλαϊδόνη.

  91. hioniam said

    κ. Σαραντάκο με αφορμή τα δυο νέα βιβλία σε μετάφραση της Ελένης Μπακοπούλου
    τι θα προτείνατε σε κάποιον που δεν εχει διαβάσει τα μεγάλα μυθιστορήματα του Dostoyevsky
    Τις μεταφράσεις της Ελένης Μπακοπούλου στις εκδόσεις Ινδικτος
    ή τις κλασικές του Άρη Αλεξάνδρου στις εκδόσεις Γκοβοστη;

  92. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    89 – Ναί και μάλιστα με στόχο σε λιγότερο από 11 ώρες, σχεδόν τροχάδην πηγαίναμε. Η σφεντιά μου που ήταν σε μόνιμη κόντρα με τους αξιωματικούς έκανε τέσσερις, η τελευταία 13 μέρες πρίν απολυθω.☺
    Ο τερματισμός ήταν στο Καντήλι, στους πρόποδες του όρους Πατέρας.
    Παραδόξως, το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής, ήταν το τελευταίο χιλιόμετρο που έπρεπε να κατέβουμε από το βουνό, δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για τα καταπονημένα πόδια από την μη ομαλή κατάβαση, μιλάμε για τσάκισμα των αρθρώσεων και των μυών, εκεί συνέβαιναν και τα περισσότερα ατυχήματα, θλάσεις διαστρέματα και διάφορες τούμπες, αλλά οι ηλίθιοι στρατόκαυλοι αξιωματικοί επέμεναν σ’ αυτή την διαδρομή, ποιός τολμούσε να
    αλλάξει την παράδοση κι ας έγραφε στον ώμο του Ο ΤΟΛΜΩΝ ΝΙΚΑ.☺

  93. Γς said

    Ονειρο κι αυτό σε καλό μου.

    Όχι πως δεν ήταν καλό, αλλά μοναχός ο Γς;
    Και τι μοναχός;
    Φρερ. Σε μικτό μάλιστα μοναστήρι.

    Ιστορία περιπλεγμένη.
    Αυτό που μου άρεσε πάντως ήταν ότι τα είχα βρει με τον εαυτό μου.
    Είχα προσαρμοστεί.

    Είχα μάλιστα και μόνιμη θέση στην βιβλιοθήκη της μονής με το βιβλίο στα Λατνικά που μελετούσα και δυό βοηθητικά, ένα στα Αγγλικά και ένα στα Γαλλικά.

    Θα σας το συνιστούσα για διάβασμα, τώρα τις άγιες ημέρες αλλά δεν το θυμάμαι.

    Αδελφός Γς.

  94. Πέπε said

    @91:
    Κατά σύμπτωση, διαβάζω αυτό τον καιρό τους Αδελφούς Καραμάζοφ, Γκοβόστης-Αλεξάνδρου.

    Θα μπορούσα να αναφέρω κάποιες μικρές ατέλειες στη μετάφραση που διακόπτουν προς στιγμήν την απόλαυση της ροής της ανάγνωσης, αλλά δεν τις έχω συλλέξει (μόλις είδα το μήνυμα, που άλλωστε μόλις ανέβηκε!). Θα αναφέρω απλώς ότι κάποια στιγμή αναρωτήθηκα ποιος μεταράζει, ξαναγύρισα στο εξώφυλλο να το τσεκάρω, και εξεπλάγην.

  95. sarant said

    92 Βρε Λάμπρο 11 ώρες για 80 χιλιόμετρα, νύχτα και φορτωμένοι; Κάτι δεν βγαίνει. Τρέχοντας πηγαίνατε;

    91 Αχ, δεν έχω διαβάσει τις καινούργιες μεταφράσεις…. Ο Αλεξάνδρου πάντως ακόμα αντέχει. Αλλά τα κλασικά κείμενα πρέπει κάθε 20-30-50 χρόνια να ξαναμεταφράζονται.

    90 Νάσαι καλά!

  96. Pedis said

    Γνωρίζει κανείς χοντρικά τον αριθμό των νέων εκδόσεων ανά έτος (πριν και μετά το 2010);

    (Με και χωρίς «αρλεκιν»;)

  97. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    95 – Ναί, στις ευθείες των κορυφογραμμών πηγαίναμε τροχάδην, κάτω από 11 ώρες (έστω και μερικα λεπτά) ήταν ο στόχος για το «πρεστίζ» του κάθε λόχου στον άτυπο μεταξύ τους ανταγωνισμό, ο μέσος χρόνος ήταν 11,30 – 12 ώρες, πάνω από τις 12 υπήρχε η ποινη της εβδομαδιαίας στέρησης εξόδου ενω κάτω από τις 11 η επιβράβευση με 48 ωρη άδεια. Μια φορα (την τρίτη για μένα) πετύχαμε στον 1ο λόχο τις 10, 52 ώρες, αλλά επειδή δεν είχαμε λοχαγό για διοικητη αλλα έναν νέο ανθυπολοχαγό και οι περισσότεροι είχαν περάσει από το κρατητήριο της μοίρας και δεν μας πήγαιναν οι αξιωματικοί, δεν μας τον αναγνώρισαν και πήραμε τα γνωστά @@@.☺

    Γενικά δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται από το γραφείο με αρκετά χρόνια στους ώμους και μπόλικα κιλα στην κοιλιά.☺
    Τότε ήμουν 73 κιλα και κάθε μέρα τρέχαμε 3 χιλιόμετρα συν κάτι ενδιάμεσους στίβους μάχης και παπαριές Γιωργίτσα μου. Το ζόρι ήταν το κατέβασμα Νίκο, κάθρ φορά που περνάω από την εθνική για Κινέτα η για Πελοπόννησο, αυτήν την γ@@@ νη κατηφόρα κοιταζω, κι ας έχω κάνει ενα σωρό ασκήσεις πιο μέσα στο βουνό. Και περνάω συχνά γμτ.☺

  98. sarant said

    Μιλάμε για ειδικές δυνάμεις; Τότε εξηγείται

  99. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    98 – Όλα έχουν λογική εξήγηση, άλλο φύλαξη αντλιοστασίου κι άλλο «πουτάνα κόκα κόλα εσύ τα κάνεις όλα, γι΄αυτό και τα κομάντα πίνουν σέβεν άπ.» 🙂
    Στρατός, ο ορισμός της ηλιθιότητας του γλειψίματος και της κλεψιάς, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ. 🙂
    Αρκετά είπαμε, πάμε γι άλλα.

  100. hioniam said

    Ευχαριστω για τις απαντησεις
    Νομιζω οτι θα δοκιμασω πρωτα την Μπακοπουλου

  101. spatholouro said

    Νομίζω είναι καλή επιλογή να ξεκινήσεις με Μπακοπούλου:

    http://www.kathimerini.gr/446361/article/politismos/arxeio-politismoy/klasikoi-me-neo-endyma

  102. MA said

    Καλησπέρα, κάπως καθυστερημένα βέβαια, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ:

    Καλοτάξιδο το βιβλίο σου Νικοκύρη, και πολύ ωραίο το Λουξεμβούργο σου, με έστειλες!! Κι ας είπε κάποιος αστειευόμενος για γκασταρμπάιτερ. Η παροικία του Λουξεμβούργου είναι μετανάστες πολυτελείας😊, πλην όμως συγκινούνται…

    Να βάλω και κάποια βιβλία που διάβασα σχετικά πρόσφατα:

    Η κόκκινη Αμερική του Κωστή Καρπόζηλου, Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, που πραγματεύεται τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις ελλήνων μεταναστών και συνδικαλιστών στην Αμερική

    Δεκέμβρης 1944,το παρελθόν και οι χρήσεις του, των Βόγλη, Παπαθανασίου, Σακελλαρόπουλου και Χαραλαμπίδη από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια

    Ο γυρισμός της Ντούλσε Μαρία Καρντόζο, Καστανιώτης. Διηγείται ένας έφηβος Πορτογάλος που φεύγει από την Αγκόλα και ως πρόσφυγας επαναπατρισμένος στη μητρόπολη ζει την απόρριψη των ντόπιων

    Δύο γυναίκες, δυο θεές, το τελευταίο της Γαλανάκη. Δύο νουβέλες, η μια για τον Γιαννούλη Χαλεπά και η δεύτερη για την Αριάδνη.

    Το «Πολ και Λόρα» είδα ότι αναφέρθηκε από κάποιον προηγούμενο σχολιαστή. Και εμένα μου άρεσε, αν και με ξένισε, έως εκνεύρισε, η μεταγραφή και η ορθογραφία ονομάτων

    Μόλις άρχισα την Πετρούπολη.

    Συγνώμη για το σεντόνι

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σε λίγο Στο κόκκινο,105.5 Ο
    Βασίλης Τσιαμπούσης
    για το νέο του βιβλίο «Πούρα γεμιστά» http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=737413

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    42/46 (περί ΜαντοΔημουλίδου κλπ)
    Ο Βασίλης Τσιαμπούσης είπε τώρα για τη χρησιμότητα αυτών των βιβλίων. Απευθύνονται είπε κυρίως στο θυμικό (Βούρτση και Ξανθόπουλος του ΄60) αλλά χάρη σ΄αυτά εκδίδονται τα άλλα. Δίνουν «αέρα» στους εκδότες.

  105. Το Ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη said

    http://tvxs.gr/news/internet-mme/proin-antiproedros-toy-facebook-stamatiste-ta-social-media-sas-programmatizoyn
    «Πρώην αντιπρόεδρος του Facebook: Σταματήστε τα social media, σας προγραμματίζουν».

    Βλέποντας το παραπάνω άρθρο μου ήρθε αμέσως στο μυαλό το βιβλιαράκι του Ρενάτο Κούρτσιο «Η εικονική αυτοκρατορία» (κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του ’16 στα ελληνικά, για να είμαστε και σύμφωνοι με τους άτυπους κανόνες 🙂 ).

    Αρκετά ενδιαφέρον βρήκα και το «Η ανάδυση της εικόνας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» με συλλογή κειμένων από τους Φώτη Τερζάκη και Νίκο Προγούλη.

  106. sarant said

    Ωραίες προτάσεις όλες!

    102 Νάσαι καλά!

    103 Μου αρέσει ο Τσ.

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    82: Βεβαίως, ευχαριστώ πολύ, αλλά καλύτερα θα ήταν να το ανεβάσεις με την μία σε έναν δωρεάν ιστοχώρο όπως το http://www.uploadmb.com .

  108. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    104 – Δεν μας τα λέει καλα ο κύριος Τσιαμπούσης (δεν τον γνωρίζω) τι θα πεί απευθύνονται στο θυμικό και δίνουν αέρα στον εκδότη, (λεφτά του δίνουν ενω τα άλλα ρεβύθια) ποιά είναι πιο μεγάλη συγγραφέας από τις Λένα Μαντά, Χρυσηίδα Δημουλίδου, Σώτη Τριανταφύλλου, Μαριαννα Κορομηλά, Μαρία Μήτσορα (που είναι και σύγχρονες) και γιατί, ποιό είναι το αντικειμενικό κριτήριο;
    Αν είναι μάπα ένας- μία συγγραφέας που πουλάει εκατομμύρια αντίτυπα και τεράστιος-α ένας- μία που μετα βίας βγάζει κέρδος ή τα έξοδα της έκδοσης, κάτι δεν πάει καλά, είτε στο αναγνωστικό κοινό, είτε στους συγγραφείς είτε στους όποιους έγκυρους και έγκριτους κριτές.

  109. voulagx said

    #57 @ Γιανης Ιατρου:
    Μοι προξενει αλγεινην εντυπωσιν οτι επι τοσουτας ωρας αποκρυπτετε το ιδιαιτερον χαρισμα το οποιον διακατεχει εκπαλαι τον ελληνοψυχον Προεδρον μας. Αντιγραφω αυτολεξει εκ του υπο της Υμων Κακοψυχιας επικολλημενου λικνου, ινα ξεστραβωθωσιν οι αποχαυνωμενοι σχολιαστες του παροντος ιστολογιου:

    «Το Plaza ήταν το αγαπημένο μου ξενοδοχείο στη Νέα Υόρκη, παρότι ιδιοκτήτης του ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, ο δισεκατομμυριούχος με το χειρότερο χτένισμα όλων των εποχών.»

  110. Μαρία Γλέζου said

    Καλημέρα!
    Πολύ ενδιαφέρουσες οι προτάσεις και όχι μόνο για τις γιορτές.
    Προτείνω δύο βιβλία: `Χρονικά μιας ρευστής κοινωνίας῾ του Umberto Eco και ῾Ο δράκος της Πρέσπας῾ της Ιωάννας Μπουραζοπούλου.
    Το ᾿Δράκο῾μου το πρότειναν, το διάβασα, το απόλαυσα και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
    Καλές γιορτές σε όλους!

  111. sarant said

    110 Ευχαριστούμε!

  112. Γς said

    74:

    >σχολείο με εξαιρετική δανειστική βιβλιοθήκη

    Εικόνες-μνήμες από Βιβλιοθήκες.

    1) Είχε κάνει κάποια συμφωνία το Houston Independent School District με την Pizza Hut για επιβράβευση των μαθητών χρηστών της δανειστικής βιβλιοθήκης του σχολείου.

    Κέρδισε ο γιος μου στο Mark Twain Elementary School σαν βραβείο μια μεγάλη πίτσα, επειδή διάβασε δεν-ξέρω-γω-πόσα δανεισμένα βιβλία.

    Πήρε λοιπόν τα αδέλφια του και πήγαν να την απολαύσουν. Με το που έδειξε το χαρτί στο ταμείο αμέσως σταμάτησαν κάθε συναλλαγή, ήρθε όλο το προσωπικό να τον συγχαρεί τάχα μου και ο κόσμος που κατάλαβε την πλάκα σιγοντάριζε.

    Σπουδαία σκηνοθεσία.

    2) Την μακαρίτισσα μάνα των παιδιών μου να διαβάζει στο Houston Public Library παραμύθια σε παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Κρέμονταν από τα χείλια της. Τα όμορφα μαυράκια με τα μεγάλα ματάκια.

    3) Το πρώτο βιβλίο που δανείστηκα ήταν από τη βιβλιοθήκη του Κατηχητικού: Βίβια Περπέτουα. Το θυμάμαι ακόμα.

  113. Γς said

    Βιβλία για τα Χριστούγεννα.

    Τίποτ άλλο;

  114. Γιάννης Ιατρού said

    109: Voulagx
    Και βεβαίως να μην παραλείψομεν την αναφοράν της δημοσίως εκδηλωθείσης εκφράσεως θαυμασμού του δισεκατομμυριούχου προς τον γνωστόν βιβλιόφιλο σχολιαστή

  115. Γιάννης Ιατρού said

    93: Γς
    …Αυτό που μου άρεσε πάντως ήταν ότι τα είχα βρει με τον εαυτό μου…

    Κοίτα να βάζεις τις αυθεντικές απεικονίσεις, όχι φωτοσοπιές, ε;

  116. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    108. Λάμπρο, μάλλον το έγραψα άγαρμπα.
    Επρεπε τουλάχιστον να βάλω εισαγωγικά στη «χρησιμότητα» του σχ.104 .Για να μην αδικήσω το λόγο του συγγραφέα (που θα σ΄αρέσει νομίζω) βάζω το λινκ
    Είναι στο τελευταίο δεκάλεπτο ο Β.Τσιαμπούσης. Ξεκινάει από το 40:20΄ της εκπομπής και στο 52:17 λέει ακριβώς ότι το συναίσθημα δεν πάντοτε καλό για τη λογοτεχνία, η συγκίνηση πρέπει να είναι αισθητική ,όχι να προέρχεται από το θυμικό,αλλά τα εμπορικά βιβλία στηρίζουν τους εκδ.οίκους κλπ http://www.stokokkino.gr/archive.php

  117. Πέπε said

    @108:
    > > Αν είναι μάπα ένας- μία συγγραφέας που πουλάει εκατομμύρια αντίτυπα και τεράστιος-α ένας- μία που μετα βίας βγάζει κέρδος ή τα έξοδα της έκδοσης, κάτι δεν πάει καλά, είτε στο αναγνωστικό κοινό, είτε στους συγγραφείς είτε στους όποιους έγκυρους και έγκριτους κριτές.

    Δηλαδή συγνώμη αλλά δεν είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν μάπα συγγραφείς που πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα και τεράστιοι που μετά βίας βγάζουν τα έξοδα; Προφανέστατα το αναγνωστικό κοινό δεν επιλέγει πάντοτε το καλύτερο, και ακόμη προφανέστερα δεν είναι όλοι οι συγγραφείς καλοί. Δεν καταλαβαίνω πού έχουν πρόβλημα οι έγκυροι και έγκριτοι κριτές…

    (Ως σύνολο εννοώ. Όχι ότι κάθε κριτής είναι εξ ορισμού έγκυρος και έγκριτος.)

  118. Γιάννης Ιατρού said

    117: Ο Λάμπρος (όπως το κατάλαβα εγώ) αναρωτιέται «τι είναι καλό;». Αυτό που πουλάει ή αυτό που συστήνουν οι κριτές (αν υπάρχει μεταξύ αυτών διαφορά);

  119. Γς said

    115:

    Ναι, ναι. Οπως τα λες!

    Οπως το λέει το απολυτίκιόν μου, που αντέγραψες.
    Του Πατρός Ιωάννου, του Νέου του Ασκητού

    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_1257.html

  120. Γιάννης Ιατρού said

    119: Αυτό που γράφεις είναι του ασκητού, στο 115 είναι του ελεήμονος 🙂 Ε, παρόμοιο, λίγο πολύ όλα τα ίδια λένε …

  121. Γς said

    120:

    Και γράφει ο Υμνωδός [Αντρέας, συμφοιτητής μου] στο απολυτίκιο

    Τα είχα τότε με μια Αγγελική.

  122. voulagx said

    #114: Ιατρου
    Οφκορς, επισημαινοντες συν τω αμα οτι ο ελληνοψυχος προεδρος απεκαλεσε τον βιβλιοφιλον ελληνιστι «ΛΑΜΠΡΟΣ» και ουχι αγγλοσαξωνιστι «LAMPROS»

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    116. Συμπληρώνω γιατί το λινκ βγάζει γενικά στο σταθμό, αλλά ήταν στην εκπομπή :
    Πολιτιστικό Μαγκαζίνο Νίκος Κουρμουλής Wednesday, December 13, 2017 http://www.stokokkino.gr/archive.php

  124. Πέπε said

    @118:
    Ναι, κι εγώ λέω «δεν είναι καμιά ανακάλυψη ότι αυτό που πουλάει περισσότερο ΔΕΝ είναι αυτόχρημα καλό». Τώρα, για το τσουβάλιασμα «οι κάθε λογής έγκυροι κριτές» τι να σχολιάσω, ο καθένας έχει τη δική του κρίση…

  125. Γιάννης Ιατρού said

    122: Ε, ναι. Αφού ο πρόεδρος έχει λάβει ιδιαίτερα μαθήματα δια τα βασικά της τρισχιλιετούς από το εκεί ελληνόψυχο επιτελείο, ειδικά μάλιστα από τον γαμβρόν του σχολιαστού εκ του ILL Οινόη. Άλλωστε μόνο έτσι κατέστη δυνατή η ουσιαστική συνεννόησις μετά του Αλεξίου, όστις τον επισκεύθη προσφάτως.

  126. Γιάννης Ιατρού said

    124: ..αυτό που πουλάει περισσότερο ΔΕΝ είναι αυτόχρημα καλό..
    Συμφωνώ κι εγώ (στο καλό σαν έργο/βιβλίο κλπ.), αλλά ο λαμπρούκος (εικάζω 🙂 ) λέει/(αναρωτιέται;) πως είναι καλό για την τσέπη του συγγραφέα/εκδότη.

  127. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    116 – Μου άρεσε ο λόγος του ΕΦΗ αλλά δεν μου έλυσε την απορία, (θυμήθηκα πως έχω ένα βιβλίο του την Γαλάζια αγελάδα, κάποιος το είχε προτείνει εδώ και το πήρα αλλά δεν το έχω διαβάσει ακόμα, το άνοιξα να το διαβάσω αλλά δεν με «τράβηξε» πολύ είναι και κάπως παχουλό 🙂 και το άφησα για αργότερα).
    Aντιγράφω από την συνέντευξή του.
    «η λογοτεχνία έχει σχέση με την μυθοπλασία και με το ταλέντο και με τον λόγο του συγγραφέα, δεν είναι μόνο οι αναμνήσεις του, άρα λοιπόν η δύναμη της πένας του είναι αυτό που κάνει την αφήγηση λογοτεχνικό κείμενο.» Άρα; είναι οι Μαντά και Δημουλίδου (για να μείνουμε στην Ελλάδα) μεγάλες λογοτέχνιδες ή όχι; Ποιό είναι το αντικειμενικό κριτήριο; Έχουν οι αναγνώστες κρίση ή όχι; Οι κριτικοί που τις λιθοβολούν είναι αντικειμενικοί ή υποκειμενικοί στην κρίση τους; Γιατί είναι άξιος λογοτέχνης ο (κατά τ΄άλλα παντελώς βλάκας, αλλά βουλευτής βγήκε) γαμίκουλας της Αθήνας που αν είχε τις πωλήσεις τους θα είχε πηδήξει όλες τις Ελληνίδες (τουλάχιστον 🙂 ) κι όχι αυτές που τις πωλήσεις του τις έχουν για πρωϊνή γυμναστική;
    Μόνο σε μένα φαίνεται πως κάτι δεν πάει καλά; 🙂

  128. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    117 – «Δηλαδή συγνώμη αλλά δεν είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν μάπα συγγραφείς που πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα και τεράστιοι που μετά βίας βγάζουν τα έξοδα;» ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, αυτονόητο είναι το αντίθετο, μάπα είναι αυτοί που βγάζουν μετά βίας τα έξοδα, μη τρελαθούμε τελείως, το θέμα, είναι ΓΙΑΤΙ συμβαίνει αυτό.

    «Προφανέστατα το αναγνωστικό κοινό δεν επιλέγει πάντοτε το καλύτερο,» Ποιός το κρίνει αυτό και με ποιά αντικειμενικά κριτήρια, γιατί μιλούμε για επαναλαμβανόμενες αγορές κι όχι για μιά ατυχή τυχαία.

    «και ακόμη προφανέστερα δεν είναι όλοι οι συγγραφείς καλοί.» Ξανά, ποιοί είναι οι καλοί και ποιοί οι κακοί και ποιό το αντικειμενικό κριτήριο; Γιατί οι «κακοί» πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα κι οι «καλοί» δεν βγάζουν τα έξοδά τους;

    «Δεν καταλαβαίνω πού έχουν πρόβλημα οι έγκυροι και έγκριτοι κριτές…» Είναι προφανέστατο, ή οι αναγνώστες είναι ηλίθιοι και αγοράζουν σκουπίδια ή οι ίδιοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Μέχρι τώρα πάντως δεν είδα κάποιον έγκριτο κριτικό να αποκαλεί τους αναγνώστες των Μαντά, Δημουλίδου κλπ ηλίθιους.

  129. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    118 – Να κι ένας που κατάλαβε τι είπα, οι οινο(ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ)συνάξεις μας φέρνουν πιο κοντά στην κατανόηση του συνομιλητή μας. 🙂

    124 – «Ναι, κι εγώ λέω «δεν είναι καμιά ανακάλυψη ότι αυτό που πουλάει περισσότερο ΔΕΝ είναι αυτόχρημα καλό». Επαναλαμβάνω κουραστικά, ποιός το κρίνει αυτό και με ποιό αντικειμενικό κριτήριο, ΑΠΟΡΙΑ ΕΧΩ, ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΝΩ.

    «Τώρα, για το τσουβάλιασμα «οι κάθε λογής έγκυροι κριτές» τι να σχολιάσω, ο καθένας έχει τη δική του κρίση…» Δεν γράφω ΠΟΥΘΕΝΑ οι κάθε λογής έγκυροι κριτές, σε παρακαλώ πολύ, αν θές να συζητούμε να διαβάζεις σωστά αυτά που γράφω και να μη βάζεις δικά σου λόγια, αλλιώς καλή καρδιά.

  130. Γιάννης Ιατρού said

    Λαμπρούκο,

    Όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα κι ο Θεός ο ίδιος δε με σταματά αφιερωμένο 🙂

  131. sarant said

    96 Ρώτησα σήμερα κάποιον γνώστη της βιβλιαγοράς, πόσα βιβλία βγαίνουν κάθε χρόνο.

    Μου είπε γύρω στα 5000 με σημαντικό περιθώριο λάθους.

  132. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    131 – Aν υποθέσουμε πως το 80% των Αθηναίων διαβάζει βιβλία όπως λέει η έρευνα πιο πάνω, χοντρικά και στρογγυλά 3,000,000, από τα άλλα επτά των Ελλήνων να διαβάζουν το 50% 3,500,000 σύνολο 6,500,000, από αυτούς λογικά οι μισοί αγοράζουν 4 βιβλία τον χρόνο χ 3,250,000 = 13,000,000 χ 15 ευρώ (τουλάχιστον) μέσω όρο = 195,000,000 ευρώ, λογικά μπορούν να στηριχθούν άνετα 5,000 τίτλοι-βιβλία. Παίζει όμως τέτοιος τζίρος στα βιβλία; (θεωρητικά εύκολα και διπλάσιος). Κάτι δεν μου δένει καλά. 🙂

  133. Πέπε said

    @ Λάμπρο 129:
    Καλά ντε, δεν είπαμε και τίποτα! 🙂 Δεν είπες «οι κάθε λογής», είπες «οι όποιοι». Δεν τα άλλαξα και τόσο τα λόγια σου, απλώς τα έγραψα από μνήμης.

    > > Απορία έχω, ερώτηση κάνω.

    Νόμιζα ότι ρωτάς ρητορικά. Δεν πιστεύω να περιμένεις μια απάντηση του τύπου «αντικειμενικά το κρίνει ο Μήτσος». Γι’ αυτό και έγραψα «ο καθένας έχει την κρίση του».

    > > καλή καρδιά
    Πάντα.

  134. gpoint said

    # 132

    Λάμπρο από τα 20 ευρώ που κάνει ένα βιβλίο ο εκδότης εισπράττει τα 10 ( και ο βιβλιοπώλης κάνει την συνηθισμένη έκπτωση 30% και το πουλάει 14 έχοντας 40% κέρδος) Αρα είναι σαφώς λιγότερες οι εισπράξεις των εκδοτών που χρηματοδοτούν τα βιβλία

  135. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    133 – Επειδή είπες τσουβαλιάζω τους κριτικούς (δεν το κάνω) γι’ αυτό και η διευκρίνηση, δεν τσαντίστηκα αλλά γίνονται πολλές παρανοήσεις σ’ αυτά που λέω και μ’ έχει κουράσει να εξηγω τι λέω κάθε φορά, δεν έχω κανένα πρόβλημα μαζί σου.

    Αυτό που θέλω να μάθω, είναι με ποιόν αντικειμενικό τρόπο κρίνεται ένα βιβλίο ως αριστούργημα κι ένας συγγραφέας μεγάλος.
    Τις δύο κυρίες δεν τις έχω διαβάσει κι ούτε πρόκειται στο μέλλον, δεν παύουν όμως να είναι οι πλέον ευπώλητες συγγραφείς με μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους, κι όμως, δεν έχει βρεθεί ένας κριτικός κύρους όχι να πεί έναν καλό λόγο αλλά να μην τις φτύσει.
    Πέρυσι αγόρασα ένα βιβλίο που παρουσίασε εδώ ο Νικοκύρης που είχε βραβευτεί από την ακαδημία ( δεν λέω το όνομα του συγγραφέα γιατί μπορεί τον αδικώ με την προσωπική μου κρίση) και το βρήκα επιεικώς μέτριο, σε κάθε περίπτωση τα κλαίω τα λεφτά μου που ευτυχώς ήταν λίγα.
    Μου έκανε μργάλη εντύπωση που αυτό το βιβλίο βραβεύτηκε κι αναρωτιόμουν με ποιά κριτήρια επιλέχθηκε.
    Το είχα ρωτήσει πέρυσι αλλα απάντηση δεν πήρα, το σίγουρο, είναι πως η όποια βράβευση λειτουργεί σαν κράχτης αγοράς (άλλωστε γι’ αυτό το πήρα, σύν την παρουσίασή του εδώ) κι όμως δεν πλησίασε ούτε από μακριά τις πωλήσεις του τελευταίου βιβλίου της Μαντά που την λοιδορούν οι ίδιοι κριτικοί που βράβευσαν το άλλο που πήγε άψαλτο.

    Κάτι δεν μου κάθεται καλά ρε φίλε, έχουμε και λέμε, μάπα συγγραφείς που πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα, πανάξιους συγγραφείς που κοιτάνε με φθόνο κσι δέος τις πωλήσεις των μάπα «συναδέλφων» τους (εισαγωγικά γιατί απαξιούν να τους θεωρούν συνάδελφους) μορφωμένο αναγνωστικό κοινό που αγοράζει μανιωδώς τους μάπα συγγραφείς κι αδιαφορεί για τους πανάξιους, και κριτικούς που λοιδορούν τους μάπα και δοξάζουν τους πανάξιους με τις τρύπιες τσέπες (σε σύγγριση με τους μάπα).
    Κάπου υπάρχει λάθος δεν νομίζεις;☺

  136. Πέπε said

    @128:
    > > Είναι προφανέστατο, ή οι αναγνώστες είναι ηλίθιοι και αγοράζουν σκουπίδια ή οι ίδιοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

    Αυτό δεν το είχα προσέξει. Επομένως, δίκιο είχα ότι ρωτάς ρητορικά, αφού έχεις την απάντηση.

    Όμως δεν καταλαβαίνω από πού προκύπτει η τόση βεβαιότητα ότι ή οι μεν είναι ηλίθιοι ή οι δε άσχετοι. Ο καθένας τη δουλειά του κοιτάει. Ο κριτικός κρίνει και λέει «ποιο βιβλίο είναι καλό; πάντως όχι το τάδε». Ο αναγνώστης κοιτάει να περάσει ευχάριστα μισή ώρα που θα διαβάζει, στο λεωφορείο ή στην παραλία ή οπουδήποτε, χωρίς όμως να αυτοδιορίζεται κριτικός – λογοτεχνικές αρετές που μπορεί να λείπουν από το βιβλίο του δεν τον ενδιαφέρουν.

    Κανείς κριτικός δεν έχει χαρακτηρίσει ηλιθίους όσους τρώνε Μακντόναλντς, ούτε όσους βλέπουν σειρές που το κάθε επεισόδιο, εκεί που πάει να γίνει κάτι κρίσιμο, σε κόβει πάνω στη χαρά με ένα «η συνέχεια στο επόμενο». Διότι δεν είναι ηλίθιοι (όχι κατ’ ανάγκην). Από αυτό δε συνάγεται πως ό,τι τρώει ή ό,τι βλέπει ένας μη ηλίθιος πρέπει να είναι και καλό.

    Λάμπρο, αυτό που καταλαβαίνω εγώ από τα σχόλιά σου εδώ είναι ότι στην ουσία δε ρωτάς τίποτε αλλά εκφράζεις μια θέση: ότι οι ευπώλητοι είναι καλοί συγγραφείς, ότι όποιος διαφωνεί μ’ αυτό παραβλέπει την πραγματικότητα, και άρα, εμμέσως, ότι όποιος έχει υψηλότερες αξιώσεις από τη λογοτεχνία είναι σνομπ και ενδεχομένως υποκριτής και κενόσοφος. Λοιπόν, για να μη σου ξαναβάλω λόγια στο στόμα, θα ήθελα σε παρακαλώ να μου εξηγήσεις αν όντως αυτό πιστεύεις, και αν όχι, τι. Δεν είναι ανάκριση, είναι η ανάγκη να καταλαβαινόμαστε.

  137. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    134 – Δεν τόπιασα αυτό που λές και πού κολλάει στα υποθετικά στατιστικα που παράθεσα. Επίσης 20 -6=14, δέκα ο εκδότης, τέσσερα ο βιβλιοπώλης, Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΙ ΠΑΙΡΝΕΙ;☺☺☺

  138. Πέπε said

    μαζί γράφαμε…

  139. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    136 – Όχι δεν είναι αυτή η θέση μου (ειδικά εγώ μ’αυτά που έχω δεί και διαβάσει δεν θα μπορούσα να έχω τέτοια θέση ☺) η θέση μου, είναι ότι αν έχεις επιλογή και τρώς σκουπίδια, βλέπεις σκουπίδια και διαβάζεις σκουπίδια, είσαι σκουπίδι, μένει να κρίνουμε αντικειμενικά τι είναι καλό και τι σκουπίδια και γιατί οι περισσότεροι επιλέγουν σκουπίδια, μια τάση που είναι παγκόσμια.
    Ένας κριτικός που κάνει την δουλειά του είναι πληρωμένος υπάλληλος και δεν είναι άξιος για μένα να φέρει τον τίτλο του κριτικού γιατί δεν είναι ανεξάρτητος.
    Όταν έχεις το θάρρος να κατηγορείς έναν συγγραφέα που πουλάει εκατομμύρια πως γράφει βλακείες, θα πρέπει με το ίδιο θάρρος να κατηγορείς και τους αναγνώστες του ως βλάκες, τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού και μέρος του παιχνιδιού της κατανάλωσης.
    Αυτή είναι η θέση μου, η απορία μου για τα αντικειμενικά κριτήρια είναι άλλο θέμα και παραμένει.

  140. sarant said

    Δεν γράφει βλακείες, γράφει λογοτεχνία πλατιάς κατανάλωσης.

    Πήγαινέ το στη μουσική και θα δεις ανάλογα φαινόμενα.

    Ο συγγραφέας παίρνει 10% δηλ. 2 ευρώ στα 20. Εκτός αν (που συνηθίζεται πολύ) έχει πληρώσει τον εκδότη ήδη για να βγει το βιβλίο, αυτό γίνεται όλο και συχνότερα.

  141. Πέπε said

    @139:
    Κατ΄αρχήν, τα χαρακτηρίζεις όλα ή τέρμα έτσι ή τέρμα αλλιώς, και δεν είναι έτσι. Ας το προσπεράσουμε: έστω ότι «σκουπίδι» = όχι σκουπίδι, απλώς ούτε και αριστούργημα, οτιδήποτε ενδιάμεσο.

    Λοιπόν, γιατί οι περισσότεροι δεν επιλέγουν το καλύτερο; Μα απλούστατα, γιατί οι περισσότεροι δεν εμβαθύνουν. Όσο εμβαθύνεις σε οτιδήποτε, ανακαλύπτεις αρετές που δεν έβλεπες στην αρχή, και που, άμα μάθεις να τις αναζητείς και να τις εντοπίζεις, σε τέρπουν βαθύτερα από τις κραυγαλέες αλλά ρηχές αρετές που έβλεπες ως αρχάριος. Μπορεί και να φτάσεις στο σημείο τις τελευταίες αυτές (τις κραυγαλέες πλην ρηχές) να μην τις θεωρείς καν αρετές πια, ή μπορεί και να μη φτάσεις.

    Ένας διατροφολόγος μπορεί να μας εξηγήσει γιατί τα φαστφούντ μπορούν να γίνουν έξη, ή γιατί όταν φας ένα φιστίκι μετά θα φας όλο το μπολ (θαρρώ πως κάτι γίνεται με το αλάτι…), και δε θα καταλήξει ότι όποιος το κάνει είναι ηλίθιος. Ούτε είναι ηλίθιος ένας που αρκείται στο «κρασί της παρέας» για να τσουγκρίσει δυο ποτήρια με την παρέα του και να περάσει καλά τη στιγμή που άλλα κρασιά, αν ανοιχτούν σωστά, σερβιριστούν σωστά, συνδυαστούν σωστά με το φαγητό και πιοθούν με κατανόηση, μπορούν να του χαρίσουν βαθύτερες γευστικές ηδονές εφόσον αυτός είναι ο στόχος (δεν είναι πάντα αυτός).

    Αν το ζητούμενό σου από τη λογοτεχνία είναι να περάσει κάπως ανώδυνα η ώρα που κάθεσαι στο λεωφορείο, ένα εύπεπτο μπεστ σέλερ μπορεί να είναι πολύ καλό. Ένα πιο αξιόλογο βιβλίο μπορεί να είναι απολύτως ακατάλληλο, ακόμη κι αν ο αναγνώστης είναι γενικά αρκετά εξασκημένος ώστε να το απολαύσει, αφού ακόμη κι αυτός, το πιθανότερο, θα θέλει και κάπως πρόσφορες συνθήκες που δεν τις προσφέρει το λεωφορείο.

    > > Ένας κριτικός που κάνει την δουλειά του είναι πληρωμένος υπάλληλος…

    Δεν εννοούσα αυτό με «τη δουλειά του». Η δουλειά του είναι να κρίνει. Όσο καλύτερα την έχει μάθει, τόσο καλύτερα θα την κάνει. Αντικειμενικό κριτήριο δεν είναι εύκολο να οριστεί, γιατί ένα σωρό κριτικοί έχουν διαψευστεί από τον χρόνο. Αυτό δε σημαίνει ότι ήταν ηλίθιοι ή ανειλικρινείς, απλώς ότι ουδείς αλάνθαστος. Οι πλατιές μάζες του αναγνωστικού κοινού επίσης πολλές φορές έχουν διαψευστεί από τον χρόνο.

    Μα τι συζητάμε; Εσύ βουτάς. Υποθέτω ότι δε σου λέει τίποτε να τσαλαβουτάς στο ενάμισι μέτρο (και πάντως είμαι βέβαιος ότι δε σου λέει τίποτε να περιοριστείς αποκλειστικά στο τσαλαβούτημα), αλλά δε νομίζω να θεωρείς ηλίθιον όποιον περιορίζεται ακριβώς σ’ αυτό: μέχρι εκεί που έφτασε περνάει καλά, τις χαρές που κρύβονται πιο βαθιά δεν τις έχει γνωρίσει κι έτσι δεν του λείπουν.

  142. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    140-141- Πώ πώ, πώς να απαντήσω με πέντε κουβέντες τώρα; Πού είσαι ρε Aerosol να μου δείξεις πώς το κάνεις! ☺
    Αν θέλετε να παίζουμε με τις λέξεις δεν έχω πρόβλημα, απλά πείτε το.
    Η εξίσωση – μάπα συγγραφέας που πουλάει εκατομμύρια, -τεράστιος συγγραφέας που βγάζει μετά βίας τα έξοδα, – έγκριτοι κριτικοί που λοιδορούν τον μάπα συγγραφέα και χαρακτηρίζουν σκουπίδι το έργο του ενώ δοξάζουν τον τεράστιο χαρακτηρίζοντας το έργο του αριστούργημα – μορφωμένοι αναγνώστες που αγοράζουν ΜΑΝΙΩΔΩΣ και επανειλημμένως τα χαρακτηρισμένα ως σκουπίδια του μάπα συγγραφέα αδιαφορόντας για το αριστούργημα του τεράστιου.
    Για μένα αυτή η εξίσωση, είναι προβληματική και ζήτησα να μου πείτε πού χάνει κι απάντηση δεν πήρα, αντ’ αυτού απαντήσατε στην θέση μου που όπως είδατε, είναι τεκμηριωμένη και δεν πρόκειται να την αλλάξω με τις ανώδυνες ζαχαρωμένες αοριστίες που μου λέτε.

    140 – Φυσικά και είναι βλακείες αυτά που γράφουν (άκου λογοτεχνία πλατειάς κατανάλωσης) έτσι τα έχουν χαρακτηρίσει οι κριτικοί, αλλά κι εσύ κι όλοι οι σχολιαστές εδω που έχουν πάρει θέση, κι εγώ, τα ίδια και χειρότερα για τις συγγραφείς, εκεί διαφοροποιήθηκα εγώ γιατί δεν κατηγόρησα τις συγγραφείς αλλά το αναγνωστικό κοινό, κι άκουσα τα σχολιανά μου.

    Όχι μόνο στην μουσικη, σε όποιο πολιτικοκοινωνικό επίπεδο και να το πάω τα ίδια φαινόμενα βλέπω, θεωρω πως κάτι πάει στραβά, εσύ;

    141 – Αφού το καλύτερο είναι στην εμβάθυνση γιατί δεν εμβανθύνουν και αρκούνται στο (επιεικώς) μέτριο και το κάνουν τρόπο- αξία ζωής με αποτέλεσμα να αποστρέφονται το καλύτερο και να μην προσπαθούν γι’ αυτό;

    Ο διατροφολόγος έχει καταλήξει πως είναι ηλίθιος όποιος τρώει επανειλημμένως ένα μπόλ φυστίκια ενώ γνωρίζει πως του κάνουν κακό, αλλα δεν το λέει για να μην τον χάσει από πελάτη.

    Όχι, δεν είναι ηλίθιος αυτός που θα πιεί δυό και τρία και πέντε ποτηράκια κρασί της παρέας δυό τρείς φορές το χρόνο, αυτός όμως που πίνει μονίμως ξυδιά και τον λέει διαμάντι και απαξιώνει το καλό κρασί τι είναι;

    Δεν υπάρχει πιο ηλίθια έκφραση (για μένα) από το «για να περάσει η ώρα» λές και κι αυτή η ώρα δεν είναι η ίδια μας η ζωή.
    Στις κόρες μου έχω πεί πως σ’ αυτή την κοινωνία, το ακριβό είναι πάμφθηνο και το φθηνό πανάκριβο, είναι καθαρά θέμα γνώσης κουλτούρας και διαχείρησης η σωστή επιλογή.
    Είναι αποδεδειγμένο πως στις αναπτυγμένες χώρες οι περισσότεροι επιλέγουν σκουπίδια για να τραφούν σωματικά, πνευματικα και για πολιτική εκπροσώπιση, όσοι έχουν όφελος από αυτό, κάνουν τα πάντα για να διαιωνίζεται.
    ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΤΡΕΦΕΙ, ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.

  143. Πέπε said

    Καλημέρα Λάμπρο.

    Νομίζω ότι σου απάντησα, γιατί λες ότι δεν πήρες απάντηση;

    Να πω πρώτα πρώτα το λιγότερο σημαντικό: το ότι οι αναγνώστες είναι εξ ορισμού μορφωμένοι γιατί το βάζεις στα δεδομένα της εξίσωσης;

    Κατά τα άλλα, τι γιατί δεν εμβαθύνουν; Οι πιο πολλοί άνθρωποι διαβάζουν λιγάκι, πίνουν κάνα κρασί, πάνε καμιά φορά στη θάλασσα. Και κάνουν από λίγο και ένα σωρό άλλα πράγματα. Σε τι απ’ όλα να πρωτοεμβαθύνεις; Εγώ σ’ ετούτο, εσύ σ’ εκείνο, ο άλλος σε τρία-τέσσερα, ο παράλλος σε κανένα. Ξέρεις κανέναν που έχει εμβαθύνει σε όλα; Ή που, σε όσα δεν έχει εμβαθύνει, δεν ασχολείται ολωσδιόλου;

  144. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    143 – «Να πω πρώτα πρώτα το λιγότερο σημαντικό: το ότι οι αναγνώστες είναι εξ ορισμού μορφωμένοι γιατί το βάζεις στα δεδομένα της εξίσωσης;»
    Γιατί θεωρητικά θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται τι είναι καλό και τι κακό για τον εαυτό τους και να μη πιάνονται μονίμως κορόϊδα από τους πονηρούς, αλλά όπως βλέπουμε συμβαίνει το αντίθετο.

    Το «γιατί δεν εμβαθύνουν» το έγραψα επειδή το ανέφερες ως προϋπόθεση βαθύτερης κατανόησης κλπ, δεν είναι δύσκολο να γίνει αλλά δεν είναι απαραίτητο, είναι αρκετό να μπορείς να διακρίνεις ποιό είναι το ωφέλιμο και ποιό το καταστροφικό για σένα κι αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει, είναι μια παράλογη και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά από την πλειονότητα του κόσμου σε όλα τα επίπεδα.

    Γιατί βάζετε αυτά τα χαζά προγράμματα στην τηλεόραση; – γιατί οι μετρήσεις δείχνουν πως αυτά θέλει ο κόσμος.
    Γιατί βάζετε μονίμως χαζοτράγουδα και δεν προωθείτε την ποιοτική μουσική; – γιατί οι μετρήσεις δείχνουν πως αυτά θέλει ο κόσμος.
    Γιατί διαφημίζετε και προωθείτε το φαστ φούντ φαγητό αφού είναι σκουπίδια και κακό; – γιατί οι μετρήσεις δείχνουν πως αυτό θέλει ο κόσμος.
    Γιατί γράφετε σαπουνόπερες κι άλλες συνομωσιολογικές και μυστικοπαθείς αηδίες; – γιατί οι μετρήσεις δείχνουν πως αυτά πουλάνε περισσότερο στον κόσμο.
    Γιατί εσείς που σαν πολιτικοί πρέπει να προασπίζετε τα λαϊκά συμφέροντα και να λέτε την αλήθεια, λέτε ψέματα στον κόσμο; – γιατί οι μετρήσεις δείχνουν πως ο κόσμος θέλει να του λέμε ψέματα κι όχι την αλήθεια.

    ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΑ;;;;

    Καλημέρα.

  145. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    143 – «Νομίζω ότι σου απάντησα, γιατί λες ότι δεν πήρες απάντηση;»
    Δεν μου απάντησες Πέπε, δεν μου είπες πού χάνει η εξίσωση. Έχω κατασταλαγμένη και τεκμηριωμένη άποψη για το θέμα, αλλά δεν είμαι άσφαλτος 🙂 και πάντα είμαι έτοιμος να αναθεωρήσω την οποιαδήποτε απόψή μου αν μου αποδείξουν πως είναι λάθος, γι΄αυτό και ζητάω την γνώμη των καθ΄ύλην αρμοδίων, όπως εδώ για το συγκεκριμένο θέμα καλή ώρα. Όταν οι απαντήσεις (γενικώς) είναι άλλα λόγια ν΄αγαπιώμαστε, δεν τρέχει τίποτα αλλά δεν αλλάζω άποψη.

  146. Πέπε said

    Δεν είναι αυτοκαταστροφικό να πίνεις δευτεράντζες κρασιά, να τσαλαβουτάς στην παραλία και να διαβάζεις χαζοαναγνώσματα. Ούτε να φας μια στα τόσα κι ένα μπέργκερ (οι άνθρωποι που δε βάζουν ποτέ και για κανέναν ούτε μία μπουκιά στο στόμα τους που να μην πληροί συγκεκριμένες προϋποθέσεις υγιεινής διατροφής που έχουν θέσει στον εαυτό τους, όσοι ξέρω, εγγίζουν πάντοτε τα όρια της αντικοινωνικής συμπεριφοράς).

    Άλλα που λες μπορούν όντως να είναι αυτοκαταστροφικά, ιδίως αν γίνουν μονοφάι. Αλλά με τους ακραίους χαρακτηρισμούς (όλα ή τελείως κακά ή τελείως καλά) δεν προοδεύει η συζήτηση. Η οποία έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω πόσο μπορεί να προοδεύσει – από ποιον περιμένεις να σου απαντήσει έγκυρα ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΑ;

    Και φυσικά, αυτό με τους πολιτικούς (ότι ο κόσμος θέλει τα ψέματα) είναι μια ισοπεδωτική μπαρούφα. Άμα έρθεις και μου πεις «θα σου κάνω τη ζωή παράδεισο, μόνο ψήφισέ με», και σε ψηφίσω, δε θα είναι επειδή εκτίμησα το γεγονός ότι μου είπες ψέματα αλλά επειδή ήλπισα ότι είναι αλήθεια. (Θα μου πεις, κι αυτό είναι πιο έξυπνο; Όχι, αλλά είναι διαφορετική περίπτωση.)

  147. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    146 – Πέπε δεν μιλάμε για μιά στο τόσο (πού το είδες αυτό;) αλλά για τρόπο ζωής. Ας τσαλαβουτάει όσο θέλει στα ρηχά κάποιος, αλλά άμα πεί πως αυτό είναι το καλό κι ο βυθός άχρηστος θα είναι ηλίθιος, γιατί όχι μόνο δεν θέλει να γνωρίσει το 99% της θάλασσας – «ζωής» αλλά έχει και άποψη.

    Οι μεγάλες πωλήσεις των Μαντά, Δημουλίδου κλπ , με τεράστια διαφορά από τους λεγόμενους ποιοτικούς συγγραφείς, είναι ο κανόνας κι όχι η μια στο τόσο εξαίρεση.
    Βρές μου ένα παγκόσμιο αριστούργημα που να πλησιάζει έστω από μακριά τις πωλήσεις του βιβλίου 50 αποχρώσεις του γκρί (για να μη βάλλω τίποτα Αλχημιστης, Χάρι Πότερ, Κώδικας Ντα Βίντσι και χαθεί το τόπι) και πές μου ποιός έχει δίκιο, οι κριτικοί που το έβγαλαν σκουπίδι ή οι αναγνώστες που το έβγαλαν κορυφαίο, (όπως βλέπεις δεν είναι ρητορικό το ερώτημα) γιατί δεν μπορεί, κάποιος έχει άδικο, όχι;

    «από ποιόν περιμένεις να σου απαντήσει έγκυρα ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΑ;» Από σας εδώ μέσα, ένα σωρό εκπαιδευτικοί και επιστήμονες διαφόρων κλάδων είστε, πού θέλεις να ρωτήσω στην οικοδομή ή στην λαϊκή.☺

  148. ΓιώργοςΜ said

    Κι ένα φρέσκο, από το τηγάνι: https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/3107127/mathitis-apo-to-volo-pire-ipotrofia-gia-spoudes-sto-panepistimio-tou-sikago
    Και δεν το γράφει τουλάχιστον Τσικάγκο να καταλάβουμε… 😛

  149. ΓιώργοςΜ said

    Ουπς, λάθος νήμα…

  150. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    146 – Γμτ, το τάμπελτ μου, όλο παταω δημοσίευση κατά λάθος.☺
    Για την ισοπεδωτική μπαρούφα μόνο αυτό, ΑΝ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΨΕΙΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ, ΑΝ ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΨΕΙΣ ΔΥΟ, ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ.
    Όταν με κοροϊδεύεις συνεχώς και λέω πως φταίς εσύ, κάτι πολύ σοβαρό μου συμβαίνει και δεν είναι καθόλου έξυπνο.☺
    Αλλά ας μην πάμε μακριά, δισεκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν σε διάφορους αόρατους και αναπόδεικτους θρησκευτικούς θεούς, και στηρίζουν όλη την ζωή τους σ’ αυτά τα παράλογα και ανόητα κατασκευάσματα.

  151. Γς said

    Φίλη συνάδελφος [την ξέρετε] μου γράφει πριν λίγο στο ΦΒ:

    «τελευταία διαβασα του Μαρτίνου και μου άρεσε πολύ,
    Ανάπλωρα λέγεται από τις εκδόσεις Αρμός,
    πήγα στη βιβλιοπαρουσίαση ..
    ο αδερφός του Νίκου Μαρτίνου είναι ο Δημήτρης που γράφει και στο blog του Σαραντάκου.
    Αυτά! καλές γιορτές»

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Το αίμα της αγάπης, πάντοτε από τις εκδόσεις Άγρα.
    Το λινκ βγάζει στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία.

  153. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λάμπρο,
    Δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Μνημόνια μέχρι να σβήσει ο ήλιος 🙂 🙂

  154. ΚΑΒ said

    Αν ενδιαφέρει τη Μαρία.

    ( Ο δικός μου «Γεροστάθης». βρίσκεται στο πατρικό, οπότε το καλοκαίρι …)

    Σήμερα βρήκα τον Γ. της κόρης μου: εκδόσεις Ρέκος, απόδοση Γιώργος Κάτος και τυπογραφική διόρθωση Μπέττυ Τζουμαλή.

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σε λίγο, στις 5 μ.μ. στο 24/7 ράδιο, 88.6 fm , θα είναι ο Γιάννης Μακριδάκης

  156. sarant said

    155 Άκουσέ το να δούμε αν θα βγάλει καινούργιο βιβλίο 🙂

  157. sarant said

    152 Βγάζει όμως στο συγκεκριμένο βιβλίο, τωρα το τσεκάρισα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: