Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Υγείαρτος, το ανύπαρκτο «γιαούρτι των αρχαίων Ελλήνων»

Posted by sarant στο 28 Δεκεμβρίου, 2017


Το σημερινό άρθρο το είχα υποσχεθεί πριν από καιρό σε κάποιον φίλο, αλλά με τούτα και με κείνα το αμέλησα, και τώρα που τελειώνει ο χρόνος σπεύδω να ξεπληρώσω την υπόσχεση να μην αρχίσουν να τρέχουν τόκοι υπερημερίας.

Ο λόγος, για την ανύπαρκτη στην αρχαία ελληνική γλώσσα λέξη «Υγείαρτος», από την οποία, σύμφωνα με ορισμένους ελληνοβαρεμένους και συναφείς, προέρχεται η τουρκική λέξη yoğurt από την οποία παράγεται η ελληνική λέξη ‘γιαούρτι’ και βέβαια και οι αντίστοιχες λέξεις των άλλων γλωσσών.

Πράγματι, στο Διαδίκτυο θα βρείτε αρκετά (αν και όχι πάρα πολλά άρθρα) στα οποία τονίζεται η (αδιαμφισβήτητη) διατροφική αξία του γιαουρτιού και παρεμπιπτόντως αναφέρεται ότι π.χ. «Δίκαια οι αρχαίοι το ονόμαζαν «υγείαρτο», δηλαδή «ο άρτος της υγείας», αφού είναι μια τροφή με θαυματουργές ιδιότητες που συμβάλουν στην διατήρηση της υγείας αλλά και στην αποκατάσταση της«. Σε ιστότοπο με συνταγές μαγειρικής, η συνταγή για σπιτικό γιαούρτι συνοδεύεται από την επισήμανση: «Επίσης θέλω να αναφέρω πως η λέξη γιαούρτι είναι καθαρά παράφραση της ελληνικής υγείαρτος. Αυτό για να μην τους πιστεύετε όταν γράφουν ότι η λέξη είναι τουρκική ή αραβική«.

Αλλού διαβάζουμε: «Γιαούρτι ή Υγείαρτος των Αρχαίων Ελλήνων (…) Χωρίς αμφιβολία, το γιαούρτι, υπήρχε πολλά χρόνια πριν οι άνθρωποι γράψουν γι’ αυτό. Είναι πολύ πιθανό ότι η ανακάλυψη του έγινε τυχαία. Γενικά πιστεύεται ότι πρωτοεμφανίστηκε στη Μέση Ανατολή, κάπου στην περιοχή της σημερινής Τουρκίας, ή ίσως στη γειτονική Περσία. Περιλαμβάνεται στο διαιτολόγιο των Ελλήνων από τους αρχαίους χρόνους, γιατί το θεωρούσαν τροφή πλούσια σε θρεπτικά συστατικά. Για το λόγο αυτό το ονόμαζαν και υγείαρτο

Όπως είπα, δεν είναι πάρα πολλά τα άρθρα αυτά, και ίσως να μην άξιζε να γραφτεί άρθρο (και έτσι να τα διαφημίσει), ωστόσο η άποψη περί «υγείαρτου» (ή μήπως «υγειάρτου»; ) είναι αρκετά διαδεδομενη στα διάφορα φόρουμ, και επανέρχεται τακτικά στην επικαιρότητα ιδίως όταν γίνεται λόγος για αντιδικίες σχετικά με το γιαούρτι ελληνικού τύπου ή παρόμοια θέματα. Σε αυτό το παλιό άρθρο της Ελευθεροτυπίας, για παράδειγμα, αρκετοί σχολιαστές επιμένουν ότι το γιαούρτι ετυμολογείται από το αρχαιοελληνικό «υγείαρτος» -ευτυχώς όμως τούς δίνεται απάντηση.

Λοιπόν, λέξη «υγείαρτος» δεν υπάρχει στην αρχαία ελληνική και μεσαιωνική γραμματεία. Δεν θα τη βρείτε σε κανένα λεξικό, ούτε του Δημητράκου, ούτε το Λίντελ Σκοτ, ούτε άλλο. Δεν θα τη βρείτε ούτε στο TLG, που έχει το σύνολο των κειμένων της αρχαίας ελληνικής και μεσαιωνικής γραμματείας -ιδού, για του λόγου το αληθές, το σχετικό απόσπασμα από το λεξιλόγιό του (σε παρένθεση ο αριθμός των εμφανίσεων κάθε λεκτικού τύπου).

Μάλιστα, αν έψαξα καλά, στα αρχαία ελληνικά δεν υπάρχει καμία λέξη με β’ συνθετικό τη λέξη άρτος. Που και να υπήρχε, τι θα σήμαινε τάχα; Ο άρτος της υγείας; Δεν θα ήταν λογικό ο όρος αυτός, αν προς στιγμήν υποθέσουμε ότι υπήρχε, να περιγράφει κάποιο είδος ψωμιού; Θέλει πολλή φαντασία για να μεταφερθούμε από την αρτοποιία στη γαλακτοκομική.

Αλλά, όπως είπαμε, η λέξη είναι ανύπαρκτη στην αρχαία γραμματεία. Σήμερα, βέβαια η λέξη υπάρχει, έστω και ως εμπορική ονομασία. Έτσι αποφάσισε να ονομάσει την επιχείρησή του ένας αρτοζαχαροπλάστης από το Πολύκαστρο του Κιλκίς. Αλλά αυτό δεν μας ενδιαφέρει εκτός αν περνάμε από εκεί και θέλουμε να ψωνίσουμε βουτήματα ή παξιμάδια.

Το γιαούρτι είναι δάνειο από τα τουρκικά, όπου λέγεται yoğurt (αυτό το ğ που το έχει και ο Ερντογάν στ’ όνομά του, προφέρεται πολύ αχνά). Οι ετυμολόγοι εικάζουν ότι από τα τουρκικά προς τα ελληνικά μεσολάβησε κάποια βαλκανική γλώσσα, πιθανώς τα αρωμουνικά.

Επειδή λοιπόν το γιαούρτι είναι λέξη δάνεια, και μάλιστα δάνεια από τον… προαιώνιο εχθρό, κάποιοι θέλησαν να την επαναπατρίσουν, να της δώσουν άσπιλα χαρτιά, να αποκαταστήσουν την τρωθείσα παρθενία της γλώσσας μας. Οπότε, όπως οι δάσκαλοι του 19ου αιώνα, που ετυμολογούσαν το πανταλόνι από το «πάντα λιώνει» (μήπως δεν ισχύει; ) και τον γάιδαρο από το «αεί γαρ δέρεται», έφτιαξαν κι αυτοί τον «υγείαρτο» που θα’ταν πιο πιστευτή εκδοχή αν έλεγαν για «υγείας άρτυμα» (αλλά καλυτερα να μην τους δίνω ιδέες).

Πάμε παρακάτω. Ήξεραν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι το γιαούρτι; Εδώ θα αντλήσω υλικό και από παλιό σημείωμα του Ν. Λίγγρη στη Λεξιλογία.

Κατά πάσα πιθανότητα δεν το ήξεραν, αν και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, ενώ υπάρχουν μια σειρά από ξινά ή υπόξινα φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα κάποια από τα οποία θα τα ήξεραν διότι είχαν το «οξύγαλα» (ξινόγαλο λέμε σήμερα).

Η αγγλική Βικιπαίδεια σωστά γράφει ότι η πρώτη αναφορά σε (κάτι σαν) γιαούρτι βρίσκεται στον Πλίνιο τον πρεσβύτερο ο οποίος είχε γράψει ότι «είναι αξιοσημείωτο πώς ορισμένοι βάρβαροι λαοί που τρέφονται με γάλα φαίνεται να αγνοούν το τυρί, κι όμως γνωρίζουν να πήζουν το γάλα και να το μετατρέπουν σε ένα ξινό παρασκεύασμα με ευχάριστο άρωμα».

Στη φαρέτρα των ελληνοβαρεμένων έχει προστεθεί ένας στίχος από τον Κύκλωπα του Ευριπίδη, όπου, στη μετάφραση του Γ.Β.Τσοκόπουλου, υπάρχει ο εξής διάλογος:

ΟΔΥΣΣΕΥΣ
Πουλήσατέ μας τρόφιμα που έχουμε ανάγκη.
ΣΕΙΛΗΝΟΣ
Σου είπα πως δεν έχουμε παρά μονάχα κρέας.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
Κι’ αυτό καλό· την πείνα μας μπορεί να ησυχάση.
ΣΕΙΛΗΝΟΣ
Μα και γιαούρτι και τυρί και γάλα γελαδίσιο.

Αυτόν τον στίχο τον κραδαίνουν οι υγειαρτιστές σαν τεκμήριο ακαταμάχητο της ύπαρξης είτε της λέξης είτε του πράγματος στην αρχαιότητα, αλλά πέφτουν έξω. Το πρωτότυπο κείμενο είναι:

Σι. οὐκ ἔστιν, ὥσπερ εἶπον, ἄλλο πλὴν κρέας.
Οδ. ἀλλ’ ἡδὺ λιμοῦ καὶ τόδε σχετήριον.   (135)
Σι. καὶ τυρὸς ὀπίας ἔστι καὶ βοὸς γάλα.
Οδ. ἐκφέρετε· φῶς γὰρ ἐμπολήμασιν πρέπει.

Στο αρχαίο κείμενο δεν υπάρχει… υγείαρτος βέβαια ούτε καν γιαούρτι αλλά «τυρός οπίας», δηλαδή τυρί που το έφτιαχναν χρησιμοποιώντας αντί για πυτιά το γάλα (τον οπόν) της συκιάς. Πρέπει να έχουμε αναφερθεί ξανά σε αυτή την τεχνική των αρχαίων, που θα έδινε ασφαλώς χλωρό τυρί, έτοιμο προς κατανάλωση. Δεν είναι μεγάλη αυθαιρεσία που ο Τσοκόπουλος το απέδωσε «γιαούρτι» για να του βγει ο δεκαπεντασύλλαβος, δεν μεταφράζει πραγματεία στο κάτω κάτω.

Οπότε, χωρίς, επαναλαμβάνω, να είμαστε βέβαιοι, το γιαούρτι μάλλον δεν ήταν γνωστό στην αρχαιότητα. Η χρήση του γιαουρτιού από νομάδες Τούρκους τεκμηριώνεται σε μεσαιωνικά κείμενα του 11ου αιώνα. Κατά πάσα πιθανότητα, στην αρχή η ζύμωση θα έγινε τυχαία από βακτηρίδια που βρέθηκαν σε ασκιά απο γίδινο δέρμα.

Στα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στην κοντινή μας Ασία, το γιαούρτι ήταν πολύ διαδεδομένο από παλιά. Στη Δυτική Ευρώπη έφτασε στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Ισαάκ Καράσο, ένας Εβραίος της Σαλονίκης που είχε μετεγκατασταθεί στη Βαρκελώνη, άνοιξε εκεί την πρώτη βιοτεχνία γιαουρτιού -την ονόμασε από το χαϊδευτικό όνομα του γιου του, του Δανιήλ, Danone. Την ίδια εποχή ο Βούλγαρος γιατρός Στάμεν Γκριγκόροφ περιέγραψε το βακτηρίδιο που προκαλεί τη ζύμωση, που ονομάστηκε lactobacillus bulgaricus προς τιμή του. Ο Ρώσος βιολόγος Ηλίας Μέτσνικοφ, νομπελίστας, προώθησε το γιαούρτι σαν μακροβιοτική τροφή avant la lettre, κάνοντας λόγο για την ασυνήθιστη μακροβιότητα των Βούλγαρων τσομπάνων. Οι δυτικοί καταναλωτές, θέλοντας να κατακτήσουν αβρόχοις ποσί την υποτιθέμενη μακροβιότητα χωρίς τις συμπαρομαρτούσες στερήσεις της ποιμενικής ζωής, πείστηκαν κι έτσι το γιαούρτι εδραιώθηκε στον δυτικό κόσμο.

Όταν ήμουν μικρός αντιπαθούσα την (υποχρεωτική τότε) πέτσα του γιαουρτιού και έκανα φασαρία να την αφαιρέσουν -μια ακόμα απόδειξη ότι τα μικρά παιδιά είναι χαζά. Τώρα η πέτσα σπανίζει αν και στα ντόπια σουπερμάρκετ βρίσκεις άνετα. Το χειρότερο ελληνικό γιαούρτι είναι κλάσεις ανώτερο από το καλύτερο δυτικό. Στα σουπερμάρκετ της Εσπερίας ως γιαούρτι ελληνικού τύπου αναφέρεται το στραγγιστό, που συχνά πουλιέται με ελληνοπρεπείς ονομασίες και με γαλάζιο φόντο στους κεσέδες, αρχαίες κολόνες, εκκλησίες χωρίς σταυρό και άλλες γραφικότητες. Η Danone κυκλοφορεί το Oikos (σε κάτι κεσεδάκια σαν μεγάλες δαχτυλήθρες) ενώ η Nestlé θέλοντας να βρει ένα όνομα που να θυμίζει και γιαούρτι (yaourt στις γαλλόφωνες χώρες) αλλά και να έχει ελληνικό χρώμα, κι επειδή θεωρούνε πως η κατάληξη -os είναι η επιτομή της ελληνικότητας κυκλοφόρησαν τη μάρκα με το απαίσιο όνομα Yaos (παλιότερα έγραφαν απλώς Yaourt à la grecque, α λα γκρεκ).

Αρκετά ελληνικό είναι το γιαούρτι, δεν χρειαζόμαστε τις αγυρτείες των ελληνοβαρεμένων πορτοκαλιστών. Την άλλη φορά που θα σας πει κάποιος για την αρχαία λέξη υγείαρτο, πείτε του να πάει να τον κοιτάξει κανένας υγίατρος!

228 Σχόλια to “Υγείαρτος, το ανύπαρκτο «γιαούρτι των αρχαίων Ελλήνων»”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Είχε πιάσει άνοιξη και δεν ξέρω πως παράτησα τη δουλειά μου και έκανα βόλτες. Μέχρι το Δαφνί έφτασα.
    Γυρίζοντας κάνω έτσι στο Χαϊδάρι και μπήκα σ ένα φούρνο. Πιάσαμε κουβεντούλα με μερικούς εκεί, έφαγα και ένα γιαουρτάκι με φρέσκο κουλουράκι. Μούρλια.

    Γύριζα πίσω και σκεφτόμουν ότι ήταν σαν τότε που την κάναμε κοπάνα. \
    Και ξαφνικά πάγωσα:

    Τότε την κάναμε κοπάνα για καμιά γκόμενα. Τώρα για γιαούρτι γμτ;

  2. Γς said

    Ηταν κι εκείνο το γιαούρτι του Νόμου 4.000

  3. Γς said

    2:

    Η φίλη μου η Σούλα ήταν η κομμώτρια ενός καθόλα σεμνού «καλλιτέχνη» της εποχής εκείνης

    -Της είχα κάνει Γιάννη μου, ένα μαλλί, κούκλα!

    Του την είχαν όμως στημένη. Κάνει να βγει από το κομμωτήριο και αμέσως χλατς! Το γιαούρτι.

  4. Γς said

    Κι ένα γιούρτι από τα γευστικά ταξίδια του Γιάννη μας του Μαλλιαρού

    http://gevseis.blogspot.gr/2016/03/giaourti.html

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Πολύ καλό το επιχείρημα εναντίον ελληνοβαρεμένων. Τα λεξικά…δεν συμφωνούν μαζί σας!

  6. Παναγιώτης Κ. said

    @4. Εκπληκτική ενορχήστρωση!

  7. Γς said

    Είναι κι εκείνο το γιαούρτι διαίτης με 0 λιπαρά που τρώει κάθε καλοφαγάς πριν κοιμηθεί μετά από κάθε λουκούλλειο δείπνο με σπλινάντερα, παϊδάκια, κοκορέτσια, έτσια, έτσι, γιουβέτσι και τέτοια

  8. gpoint said

    Σε κάποιο ορεινό χωριό -πούβγαλε πρωθυπουργό …τραπεζικό- προφέρεται ο δγιαούρτς (αγνώστου ετύμου,χιχι)

  9. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ὥρες ὥρες ὅμως εἴμαστε πολὐ τσογλάνια. Μιὰ λέξη ἔκαναν οἱ κακόμοιροι οἱ Τούρκοι διεθνή, ἐκεῖ ἐμεῖς νὰ μὴν τοὺς ἀφήσουμε νὰ τὴ χαροῦνε. Ἕναν μεγάλο ἐπιστήμονα ποὺ ἔδωσε τὸ ὄνομά του σὲ μία νόσο ἔχουν καὶ πάλι βγάλαμε τἀ λυσσακά μας νὰ βροῦμε Ἕλληνα νὰ χωθεῖ κι αὐτός. Νὰ βροῦν κι αὐτοὶ ὅτι κάποιος Τοῦρκος εἶχε ἐπιννοήσει πρῶτος τὸ παπ-τὲστ νὰ γελάσει καὶ τὸ παρδαλὸ κατσίκι

  10. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Πολιτιστικής αξίας αναμνήσεις σχετικά με το γιαούρτι:
    -Οι γιαγιάδες μου το πρόφεραν «γιαγούρτ». Προσφυγική καταγωγή γαρ.
    -Το 91, σε κάποια μαθήματα Γερμανικών για ξένους σ’ ένα πανεπιστήμιο της (άρτι πρώην) Ανατολικής Γερμανίας, κουβεντιάζαμε για φαγητό. Αναφέρθηκαν οι λαχανοντολμάδες από μια Βουλγάρα ως εθνικό φαγητό, εγώ είπα την εκδοχή με τα αμπελόφυλλα, και μια κοπέλα από κάποια αραβική χώρα, όταν έψαχνα τη γερμανική λέξη για το γιαούρτι πετάχτηκε «γιαγούρτ!», με μια έκφραση νοσταλγίας. Το γιαούρτι στη Γερμανία (και στη Βρετανία, όπως ανακάλυψα μερικούς μήνες μετά) είναι ένα νερουλό πράγμα.
    -Το μόνο ελληνικό προϊόν στο σουπερμάρκετ τότε ήταν το γιαούρτι Φάγε, με διαφημίσεις στην τηλεόραση παρακαλώ, με μπόλικη Santorini και λοιπά φολκλορικά.

  11. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Οι κάτοικοι της στέπας, ιδίως οι Μογγόλοι, τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με γαλακτοκομικά προϊόντα, οπότε δεν είναι παράξενο να ανακάλυψαν πρώτοι το γιαούρτι.

    Όταν είχα πάει στο Baku, έμαθα και το κεφίρ, ένα είδος ξινόγαλου που παρασκευάζεται με ζύμωση του γάλακτος — κι αργότερα το συνάντησα και σ’ ένα σούπερ-μαρκετ στην Κρητη, με τα γράμματα στην ετικέτα τ’ ανάσκελα, που έλεγε ο Ζήκος, για να τ’ αναγνωρίζουν οι Ρώσοι τουρίστες.

    Όσο για τους ελληνοβαρεμένους, πολύ τους πάει ο γιατρός. Καλύτερα είναι να τους λούσουμε με την υπερτροφή τους 🙂

  12. Alexis said

    #10: Η δική μου γιαγιά (γεννημένη στη Σεβάστεια του Πόντου) «γιουούρτ»

    #8: Και στο Ξηρόμερο «η δγιαούρτη»

  13. Corto said

    Η παρετυμολογία του γιαουρτιού διαδόθηκε από την Μαλβίνα Κάραλη.

  14. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Ο τύπος «η γιαούρτη» ηταν πολύ συνηθισμενος παλιά.

    11 Το κεφίρ το βρίσκει κανείς σε όλα τα σουπερμάρκετ στην Εσπερία.

  15. Avonidas said

    Στα σουπερμάρκετ της Εσπερίας ως γιαούρτι ελληνικού τύπου αναφέρεται το στραγγιστό, που συχνά πουλιέται με ελληνοπρεπείς ονομασίες και με γαλάζιο φόντο στους κεσέδες, αρχαίες κολόνες, εκκλησίες χωρίς σταυρό και άλλες γραφικότητες.

    Στην Πολωνία να δεις κάτι Greckos, ή κάπως έτσι. Βέβαια, πρέπει να ομολογήσω ότι προτιμώ να παίρνω το γιαούρτι με φρούτα Jogobella.

    Πάλι καλά που δεν τα λενε Purmerinos 😛

  16. sarant said

    13 Αυτο δεν το ήξερα για τη Μαλβίνα -και ήταν και φιλόλογος παναθεμά τη. Είναι βέβαιο;

  17. Avonidas said

    Και μην πιστεύετε τις βλακείες περί υγείαρτου. Το γιαούρτι προφανώς ετυμολογείται από την παραφθορά του ‘δια αορτήν’ — διότι κάνει καλό στην καρδιά 😉

  18. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Δεν βλέπω να γίνεται αναφορά στη γνωστή λαϊκή σοφία …
    π.χ. «Τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, χάσαμε το κουτάλι» και οι λοιπές παραλλαγές 🙂

  19. Avonidas said

    Αυτο δεν το ήξερα για τη Μαλβίνα -και ήταν και φιλόλογος παναθεμά τη. Είναι βέβαιο;

    Είναι βέβαιο ότι τρολλάριζε.

  20. ΓιώργοςΜ said

    11 κεφίρ
    Η μητέρα μου κι η αδερφή μου δε μπορούν να πιουν γάλα και ανακάλυψαν το κεφίρ τη δεκαετία του 80. Παρασκευάζεται εύκολα βάζοντας γάλα σ’ ένα δοχείο μαζί με τους μύκητες που το παράγουν (μοιάζουν με μουσκεμένη ψίχα ψωμιού) για μια-δυο μέρες. Τελευταία το βλέπω έτοιμο στο σουπερμάρκετ.

  21. ΓιώργοςΜ said

    18 Ο έχων την μυΐαν… 🙂

  22. Corto said

    16 (Sarant):
    Την είχα ακούσει να το λέει σε τηλεοπτική εκπομπή, όπου υποστήριζε ότι είχε βρει κάποιον τύπο σαν «ίαρτος» ή κάτι παρεμφερές, σε ένα αρχαίο κείμενο (με επιφύλαξη, νομίζω στους Δειπνοσοφιστές).

  23. Ένας καθηγητής μας στο Γυμνάσιο λεγόταν Διαούρτας. Υποθέτω ότι κάποια σχέσημε το γιαούρτι θα είχε το όνομά του.

  24. Βάγια said

    Δεν το φανταζόμουν ποτέ ότι οι λεγόμενοι «ελληνοβαρεμένοι» θα ασχολούνταν και με το γιαούρτι. Νόμιζα ότι είναι κοινή γνώση ότι το γιαούρτι (τόσο ως προιόν όσο και ως λέξη) έχει τούρκικη-καυκάσια καταγωγή. Μάλιστα, έχω διαβάσει ότι η γνωστότερη χώρα για παρασκευή γιαουρτιού ήταν, ως πρόσφατα τουλάχιστον, η Βουλγαρία.
    Υποθέτω ότι αυτή η παρετυμολόγηση του γιαουρτιού συνδέεται με την προώθηση στο εξωτερικό του «ελληνικού γιαουρτιού» και την συζήτηση για το ποιες μάρκες έχουν το δικαίωμα να φέρουν την ετικέτα «ελληνικό γιαούρτι», καθώς, λέει, ο ιδιοκτήτης της πιο πετυχημένης φίρμας «ελληνικού γιαουρτιού» είναι Τούρκος και η μάρκα ονομάζεται «Τσομπάν» ή κάτι τέτοιο.

  25. leonicos said

    To τραγούδι ο Γιαουρτάς είναι ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

    Επειδή είναι απίθανο να μην τους ξύνιζε πότε πότε το γάλα, και των αρχαίων, ασφαλώς θα προέκυπτε και γιαούρτι, αλλά σ’ εντελώς οικειακό περιβάλλον, δεν έβγαινε από την πόρτα, και γι’ αυτό πιστεύω ότι το ήξεραν, απλώς έτυχε να μην αναφερθεί. αλλά και πάλι… θα του ξέφευγε του Ναυκρατίτη του Αθήναιου;

    Αντί γιούρτι γιαουρτά!

    Τον Γς εννοεί; Και γιουρτάς υπήρξε το πουλάκι μου;

  26. Emphyrio said

    Αν ο *υγειαρτος δεν ειναι ψωμι, τοτε ο Αλιαρτος δεν ειναι πολη; Ή μπερδευτηκα;

  27. Γς said

    9:

    Είναι κι ο Τούρκος Hamdi Ulukaya στις ΗΠΑ, που η εταιρία του Chobani, παράγει Greek yogurt.

    Και οι Αμερικανοί καταναλωτές, το λατρεύουν!

  28. Γς said

    25:

    >Τον Γς εννοεί; Και γιουρτάς υπήρξε το πουλάκι μου;

    Εγώ ή το πουλάκι σσυ;

  29. Νάξερες νικοκύρη πόσο ανέβασες σήμερα στην κατάταξη της θείας τον υ̶γ̶ε̶ί̶α̶ρ̶τ̶ο̶, και τη συσχέτισή του με το γιαούρτι… Πολλαπλάσια απ’ όσο ήταν ως τώρα με τους ελληνοβαρεμένους.

    Έχουμε ξαναπεί. Αυτούς τους όρους τους περνάμε πρώτα από εδώ.

  30. sarant said

    22 Ούτε ίαρτος υπάρχει 🙂

  31. Γς said

    24, 27:

    Βάγια [con Dios] με πρόλαβες!

  32. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    » Μάλιστα, αν έψαξα καλά, στα αρχαία ελληνικά δεν υπάρχει καμία λέξη με β’ συνθετικό τη λέξη άρτος. »

    Ὑπάρχει τοὐλάχιστον μία: Ὁ Ἁλίαρτος.

  33. Πέπε said

    To προσωπικό μου τοπ 3 γιαουρτιών:

    3. «Δίκτη» από την ένωση Οροπεδίου Λασιθίου
    2. «Στάνη», στα Χαυτεία
    1. Το χειροποίητο της κυρά Μαρίας που ‘χει την καντίνα στον Χρούσο, στη Μυτιλήνη
    ___________

    Ναι, τα ονόματα Διαγουρτάς κλπ. είναι από το γιαούρτι. Υποθέτω και το κρητικό Γιγουρτάκης ομοίως.

    __________

    > > η κατάληξη -os είναι η επιτομή της ελληνικότητας:

  34. sarant said

    32 Τοπωνύμιο όμως. Κύριο όνομα.

  35. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @32. Γιὰ τὸν Ἁλίαρτο μέ πρόκανε ὁ Emphyrio στὸ #26. Βέβαια ἐγὼ ἀναφερόμουν στὸν μυθολογικὸ ἱδρυτὴ τῆς ὁμώνυμης πόλης.

  36. Corto said

    30:
    Βεβαίως και δεν υπάρχει. Ποιος ξέρει άραγε πώς η Μ.Κ. έκανε τέτοιο λάθος;
    Σκεφτόμουν μήπως μπερδεύτηκε με το γίγαρτον (κουκούτσι σταφυλιού) που αναφέρεται στους Δειπνοσοφιστές. Αλλά αυτό παραείναι χοντρό λάθος, για φιλόλογο.

  37. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @34. Καὶ τὰ κύρια ὀνόματα λέξεις εἶναι. 🙂

    Ἄσε ποὺ ὁ ἐν λόγῳ, γιὰ νὰ τοῦ ᾿χει βγεῖ τ᾿ ὄνομα, πρέπει νά τό ᾿κανε λύσσα τὸ ψωμί. 🙂

  38. Φαρμακωμενο Πιονι said

    Ο τυπος «η δγιαουρτη» ακουγεται και στην Θεσσαλια. Ενδιαφερον, γλωσσολογικα, το πώς ισχυροποιειται η αρχικη συλλαβη, αλλα δεν μπορω να καταλαβω πώς προεκυψε.

    Οσο για τους πορτοκαλιστες, ας τους θυμισει καποιος πως με κατι τετοια ρεζιλευουν την ιδια την γλωσσα που υποτιθεται πως αγαπανε.

  39. Γς said

    Ηταν κι η μακαρίτισσα Ειρήνη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που έφτιαχνε βιοντήζελ από τα λάδια της κουζίνας.

    Αλλά και κηροζίνη απ το γιαούρτι;

    https://www.klik.gr/gr/el/food/to-elliniko-giaourti-mporei-na-ginei-bio-kausimo-gia-aeroplana/

  40. spatholouro said

    Αναρωτιέμαι πώς μας προέκυψε η πληροφορία ότι Μαλβίνα=φιλόλογος. Δεν βρίσκω τέτοιες σπουδές.

  41. ΓιώργοςΜ said

    Το γιαούρτι είχε πάντα τιμητική θέση στο τραπέζι της οικογένειας. Όταν πηγαίναμε στο χωριό, η μάνα μου πήγαινε στον τσοπάνη κι έπαιρνε φρέσκο γάλα και έπηζε γιαούρτι (με λιπαρά 378% πάνω κάτω, υποθέτω), το οποίο ήταν πηχτό σαν κρέμα καραμελέ. Απαραίτητο επιδόρπιο μετά το πασχαλινό τραπέζι.
    Τους πρόσφυγες, για να λεξιλογήσουμε, μας έλεγαν γιαουρτοβαφτισμένους.

  42. Γς said

    16:

  43. ΣΠ said

    Άραγε ποιος και πότε ξεκίνησε αυτό με τον υγείαρτο; Πάντως δεν είναι καινούργιο. Είναι πάνω από σαράντα χρόνια που το έχω ακούσει αλλά δεν θυμάμαι πού και πώς.

  44. atheofobos said

    9
    Ἕναν μεγάλο ἐπιστήμονα ποὺ ἔδωσε τὸ ὄνομά του σὲ μία νόσο ἔχουν καὶ πάλι βγάλαμε τἀ λυσσακά μας νὰ βροῦμε Ἕλληνα νὰ χωθεῖ κι αὐτός.

    Για να είμαστε αντικειμενικοί δεν είμαστε μόνο εμείς που διεκδικούμε την επωνυμία του συνδρόμου Behçet που πράγματι ήταν ο πρώτος που το περιέγραψε το 1937, ενώ ο Αδαμαντιάδης είχε περιγράψει περίπτωση του το 1931. Υπάρχουν και ο Γερμανός Wilhelm Gilbert και ο Γάλλος Albert Touraine και γι΄αυτό και το σύνδρομο μπορεί να το βρει κανείς στην ιατρική βιβλιογραφία με τις παρακάτω ονομασίες
    Behçet’s syndrome
    Adamantiades’ syndrome
    Adamandiades-Behçet syndrome
    Behçet’s aphthae
    Behçet’s triple symptom complex
    Gilbert’s syndrome
    Gilbert-Behçet syndrome
    Grande aphtose Touraine
    Hulusi Behçet’s syndrome
    Morbus Behçet
    Touraine’s aphthosis
    Touraine’s syndrome
    Trisymptom Behçet
    http://www.whonamedit.com/synd.cfm/1863.html

  45. Γιάννης Ιατρού said

    Τι λέτε ρε σεις, εδώ μιλάμε για 3000ετή. Από τότε γνώριζαν την διατροφική του αξία 🙂 🙂 🙂

  46. nikiplos said

    Καλημέρα. Πολύ ωραίο το άρθρο. Η προγιαγιά μου, μικρασιάτισσα γαρ, επρόφερε γιαβούρτι! Το θυμάμαι πολύ καλά και ήταν από Τουρκόφωνο χωριό.

    Το -γ- οι Άραβες Ασιάτες δεν το προφέρουν κάπως σαν -ου-?

    Οι μνήμες που έχω παίς, ήταν όταν τα απογεύματα ερχόταν ο γιαουρτάς στη γειτονιά, με ένα καρότσι-ποδήλατο, όπου προσέφερε κεσέδες με γιαούρτι με πέτσα. Θυμάμαι ότι και εμείς αξιώναμε να βγει η πέτσα. Αυτό ήταν το μόνο γιαούρτι που ξέραμε, και δεν το πολυπροτιμούσαμε. Ώσπου μια μέρα ο πατέρας μου, έφερε στο σπίτι γιαούρτι σακούλας. Ο ίδιος έβαζε μέλι στο δικό του. Εμείς από την προγιαγιά μου βάζαμε μόνο ζάχαρη…

  47. Γς said

    και καμιά σχέη με το σύνδρομο Tourette 😉

  48. Γς said

    47->44

  49. Πέπε said

    Για την αυθεντική προέλευση του γιαουρτιού, έχω δει να μαίνονται αιματηροί παμβαλκανικοί πόλεμοι σε σχόλια στο ΥΤ. Έχει Βουλγάρους, Τούρκους και Έλληνες που είναι πρόθυμοι να σφάξουν ο καθένας ολόκληρο το έθνος των άλλων δύο εις δόξαν της αλήθειας. Συνήθως δε, τα σχόλια δεν είναι σε βίντεο για γιαούρτια αλλά για μακεδονικούς τάφους ή για παραδοσιακά τραγούδια των παραμεθόριων περιοχών κάθε χώρας.

  50. Βάγια said

    24,27,31: Εσείς όμως προσθέσατε και λεπτομέρειες. Εγώ μόνο στο περίπου το θυμόμουνα.

  51. Πέπε said

    @46:
    > > Οι μνήμες που έχω παίς, […] γιαούρτι σακούλας…

    Το γιαούρτι της σακούλας το έχω κι εγώ μισοκρυμμένο σε κάποια παιδική ανάμνηση. Ήταν ζεστό και υγρό, και υπέροχο. Το γεύθηκα μια μοναδική φορά, προ …(άσε μη μετρήσω), σε οικογενειακή εκδρομή στην Κομοτηνή.

  52. Σηλισάβ said

    Το γάλα είναι δύσκολο στην πέψη από ενήλικες. Το γιαούρτι είναι προϊόν πέψης του γάλακτος από γαλακτομύκητες (οι οποίοι είναι δεκάδες χιλιάδες διαφορετικοί). Αυτοί χωνεύουν το γάλα και παράγουν γαλακτικό οξύ. Το γαλακτικό οξύ είναι κάτι που υπάρχει στο ανθρώπινο σώμα, πχ στα υγρά του κόλπου της γυναίκας, και είναι ήπια αντισηπτικό. Έτσι το γιαούρτι διατηρείται για μήνες. Η σωστή παρασκευή είναι να το βάζεις στον ήλιο για να ξυνίζει γρήγορα, και μετά δεν παθαίνει τίποτα.
    Τα παλιά τα χρόνια που δεν είχε ο κόσμος φάρμακα, έβαζε το γιαούρτι να ξυνίσει και μετά το βαζε στο δέρμα τους για τα δερματικά, ή στον κόλπο τους οι γυναίκες για μολύνσεις και μυκητιάσεις.

    Το γιαούρτι το σωστό είναι αυτό στο πήλινο, τα άλλα τα γιαούρτια δεν είναι «ζωντανά». Αυτά που διαφημίζονται με «κρεμώδη υφή» έχουν μέσα γλάσο. Άντε βέβαια να πείσεις την γυναίκα/κόρη σου να τρώει απτο πήλινο και όχι τα ψευτογιαούρτια που διαφημίζουν. Όποιον ενοχλεί η πέτσα, ας αγοράζει σακούλας.

    Οι πόντιοι για δροσιά πίνουν αριάνι: γιαούρτι αραιωμένο με νερό. Το ασβέστιο κρατάει κρύο, οπότε είναι ότι πρέπει για δροσιά το καλοκαίρι. Το ίδιο και το ξινόγαλα.

    Το κεφίρ είναι ένας ιδιαίτερος γαλακτομύκητας από τον Καύκασο. Θεωρείται ότι είναι από τους παράγοντες που ζουν πολλά χρόνια οι Καυκάσιοι: πχ ρίχνει το ζάχαρο. Ένα κεφίρ την ημέρα……

  53. gpoint said

    # 11, 14

    Το βιομηχανικό κεφίρ δεν είναι από σπόρους και είναι μόνο για την γεύση. Εγώ φιάχνω κεφιρ από σπόρους και σε τρεις μέρες το πολύ εξαφανίζονται όλα τα προβληματ του στομαχιού. Η .άλλη του χρήση είναι να το αφήσω κάποιες μέρες να πήξει σαν γιαούρτι, πιο ξινό αλλά πιο νόστιμο, στο δικό μου γούστο

  54. Γιάννης Ιατρού said

    29β: καλό!

  55. gpoint said

    # 23

    Κοινό επίθετο στην Ιτέα

  56. spatholouro said

    Συνυπογράφω το #52
    Ξινόγαλα, αριάνι, κεφίρ κλπ τα τσακίζω συστηματικά και διαχρονικά.
    Όσο για το γιαούρτι, γίνονταν ανέκαθεν ομηρικές μάχες στην οικογένεια ποιος θα φάει όχι μόνο τη δική του πέτσα αλλά και του άλλου.

  57. Πέπε said

    @52:
    > > Τα παλιά τα χρόνια που δεν είχε ο κόσμος φάρμακα, έβαζε το γιαούρτι να ξυνίσει και μετά το βαζε στο δέρμα τους για τα δερματικά

    Και τώρα. Για τα καψίματα του ήλιου.

    > > Οι πόντιοι για δροσιά πίνουν αριάνι: γιαούρτι αραιωμένο με νερό.

    Μ’ αυτό το όνομα είχα μάθει (από Ποντίους, πράγματι) ένα δροσιστικό ποτό από γιαούρτι, νερό, λίγο αλάτι, και προαιρετικό δυόσμο, χτυπημένο στο σέικερ του φραπέ με παγάκια. Αργότερα όμως άρχισα να το βλέπω συσκευασμένο και να μη διακρίνεται από το ξυνόγαλο, που είναι αυτούσιο υποπροϊόν του γάλακτος.

    Μάλλον λοιπόν, το αν το αριάνι ταυτίζεται ή όχι με το ξυνόγαλο (και αν λέγεται αριάνι ή αϊράνι) έχει περισσότερες από μία απαντήσεις. Πάντως το ξύγαλο, εδώ στην Κρήτη, δεν είναι το ίδιο με το συσκευασμένο ξυνόγαλο, και νομίζω ότι ούτε κι αυτό είναι ένα μοναδικό πράγμα χωρίς άλλες ονομασίες.

    Κάθε τόπος και ζακόνι, κάθε μαχαλάς κι αντέτι.

  58. Σηλισάβ said

    Κάποιες παρατηρήσεις:
    1) η Βουλγαρία έχει την καλύτερη κτηνοτροφία στην Ευρώπη, μη σας τρομάζουν τα αρνάκια τα βουλγάρικα που λένε τα κανάλια. Οι Βούλγαροι έχουν το καλύτερο γάλα, τυρί, κρέας και γιαούρτι.
    2) Για την ιστορία, οι μογγολικές φυλές που πήζαν το γιαούρτι, χρησιμοποιούσαν γάλα φοράδας

  59. gpoint said

    Το πρόβειο γιαούρτι κάνει πέτσα χοντρή, το αγελαδινό επτή και το κατσικίσιο σχεδόν καθόλου

  60. Ριβαλντίνιο said

    Βλάχοι – Τούρκοι

    Ξέρουμε πότε πρωτοεμφανίζεται η λέξη γιαούρτι στην ελληνική ; Γιατί θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε εάν την πήραμε οι Βαλκάνιοι από Τούρκους της Ανατολής ( Σελτζούκους, Οθωμανούς ) ή τους Τούρκους του Βορρά ( Ούζους, Πετσενέγκους, Κουμάνους ). Ομοίως και η λέξη μπατζανάκης που σημαίνει ότι και το όνομα των Πετσενέγκων.

  61. ΣΠ said

    Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 21/3/1923, σελ. 2:
    Το Β’ Στρατιωτικόν Νοσοκομείον Θεσσαλονίκης προκηρύσσει Δημόσιον επαναληπτικόν δια την επί εξάμηνον προμήθειαν του αναγκαιούντος γάλακτος και υγειάρτου…
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=124&dc=21&db=3&da=1923

  62. dryhammer said

    59. Στην πέτσα (κρούστα) μαζεύονται τα λιπαρά του γιαουρτιού, οπότε το πάχος είναι ανάλογο της λιπαρότητας του γάλακτος. (μεγαλύτερη στο πρόβειο, κλπ). Τα σπιτικά γιαούρτια, (άμα το γάλα δεν είναι νερωμένο) κάνουν κίτρινη ή κιτρινωπή κρούστα. Την εποχή που δίνουν αντιβιοτικά στα ζώα, το γάλα τους δεν πήζει.

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κοντινό προϊόν,παράλληλα με το ντόπιο γιαούρτι, το ξύγαλό μας.
    Στο βιβλίο History of Inventions,Discoveries, and Origins (1846)* περιγράφεται ως oxygala ένα είδος τυριού που απαιτούσε «ξίνισµα» του γάλακτος και από το οποίο χωρίζονταν πάντα ο ορός
    http://nefeli.lib.teicrete.gr/browse/steg/dd/2014/KatsavochristouAndrianna/attached-document-1424164534-805772-17070/KatsavochristouAndrianna2014.pdf

  64. Μα υγείαρτον;
    Ήμαρτον!

  65. Σηλισάβ said

    63. Το λίπος το έχουμε τόσο πολύ κακολογήσει: οι περισσότερες βιταμίνες είναι λιποδιαλυτές, βρίσκονται στο λίπος δηλαδή. Και το λίπος χρειάζεται για το ορμονικό μας σύστημα
    .
    Οι γυναίκες πάντως πρέπει να τρώνε γιαούρτι, για το ασβέστιο που περιέχει και για το γαλακτικό οξύ του. Όσοι έχετε κορίτσια, μάθετέ τους να τρώνε απ’το πήλινο.

    Δεν είπαμε και για το τζατζίκι τίποτα, μεγάλη παράλειψη

  66. Πέπε said

    Εσείς τη λέτε «καϊμάκι» την πέτσα;

  67. ΣΠ said

    Σχόλιο στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ 10/12/1964, σελ. 3:

    Σε προκήρυξη μειοδοτικού διαγωνισμού Αθηναϊκού Νοσοκομείου για την προμήθεια ειδών τροφίμων για το ίδρυμα αναφέρεται εκτός των “ωών ορνίθων, του πάγου εις κολώνας” και ο “Υγείαρτος”.
    Πρόκειται όπως θα καταλάβατε για την γιαούρτη.
    Πού ανεκάλυψε ο συντάκτης της διακηρύξεως αυτήν την φρικαλέα ελληνικούρα; Η λέξη γιαούρτι (διαούρτι, γιαργούτι κλπ.) έχει τουρκοπερσική προέλευση (γοργούτ).
    Κάποιος γραμματικός του περασμένου αιώνα σκέφθηκε να της αφαιρέση το καφτάνι και να της φορέση φουστανέλλα ή καλύτερα αρχαίο χιτώνα και τη βάφτισε υγείαρτο.
    Αλλά δεν σκέφθηκε ο ευλογημένος διευθυντής του νοσοκομείου πως κανείς από τους τσοπαναρέους ή τους προμηθευτές δεν έχει ξανακούσει την κακόζηλη αυτή λέξη;

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=106&dc=10&db=12&da=1964

  68. ΣΠ said

    66
    Ναι, καϊμάκι!

  69. 56: Συνυπογράφω!

    Δεκαετία 65-75, όσοι είχαμε στις οικογένειες ή τους συγγενείς μας αγελάδες, το σύνηθες ήταν να κάνει το κάθε σπίτι το δικό του γιαούρτι. Η μαγιά μόνιμη, το γάλα φρέσκο μία ή δύο φορές την εβδομάδα, και δυο λεκάνες σκεπασμένες με πετσέτες, κάνανε τη δουλειά. Είπα αγελάδες, καθότι τα αιγοπρόβατα δεν ήταν πολλά στη Θράκη. Το πρόβειο γιαούρτι ήταν πολυτέλεια -και πιο ακριβό- αλλά σαφώς πιο νόστιμο για τα γούστα μου. Το Δίκτη πράγματι είναι η καλύτερη επιλογή στο Ηράκλειο, απέχοντας πολύ από τα κεσεδάκια της Βόρειας Ελλάδας.

    Αριάνι το καλύτερο συνοδευτικό του πατσά· η σαμπάνια του πατσά, όπως έλεγε ο Αχμέτ.

  70. gpoint said

    # 62

    την εποχή των αντιβιοτικών έχω ακούσει πως οι βιομηχνίες ρίχνουν στο γάλα λίπος φάλαινας και πήζει μια χαρά το γιαούρτι

  71. spatholouro said

    #61
    Πολύ ενδιαφέρον.
    Άρα «παίζει» από τότε η μυστήρια αυτή ονομασία και δεν είναι του παρόντος χρόνου κατασκευή

  72. spatholouro said

    Κι εδώ ένας άλλος «υγείαρτος» (του αποστόλου Μάρκου):
    http://orthomoz.blogspot.gr/2014/04/

  73. cronopiusa said

    Spot Danone «Oikos Desapariciones»

  74. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η συχωρεμένη η μάνα μου έπηζε ωραία δγιαούρτ’. Έβραζε το γάλα (πρόβειο), το έβαζε σε ένα πήλινο, μετρούσε τη θερμοκρασία με το δάχτυλο!, έριχνε την κατάλληλη στιγμή την πυτιά (μαγιά), το σκέπαζε με κάτι κουβέρτες και σε κάποιες ώρες έτοιμη η δγιαούρτ’. Ύστερα την έβαζε στην τσαντήλα και γινόταν στραγγιστή, άλλο πράμα.

  75. cronopiusa said

    και ενώ ελληνοβαρεμένοι και συναφείς ασχολούνται με τον «Υγείαρτο»

  76. spatholouro said

    «γιαγούρτι» σε Τοξικολογία του 1843:

    https://books.google.gr/books?id=jqM_AAAAcAAJ&pg=PA179&dq=%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%84%CE%B9&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwijg-Py0azYAhUNElAKHRX7DxwQ6AEINjAD#v=onepage&q=%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%84%CE%B9&f=false

  77. ΣΠ said

    72
    Αν κατάλαβα καλά, αυτός ο υγείαρτος δεν είναι γιαούρτι αλλά κάποιο είδος ψωμιού.

  78. 77: Γιατί; μαζί με το γάλα είναι πιο φυσιολογικό ο ίδιος προμηθευτής να δίνει και γιαούρτι, κι όχι ψωμί.

  79. ΣΠ said

    78
    Αναφέρθηκα στο λινκ του σπαθόλουρου που λέει για την «ευλόγηση του «υγείαρτου» του Αποστόλου Μάρκου» και έχει φωτογραφίες από κάτι που μοιάζει με ψωμί.

  80. Α, συγγνώμη, νόμιζα στο 61, που είναι εντυπωσιακό και δείχνει ότι οι καθαρευουσιάνοι ελληνοβαρεμένοι κάνανε παιχνίδι χωρίς αντίπαλο για αιώνες…

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65 >>για το τζατζίκι τίποτα, μεγάλη παράλειψη
    ναι! μεγίστη πασάλειψη 🙂

  82. nikiplos said

    75@ το συρτάκι και τα μπλε παράθυρα δίνουν και παίρνουν…

    Όπως στο Παρίσι, όπου λόγω μικρής Αθήνας, οι Γάλλοι νόμιζαν πως έχουμε συνήθεια να σπάμε πιάτα στα γλέντια… και να χορεύουμε με τα τραπέζια στα δόντια…

  83. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Γιαούρτι (κατά προτίμηση στραγγιστό) 300 γρ. με μέλι, καρύδια, φουντούκια ωμά και κομματάκια από φρούτα εποχής, είναι ένα υγιεινό και δυναμωτικό γεύμα μετά την πρωϊνή ή την απογευματινή προπόνηση (πιέσεις, διατάσεις και τουλάχιστον 3,000 μ. τρέξιμο στον ρυθμό που βολεύει τον καθένα ή έστω έντονο περπάτημα) μετά από λίγο νιώθεις την ευεξία στο αίμα σου, ενώ σε συνδυασμό με σωστή αναπνοή απογειώνεσαι, δεν χρειάζονται ούτε καφέδες ούτε τσιγάρα ούτε αλκοόλ για να αισθάνεσαι υπέροχα.

  84. Μαρία said

    77
    Έτσι φαίνεται. Ο γιατρός έχει ιμέιλ, οπότε μπορούμε να τον ρωτήσουμε.

    http://sakellarioumd.blogspot.gr/2012/10/okkpeki.html
    ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ
    ΔΙΑΤΡΟΦΗ
    Δίαιτα πλούσια σε φυτικές ίνες φαίνεται να δρα προστατευτικώς έναντι του Ο-Κ καρκίνου. Ιδιαίτερα, δημητριακά και ολικής αλέσεως σιτηρά βρέθηκαν να είναι αποτελεσματικά. Επίσης, σε μία μελέτη βρέθηκε ότι η χρήση υγειάρτου συνοδευόταν από χαμηλό κίνδυνο καρκίνου. Οι φυτικές ίνες συντείνουν στο σχηματισμό ογκώδους μαλθακής κοπρανώδους μάζας, που διαλύουν και ελαττώνουν την πυκνότητα των προσληφθέντων με τη τροφική αλυσίδα ορισμένων, δυνητικώς, καρκινογόνων ουσιών.

  85. Μαρία said

    79
    Τώρα είδα τις φωτογραφίες. Τελικά εννοούν το μαύρο ψωμί, που παλιά το τρώγαμε, γιατί ήταν πιο φτηνό απ’ το άσπρο και το ημίλευκο. Λογικό να το προμηθεύεται και το νοσοκομείο.

  86. spiridione said

    Από πού «κατάγεται» το γιαούρτι. Διάλογος Σ. Καργάκου και Κυρ. Φιλίππου, Οικονομικός Ταχυδρόμος, 1995.
    Δυστυχώς δεν υπάρχει ονλάιν. Ο Κυριάκος Φιλίππου είχε δώσει μια συνέντευξη το 1994 στον Οικ. Ταχυδρόμο το 1994, όπου υποστήριζε την προέλευση από τον υγείαρτο, και ο Καργάκος τον αντικρούει.
    Απόσπασμα της συνέντευξης του Φιλίππου όπως φαίνεται στα γκουγκλουβιβλία:
    «Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι η λέξη «υγείαρτος» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της λέξεως «γιαούρτι» σε όλα τα επιστημονικά συγγράμματα που αφορούν τη Χημεία Τροφίμων. Ενδεικτικά θα αναφέρω το σύγγραμμα του αείμνηστου καθηγητού του ΕΜΠ Θ. Σταυρόπουλου Βρωματοχημεία στο οποίο ορίζεται ως υγείαρτος το κοινώς αποκαλούμενο γιαούρτι (Αθήνα 1926: 158) και όλες οι επανεκδόσεις του Κώδικα Τροφίμων και Ποτών από το 1929 ως σήμερα, όπου το άρθρο 82 επιγράφεται «Γιαούρτη ή Υγείαρτος». …

    https://books.google.gr/books?id=PLseAQAAMAAJ&q=%22%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%84%CE%B9+%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82&dq=%22%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%84%CE%B9+%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwi9uqbK1azYAhWJQZoKHU5GDFoQ6AEIKjAB

  87. ΚΩΣΤΑΣ said

    > … όπως οι δάσκαλοι του 19ου αιώνα, που ετυμολογούσαν το πανταλόνι από το «πάντα λιώνει» (μήπως δεν ισχύει; ) και τον γάιδαρο από το «αεί γαρ δέρεται»

    Σωστά διακρίνω κάποιο αντιδιδασκαλικό μένος ή ιδέα μου είναι;
    Υπάρχει κάποιο γραπτό τεκμήριο όπου δάσκαλος να ετυμολόγησε:
    Γάιδαρος = αεί γαρ δέρεται
    Πανταλόνι = πάντα λιώνει

    Μήπως αποτελεί μύθο ή ανέκδοτο και άδικα συκοφαντούνται και λοιδορούνται τα καημένα, δίποδα, κακεντρεχή όντα;

  88. dryhammer said

    65. Ο καβγάς για τα λιπαρά ξεκίνησε όταν αποφάσισαν να τα κατηγορήσουν για να αθωωθεί η (σαφώς βλαβερότερη) ζάχαρη που χρησιμοποιείται παντού στη βιομηχανία τροφίμων.

    70. Μιλάμε για σπιτικό γιαούρτι από (αγοραστό) γάλα παραγωγού ή (όπως έκανε η μάνα μου) γάλα «φρέσκο» σε χάρτινο από τον τοπικό συνεταιρισμό που έπηζε μια χαρά πλην της περιόδου πού έδιναν αντιβίωση στις αγελάδες η οποία σκότωνε τούς μύκητες της ζύμωσης. Για να το πήξεις τεχνητά έχουν πολλά (xanthan gum, guar gum τα πιο αθώα – λέμε τώρα -, μέχρι …ο Θεός κι η ψυχή τους)

  89. 85: Μαρία, απ’ τον ίδιο προμηθευτή του γάλακτος; Ο Όκαμ διαγωνεί.

  90. διαφωνεί

  91. dryhammer said

    84. Σε απλά ελληνικά, οι φυτικές ίνες (που δεν χωνεύονται) κάνουν αφράτο σκατό που φεύγοντας, μαζεύει και τις άλλες σαβούρες από το πεπτικό σύστημα.

  92. LandS said

    Μπήκα αργά και έχετε πει τα περισσότερα.
    1. Ο τύπος της Τσομπάν δεν είναι Τούρκος, είναι Κούρδος. Είναι και δισεκατομμυριούχος. Ίσως ο μόνος των τελευταίων χρόνων εκτός κλάδων Υψηλής Τεχνολογίας, Φαρμάκου ή Χρηματοπιστωτικών.
    2. Μεγάλη βλακεία αυτή η εκστρατεία για το Greek Yoghurt να είναι από την Ελλάδα ή Ελληνικών επιχειρήσεων. Δεν πετάς έτσι μια διαδεδομένη product identity, την εκμεταλλεύεσαι.
    3. Όπως οι σιμιτζήδες στη Πόλη ήταν Γιαννιώτες, οι γαλατάδες ήταν Βούλγαροι.

  93. ΓιώργοςΜ said

    83 Λάμπρο, αυτό είναι μέσες-άκρες το πρωϊνό και το βραδινό μου εδώ και χρόνια, χωρίς όμως τα υπόλοιπα που βάζεις ενδιάμεσα (πιέσεις, διατάσεις κλπ) που κάνουν κακό στο προκοίλι και τη χοληστερίνη. Να μην αφήσουμε άνεργους τους γιατρούς, κρίμα είναι. 🙂

  94. spiridione said

    86. Και απόσπασμα από την επιστολή του Καργάκου
    …ο κ. Φιλίππου «ετόλμησε» κάτι πρωτοφανές για Έλληνα επιχειρηματία, εζήτησεν υπαλλήλους που να γνωρίζουν ελληνικά!» Ίσως όμως ο κ. Φιλίππου να έχει μια δικαιολόγηση για τη λέξη «υγείαρτος». Έτσι ονόμαζε το γιαούρτι ο παλαιός καθηγητής της υγιεινής στο πανεπιστήμιο Αθηνών Γεράσιμος Αλ: Ίσως για να του δώσει ελληνοπρεπή χαρακτήρα. Πάντως μια συζήτηση για την «καταγωγή» του γιαουρτιού θα ήταν ιστορικώς και εμπορικώς επωφελής. Φιλικά ΣΑΡΑΝΤΟΣ Ι. ΚΑΡΓΑΚΟΣ

  95. spiridione said

    ο Γεράσιμος Αλ. πρέπει να είναι ο Γ. Αλιβιζάτος
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CE%B9%CE%B6%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82

  96. ΣΠ said

    89
    Ναι, άλλωστε στο σχόλιο στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ (# 69) πάλι για προμήθειες νοσκομείου γράφει για γιαούρτι. Όμως στο λινκ της Μαρίας (# 84) ο γιατρός που γράφει για φυτικές ίνες μάλλον αναφέρεται σε ψωμί. Μπερδεμένα πράγματα. Άλλοι όταν λένε υγείαρτο εννοούν το γιαούρτι και άλλοι το μαύρο ψωμί;

  97. spatholouro said

    #86
    Να διορθώσουμε και το λάθος του Φιλίππου: του Σταθόπουλου ήταν η «Βρωματοχημεία» και όχι κάποιου Σταυρόπουλου.

  98. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    93 – ☺☺☺
    Χωρίς όμως τα ενδιάμεσα, μπορεί να γίνει επικίνδυνο γεύμα γιατί τρώς κι άλλα «ενδιάμεσα».😯
    Βάλε την αερόβια άσκηση στην ζωή σου κι άσε τους γιατρούς να ρίξουν την κυβέρνηση, ειδικά τώρα που μπήκες στο κλάμπ των ήντα.☺

  99. BLOG_OTI_NANAI said

    Πάντως στην 5η Γυμνασίου το 1969, τα παιδάκια μάθαιναν ότι «υγείαρτος» σημαίνει γιαούρτι.
    Ιωάννης Θ. Παπαβασιλείου
    Υγιεινή Ε΄ Γυμνασίου
    [1969, 1η Έκδοση]

    Επίσης, βλέπουμε παρακάτω ότι κάποιος Χατζηκακίδης Αθανάσιος έχει γράψει μελέτη (άσχετη κατά τα άλλα) όπου παρεμπιπτόντως αναφέρεται και στην «υγείαρτο» ως γιαούρτι. Για κακή του τύχη, την μελέτη ανάγνωσε ο τότε… Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών Σόλων Κυδωνιάτης.

    Επίσης, στο περιοδικό Αρχαιολογία, πανεπιστημιακός επαναλαμβάνει το ίδιο.

  100. spiridione said

    97. Σωστά.
    Έχει δίκιο ο Φιλίππου για τον Κώδικα Τροφίμων και Ποτών. Ο Κώδικας του 1971 (ΦΕΚ Β’ 677/24-8-1971) στο άρθρο 82 γράφει «Γιαούρτη (Υγείαρτος)».
    http://www.et.gr/index.php/anazitisi-fek

    Το 1987 όμως που τροποποιήθηκε και μεταγλωττίστηκε στη δημοτική (ΦΕΚ Β’ 788/31-12-1987) έφυγε ο υγείαρτος.

  101. 99: Και το 2015 οι φοιτητές στο Χαροκόπειο

  102. Λευτερης Μιχαηλ said

    @11.Δεν χρειαζοταν να πατε στο Μπακου για να ανακαλυψετε το Κεφιρ. Απο τα παιδικα μου χρονια, θυμαμαι, απεναντι απο το σπιτι μου, γαλακτοπωλειο στο κεντρο της Θεσσαλονικης, στη Διαγωνιο, με το ονομα Κεφιρ, που σερβιρε οχι μονο κεφιρ αλλα και ολα τα καλα των παλιων ζαχαροπλαστειων της πολης ( αριανι, κρεμες, ριζογαλα, λουκουμαδες, κουρκουμπινια, τουλουμπες με εποχιακο καιμακι), και αλλα που δεν θυμαμαι προφανως γιατι δεν με ενδιεφεραν σαν μικρο παιδι.

  103. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    40 Είχα αυτή την εντύπωση, ότι η Μαλβίνα είναι φιλόλογος.

    61 Ωχ! Ωραίο εύρημα, άρα το υγείαρτος μπορεί να είναι από γραφειοκράτη (του στρατού; )

    67 Κι αυτό πολύτιμο εύρημα. Παναπεί ο υγείαρτος είναι παλιός πορτοκαλισμός.

    72-79 Ναι, αυτό είναι κάποιο είδος αντίδωρου, ψωμί πάντως.

    99-100 Άρα έχει «βάση» (βάλε πολλά εισαγωγικά) ο υγείαρτος και ομολογώ πως την αγνοούσα. Αν το ήξερα, το άρθρο θα γραφόταν αλλιώς, αν και το τελικό συμπέρασμα θα ήταν το ίδιο.

    87 Είναι αστικός μύθος που ασφαλώς θα έχει βάση διότι πολλοί δάσκαλοι θέλησαν να βρουν ελληνικές ετυμολογίες.

  104. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια υπόθεση για γνώση του γιαουρτιού από τους Αρχαίους:

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    103: «Άρα έχει «βάση» (βάλε πολλά εισαγωγικά) ο υγείαρτος»

    Όντως μια πλάνη που εξαπλώθηκε τόσο.

  106. spatholouro said

    #87/103
    Κάποια βάση πρέπει να υπάρχει:

    «Η έτυμολογία αύτη άναμιμνήσκει την τών παλαιοτέρων διδασκάλων τών:
    πανταλόνι, έκ τού πάντα λυώνει,
    χαλβάς έκ τού χαλαρώς βαίνει,
    μήλον έκ τού μή όλον,
    πρηζόλα έκ τού πρήθει όλα»

    Αρχείον του Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού Τ. Β’ (1935-1936): σελ. 14
    http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/3/a/f/metadata-1492765732-675400-17906.tkl

  107. sarant said

    106 Μπα; Δεν είναι από το «εν πυρί ζέει όλη» η μπριζόλα;

  108. cronopiusa said

  109. «που ετυμολογούσαν το πανταλόνι από το «πάντα λιώνει» (μήπως δεν ισχύει; ) και τον γάιδαρο από το «αεί γαρ δέρεται», έφτιαξαν κι αυτοί τον «υγείαρτο»
    # Και τα μασάλια από τα …εμά σάλια!

    «Ήξεραν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι το γιαούρτι…Κατά πάσα πιθανότητα δεν το ήξεραν, αν και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, ενώ υπάρχουν μια σειρά από ξινά ή υπόξινα φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα κάποια από τα οποία θα τα ήξεραν διότι είχαν το «οξύγαλα» (ξινόγαλο λέμε σήμερα).»
    #Οι …ουχί πολύ αρχαίοι ημών πρόγονοι, δεν έλεγαν καθόλου τη λέξη γιαούρτι, μολονότι έτρωγαν πολύ γιαούρτι. Απλώς το έλεγαν «ξινό γάλα» (ελληνοπρεπέστατο για κάθε ελληνοβαρεμένο και …αλλοτροιοβαρεμένο!)
    #Τώρα, το άλλο που πιθανολογεί ο Νοικοκύρης, ότι οι πρόγονοί μας δεν το ήξεραν (συνεπώς και δεν το έτρωγαν), μου φαίνεται πολύ …εξτρίμ. Τα βακτήρια (μηδέ του γαλακτοβάκιλου εξαιρουμένου) υπήρχαν …προ πάντων των αιώνων. Μαζί τους υπήρξε και το γιαούρτι (ίσως με εξαίρεση τη Λαπωνία, όπου δεν πολυευδοκιμούν τα μικρόβια).

  110. Διαβάζω τον τίτλο και λέω να αναφέρω για τις προσωπικές μου επαφές με το γιαούρτι. Ε, πριν γράψω ας διαβάσω μερικά σχόλια, να μπω στο κλίμα, γράφω και πάω για τα υπόλοιπα. Και με το που ξεκινάω βλέπω πως με πρόλαβε ο Γς από το 4 ακόμα. Διάβασα λοιπόν κι εγώ όλα τα σχόλια και ε, κάτι έχω ακόμα.

    Περί πέτσας στο γιαούρτι. Δεν ξέρω τι λέτε, αλλά αυτό που έκανε η μάνα μου (ή άλλοι στο χωριό) πέτσα δεν είχε. Και το γάλα σκέτο πρόβειο. Έκανε από πάνω κάτι αλλά μετριόταν σε μικρά όχι σε χιλιοστά 🙂 Και δεν μπορούσες να την ξεχωρίσεις, αν ήθελες να την βγάλεις θα έβγαζες και γιαούρτι μαζί. Όχι πως δεν υπήρχαν κάποιοι που δεν ήθελαν να φύγει κι αυτό, αλλά είχα πρόβλημα στη διάθεσή του αφού πολλοί αμφισβητούσαν πως το γιαούρτι μου ήταν από αγνό πρόβειο γάλα. Κι όμως!

  111. Μανούσος said

    Ἄρα ἁλίαρτος ἃλσ+ἄρτος >ἐκεῖ ποὺ φάγαμε ψωμὶ κι ἁλάτι !!! Ἄλλη μία σπουδαία ἀνακάλυψη…
    Πάντως πέραν τῆς πλάκας ἡ ἀπόδοση γενικῶς διαφόρων ἐφευρέσεων (τυριά, χαλιά κλπ) σὲ νομαδικοὺς πληθυσμοὺς δὲν στηρίζεται σὲ κανένα ἀντικειμενικὸ τεκμήριο ἢ ἔστω ἔνδειξη παρὰ μόνο στὸ ὅτι ἔχουν ὡς ἀποκλειστικὴ ἐνασχόληση τὴν κτηνοτροφία, ἀλλὰ αὐτὸς εἶναι ἄλλο θέμα.

  112. ΣΠ said

    Τελικά ο υγείαρτος βλέπουμε να εμφανίζεται σε προκηρύξεις μειοδοτικών διαγωνισμών, σε ΦΕΚ, σε πανεπιστημιακά συγγράμματα, σε διδακτικά βιβλία γυμνασίου, σε επιστημονικές εργασίες και ποιος ξέρει πού αλλού. Πώς να μη ξεσαλώσουν μετά οι ελληνοβαρεμένοι.

  113. 90 χρόνια πριν, είχανε πλάκα οι μπαγάσηδες… Έστειλε αναγνώστης συνεργασία με τίτλο «Σφουγγαρόπανο«, το δημοσιεύουν και του λένε «χορτάστε δόξα τώρα«! Και ο ίδιος είχε στείλει και άλλη συνεργασία με τίτλο «Γιαούρτη» και του κάνουν πλάκα:

  114. Ταύτιση «οξύγαλα» με «γιαγούρτι». Πάντως, και μόνο η γραφή «γιαγούρτι» με το «γ» μαρτυρά τη σχέση με το «yoğurt»

  115. Ριβαλντίνιο said

    Εκτός από τους πρόσφυγες, και ο Επτανήσιος αστυνόμος είπε τον τουρκόφωνο Καππαδόκη στην ταινία της Βαβυλωνίας «γιαγουρτοβαφτισμένο» ( στο κανονικό κείμενο δεν ξέρω ).

    Βρήκε κάποιος πότε πρωτοεισήλθε το γιαούρτι στην ελληνική γλώσσα ;

    Y.Γ. Χαχά, τι σχέση έχει ο Μπλόγκ με την Κρόνι ; 🙂 🙂 🙂

  116. sarant said

    113 Η Καρτ-Ποστάλ του Μπουκέτου ήταν φαρμακερή…

  117. spiridione said

    100. Και αυτό το άρθρο 82 άλλαξε πρόσφατα, κατόπιν μνημονιακής επιταγής, προκαλώντας αντιδράσεις
    http://www.tovima.gr/society/article/?aid=790310

  118. ΓιώργοςΜ said

    115 Μα ακριβώς αυτό λέω, οι ντόπιοι έλεγαν τους πρόσφυγες γιαουρτοβαφτισμένους επειδή κατανάλωναν πολύ γιαούρτι, σε πολλές μορφές. Στη Βαβυλωνία ο Καππαδόκης διαμαρτύρεται.

  119. Ριβαλντίνιο said

    @ 118 ΓιώργοςΜ

    Ναι αλλά ο Καππαδόκης ήταν πρόσφυγας ; Αν όχι και υπάρχει και στο κείμενο της Βαβυλωνίας που είναι του 19ου αι. , αυτό σημαίνει ότι οι Ελλαδίτες έλεγαν περιπαικτικά έτσι τους Ρωμιούς της Ανατολίας πρίν το ’22 . Έτσι δεν είναι ;

  120. 116: Ναι, και άλλα που είδα δεν «χαρίζανε κάστανο» που λέμε…

    115: «τι σχέση έχει ο Μπλόγκ με την Κρόνι»
    Αναφέρθηκε κάτι; Δεν είδα.

  121. Μαρία said

    113
    Κρίνοντας απ’ το σφουγγαρόπανο, αυτός τη γιαούρτη θα την ήθελε για τις πληγές του μετά το μαστίγωμα 🙂

  122. Ριβαλντίνιο said

    @ 120 BLOG_OTI_NANAI

    Ωχχχχχχ !!! Λές να’χει πάθει τίποτα το λαπιτόπι μου ; Ή εγώ είμαι τόσο στούρνος με τους υπολογιστές που κάτι δεν καταλαβαίνω ;
    Πάνω από το σχόλιό σου γράφει BLOG_OTI_NANAI με μπλέ γράμματα που αν πατήσεις απάνω σε πάει εδώ : https://en.gravatar.com/lasprofessaburridas με κάτι ακαταλαβίστικα ισπανικά ; : : ??????

    ( Σέρ Σάρ, αν γράφω καμιά βλακεία, αν θές σβήσε το σχόλιο 115 και αυτό ).

  123. BLOG_OTI_NANAI said

    Δεν είμαστε καλά! Έχεις δίκιο!

  124. BLOG_OTI_NANAI said

    Εντωμεταξύ μόνο από το 113 και μετά συμβαίνει αυτό!

  125. Ριβαλντίνιο said

    Τώρα δεν συμβαίνει. Είσαι εντάξει, κανονικός μαύρος.

  126. spatholouro said

    #119
    Έτσι:
    https://www.google.gr/search?q=%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%81%CF%84%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%80%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5&rlz=1C1WZPD_enGR392GR417&source=lnms&tbm=bks&sa=X&ved=0ahUKEwi3uJCno63YAhVCLFAKHXJ2DSYQ_AUIDygA&biw=1366&bih=637

  127. π2 said

    Καλά, ακόμη κι αν παραβλέψουμε ότι δεν υπάρχει αρχαία λέξη υγείαρτος, δεν σκέφτηκε κανένας χριστιανός ότι θα ήταν κομμάτι δύσκολο να ονομάσει κάποιος στ’ αλήθεια το γιαούρτι ψωμί;

  128. BLOG_OTI_NANAI said

    Έκλεισα και ξανάνοιξα τον bowser. Πάλι καλά που δεν βγήκε καμιά ιστοσελίδα να λέει… Βάταλος!

    ΥΓ
    «Γιαουρτοβαπτισμένους» δυστυχώς έλεγαν τους πρόσφυγες όταν πρωτοήρθαν από Μικρασία.

  129. BLOG_OTI_NANAI said

    128: Σόρρυ, ήδη αναφέρθηκε για «Γιαουρτοβαπτισμένους».

  130. π2 said

    Στα γκουγκλοβιβλία βλέπω ότι η γραφή γιαγούρτι πρέπει να ήταν πολύ διαδεδομένη τον 19ο αιώνα (Βαβυλωνία, Απομνημονεύματα Ξάνθου, μεταξύ άλλων).

  131. sarant said

    130 Ο οποίος Ξάνθος μνημονεύει την παροιμία
    Όποιος εκάη εις τον χυλό φυσά και το γιαγούρτι.

  132. ΚΩΣΤΑΣ said

    120
    BLOG στο σχόλιο 120 βγαίνεις ακόμη με μπλε και αν κάνεις κλικ πάνω βγαίνει Cronopiusa
    Έτσι δείχνει ο υπολογιστής μου.

  133. π2 said

    Στη Βαβυλωνία είναι χαρακτηριστικό ότι το γιαγούρτι το λέει ο ανατολίτης αστυνόμος.

    Στην Γεωργική και Οικιακή Οικονομία του Παλαιολόγου (1833), το γιαούρτι δίνεται ως τουρκική εναλλακτική στο λήμμα οξύγαλα.

  134. π2 said

    Το ίδιο και στο Λεξικό του Σκαρλάτου.

  135. Ριβαλντίνιο said

    @ 133 π2

    Όι μπρέ, ο αστυνόμος ήταν Επτανήσιος.

  136. Ριβαλντίνιο said

    ή υπήρχε και ανατολίτης και δεν τον θυμάμαι ; ; ;

  137. Πέπε said

    Όπως προκύπτει από το #114, αλλά είναι και ευρύτερα γνωστό, οι Πόντιοι έτρωγαν πολλά γαλακτοκομικά. Γι’αυτό μάλλον και γιαουρτοβαφτισμένοι. Χωρίς να διαθέτω ειδική πληροφόρηση, δεν πιστεύω να έχει σημασία αν ήταν πρόσφυγες ή αν το όνομα ήταν ΄ήδη πριν την Καταστροφή. Όσο για τον Καππαδόκη, μπορεί να μην είναι ακριβώς Πόντιος αλλά, για τους Ελλαδίτες από την άλλη άκρη του κόσμου μικρή η διαφορά.

  138. Ριβαλντίνιο said

    @ 137 Πέπε

    Κάποτε η Καππαδοκία είχε ευρύτερα όρια και έφτανε ως τον Πόντο. Έψαχνα κάποτε τις Καισάρειες και είχα χαθεί τελείως. Εξάλλου εγώ μπερδεύτηκα. Στην Βαβυλωνία λέει απλώς Ανατολίτης και όχι Καππαδόκης.

  139. sarant said

    Στη Βαβυλωνία ο αστυνόμος είναι Επτανήσιος.

  140. Μυλοπέτρος said

    Για την ιστορια.
    Τη λεξη «υγειαρτος» την ακουσα πρωτη φορα
    απο τον «ΦΙΣ» Οθωνα Χρυσαφίδη. Εδεινα τότε γυρω στο 1969, εξετάσεις για ιατρικη (δεν περασα ποτε), και μας την ανεφερε πολλες φορες μαζι με αλλες παρετυμολογοντας σχεδον παντοτε. Ειχε τα «Φρο τιστηρια Ιατρικων Σπουδων» γιατρος (επιμελητης) ο ιδς γιαυτο τον λεγαμε ΦΙΣ.

  141. Θρασύμαχος said

    Λίγα λόγια για τον Πόντο, μη μας περιλάβει ο http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/c0d5184d-7550-4265-8e0b-078e1bc7375a/10515619.pdf

  142. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ούτε εγώ πιστεύω ότι το γιαούρτι λεγόταν στα αρχαία υγείαρτος. Απ’ όσα όμως διάβασα μέχρι τώρα, ας κρατάμε και μια μικρή επιφύλαξη, μιας και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, η Ακαδημία Αθηνών, τα σχολικά εγχειρίδια κλπ υιοθέτησαν αυτή τη λέξη. Αποδείχτηκαν σοφότεροι οι έρμοι δασκαλάκοι που ευρισκόμενοι στις εσχατιές της πατρίδας μας, δεν καταπιάστηκαν με την ετυμολογία του γιαουρτιού, παρ’ όλο που αποτελούσε και το βασικό είδος διατροφής τους.

  143. sarant said

    140 Ενδιαφέρον

    142 Το ιστολόγιο τιμά τους εκπαιδευτικούς

  144. ΓιώργοςΜ said

    138 > Στην Βαβυλωνία λέει απλώς Ανατολίτης και όχι Καππαδόκης.
    Στην ταινία, ο Ανατολίτης λέει κάποια στιγμή κάτι σαν «από Καππαδοκία, πατρίδα Αη-Βασίλη είμαι για…». Δεν έχω πρόχειρο το πρωτότυπο κείμενο.
    Όσο για τη σχέση Καππαδοκίας-Πόντου, οι διαφορές είναι μικρές, η γλώσσα είναι η ίδια.

  145. Cyrus Monk said

    Καὶ νομίζω ὅτι ξεχάσαμε τὴν Ὁρδή (ἀπὸ τὰ ἄπαντα Γκοσινὺ μὲ σκίτσα Ταμπαρύ), ὅπου ἀπειλοῦν τὴ Βαγδάτη οἱ Μογγόλοι (ἢ Τάταροι ἢ Τάρταροι), ποὺ ἐν τέλει ἀπέρχονται ἀμαχητὶ μὲ τὶς γιοῦρτες τους, τὶς γιαοῦρτες τους καὶ τὸν αἰχμάλωτό τους.

  146. nikiplos said

    Κι ένα ήκιστο για το γιαούρτι…

    Μια καλή δίαιτα για όσους θέλουν να χάσουν κάνα … γραμμάριο, είναι:

    Για τρεις ημέρες πρωί, μεσημέρι βράδυ: γιαούρτι και ψωμί με ελαιόλαδο. 200gr γιαούρτι, δύο φέτες ψωμί ολικής, ελαιόλαδο (μια κουταλιά σούπας) και αλάτι. Κάθε μπουκιά ψωμιού, μασιέται 30 φορές, απομυζάται και τελειώνει με μια κουταλιά γιαούρτι. Η κουταλιά μασιέται (απομυζάται) 10 φορές. Τέλος.

    Εγγυώμαι ότι αν τρώτε αργά (30 φορές / μπουκιά) δεν θα πεινάσετε καθόλου και σταδιακά θα μειώσετε τις ποσότητες φαγητού.

    Κάθε 5 ημέρες, δεν τρώτε τίποτε όλη την ημέρα παρά μόνο γιαούρτι με νερό (αριάνι) ή χυμό πορτοκαλιού (φρέσκο). Αυτό όμως για σκληροπυρηνικούς και μετά από έναν μήνα διατροφής. Κάθε 20 μέρες επαναλαμβάνουμε το γιαουρτοτριήμερο. Τα αποτελέσματα είναι κάτι παραπάνω από θεαματικά.

  147. sarant said

    145 Τι ωραία περιπέτεια που ήταν αυτή!

  148. nikiplos said

    Για να μην παρεξηγηθώ, είμαι από τους πρώτους (90ς ) αναγνώστες του Arthur DeVany. Από τις συμβουλές εκείνου, έφτιαξα το προηγούμενο και σε μένα τουλάχιστον (που ως φαίνεται παίρνω εύκολα κιλά) δούλεψε τέλεια. Συστήνω ανεπιφύλακτα τα βιβλία του που κακώς τον τσουβαλιάζουν με τους σύγχρονους paleo-maniacs.

  149. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Έψαξα, μάταια-πού τρύπωσαν; -ή δανείστηκαν- τα «Σειρήνεια δείπνα», κι έτσι αντιγράφω από ιστότοπο, ελπίζω έγκυρο:
    …οι αρχαίοι Έλληνες έτρωγαν διάφορα τυριά, όπως μαλακό τυρί Σικελίας («τροφαλίς»), ανθότυρο («χλωρός τυρός»), μαλακό τυρί από κατσικίσιο γάλα («τρομαλικός τυρός»), πικάντικο τυρί με χυμό από σύκο («πίας»), κοπανισμένο τυρί με πιπέρι («κοπτός τυρός»), αλλά και βούτυρο («πίον του γάλακτος») και γιαούρτι («πυριάτης»).

    ποικίλες πίτες (π.χ. ο «αρτότυρος» ή «τυρών άρτος», ήτοι η σημερινή τυρόπιτα)…
    http://www.archaiologia.gr/blog/2014/07/07/%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CE%B1/

  150. Μαρία said

    144
    Πράξις Β’
    Σκηνή Γ’
    Αστυνόμος: Όχι, μουρέ … ο τόπος σου;
    Ανατολίτης: Α … βιλαέτι μου; Βιλαέτι μου Καΐσερι είναι.
    Αστ. : Και π’ ούν’ αυτό το Καΐσερι;
    Ανατ.: Αϊ Βασίλη τόπο είναι, Γκαισαρείας, Γκαππαδοκίας, ντε ξέρεις εσύ;

  151. 144 Πώς είναι ίδια η γλώσσα Καππαδοκίας-Πόντου; Και όσοι Καππαδόκες δεν ήταν καραμανλήδες-τουρκόφωνοι, ποντιακά πάντως δεν μιλούσανε. Αλλά ξέρω ότι πολλοί Καππαδόκες μετανάστευαν στον Πόντο για εργασία.

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τάχα και η έκφραση «βγήκε ασπροπρόσωπος» έχει να κάνει με το γιαούρτι. (Νατσουλιά το λέμε 😉 )
    http://www.mixanitouxronou.gr/pos-dimiourgithike-i-frasi-vgike-asproprosopos-proerchete-apo-ti-smirni-ke-mono-gia-kalo-den-ine/

  153. Μαρία said

    150
    τέλος της ίδιας σκηνής

    Αστ.: Εσύ θα πας α ρέστο, γιαγουρτοβαφτισμένε, παλιότουρκα.
    Ανατ.: Ταμάμ, Αστρονόμο, άφεριμ! … βρίζει κιόλας. Εγώ Τούρκο ντεν είμαι, Χριστιανό ορτόδοξο είμαι, Χαντζή άντρωπο είμαι, ιψέματα ποτές μου ντε λέω… χιτζ ποτές άντρωπο βαφτίζουνε με γιογούρτι; τόσω χρονώ γένηκα, ακόμα ντεν άκουσα που βαφτίζουνε με γιογούρτι. Άιδε να ντγιούμε τι τα πης ακόμα, αγάλια αγάλια τα πης αύριο με μποζά βαφτίζουνε…

  154. sarant said

    152 Ο ευτράπελος μύθος με την τσανάκα υπάρχει, και ολοφάνερα η έκφραση προϋπήρχε. Ο Νατσούλης αντιστρέφει αιτία και αποτέλεσμα.

  155. Spiridione said

    151. Ε ναι, καππαδοκική διάλεκτος
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/studies/dialects/thema_b_3/index.html

  156. Avonidas said

    Τα βακτήρια (μηδέ του γαλακτοβάκιλου εξαιρουμένου) υπήρχαν …προ πάντων των αιώνων.

    Α, τα βακτήρια… έχουν πολύ δυσφημιστεί. Φταίει ίσως που τα πρωτογνωρίσαμε σαν εχθρούς — χολέρα, τύφος, πανώλη. Αυτά τα «μπαστουνάκια», όμως, κυριαρχούσαν στον πλανήτη δισεκατομμύρια χρόνια πριν τον πατήσει πολυκύτταρος οργανισμός. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι τελείως άκακα.

    Στην πραγματικότητα, μας είναι από ευεργετικά έως απαραίτητα. Όλες ουσιαστικά τις μεταβολικές οδούς που λαμβάνουν χώρα στα σώματά μας, για τη θρέψη, την παραγωγή ενέργειας, τη ρύθμιση της γονιδιακής έκφρασης, κάποια βακτήρια τις έχουν ανακαλύψει. Βρίσκονται μέσα στην τροφή μας, στα κύτταρά μας, στα βάθη των εντέρων μας.

    Γι’ αυτό να τρώτε γιαούρτι! 🙂

  157. Μαρία said

    155
    β. της διάταξης των όρων: Γενικά ακολουθείται το πρότυπο της τουρκικής όπου ο προσδιορισμός προηγείται του προσδιοριζόμενου όρου.

    π.χ. Μπαμπά σου γλώσσα γιατί ντε μιλάς;

  158. BLOG_OTI_NANAI said

    132: Ναι. Κατάλαβα ότι από τα τρία κουτάκια που έχει κάτω από τα σχόλια, το τρίτο γράφει «ιστότοπος» και εκεί βάζεις ό,τι λινκ θέλεις και τότε γίνεσαι μπλε.
    Προφανώς, κάνοντας διάφορες αντιγραφές-επικολλήσεις για να ψάξω στη Google κ.λπ., επικόλλησα εκεί αυτό το λινκ. Από που όμως έγινε copy δεν το κατάλαβα ακόμα. Ξαναπάτησα επάνω στο όνομα της, έκανα δεξί κλικ, αλλά τίποτα. Η πλάκα είναι πως και της Cronopiusa το όνομα είναι μπλε, αλλά άμα πατήσεις επάνω σε βγάζει σε ένα blog και όχι εκεί που έβγαζε το δικό μου όνομα.

    Κάπου λοιπόν έγινε copy αλλά δεν έχω καταλάβει από που, κι ούτε έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο.
    Πάντως στο εν λόγω λινκ: http://el.gravatar.com/lasprofessaburridas το δεύτερο συνθετικό είναι το blog της (lasprofessaburridas).

  159. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    154. Α, νόμιζα νατσουλισμοί γενικά οι βεβιασμένες επεξηγήσεις με ευφάνταστες ιστοριούλες. Καταλάθος μπήκε φατσούλα. Ερωτιματικό ήθελα να βάλω. Ευτράπελος μύθος λοιπόν. Ευχαριστώ. 🙂

  160. sarant said

    156 Αραγε να αναλογίζεται ο λακτοβάκιλλος τις παλιές χαμένες δόξες, τότε που κυριαρχούσαν στον πλανήτη οι μονοκύτταροι οργανισμοί;

  161. ΣΠ said

    158
    Το λινκ αντιγράφηκε από το εικονίδιο της Cronopiusa με το ανθρωπάκι πάνω δεξιά.

  162. BLOG_OTI_NANAI said

    142: Τα ευρήματα αυτά πράγματι δεν πρέπει να μας ξεγελάνε. Είναι τόσο σπάνια που δείχνουν το αντίστροφο, ότι δηλ. κάποια επιστημονικοφανής παράδοση ξεγέλασε μερικούς. Σε διαφορετική περίπτωση τα ευρήματα θα έπρεπε να είναι πολλά. Επίσης δεν βρίσκει κανείς τίποτα για «υγείαρτο» σε λεξικά ή αρχαιογνωστικά εγχειρίδια, στα οποία μάλιστα, ακόμη και οι αναφορές σε γιαούρτι είναι ελάχιστες δείχνοντας την αβεβαιότητα για το αν γνώριζαν οι αρχαίοι το γιαούρτι.
    Απλώς το μόνο ενδιαφέρον εδώ είναι αν βρίσκαμε ποιο «έσκαψε» πρώτος την παγίδα αυτή και έπεσαν μερικοί μέσα.

  163. BLOG_OTI_NANAI said

    161: Είσαι μεγάλος… Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι μπορεί να ήταν αυτό!

  164. Alexis said

    #128, 158: Άστα αυτά! Υποψιάζομαι πως εξαγόρασες την Cronopiusa και την έχεις κάνει πράκτορα της Μεταλληνικής κλικός! 😆

    Αλλ’ ο καιρός γαρ εγγύς! Έρχεται οσονούπω ο ελληνόψυχος εξ ILL Οινόη(ς) για να αποκαταστήσει την τάξιν!

  165. BLOG_OTI_NANAI said

    164: Ωχ, θα εμφανιστεί πάλι ο μπάρμπας, την κάτσαμε 🙂

  166. ΚΩΣΤΑΣ said

    > καὶ τυρὸς ὀπίας ἔστι καὶ βοὸς γάλα

    ούτε η αγελάδα που γελάει, ούτε γάλα αγελάδας. Άμα πεις σήμερα γάλα βοδιού, δεν σε ξεπλένει τίποτα.
    Καημένη αγελαδίτσα! πάντα αδικημένη! Δεν σου φτάνει που έχεις άντρα βόδι και παιδί μοσχάρι. 🙂

  167. ΚΩΣΤΑΣ said

    165
    BLOG, καλόν θα ήταν, για την προστασία σου, να απευθυνθείς εις τον κακόψυχον χωροφύλακαν του ιστολογίου 🙂

  168. Αν ο «υγείαρτος» ήταν αρχαία λέξη, εκτός που κάποιο λεξικό θα τον είχε, δεν θα έπρεπε να γράφεται «υγίαρτος»;

  169. Alexis said

    Το συμπέρασμα που προκύπτει από τη συζήτηση εδώ είναι ότι ο «υγείαρτος» δεν είναι μιά καινοφανής λέξη που έπλασαν τα τελευταία χρόνια οι ελληνοβαρεμένοι για να προσδώσουν ελληνικότητα στην καταγωγή του γιαουρτιού.
    Μάλλον πρόκειται για λόγιο κατασκεύασμα των καθαρευουσιάνων του 19ου-20ου αιώνα που το επινόησαν προκειμένου να «εξευγενίσουν» την βάρβαρη και τουρκοπρεπή λέξη «γιαούρτι».
    Αυτό που έκαναν οι ελληνοβαρεμένοι ήταν να φορέσουν αρχαία χλαμύδα στη λέξη, κάνοντας λόγο για τον «υγείαρτο, το γιαούρτι των αρχαίων Ελλήνων».

    Φυσικά όλα αυτά με επιφύλαξη, καθώς όπως είπα και παραπάνω, πιθανόν εντός ολίγου να έχωμεν συνταρακτικάς αποκαλύψεις εξ ILL Οινόη(ς) και ανεύρεσιν του «υγειάρτου» εις αρχαία συγγράμματα, τα οποία οι τεμπελχανάδες χριστιανούληδες αναγνώστες βαριούνται να αναζητήσουν… 😆

  170. Alexis said

    #166: Καημένη αγελαδίτσα! πάντα αδικημένη! Δεν σου φτάνει που έχεις άντρα βόδι και παιδί μοσχάρι.

    Αμ το άλλο; Που της χαϊδεύουν τα βυζιά κάθε μέρα και την πηδάνε μόνο μια φορά το χρόνο;

  171. nikiplos said

    Κάτι άσχετο που το παραθέτω στη συλλογική σοφία του ιστολογίου, ζητώντας παράλληλα συγνώμη για την παρέκβαση.

    Προ ολίγου, προέκυψε μια «διένεξη» ενδοοικογενειακή (οθντκ), για τις ρίζες του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου. Οι συγγενείς, πρόθυμοι να πιστεύσουν κάθε ελληνοβαρεμένη ανοησία, επικαλέστηκαν την ΕΡΤ. Πράγματι η Ελληνική Ραδιοφωνία υπέπεσε σε τέτοιο ατόπημα?

    Πέρα από το προφανές των βορείων χωρών, εν ολίγοις υπάρχουν άρθρα που παραπέμπουν την καταγωγή του Χριστουγεννιάτικου Δεντρου από την Αρχαία Ελλάδα (όλα από εκεί ξεκίνησαν άλλωστε), δεν έχω αναφορά (ευτυχώς), όπου δήθεν στόλιζαν δέντρα με φρούτα…

    Οι διενέξεις ως γνωστόν προκύπτουν, από το γεγονός ότι κάποιοι παίρνουν «πατριωτικά» ως προέκταση του εαυτού τους, όταν κομίζουν μια συγκεκριμένη πληροφορία. Αμφισβητείς την πληροφορία, αμφισβητείς τους ίδιους… (ισχύει για τον Homo Sapiens, είναι αρχέγονοι αυτοματισμοί)…
    Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα.

    Εγώ βρήκα πρόχειρα πληροφορίες εδώ:
    https://web.archive.org/web/20131218150603/http://www.selestat.fr/spip_noel/IMG/pdf/histoire_des_decorations_de_l_arbre_de_noel.pdf

    Αν υπάρχουν καλύτερες πηγές θα τις ήθελα…

    Καλησπέρα και πάλι

  172. ΚΩΣΤΑΣ said

    170 🙂
    Το άλλο;
    Πάει ο Γιωρίκας να αρμέξει την αγελάδα. Μετά από λίγο η αγελάδα ρίχνει κλωτσιά και χύνει το γάλα. Βρίσκει ένα σχοινί ο Γιωρίκας, της δένει το πόδι και συνεχίζει το άρμεγμα. Σε λίγο το ίδιο σκηνικό με το άλλο πόδι. Της δένει και το άλλο πόδι και συνεχίζει. Την τρίτη φορά το χύνει με την ουρά. Δεν βρίσκει άλλο σχοινί να δέσει την ουρά, βγάζει τη ζώνη του, σφίγγει με αυτή την ουρά και προσπαθεί να τη δέσει από ένα μαδέρι της στέγης. Στην προσπάθειά του, του πέφτει και το πντελόνι. Εκείνη τη στιγμή μπαίνει μέσα ο Κωστίκας.
    Κ- Γιωρίκα, τι κάνεις εκεί;
    Γ- Αν σου πω ότι προσπαθώ να την αρμέξω, θα με πιστέψεις;

    * Τι έγινε; μίκρυνε η γραμματοσειρά;

  173. sarant said

    168 Θα έπρεπε; Πάντως ούτε «υγίαρτος» παραδιδεται

    171 Όλοι οι λαοί κρεμούσαν κουρελάκια και άλλα πράγματα σε δέντρα, αυτό είναι πανάρχαιη παγανιστική συνήθεια που και σήμερα επιζεί.

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γιαουρτοπόλεμος.
    «Πώς το λένε και πώς το γράφουν»
    http://www.tovima.gr/science/article/?aid=893337

  175. mitsos said

    Πέραν όμως του σαρκασμού των ελληνοβαρεμένων και της μυθοπλασίας περί «υγείαρτου» ( σιγά την απάτη δηλαδή … εδώ έπλασαν προφήτες, θεούς και υιούς θεών… ) ;

    Ας αναγνωρίσουμε ότι οι αρχαίοι είχαν λέξεις άλλες για τα προϊόντα ξινίσματος του γάλακτος. Σε απόσπασμα από κωμωδία του Αριστοφάνη περιγράφεται «ο πυριάτης » και η παρασκευή του και αυτή μοιάζει με την παρασκευή γιαουρτιού περισσότερο από την παρασκευή των επιδορπίων γιουρτιού των σημερινών καταστημάτων τροφίμων …

  176. Γιάννης Ιατρού said

    167: Που διαθέτει και υπόγεια εργαστήρια με πανάρχαιες περγαμηνές 🙂

  177. atheofobos said

    171
    Στο ποστ μου ΣΕΛΕΣΤΑ-Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/12/blog-post_23.html
    γράφω τα σχετικά για την προέλευση του δέντρου.

  178. 171 Π.χ Άγιος Θεράπης ο τζατζαλιάρης 🙂

  179. Γς said

    170:

    >και την πηδάνε μόνο μια φορά το χρόνο

    Και στη σχολή που φοίτησες έχουμε κι αγελάδες στο τμήμα Ζωικής Παραγωγής. Τεχνητή γονιμοποίηση, σπερματέγχυση και τέτοια.

    Και δένουν τους ταύρους σε ειδική κατασκευή και γίνεται του σώσε.

    Ενίοτε δε αηδιασμένος από τα παρα φύση εργαστηριακά βασανιστήρια ξέφευγε κανένας και έβγαινε στην Ιερά οδό για α γλυτώσει.

    Κι οι συγκρούσεις των αυτοκινήτων με τον μαινόμενο ταύρο ήταν αναπόφευκτες.

  180. Βασικά στο 173β αναφερόμουν που ίσως το ξέρει

  181. ΣΠ said

    Και διαφορετική ορθογραφία.
    Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 8/2/1959, σελ. 9, στην στήλη «Νέα Διπλώματα Ευρεσιτεχνίας»:
    Σύστημα υπερκειμένων στατών προς πήξιν, μεταφοράν και ψύξιν υγιάρτου.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=124&dc=8&db=2&da=1959

  182. ΚΩΣΤΑΣ said

    176
    Θα με πιστέψεις, Γιάννη, ότι ήθελα να συμπληρώσω » όστις θα διαλευκάνει το μυστήριο εις το υπόγειον και σκοτεινό του εργαστήριο». Εκείνη τη στιγμή παρατήρησα ότι μίκρυνε η γραμματοσειρά και νομίζω έτσι παραμένει ακόμη, πάτησα να ανεβεί το σχόλιο, χωρίς να το συμπληρώσω.
    Και τώρα το συμπλήρωσες μόνος σου. Τηλεπάθεια έχουμε; 🙂

  183. Γιάννης Ιατρού said

    Έχουμε κι αυτό, γιαουρτοειδές μου φαίνεται:

  184. ΣΠ said

    Πρέπει να είναι παλιό. Διασκεδάστε διαβάζοντας πώς τόσες λέξεις που νομίζουμε ότι είναι τουρκικές στην πραγματικότητα έχουν ελληνική προέλευση. Καταιγίδα πορτοκαλισμών:
    https://sites.google.com/site/nikosmpalaskasalimedon/leximageies/ellenikes-tourkopoiemenes-lexeis

  185. ΚΩΣΤΑΣ said

    183
    Πυριάτη μάλλον εννοεί το πρωτόγαλα, κολιάστρα το λένε στο χωριό μου.

  186. Γιάννης Ιατρού said

    183 (συνέχεια): Επίσης ο Γαληνός μας αναφέρει (Galenus – De alimentorum facultatibus libri III, 693-696)
    ….
    διὸ καὶ κατ’ ἀρχὰς ἐδείκνυον ὠφελιμωτάτην εἶναι τὴν περὶ τῶν ἐν ταῖς τροφαῖς δυνάμεων διδασκαλίαν, ὅταν ἐξηγῶνται τὴν καθ’ ὑγρότητα καὶ ξηρότητα καὶ θερμότητα καὶ ψυχρότητα διαφορὰν ἔτι τε τὸ γλίσχρον ἢ παχὺ τῆς οὐσίας αὐτῶν, καὶ πρὸς τούτοις, εἴθ’ ὁμοιομερής ἐστιν εἴτ’ ἐξ ἐναντίων ταῖς κράσεσι σύγκειται, καθάπερ τὸ γάλα. πρὸς δὲ τὴν τούτων διάγνωσιν ἐκ τῆς ὀσμῆς καὶ τῆς γεύσεως ἔτι τε τῶν ἄλλων συμπτωμάτων ἔφην ἡμᾶς ποδηγεῖσθαι, περὶ ὧν ἐν ἀρχῇ τῆσδε τῆς πραγματείας διῆλθον, ὥσπερ καὶ νῦν ἐπὶ τοῦ γάλακτος, ἐπιδεικνὺς αὐτοῦ τὴν φύσιν ἐξ ὧν ἴσχει συμπτωμάτων, ἤτοι θερμαινόμενον ἢ διὰ πυτίας πηγνύμενον ἢ ὁπωσοῦν ἄλλως διακρινομένων τῶν μορίων αὐτοῦ.

       καὶ γὰρ καὶ ἡ σχίσις καλουμένη τοῦτ’ ἐργάζεται χωρὶς τῆς πυτίας, ὅταν ἱκανῶς προθερμήναντες τὸ γάλα καταρράνωμεν ὀξυμέλιτι ψυχρῷ. ταὐτὸν δ’ ἐργαζόμεθα καὶ δι’ οἰνομέλιτος, ἐνίοτε δὲ καὶ χωρὶς τοῦ καταρρᾶναι τὴν οὐσίαν αὐτοῦ καθιέντες ἀγγεῖον ὕδωρ ἔχον ψυχρότατον ἐργαζόμεθα τὴν σχίσιν. ἄνευ δὲ πυτίας καὶ τὸ μετὰ τὴν ἀποκύησιν ἀμελχθὲν αὐτίκα πήγνυται πυρωθὲν ἐπὶ θερμῆς σποδιᾶς ὀλίγῳ χρόνῳ. καλεῖν δ’ ἐοίκασιν οἱ παλαιοὶ κωμικοὶ τὸ οὕτω παγὲν γάλα πυριάτην· οἱ δὲ παρ’ ἡμῖν ἐν Ἀσίᾳ πυρίεφθον ὀνομάζουσιν αὐτό. τοῦτο μὲν οὖν ἀκριβῶς ἐστι γάλα χωρὶς οὐσίας ἑτέρας. ὅταν δὲ μέλι μίξαντες αὐτῷ διὰ πυτίας πήξωσι, χωρίζεται μὲν ἐν τῷδε τῷ ἔργῳ τό τε λεπτὸν καὶ ὑδατῶδες αὐτοῦ, προσφέρονται δ’ ἔνιοι μὲν τὸ πεπηγὸς αὐτοῦ μόνον σύνθετον ὑπάρχον ἔκ τε τοῦ τυρώδους ἐν τῷ γάλακτι καὶ τοῦ θερμοῦ καὶ πυρώδους ἐν τῇ τῆς πυτίας δυνάμει καὶ τοῦ μιχθέντος αὐτοῖς μέλιτος. ἔνιοι δὲ καὶ τὸν ὀρὸν τῷ παγέντι συγκαταπίνουσιν, ἤτοι γε ὡσαύτως πάντα μετὰ παντὸς ἢ θάτερον αὐτῶν πλέον θατέρου. συμβήσεται δὲ δηλονότι τοῖς μὲν μᾶλλον ὑπαχθῆναι τὴν γαστέρα, τοῖς δ’ ἧττον, ἀνὰ λόγον τῇ ποσότητι τῆς ὀρώδους ὑγρότητος. εὔδηλον δέ, ὅτι καὶ τραφῆναι τὸ σύμπαν σῶμα μᾶλλον μὲν ὑπάρξει τοῖς τὸ πεπηγὸς μόνον ἐδηδοκόσιν, ἧττον δὲ τοῖς συγκαταπιοῦσιν αὐτῷ τι καὶ τῆς ὀρώδους ὑγρότητος, ἔτι δ’ ἧττον, ὅσοι τὸ μὲν πεπηγὸς ὀλίγον προσηνέγκαντο, τὸ δ’ ὀρῶδες πλεῖστον. οὕτω δὲ κἀπὶ τοῦ μετὰ τὴν ἀποκύησιν παγέντος, ἤτοι χωρὶς μέλιτος ἢ σὺν αὐτῷ, διαφορά τις οὐ σμικρὰ γενήσεται. δυσπεπτότερον γάρ ἐστι καὶ παχυχυμότερον ἔτι τε βραδυπορώτερον εἰς τὴν κάτω διέξοδον, ὅταν μὴ προσλάβῃ μέλιτος. ἥ γε μὴν ὅλου τοῦ σώματος θρέψις ἐξ ἀμφοτέρων γίγνεται δαψιλής.

       ταῦτ’ ἀρκεῖ περὶ δυνάμεως γάλακτος ἐπίστασθαι κατὰ τὴν νῦν ἡμῖν ἐνεστῶσαν πραγματείαν· ὅσα γὰρ εἰς νόσους ἐστὶ χρήσιμα ἢ τοῖς φθίνουσιν ὁπωσοῦν ἢ τοῖς ἕλκος ἔχουσιν ἐν πνεύμονι, ταῦτ’ ἴδια τῆς θεραπευτικῆς ἐστι μεθόδου.
    ….

  187. Γιάννης Ιατρού said

    185: Κώστα,
    μου κάνει εντύπωση που αναφέρει ότι στην Ασία προσθέτουν πυτία (δηλ. οξέα και βακτηρίδια) κλπ., κι αυτό μου μοιάζει περισσότερο με γιαούρτι.
    Τέλος πάντων, δεν έχω ασχοληθεί με το σπορ, οπότε ας πουν οι ειδήμονες.

  188. Μαρία said

    184
    Παλιός γνώριμος αλλά το βιογραφικό του δεν το ήξερα 🙂 Του Μετσοβίου λέει.
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/04/24/220turkish/#comment-206904

    Εγώ πάντως τον σχολίασα σε άπταιστα τούρκικα.

  189. Λ said

    Στο χωριό δεν ξέραμε τη λέξη γιαούρτι. Γάλα όξινο το λέγαμε. Και αυτό που φυλάγαμε για να φτιάξουμε γιαούρτι την επόμενη φορά το λέγαμε πικάρτι

  190. Γς said

    Και τι με έπιασε χτες με τον Ηρώδη της Νέας Μάκρης του Μαραθώνα και τα αγάλματα των Αγυπτιακών Θεών στο κτήμα του.

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/12/26/mikado/#comment-474340

    Πήγαμε σήμερα και τα είδαμε. Τσάμπα είναι. Κοντά στην παλιά αμερικάνικη βάση.

    Και μετά θυμήθηκα που πηγαίναμε όσο ζούσε η μακαρίτισσα στο Μπακούλα για γιαούρτι.

    Και πήγαμε. Είναι λίγο πιο πέρα.

    Ο κυρ Γιώργος κι η κυρ Αννα, Ηπειρώτες στον Μαραθώνα και το καλύτερο γιαούρτι.

    Πηγαίναμε με την Ειρήνη εδώ και 25 χρόνια και το χαιρόμασταν. Αλλά περισσότερο την παρέα τους, όταν το μαγαζί τους ήταν μικρό και η παραγωγή τους περιορισμένη.

    Σήμερα ήταν εκεί ο Δημήτρης, ο γιος τους που τον είχαμε μεταπτυχιακό φοιτητή στη Γαλακτοκομία του τμήματος της Επιστήμης Τροφίμων. Τότε που τους έλεγα πως να υπολογίζουν τα εξελικτικά δέντρα των οξυγαλακτικών βακτηρίων.

    Και έχει γίνει η μικρή επιχείριση εταιρία «Δάφνη» [όπως «Δελτα» να πούμε]

    Αν ποτέ έρθετε προς τα δω να δείτε τους Αιγύπτιους Θεούς του Ηρώδη του Αττικού, περάστε κι από τη «Δάφνη» να δοκιμάσετε πραγματικό γιαούτι [και ρυζόγαλο και παγωτό κλπ] Λ. Μαραθώνος 233, Μαραθώνας, Τηλ.: 22940 55183

    Εκτός κι αν είναι κοντά σας ένα από τα πολλά μαγαζιά που τα πουλάνε.

    Ο χάρτης στο σάιτ της «Δάφνης»

    http://www.dafni.com.gr/

    Ε, να μη βάλω και τα παρακάτω για την εταιρεία;

    http://www.dafni.com.gr/gr/Content/1/%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%99%CE%A1%CE%95%CE%99%CE%91.html

    Η επιχείρηση Γαλακτοκομικών προϊόντων «ΔΑΦΝΗ» ειδικεύεται στην παραγωγή Παραδοσιακών προϊόντων γάλακτος. Το 1974 ο Γεώργιος Μπακούλας και η σύζυγος του Άννα , τρέφοντας τα καλύτερα συναισθήματα για την Ελληνική ύπαιθρο και τα Ελληνικά παραδοσιακά προϊόντα λόγο της καταγωγής τους από την Ήπειρο, ξεκίνησαν να παράγουν Γαλακτοκομικά προϊόντα με τις παραδοσιακές-πατροπαράδοτες μεθόδους και διαδικασίες.

    Η γνώση των «μυστικών» επεξεργασίας του αγνού γάλακτος που κληρονόμησαν και το 100% Ελληνικό Φρέσκο Πρόβειο Γάλα που χρησιμοποιούσαν, τους οδήγησαν στην παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων απαράμιλλης ποιότητας, αξεπέραστης γεύσης και υψηλής διατροφικής αξίας. Αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ήταν εκείνα που αρχικά έδωσαν τους πρώτους πελάτες στην επιχείρηση του κ. Μπακούλα και στη συνέχεια δημιούργησαν ένα φανατικό κοινό των προϊόντων του.

    Το 2010 αναλαμβάνει την επιχείρηση ο Δημήτριος Μπακούλας πτυχιούχος Βιολογικών Εφαρμογών και Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ο ίδιος εμμένει στην φιλοσοφία των γονιών του ενώ παράλληλα εξελίσσει τη «ΔΑΦΝΗ» και την καθιστά τεχνολογικά πλήρως ανταγωνιστική.

    Σήμερα ακολουθώντας την ίδια συνταγή της επιτυχίας η «ΔΑΦΝΗ» εξακολουθεί να έχει τους φανατικούς της πελάτες και να γίνεται όλο και πιο αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό. Παρά την υπέρμετρη και ασύμμετρη ανάπτυξη των πολυεθνικών γαλακτοκομικών εταιριών και τα υπεράριθμα γαλακτοκομικά σκευάσματα η ποιότητα των προϊόντων μας και η εξαιρετική γεύση τους έχουν διατηρήσει την ζήτηση τους σε υψηλά επίπεδα.

    Τα προϊόντα που παράγουμε σε καθημερινή βάση είναι: Γιαούρτι, Ρυζόγαλο, Κρέμα, Κρέμα Σοκολάτα, και Παγωτό. Ο κοινός τους παρονομαστής είναι το 100% Ελληνικό Φρέσκο Πρόβειο Γάλα, η Παραδοσιακή διαδικασία παρασκευής και η πλούσια γεύση τους.

    Η Πιστοποίηση της επιχείρησης με ΕLOT EN ISO 22000 : 2005 / HACCP για την Παραγωγή Εμπορία Διανομή Γαλακτοκομικών προϊόντων διασφαλίζει την ποιότητα και την μέθοδο παραγωγής όλων των προϊόντων ΦΡΕΣΚΟΥ γάλακτος που παράγονται.

    Η «ΔΑΦΝΗ» αυτή τη στιγμή είναι σε θέση να διανέμει και να εξάγει συγκεκριμένες ποσότητες προϊόντων της κατόπιν παραγγελίας. Απαραίτητη είναι η επικοινωνία μαζί μας προκειμένου να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση.

  191. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    170

  192. Γς said

    191:

    Και πιο κάτω οι δυο φιλενάδες αγελάδες βρίσκουν ένα γάντι.

    -Σου κάνει;

    -Πολύ μικρό σουτιέν

  193. Reblogged στις agelikifotinou.

  194. Alexis said

    #184: Εκεί που «τα είδα όλα» είναι στο καταΐφι. Από το κατά+υφή, λέει… 🙂

    Εξίσου άπαιχτο είναι και το εξής:

    ΜΠΑΤΖΑΝΑΚΗΣ (σύγαμπρος-συννυφάδα), δυοίν>μπιν (binary) + κάννη>καννάκιον>τσανάκιον=βαθουλό πιάτο >μπιν-τσανάκιος>μπιτζανάκης # δύο με κοινό συμφέρον («χωρίσαμε τα τσανάκια μας») (!!!)

    Στο νήμα που παραπέμπει η Μαρία στο #188 υπάρχει και σχόλιο περί υγείαρτου.

    Υπάρχει και ένα θεϊκό σχόλιο από στο Σκύλο:
    ‘νταξ’, αφού δεν ετυμολόγησε την μπριζόλα από το «εν πυρί ζέει όλη» και την ομπρέλα από το προκλητικό «όμβρε, έλα»! μια χαρούλα είμαστε!

    όμβρε έλα>ομβρέλα>ομπρέλα.

    Γιατί όχι; Μια χαρά κολλάει! 😆 😆 😆

  195. spiral architect 🇰🇵 said

    Γιαούρτι με πετσούλα, τσαντίλας, αριάνι κλπ γαλακτοκομικά μόνο από τον αρβανίτη των δυτικών προαστίων τον Στάμου.
    Βιομηχανοποιημένα μεν με τα άιζο τους και τα σύγχρονα αρκτικόλεξα τους, αλλά καμία σχέση με ντανόν κλπ παρασκευάσματα γιαούρτης.
    Βρείτε τα και θα με θυμηθείτε.

  196. BLOG_OTI_NANAI said

    171: Στην Ορθόδοξη παράδοση σώζονται μαρτυρίες για φωτοφόρα δένδρα στο Ιερό Βήμα του ναού συμβολίζοντας τον Παράδεισο.
    Ο Παύλος Σιλεντάριος τον 6ο αιώνα κάνει λόγο για τέτοια δέντρα (Δένδρεα) στην Αγία Σοφία (Patrologiae Graeca 86,2152).
    Επίσης ο Χριστός σε Πατερικά κείμενα ονομάζεται «Δέντρο της Ζωής» και επίσης σε συναξάρια έχουμε τον συσχετισμό του δέντρου αυτού με τον Σταυρό.

    Δηλαδή αν κάποιος θέλει, μπορεί να βρει συμβολισμούς για το δέντρο στην δική μας παράδοση.
    Αλλά αυτό είναι διαφορετικό από την προέλευση του συγκεκριμένου δέντρου που έχουμε σήμερα.

    Υποτίθεται πάντως ότι στο χωριό Καλέντζι Ιωαννίνων στόλιζαν από παλιά ένα κλαρί δέντρου με κεριά και παιχνίδια και το κρατούσαν 40 ημέρες. Δεν τοψαξα πολύ.

  197. BLOG_OTI_NANAI said

    Να προσθέσω ότι ο Λουκιανός πιθανόν τοποθετεί μια αρχή του δένδρου στην Ανατολή, και συγκεκριμένα στη Συρία όπου γινόταν μια θυσία με δέντρο στο οποίο κρεμούσαν διάφορα πράγματα και κατόπιν το έκαιγαν:

    περί της Συρίης θεού
    θυσίην δε εν αυτή τοιήνδε ποιέουσιν. δένδρεα μεγάλα εκκόψαν τες τη αυλή εστάσι͵ μετά δε αγινέοντες αίγάς τε και όϊας και άλλα κτήνεα ζωά εκ των δενδρέων απαρτέουσιν· εν δε και όρνιθες και είματα και χρύσεα και αργύρεα ποιήματα. επεάν δε εντελέα πάντα ποιήσωνται͵ περιενείκαντες τα ιρά περί τα δένδρεα πυρήν ενιάσιν͵ τα δε αυτίκα πάντα καίονται. ες ταύτην την ορτήν πολλοί άνθρωποι απικνέονται εκ τε Συρίης και των πέριξ χωρέων πασέων

    Ενδιαφέρον είναι ότι σώζεται μια μαρτυρία ότι στις αρχές του 6ου αιώνα στη Συρία σε μονοφυσιτικό ναό του Tur’ Abdin υπήρχαν δέντρα στολισμένα, πιθανόν δηλ. εκχριστιανισμός του εθίμου.

  198. BLOG_OTI_NANAI said

    181: «υγίαρτος» δεν βρήκα κανένα. Θα είναι ακόμα πιο σπάνια εκδοχή της πατάτας περί «υγειάρτου»…

  199. spiral architect 🇰🇵 said

    @184, 194:

  200. Γς said

    και χτυπά το τλφ πριν λίγο.

    -Ο κύριος τάδε;

    -Ναι.

    -Ονομαζομαι Ετσι κι Ετσι και ας πληροφορώ ότι η συνομιλία μα καταγράφεται.

    -Από που παίρνετε

    -Από την [ταιρεία Κινητής τηλεφωνίας]

    -Τι έκανα; Τι θέλετε;

    -Πριν από όλα θέλω να μου πείτε την ημερομηνία γέννησής σας.

    -Τι έκανα; Τι θέλετε;

    -Η ημερομηνία γέννησής σας!

    -Τι με θέλετε;

    -Η ημερομηνία γέννησής σας, πρωτα. Αυτή είναι η διαδικασία.

    -Αϊ παράτα μας πρωί πρωί.

  201. gbaloglou said

    9 Μια άλλη Τουρκική λέξη που διεθνοποιήθηκε, αν και όχι τόσο όσο το «για(γ)ούρτι», είναι το «καΐκι». Όσο για τον Παπανικολάου, πριν 20+ χρόνια στις ΗΠΑ είχε κυκλοφορήσει κάτι σαν έρευνα φοιτητ(ρι)ών όπου παρουσιάζονταν ως Τούρκος: έγραψα σε μία από αυτές και δεν πήρα απάντηση, μέχρι σήμερα υποπτεύομαι ότι το λάθος ήταν σκόπιμο και έγινε στα πλαίσια κοινωνικοεθνολογικού ‘πειράματος’ 🙂

  202. gbaloglou said

    63 Πόσο παλιό να είναι άραγε το Κρητικό ξύγαλο; Θα μπορούσαν άραγε να το είχαν φέρει εκεί, μαζί με την μουσική και πολλά άλλα, οι Πόντιοι έποικοι που έφεραν στην Κρήτη οι Βυζαντινοί ύστερα από την ανακατάληψη της; (Αυξημένες οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο αν θα μπορούσε να τεκμηριωθεί η χρήση του οξυγάλατος στην Κρήτη σε εποχές που δεν ήταν γνωστό σε άλλα σημεία της κυρίως Ελλάδας. Από την άλλη μεριά, το οξύγαλα αναφέρεται στην Διήγηση Τετραπόδων του 14ου αιώνος, οπότε…)

  203. Alexis said

    Έθιμα με στόλισμα δέντρων προφανώς υπήρχαν σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς. Όμως όταν λέμε «από πού προήλθε το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου» δεν εννοούμε αυτό. Εννοούμε πού και πότε πρωτοεμφανίστηκε η συνήθεια να στολίζουν δέντρο κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Άρα οποιαδήποτε αναφορά σε «αρχαιοελληνική καταγωγή του Χριστουγεννιάτικου δέντρου» είναι απλώς εκτός θέματος.

  204. sarant said

    Καλημερα από εδώ, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    181 Η οποία ορθογραφία επίσης δεν παραδίδεται, όπως είπαμε

    184 Λεξιχημείες τα λέει αυτά Μη σου πω και λεξιαλχημείες.

    201 Το καϊκι υπάρχει πράγματι στα γαλλικά, αλλά κυρίως για δικά μας καϊκια.

  205. Λ said

    Φαίνεται το πικάρτι δεν λέει τίποτα σε κανένα

  206. Πέπε said

    @200, Γς:
    Θέλουν ξύλο μερικές φορές. Θρασύτατοι. Δε με ενδιαφέρει καθόλου αν «αυτή είναι η δουλειά τους» – αν το κάνεις είσαι υπεύθυνος των πράξεών σου.

    @169, Alexis:
    Αυτή είναι η σύνοψη, αλλά ελληνοβαρεμένοι ήταν και τότε.
    Θα προσέθετα και το εξής: η λέξη «υγ(ε)ίαρτος» αναγκαστικά προϋποθέτει την ύπαρξη της λέξης «γιαούρτι», δεδομένου του (αυτονόητου και ήδη πολυειπωμένου) ότι το γιαούρτι δεν είναι άρτος και άρα δεν είναι πιθανό να το ονόμαζαν έτσι.

  207. Σηλισάβ said

    168. Εξαιρετικό σχόλιο. Θα έπρεπε να γράφεται υγίαρτος

  208. Ριβαλντίνιο said

    @ 144 ΓιώργοςΜ
    Ώχ ναί, έχεις δίκιο. Καλά είπα στην αρχή. Και ύστερα σου λένε «οι δεύτερες σκέψεις καλύτερες από τις πρώτες». Σ’ εμένα ισχύει το ανίστροφο. 🙂

  209. BLOG_OTI_NANAI said

    205: Αν και έψαξα δεν βρήκα κάποια σχετική αναφορά. Θα ήταν τοπικό ίσως.

  210. ΕΑΝ οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να στολίζουν κωνοφόρα, ή να στολίζουν τα σπίτια τους με κωνοφόρα, γύρω στο χειμερινό ηλιοστάσιο, και ΕΑΝ αυτό το συνήθειο το είχαν κρατήσει και μετά τον εκχριστιανισμό τους, θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι από εδώ πέρασε στους Φράγκους, απ’ όπου βέβαια αποδεδειγμένα μας ήρθε σχετικά πρόσφατα. Αλλά βέβαια τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει!
    Στης Εβραίους, δέντρο ζωής (ετς χαΐμ) αποκαλείται ο Νόμος. Αλλά μόνον αποκαλείται — δεν ξέρω να συμβολίζεται με πραγματικά στολισμένα δεντράκια!
    Ο «Λουκιανός» μήπως είναι Ηρόδοτος; Για ιωνική διάλεκτος μου φαίνεται!

  211. Πέπε said

    @202:
    > > Θα μπορούσαν άραγε να το είχαν φέρει εκεί, μαζί με την μουσική και πολλά άλλα, οι Πόντιοι έποικοι που έφεραν στην Κρήτη οι Βυζαντινοί ύστερα από την ανακατάληψη της;

    Τι κοινό έχει η ποντιακή μουσική με την κρητική;;;

  212. Emphyrio said

    Τον ξεχασαμε τον Γιαουρτοποταμο.

  213. Pedis said

    Ωραίο το κείμενο του Νικοκύρη.

    Δεν γνωρίζω αν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά το βιβλίο

    That’s the Way the Cookie Crumbles: 62 All-New Commentaries on the Fascinating Chemistry of Everyday Life
    by Joe Schwarcz

    Σε σχετικό κεφάλαιο περιγράφεται πώς ο γιατρός Κέλλογκ με τις μεθόδους στην κλινική που είχε ιδρύσει στις αρχές του 1900 υποσχόταν καλή υγεία και μακροζωία στους πελάτες του με κατάλληλη φροντίδα του εντέρου, μέσω καθημερινών κλυσμάτων, τροφών από δημητριακά με τη γνωστή επεξεργασία, μπόλικο γιαούρτι κλπ, και με … κλύσματα γιαουρτιού!

    https://books.google.gr/books?id=w9DOexT4AMgC&pg=PA22&lpg=PA22&dq=Kelloggs+yogurt+enema&source=bl&ots=sV3NVD0S3o&sig=1n4lBiqI5PaetDlazie52kOehxw&hl=it&sa=X&ved=0ahUKEwidjKLksrDYAhVHJ5oKHex1AfY4ChDoAQgtMAE#v=onepage&q=Kelloggs%20yogurt%20enema&f=false

    (Ο Κέλλογκ, εικάζεται ότι, ήταν βασικός προωθητής του γιαουρτιού στις ΗΠΑ.)

  214. χαρα να σε γιαουρτωνα εκει που ρητορευεις.
    (Ο ΠΟΛΙΤΕΥΤΗΣ) ΔΙΟΝ. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

  215. BLOG_OTI_NANAI said

    210: Είχα βρει την παραπομπή σε βιβλίο, αλλά το γράφει και η TLG ως:
    Century: A.D. 2
    Lucianus Soph.
    Syr D 49.4

    Για το δέντρο έτσι είναι. Ακόμα κι αν βρει κάποιος-κάτι-κάποτε να είχαν οι αρχαίοι Έλληνες κάτι παρόμοιο, το θέμα είναι αν συνεχίστηκε αδιάκοπα μέχρι να εκχριστιανιστεί.

  216. Στο χωριό μου, το Δαφνούδι Σερρών, έχουμε ξεδιψάσει κάτι καλοκαίρια με τσαχλαμα (γιαούρτι με νερό, η ποντιακή μας μπύρα).

  217. sarant said

    216 Δεν βάζετε τίποτε άλλο;

  218. gbaloglou said

    211 Τον παρομοίως μονότονο ρυθμό, αν όχι τίποτε άλλο 🙂

  219. Γς said

    216, 217:

    Αριάνι (ποντιακή μπύρα)

    Βάζουμε σε ένα ποτήρι μία κουταλιά γιαούρτι και το ανακατεύουμε με το κουταλάκι μέχρι να γίνει κρέμα.

    Έπειτα προσθέτουμε λίγο λίγο νερό μέχρι να το αραιώσουμε.

    Το αριάνι μας είναι έτοιμο.

    Το καλοκαίρι μπορούμε να προσθέσουμε παγάκια για να το κάνουμε πιο δροσιστικό.

    http://www.opontos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=35:2011-06-07-11-28-03&catid=5:2011-06-07-08-21-16&Itemid=15

  220. Πέπε said

    @218:
    Λες δηλαδή ότι παλια΄η κρητική μουσική είχε ποικιλία, και ότι τη μονοτονία τους τη δίδαξαν οι Πόντιοι; 🙂

    Πάντως όλες οι τοπικές παραδόσεις -μην πω όλα τα είδη μουσικής- είναι μονότονα/ες. Εκτός αν είσαι από κει. Υπάρχει πάντα ένα πεπερασμένο πλαίσιο επιλογών, μέσα από τις οποίες διαφορετικοί συνδυασμοί δημιουργούν ποικιλία, αντιληπτή όμως μόνο σ’ όποιον γνωρίζει το πλαίσιο. Αν δεν το γνωρίζεις, ακόμη και η πιο ευρηματική τζαζ -ίσως κυρίως αυτή!- ακούγεται όχι απλώς μονότονη αλλά χωρίς ειρμό. Σαν να σου αφηγούνται συναρπαστικές ιστορίες σε άγνωστη γλώσσα.

  221. Πανδαιμόνιον said

    Τουρτο-γιαουρτομαχια με κατάλληλη μουσική επένδυσή και μια εσάνς νοσταλγίας…

  222. Πέπε said

    Κάπου παραπάνω αναφέρθηκε και η ιστορία του Ιζνογκούντ με τους Μογγόλους (ή Τάταρους ή Τάρταρους) με τη γιούρτη και το γιαούρτι.

    Κατ’ αρχήν θέλω να καταγγείλω ότι, τουλάχιστον τον καιρό που την πρωτοδιάβασα, αυτό το γυάλινο βαζάκι όπου έτρωγαν οι Μογγόλοι (ή Τάταροι ή Τάρταροι) το γιαούρτι τους ήταν τελείως άγνωστο στην Ελλάδα. Είχαμε τους πλαστικούς κεσέδες, λίγο πιο πλατιούς και χαμηλούς για το γιαούρτι με πέτσα, λίγο πιο ψηλούς και μικρότερης ακτίνας για τα στραγγιστά, και το οικογενειακό πήλινο. Δηλαδή όπως και σήμερα. Υποθέτω ότι αυτό το βαζάκι θα συνηθιζόταν στη Γαλλία.

    Πέραν αυτού, τη λέξη γιούρτη δεν την είχα συναντήσει ποτέ πριν ή μετά εκτός από τον Ιζνογκούντ. Ωστόσο, δεν πιστεύω να τη δημιούργησαν οι μεταφραστές του. Τα τελευταία χρόνια λοιπόν η λέξη αυτή απέκτησε κάποιο ρεύμα, μεταξύ εναλλακτικών ομάδων που οργανώνουν παζάρια ή άλλες δραστηριότητες μέσα σε μεγάλες σκηνές. Αλλά τις ονομάζουν «γιουρτ», σα να μην υπήρχε η λέξη στα ελληνικά και να χρειάστηκε να τη μεταφέρουν μόνοι τους, έτσι όπως τη βρήκαν, προφανώς σε κείμενα ανάλογων ομάδων του εξωτερικού.

    Είναι κρίμα να αναγκάζεσαι να κάνεις μια δουλειά επειδή απλώς δεν κοίταξες μήπως έχει ήδη γίνει, και να την κάνεις και λιγότερο καλά!

  223. gbaloglou said

    220 Πέρα από την ‘τοπική’ μονοτονία, Κρητική και Ποντιακή μουσική μου ακούγονταν εντυπωσιακά όμοιες. Δεν ξέρω νότες, ίσως κάποιος μουσικός να μπορεί να μας διαφωτίσει. Και σε καμιά περίπτωση δεν ισχυρίζομαι να γνωρίζω κάτι για το ‘προποντιακό’ παρελθόν της Κρητικής μουσικής 🙂

  224. Πέπε said

    @223:
    Από τεχνικής απόψεως δεν μπορώ να συμφωνήσω. Τα μόνα κοινά στοιχεία των δύο παραδόσεων είναι κοινά και σε πλήθος άλλες. Οι κλίμακες είναι πανελλήνιες (και πέρα). Η αίσθηση του ρυθμού τελείως διαφορετική μεταξύ των δύο. Οι ρυθμοί αυτοί καθ’ εαυτούς είναι κοινοί στο μέτρο που είναι πανελλήνιοι, ενώ η ποντιακή μουσική έχει επιπλέον και πολλούς που δεν υπάρχουν στην Κρήτη. Η μετρική των στίχων είναι -φυσικά- πανελλήνια, ενώ ο τρόπος που προσαρμόζονται αυτά τα μέτρα στα μουσικά μέτρα είναι για την καθεμία διαφορετικός.

    Ίσως τα όργανα δημιουργούν μια επίφαση ομοιότητας, με την έννοια ότι, όταν σε άλλα μέρη παίζουν π.χ. κλαρίνο, δύο μουσικές με έγχορδα ακούγονται εξίσου διαφορετικές από τις κλαριντζήδικες και άρα σχετικώς όμοιες μεταξύ τους. Βέβαια η κρητική και η ποντιακή λύρα είναι δύο όργανα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, ενώ από την άλλη κανένα δεν είχε, ιστορικά, τόσο απόλυτη πρωτοκαθεδρία στον τόπο του όσο έχει προβληθεί – και τα δύο έχουν περάσει από μια διαδικασία «συμβολοποίησης» που τα οδήγησε να εκτοπίσουν άλλα ποντιακά και κρητικά όργανα.

    Έχει προβληθεί πολύ η από κοινού αναλογία της Σέρρας και του Πεντοζάλη με υποτιθέμενους αρχαιοελληνικούς χορούς. Αυτό δεν είναι πιο εμπεριστατωμένο από την αρχαιοελληνικότητα του υγειάρτου. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος που δομούνται οι μελωδίες αυτών των χορών είναι [όχι ακριβώς πανελλήνιος αλλά πάντως] κοινός σε πάρα πολλές ελληνικές παραδόσεις. Για τους ίδιους τους χορούς, Χορευτικά μιλώντας, δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω.

  225. ΑΚ (ο) said

    Να αναφέρω κάτι άσχετο με τα γλωσσικά.

    Όπως αναφέρεται στον Κώδικα΄Τροφίμων και Ποτών, Άρθρo 82,
    το γιαoύρτι είναι γαλακτοκομικό πρoϊόν ζύμωσης και πήξης του γάλακτoς, από τους μικροοργανισμούς (καλλιέργειες – εκκινητές)
    – Streptococcus salivarious subsp. thermophilus (γνωστότερος ως Str. thermophilus) και
    – Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus (γνωστότερος ως Lact. bulgaricus, όπως ονομάστηκε αρχικά) [http://www.gcsl.gr/media/trofima/82-iss2.pdf]

    Αν και η γλώσσα είναι λιγότερο αυστηρή από τη νομοθεσία και τους κανονισμούς, το κοινά αποδεκτό γιαούρτι (όπως το ξέρουμε σήμερα) θέλει τη συνεργασία των δύο μικροοργανισμών. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και πρόσθετοι μικροοργανισμοί αλλά δε γίνεται γιαούρτι μόνο από το Lact. bulgaricus.

  226. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΥΡΌΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΑ ΚΑΡΥΑΣ said

    Πολλές από τις απαντήσεις είναι σοφότερες και πολύ πιο ενδιαφέρουσες από το κύριο άρθρο. Συγχαρητήρια όμως γιατί μέσα από την συζήτηση έρχεται η γνώση.
    Σίγουρα είχε ανακαλυφθεί ως προϊόν και στο τέλος να επικράτησε η ονομασία γιαούρτι.
    Σωστά όταν ξυνιζει το γάλα έχουμε ένα είδος γιαουρτιού αλλά ποτέ δεν θα γίνει γιαούρτι με την γεύση που ξέρουμε σήμερα. Μπορούμε να φτιάξουμε υπέροχο γιαούρτι ξυνιζοντας το προσθέτοντας στημένο λεμόνι. Στην τρίτη φορά που θα το επαναπυξουμε θα έχουμε σφιχτό γιαούρτι που θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε μικρή ποσότητα του πλέον ως πυτιά για τα επόμενα.

    Τυροκομείο Μαυρόγιαννης Θ.
    Ή αυθεντική γεύση είναι στο γιαούρτι που παράγεται στο τυροκομείο Καρυάς σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού New Yorker (3ο σε πωλήσεις παγκοσμίως)
    (Βραβείο παραγωγής γιαουρτιού 2014) Γαστρονόμος

  227. Εκεινος said

    Ακόμη ένα ανθελληνικό παραλήρημα του μαλ@κα.

  228. Lycagos said

    οι αρχαιοι δεν ασχολουνταν με παπαριες τυπου γιαουρτι…ειχανε πυθαγορισμο, ηρακλειτισμο, ακαδημισμο, λυκειοισμο, κ ομηρισμο

    σιγα μην ασχολιοντουσαν με γιαουρτο-τριχολογια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: