Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η θεια (διήγημα του gpointofview)

Posted by sarant στο 11 Φεβρουαρίου, 2018


Τις Κυριακές συνήθως δημοσιεύω στο ιστολόγιο κάτι λογοτεχνικό. Μερικές φορές έχω βάλει και λογοτεχνικά κείμενα δικά μου ή φίλων του ιστολογίου, που σχολιάζουν εδώ ταχτικά, ας πούμε του φίλου μας του Δημήτρη του Μαρτίνου ή του Λεώνικου ή παλιότερα του Ορεσίβιου, αν δεν ξεχνάω και κανέναν.

Ο φίλος μας ο gpointofview, κοινώς Τζι, γράφει διηγήματα και ποιήματα, που τα δημοσιεύει στα ιστολόγιά του (Διηγηματοποίηση και Ποιηματοποίηση). Μου έστειλε για σήμερα ένα δικό του αδημοσίευτο διήγημα, που το δημοσιευω με χαρά, αφού έτσι διορθώνεται η έλλειψη, να μην έχουμε τόσα χρόνια φιλοξενήσει κάτι δικό του. Είναι μάλλον σύντομο, αλλά δεν είναι όλοι φλύαροι σαν εμένα.

Το διήγημα λέγεται «Η θεια», μια λέξη που ο φίλος μας ο Τζι την τονίζει: η θειά. Κανονικά όμως στο μονοτονικό δεν θέλει τόνο, διότι αν βάλεις τόνο τότε θα το προφέρεις δισύλλαβο θει-ά (δείτε τη διαφορά ανάμεσα στο «ποιον είδες» και «το ποιόν του είναι ελεεινό»).

Τη φωτογραφία την πήρα από το ιστολόγιο του Τζι.

Η θεια

Θα ήταν δέκα η ώρα το βράδυ όταν ένα χέρι τον τράβηξε απ’ το μπράτσο.

– Πάμε !

Το ύφος του φίλου του δεν σήκωνε αντιρρήσεις. Παράτησε σύξυλη την κοπέλα να συνεχίσει μόνη  της τον χορό και τον ακολούθησε. Στον δρόμο ο φίλος τού εξήγησε πως μια γιαγιά βρέθηκε στην θάλασσα και την προλάβανε πριν πνιγεί αλλά είχε πιει νερό και είχανε την χρεία του. Ο φίλος του ήταν φοιτητής της ιατρικής, για τους απλοϊκούς χωρικούς ήταν ήδη γιατρός. Τον ήθελε μαζί του γιατί είχε πικρή πείρα από τους κατοίκους του χωριού, ήθελε κάποιον να μπορέσει να συνενοηθεί μαζί του, αν του τύχαινε ανάγκη από βοήθεια.

Δεν τον πολυάκουγε. Στο μυαλό του είχε ακόμα τις αναλογίες της κοπέλας, στο μπλουζ μελετούσε το ανάγλυφό της συνοδεία μουσικής και τον διέκοψε. Αλλά η φιλία ήταν πάνω από τέτοια.

Ηταν μια παράξενη μέρα. Είχε αποφασίσει να μεθύσει για να δει πώς είναι, μέχρι τότε δεν τα είχε καταφέρει. Στηριζότανε στην παρουσία του φίλου του, του φοιτητή της ιατρικής, όχι τόσο για τις γνώσεις του όσο για την αντοχή του στο ποτό. Ηθελε νάναι σίγουρος πως κάποιος θα τον φρόντιζε αν μέθαγε.  Ο φίλος του είχε έναν εκπληκτικό σωματότυπο, νόμιζες πως ήταν ο μίστερ-Ελλάς ενώ δεν γυμναζότανε καθόλου! Είχε τέτοια δύναμη και αντοχές που θεωρούσε απίθανο το να μεθύσει ποτέ.

Είχαν ξεκινήσει το απόγευμα με μπίρες και παγωτά στο αναψυκτήριο, μετά ουζάκια με μεζέδες στο καφενείο και κρασί με μακαρονάδα στην μοναδική ταβέρνα του χωριού. Ο «γιατρός» είχε φάει διπλή μερίδα αλλά το στομάχι του ήτανε πλάκα λες κι ήταν νηστικός ! Το βράδυ, στο πάρτυ όπου τους αναζήτησαν, αυτός έπινε βότκα, ο «γιατρός» ουίσκι αλλά ακόμα ήταν κι οι δύο εντελώς νηφάλιοι.

Στο σπίτι της γιαγιάς κόσμος πολύς κι ανήσυχος υποδέχθηκε τον «γιατρό» και τον «βοηθό» του. Τους έκαναν χώρο να περάσουν στο δωμάτιο όπου είχαν ξαπλωμένη την γιαγιά με στεγνά ρούχα και βγήκαν έξω κλείνοντας την πόρτα. Η γιαγιά είχε κλειστά μάτια κι αρνιόταν να μιλήσει. Σε μια μαύρη μαντήλα είχαν τυλίξει τα μαλιά της, έξω από το σκουτί που την σκέπαζε περίσσευαν οι κάλτσες στα πόδια της, μαύρες κι αυτές . Το πρόσωπό της κέρινο, όλο ρυτίδες, τα μάτια της τα είχε σφαλιστά.

Μετά από κάποιες προσπάθειες ο «γιατρός» είδε κι απόειδε, κατάλαβε πως δεν θα του μιλήσει. Της έβαλε θερμόμετρο στο στόμα και της πήρε τον σφυγμό. Φαινότανε να είναι καλά αλλά θέλησε να μάθει περισσότερα. Της ξεκούμπωσε την πουκαμίσα κι έβαλε το αφτί του πάνω στην γυμνή σάρκα του στήθους της ν’ αφουγκρασθεί την καρδιά της. Ο «βοηθός» έμεινε άναυδος. Οι ζάρες του προσώπου της αραίωναν στον λαιμό και εξαφανιζότουσαν στο στέρνο. Και πιο κάτω ολόρθα δυο μικρά στήθια κάτασπρα, πιο λαχταριστά κι από δεσποινίδας, λεία, με τέλεια συμμετρικές ρόγες. Ηταν περισσότερο από σίγουρο πως ποτέ τους ήλιος δεν τα είδε, μάλλον ούτε και άλλο αντρικό βλέμμα. Ενας κρυμμένος θησαυρος. Ο «γιατρός» ατάραχος έκανε την εξέτασή του και την ξαναέντυσε, μετά μαζί με τον «βοηθό» του πήγαν στους συγκεντρωμένους συγγενείς της για τις οδηγίες.

Από τις διηγήσεις των συγγενών της μάθανε την ιστορία της. Μικρή αρραβωνιάστηκε ναυτικό που μπάρκαρε και χάθηκε στα νερά του Ινδικού. Μια που δεν βρέθηκε το πτώμα του, πάντοτε μια ελπίδα ζωντανή υπήρχε στην γιαγιά πως θα γυρίσει – της τόχε υποσχεθεί. Δεν ξανακοίταξε άλλον για άντρα. Πέρασε μια ζωή σαν κόρη περιμένοντας τον και μετά σαν θεία που φρόντιζε τ’ ανήψια της, μέχρι που με τα χρόνια έγινε θεια για τα καλά. Ετσι φώναζαν στο χωριό όλες τις γριές.

– Θα λαχτάρησε φαίνεται  η θεια να δροσίσει τα πόδια της και μπήκε στο νερό, νύχτα ήταν και κάπου θα παραπάτησε, έβγαλε το συμπέρασμα ο αρχηγός των συγγενών. Αφού λες πως είναι εντάξει, όλα καλά, γιατρέ μου, ευχαριστούμε και να πας στο καλό.

Γύρισαν πίσω στο πάρτυ και το πιοτό. Ο «βοηθός» δεν είχε κέφι να χορέψει, έπινε μόνο. Ηταν συγκλονισμένος από το απρόσμενο θέαμα που του έτυχε. Δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί τι κρυβότανε κάτω από τα ρούχα μιας θειας. Η βότκα τού ζωγράφιζε τα στήθια της όλο και πιο έντονα, περισσότερο από απορία και θαυμασμό, παρά από επιθυμία.

Τον φώναξαν ξανά. Αυτή την φορά τα πράγματα ήταν άσχημα. Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά ο «γιατρός» ήταν τύφλα στο μεθύσι. Δεν ήταν σε θέση να περπατήσει. Μαζί με έναν εθελοντή τον κρέμασαν από τους ώμους τους και τον πήγαν σπίτι του. Τα πόδια του σέρνονταν στο χώμα, το παντελόνι του ήταν λερωμένο. Περασμένες δύο τη νύχτα βγήκε η μάνα του να τον παραλάβει. Τράβηξε πρώτα τα μαλλιά της και μετά έκανε γροθιά το χέρι της με προτεταμένο τον διπλωμένο δείχτη, τον έβαλε μέσα στα δόντια της κι άρχισε το μοιρολόι » Αάχ, τι του κάνατε του παιδιού μου, πως τον καταντήσατε έτσι τον γιατρό μου, τον επιστήμονά μου, άι,άι, άιιι». Τα δυο παιδιά την ηρέμησαν, τον περιποιήθηκαν και τον έβαλαν για ύπνο. Μετά χώρισαν οι δρόμοι τους, ο «βοηθός» πήρε τον παραλιακό να αναπνεύσει λίγο δροσερό αέρα.

Οπως περπάταγε κουρασμένος και μισοζαλισμένος του φάνηκε πως είδε στο φεγγαρόφωτο μια σκιά να κινείται μέσα στην θάλασσα προς τα κει που βάθαιναν τα νερά. Είχε δει φευγαλέα για να κρίνει αλλά ώσπου να συγκεντρωθεί δεν φαινότανε τίποτε πια. Απ’ το μυαλό του πέρασε πως μπορεί και να του φάνηκε, είχε πιεί αρκετά, μπορεί ακόμα η σκιά να έφτασε στα άπατα και να μη φαινότανε πια. Δεν μπορούσε να σκεφτεί καθαρά, οι ατμοί της βότκας έκαναν τον ύπνο απαιτητικό.

Το μεσημέρι που ξύπνησε άκουσε την καμπάνα της. Αυτή την φορά η θεια τα κατάφερε.

 

 

 

Advertisements

167 Σχόλια to “Η θεια (διήγημα του gpointofview)”

  1. LandS said

    Όμορφο!

  2. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ καλό δείγμα μικρής φόρμας. Ωραίο εύρημα αυτό με το στήθος της θειας. Μια παρατήρηση: ίσως θα έπρεπε να λείπει η τελευταία πρόταση. Να τελειώσει το διήγημα με τον ήχο της καμπάνας, που υπονοεί το τι συνέβη.
    Θέλουμε κι άλλα, Τζι.

  3. Γς said

    Γιασάν Πσαρά!

  4. morfotismos said

    καλημέρα σας!

    Σ αυτή τη διεύθυνση θα μπορούσα άραγε να σας στείλω κάποια ποιήματά μου απο
    πρόσφατη ποιητική μου συλλογή;

    Αντώνης Μπουντούρης

    Πεύκη

    Αττική

    Στις 11 Φεβρουαρίου 2018 – 9:40 π.μ., ο χρήστης Οι λέξεις έχουν τη δική

  5. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα καψούλια του τα έχει στις θέσεις τους μια χαρά!Πυκνό κι «απλό»,ένα δύσκολο είδος. Συγχαρητήρια Τζη.
    Σε αναγνωρίζω στη γραφή, από τα 4-5 χρόνια που μπήκα στο ευλογημένο τούτο ιστολόγιο.

    υ.σ. Τζη,σου ξέμεινε διπλό «κλειστά/σφαλιστά μάτια»

  6. Καλημέρα κι ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια.

    Είχα στο νου μου να γράψω ένα θεατρικό αλλά δεν το κατάφερε. Αυτό είναι το πλάνο πάνω στο οποίο θα παιζότανε με αλληγορικές σημασίες των ρόλων, η γιαγιά αντιστοιχούσε στο παραστρατιωτικό κίνημα που εξελίχθηκε σε χούντα, ο γιατρός αντιπροσωπεύει τους αριστερούς, ο βοηθός τους δημοκρατικούς συγγενείς, ο αρχηγός των συγγενών τους Αμερικάνους. Εννοείται πως ο εθελοντής συμβόλιζε την βοήθεια της ΕΣΣΔ. Αυτά.

  7. # 4

    Εφη, σ΄ευχαριστώ

    Η πρώτη εντύπωση είναι τα κλειστά μάτια που μπορεί αργότερα να ανοίξουν, τα σφαλιστά όχι, έτσι το εννοώ (Δες και το # 5)

  8. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η θεία/θεια τώρα που το σκέφτομαι με αφορμή το διήγημα του Τζη είναι πολύ ιντριγκαδόρικη περσόνα, πιο πολύ μπορεί κι από της μάνας στη λαϊκή παράδοση,ποίηση,τραγούδι, λογοτεχνία. Ιντριγκαδόρικη τονίζω,για να μην μπερδευτούμε με την πανιερότατη φιγούρα της μάνας ή τη θριαμβική της ερωμένης .

    Μια τέτοια θεια, αυτή των Συνταγών Μαγειρικής των Χαϊνηδων

  9. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    7.Σωστά! κι ακόμη πιο ενδιαφέρον! Πώς μου ξέφυγε η απόχρωση…
    «Όταν σφαλίξω τα μάτια μου, θα δεις τουλόγου σου…» έλεγε η θυμώδης γιαγιά μου όταν ήθελε να παραπονεθεί για κάποια αβλεψία του παππού π.χ να ξεχάσει να μανταλώσει τις κότες τ΄απόγεμα. 🙂 Κι εννοούσε όταν πεθάνει βέβαια.

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχολια και ευχαριστώ τον Τζι για το διήγημα.

    2 Ισως χρειάζεται η τελευταία πρόταση.

    4 Σας ευχαριστώ για την πρόταση και ευχαριστώ που μου δίνετε την ευκαιρία να ξεκαθαρίσω αυτό το ζητημα.
    Εδω δημοσιεύουμε λογοτεχνικά κειμενα μόνο φίλων σχολιαστών (ή, αλλιώς, απο βιβλία που τα διαλέγω εγω με κάποια κριτηρια). Επανειλημμένα έχω αρνηθεί τη δημοσίευση λογοτεχνικής δουλειάς αναγνωστών, διότι δεν είναι αυτή η αποστολή του ιστολογίου. Υπάρχουν άλλοι ιστότοποι (πχ το poiein.gr) για τετοιες δημοσιευσεις.

  11. Πάνος με πεζά said

    Πολύ όμοφρο, μπράβο Τζι !

    P.S.: η θεια, λες να συμβολίζει και το πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ; 🙂

  12. Χαιρετώ τον Νικοκύρη

    Ως συνήθως, έχεις δίκιο για τον τόνο στη θεια, πήγα να το επισημάνω και τόκανα χάλια.

    Στο # 6 μια διόρθωση : ο βοηθός αντιπροσωπεύει τους δημοκρατικούς δεξιούς.

  13. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τζη είναι μικρό και σκανταλιάρικο/τσιγκλιστικό, το διατρέχουμε γρήγορα και μπαίνουμε στον πειρασμό να κάνουμε «διορθώσεις» πειράζει;
    Εν ολίγοις, πειράζει να το πειράζουμε;
    Αυτό δηλαδή που κάνουμε στην πραγματικότητα νοερά για όλα μας τα λογοτεχνικά διαβάσματα αλλά εδώ μπορούμε να το κάνουμε και πρακτικά ,με αγαθή προαίρεση εννοώ,με τη συγκατάθεσή σου όμως.

  14. # 11

    Ευχαριστώ Πάνο

    Τα νομοτελειακά γεγονότα -όπως το πρωτάθλημα το πολύ εντός τριετίας οπότε συμπληρώνονται τα συντάξιμα 35 χρόνια (για να είμαστε σίγουροι)- δεν συμβολίζονται, πραγματοποιούνται !

  15. Πάνος με πεζά said

    Μια που λέτε για διορθώσεις, δε θέλει στην προτελευταία φράση «η καμπάνα της εκκλησίας»; Ή εννοείς «η καμπάνα της»=»η καμπάνα του θανάτου της»;

  16. # 13

    Την στιγμή που εκτίθεται μπορεί να το εκθέσει οποιοσδήποτε

    Το πρόβλημα είναι με τα βιβλία που δεν εκτίθενταιαλλά εκδίδονται…

  17. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σύντομο, περιεκτικό και αλληγορικό. Δείχνει ότι το κατέχει το άθλημα ο Τζι. Αν σταματήσει να χάνει χρόνο με τον μΠΑΟΚ και το πρωτάθλημα, καθώς και με το πσάρεμα, μια χαρά μπορεί να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. 🙂

    Συγχαρητήρια Τζι, ευχαριστούμε για το ευχάριστο ξεκίνημα της μέρας μας!

  18. # 15

    Ναι Πάνο, στα χωριά λένε η καμπάνα του κι εννοούν αυτήν που αναγγέλλει τον θάνατό του

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    Προτιμώ να το δω ως αθλητική αλληγορία παρά ως πολιτική: η θεια είναι ο μΠάοκ, ο ναυτικός της είναι το πρωτάθλημα, οι αναποτελεσματικοί διασώστες είναι οι διαιτητές. 😎

  20. # 19

    Στην δική σου εκδοχή παίζει και η ανάσταση νεκρών !!

    # 17

    το ψάρεμα θα τελειώσει, ήδη με δυσκολία κάνω το πηδηματάκι για να μπω αλλά υπάρχει και το ψάρεμα από την ακτή. Με τίποτε όμως δεν είναι χαμένος χρόνος η ασχολία με τον ΠΑΟΚ όπως το εννοώ εγώ φυσικά- το αντίθετο θα έλεγα. Αν δεις το υπέροχο ντοκυμαντέρ για τα 90 χρόνια του ΠΑΟΚ ίσως αλλάξεις γνώμη

  21. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    16.Ευχαριστώ,το φαντάστηκα, αλλά ‘ντάξει, έχω μια εμπειρία από αντίδραση μια σκηνοθέτριας όταν κάνανε ,με αγάπη, φίλοι της κι επίσης καλλιτέχνες ένα υποθετικό, πιο «σφιχτό» μοντάζ της ταινίας σε βίντεο κι έγινε χαμός εκ μέρους της έστω και για περαστική/υποθετική εκδοχή.
    Να πω λοιπόν:
    Στο τέλος : «Το μεσημέρι τον ξύπνησε η καμπάνα της. Αυτή τη φορά τα κατάφερε. » μου φαίνεται εντάξει, για να φανεί/επιβεβαιωθεί η δεύτερη απόπειρα καθώς κι ότι και η πρώτη φορά τέτοια ήταν.

    Στη μέση, μπορεί να μη χρειάζεται «τον φώναξαν ξανά» το γιατρό που είχε στο μεταξύ μεθύσει κλπ. Ο γιατρός να γίνεται ντίρλα αλλά να μην τον ξαναφωνάζουν 🙂 Το φινάλε μου φαίνεται πως καλύπτει τα όσα γίνηκαν.

  22. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    15. >> «η καμπάνα της»
    Ναι εννοούν τη νεκρική της καμπάνα,
    και ως κατάρα «που να ακούσω την καμπάνα του» ή «να φάω τα κόλυβά του»

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν είναι κακό να ασχολείται κανείς λελογισμένα με το ποδόσφαιρο. Κακό είναι να ξοδεύει πολύ χρόνο σ’ αυτή την ενασχόληση, κακό είναι να βλέπει τις ΠΑΕ ως φορείς ηθικών και άλλων αξιών. Κάποτε π.χ. Η Μπαρτσελόνα θεωρήθηκε προπύργιο αντίστασης στον φρανκισμό. Σαχλαμάρες. Έτσι την έβλεπαν οι οπαδοί της. Ήταν απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Τώρα είναι μια πλούσια εταιρεία και ο μύθος που την περιέβαλλε πήγε περίπατο.

  24. sarant said

    15-18-22 Πήγα να αναφέρω την κατάρα αλλά είδα πως με πρόλαβε η Έφη.

  25. # 21

    Τον φώναξαν ξανά εννοώ τον βοηθό. αλλά έχεις δίκιο έπρεπε να γράψω «τον τράβηξαν από το χέρι ξανά» γιατι το «τον φώναξαν» αντιστοιχεί στον γιατρό. Θα το διορθώσω, ευχαριστώ

  26. Πέπε said

    Άξιος κάθε επαίνου ο G για την προσπάθεια, καθώς και για την ωραία εκτέλεση. Παρατηρήσεις στα σημεία πάντα χωράνε, αυτό είναι φυσικό και καθόλου δε μειώνει την αξία του διηγήματος. (Κι εγώ θα είχα να κάνω μερικές για τυπογραφικά, στίξη και τέτοια.)

    Αλλά εγώ έμεινα μ’ ένα παράπονο:

    Παρά το αποπροσανατολιστικό εύρημα με το στήθος, που έμοιαζε ότι θα το πήγαινε σε κάποια πρωτόγνωρη κατεύθυνση, ωστόσο το τέλος ήταν τελικά προβλέψιμο από νωρίς, από κει που μαθαίνουμε την ιστορία για τον χαμένο ναυτικό.

  27. Ριβαλντίνιο said

    Πάρα πολύ ωραίο ! Πολύ μου άρεσε !
    Απέτυχε την πρώτη φορά γιατί όπως έλεγε και ο Καρυωτάκης είναι δύσκολο να αυτοκτονήσεις στην θάλασσα.

  28. # 21

    Τελικά επέλεξα το…Αισθάνθηκε να τον τραβάνε από το μπράτσο ξανά.

    Σ’ ευχαριστώ και πάλι

  29. sarant said

    27 Υστερόγραφο στην αποχαιρετιστηρια επιστολή του Καρυωτάκη:

    Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου….

  30. Τσούρης Βασίλειος said

    14
    Ωραίο Τζι, συνέχισε!
    Ο Κούδας είχε πει πως όποιος κερδίσει στα Γιάννινα παίρνει το πρωτάθλημα! Βέβαια ο μεγάλος Κούδας εννοούσε δίκαια νίκη όχι με γκολ τρία μέτρα οφσάιντ-οπότε και φέτος
    το πρωτάθλημα θα το πάρει ο Ολυμπιακός.🙂
    Γράφεις….-συμπληρώνονται τα συντάξιμα 35 χρόνια…
    Τώρα τελευταία είναι της μόδας οι μορφωμένοι που παίρνουν σύνταξη να λένε- αφυπηρέτησα-
    οπότε σε λίγα χρόνια θα εξαφανιστεί η ανταπάντηση (πείραγμα) των χωριανών Λοζετσινών

    -Να σντάζεσαι..

    Εσύ να ζήσεις πολλά χρόνια, να ψαρεύεις, να γράφεις και να καρτερείς να πάρει πρωτάθλημα ο μΠΑΟΚ σου 🙂

  31. Alexis said

    Πολύ ωραίο, συγχαρητήρια!

    #2: Διαφωνώ, η τελευταία πρόταση είναι συγκλονιστική!
    Χρειάστηκα 1-2 δευτερόλεπτα για να καταλάβω τι εννοεί «τα κατάφερε». Δεν ήμουν υποψιασμένος από την αρχή ότι και το πρώτο περιστατικό ήταν απόπειρα αυτοκτονίας.

  32. sarant said

    30 Για εξήγα λίγο περισσότερο τη λοζετσιανή απάντηση, Βασίλη

  33. Ευχαριστώ για νεότερα σχόλια

    # 26

    Πέπε έχω ένα πρόβλημα με τα σημεία στίξης γιατί προτιμώ τον προφορικό λόγο όπου δεν υπάρχουν. Δεν μου αρέσει (από μαθητής) το διάβασμα, προτιμώ να μου διηγούνται και με το ίδιο σκεπτικό γράφω όπως μιλάω

  34. # 30

    Ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Εννοώ 35 χρόνια ΠΑΟΚ χωρίς πρωτάθλημα, εγώ είμαι κάποια χρόνια συνταξιούχος

    Αυτό με τον Κούδα δεν πρέπει να ισχύει γιατι στο πρώτο πρωτάθλημα το 76 ο ΠΑΟΚ έχασε 2-0 στα Γιάννινα και όλοι είχανεπει πως ήταν ευτύχημα αυτή η ήττα που ήρθε νωρίς για να τους προσγειώσει. Πραγματικά η δεύτερη ήττα ήρθε την προτελευταία αγωνιστική ενώ είχε εξασφαλισθεί ο τίτλος από τον Ατρόμητο στην Τούμπα με 1-2 σαν ρεβάνς της νίκης του ΠΑΟΚ στο Περιστέρι με 1-6. Περιττό να σου πω πως βρέθηκαν τότε μόνο δυο 13άρια, και τα δυο στην Θεσσαλονίκη…ΠΑΟΚ είσαι !!

    Εκτός αυτού αυτή ήταν η ένατη νίκη του ΠΑΟΚ στα Γιάννινα (6ισοπαλίες και 8 ήττες) χωρίς να έχει πάρει τα αντίστοιχα πρωταθλήματα. Μάλλον κάτι άλλο έχεις ακούσει

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    Έξυπνη πλοκή όπως πρέπει για κάτι τόσο σύντομο, μπράβο Gpoint.

  36. voulagx said

    #28 @Τζηποιντ:
    Και παλι το «Αισθάνθηκε να τον τραβάνε από το μπράτσο ξανά.» παραπεμπει ασυνειδητα στο αρχικο:
    «Θα ήταν δέκα η ώρα το βράδυ όταν ένα χέρι τον τράβηξε απ’ το μπράτσο.» και στον «γιατρο», οχι στον «βοηθο».
    Μηπως θα ηταν καλλιτερα να διαγραψεις το «ξανα»;

  37. Τσούρης Βασίλειος said

    Νίκο όταν οι χωριανοί μαθαίνουν πως κάποιος πήρε σύνταξη, αν είναι παρών και ο ίδιος του λένε:
    -Να ζήεις να τη χαρείς(τη σύνταξη) αλλά να σντάζεσα κιόλας- εννοώντας να συνταζεται και για τον άλλο κόσμο, οι περισσότεροι ήταν φτωχοί αγρότες και έπαιρναν σύνταξη ΟΓΑ στα 65 και από τις κακουχίες φαίνονταν σαν ογδοντάρηδες.
    Επιθετικό βέβαια, αλλά ακούγεται ακόμη και σήμερα.
    Ο . κ. Παναγιώτης Κ μπορει να μας πει αν λέγεται και στη δική του περιοχή.

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, έχει δίκιο ο Πέπε. Αυτό το ωραίο εύρημα για το στήθος ίσως θα έπρεπε να αξιοποιηθεί περισσότερο. Θα μπορούσε έτσι να αποφευχθεί και το τραγικό τέλος. Φυσικά, χρειάζεται μεγάλη προσοχή, ώστε να μην ξεπέσει η ιστορία σε χυδαίους σκανδαλισμούς και σκαμπρόζικες λεπτομέρειες. Απαιτείται μαστοριά και ευαισθησία. Δικαίως βέβαια μπορεί να πει ο Τζι: «Κάτσε γράψτο εσύ, ρε φίλε. Εγώ έτσι το είδα».

  39. BLOG_OTI_NANAI said

    Να πω την αλήθεια, ξεκίνησα το διάβασμα λίγο επιπόλαια και δεν πρόσεξα τη φράση «την προλάβανε πριν πνιγεί«. Οπότε, νόμισα ότι στο φινάλε θα συνέβαινε το εξής:

    Η θεια, που δεν την είχε αγγίξει άλλος άνδρας, επίτηδες έκανε την πεθαμένη, ώστε να την εξετάσει κάποιος, να δει τα «κάλη» της και να την αγγίξει επειδή το είχε στερηθεί! Και τελικά θα έμενε ένα μυστικό ανομολόγητο ότι και οι δύο ένιωσαν καλά και η ζωή τους συνεχίστηκε.

    Το φινάλε όμως δεν μου κόλλαγε και κατάλαβα ότι είχα χάσει επεισόδια και το ξαναδιάβασα από την αρχή!

  40. Πέπε said

    @33: Το να έχεις θέμα με τα σημεία στίξης δεν είναι θέμα. Αν αξιωθείς να εκδώσεις κείμενα (που σου το εύχομαι, αν το θες βέβαια κι εσύ), γι’ αυτό υπάρχουν οι επιμελητές, καθώς και για μερικά άλλα που δε θεωρούνται αποκλειστική ευθύνη του συγγραφέα.

    Αν όμως δε σ’ αρέσει το διάβασμα, και γράφεις, αυτό είναι αντιφατικό! 🙂

  41. Πέπε said

    Χώρια το άλλο: πώς διατείνεσαι ότι δε σ’ αρέσει το διάβασμα; Ξέρω μερικές εκατοντάδες κείμενα που αποδεικνύεται βάσιμα ότι τα έχεις διαβάσει! 🙂

  42. ΓιώργοςΜ said

    Πολύ όμορφο το σημερινό!
    Θαυμάζω πάντα τα πετυχημένα σύντομα κείμενα, που με πέντε κουβέντες δίνουν μια πλήρη εικόνα αυτού που θέλουν να πούν, όπως με πέντε πινελιές ή μολυβιές μπορεί να δοθεί μια πληρέστατη εικόνα. Άλλωστε είναι κριτήριο για την αρτιότητα ενός έργου τέχνης: Αν προσθέσεις κάτι περισσεύει, αν αφαιρέσεις κάτι, λείπει.

    20 Για το ψάρεμα διαφωνώ, αν δεν υπάρχει σοβαρός ιατρικός λόγος, είναι εξαιρετική ενασχόληση. Αδειάζει το μυαλό από άλλες σκέψεις, και η θάλασσα αναλαμβάνει να το γεμίσει με εικόνες και σκέψεις. Και το λέω εγώ, που έχω να ψαρέψω από έφηβος σχεδόν, και μου λείπει.
    Εν παρόδω, ένας μπάρμπας μου ψαρεύει ακόμη με τη βάρκα στα ογδοντατρία (στην ίδια γειτονιά, ίσως έχετε μοιραστεί τόπους κοντά στο Αργυρόνησο). Άρα υπάρχει περιθώριο… 🙂

  43. Τσούρης Βασίλειος said

    34 Αυτό με τον Κούδα δεν πρέπει να ισχύει…
    Θα μου δώσεις λίγο χρόνο για να βρω και να φωτογραφίσω τη σελίδα από τον Ηπειρωτικό Αγώνα του προηγούμενου Σαββάτου που ο φίλος Βαγγέλης Γυφτόπουλος το έγραψε.
    Ο Βαγγέλης ασχολείται χρόνια και δεν είναι αντιμΠΑΟΚτζής.
    Έγραφε και στα Σπορ του Βορρά

    συνέχεια

    Πήρα τηλέφωνο τώρα τον Βαγγέλη και μου είπε πως ο Κούδας το είπε το 75 ή το 76 ( θα πρέπει να το έχουν σαν δήλωσή του οι εφημερίδες τότε ) αλλά το επιβεβαίωσε στον ίδιο τον ΒΓ. το 2001 όταν ήρθε στα Γιάννινα στο φιλικό με τους παλαίμαχους

  44. ΓιώργοςΜ said

    Για το θέμα του ξεκάρφωτου ή όχι της περιγραφής του νεανικού στήθους, εγώ αυτόματα θυμήθηκα την αντίστοιχη, ποιητικότατη εικόνα στην ταινία του Μπουνιουέλ (νομίζω «η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»), όπου οι υποψήφιοι εραστές, που έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας (και πιθανότατα να ήταν θεία-ανηψιός, δε θυμάμαι, πάνε χρόνια) πηγαίνουν σ’ ένα ξενοδοχείο για να ολοκληρώσουν τον έρωτά τους. Στη σκηνή που ο νεαρός ξεσκεπάζει τη ντροπαλή, πενηντάχρονη και βάλε ερωμένη του, αποκαλύπτεται ένα εικοσάχρονο σώμα. Ξεκάθαρος συμβολισμός της αιώνιας νεότητας του έρωτα: Ακόμη και στην ταινία που η σκηνή ξαφνιάζει (και ήμουν πιτσιρικάς όταν την είδα, άρα πιο επιρρεπής σε πικάντικους συνειρμούς), η αντίδραση ήταν συγκίνηση, όχι πορνογραφικός σκανδαλισμός.

  45. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Στα 6, 7 μας μαθαιναμε κολυμπι . Ο πατερας μου ξεφουσκωσε το σωσιβιο και ακουσα εντρομος «μη φοβασαι σε κρατω, κουνα χερια ποδια». Ξαφνικα το χερι του απομακρυνθηκε απο την κοιλα μου και συντομα διαπιστωνοντα ςοι δεν βθιζομουν ο φοβος μεταβληθηκε σε περηφανεια!

    Ο Μητσος, απο δυσβατο ορεινο χωριο δεν μπορεσε εως τα 12 του να μαθει κολυμπι. Ουτε ως φοιτητης ειχε την ευκαιρια, οπως το καταλαβα σε μια εκδρομη αριστερης οργανωσης στο κοκκινο λιμανακι της Ραφηνας . Ηταν ο μονος που δεν μπηκε στην θαλασσα.

    Ο Μητσος ηταν στοχευμενος, το αντιθετο απο μενα. Τελειωσε τις σπουδες του στα 5,5 χρονια, πηγε φανταρος, δουλεψε σε αρισερο εργολαβο μερικα χρονια, εκανε τον πρωτο γαμο του με πλουσια κορη τοπικου επιχειρηματια της πρωτευοσας του νομου του και την δευτερη τετραετια του ΠΑΣΟΚ ειχε ηδη τεχνικη εταιρεια ιδιωτικων και δημοσιων εργων.

    Μετα το βρωμικο ογδονταενια οι δουλειες του πηγαιναν πολυ καλα, χωρισε την πρωτη γυναικα του και παντρευτηκε μια νοστιμη και αρκετα μικροτερη συναδελφο απο την εταιρεια του.

    Η επιτυχια συνοδευτηκε και απο κραιπαλεςσε ξενοδοχεια της πρωτευοουσας αλλα και μεγαλων πολεων της επαρχιας, οπου συχνα πηγαινε νωρις απο το απογευμα της προηγουμενης μερας για να «στησουν» οι εργολαβοι την δημοπρασια της επομενης μερας γυρω στις 10 το βραδυ, και μετα σε πολιτιστικο ιδρυμα με ρωσιδες και ουκρανιδες με καταληξη το ξενοδοχειο προς τα ξημερωματα . Το πρωι στην δημοπρασια εβλεπες το πρησμενο ξενυχτισμενο μουτρο του, συνδυσμος οινοπνευματικης κραιπαλης και πληρωμενου ερωτα…., οπως και πολλοι αλλοι συναδελφοι του εργοληπτες.

    Με τα χρονια, τα εμαθε η δευτερη συζυγος του και εφυγε απο το σπιτι (βιλλα με πισινα στα βορεια προαστεια) με τον γιο τους. Του στοιχισε .
    [….]
    Καλεσε 2 κοπελες και αρχισαν να πινει απο το μεσημερι του Σαββατου. Χαριεντιζονταν ακουγοντας σκυλοποπ . Το βραδυ ειχε ηδη γινει λιωμα. Οι κοπελες γδυθηκαν και εμειναν με τα μιπικινι τους και βγηκαν να πανε στην πισινα . Αρχισαν να παιζουν μεταξυ τους και βγαζονας το σουτιεν τον καλεσαν να μπει.
    Βουτηξε μεσα και πνιγηκε καθως τα κοριτσια δεν μπορεσαν να πετυχουν την ανανηψη.

    Ειχε ξεχασει 1.οτι δεν ηξερε μπανιο στην θαλασσα και 2. οτι η πισινα ειχε γλυκο νερο (δυσκολοτερο να επιπλευσεις)..

    ΥΓ Σχεδιο διηγηματος αυτοματης γραφης

    ΥΓ2 «Συμβουλεύω όσους δεν ξερουν καλο κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να χτισουν σπιτι με πισινα ή να χρησιμοποιησουν πισινα (βαθους μεγαλυτερου του 1,20 μ. «

  46. Τσούρης Βασίλειος said

    45
    Αφώτιστος Φιλέλλην said
    – ή να χρησιμοποιησουν πισινα …
    Σωστά. ¨Ήταν και δύο τα πισινά 🙂

  47. leonicos said

    Κοπιπαστό από το @2

    Θέλουμε κι άλλα, Τζι.

    Έχω δείγματα του χαρακτήρα του Τζι και τον εκτιμώ αφάνταστα. Εξαιρετικό και το διήγημά του.

    Είχα χειροτυργήσει κάποια μεγαλούτσικη, η οποία μου διηγήθηκε ότι ο άντρας της ήταν θεοσεβούμενος κι έτρεχε στα μοναστήρια και τελικώς τα έφτιαξε με μια 70-άρα που είχε γάμπες και μπούτια 20-άρας.

    Βέβαια δεν ξέρουμε ΄ούτε τι μούτρα είχε η 70-άρα, ούτι τι σημαίνει 20-άρα για τον άντρα της.

    Υπάρχουν 20-άρες για να ξερνάς και 20-άρες για να τις καταπίνεις αμάσητες.

    Συμφωνεί ο επαίων (τα διαλυτικά παρελήφθησαν εξ επιτούτου για να μη γράφω ανοιχτά ότι αναφέρομαι στον Γς)

    Τα ραμόνια γίνονται και γραπτά. Όχι μόνο προφορικά

  48. leonicos said

    @6
    Τζι μου, με όλη μου την αγάπη, από το ‘σκαρίφημα’ του θεατρικού μάλλον χάρηκα που δεν το έγραψες. Το διήγημα είναι τρικ μάι φορ (για να μην ξεχνάμε τα πρόσφατα άρθρα).

    Βέβαια, μιλάω χωρίς να ε΄χω δει. Συγγνώμη!

  49. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Μπράβο, Γιῶργο.
    Μοῦ ἀρέσει ὅπως εἶναι.
    Δὲν χρειάζεται ν᾿ ἀλλάξεις κάτι.
    Μπορεῖς ν᾿ ἀλλάξεις τὴ ματιά σου στὰ πράγματα;

    Ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ στὸν Νικοκύρη ποὺ μᾶς δίνει βῆμα γιὰ νὰ ἐκφραζόμαστε.

  50. leonicos said

    @26

    Παρά το αποπροσανατολιστικό εύρημα με το στήθος, που έμοιαζε ότι θα το πήγαινε σε κάποια πρωτόγνωρη κατεύθυνση,

    Πέπε, δεν ήταν υποχρεωτικό να το σκεφτεί κάποιος. Αλλά είναι βαθιά ευαίσθητο επειδή λέει ότι ‘πήγε τζάμπα η ομορφιά της’ η οποία δεν υπήρχε πια στο πρόσωπο.

    Να θυμηθούμε και από την Ιλιάδα, που εμφανίζεται η Αφροδίτη στην Ελένη με τη μορφή της γριάς υπηρέτριάς της, αλλά ξέχασε να ‘χαλάσει’ και τον υπέροχο λαιμότης, και η Ελένη την αναγνώρισεκαι άρχισε να τη βρίζει για το μπλέξιμο που την προκάλεσε.

    Όλες αθώες είναι!

  51. leonicos said

    @38
    Δικαίως βέβαια μπορεί να πει ο Τζι: «Κάτσε γράψτο εσύ, ρε φίλε. Εγώ έτσι το είδα».

    Γιάννη, εγώ θα έλεγα πως μόνο έτσι θα μπορούσε να είναι το διήγημα / το λογοτεχνικό έργο που είναι

  52. Τσούρης Βασίλειος said

    42 ΓιώργοςΜ said

    – ίσως έχετε μοιραστεί τόπους κοντά στο Αργυρόνησο..
    Με συγχωρείς αλλά μου φαίνεται πως «στην Αργυρόνησο ή στο Αργυρονήσι» είναι το σωστό.🙂

  53. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ξέχασα νὰ πῶ χρόνια στὶς ἑορτάζουσες καὶ τοὺς ἐορτάζοντες. Τ᾿ ἁγιοΒλασιοῦ σήμερα. Δὲν εἶναι πολὺ συνηθισμένο ὄνομα· ὁ Μπονάτσος κι ἕνας συμμαθητὴς μου ἀπὸ τὸ Βαρβάκειο, καλή του ὥρα.

    Στὸ χωριό μου γινόταν μεγάλο πανηγύρι, ἄν καὶ δὲν θυμᾶμαι κάποιον μ᾿ αὐτὸ τὸ ὄνομα. Ἡ ἐκκλησιά του εἶναι στὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ, στὸ πιὸ ψηλό σημεῖο. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ δίστιχο:

    Τ᾿ ἁγιοΒλασιοῦ τ᾿ ἀνήφορο τ᾿ ἀνέβαζα πετώντας
    τώρα μοῦ κόψαν τὰ φτερὰ καὶ πάω περπατώντας

  54. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @53. Αὐτοὶ εἶναι οἱ μοναδικοὶ Βλάσηδες ποὺ θυμᾶμαι.

  55. BLOG_OTI_NANAI said

    Κάτι που είπε ο Νίκος ότι δίνει βήμα σε σχολιαστές, κάτι που είδα τον Βατ-μαν να επιμένει ως «Jessica» να γνωριστούμε καλύτερα ( https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/10/meze-309/#comment-484628 ), όπου να’ ναι θα περιμένουμε και πικάντικη συνεργασία του μπάρμπα…

  56. voulagx said

    @τζιπόιντ: Γραψε λαθος το #36, αστο οπως ειναι. Ισως ομως ειναι καλυτερα να γραψεις ολο το διηγημα σε πρωτο προσωπο.

  57. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    46. piscine
    Etymology

    Latin piscis (“a fish”).

    Που σημαινει οτι στην πισινα πρεπει να κολυμπας σαν ψαρι 🙂

  58. # 40 , 41

    Πέπε άρχισα να γράφω στα 55 μου. Μέχρι τότε ήμουνα καλός αφηγητής όταν εύρισκα ευήκουα (θηλυκά κυρίως) ώτα. Οταν διαβάζεις βιβλία προφανώς επηρεάζεσαι και γράφεις όπως περίπου διαβάζεις οπότε χάνεις την ευχαρίστηση του να διαβάζεις κάτι δικό σου και να σου αρέσει. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει με μένα. Φυσικά και έχω διαβάσει κάποια βιβλία όπως έχω δει και κάποιες ταινίες. Απλά πολύ νωρίς κατάλαβα (ή νομίζω πως κατάλαβα) τι μου αρέσει και τι όχι και κυρίως από ποιό έχω να πάρω πράγματα κι από ποιό όχι. Ετσι εξασφάλισα χρόνο για άλλες αγαπημένες ασχολίες. Το να φυτέψεις ένα κουκούτσι και να το παρακολουθείς μέχρι να γίνει δέντρο και να καρπίσει σου δίνει πολύ περισσότερα από ένα τυχαίο βιβλίο-είμαι απόλυτα σίγουρος.

  59. # 43

    Μπορεί να το είπε αλλά φυσικά είναι λάθος. Ειδικά αν το είπε το 75-6, χρονιά που πήρε ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα και έχασε στα Γιάνινα !!

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    Από ένα τυχαίο βιβλίο, σίγουρα. Αλλά προφανώς ο Πέπε δεν αναφέρεται σε τυχαία βιβλία και διαβάσματα.
    Λεώνικε, δεν εννοώ ότι πρέπει να ξαναγραφτεί αλλιώς το διήγημα του Τζι. Εννοώ ότι προσφέρει ιδέες για διαφορετική εξέλιξη της ιστορίας και αυτό είναι στα υπέρ του.

  61. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    37 Λίγο αγριευτική η προτροπή, δεν θα μου άρεσε

    49 Νασαι καλά!

  62. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια

    # 48

    Λεώνικε για τα θεατρικά κατάλαβα πως μόνο με ρίμα μου βγαίνουνε

    # 56

    Προτιμώ το ύφος του ουδέτερου παρατηρητή. Θεωρώ πως το πρώτο πρόσωπο εκφράζει τη θέση του γράφοντος και το δεύτερο την τάση του να την επιβάλλει

  63. Theo said

    Ωραίο διήγημα, με σφιχτή φόρμα.
    Όπως ο Μπλογκ στο σχ. 39, κι εγώ το διάβασα λίγο βιαστικά και δεν υποπτεύθηκα το πολύ δυνατό φινάλε.

    Ευχαριστούμε Τζι και Νικοκύρη 🙂

  64. voulagx said

    #62β: Η αρχικη οπτικη γωνια ειναι αυτη του πρωταγωνιστη, του «βοηθου» («Θα ήταν δέκα η ώρα το βράδυ όταν ένα χέρι τον τράβηξε απ’ το μπράτσο».) Μετα γινεται ουδετερη (π.χ. Ο «βοηθός» δεν είχε κέφι να χορέψει, έπινε μόνο.), ο «βοηθος» δεν ειναι πια ο πρωταγωνιστης αλλα ενα απο τα προσωπα της ιστοριας.

  65. voulagx said

    Παντως, το φιναλε (Το μεσημέρι που ξύπνησε άκουσε την καμπάνα της. Αυτή την φορά η θεια τα κατάφερε.) ειναι εξαιρετικο.

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45 Ο Μητσος, απο δυσβατο ορεινο χωριο δεν μπορεσε εως τα 12 του να μαθει κολυμπι.

    Ευτυχώς τώρα κάτι γίνεται με τη διδασκαλία κολύμβησης στο πλαίσιο του μαθήματος Φυσικής Αγωγής στη Γ΄ και Δ΄ τάξης των Δημοτικών Σχολείων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης
    https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/efarmogi_kolymvisi_pe11_2017-18_signed.pdf

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν έχει ευρεία εφαρμογή το πρόγραμμα κολύμβησης για τους μαθητές των μεσαίων τάξεων του δημοτικού, Έφη. Ωραίες οι προθέσεις, αλλά πού είναι οι απαραίτητες πισίνες; Άλλη μια εντυπωσιοθηρική προσπάθεια να εφαρμοστούν στην εκπαίδευση προγράμματα προηγμένων χωρών, που έχουν όμως και την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή.

  68. spiral architect 🇰🇵 said

    (επειδή έχω ένα στράβωμα με τους στραβούς ορίζοντες)

  69. Σας ευχαριστώ και πάλι για τα σχόλια αι τα καλα σας λόγια. Την ευγνωμοσύνη μου προς τον Νίκο την εκφράζω με το αγαπημένο μου κομμάτι που του αφιερώνω στην καλύτερη ακουστικά και οπτικά εκτέλεση που ξέρω.

  70. Πέπε said

    @58:
    > > Το να φυτέψεις ένα κουκούτσι και να το παρακολουθείς μέχρι να γίνει δέντρο και να καρπίσει σου δίνει πολύ περισσότερα από ένα τυχαίο βιβλίο-είμαι απόλυτα σίγουρος.

    Δεν αμφιβάλλω, αλλά παίρνει πολλή ώρα. Αν στο μεταξύ βαρεθείς, μ’ ένα βιβλίο περνάει η ώρα πιο εύκολα! 🙂

    [Δεν διεκδικώ σοβαρή απάντηση σ’ αυτό…]

  71. Theo said

    @68:
    επειδή έχω ένα στράβωμα με τους στραβούς ορίζοντες
    Κι εγώ, κι εγώ 🙂

  72. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @71,68. Εὐχαριστῶ ποὺ μοῦ θυμίσατε τὴ θολὴ γραμμὴ τῶν ὀριζόντων. Νομίζω πὼς ταιριάζει μὲ τὸ σημερινό.

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    67.Γιάννη ,μολονότι δεν ήξερα τα προβλήματα -και για το πρόγραμμα τυχαία άκουσα- τα σκέφτηκα τα ντεσού και γι΄αυτό είπα «κάτι» γίνεται. Να ξεκινήσει. Στις επαρχιακές πόλεις, ιδίως την εποχή της μεγάλης φούριας, κάθε δήμος φρόντιζε να έχει το δημοτικό του κολυμβητήριο. Να γίνει μια αρχή.Το καλοκαίρι συνέβη η απίστευτη τραγωδία στην Κρήτη να πνιγούν στα ρηχά οι γονείς τεσσάρων παιδιών γιατί δεν ήξεραν κολύμπι! Να πω το χιλιοειπωμένο:σε μια χώρα μες τη θάλασσα τρομάρα μας.

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχεις δίκιο, Έφη. Όμως όχι «κάτι γίνεται», αλλά «κάτι πρέπει να γίνει». Σκέψου π.χ. πόσες εκατοντάδες δημοτικά σχολεία υπάρχουν στην Αθήνα και πόσο λίγα διαθέσιμα κολυμβητήρια, τα οποία πρέπει να εξυπηρετούν και συλλόγους, αθλητές, ενηλίκους κ.α.

  75. sarant said

    65 Ναι, το φινάλε είναι έξοχο

  76. Corto said

    Συγχαρητήρια στον Τζι για την δυνατή του πένα.
    Το διήγημα, αν και εντελώς διαφορετικού ύφους, μου θύμισε αδιόρατα τον βιοπαλαιστή του Καρκαβίτσα, από τα λόγια της πλώρης:

    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/karkabitsas%20logia%20plwrhs/05biopalaisths.htm

  77. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    54. Ως πολυτεχνιτης και οχι Βαρβακειοπαις 🙂 ας συνεισφερω 2 ακομη

    Ο Βλάσης Γαβριηλίδης θεωρείται ο «πατέρας» της δημοσιογραφίας της σύγχρονης Ελλάδας.

    Ο Βλάσης Κανιάρης ήταν Έλληνας ζωγράφος και εικαστικός καλλιτέχνης. Θεωρείται από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του ελληνικού μοντερνισμού, όπως αυτός εμφανίστηκε από τη δεκαετία του ’60 και μετά.

  78. ΓιώργοςΜ said

    52 Αν ζητήσεις οδηγίες στη Β. Εύβοια για Αργυρονήσι, θα σε κοιτάξουν στραβά, και θα διορθώσουν «Αργυρόνησο» (το ή την, δεν το έχω ακούσει θηλυκό σε ονομαστική- «η Αργυρόνησος»).
    Αλήθεια, δε λέμε συχνά «Ήπια ένα παλιόκρασο…», «είναι παλιόπαιδο» κλπ; Ούτε «η παλαιόκρασος», ούτε «παλιοκρασί», ούτε «παλαιόπαις» 🙂

    Στο 44, διόρθωση- ίσως η ταινία του Μπουνιουέλ να ήταν «Το φάντασμα της ελευθερίας» και να θυμάμαι λάθος.

  79. Τσούρης Βασίλειος said

    78
    Καλόν πρόοδο λένε και στο χωριό μου στα παιδιά που είναι μαθητές ή φοιτητές και μ΄αρέει όταν τ΄ακούω.🙂

  80. Πέπε said

    @78:
    > > Αλήθεια, δε λέμε συχνά «Ήπια ένα παλιόκρασο…», «είναι παλιόπαιδο» κλπ; Ούτε «η παλαιόκρασος», ούτε «παλιοκρασί», ούτε «παλαιόπαις»

    Δεν πάει έτσι.

    Δε λέμε «η Καρπένησος», λέμε «το Καρπενήσι», αλλά αυτό δε συνεπάγεται ότι λέμε και «το Πελοποννήσι».

    Λέμε η Ελαφόνησος», και ξέρουμε ότι είναι της Λακωνίας, λέμε «το Ελαφονήσι» και ξέρουμε ότι είναι της Κρήτης. Έτσι τους άρεσε, να λένε ετούτο θηλυκό κι εκείνο ουδέτερο. Δεν είναι θέμα γραμματικής.

  81. ΓιώργοςΜ said

    80 Ακριβώς αυτό λέω κι εγώ, πως «επιτρέπεται» και το μεν και το δε, δεν (θα έπρεπε να) υπάρχει απαγορευτικός κανόνας, ειδικά στα τοπωνύμια.

  82. Τσούρης Βασίλειος said

    70
    Το να φυτέψεις ένα κουκούτσι και να το παρακολουθείς μέχρι να γίνει δέντρο
    Σκέψου να φύτευε σεκόγια ο Τζι (δεν ξέρω αν καρπίζει)

    από τη Βικιπαίδεια

    Η σεκόια (επιστημονική ονομασία σεκόγια η αειθαλής, Sequoia sempervirens) είναι μεγάλο κωνοφόρο δέντρο. Είναι το μόνο υπάρχον είδος του γένους Σεκόια, στην οικογένεια Κυπαρισσοειδή. Είναι αειθαλής, μονόοικη και μακρόβια, αφού ζει 1.200 με 1.800 χρόνια ή και περισσότερο. Είναι το ψηλότερο δέντρο στη Γη, αφού μια σεκόγια (ο Υπερίων) έχει μετρηθεί ότι έχει ύψος 115,61 μέτρα, ενώ μια άλλη είχε διάμετρο στο ύψος του στήθους 7,9 μέτρα

    Πριν χρόνια ο κύριος Καλλίστρατος, καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο είχε φέρει από Αμερική μικρές σεκόγιες για να τις φυτέψει στα Γιάννινα.
    Στο πρακτορείο του ΚΤΕΛ τις ακούμπησε σε μιά γωνιά και πήγε να πάρει και τα άλλα πράγματά του. Όταν τις έψαξε μετά, δεν τις βρήκε, τις είχαν πάρει.
    Θυμωμένος μονολόγησε:
    Μακάρι να ζήσω 1000 χρόνια και θα βρώ τον κλέφτη σίγουρα αν τις φυτέψει!
    Το ύψος τους θα πρόδιδε τον κλέφτη!

    Και μια σοβαρή 🙂 απάντηση στο ερώτημά σου

    Νομίζω ο Ταρτακόβερ (παλιός σκακιστής) είχε πει
    Μια ζωή δεν φτάνει για το σκάκι αλλά αυτό είναι μειονέκτημα της ζωής, όχι του σκακιού

  83. Πέπε said

    @81:
    Επί της αρχής, επιτρέπεται και το μεν και το δε.

    Στην πράξη, αλλού υπάρχει μόνο το μεν κι αλλού μόνο το δε. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να λέγονται και τα δύο, αλλά συγκεκριμένες περιπτώσεις. Όχι παντού.

  84. 70, … @58:
    > > Το να φυτέψεις ένα κουκούτσι και να το παρακολουθείς μέχρι να γίνει δέντρο και να καρπίσει σου δίνει πολύ περισσότερα από ένα τυχαίο βιβλίο-είμαι απόλυτα σίγουρος.

    Δεν αμφιβάλλω, αλλά παίρνει πολλή ώρα. Αν στο μεταξύ βαρεθείς, μ’ ένα βιβλίο περνάει η ώρα πιο εύκολα! 🙂 …

    🙂

    Υπάρχουν και οι εκφράσεις «It’s like watching grass grow» ή «…paint dry»

    Αλλά και το διάβασμα το χαίρομαι, κι η χαρά μεγάλη, ξερωγώ, απο μια αχλαδιά που με είχε βάλει πιτσιρικά ο θειος μου να την κεντρώσω, «για να το θυμάμαι όταν μεγαλώσω» – το θυμάμαι! – ή έναν φοίνικα στην αυλή μου που από μια μυτούλα «ζιζάνιο» τον μεταφύτευσα κι έχει φτάσει 7-8 μέτρα πλέον.

  85. cronopiusa said

    C’est la vie, c’est la vie
    C’est la vie d’aujourd’hui…

  86. ΓιώργοςΜ said

    84 Δεν ξέρω αν είναι κάποιου είδους έθιμο, όμως ο παπούς μου φύτεψε ένα δέντρο (βελανιδιά) στο σπίτι, όταν γεννήθηκε ο πατέρας μου. Είναι ογδονταέξι χρόνων και είναι τουλάχιστον το ίδιο αποτελεσματικά με φωτογραφίες ή άλλα ενθύμια. Χώρια που δίνει και μια αίσθηση τόσο του χρόνου, όσο και της συνέχειας.
    Είναι νομίζω πρωτόγονη χαρά αυτή που προέρχεται από το φύτεμα ενός δέντρου ή το μεγάλωμα και την εκπαίδευση ενός ζώου, είναι προπόνηση, εν είδει παραβολής, του μεγαλώματος των παιδιών: Πότισμα, λίπασμα, ξεβοτάνισμα, κλάδεμα, προσοχή, τάισμα, παιχνίδι, όλα τους έχουν τις αναλογίες στη σχέση γονιού-παιδιού και δίνουν χαρά, σαν κομμάτι του ένστικτου της αναπαραγωγής (προβοκάτσια-πάσα για το Λάμπρο, για να επανακάμψει 🙂 )

    Ψάχνω να θυμηθώ πού είδα να σχολιάζεται το (κινέζικο) σκίτσο ενός γέρου με τίτλο «γέρος που απολαμβάνει τις χαρές της αργίας». Όχι με την έννοια της οκνηρίας, αλλά της ενεργητικής απόλαυσης.

  87. voulagx said

    #75: Το φιναλε ειναι ολα τα λεφτα! (Αν μου κανεις κοντρ, θα σου κανω ρεκοντρ). 🙂

  88. leonicos said

    @44 Γιώργο

    ήταν θεία-ανηψιός,

    Όντως, ήταν ανύπαντρη θεία η οποία είχε αναπτύξει ερωτικάσυναισθληματα από τότε που τον πρωτόπιασε σαν νεογέννητο μωρό και τον περίμενε όλααυτά τα χρόναι να μεγαλώσει

  89. sarant said

    80 Το Καρπενήσι βέβαια δεν είναι νησί και παρετυμολογικά ονομάζεται έτσι.

  90. «Ο Μητσος, απο δυσβατο ορεινο χωριο δεν μπορεσε εως τα 12 του να μαθει κολυμπι.»
    Το «ως τα 12» πού κολλάει, αφού και φοιτητής δεν τολμούσε να μπει στη θάλασσα και τελικά, μεγάλος πια, πνίγηκε σε πισίνα;

  91. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    90. ¨Οι πλησιον θαλασσης μαθαιναν να κολυμπουν στα 6, 7 αντε εως τα 12.

    βλ. 45 «Στα 6, 7 μας μαθαιναμε κολυμπι .»

    Οπως γραφω στο ΥΓ ειναι «Σχεδιο διηγηματος αυτοματης γραφης», γραφτηκε απνευστι και [-προφανως- ειναι σε πρωτη γραφη.

    Κυριε Καθηγητα μειωστε την βαθμολογια του γραφτου μου κατα 2 μοναδες 🙂

  92. ΓιώργοςΜ said

    84β τελικά θυμήθηκα, με λίγη βοήθεια από το Γούγλη, πως πρόκειται για μια φράση από το βιβλίο της Αγκαθα Κρίστι «Δηλητήριο σε μικρές δόσεις». Απίστευτο τι θυμάται κανείς, ακόμη κι από ελαφρά αναγνώσματα.

  93. sarant said

    87 Τέτοιο φινάλε δεν έχει ξαναγίνει!

  94. Παναγιώτης Κ. said

    @37,79. Ήταν και δική μου απορία το συγκεκριμένο ρήμα που ρώτησε ο Νικοκύρης.
    Το «συντάζονται» νομίζω με τη σημασία του «συντάσσονται», ή του «συγκεντρώνονται» ή του «ετοιμάζονται» το συναντάμε σε δύο τουλάχιστον δημοτικά τραγούδια.
    Το είναι είναι από την Ήπειρο (Γιώργη για που συντάζεσαι/και βάζεις τα καλά σου/…) και το άλλο από την Δυτική Θεσσαλία (Συντάζονται οι αυγερινές)

    Το «καλόν πρόοδο» όμως, ακουγόταν, όχι πολύ συχνά, παλαιότερα.
    Όπως και άλλη φορά είπαμε, η τηλεόραση από τη μια μεριά και η εκπαίδευση από την άλλη, έκανε λίγο πολύ τους Έλληνες να μιλάμε με τον ίδιο τρόπο.

  95. Παναγιώτης Κ. said

    @70. Πριν καμιά τριανταριά χρόνια φύτεψα μερικά οπωροφόρα δενδρύλια στο χωριό.
    Τα πρώτα πέντε χρόνια το πρώτο πράγμα που έκανα κάθε φορά που πήγαινα στο χωριό ήταν να πάω με λαχτάρα στο χωράφι για να δω την πρόοδό τους!
    Μετά τα πέντε χρόνια μεγάλωσαν και μπορούσα να τα βλέπω και από την βεράντα του σπιτιού!

    Λένε οι Κινέζοι:
    Αν θέλεις να περάσεις καλά ένα τέταρτο, κάνε σεξ.
    Αν θέλεις να περάσεις καλά έναν μήνα, ερωτεύσου.
    Αν όμως θέλεις να περάσεις καλά σε όλη σου τη ζωή, ασχολήσου με την καλλιέργεια της γης.

  96. # 68

    Σε φωτογραφίες μέσα από βάρκα επιβάλλεται η γραμμή του ορίζοντα να είναι κεκλιμμένη…

  97. # 80

    Η Καρπένησος είναι το νησί του …Ερπετόπουλου ;;

  98. Παναγιώτης Κ. said

    @42. «ψαρεύει με τη βάρκα στα ογδοντατρία».
    Εμείς οι απέξω έχουμε απορία και θαυμασμό με τέτοιες εικόνες.Για εκείνον όμως είναι τρόπος ζωής.
    Η μάνα μου (91 χρονώ, στα πόδια της ακόμη), κάνει πράγματα π.χ σκάβει στον κήπο για να βάλει…πράσα και, δεν έχει την εντύπωση ότι δουλεύει.
    Την ίδια άποψη έχει για το μαγείρεμα, την καθαριότητα του σπιτιού και τόσα άλλα.
    Για εκείνη όλα αυτά είναι μέρος της ζωής όπως είναι το φαγητό, η… αναπνοή, ο ύπνος!

  99. Πολύ ωραίο κύριε Τζη, ευχαριστούμε – πάντα τέτοια.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  100. # 87, 93

    (χαχαχ)

    Είναι και δω το φινάλε της κυρά-Μαρίας, άλλο πράμα !

    https://gpointsnovel.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html

  101. Παναγιώτης Κ. said

    Ο G του Κορινθιακού και του Γαλαξιδιού ένα τέτοιο διήγημα θα μπορούσε να γράψει και το έκανε καλά!

  102. Παναγιώτης Κ. said

    @82. Παραφράζοντας,
    …μια ζωή δεν φτάνει για τη λογοτεχνία αλλά αυτό είναι μειονέκτημα της ζωής όχι της λογοτεχνίας. 🙂

  103. Παναγιώτης Κ. said

    @66. Ξέρω να κολυμπάω αλλά…
    Παραλία της Λήμνου κάποιο καλοκαίρι. Έρχεται ένα τσούρμο από πενηντάρες και βάλε Τσέχες και μπαίνουν στη θάλασσα. Μια άνεση στο κολύμπι! Γρήγορο κολύμπι , χωρίς να…δέρνουν τη θάλασσα! Και, ως γνωστό, η Τσεχία δεν έχει θάλασσα! 😦
    ( Η…λυπηρή φατσούλα είναι για…μένα που η χώρα μου έχει τεράστια ακτογραμμή και εγώ ξέρω να κολυμπάω με τον… τρόπο μου!)

  104. Παναγιώτης Κ. said

    Πω, πω ! έγινα…Λεώνικος!
    Λεώνικε, πάντα με αγάπη!

  105. Παναγιώτης Κ. said

    @45. Φίλος βουτηχτής κάτι μου εξηγούσε περί άνωσης, αρνητικής πλεύσης και διάφορα τέτοια.
    Εκείνο που εγώ ξέρω για…μένα είναι ότι για να πιάσω βυθό πρέπει να κρατήσω μια πέτρα με κατάλληλο βάρος. Διαφορετικά, επιπλέω χωρίς να κάνω οτιδήποτε!

  106. sarant said

    Λεωπαναγιώτης!

  107. Πέπε said

    @89:
    > > Το Καρπενήσι βέβαια δεν είναι νησί και παρετυμολογικά ονομάζεται έτσι.

    Σύμφωνοι, αλλά από το σύνολο αυτής της πληροφορίας εδώ μας ενδιαφέρει το «ονομάζεται έτσι». 🙂

    Αλόννησος
    Μακρόνησος
    Πελοπόννησος (δεν είναι νησί, αλλά ούτε παρετυμολογία)
    Ελαφόνησος Λακωνίας
    Παλιόνησος, χωριό στην Κάλυμνο

    Καρπενήσι (βλ. αν.)
    Λαγονήσι (δεν είναι νησί, δεν ξέρω αν είναι παρετυμολογία)
    Ελαφονήσι Κρήτης
    Πριγκιπονήσια και Πριγκιπόνησα (της Πόλης)
    Πριγκιπονήσια (της Λευκάδας)
    Μεγανήσι, επισης στη Λευκάδα
    Άνω και Κάτω Κουφονήσι
    Αγαθονήσι
    Ποντικονήσι (Κέρκυρα Κέρκυρα)
    Γαϊδουρονήσι (πολλαχού)

    Νησί (όνομα πολλών βραχονησίδων, επίσης πρόχειρη ονομασία μικρότερων νησιών από τους κατοίκους του μεγαλύτερου, π.χ. στην Ικαρία λένε Νησί τους Φούρνους)

    Μακεδονήσι

  108. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η θεια είχε ένα λόγο παραπάνω να το τερματίσει. Είδε τον κόρφο της (άλλος) άνδρας.
    Φινάλε από τα λίγα, όντως 🙂

  109. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    107 Πέπε χθες σ΄ενα κατάλογο νησιών είδα Δασκαλονήσι Σκιάθου. Σκεφτηκα να το πάω στο νήμα Δασκαλιό αλλά το ξέχασα και μιας κι έδωκες πάσα…
    κι όπως λες για άλλα, δεν το λένε Δασκαλόνησο-δε γκουγκλιέται έτσι!

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχουν πολλές πισίνες σ’ αυτές τις χώρες, Παναγιώτη, και μαθαίνουν παιδιόθεν σωστά το κολύμπι. Εμείς εδώ πάμε και τσαλαβουτάμε το καλοκαίρι στη θάλασσα κι ό,τι μάθουμε, όσοι μάθουμε. Τραγικά αυτοδίδακτοι, που ‘λεγε ο Σεφέρης, και σ’ αυτό το θέμα.

  111. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κουϊζάκι. Ξέρει κανείς σε ποιο μέρος της Ελλάδας βρίσκεται το Νησί;

  112. ΚΩΣΤΑΣ said

    107
    Το Μακεδονήσι σβήστο, γράψτο μεκεδονίσι = μαιδανός

  113. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    111, Σε πολλά. α. Μεσσήνη ή Νησί β.Αστρος Κυνουρίας Νησί=το ακρωτήρι
    112. Ο γνωστός μαϊντανός που λέμε 🙂

    Από τη Βικι το Δασκαλονήσι
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B9_%CE%A3%CE%BA%CE%B9%CE%AC%CE%B8%CE%BF%CF%85

  114. Πέπε said

    @112:
    Φταίω εγώ που δεν την έκανα κουιζάκι, τη Μακεδόνη(ι)σο 🙂

  115. Corto said

    Έχω υποβάλει ένα σχόλιο, πριν κάποιες ώρες, αλλά γράφει «Το σχόλιό σας περιμένει έγκριση».

  116. Πέπε said

    Ώπα, μισό λεφτό. Το -ε- στο μεκεδονίσι (#112) τώρα το παρατηρώ. Όντως έτσι την ξέρεις τη λέξη, Κώστα, ή είναι τυπογραφικό; Γιατί πάντως στο τραγούδι είναι σίγουρα Μακ-.

  117. ΚΩΣΤΑΣ said

    113 – 114

    ΕΦΗ… και Πέπε

    κερδίζετε ταξίδι στο Ιλ- Οινόη, ξεναγός η Τζέσικα. Για λόγους ασφαλείας θα σας συνοδεύει ο χωροφύλαξ Ιατρού. 🙂

  118. ΚΩΣΤΑΣ said

    116
    Ωχ, τυπογραφικό λάθος Πέπε, μακεδονίσι ήθελα να γράψω.

  119. Corto said

    111 (ΚΩΣΤΑΣ):

    Ένα Νησί είναι χωριό του νομού Πέλλης. το οποίο ονομάστηκε έτσι γιατί είναι «περικυκλωμένο από νερά».
    Υπάρχει ένας γοητευτικός λαϊκός μύθος για το Νησί, τον οποίο διέσωσε ο Σταμ Σταμ:

    http://pleias.lis.upatras.gr/index.php/mpouketo/article/view/146170/137574

  120. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ κι εγώ, ήμουν απών ως τώρα λόγω εργασιών

    Γιώργο, μπράβο ρε, και καλό και να δουν όλοι τι αξίζουν οι ένθερμοι οπαδοί του ΠΑΟΚ 🙂

    Σχόλια πρακτικά δεν διάβασα ακόμα (eπομένως επιφυλάσσομαι), μόνο το κύριο άρθρο και το τελευταίο του Κώστα (117), οπότε ένα λέω μόνο: με τέτοια παρέα μπορεί κανείς να πάει στα πέρατα του κόσμου (μέχρι και Αμπέλοgarden 🙂 ).

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    119. Corto, πολύ όμορφο! Ευχαριστούμε!
    Κοίτα τί μαθαίνει κανείς. Νησί στη στεργιά, ολόστεργια!

  122. Γιάννης Ιατρού said

    119/121: Τι όμορφο ρε ΕΦΗ; Το σφάξανε το κοπέλι και ζουρλάθηκε κι ο γέρος!

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    120 Καλώς τονε! Έλειψες που λεν τα τουί. Σου έχω έρευνα. Ο ΓιώργοςΜ στο σχ.44 κα στο 78β λέει για ενδιαφέρον στιγμιότυπο (κιτρολέμονου) σε ταινία του Μπουνιουέλ. Εικάζει για δύο πιθανές τσινίες αλλά καίτοι μπουνιουελικιά δεν το θυμάμαι.Εικάζω τώρα μήπως είναι στο Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου. Αν σου λέει κάτι, κι αν το βρεις, πράξε τα δέοντα 🙂

  124. Γιάννης Ιατρού said

    123: Θα το δώ. Εδώ μιά φωτό από τον υδροβιότοπο/λίμνη στη Νησί (#119). Αυτό αριστερά θα είναιη «αναπαλαίωση» της κατοικίας του μυλωνά 🙂

  125. ΚΩΣΤΑΣ said

    119
    Κόρτο, ναι το Νησί είναι ένα χωριό του δήμου Αλεξάνρειας (Γιδά) Ημαθίας.

    Παρόμοιες ιστορίες λέγονται και αλλού. Υπάρχει ένα χωριό, Κεφαλόβρυσο Ελασσόνας Ν. Λάρισας, όπου υπάρχει μια μικρή ωραία λιμνούλα και λειτουργούν εκεί υδροτριβεία και εκτροφείο πέστροφας. Παρόμοιο μύθο διηγούνται και εκεί με αφετηρία μια σπηλιά στα Αντιχάσια.

    Αν σε ενδιαφέρει γενικότερα ο Σταμ Σταμ, σε πληροφορώ, αν δεν το ξέρεις, ότι έχει γράψει πολλά χρονογραφήματα και στην εφημερίδα Μακεδονία (υπάρχει ψηφιοποιημένη). Και αν σε ενδιαφέρουν γενικότερα τέτοια άρθρα – όπως ο Τζογές – στη Μακεδονία θα βρεις αρκετά.

  126. Γιάννης Ιατρού said

    123: ΕΦΗ, εδώ το φιλμ του Γιώργου https://www.youtube.com/watch?v=hUJkH6lIwVM Καλή διασκέδαση, γαλλικά ξέρεις (κι απ΄αυτά κι απ΄τα άλλα… 🙂 )

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    122.Έλα κι εσύ! Λαϊκή παράδοση. Το μύλο που τον έφαγε η υγρασία κάπως έπρεπε να αιτιολογηθεί. Μη κατηγορηθεί κανείς ότι γνώριζε αυτόνα κει πώς τον λέμε, της νοβάρτιας. 🙂

  128. ΚΩΣΤΑΣ said

    125 διόρθωση

    Τώρα είδα, υπάρχει και Νησί Πέλλας, κοντά στην Έδεσσα, δεν το ήξερα.

  129. Corto said

    122:
    Πράγματι Γιάννη, είναι λίγο θρίλερ η ιστορία αυτή. Αλλά μήπως και οι αρχαίοι μύθοι τρομακτικοί δεν ήταν; Ο μύθος του Μαρσύα έχει παρεμφερή στοιχεία (πνευστό όργανο – ποτάμι – βίαιος θάνατος).

    121:
    Έφη, κατά την γνώμη μου ο Σταμ – Σταμ έχει γράψει καταπληκτικά διηγήματα – χρονογραφήματα με φόντο την μακεδονική ύπαιθρο. Γενικότερα πολλά από τα κείμενά του αξίζει να διαβαστούν.

  130. Corto said

    125:
    Σε ευχαριστώ Κώστα! Θα αναζητήσω άρθρα του Σταμ Σταμ και στην Μακεδονία.
    Όσα υπάρχουν στο Μπουκέτο τα έχω διαβάσει και τυχαίνει να έχω στα χέρια μου και κάποιες εικονογραφήσεις του για αφηγήματα που μάλλον δεν υπάρχουν ψηφιοποιημένα στο διαδίκτυο.

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    129β Ναι! https://sarantakos.wordpress.com/tag/%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BC/

    126.Η επίμαχη φωτό θέλει κοπιπάστωμα μόνο. Δε θυμάμαι τη σκηνή και δεν ξέρω να απομονώνω την εικόνα. Τώρα να δω Μπουνιουέλ; Είναι αργά, καιρός για νάνι, άλλη ώρα!

  132. Γς said

    5:

    >Σε αναγνωρίζω στη γραφή, από τα 4-5 χρόνια που μπήκα στο ευλογημένο τούτο ιστολόγιο.

    Που ενέσκηψες. Ή ενέσκυψες ευλογημένη…

  133. Theo said

    @119κα:
    Ο Σταμ Σταμ έκανε νομάρχης στην Έδεσσα και το Νησί δεν απέχει και πολύ.

    Κοντά στο χωριό υπάρχει και μια μικρή υστεροβυζαντινή εκκλησία, η Παναγία η Μεσονησιώτισσα, απομεινάρι από μετόχι της Μονής Μεγίστης Λαύρας, που γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου, στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Εδώ και μια δεκαετία περίπου γίνεται ξανά πανηγύρι αυτή τη μέρα (βλ. http://www.tastv.gr/node/5646). Κανά δυο φορές έγιναν και κάποια τζέρτζελα με φυρομέζικες μπάντες που ήθελαν να παρουσιάσουν δική τους μουσική και χορούς και κάποιους ντόπιους να αντιδρούν. Τα ίδια έχουν συμβεί και σε γειτονικά χωριά (πχ, στον Άγρα), με τους περισσότερους ντόπιους να έχουν συνηθίσει να χορεύουν με μουσική, χωρίς λόγια, και να αντιδρούν στους φυρομέζους μουσικούς ή τους οπαδούς του Ουράνιου Τόξου που θέλουν και να τα τραγουδήσουν.

  134. Γς said

    >Το μεσημέρι που ξύπνησε άκουσε την καμπάνα της.

    For whom the bell tolls,, Χέμινγουεϊ και τέτοια. Και τι να βάλεις;

    Να βάλουμε καλύτερα τον «Εθνικό Υμνο» των Αρβανιτών εδώ στα Μεσόγεια:

    Ρα καμπάνα.

    Ρα καμπά-, ρα καμπάνα Υπαπαντήσε (Χτύπησε η καμπάνα της Υπαπαντής)
    γκρούβα ζιότε βες νε κλίσε
    (σήκω κοπελιά να πας στην εκκλησία)

  135. Theo said

    @119, 124:
    Το «μέρος που αναδύονται τα νερά» και το «νερό που βγαίνει άφθονο, κοχλαστό εκεί και μουγκρίζε», όπως γράφει ο Σταμ Σταμ μάλλον είναι η «Καρκάγια», οι πηγές του Βόδα (Εδεσσαίου), 10 χιλιόμετρα από την Έδεσσα, πιο κοντά στο χωριό Βρυττά απ’ ό,τι στο Νησί.

    https://www.trekearth.com/gallery/Europe/Greece/photo1054273.htm

  136. Theo said

    μουγκρίζει

  137. Γς said

    53:

    >Τ᾿ ἁγιοΒλασιοῦ σήμερα. Δὲν εἶναι πολὺ συνηθισμένο ὄνομα· ὁ Μπονάτσος κι ἕνας συμμαθητὴς μου ἀπὸ τὸ Βαρβάκειο, καλή του ὥρα.

    Εμένα μόνο αυτός ο Βλάσσης:

    Γς said

    17 Φεβρουαρίου, 2017 στις 11:08

    Οσο για τη φυλή των καραβανάδων, μάλλον ως μονιμάδες ήταν γνωστή.

    Αλλά τι φυλή; Δεν την ξεχώριζες, ιδίως στη Σχολή Ικάρων. Ολοι με τις φόρμες μας.

    Οι μόνοι που ξεχώριζαν ήταν οι εκπαιδευόμενοι πιλότοι, από το αλεξίπτωτο που σέρνανε μαζί τους. Μαγεία.

    Ο Γς στη πίστα πρωί πρωί, πριν αρχίσει το πρόγραμμα. Σμηναγοί, επισμηναγοί, δεν ξέρω τι, ποτέ δεν μετράγανε αυτά. Μόνο δουλειά, προσπάθεια και συνεργασία. Συντροφικότητα.

    Να, λοιπόν πλησιάζει χαμογελαστός κι ο επικεφαλής αξιωματικός Βλάσσης Χ, και του φωνάζω:

    -Καλώς τον φίλο μας τον Βλάσση, που θα’ ρθεί να … μας πει καλημέρα!

    Σε τέτοιο στυλ.

  138. Γς said

    79:

    >Καλόν πρόοδο λένε και στο χωριό μου στα παιδιά που είναι μαθητές ή φοιτητές και μ΄αρέσει όταν τ΄ακούω.

    Μια παρόμοια ευχή θα πουν και σε μένα*. Μόνο που δεν θα την ακούσω. Ασε που ούτως ή άλλος θα πάω στα φιλαράκια μου στη Κόλαση.

    * Καλόν Παράδεισο

  139. Γς said

    86:

    >όμως ο παπούς μου φύτεψε ένα δέντρο (βελανιδιά) στο σπίτι, όταν γεννήθηκε ο πατέρας μου

    Και σήμερα παρατήρησα στην Μαραθώνος ρτα πεύκα που φύτεψαν εσπευσμένα στους Ολυμπιακούς του 2004. Ηταν τότε κάτι ψωριάρικα πευκλακια, που ούτε όρθια δεν μπορούσαν να σταθούν και τα στήριζαν με σύρματα,

    Σήμερα είναι αρκετά ψηλά και ρωμαλέα.

    Κι όσο θυμάμαι τον Μαραθώνειο, που δεν προλάβαιναν να τελειώσουν τις αποχετεύσεις για τα όμβρια και κλείσανε όπως όπως τα φρεάτια. Με κίνδυνο να γίνει Βενετία η διαδρομή από μια ξαφνική βροχή.
    [και με κίνδυνο να εχουν ξεχάσει μέσα κανα Αλβανό εργάτη]

  140. Γς said

    89:

    >Το Καρπενήσι βέβαια δεν είναι νησί

    Και τι ήταν να πιω; Είπαμε να πάμε καμια βόλτα και φτάσαμε στο χιονισμένο Καρπενήσι.

    Και την ρώτησα το πρωί τι ήταν αυτό το κοκκινοπό ποταμάκι που ερχόταν απ το βουνό,

    -Α, θα είναι τα νερά από κανένα βυρσοδεψείο

    Ηταν τα χιόνια που έλιωναν και η αφρικάνικη σκόνη από προηγούμενη βροχή

  141. Γς said

    117:

    >θα σας συνοδεύει ο χωροφύλαξ Ιατρού.

    Ο Ντοcteur-Ζαντάρμ!

    Ακόμα να το μάθετε;

  142. 65, 75, 87, 93, … Αν μου κανεις κοντρ, θα σου κανω ρεκοντρ …

    Αν ο ένας conteur,
    ο άλλος raconteur?

  143. 107, … Μακεδονήσι …

    …και Γλυκάνησος!

  144. 92,
    Αυτό δεν το ήξερα!

  145. cronopiusa said

  146. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα!

  147. Alexis said

    #0: Πέρασε μια ζωή σαν κόρη περιμένοντας τον και μετά σαν θεία που φρόντιζε τ’ ανήψια της, μέχρι που με τα χρόνια έγινε θεια για τα καλά. Ετσι φώναζαν στο χωριό όλες τις γριές.

    Να πω και μια μικρή χαριτωμένη ιστορία που συνέβη πριν πολλά χρόνια και έχει σχέση με το παραπάνω:

    Μικρή κοπελίτσα (12-13 χρονών), που ζει μόνιμα στην Αθήνα, έχει επισκεφτεί το χωριό του πατέρα της για καλοκαίρι. Ο πατέρας, αλλά και διάφοροι συγγενείς στο χωριό (θείοι, ξαδέρφια), την έχουν «ορμηνέψει» ότι στο δρόμο θα πρέπει να χαιρετάει τους μεγάλους προσφωνώντας τους «μπάρμπα-Τάδε» τους άντρες και «θεια-Τέτοια» τις γυναίκες.
    Την άλλη μέρα η κοπέλα έχει βγει βόλτα στο χωριό με τις ξαδέρφες της και όπου βλέπει «μεγάλο» (πρακτικά πάνω από 35-40 χρονών) τον χαιρετάει κατά τον ίδιο τρόπο:
    -Γειά σου μπαρμπα-Τάκη!
    -Γειά σου θεια-Βασιλική!
    -Γειά σου μπαρμπα-Λάκια!
    -Γειά σου θεια-Πανάγιω!
    κ.ό.κ.
    Οπότε κάποια στιγμή, μπερδεμένη πλέον από τις πολλές χαιρετούρες, συναντάει μια θεια που την έλεγαν Γιάννα και πάνω στο άγχος της λέει το θεϊκό:
    -Γειά σου μπαρμπα-Γιάννα!
    Ακόμα γελάνε… 🙂

  148. Πέπε said

    Nησί δε λέγεται και το νησί της λίμνης των Ιωαννίνων;

  149. Γς said

    147

    >και πάνω στο άγχος της λέει το θεϊκό:
    -Γειά σου μπαρμπα-Γιάννα! Ακόμα γελάνε… 🙂

    Γειά σου Μπάρμπα-Βάνα
    [Βασιλική τη λένε]

  150. Γς said

    148:

    >Nησί δε λέγεται και το νησί της λίμνης των Ιωαννίνων;

    Οχι. Ακρωτήρι της Κυρα-Φροσύνης

  151. Γιάννης Ιατρού said

    Αυτές οι εκφράσεις δίνουν και παίρνουν ρε παιδί μου 🙂

  152. Alexis said

    #151: Με πρόλαβες… Μόλις σκόπευα να το βάλω.
    Σαν το δικό σου υπόγειο όμως δεν έχει… 😆

  153. ΚΩΣΤΑΣ said

    151
    Έχω προσβάσεις, να τους συστήσω να προσφύγουν στον καλόψυχο Ιατρού και το υπόγειό του για προστασία και ασφάλεια ή μην είσαι παράρτημα των υπογείων του Μαξίμου; 🙂

  154. Γιάννης Ιατρού said

    153: Τι παράρτημα ρε συ; Εδώ είναι τα κεντρικά 🙂

  155. nikiplos said

    Καλημέρα… πραγματικά πολύ ωραίο διήγημα… Να προσθέσω μόνο για την ιστορία, πως μου έχει τύχει κι εμένα στο παρελθόν, να δω γυμνή γραία με τέλειο και καλοδιατηρημένο σώμα. Κρίμας που δεν είχαν χρήματα για μπότοξ και πλαστικές αυτές οι γυναίκες…

  156. voulagx said

    #142: Μάικλ, σπάζεις τα κοντέρ! 🙂

  157. Theo said

    Ποστάρω τρεις ακόμα φωτογραφίες από την «Καρκάγια», τις πηγές του Βόδα (Εδεσσαίου), 10 χιλιόμετρα από την Έδεσσα, πιο κοντά στο χωριό Βρυττά απ’ ό,τι στο Νησί. (Σ’ αυτές μάλλον αναφέρεται ο Σταμ Σταμ στο διήγημα του λίκνου του σχ. 119.)



  158. Theo said

    Οοπς, δεν άφησα διάστημα ανάμεσά τους, και κόλλησαν 😦

  159. Corto said

    157:
    Ωραία φωτογραφία!

  160. Theo said

    @159:
    Ποια από τις τρεις;

  161. Corto said

    160:
    Από τον υπολογιστή που έχω αυτήν την στιγμή, βλέπω μόνο μία, μάλλον την τρίτη, με μία ξύλινη γέφυρα και έναν άνδρα περίπου στην μέση. Οι άλλες δύο εμφανίζονται ως εικονίδια, αλλά δεν μου ανοίγουν, μάλλον λόγω περιορισμών στην σύνδεση.

  162. Ριβαλντίνιο said

    @ 125 Corto

    Για τον Μαρσύα πολύ είχα στεναχωρηθεί :
    … ο Μαρσύας παραπονέθηκε: «γιατί εσείς με γδέρνετε; ω, εγώ μετανοώ! ω, ένα φλάουτο ήταν δεν αξίζει τέτοια πράξη!» (Μαρσύας. Οβίδιος, μεταμορφώσεις 6.385).
    https://chilonas.com/2017/05/26/httpwp-mep1op6y-5rp/

    😥 😥 😥 😥
    κλαψ κλαψ κλαψ
    λυγμ λυγμ λυγμ
    και ξανά κλαψ κλαψ κλαψ

  163. Corto said

    162:
    Ριβαλντίνιο, σύμφωνα με τον μέγιστο Καρλ Κερένυι, όχι πια δάκρυα για τον Μαρσύα:

    «Τέτοια όντα (…) σε μια διάλεκτο της αρχαίας Πελοποννήσου ονομάζονταν Σάτυροι. Ο χαρακτήρας αυτός σχετιζόταν με την καλοζωία και τη συνέπειά της: τον ερωτισμό. Η ονομασία αυτή ήταν γενική. Οι «τράγοι» στον ίδιο ρόλο ή οι άντρες με δέρμα τράγου ή -στις διηγήσεις και παραστάσεις- οι συμπαίκτες των Νυμφών με παρόμοια μορφή ονομάζονταν Σάτυροι. Η λέξη Σιληνός αναφερόταν σε τέτοιους χορευτές, που στον ίδιο ρόλο είχαν ουρά αλόγου.(…)
    Στην Μικρασία διηγούνται για έναν Σιληνό, που μεθυσμένος πιάστηκε αιχμάλωτος και αποκάλυψε βαθιές σοφίες· λένε για έναν άλλον επίσης, με τ’ όνομα Μαρσύας, που ήταν τόσο ανόητος, ώστε θέλησε να συναγωνιστή με τον Απόλλωνα στη μουσική. Ο Μαρσύας νικήθηκε, βέβαια, κι έβγαλε το τριχωτό δέρμα του. Δεν πρόκειται για κάτι το τρομαχτικό, αν σκεφτούμε πως η ζωώδης περιβολή αποτελεί μονάχα την εξωτερική μάσκα.»

    Κ. Κερένυϊ, Η μυθολογία των Ελλήνων
    (Μετάφραση Δημήτρη Σταθόπουλου)

  164. Γς said

    20:

    >το ψάρεμα θα τελειώσει, ήδη με δυσκολία κάνω το πηδηματάκι για να μπω

    Μπένε τον!

  165. Ριβαλντίνιο said

    @ 163 Corto

    Α, ωραία !!!

  166. Εχω καλύτερα πράγματα να κάνω said

    Υπέροχο! Με κέρδισε από την αρχή… Ο Τζι απέκτησε άλλη μια φαν.

  167. Πέπε said

    @162:
    Ας σημειώσουμε πάντως ότι ο αυλός του Μαρσύα δεν ήταν φλάουτο. Χωρίς να έχω παρακολουθήσει την τελευταία λέξη της σχετικής έρευνας, γενικά πιθανολογείται κάποιος γλωττιδοφόρος αυλός, είτε με μονό είτε με διπλό γλωσσίδι. Αν ήταν διπλό, θα ακουγόταν περίπου σαν τον ζουρνά (όποιος έχει ακούσει από κοντά, ξέρει ότι έχει ελάχιστη σχέση με το φλάουτο). Αν ήταν μονό, το πλησιέστερο σημερινό όργανο προς τον (πιθανολογούμενο) αρχαίο αυλό είναι αυτό:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: