Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χριστούγεννα διαρκείας (διήγημα του Κώστα Βάρναλη)

Posted by sarant στο 25 Δεκέμβριος, 2017


Χριστούγεννα σήμερα, η μέρα επιβάλλει διήγημα χριστουγεννιάτικο. Και επειδή Παπαδιαμάντη βάλαμε χτες, σήμερα θα βάλουμε έναν άλλον αγαπημένο του ιστολογίου -ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα του Κώστα Βάρναλη, ουσιαστικά αθησαύριστο.

Το διήγημα δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή τέτοια μέρα πριν από 64 χρόνια, στις 25.12.1953. Ο Βάρναλης διηγείται ένα επεισόδιο από τους βαλκανικούς πολέμους, από τα μετόπισθεν όμως, από ένα φυλάκιο στη Λήμνο.

Το διήγημα θα μπορούσε να είναι αυτοβιογραφικό. Πράγματι, ο Βάρναλης είχε υπηρετήσει στη Λήμνο στους βαλκανικούς πολέμους, όπου επιστρατεύτηκε αργά, το καλοκαίρι του 1913 μέχρι να απολυθεί τον Μάρτιο του 1914 οπότε ξαναγύρισε στη θέση του σχολάρχη στα Μέγαρα. Επιστρατεύτηκε ξανά τον Σεπτέμβριο του 1915 έως τον Ιούνιο του 1916, νομίζω και πάλι στη Λήμνο -αλλά τα περιστατικά του διηγήματος μάς οδηγουν να τοποθετήσουμε το γεγονός στα Χριστούγεννα του 1913, όταν η απελευθέρωση του νησιού ήταν νωπή και οι εκκλήσεις του λοχία προς τους κτηνοτρόφους του χωριού θα είχαν περισσότερη ισχύ.

Στα Φιλολογικά του Απομνημονεύματα (δημοσιεύτηκαν αρχικά σε εφημερίδα το 1935) ο Βάρναλης αφιερώνει πολλές σελίδες στο κεφ. Πώς ενθυμούμαι τους πολέμους 1912-1913, και αναφέρεται στην προσφορά τροφίμων από τους ντόπιους χωρίς όμως να τη συνδέει με τα Χριστούγεννα. Περισσότερα δεν μπορώ να πω διοτι το βιβλίο δεν το έχω προχειρο (Η φίλη μας η Μαρία προθυμοποιήθηκε να πληκτρολογήσει αποσπάσματα από τις σχετικές σελιδες (170-192 του βιβλίου) αλλά δεν θέλησα να την κουράσω χρονιάρες μέρες.

Το διήγημα δεν έχει εκδοθεί απ’ όσο ξέρω σε βιβλίο. Το χαρακτήρισα «ουσιαστικά αθησαύριστο» διότι ναι μεν δημοσιεύτηκε πρόπερσι σε κάποιον ιστότοπο, αλλά με άφθονα λάθη, άλλα εσκεμμένα και άλλα όχι. Πράγματι, ο συντάκτης προειδοποιεί ότι «(Στο διήγημα υπάρχουν κάποιες σκόπιμες αλλαγές λέξεων και λάθη για την αποτροπή των αντιδεοντολογικών αναδημοσιεύσεων και αναπαραγωγής)» και όντως έχει πχ αλλάξει τους 30 άνδρες σε 35 και τον Πρέκα σε Γκέκα, αλλά το κείμενό του περιέχει επίσης δεκάδες αβλεψίες σε σύγκριση με το δημοσιευμένο πρωτότυπο. Όλα σχεδόν τα «ήτανε» του Βάρναλη έχουν γίνει «ήταν», το «έχετε δίκιο» το έκανε «έχετε δίκαιο», το «ανάλαβε» το έκανε «ανέλαβε», το «διάταξε» –> «διέταξε» και το «ν’ αρτυθούνε» –> «ν’ αμπωθούνε» (!) Τέτοιο γλωσσικό σιδέρωμα με κάνει να χαρακτηρίζω «ουσιαστικά αθησαύριστο» το διήγημα.

Σημειώνω πως το σκίτσο που συνοδεύει το άρθρο (και την πρώτη δημοσίευση) είναι του γνωστού ζωγράφου Μίνου Αργυράκη (1920-1998) ο οποίος επί πολλά χρόνια συνεργαζόταν με την εφημερίδα.

Μονοτονίζω φυσικά και εκσυγχρονίζω (ελάχιστα) την ορθογραφία.

Μαλιχέρια είναι το όπλο Μάνλιχερ, πολύ διαδεδομένο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ο Βάρναλης χρησιμοποιεί τη λέξη και στο ποίημα του «Στην εξορία«.

Τα χάβαρα είναι είδος φαγώσιμου στρειδιού. Ο ζάβαλης είναι ο κακομοίρης, ο καημένος.

Ο κεχαγιάς ήταν αξιωματούχος του οθωμανικού κράτους, είδος διαχειριστή, και έχει διατηρηθεί στη νέα ελληνική με τη μεταφορική σημασία του ανθρώπου που θέλει να ελέγχει τα πάντα -λέμε, ας πούμε, «δεν σ’ εβαλα κεχαγιά στο κεφάλιι μου». Ωστόσο, στη Λήμνο κεχαγιάδες λέγονταν οι παλιοί παραδοσιακοί κτηνοτρόφοι με τα μεγάλα κοπάδια, και ο Βάρναλης εξηγεί την πρώτη φορά που αναφέρει τη λέξη αυτήν την ειδική σημασία της.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

– Γρήγορα Λιβάνιε, φώναξε ο λοχίας του αποσπάσματος με τη βαριά του φωνή και με ύφος Ναπολέοντος.

Ο λοχίας μας ήτανε καλή καρδιά μα το ‘χε φυσικό του να μιλάει πάντα θυμωμένα και να τρελαίνεται για ελληνικούρες.

Λιβάνιος ήτανε ο υποδεκανέας του αποσπάσματος – ενός φυλακίου δηλαδή από 30 άνδρες, που είχε σταλεί να φυλάει την είσοδο του κόρφου του Μούδρου στον πόλεμο του 1912-13.

– Και συ δάσκαλε!

Δάσκαλος ήταν η άλλη προσωπικότητα του αποσπάσματος, γενικός γραμματεύς του λοχία.

– Και συ, Ψαλτίδη, και συ, Πρέκα, και συ, Βλάχο – και συ Βαγγέλη… Όλοι… Πάρτε και τα όπλα σας.

– Και τις ψείρες μας; μουρμούρισε ο Βαγγέλης.

– Σιωπή! Βρυχήθηκε ο λοχίας… Εμπρός, μαρς.

***

Πηγαίναμε στο χωριό. Ήτανε παραμονές των Χριστουγέννων κι έπρεπε να βρεθεί το αρνί. Και τα ρέστα. Κι ο λοχίας είχε καλέσει  όλους τους νοικοκυραίους και τους κεχαγιάδες (κτηνοτρόφους) του χωριού στο καφενείο. Και δεν έλειψε κανείς τους. Γιατί ο λοχίας συνήθιζε να τρομοκρατεί τους χωριάτες.

– Είμαι ο στρατιωτικός διοικητής εδώ! Κι έχω το δικαίωμα να κρεμάω όποιον επιβουλεύεται την ασφάλεια του στρατεύματος!…

Όταν οι στρατιώτες μπήκανε στο καφενείο ο λοχίας τούς διάταξε να καθίσουν γύρω γύρω στους τέσσερις τοίχους με τα «μαλιχέρια» σφιγμένα στα γόνατα.

– Κύριοι, άρχισε ο λοχίας. Σας κάλεσα να σας ρωτήσω κάτι. Τους βλέπετε αυτουνούς (κι έδειξε τους στρατιώτες). Αφήσανε τα σπίτια τους, διότι τους εκάλεσε η πατρίς να σας ελευθερώσουν. Και αφού σας ελευθέρωσαν, τώρα φρουρούν εδώ τη ζωή σας, την τιμή σας και την περιουσία σας. Και ξέρετε τι τους δίν’ η πτωχή πατρίς για διατροφή τους την ημέρα; Σαράντα λεφτά. Σαράντα λεπτά! Και τώρα σας ερωτώ: Ποιος από σας μπορεί να ζήσει με σαράντα λεπτά την ημέρα;

Η ερώτησή του ήτανε βρυχηθμός.

Οι χωριάτες τούς κόπηκε η μιλιά από το φόβο.

– Εμπρός! ξεφώνισε δυνατότερα ο λοχίας. Μιλήστε… άφοβα!
– Έχετε δίκιο, καπετάνιε, απάντησε ο δήμαρχος.
– Κι όχι μόνο πρέπει να ζήσουν με 40 λεπτά, παρά και να πεθάνουν υπέρ των «αλυτρώτων αδελφών»!… Γι’ αυτό θα μας βοηθήσετε κι εσείς, όπως σας βοηθούμε κι εμείς. Μεθαύριο είναι τα Χριστούγεννα. Πρέπει ν’ αρτυθούνε κρέας κι οι στρατιώτες. Σεις οι κεχαγιάδες έχετε κοπάδια τ’ αρνιά. Κι είναι προτιμότερο να μας δίνετε κάθε τόσο από ένα αρνί παρά να ξανάρθουν οι Τούρκοι και να σας τα πάρουν όλα…

Οι χωριάτες κοιταχτήκανε γύρω γύρω και σκύψανε τα κεφάλια.

– Μάλιστα.
– Και φυσικά σκέτα τ’ αρνιά δεν τρώγονται. Θέλουνε και βούτυρο… Και κρασί.
– Κι αβγά, και τυρί, και καρύδια και… καπνό! διέκοψε ο δήμαρχος. Θα τα ‘χετε όλα…
– Μπράβο! απάντησε σοβαρός ο λοχίας. Η Πατρίς θα σας ευγνωμονεί και η Ιστορία θ’ αναγράψει τα ονόματά σας εις τας χρυσάς της δέλτους παχέσι γραμμάσιν (Ώρα ήτανε για ελληνικούρες!).

*

Πραγματικά την άλλη μέρα το πρωί, προπαραμονή των Χριστουγέννων, το αρνί βρέθηκε δεμένο στην είσοδο του φυλακίου. Και δίπλα του μια καλάθα γεμάτη με νταμιτζάνες, τυριά, βούτυρα, καπνό…

– Ο Θεός μάς αγαπάει, είπε ο λοχίας.

– Ο λοχίας μάς αγαπάει, διόρθωσε ο Βαγγέλης.

Αυτός ο Βαγγέλης ήτανε χασάπης στην Αθήνα. Κι αυτός ανάλαβε να «περιποιηθεί» το αρνί. Και να το ετοιμάσει για την σούβλα την άλλη μέρα…

Η χαρά του αποσπάσματος ήτανε ακράτητη. Αλλά κατά το μεσημέρι ήρθε από το Τάγμα ένας στρατιώτης κι έφερε κάποιο φάκελο στο λοχία. Ο λοχίας το άνοιξε ασυγκίνητος μπροστά σε όλα τα απρόοπτα (όπως αρμόζει σ’ ένα στρατιωτικό διοικητή)  κι άρχισε να διαβάζει. Αλλ’ όσο διάβαζε, η όψη του σκοτείνιαζε.

– Ελα πάνου, Δάσκαλε, είπε… θυμωμένος

Ο δάσκαλος τον ακολούθησε.

– Διάβασε, του λέει ο «ανώτερος». Ήτανε διαταγή του τάγματος. Να σταλεί αμέσως εκεί «ο στρατιώτης ο επονομαζόμενος δάσκαλος, διά ν’ αναλάβει υπηρεσία εις τα γραφεία του τάγματος».
– Ωχ! μάνα μου! Με φάγανε οι ελληνικούρες των εγγράφων, που στέλναμε, κι η καλλιγραφία μου!… Τι θα κάνουμε τώρα;… Το αρνί…
– Σιωπή! Πάρε και γράφε: «Λαμβάνω την τιμήν ν’ αναφέρω, ότι ο στρατιώτης Τάδε, ο επονομαζόμενος δάσκαλος, είναι ασθενής, αλλά μόλις αναρρώσει θέλω εφοδιάσει αυτόν με φύλλον πορείας προς την Σεβαστήν Διοίκησιν κλπ.».

Έδωσε ο λοχίας την απάντηση στον αγγελιοφόρο του τάγματος. Και γυρίζοντας προς το δάσκαλο:

– Δεν θα σε ξαναθυμηθούνε άλλο. Αυτό ήτανε.

*

Την άλλη μέρα το πρωί, χαράματα, πήρε ο δάσκαλος δύο μουλάρια και πήγε, όπως πήγαινε κάθε δεύτερη μέρα, στην «πρωτεύουσα» για να πάρει τις κουραμάνες του αποσπάσματος. Ήτανε παραμονή. Μια από τις ωραιότερες χειμωνιάτικες ημέρες. Παντού ο κάμπος πράσινος κι ο αέρας ακίνητος παντού, όπως ακίνητος ο κόρφος κι η ρόδινη άχνα απάνου στα νερά…

Μέσα στα ρηχά του κόρφου πολλές γυναίκες και κοπέλες μ’ ανασηκωμένα τα φουστάνια μαζεύανε χάβαρα… Όπως τις τύλιγε η άχνα μοιάζανε σαν πλάσματα του ονείρου… Τα μουλάρια από στραβοτιμονιά του δασκάλου μπήκανε μέσα στα νερά. Οι γυναίκες, σαν τρομαγμένο κοπάδι χήνες, πατήσανε τις φωνές:

– Από κει΄ναι ου δρόμους!
– Ποιος δρόμος;
– Του… Θεού!

Ο δάσκαλος είχε λαθέψει κι είχε πάρει το δρόμο του… διαβόλου.

*

Όταν φόρτωσε τις κουραμάνες ο δάσκαλος, ανέβηκε στα Γραφεία να υπογράψει την απόδειξη παραλαβής.

Ο υπολοχαγός μόλις διάβασε ποιανού φυλακίου ήτανε το ψωμί πάτησε τις φωνές.

– Αυτόν τον Οικονομάκη (το λοχία) θα τον στείλω στο στρατοδικείο. Γιατί δε μου ‘στειλε το… Δάσκαλο;
– Δεν ξέρω, κ. υπολοχαγέ!
– Θα έρθουν μαζί σου δύο στρατιώτες για να μου φέρουν δεμένο το δάσκαλο… Σουτ! Δεν επιτρέπεται! Μεταβολή!…

Ο δάσκαλος πήρε τους δύο «συναδέλφους» του απάνου στα μουλάρια και τραβήξανε για το χωριό. Ο ζάβαλης καθότανε στα κάρβουνα. Πώς θα τα ξεμπλέξει… Αρχισε να κάμνει τον άρρωστο…

– Σιγά ρε παιδιά, κι έχω πυρετό. Προσπαθούσε να προετοιμάσει τη λύση… Όταν φτάσανε στο χωριό και φέρανε τη διαταγή της… βιαίας απαγωγής του δασκάλου, ο λοχίας ξεροκατάπιε κι είπε:
– Πάρτε τον. Αυτός είναι!
– Ρε κέρατο, του είπαν οι άλλοι. Τι μας το ‘κρυβες και κάναμε τόσο δρόμο να έρθουμε κι άλλον τόσο να γυρίσουμε;…
– Δε βλέπετε που είμαι άρρωστος;
– Θα σε κάνουμε καλά στο τάγμα.

***

Ο δάσκαλος πέρασε τις μέρες των Χριστουγέννων στο πειθαρχείο με μια κουβέρτα κι ένα ξεροκόμματο. Και κοιμισμένος και ξύπνιος, οσμιζότανε το αρνί, που τρώγαν οι σύντροφοί του, του φυλακίου, κι άκουγε τα τραγούδια τους… Και ν’ άκουγε και οσμιζότανε μόνο αυτά! Κάθε στρατιώτης που ερχόταν από το φυλάκιο για να πάρει το ψωμί, του έλεγε:

– Και σήμερα είχαμε κρέας! Κάθε Πέμπτη και Κυριακή μας φέρνουν από ένα αρνί οι κεχαγιάδες. Και τρώμε κρέας κάθε μέρα και πίνουμε κρασί κάθε μέρα κι έχουμε Χριστούγεννα κάθε μέρα.

– Χριστούγεννα… διαρκείας!

 

Το ιστολόγιο εύχεται σε όλους αι καλά Χριστούγεννα! Και όσο περιμένετε τη γαλοπούλα, ή όσο τη χωνεύετε, μπορείτε να ψηφίσετε για τη Λέξη της χρονιάς 2017!

Advertisements

91 Σχόλια to “Χριστούγεννα διαρκείας (διήγημα του Κώστα Βάρναλη)”

  1. Γς said

    Καλημέα
    και Χρόνια Πολλά.

    >είναι του γνωστού ζωγράφου Μίνου Αργυράκη

    Φιλιά το ηλιοβασίλεμα

  2. Καλημέρα και χρόνια πολλά. Και του χρόνου.
    Γαλοπούλα; Πφφφ. Αρνί; Μα, Πάσχα έχουμε; Γουρουνάκι της ημέρας. Κι επειδή δεν μας λείπουν τα κρέατα αυτή την εποχή θα φάμε μόνο το μεσημέρι χοιρινό πρασοσέλινο, ενώ όσοι ακόμα τηρούν τα έθιμα στο χωριό θα έχουν ήδη φάει τις μπριζόλες τους με τα κρεμμύδια και αρτυμένες με χυμό από νεράτζι.

  3. spatholouro said

    Απορώ και θαυμάζω, πάντως: 15 χρονώ δημοσίευσε το σκίτσο στον ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ο Αργυράκης;

  4. spatholouro said

    Γράψε λάθος, μπέρδεψα ΑΥΓΗ με ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ…

  5. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Χρόνια πολλα στους Χρήστους -Χρίστους και τις Χριστίνες του ιστολογίου.
    Ωραίο το διηγηματακι αλλά τελειώνει κάπως απότομα.

  6. Γς said

    3:

    Το 1957 εξέδωσε το πρώτο του λεύκωμα με σκίτσα της περιόδου 1948-1957 με τίτλο Οδός Ονείρων
    Ο Μάνος Χατζιδάκις, γοητευμένος από το λεύκωμα της Οδού Ονείρων, το μετέτρεψε στην ομώνυμη μουσική επιθεώρηση Οδός Ονείρων

  7. sarant said

    Καλημέρα, καλά Χριστούγεννα σε όλες και σε όλους!

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Η πρωτη δημοσίευση του διηγήματος (όπου και το σκίτσο του Αργυράκη) έγινε στην Αυγή τα Χριστούγεννα του 1953. Στον Ανεξάρτητο το 1935 ο Βάρναλης είχε αφηγηθεί τα όσα πέρασε στη Λήμνο.

    Ωπ, το είδες!

  8. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά σε όλους, ευχές στους εορτάζοντες και εορτάζουσες για την ονομαστική τους εορτή!

  9. Γιάννης Ιατρού said

    κι από μένα Χρόνια Πολλά

    5: Λάμπρο,

    ναι, ναι, και στις εκτός, άντε ξώφαλτσα, ιστολογίου 🙂 🙂

  10. Γς said

    8:

    Της είπα χρόνια πολλά για τη γιορτή της και μου απάντησε πριν λίγο.

    «να εισαι καλα σε ευχαριστω ξερω οτι εισαι καλος και αυθορμητος αλλα εγω παρεξηγουμαι λογω της αληθειας σε πολλα πραγματα εχω αναθεωρηση αποψεις και αξιες τα οποια εχουν αλλη απηχηση σε εμενα»

    Καλό κορίτσι, δεν λέω, αλλά είναι και το θρησκευτικό δόγμα, που ακολουθεί, στο οποίο καθώς φαίνεται δεν λογίζονται οι ονομαστικές εορτές.

    Και με τρόμαξες μωράκι μου…

  11. Γιάννης Ιατρού said

    Να μην ξεχάσουμε και τους Μανώληδες (καληώρα, που κι αυτοί γιορτάζουν σήμερα! Χρόνια τους Πολλά λοιπόν 🙂

  12. Γς said

    11:

    >Να μην ξεχάσουμε και τους Μανώληδες\

    Τους κρητικούς

    και τους κριτικούς του καθαρού λόγου

    https://en.wikipedia.org/wiki/Immanuel_Kant

  13. Χρόνια πολλά και καλά! Υγεία σε όλους και όλες!

    Οι Μανώληδες γιορτάζουν αύριο, ή εμείς έτσι το’ χουμε που γιορτάζαμε τον πατέρα μου και τώρα συνεχίζουμε με τον ανιψιό μου.

  14. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χρόνια πολλά σε όλους και ειδικότερα σε Χρίστους, Χρήστους, Χριστίνες.

    >… παχέσι γραμμάσι … 🙂

    Ωραιότατα ως λογοπαίγνιο, αλλά ως ένα σημείο απηχεί και την πραγματικότητα εκείνης της εποχής. Την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, οι ελληνικές κοινότητες για να ρυθμίσουν τα του οίκου τους, (σχολεία, εκκλησίες κλπ) βασίζονταν κυρίως σε δωρεές. Για να προσελκύσουν όμως δωρητές, συνήθιζαν να αναγράφουν σε εμφανή σημεία του ιδρύματος (κτιρίου) με χρυσά; γράμματα το όνομα του δωρητή. Αυτό το συναντάμε συχνά και μετά την μικρασιατική καταστροφή σε αμιγώς προσφυγικούς συνοικισμούς. Κουβάλησαν την συνήθεια αυτή από τις πρώην πατρίδες τους.

  15. sarant said

    11-13 Kι εγώ ξέρω πως οι Μανώληδες γιορτάζουν αύριο, όπως άλλωστε και οι Μανόληδες 🙂

  16. 14 α ναι; μόνο οι νεοελλαδίτες τόχουμε; Κι εγώ νόμιζα πως παντού γίνετ’ αυτό

    Κι επειδή τα χρόνια πολλά για τις ονομαστικές γιορτές δεν τάπα, να τα ποσθέσω τώρα. Χρόνια πολλά σε Χρ*στους, Χριστίνες (ε, ναι, 9, κι οι παρά τω ιστολογίω πολύ περισσότερο) Χρύσες και Μαν*ληδες. Που ενώ γιορτάζουν κανονικά σήμερα (11-13-15) μιας και α) είναι πολλοί οι υπόλοιποι και β) η μέρα είναι γιορτινή από μόνοι της τόχουν μεταθέσει για αύριο, αλλά βασικά ως προς τσιμπούσια κλπ. Κι ένα Χρήστο έχω με μετάθεση (αλλά εγώ θα λείπω από τα πέριξ και δεν θα παρευρεθώ).

  17. Γιάννης Ιατρού said

    13, 15: Α, τι να πώ, εγώ αποφεύγω τα αιρετικά 🙂 🙂 εορτολόγια, στο eortologio.gr για σήμερα γράφει

  18. gpoint said

    Καλημέρα, χρόνια πολλά σε όλους και διπλά σε όσους/ες εορτάζουν ονομαστικώς (Χρήστος, Χριστίνα, Παπέν ) ή επιθετικώς (Χριστόπουλος, Χρηστάκης κ.λ.π )

  19. Παναγιώτης Κ. said

    Λήμνος: Αγαπημένος προορισμός!
    Έχουμε λοιπόν την…εξίσωση:
    Βάρναλης(+)Λήμνος=Ευφορία 🙂

  20. Παναγιώτης Κ. said

    Ευχές για τους εορτάζοντες.
    Γιορτάζει και ο…καταναλωτισμός αυτές τις μέρες! 😦

  21. sarant said

    17 Πέστο να ξέρω να ευχηθώ σε τόσους Μελχιόρ που ξέρω 🙂

  22. gpoint said

    # 2

    Η γαλοπούλα όπως και τα υπόλοιπα εκλεκτά πράγματα (μελομακάρονα, κοκορέτσι, λαγάνα κ.λ.π.) πρέπει να τρώγονται ΜΙΑ φορά τον χρόνο για να διατηρούν την αίγλη τους. Εχω φάει γαλοπούλα 65+ χριστούγεννα και έχω άποψη :

    Αρχικά η σούπα από τις φτερούγες (με πατάτες καρότα ρύζι, αυγολέμονο) την παραμονή δεν συγκρίνεταιμε καμιά αλλη. ΤΕΛΟΣ.
    Οι πατάτες που ψήνονται με την γαλοπούλα γίνονται νοστιμότερες από οποιονδήποτε άλλο τρόπο ψησίματος
    Τρίτον και κυριότερον η γέμιση από χοιρινό κιμά,ξανθιές σταφίδες, ψητά κάστανα και κουκουνάρι ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ

    Μετά από αυτά ελάχιστοι ασχολούνται με το κρέας της γαλοπούλας, άσπρο και καφέ, αποκτά μια κάποια εκτίμηση συνοδευόμενο από ζελέ μύρτιλου, μπλούμπερρυ στα ελληνικά

  23. Γιάννης Ιατρού said

    21: χιχι, ελπίζω να μην έχει κανείς τους την τύχη αυτού εδώ (από την εποχή του Κούλη…)

  24. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αν το χρονογράφημα είναι αυτοβιογραφικό, προφανώς ο δάσκαλος ήταν ο ίδιος ο Βάρναλης. Τό ‘χε η μοίρα του πάντα να την πατάει. Όταν δεν τον κυνηγούσαν για τα φρονήματά του και του δίναν καλή μετάθεση από λόχο σε τάγμα, πάλι ζημιωμένος έβγαινε. Έχανε αρνάκια, κρασάκια, σαλατίτσες και άλλα καλά. Και επιπλέον … διαμονή στο κρατητήριο. Όπου κομμουνιστής… και η μοίρα του! 🙂

  25. Πέπε said

    Χρόνια πολλά!

    @17:
    > > Γκασπάρ, Γκάσπαρος, …Μελχιόρ, Μελχιώρ…

    Ο Βαλτάσαρ τίποτις;

  26. sarant said

    24 Ακόμα δεν είχε γίνει κομμουνιστής, αλλά τόχε η κούτρα του 🙂

    25 Εχει όμως Μπαλταζάρ κτλ.

  27. Πέπε said

    26:
    Α, λάθος μου. Φταίει που τον έψαχνα αλφαβητικά στο Β. Ε να μας ζήσει κι αυτός!

  28. LandS said

    «Μέσα στα ρηχά του κόρφου πολλές γυναίκες και κοπέλες μ’ ανασηκωμένα τα φουστάνια μαζεύανε χάβαρα… Όπως τις τύλιγε η άχνα μοιάζανε σαν πλάσματα του ονείρου… Τα μουλάρια από στραβοτιμονιά του δασκάλου μπήκανε μέσα στα νερά[…]
    Ο δάσκαλος είχε λαθέψει κι είχε πάρει το δρόμο του… διαβόλου.»

    Από αυτό το απόσπασμα συμπεραίνω ότι το διήγημα είτε είναι αυτοβιογραφικό είτε ο δάσκαλος ήτανε ο …Γς

  29. Πέπε said

    Αυτές τις μέρες είχα πάθει ένα μπλακάουτ. Προσπαθούσα να θυμηθώ πότε γιορτάζουμε εμείς (στην Αθήνα) τους Μανόληδες, κι επειδή θυμόμουν ότι πάμε ανάποδα από τους Κρητικούς ρωτούσα πότε τους γιορτάζουν εδώ, αλλά άκρη δεν έβγαλα, καθώς άλλοι μου λέγαν ανήμερα και άλλοι τη δεύτερη μέρα. Άρα, είτε και στην Κρήτη δεν είναι απόλυτος ο κανόνας ότι γιορτάζουν ανήμερα είτε το αθηναϊκό έθιμο έχει αρχίζει να εκτοπίζει το τοπικό.

    Κι επειδή εδώ λεξιλογούμε, καταθέτω και την περίεργη πληροφορία (που δε με διευκόλυνε ιδιαίτερα στην αναζήτησή μου) ότι εδώ στην Κρήτη πολλοί θεωρούν ότι «ανήμερα» σημαίνει την παραμονή!

    Πάντως, η γιορτή των Μανόληδων τη μέρα των Χριστουγέννων και όχι την επομένη, είτε ως αποκλειστική συνήθεια είτε ως όχι αποκλειστική, δεν είναι μόνο της Κρήτης αλλά και άλλων νησιών και ίσως των νησιών γενικώς.

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.

    Χρόνια πολλὰ στὶς ἑορτάζουσες καὶ τοὺς ἑορτάζοντες· ἰδιαιτέρως στὴ Χριστίνα τοῦ Λάμπρου, στὸν Χρίστο Δάλκο καὶ στὸν Χρῆστο ἀπὸ τὰ Τρίβλακα.
    Στὰ Θερμιὰ τοὺς Μανώληδες τοὺς γιορτάζουν σήμερα· τὴ δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων γιορτάζουν ὀνόματα σχετικὰ μὲ τὴν Παναγία (Μαρία, Παναγιώτα-Παναγιώτης κλπ).

  31. LandS said

    17 Αυτό με το πολύ ιντερδεδομένο εορτολόγιο κάτι δεν μου ταιριάζει. Τα επίσημα κιτάπια για σήμερα έχουν «α) Η κατά σάρκα γέννησις του Κυρίου Ιησού Χριστού
    β) Προσκύνηση των Μάγων
    γ) Μνήμη των ποιμένων, που είδαν τον Κύριο Ιησού Χριστό» http://www.saint.gr/index.aspx
    Στο αλφαβητικό ψάξιμο έχουν έναν Άγιο Εμμανουήλ που γιορτάζει άλλη μέρα. http://www.saint.gr/3931/saint.aspx
    Γασπάρ, Κασπάρ, Γκασπάρ και Γασπαρίνα δεν έχνε.

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    28 🙂

  33. ΣΠ said

    Καλημέρα και Χρόνια Πολλά.

    29 Ήμουν μαθητής ακόμα (πριν από μισό αιώνα) όταν είχα ακούσει συμμαθητή μου να υποστηρίζει ότι «ανήμερα» σημαίνει την παραμονή. Δεν θυμάμαι να ήταν από την Κρήτη. Με είχε παραξενέψει και το θυμάμαι ακόμα. Από τότε πάντως δεν το ξανάκουσα με αυτή την σημασία.

  34. Στρείδια, μύδια, χάβαρα. Έτσι, όλα μαζί. Θαλασσινά διατροφής αλλά δευτεράντζες (τότε που τα ψαρεύανε στα βράχια οι μη έχοντες – ούτε βάρκα – νησιώτες, σήμερα τα πρώτα βρήκαν το δρόμο τους στα γκουρμεδόπιατα).

  35. LandS said

    Και επειδή είμαστε του ερεύνα και δικό σου καπέλο τι πιστεύεις, διαβάσαμε ότι ο Μάρκος τσιτάρισε τον Ησαΐα που προφήτεψε για κάποια παρθένο που θα ονομάσει το παιδί της Οθεοσείναιμαζίμας για να ισχυριστεί ότι η εκπληρώθηκε η προφητεία με το παιδί της Μαρίας που είχε όνομα Σωτήρας.

  36. 29, 33 Αυτό με τ’ ανήμερα» το παθαίνουν πολλοί, δεν ξέρω γιατί. Πάντως τα λεξικά λένε «ανήμερα [anímera] επίρρ. χρον. : προσδιορίζει πράξη που έγινε την ίδια μέρα με αυτήν που εκφράζει ο χρονικός προσδιορισμός που ακολουθεί: ~ (τα) Xριστούγεννα / (την) Πρωτοχρονιά / το Πάσχα, την ημέρα των Xριστουγέννων κτλ. ~ του θανάτου του / με το θάνατό του, την ημέρα ακριβώς που πέθανε.
    [μσν. ανήμερα < αρχ. φρ. ἐν ἡμέρᾳ `μέσα σε μία μέρα΄ με μετακ. τόνου αναλ. προς το σήμερα και παρετυμ. αν(α)-]
    » λέει το ΛΚΝ και «ανήµερα επίρρ.· την ίδια ακριβώς ηµέρα, κατά τη διάρκεια ορισµένης ηµέρας: ~ το Πάσχα έγινε το φονικό.[ΕΤΥΜ. µεσν. < άνά + ηµέρα, µε αναβιβασµο τού τόνου κατ' αναλο-γίαν προς το σήµερα].» ο Μπαμπ.

    Κι είναι και τα θηρία τ’ ανήμερα!

  37. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Το ανήμερα = παραμονή δεν το ξέρω.

  38. Αγγελος said

    Μα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ‘ανήμερα’ σημαίνει ‘την ίδια μέρα’ στην κοινή νεοελληνικη. Και ο Τριανταφυλλίδης πάντως σημε,ιώνει κάπου στη Νεοελληνική Γραμματική, νομίζω ακριβώς ως πράδειγμα ιδιωματισμού, ότι σε μερικά μέρη σημαίνει την παραμονή ή την επαύριο!

  39. Πέπε said

    Και «ύστερα» σε διάφορα μέρη σημαίνει «προηγουμένως»:
    -Καφέ θες;
    -Όχι, ήπια ύστερα.
    Αυτό είναι πραγματικός ιδιωματισμός. Αν κάτσει κανείς να σκεφτεί πώς το επίρρημα του επιθέτου «ύστερος» έφτασε να σημαίνει «σε λίγο», μπορεί και να εξηγήσει γιατί, για άλλους, έφτασε να σημαίνει «προ ολίγου», μην πω κιόλας ότι η ιδιωματική σημασία είναι πιο λογική από την πανελλήνια.

    Δε νομίζω όμως ότι χωράει τέτοια εξήγηση για το «ανήμερα=παραμονή». Έτσι κι αλλιώς, για την παραμονή υπάρχει ήδη η λέξη παραμονή, δεν έχει ανάγκη να ονομαστεί κάπως, ενώ του ανήμερα, αν του πάρεις τη λέξη του, πώς αλλιώς θα το λες μετά;

    Καμιά φορά ας τολμάμε να πούμε «στο τάδε μέρος το λένε λάθος».

  40. Γς said

    Και μόλις γυρίσαμε από το οικογενειακό τραπέζι στην Αθήνα.
    Και πηγαίνοντας ανεβήκαμε στον Αϊ Γιάννη τον Καρέα.

    Ωραία μέρα. Λιακάδα κι όλη η Αθήνα πιάτο κάτω.

    -Ποιο είναι αυτό το κτίριο; Που έχει διαφορετικό χρώμα από τ άλλα. Εκεί κάτω. Μετά την πρασινάδα [εννοούσε το Ζάππειο]. Πιο πέρα, πιο άνω.

    -Πιο γαμώ το κέρατό μου;

    Αν σας πώ ότι έλεγε για τον Ιερό βράχο με τον Παρθενώνα επάνω;

    Εντάξει στην Κύπρο δεν έχουν κάτι ανάλογο. Αλλά τόσο πολύ;
    [τόσο πολλά;]

  41. Γιάννης Ιατρού said

    Δωράκια σας έφερε ο Αγιοβασίλης; 🙂

  42. 41

    Περιμένω την Πρωτοχρονιά, να πέσει το εφ’άπαξ.
    Τότε θα σου ‘πώ.

  43. Γιάννης Ιατρού said

    42: 🙂 🙂 🙂 Καλοφάγωτα!

  44. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  45. nikiplos said

    Από τα κάλαντα του Μωριά:

    Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε,
    παρά σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε.
    Δώστε μας και τον κόκορα, δώστε μας και την κότα,
    δώστε μας και πέντ’ έξι αυγά να πάμε σ’ άλλη πόρτα.

    Δεν ήρθατε να φάτε και να πιείτε, μας αγαπήσατε αλλά τον κόκκορα, την κότα και πέντ’ έξ’ αυγά θα τα βουτήξετε, παλιοχαμουτζήδες! 🙂

  46. nikiplos said

    Αχ αυτός ο Δάσκαλος… πάντα στην απόξω… ωραίο διήγημα.

  47. Πέπε said

    @45:
    Ε ναι, δεν είπαμε ότι θα τα φάμε εδώ επιτόπου, έχουμε και σπίτια! 🙂

  48. spatholouro said

    Sarant :»Το χαρακτήρισα «ουσιαστικά αθησαύριστο» διότι ναι μεν δημοσιεύτηκε πρόπερσι […]»

    Εάν είναι δυνατόν να έχει κακοποιήσει με αυτόν τον τρόπο το κείμενο του Βάρναλη ο…»αποθησαυριστής» του!
    Δεν συνεχίζω γιατί θα αρχίσω τα πασαλιμανιώτικα…

  49. sarant said

    48 Είναι τσαπατσούλης, πράγματι.

  50. Μαρία said

    49
    Και ακατονόμαστος 🙂
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/09/28/varnalis-4/#more-11906

    https://sarantakos.wordpress.com/2015/02/15/varnalisbooks/#more-12706

  51. ΣΠ said

    Για την σημασία του «ανήμερα»:
    http://enalexiko.pbworks.com/w/page/61592187/%CE%91%CE%9D%CE%97%CE%9C%CE%95%CE%A1%CE%91

  52. cronopiusa said

  53. spatholouro said

    #49
    Μα μόνο για το «αρτυθούνε/αμπωθούνε» θα έπρεπε να είχε πάει αυτόφωρο…

    Δεν υπάρχουν συγγενείς του Βάρναλη που να παρακολουθούν τα τοιούτα περιστατικά και να επεμβαίνουν με κάποιο τρόπο;

  54. Spiridione said

    ΙΛΝΕ
    Ετυμολογία
    ᾿Εκ τῆς προθ. ἐν καὶ τοῦ οὐσ. ἡμέρα. Κατὰ τὸν ΚἌμαντ. ἐν Χιακ. Χρον. 2 (1914) 105 «πιθανῶς ἐκ τοῦ ἄλλη ἡμέρα».
    Σημασιολογία
    1) Τὴν αὐτὴν ἡμέραν, αὐθημερόν, συνήθως ἑορτῆς τινος κοιν. καὶ Καππ. (Σινασσ.) Πόντ. (Κερασ. Οἰν. Τραπ.): Πήγαμε κ᾽ ἤρθαμε ἀνήμερα. ᾿Ανήμερα τοῦ Χριστοῦ – τ᾿ ἅι Γεωργιοῦ – τῶν Φώτων κττ. Ἀνήμερα τοῦ γάμου κοιν. Ἀνήμερα Χριστούγεννα – Λαμπρή κττ. Πελοπν.(Τριφυλ.) 2) Τὴν ἑπομένην ἡμέραν, συνήθως ἑορτῆς τινος Κεφαλλ. Κρήτ. Κύπρ. Νάξ. (Ἀπύρανθ.) Χίος κ. ἀ.: ᾿Ανήμερα τῆς Λαμπρᾶς Χίος || Παροιμ φρ. Ἀνήμερα τοῦ παναϋρκοῦ χωρκάτης ἀλλαμένος (ἐπὶ τοῦ ἀκαίρως καλλωπιζομένου). 3) Τὴν προηγουμένην ἡμέραν, τὴν παραμονὴν, συνήθως ἑορτῆς τινος Ἤπ. Κεφαλλ. Μακεδ. Στερελλ. (Αἰτωλ.): ᾿Ανήμερα τοῦ Χριστοῦ χιόνιζε Ἤπ. Ἀνήμιρα τ᾿ Φουτῶν ἔχουμι τ᾽ Σταυροῦ Αἰτωλ. Πβ. ἀντήμερα.

  55. ΣΠ said

    54
    Δηλαδή στην Κεφαλονιά σημαίνει και την προηγούμενη και την επόμενη μέρα; Καλά, πώς συνεννοούνται αυτοί;

  56. Πέπε said

    54:
    Μάιστα. Το βέβαιον είναι ότι και οι τρεις σημασίες, μια μέρα πριν, την ίδια μέρα και την επομένη, συνηθίζονται κυρίως όταν πρόκειται περί εορτής (δηλαδή αν δεν έχουμε γιορτή, δεν είναι βέβαιο ότι σημαίνει αυτό). Είναι μια βοήθεια, όσο να πεις! 🙂

    Βλέπω δε ότι στην Κρήτη καταγράφεται η σημασία «την επόμενη μέρα». Εγώ στην Κρήτη συναντώ την άλλη σημασία, της παραμονής. Αν ληφθεί υπόψιν ότι η λέξη χρησιμοποιείται συχνά για κανονίσματα, π.χ. σας καλούμε ανήμερα Χριστούγεννα, φαντάζεται κανείς τι Βαβυλωνίες προκύπτουν.

  57. Spiridione said

    55. Μπορεί να είναι σε διαφορετικές περιοχές. Αν βάλουμε και το ‘αντήμερα’ ακόμα μεγαλύτερο μπέρδεμα.
    Τυπολογία
    ἀντήμερα ἐπιρρ. πολλαχ. καὶ Πόντ. (Οἰν. Σινώπ.) ἀdήμερα Κεφαλλ. Λευκ. κ.ἀ. ἀντήμιρα Ἤπ. (Ζαγόρ.) Μακεδ.
    Ετυμολογία
    ᾿Εκ τῆς προθ. ἀντί καὶ τοῦ οὐσ. ἠμέρα.
    Σημασιολογία
    1) Τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἰδίᾳ ἑορτῆς τινος, τὴν ἐπαύριον (ἡ πρόθ. ἐδήλου τὸ πρῶτον τὴν ἀπόδοσιν ἑορτῆς, πβ. ἀντίγαμος, ἀντίλαμπρα, ἔπειτα δὲ μετέστη εἰς τὴν σημ. ταύτην) πολλαχ. καὶ (Πόντ. Οἰν. Σινώπ.): Θὰ πιάκουμε δουλε͜ιὰ ἀντήμερα τῆς Παναγίας Κέρκ. Ἦρθ᾽ ἀντήμερα τοῦ Παντοκρατόρου αῦτόθ. Ἀdήμερα τοῦ Σταυροῦ Κεφαλλ. Ἀdήμερα τ᾿ ἅγιˬ-Ἀντωνιοῦ ἐγίνηκεν ὁ σεισμὸς Παξ. «Καὶ τοῦτο ἐσυνέβη…τὴν αὐγὴν τῶν 17/29 Αὐγούστου…ἀντήμερα τοῦ ἁγίου Γερασίμου» (ἐξ ἐγγράφου τοῦ 1849) Κεφαλλ. || ᾎσμ. Κιˬ ἀdήμερα τοῦ ἅιˬ-Γεˬωργιοῦ σὰν πάς ’ς τὸ πανεγύρι Κεφαλλ. Συνών. ἀνήμερα 2. 2) Κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν, κατὰ τὴν διάρκειαν ἡμέρας τινὸς Ἤπ. (Ζαγόρ. κ.ἀ.): Ἀντήμερα τὰ Χ’στούγιννα «θά ’ρθου σπίτ’ σ’. Ἀντήμιρα τ᾿ ἁ-Γεωργιˬοῦ. || ᾎσμ. Ἀντήμερα τῆς Πασκαλιᾶς καὶ τοῦ Χριστὸς Ἀνέστη Ἤπ. Συνών. ἀνήμερα 1. 3) Τὴν προηγουμένην ἡμέραν, τὴν παραμονὴν Ἤπ. Μακεδ.: Ἀντήμιρα τοῦ Χριστοῦ σ’κώθ’κα Ἤπ. Συνών. ἀνήμερα 3. 4) Τὴν τρίτην ἡμέραν πρὸ τῆς σήμερον, πρὸ δύο ἡμερῶν, προχθές. μετ’ ἄρθρ. ἢ ἄνευ αὐτοῦ Πόντ. (Οἰν.): Τ’ ἀντήμερα.

  58. Ανήμερα να σημαίνει παραμονή, δεν έχω συναντήσει άνθρωπο να το πει στην Κρήτη. Οι Μαν(ώ|ό)ληδες σήμερα γιορτάζουν στην Κρήτη, κι αύριο αλλού.

    Καλές Γιορτές -ονομαστικές, θρησκευτικές κοινωνικές, της συνήθειας- σε όλους κι όλες!

  59. Μαρία said

    57
    Το σίγουρο είναι οτι, αν ακούσουμε το αντήμερα με ντ απρορρίνιστο, θα καταλάβουμε πως πρόκειται για την επαύριο 🙂

  60. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα!

    49-50-53
    Ο κ. Κακαβάνης, γιατι γι’ αυτόν πρόκειται, έστειλε σχόλιο που δεν το δημοσιεύω διότι ειναι υβριστικό, στο οποίο λέει, σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο κείμενο:

    Ουκ ολίγες φορές έχεις κλέψει και δικό μου έργο και άλλων … Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι άλλη μία τέτοια (Και ναι το γλωσσικό σιδέρωμα εσένα είχε υπόψη, ξέροντας ότι αργά ή γρήγορα θα το κλέψεις)

    Ο κάθε εχέφρων αναγνώστης μπορεί να εκτιμήσει αν είναι «κλοπή» η δημοσίευση που έκανα, που έγινε από το πρωτότυπο κείμενο με πλήρεις αναφορές όλων των πηγών και χωρίς λάθη μεταγραφης, όπως επίσης μπορεί να κρίνει αν το αρτυθούνε–>αμπωθούνε είναι εσκεμμένη παραποίηση ή απλούστατο λάθος από αβλεψία και άγνοια.

    Αν τα έλεγε κανείς άλλος, πιο σοβαρός αυτά, θα είχα κάνει μήνυση,

    Πάντως, οι εκδόσεις των τεσσάρων ως τώρα βιβλίων του Βάρναλη που έχω κάνει από τις εκδόσεις Αρχείο γίνονται με συμφωνητικό με την κ. Ευγενία Βάρναλη, το οποιο προβλέπει δικαιώματα τα οποία και καταβάλλονται τακτικά. Μακάρι να μπορούσαν να το καυχηθούν κι άλλοι αυτό.

  61. sarant said

    54-57
    Και την προηγούμενη μέρα, και την ίδια μέρα, και την επομένη, αυτό ξεπερνάει και την απόφραξη!

    Σπύρο, τα παραθέματα από το ΙΛΝΕ πώς τα βάζεις;

  62. Πέπε said

    @58:
    Πίστεψέ με.

    Στην Κρήτη δεν ομιλείται μόνο το κρητικό ιδίωμα με τα διάφορα παρακλάδια του, αλλά επίσης η κοινή νεοελληνική, καθώς και όλα τα πιθανά ενδιάμεσα στάδια, ειδικά δε στο Ηράκλειο, όπου οι πάντες κατάγονται από χωριά τουλάχιστον τριών νομών και δεκάδων επαρχιών, υπάρχει μπόλικος συγκρητισμός. Μέσα σ’ όλα αυτά λοιπόν, υπάρχει φυσικά και το περιθώριο λάθους. Ο ιδεατός ακραιφνής, αποκλειστικός και φυσικός ομιλητής κάποιας ντοπιολαλιάς είναι εξ ορισμού αλάνθαστος (όπως μιλάει αυτός, έτσι είναι το ιδίωμα = αυτός είναι το μέτρο του σωστού), αυτός όμως ο ομιλητής δεν υπάρχει.

    Γι’ αυτό εξ αρχής έγραψα όχι ότι εδώ ανήμερα σημαίνει παραμονή, αλλά ότι πολλοί πιστεύουν ότι αυτό σημαίνει. Το γιατί το πιστεύουν αποδεικνύεται πιο περίπλοκο απ’ ό,τι φανταζόμουν.

    Κατά τα άλλα, δύο αδέρφια Μανόληδων στο στενό μου περιβάλλον μού επανέλαβαν σήμερα ότι η γιορτή είναι αύριο.

  63. 51: Δεν βλέπω να μιλάει ο Κριαράς για πριν ή για μετά, παρά μόνο για… ανήμερα
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1

  64. Γιώργος Πετρόπουλος said

    Καλά θα κάνει ο Κακαβάνης να μην μιλάει. Εδώ δεν έγινε καμία κλοπή. Έγινε δημοσίευση ενός κειμένου από την αρχική πηγή το οποίο μάλιστα αποκαταστάθηκε καθώς ο κ. Κακαβάνης το είχε κακοποιήσει βαναυσα. Για κλοπή θα μπορούσε να γίνει λόγος αν ο Νίκος δεν είχε πάει στην αρχική πηγή και έκανε αντιγραφή και επικόλληση αυτό- το κακοποιημένο από τον Κακαβάνη- κείμενο του Βάρναλη. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έγινε. Ο Νίκος έχει στα χέρια του το σύνολο της ΑΥΓΗΣ σε ηλεκτρονική μορφή, όπως το έχω κι εγώ. Το γεγονός δε ότι αποκατάστησε το κείμενο του Βαρναλη δείχνει ότι δούλεψε πάνω σ’ αυτό κάτι που ο Κακαβάνης το έκανε από την ανάποδη. Υ.Γ. Μήπως μπορεί να μας πει ο Κακαβάνης ποιος εμφανίζεται να έχει το Copyright στα παιδικά ποιήματα του Βάρναλη που εξέδωσε πριν απο μερικά χρόνια; Η απάντησή του θα μας βοηθήσει να βρούμε έναν ξεδιάντροπο κλέφτη.

  65. Μαρία said

    63
    Κοίταξα στο 2ο τόμο του μεγάλου. Παραπέμπει και σε σχετικά λήμματα του ΙΛ αλλά και εδώ.
    http://epet.nlg.gr/all1.asp?id=1118&pg=0 σ.224 κεξ

  66. Μαρία said

    60, 64
    Δεν καταλαβαίνω για ποια κλοπή μιλάτε. Υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα δακτυλογράφου;

  67. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    60 – Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο Νικοκύρης.☺

  68. Γς said

    67:
    !

  69. 65: Μάλιστα. Στέκομαι διορθωμένος, και αεί διδασκόμενος.

  70. Alexis said

    Καλησπέρα.
    Να ευχηθώ έστω και καθυστερημένα χρόνια πολλά σε όλους και κυρίως στους εορτάζοντες Χρήστους και Χριστίνες.
    Δεν έχω διαβάσει το διήγημα, επιφυλάσσομαι…

  71. Γς said

    >επιφυλάσσομαι…

  72. Spiridione said

    61 κόπι πέιστ, μετά από αναζήτηση, από εδώ
    http://repository.academyofathens.gr/kendi/index.php/gr/searchAdvance

  73. sarant said

    72 Mερσί!

  74. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χάθηκε μήνυμα νωρίτερα με ευχές.
    Αποξημερώματα λοιπόν, χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και μη, και σήμερα και χθες. Πάει κι αυτό το Χριστούγεννο 🙂

    >>να τοποθετήσουμε το γεγονός στα Χριστούγεννα του 1913,
    Λήμνος, Μούδρος.. πανό και επικεφαλής τους ιερείς τους, για να διαδηλώσουν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα. Πρωτοχρονιά 1913.
    Φωτογραφία του Etienne Labranche, πολεμικού ανταποκριτή Le temps των Παρισίων

  75. spatholouro said

    #60
    Οπότε πιθανολογώ -όσον αφορά το κακοποιημένο από τον Κακαβάνη κείμενο του Βάρναλη- ότι είτε έχει συναινέσει η κυρία Βάρναλη είτε δεν έχει ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη ανάρτηση.

  76. Γς said

    Σήμερα λοιπόν γιορτάζουν οι Μανώληδες και οι Μανόληδες.

    Αλλά κι οι Εμμανουέλες.

    Κι ήταν κι η Σίλβια Κριστέλ η πρώτη «Εμμανουέλα», που λογοκρίθηκε στη χώρα μας λίγο μετά το τέλος της Χούντας.

    «Ο πρόεδρος, ο εισαγγελέας και οι σύνεδροι του δικαστηρίου που δικάζει την υπόθεση της ερωτικής ταινίας «Εμμανουέλα», παρακολουθούν σε ιδιωτική προβολή το έργο προκειμένου να μορφώσουν ανέτως προσωπική άποψη επί του θέματος. Κατά τη διάρκεια της δίκης, καθηγητές Πανεπιστημίου καταθέτουν ότι η ταινία «τιτρώσκει βαναύσεως την κοινώς παραδεδειγμένη παρ’ ημίν ηθικήν» και «διεγείρει τον σεξουαλικό ίμερο». Τελικά η ταινία απαγορεύεται ως άσεμνη»

  77. Γς said

    Γιορτάζουν κι οι Μανωλίες.

    Είναι κι αυτή η Μαγνόλια, που την λέμε Μανώλια

  78. Γς said

    Είναι κι εκείνες οι φράουλες [και τα σκάγια] της Μανωλάδας

  79. Γς said

    -Αχ Μανώλη! Μανώλη!

    -Σταύρο με λένε!

    -Εγώ Μανώλη θέλω να φωνάζω!

  80. Παναγιώτης Κ. said

    @79. Εγώ πάλι ξέρω άνθρωπο που, πλασάρει άλλο μήνα γέννησης από τον πραγματικό διότι δεν του αρέσει να έχει…ζώδιο σκορπιό!!! 😦 🙂 😦 :).

  81. Γς said

    80:
    Δεν κατάλαβες.
    Ο Στέλιος ήταν το υποκατάστατο του πρώην της, Του Μανώλη.

    Κι άντε να τελειώσεις μετά.
    Οπως η κυρία

  82. Γς said

    >Στέλιος

    Σταύρος

  83. […] […]

  84. sarant said

    75 Η κυρία Βάρναλη δεν ασχολείται με το Διαδίκτυο απ’ όσο ξέρω.

  85. dryhammer said

    76. Είχε κυκλοφορήσει και μια παρωδία το ’75 με τον Βουτσά

    Χρόνια Πολλά είπαμε;

  86. spiral architect 🇰🇵 said

    Χρόνους Πολλούς (στα κρητικά) στους Χρήστους και Χριστίνες ψες, στους Μανώληδες και στις στις Εμμανουηλίες σήμερα.

    Υγεία σε όλους τους συμφορουμίτες και στις οικογένειές τους.

  87. spiral architect 🇰🇵 said

    Επειδή το παιδικό δεν μας εγκαταλείπει:

    (ειδικά, αν έχεις πιεί τον Αχελώο και τον Αλιάκμονα σε κρασί …) 🙄

  88. sarant said

    Χρόνια πολλά και σε σένα, χικ!

  89. Γς said

    87:

    Στου Μανώλη την ταβέρνα, έπεσε μια τουφέκια
    Και ανοίξαν τα βαρέλια και χυθήκαν τα κρασιά

    που δεν είναι άλλο από το

    Giovinezza, giovinezza
    primavera di bellezza,
    nel fascismo è la salvezza
    della nostra libertà.

    τον Ιταλικό φασιστικό Εθνικό Ύμνο του Μοσσολίνι:

  90. Ριβαλντίνιο said

    Υπήρχε επί τουρκοκρατίας αθηναϊκό επώνυμο Γάσπαρης. Ήταν «φράγκικης» καταγωγής και Ρωμαιοκαθολικοί. Να προέρχεται από το όνομα Γασπάρ του μάγου ;

  91. Πέπε said

    Και τώρα υπάρχουν. Προχείρως θυμάμαι το ιδιαίτερα εύηχο Γασπαρινάτος, και νομίζω και με άλλες καταλήξεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: