Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η κόρη του περιβολάρου έπεσε εις τας λάσπας

Posted by sarant στο 28 Φεβρουαρίου, 2018


Επειδή έχει πέσει πολλή δουλειά, αλλά κι επειδή δεν το έχω παρουσιάσει στο ιστολόγιο, αναδημοσιεύω σήμερα ένα άρθρο που είχα ανεβάσει στον παλιό μου ιστότοπο πριν από πολλά πολλά χρόνια, που είναι στην πραγματικότητα ένα απόσπασμα από το κλασικό έργο Γλώσσα και ζωή του πρωτοπόρου δημοτικιστή (και μαθηματικού) Ελισαίου Γιανίδη (1865 -1942).

Να πούμε δυο λόγια για τον συγγραφέα. Το πραγματικό του όνομα ήταν Σταμάτης Σταματιάδης. Γεννήθηκε στο Νιχώρι του Βοσπόρου το 1865, σπούδασε γεωπονία, χημεία και μαθηματικά (όπου έκανε και διδακτορικό), εργάστηκε στην εκπαίδευση (απολύθηκε από το Βαρβάκειο επειδή έλεγε στα παιδιά να μην κλίνουν «η Κίνα της Κίνης»), και είχε σημαντικό έργο σε δυο τομείς που δεν τους είχε σπουδάσει, τη γλώσσα και τη βυζαντινή μουσική. Το βιβλίο του «Γλώσσα και ζωή» (1908 και 2η έκδοση 1915) γαλούχησε γενεές δημοτικιστών και αξίζει να διαβαστει και σήμερα, έστω κι αν το σημερινό γλωσσικό τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό μετά την οριστική επικράτηση της δημοτικής. Ωστόσο, ο αναγνώστης μπορεί να χαρεί τον λόγο ενός μάστορα και τα επιχειρήματα ενός καθαρού μυαλού και να πάρει μια ιδέα της γλωσσικής πολεμικής στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Όπως θα δείτε, ο Γιανίδης στο απόσπασμα αυτό κάνει ένα πείραμα: παίρνει λέξεις λόγιες και τις προσαρμόζει στο τυπικό της δημοτικής, κι αυτό γίνεται σχεδόν ή τελείως αβίαστα, κι έπειτα παίρνει λέξεις λαϊκές και επιχειρεί να τις προσαρμόσει στο τυπικό της καθαρεύουσας οπότε το αποτέλεσμα είναι κωμικό, όπως στον τίτλο μας όπου η καθαρευουσιάνικη γενική των αρσενικών (του μαθητού, του εφέτου) εφαρμόζεται σε μια καθαρά λαϊκή λέξη.

Να σημειωθεί ότι αυτό το πείραμα ήταν πολύ πιο επίκαιρο πριν από 100 χρόνια, τότε που έγινε δηλαδή, όταν η καθαρεύουσα ήταν η μορφή γλώσσας που κυριαρχούσε στην εκπαίδευση και στις εφημερίδες. Σήμερα, μόνο σε δυο-τρεις περιπτώσεις ακούγονται ακόμη οι καθαρευουσιάνικοι τύποι, και μία από αυτές είναι τα γυναικεία κύρια ονόματα σε -ώ, όπου η ξιπασιά έφερε αναβίωση του αρχαίου τυπικού σε τύπους όπως «της Κλειούς» και μάλιστα επέκτασή του και σε λαϊκά ονόματα, αφού έστω και μειοψηφικά ακούγονται τύποι όπως «της Αργυρούς», που ήταν αδιανόητοι παλιότερα.

Η γλώσσα του Γιανίδη είναι θαρρώ ίδια με τη σημερινή δημοτική, με μια εξαίρεση -οι παλιοί δημοτικιστές δεν δικαιώθηκαν στον πληθυντικό των παλιών τριτοκλίτων, όπου ο τύπος π.χ. «οι λέξες», που τον χρησιμοποιεί εδώ ο Γιανίδης και που τον χρησιμοποιούσε και ο Σολωμός -είναι λαϊκός τύπος, όχι κατασκευασμένος, εννοώ- όχι μόνο δεν επικράτησε αλλά έχει πια περιπέσει σε απόλυτη αχρηστία.

Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο.

Γλώσσα και ζωή (απόσπασμα) 

Εξετάσαμε ποιες σφαλερές αρχές πρωτοστατήσανε στο σχηματισμό του λεξικού. Όμοιο σύστημα ιδεών ακολούθησε η γραφτή μας γλώσσα και στο τυπικό. Εδώ η θεμελιακή πλάνη είναι, πως οι τύποι της φυσικής γλώσσας είναι λαθεμένοι και πως αυτό το έφερε η σκλαβιά και η αμάθεια: ο λαός δεν είχε σκολεία για να μαθαίνει τους ορθούς τύπους, γι’ αυτό τους εστρέβλωσε.

[…]

Η αλλαγή του τυπικού είναι ένα φυσικό φαινόμενο, που το φέρνουν λόγοι ψυχολογικοί, φωνητικοί, ακουστικοί. Σε καμιά γλώσσα δεν έλειψε. Το βλέπουμε και στην αρχαία ελληνική, όταν την πάρουμε σε δυο διάφορες εποχές. Κι εκείνοι που μελέτησαν την αρχαία και τη νέα ελληνική, με το φακό της επιστήμης και όχι του πατριωτισμού, οι γλωσσολόγοι δηλαδή, με μια γνώμη όλοι (και οι οπαδοί της καθαρεύουσας μαζί), μάς λένε πως διαφθορά δεν υπάρχει, και πως η μεταβολή του τυπικού που γέννησε τη σημερινή γλώσσα δεν είναι άλλο παρά συνέχεια των μεταβολών που παρατηρούμε στην ίδια την αρχαία από μιαν εποχή σ’ άλλη.

Εννοείται ότι, για να πιστεύουν ακόμη και σήμερα τόσοι άνθρωποι στη θεωρία της αμάθειας, κάτι πρέπει να υπάρχει που τους δικαιολογεί, κάποιο αγκίστρι θα κρύβεται κι εδώ. Και ιδού πραγματικώς ένα καλό αγκίστρι, όπου μπορούσε να πιαστεί ο πιο έξυπνος και ο πιο μορφωμένος ανθρώπους, αν δεν είτανε προειδοποιημένος:

Αν εξετάσουμε τη μεταβολή του τυπικού απ’ την αρχαία στη νέα γλώσσα, διακρίνουμε στο σύνολο μια γενική τάση προς την απλοποίηση, βλέπουμε ελάττωση στην ποικιλία των τύπων. Η τύχη – της τύχης και η ράχις – της ράχεως, που ανήκανε σε δυο διάφορες κλίσες, ανήκουν σήμερα στην ίδια: τύχη-ης, ράχη-ης. Αντί μέγας-μεγάλου, λέει η σημερινή γλώσσα μεγάλος-μεγάλου, αντί τρέχω-έδραμον: τρέχω-έτρεξα, αντί ούτος-αύτη-τούτο-ταύτα: τούτος-τούτη-τούτο-τούτα, αντί φέρω-οίσω-ήνεγκον-ενήνοχα: φέρνω-θα φέρω-έφερα-έχω φέρει, αντί ανοίγω-ηνέωγον-ηνέωξα: ανοίγω-άνοιγα-άνοιξα… Τα εις μι ρήματα χάθηκαν, η ευκτική και ο δυικός μάς άφησαν χρόνους, η υποτακτική ταυτίστηκε πέρα πέρα με την οριστική, κτλ. κτλ. Και έρχεται αμέσως η σκέψη: Ο λαός, με το να είναι απαίδευτος, δυσκολευότανε με το πλούσιο τυπικό της αρχαίας και, ζητώντας την ευκολία του, το απλοποίησε. […]

Και κάτι άλλο υπάρχει ακόμη που δυνάμωσε την θεωρία της αμάθειας: είναι που η γλώσσα μας διατήρησε πολλούς αρχαίους τύπους απείραχτους: ο λόγος – του λόγου, έχω -εις -ει, κτλ. Οι τύποι αυτοί ήταν ένα ορεχτικό, που αδιάκοπα θύμιζε την πανδαισία του αρχαίου τυπικού, ήταν η ευωδία που έβγαινε από το μαγεριό της αρχαίας γραμματικής. Ποιος ν’ αντισταθεί σε τέτοιον πειρασμό; Γιατί να είναι μόνο αυτά και να μην είναι όλα; αφού μάλιστα ήτανε φως φανερό πως «η ημετέρα γλώσσα διεσώθη αναλλοίωτος δια μέσου των αιώνων», κι αν δεν το πιστεύετε, έχετε απόδειξη και τα μάρμαρα του Παρθενώνα, που διατηρήθηκαν κι εκείνα. Αλλά πώς να κάμουμε εκείνους τους τύπους που άλλαξαν; Έπρεπε με κάθε τρόπο μια εξήγηση να βρεθεί και γι’ αυτούς. Και η πιο πρόχειρη απ’ όλες ήτανε η δουλεία και η αμάθεια.

Τώρα θα πείτε: Πολύ καλά. Δεν είναι λαθεμένο το τυπικό της δημοτικής. Μπορεί όμως και μ’ όλα αυτά να είναι καλύτερο το αρχαίο και να συμφέρει να το προτιμήσουμε. Ας ιδούμε.

Και πρώτα τι θα πει τυπικό καλύτερο; Από τι θα το κρίνουμε; Του Ομήρου το τυπικό είναι καλύτερο, που λέει όρημι, ή του Ξενοφώντος, που λέει ορώ; του Ξενοφώντος είναι καλύτερο, που λέει δείκνυμι, ή το νεότερο, που λέει δεικνύω, ή το σημερινό, που λέει δείχνω

Είναι φανερό, το είπαμε κι αλλού, ότι δεν υπάρχει τυπικό καλύτερο και τυπικό χειρότερο. Ίσως καλοσύνη του τυπικού μπορούμε να πούμε την ομαλότητα, και τότε καλύτερο είναι το σημερινό απ’ το αρχαίο, γιατί είναι πολύ ομαλότερο. Αλλά και αυτό είναι δεύτερο ζήτημα, καθώς είδαμε. Λοιπόν τότε πού θα βασιστούμε για να κρίνουμε την αξία ενός τυπικού;

Ενόσω εξετάζουμε ένα τυπικό απολύτως, συμπέρασμα ποτέ δε θα βγάλουμε. Πρέπει να το κρίνουμε σχετικώς μ’ εμάς, και ιδού απάνω σε ποια βάση πρέπει να γίνει η εκτίμηση. Είδαμε πως η γραφτή γλώσσα είναι αδύνατον να υπάρξει αν δεν οικειοποιηθεί όλον το λεξικό πλούτο της λαϊκής. Αλλά και η λαϊκή βέβαια δεν μπορεί να γίνει γραφτή γλώσσα, αν δεν αποκτήσει ένα πλήθος λέξες που της λείπουν, και τις λέξες αυτές ή απ’ την αρχαία θα τις πάρει ή απ’ την καθαρεύουσα ή θα τις φκιάσει μόνη της. Αλλά, είτε η μια είτε η άλλη θα επικρατήσει, είναι ανάγκη εκείνη που θα επικρατήσει, αν θέλουμε να είναι μία γλώσσα, να φέρει τις λέξες της άλλης στο δικό της τυπικό. Η ανάγκη αυτή δεν παίρνει συζήτηση: ή αυτές τις λάσπες θα πείτε, ή αυτάς τας λάσπας, αδύνατο όμως να πείτε αυτάς τις λάσπες, δηλαδή να έχετε και τα δυο τυπικά ανακατωμένα. Και νά την η λογικότερη βάση για την εκτίμηση της αξίας του τυπικού: Καλύτερο τυπικό για μας θα είναι εκείνο που θάχει τη μεγαλύτερη αφομοιωτική δύναμη, γιατί με αυτό ευκολότερα θα αποκτήσουμε μία γλώσσα.

Και τώρα θα κάμουμε μερικά γλωσσικά πειράματα, και είμαι βέβαιος πως ο αναγνώστης θα είναι σύμφωνος στα συμπεράσματα, γιατί το κριτήριο, δηλαδή το γλωσσικό αίσθημα, είναι το ίδιο σ’ όλους μας και είναι το αίσθημα της δημοτικής, η οποία, μ’ όλο τον πόλεμο που της κάνουμε, είναι η μόνη που έχει βαθιά ριζοβολήσει μέσα στην καρδιά όλων, κ’ εκείνων ακόμη που νομίζουν ότι, πάει τέλειωσε, την ξέχασαν τη δημοτική. Στην πρώτη στήλη θα βάζουμε λέξες της καθαρεύουσας με τον τύπο της δημοτικής, στη δεύτερη λέξες της δημοτικής, του αντίστοιχου τύπου, φερμένες στην καθαρεύουσα, για να εξετάσουμε ποιά απ’ αυτές τις δυο δουλιές επιτυχαίνει καλύτερα. Καιθα ιδείτε που το πρώτο πάντοτε γίνεται, σπανίως παρουσιάζει μια μικρή αντίσταση, ενώ το δεύτερο συνήθως δε γίνεται και κάνει κωμική εντύπωση.

 

κοινωνικό φαινόμενο, βαρόμετρο, το περιεχόμενο, κτλ. νερόν κρύον, όλον φωνάζεις, καλόν κουράγιον έχεις.
τις απότομες και απρόοπτες μεταβολές, οι οποίες … έπεσε εις τας λάσπας, ψάχνω τας τσέπας μου, έφαγα φραγούλας, του έπαιξα κάτι νοστίμους δουλειάς, τας πρωτοχρονιάτικας ή τας χριστουγεννιάτικας επισκέψεις, ετράβηξα δυο μολυβιάς, τρεις βελονιάς και πέντε μαχαιριάς.
του δικαστή, του εφέτη… του περιβολάρου, του μανάβου…
του Φειδία, του Ευριπίδη… του Αντώνου, του Θανάσου, του Κώστου…
της Ερατώς, της Κλειώς… της Μαριγούς, της Φωφούς…
της μούσας, της καθαρεύουσας… της ρόκης, της σούβλης, της σαλάτης, της πίττης…
της φάλαινας, της έρευνας… της μαναβαίνης, της κυράς Χρισταίνης, της κυράς Θανασαίνης…
καθαρή, πονηρή, οκνηρή, ανιαρή… η μαύρα, η γυαλιστερά, η φανταχτερά, η μαυρειδερά, η χονδρά…
του ολόκληρου του ολακέρου
του θεόπνευστου του θεοτρέλλου
του ελάχιστου του μικρουτσίκου
της απέραντης της απεντάρου
η λαβίδα η τσιμπίς
η πατρίδα η παρτίς [παρτίδα]
η Ιλιάδα της Ιλιάδας η φιληνάς της φιληνάδος
η μονάδα της μονάδας η πρασινάς της πρασινάδος
αντίστροφα (αντί αντιστρόφως) αναπόδως (αντί ανάποδα)
ανατράφηκα ενετράπην (ντράπηκα)
ανάλαβα, τον κατάβαλε κατέλαβες; (αντί κατάλαβες;)
ασθένησα ηρρώστησα, ηγρίευσα
εξαγιάστηκε ήγιασε
εξακρίβωσα εξηστέρωσε
εκτιμούσα, αφαιρούσα επέρνων, εβάστων, εβούτων, ηκκούμπων
ελαττώνω, αφομοιώνω, περαιώνω, εκδηλώνω… ιδροίς; κρυούτε; τι σηκοίς επί των ώμων σου; τα θαλασσοίς φίλε μου, το παραξηλοίς, ο υιός μου μεγαλοί, καμούσαι πως δεν καταλαβαίνεις…
δουλεμένος μισθός δεδουλευμένον εργαλείον
το ζήτημα είναι λυμένο η γραβάτα σου είναι λελυμένη
λογισμένο λελογαριασμένον, λελιγωμένος, λελαδωμένον
μυημένος (*) μεμαχαιρωμένος
(*) Ο αναδιπλασιασμός τότε μόνο δε βγαίνει, όταν ο παρακείμενος έχει καταντήσει επίθετο. Το τετριμμένον ζήτημα δεν γίνεται τριμμένο, γιατί δεν είναι παρακείμενος, αφού δε λέμε ποτέ τρίβω ένα ζήτημα.

 

Ο αναγνώστης, αν έχει την περιέργεια, εξακολουθεί τα πειράματα απάνω σ’ αυτό το σχέδιο. Μπορεί να εύρει και στοιχεία της καθαρεύουσας που να δυσκολεύεται να τ’ αφομοιώσει η δημοτική, ποτέ όμως δε θα εύρει ευκολία μεγαλύτερη στην καθαρεύουσα, στον αντίστοιχο τύπο. Το συμπέρασμα είναι πως η μητρική μας γλώσσα έχει απορροφητική δύναμη, που δεν την έχει η καθαρεύουσα, και ότι, ενόσω επιμένουμε στο τυπικό της καθαρεύουσας, το μεγαλύτερο μέρος του λεξικού θησαυρού της ζωντανής γλώσσας θα είναι πάντα έξω, ενώ αν πάρουμε βάση τη μητρική μας γλώσσα, αυτή θ’ απορροφήσει εύκολα ό,τι της χρειάζεται απ’ το λεξιλόγιο της καθαρεύουσας. Η μητρική μας γλώσσα μοιάζει με ζωντανό οργανισμό, που τρώει, αφομοιώνει ξένη ύλη και μεγαλώνει. Η καθαρεύουσα μοιάζει μ’ ένα άγαλμα, που ποτέ δε θα μεγαλώσει -το χρίουμε με γύψο και μας φαίνεται πως μεγαλώνει.

Ελισαίος Γιανίδης, Γλώσσα και ζωή, Αθήνα 1915, σελ. 72-83 (αποσπάσματα)

 

Advertisements

133 Σχόλια to “Η κόρη του περιβολάρου έπεσε εις τας λάσπας”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    > όπου η ξιπασιά έφερε αναβίωση του αρχαίου τυπικού σε τύπους όπως «της Κλειούς» και μάλιστα επέκτασή του και σε λαϊκά ονόματα, αφού έστω και μειοψηφικά ακούγονται τύποι όπως «της Αργυρούς»

    και της Μυρτούς και της Μυρτούς!

  2. Γς said

    [τον έκανα παπόρι! Σίγουρα]

  3. Συνήθως το επιχείρημα της άλλης πλευράς ήταν η αστεία μετατροπή λέξεων (παρακατιανή τεντώστρα, Παλιοκουβέντας κ.ο.κ.). Πολύ πιο έξυπνα (και σωστά) ο Γιαννίδης εξετάζει τα γραμματικά στοιχεία.

  4. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Νομίζω ὅτι τὰ παραδείγματα ποὺ φέρνει εἶναι λίγο τραβηγμένα ἀπὸ τὰ μαλλιά. Μιᾶς κι ἀναφέρθηκε ὁ Σολωμὸς ὁρίστε μιὰ πολὺ ὄμορφη, ἀπολαυστικὴ κι ἁρμονικὴ συνύπαρξη δημοτικίστικων καὶ καθαρευουσιάνικων τύπων.

    Ὡσὰν γλυκόπνοο,
    δροσάτο ἀεράκι
    μέσα σὲ ἀνθότοπο,
    κειὸ τὸ παιδάκι
    τὴν ὕστερη ἔβγαλε
    ἀναπνοή.

    Καὶ ἡ ψυχούλα του,
    εἰς τὸν ἀέρα
    γλήγορα ἀνέβαινε
    πρὸς τὸν αἰθέρα,
    σὰν λιανοτρέμουλη
    σπίθα μικρή.

    Ὅλα τὴν ἔκραξαν,
    ὅλα τ᾿ ἀστέρια,
    κι ἐκείνη ἐξάπλωνε
    δειλὴ τὰ χέρια,
    γιατὶ δὲν ἤξευρε
    σὲ ποῖο νὰ μπεῖ.

    Ἀλλά, νά, τοὔδωσε
    ἕνα ἀγγελάκι
    τὸ φιλὶ ἀθάνατο
    στὸ μαγουλάκι
    ποὺ ἔξαφνα
    ἔλαμψε σὰν τὴν αὐγή.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Μα ακριβώς, τα παραδείγματα έχουν σκοπό να δείξουν ποια μορφή γλώσσας μπορεί να απορροφήσει τις λέξεις της άλλης.

    Το ποίημα του Σολωμού είναι δημοτική καθαρή, της εποχής του.

  6. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τραβηγμένα παραδείγματα μποροῦμε νὰ βροῦμε καὶ γιὰ καθαρευασιάνικους τύπους ποὺ προσαρμόζονται στὴ δημοτική, ὅπως π.χ ἐκφράσεις ὅπως «κάτω ἀπὸ τὴν προϋπόθεση, κάτω ἀπ’τὸν ὅρο», «ὁ ὑπογραφόμενος», κοκ

  7. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    5.
    4Μα ακριβώς, τα παραδείγματα έχουν σκοπό να δείξουν ποια μορφή γλώσσας μπορεί να απορροφήσει τις λέξεις της άλλης.

    Ἀνάποδα παραδείγματα ἀπορρόφησης δημοτικῶν λέξεων ὑπάρχουν στὸν Παπαδιαμάντη. Τὰ παραδείγματα τοῦ Γιαννίδη εἶναι ἐπίτηδες ἀφύσικα καὶ τραβηγμένα γιὰ νὰ ἐπιχειρηματολογήσει ὑπὲρ τῶν ἀπόψεων του, ἕνα μέρος τῶν ὁποίων μὲ βρίσκει σύμφωνο

  8. Pedis said

    Πολύ καλό. Βάλε κι άλλο.

    Αν ευκαιρήσεις, σιάξε τον πίνακα: η δεξιά μεριά φαίνεται φαγωμένη.

  9. Alexis said

    Βρίσκω το κείμενο πολύ καλό και τα παραδείγματα πειστικά.

    #3: Ναι υπάρχει αυτό το αντεπιχείρημα και έχει κάποια βάση. Κάποιοι τύποι της καθαρεύουσας δεν μπορούν να μετατραπούν σε «δημοτικούς» χωρίς να προκαλέσουν γέλιο. Κάποια παραδείγματα δίνει ο Αρχιμήδης στο #6, σίγουρα άμα σκεφτούμε μπορούμε να βρούμε κι άλλα.
    Όμως τα «Κεχριμπάρα», «Παλιοκουβέντας» κλπ., δεν είναι αυτής της κατηγορίας επιχειρήματα, είναι σοφίσματα, για να μην πω εξυπνακισμοί…

  10. sarant said

    9 Εξυπνακισμοί τώρα. Τότε συκοφαντία, κόσμος έχανε τη δουλειά του.

    8 Δεν το βλέπω στο πισί μου.

  11. Corto said

    Καλημέρα!

    Τι πρόβλημα υπάρχει στο «ενετράπην», ώστε να θεωρηθεί κωμικό ή ασύμβατο με την καθαρεύουσα;

    «σὺ δὲ Ἰσραὴλ οὐκ ἐνετράπης, ἀλλὰ θανάτῳ με παρέδωκας»

  12. 9 Μα γι’ αυτό λέω κι εγώ ότι ο Γιαννίδης φέρεται πιο έξυπνα. Άλλο λέξεις, και άλλο γραμματικοί τύποι.
    Το παράδειγμα με τον «υπογραφόμενο», θα είχε βάση αν μας φαινόταν αστείο να λέμε «του υπογραφόμενου» αντί για «του υπογραφομένου». Εκφράσεις, παγιωμένες, της καθαρεύουσας χρησιμοποιεί και ο Γιαννίδης, και μάλιστα ακόμα και εκεί που δεν χρειάζεται (πραγματικώς, σχετικώς, απολύτως).

  13. Babis said

    «Καιθα ιδείτε που το πρώτο πάντοτε γίνεται, σπανίως παρουσιάζει μια μικρή αντίσταση, ενώ το δεύτερο συνήθως δε γίνεται και κάνει κωμική εντύπωση.»

    Ο Γιανίδης δεν ισχυρίζεται ότι ο κανόνας είναι απόλυτος. Αντίθετα λέει ότι και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν εξαιρέσεις που όμως δεν μειώνουν την αποδεικτική ισχύ του κανόνα.

  14. sarant said

    11 Θα έλεγες σήμερα «Δεν ενετράπης να μου ομιλήσεις ασεβώς;» Όχι. Προφανώς ούτε το 1910.

  15. LandS said

    Νομίζω ότι ο Σολωμός στο 4 μπορεί να ληφθεί προς επίρρωση των επιχειρημάτων του Γιαννίδη.
    Κάθε λέξη της καθαρεύουσας έχει αφομοιωθεί πλήρως στη (δημοτική) γλώσσα του ποιήματος.

    Εντάξει δεν είμαι και κάνας μάστορας στο να καταφέρνω να χρησιμοποιώ καθαρευουσιάνικους τύπους και εκφράσεις χωρίς να ξενίζουν (τουλάχιστον) αλλά καταλαβαίνεται τι θέλω να πω.

  16. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το ότι η γλώσσα εξελίσσεται και ακολουθεί τη διαμορφούμενη στην κοινωνία πραγματικότητα, κανείς δεν νομίζω να το αμφισβητεί. Το ότι αυτό γίνεται ομαλά και αβίαστα σε βάθος χρόνου, επίσης κανένας δεν πρέπει να το αμφισβητεί. Και ότι σε αυτή την πορεία θα παραμείνουν και θα επιβιώσουν και λέξεις, εκφράσεις και τύποι της καθαρεύουσας ή της αρχαίας γλώσσας επίσης και αυτό αναμφισβήτητο πρέπει να θεωρηθεί.

    Εκείνοι που εμμονικά επιμένουν σε έναν αμιγώς καθαρό γλωσσικό τύπο (δημοτική, καθαρεύουσα, αρχαία) και επιδίδονται σε εξεζητημένους νεολογισμούς, για μένα είναι φανατικοί και κοντόφθαλμοι.

    Νομίζω ότι ο Γιαννίδης, καλά το πραγματεύεται το θέμα και αν εξαιρέσουμε τα παρατραβηγμένα παραδείγματα του πίνακα, στην ουσία θέλει να πει αυτά που γράφω στην πρώτη παράγραφο. Και με αυτό αποδεικνύει και τη συνέχεια της γλώσσας μας και ότι τα αρχαία δεν είναι ξένη γλώσσα που ισχυρίζονται μερικοί.

  17. Corto said

    14 (Sarant):

    Μα το θέμα που θίγει ο Γιανίδης δεν είναι ποια μορφή της γλώσσας είναι φυσική και αυθόρμητη, αλλά αν μπορεί να σταθεί ένας τύπος της δημοτικής στην καθαρεύουσα. Το «ενετράπην» όμως είναι αυθεντικός αρχαίος τύπος. Δεν είναι μεταφορά λέξης της δημοτικής (π.χ. βαστάω, βουτάω, ακουμπάω κλπ) στην καθαρεύουσα, συνεπώς δεν αντιλαμβάνομαι κάποια κωμική εντύπωση.

  18. LandS said

    «Αντί μέγας-μεγάλου, λέει η σημερινή γλώσσα μεγάλος-μεγάλου»

    Και γίνεται και πλουσιότερη. Άλλο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο μεγάλος, άλλο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Μέγας.

  19. ΚΩΣΤΑΣ said

    18 > Άλλο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο μεγάλος, άλλο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Μέγας.

    Αν σε ρώταγα, ποιον προσδιορισμό μου θα μου συνιστούσες να επιλέξω; 🙂

  20. LandS said

    Δεν ξέρω κατά πόσο είναι παρατραβηγμένα κάποια παραδείγματα. Πρώτα από όλα, αν όντως υπάρχουν, θα τα βρούμε όλα στη δεξιά πλευρά. Αλλά μια στιγμή, αυτό δεν θέλει ο Γιαννίδης να παρατηρήσουμε; Ότι το τυπικό της καθαρεύουσας δεν κάνει για λέξεις της δημοτικής. Υπάρχουν στρωτά παραδείγματα όπου λέξεις της δημοτικής προσαρμόζονται στο τυπικό της καθαρεύουσας; Και αν ναι, τι θα γίνει με αυτές που δεν προσαρμόζονται; Θα εγκαταλειφθούν; Εβδομήντα χρόνια μετά το κείμενο του Γιαννίδη όχι μόνο δεν είχαν εγκαταλειφθεί αλλά, αντίθετα, χρειάστηκε να καταργηθεί η καθαρεύουσα επειδή είχε ήδη εγκαταλειφθεί στη πράξη.

  21. LandS said

    19 Έχουμε τρεις. Κωνσταντίνος Καραμανλής, Κώστας Καραμανλής και Κωνσταντίνος Καραμανλής του Αχιλλέα. Μια χαρά ξεχωρίζουν.

  22. Το (ε)ντρέπομαι μπορεί να απαντά με τη σημερινή του σημασία στη γλώσσα των Ο´, δεν νομίζω όμως ότι χρησιμοποιείται στην καθαρεύουσα του 20ού αιώνα, και πάντως όχι στον αόριστο. Είχα έναν καθηγητή στο σχολείο που έλεγε «εντράπηθι!», αλλά νομίζω πως αστειευόταν.

  23. sarant said

    22 Mάλλον στα αστεία θα το έλεγε 😉

  24. Theo said

    Καλημέρα,
    Ναι, το κείμενο του Γιαννίδη μοιάζει σημερινό. Όμως, εκτός από το λέξες, κλπ. και κάποιοι άλλοι τύποι, όπως το σκολείο και η γραφτή (γλώσσα) δεν κατάφεραν να εκτοπίσουν τους καθαρευουσιάνικους.

  25. Παναγιώτης Κ. said

    Στέρεο κείμενο! Έστω και αν έχουν περάσει εκατό και πλέον χρόνια, παρουσιάζει ενδιαφέρον!
    Όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η γλώσσα είναι κυρίως καλλιέργεια γλωσσικού αισθήματος και λιγότερο ζήτημα κανόνων.(Τους οποίους δεν πρέπει να παραβιάζουμε)

    Βρίσκω πιο ενδιαφέρουσα την παρατήρηση, «θα έγραφα τη συγκεκριμένη φράση ως εξής» από την… θριαμβολογία για το λάθος του συνομιλητή που είπε, «το πιο ψηλότερο βουνό» !
    Θέλω να πω ότι η δυσκολία της γλώσσας εντοπίζεται περισσότερο στη διατύπωση και λιγότερο στα γραμματικά λάθη.

    Κτγμ, στην εποχή μας υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι που γράφουν «καλά Ελληνικά», σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές.

  26. Corto said

    22:
    Άγγελε δεν υποστηρίζω βέβαια ότι η λέξη χρησιμοποιείτο σε φυσικό διάλογο την εποχή του Γιανίδη. Ωστόσο στα πλαίσια της αυστηρής καθαρεύουσας δεν βλέπω τον λόγο γιατί ο τύπος «ενετράπην» είναι κωμικός ή υπερβολικός σε σύγκριση π.χ. με τον τύπο «αφίχθην» ο οποίος είναι σε χρήση ακόμα και σήμερα (οπωσδήποτε σπάνια).
    Εξίσου αρχαιοπρεπείς είναι και οι δύο, χώρια που το «ενετράπης» είναι και πασίγνωστο λόγω του βυζαντινού τροπαρίου που προανέφερα (σχ.11).

  27. Scholasticism said

    Νομίζω ότι πρέπει να καταθέσουμε μιά σημαντική πληροφορία για τον αλησμόνητο Ελισαίο, που καταγράφει στη σελ. 84 του εξαιρετικού του βιβλίου για το «Παρθεναγωγείο του Βόλου» (τ.2ος, 1989) ο Χαράλαμπος Χαρίτος:

    Η πρώτη έκδοση του αριστουργήματός του «Γλώσσα και Ζωή» είχε γίνει το 1908 από το «Αδερφάτο της Εθνικής Γλώσσας», που κατα ορισμένους ήταν ένας σύλλογος Ομοφυλοφίλων της Κωνσταντινούπολης και κατά άλλους μιά ομάδα επιφανών Μασόνων της Ιστανμπούλ. Εγώ δεν παίρνω θέση, οι ερευνητές του ιστολογίου ας μάς πούν ποιό από τα δύο ισχύει

  28. Παρατήρησα ότι έχουμε πολλές κοινές λεπτομέρειες με τον Ελισσαίο Γιαννίδη (και τεράστιες διαφορές βέβαια) [με ελαφρά διάθεση το λέω, μην παρεξηγηθώ 🙂 ].

    1) Πετριά με την γλώσσα, ενώ οι κανονικές σπουδές ήταν στον θετικό χώρο.

    2) Κι εγώ χημεία ήθελα να σπουδάσω, η Μεταλλειολογία ήταν η δεύτερη επιλογή μου. (Για την ακρίβεια, τυπικά η τρίτη, αλλά οι πρώτες δύο ήταν όμοιες: Χημικός μηχανικός, και Χημικός).

    3) Μέση εκπαίδευση πήγα στο Βαρβάκειο

    4) Χρονολογία γέννησης με ακριβώς 100 χρόνια διαφορά (1965). Και το κυριότερο,

    5) Από το Νιχώρι είναι και η δική μας καταγωγή, από την μεριά του πατέρα μου!

    Γεντικουλέ και Θαραπιά, Ταταύλα και Νιχώρι, αυτά τα τέσσερα χωριά, ‘μορφαίνουνε την Πόλη 🙂

  29. Βάτμαν αλέρτ!

  30. αλλά για να μην μένουνε κι οι εντυπώσεις: http://www.eriande.elemedu.upatras.gr/index.php?section=1119&language=el&page706=2&tmpvars%5B0%5D%5Baction%5D=getFile&tmpvars%5B0%5D%5Bfile%5D=file-1175-1030&tmpvars%5B0%5D%5Bmoduleid%5D=_kernel&tmpvars%5B0%5D%5Bmodidforfile%5D=693&tmpvars%5B0%5D%5Brealfilename%5D=%CE%A0%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82.pdf

  31. sarant said

    27 Πλοκ, μπαν, κόκκινη κάρτα.

  32. Faltsos said

    6
    «κάτω ἀπὸ τὴν προϋπόθεση, κάτω ἀπ’τὸν ὅρο» δεν είναι καθαρευασιάνικοι τύποι προσαρμοσμένοι στη δημοτική. Είναι απλά λάθη του τύπου «παρακατιανή τεντώστρα».

    μπορεί θαυμάσια να μιλά ή να γράφει κάποιος σύγχρονα ελληνικά και να ενσωματώσει στο λόγο του τα «υπό την προϋπόθεση, υπό τον όρο». Πιο απλά βέβαια λέμε «με την προϋπόθεση, με τον όρο»

    Το συμπέρασμα του κειμένου του Γιανίδη για την απορροφητική δύναμη της δημοτικής είναι αναμφισβήτητο και απόλυτα λογικό, αφού η δημοτική είναι η φυσική εξέλιξη της γλώσσας μας και όχι τεχνητό κατασκεύασμα.

  33. Faltsos said

    31
    Ποτέ δεν συμφώνησα. Αν μάλιστα στην πράξη φαίνεται να αποδέχεται τους κανόνες του παιχνιδιού…
    Καταθέτω απλά την γνώμη μου. Πώς λέμε, να γραφεί στα πρακτικά και η άποψη της μειοψηφίας…
    Το αφεντικό αποφασίζει

  34. ΣΠ said

    Ωραίο το σημερινό. Επίκαιρο και σήμερα.

    Η δεξιά στήλη με τις φράσεις της δημοτικής σε τύπο καθαρεύουσας θυμίζουν Μποστ.

  35. Κουτρούφι said

    Μερικά στη δεξιά στήλη βρίσκονται και σε τοπικά ιδιώματα (μητρική γλώσσα για κάποια μερίδα). Ηρρώστησα, ηγρίευσα (καλά, εδώ πάει ηγρίεψα), ήγιασα. Το ολακέρου δεν το έχω συναντήσει ποτέ, αλλά δεν μου είναι τόσο άκυρο.
    Η εξέλιξη της γλώσσας δεν ήταν χωροχρονικά ομοιόμορφη. Έτσι δεν είναι;

  36. sarant said

    35 Τα ιδιώματα διασώζουν πολλά αρχαιοπινή στοιχεία, αλλά τα προσαρμόζουν. Πώς λες, στο ιδίωμα, τον παρατατικό άλλων ρημάτων; Πχ παίζω, απαντάω;

  37. Κουτρούφι said

    Το αυτό: ήπαι(τ)ζα. ηπαντούσα (ή ηαπαντούσα). Σίγουρα, δεν ακολουθείται η αρχαία κλίση.

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως η εξέλιξη της γλώσσας δεν είναι ομοιόμορφη στα ιδιώματα. Η Μανιάτισσα γιαγιά τηρούσε ανεπίγνωστα τις καταλήξεις των ρημάτων σε -ούσι και οι φίλοι μου από την Κύμη τονίζουν τα διπλά σύμφωνα, ακόμα κι όταν η ορθογραφία της λέξης έχει αποποιηθεί π.χ. κόττα.
    Πολύ μου αρέσει το ύφος του Γιανίδη και η επιχειρηματολογία του. Γνώριζα την ύπαρξη αυτού του κλασικού βιβλίου, αλλά δεν έτυχε να το διαβάσω. Θα το αναζητήσω.

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    ΑπΛοποιηθεί, διορθώνω.

  40. Μανούσος said

    Ακούγεται μεν εύλογο ως πείραμα πλην όμως μάλλον περί σοφιστείας πρόκειται καθώς οι δημοτικές λέξεις δεν έχουν θέση ούτως ή άλλως σε ένα πλαίσιο αναβίωσης της αττικής. Άρα αν στην ίδια λογική βάλουμε διαλεκτικές λέξης ή της τρέχουσας βαριάς αργκό αφού είναι δημοτικότερες της δημοτικής θα έχουμε ένα εξ ίσου αστείο αποτέλεσμα: Ας σκεφτούμε ΦΕΚ του Υπουργείου Παιδείας που θα αναφέρεται σε Αγγλικούδες και Γαλλικούδες ή σε παπάδες και δεσποτάδες αντί για ιερείς και αρχιερείς, κι ακόμη ΦΕΚ του Υπ. Εθν. Αμύνης που θα μιλάει για φαντάρους αντί για στρατιώτες και μονιμάδες αντί για μονίμους κλπ επαγγελματικά άπειρα. Ας πάμε σε άλλη κατηγορία, στην ακλισιά: Ποιό είναι εκείνο το κριτήριο το οποίο άλλα τα αφήνει άκλιτα (δάνεια) και άλλα τα καθιστά κλινόμενα; χρώμα μπεζί ή μπεζ μπλε ή μπλέο/μπλεδιό (δεν βγαίνει για πουθενά). Αυτό γιατί επιτρέπεται να παραβιάζει την γραμματική ετυμολογία της δημοτικής, ώστε να ακούγεται όπως το έχουμε συνηθίσει, ενώ στα αναφερθέντα παραδείγματα πρέπει προκρουστίως να τα εκβιάσουμε να γίνουν αρχαιοπρεπή ώστε να φανούν αστεία και άρα να καταλήξουμε στα επιθυμητά.
    Το αυτό και για τους διαλεκτικούς τύπους: Αν κάποιος ομιλητής διαλέκτου αναγκαστεί δηλαδή να χρησιμοποιήσει μία λέξη της κοινής νεοελληνικής είναι άραγε γελοίος ή πρέπει να εφεύρει έναν διαλεκτικό τύπο πχ για το λεωφορείο, ή για τον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης; ίσως πρέπει να μιλάει μόνο για πρόβατα και χωράφια στην διάλεκτο οπότε στην Κοινή Νεοελληνική για όλα τα άλλα, ώστε να μη γελοιοποιείται;
    Δυστυχώς η έννοια της δημοτικής έχει απλώς υποκαταστήσει την αρχαΐζουσα μόνο στην φόρμα. Η νοοτροπία της εξαναγκαστικής άνωθεν διατασσόμενης και επιβαλλόμενης γλωσσικής ομοιομορφίας και η κατάργηση της κάθε πολυτυπίας είναι το πρόβλημα και όχι η δημοτική ή η καθαρεύουσα.
    Ακόμη και οι αττικιστές επέτρεπαν την πολυτυπία στο πλαίσιο της αττικής, οι δημοτικιστές όμως απαγορεύουν την πολυτυπία ακόμη και στο πλαίσιο της δημοτικής, εν ονόματι δήθεν της ευκολίας των μαθητών, οι οποίοι και σήμερα αλλιώς μιλάνε και αλλιώς γράφουν, οι δε γονείς των μαθητών πάλι άλλη διάλεκτο! Παράδειγμα: διδάσκεται ο μαθητής κλίση ρημάτων πχ γ πληθ. λέγονταν, εκφέρει όμως λεγότανε ή λεγόντουσαν, προφέρει ο γονιός: του πιθήκου, το παιδί (ελέω σχολείου) του πίθηκου και άλλα πλήθος.
    Σε ένα με δύο χρόνια πάλι θα έχουμε άλλον Υπουργό και παρασυμβούλους, νέες τροπολογίες στην γραμματική, νέες διαμάχες.
    Η γλώσσα αλλάζει βεβαίως, αλλά την εκβιάζουμε κιόλας ν’ αλλάξει γρηγορότερα από το φυσικό της και με τρόπους και σε κατευθύνσεις της καθαρά προσωπικής και μειοψηφικής προτίμησης του κάθε ενός που έχει εξουσία στην σχολική παιδεία. Και κάθε θαύμα τρεις ημέρες. Αλλά νομίζω ότι είναι ένα φαινόμενο που διατρέχει όλους τους τομείς της ετερόφωτης κοινωνίας μας.

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα, Μανούσο, μπορούμε να διδάσκουμε τα παιδιά στο δημοτικό με γνώμονα την πολυτυπία, που όντως υπάρχει , και ευτυχώς, που υπάρχει, στην καθομιλουμένη γλώσσα; Δεν θα επικρατήσει σύγχυση; Ήδη η παρούσα σχολική γραμματική πέφτει βαριά στα παιδιά.

  42. 40 Είναι πάντως ενδιαφέρον ότι η πολυτυπία της δημοτικής ήταν παραδοσιακά ένα από τα συχνότερα επιχειρήματα των αντιπάλων της.

  43. sarant said

    42 Όπως του ανώνυμου καθαρευουσιάνου της Εθνικής Γλώσσας 😉

  44. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλά είναι να αφήνεται ο λαός με το γλωσσικό του κριτήριο να διαμορφώνει το λόγο και ύστερα να έρχονται οι ειδήμονες να καταγράφουν και με φειδώ και εν ανάγκη, όπου χρειάζεται, να κάνουν και κανένα στρογγύλεμα.

    Ο λαός ξέρει να διαλέγει. Όσο και αν του λες οδός εσύ, δρόμος θα σου πει, εκτός αν θέλει να δώσει την διεύθυνση κατοικίας. Αλλά και το σύνολο των δρόμων θα στο πει οδικό δίκτυο. Ό,τι θέλει κρατάει απο τα παλιά και ό,τι θέλει χρησιμοποιεί από τα νεότερα.

  45. (31) Μπράβο, κι ας κακοφανεί σε μερικούς. Υπάρχουν και όρια.

  46. Μαρία said

    Το βιβλίο του Γιαννίδη το διαβάσαμε το ’70κάτι* μέσω Σουηδίας http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=541

    *δανεικό κι αγύριστο

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Υπουργός Οικονομίας: Γ. Δραγασάκης,
    Υφυπουργός Άμυνας: Φ. Κουβέλης,
    Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής: Δ. Βίτσας,
    Αναπληρωτής υπουργός Εργασίας: Ν. Ηλιόπουλος,
    Υφυπουργός Παιδείας: Μ. Τσούφη
    Υφυπ Πολιτισμού Στρατής

  48. ΣΠ said

    Παρατηρώ ότι ο Ελισαίος Γιανίδης είχε καταργήσει το διπλό σ από το όνομά του και το διπλό ν από το επώνυμό του αν και στο απόσπασμα στο σχόλιο 27 είναι γραμμένο «Γιαννίδης».

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμφωνώ με τον Παναγιώτη: στην εποχή μας υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι που γράφουν καλά ελληνικά. Παίζει τον ρόλο της και η εκπαίδευση των τελευταίων δεκαετιών, η οποία δίνει πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην παραγωγή ποικίλου γραπτού λόγου σε καθημερινή βάση, ενώ παλαιότερα η έμφαση δινόταν στην αποστήθιση γραμματικών-ορθογραφικών κανόνων και η γραπτή έκφραση περιοριζόταν στην εβδομαδιαία συγγραφή τυποποιημένου κειμένου με πατριωτικό, θρησκευτικό και ηθικοπλαστικό περιεχόμενο.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έφη, το σχόλιό σου είναι εκτός θέματος. Πώς τολμάς; 😉💖
    Στο κόλπο και ο κυρ Φώτης.

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    50, ε να το επαναφέρω στο γλωσσικό:
    Ξεκίνησα να διαβάζω τα βιογραφικά των φημολογούμενων για ανάληψη υπουργείου κι έπεσα πάνω σ΄αυτό :
    «την κάλυψη του ποταμού Νέδοντα »
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82

  52. Alexis said

    #25: «Το πιο ψηλότερο βουνό» έχει κατοχυρωθεί ως σωστό αφού το έχει τραγουδήσει και η Ριτάρα: 🙂

  53. Alexis said

    Τιιι;;; Ο μπάρμπα-Φώτης υπουργός;;;

  54. ΣΠ said

    53
    Υφιστάμενος του Καμμένου!

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ελπίζω να μη δούμε και τον κυρ Φώτη με στολή παραλλαγής. 😨

  56. Λεύκιππος said

    Ελπίζω ΝΑ ΔΟΥΜΕ τον κυρ Φώτη με στολή παραλλαγής.

  57. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κουρέλης Φώτιος υπό τον Κεκαυμένον. Φωτιά και αποκαΐδια!!!

  58. Μαρία said

    54
    Ένας αναπληρωτής υπουργός δεν είναι υφιστάμενος του υπουργού.

  59. ΣΠ said

    Θα ήθελα να πω ότι συμφωνώ με το πνεύμα του άρθρου περί προσαρμογής των λόγιων τύπων στο τυπικό της δημοτικής. Όμως αυτή η προσαρμογή πρέπει να γίνεται φυσικά και όχι βεβιασμένα (νάτος και ο αναδιπλασιασμός!). Δεν πρέπει να μας πιάνει λογιοφοβία. Οι λόγιοι τύποι είναι χρήσιμοι σε κάποιες περιπτώσεις. Ποτέ δεν χώνεψα το «επαναλαβαίνω» που άκουγα στα φοιτητικά αμφιθέατρα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το «επαναλαμβάνω» τους φόβιζε.

  60. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  61. Λεύκιππος said

    Ένα ρεφραίν από «Το Υπόγειο» των Κατσιμιχαίων λέει «γίνου όμορφη, γίνου όοοοοομορφη….» Αν έλεγε κανονικά «γίνε …» δεν θα μάγευε τόσο.

  62. Faltsos said

    Σχολιάζοντας για το υπουργικό δίδυμο Καμένου – Κουβέλη, είδα πολλά ειρωνικά σχόλια, αλλά κανείς δεν υπογραμμίζει ότι ο Σύριζα χάνει κάθε έλεγχο στο Υπουργείο Άμυνας!
    Κάποτε είχε παραιτηθεί κυβέρνηση του 55% γιαυτό το υπουργείο. Άλλα χρόνια; Ίσως.

  63. Μαρία said

    59
    To ξαναλέω τους φόβιζε 🙂

  64. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και βέβαια άρχισε το γλέντι στα ΜΜΕ και στο τουίτερ:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.protothema.gr/greece/article/765741/parti-sto-twitter-gia-tin-topothetisi-kouveli-sto-upourgeio-ethnikis-amunas/&ved=2ahUKEwj0z52-pMnZAhXJ1ywKHTluAbA4FBAWMAN6BAgDEAE&usg=AOvVaw0KEIhPH2tBIM0LMAFVHlqt

  65. sarant said

    61 To γίνου όμως δεν είναι λόγιος τύπος, είναι λαϊκός-ιδιωματικός.

  66. cronopiusa said

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    61. «γίνου όμορφη, γίνου όοοοοομορφη….» Αν έλεγε κανονικά «γίνε …» δεν θα μάγευε τόσο.
    Γίνου κερά μου σύννεφο
    και βρέξε στην αυλή μου
    να πάρω βρόχινο νερό
    να πλύνω την πληγή μου

  68. Faltsos said

    61, 68 Ουφ γίνου και γίνου. Γενού

  69. … Η κόρη του περιβολάρου έπεσε
    εις τας λάσπας …

    Την λες και
    Λασπασία.

  70. Μαρία said

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69 🙂
    >>δεικνύω, ή το σημερινό, που λέει δείχνω
    Ομολογώ την αμαρτία μου, που τη θυμάμαι γιατ΄είναι νωπή: εγραψα χθες προχθές σε μια έκθεση/αναφορά «αποδείχνεται» και το έσβησα τελικά. Αντε να μπεις στο μάτι του διευθυνταρά δημοσίου…

  72. Alexis said

    #72: Έχω «προσκρούσει» πολλές φορές στα γραπτά μου σε καθαρευουσιάνικες λέξεις και εκφράσεις τις οποίες είναι αδύνατον να αποφύγει κανείς ή να τις αλλάξει χωρίς να προκαλέσει το γέλιο. Αρχαιοπρεπείς μετοχές όπως ο αιτών, ο δηλών, ο επιδούς ή ο επιδόσας, ο τοιχοκολλήσας (σικ ρε) και άλλες είναι σχεδόν αδύνατον να αντικατασταθούν με ισοδύναμες εκφράσεις της δημοτικής. Αν πεις ο αιτούντας είναι σόλοικο, αν πεις περιφραστικά «αυτός που έκανε την αίτηση» το σκότωσες τελείως…
    Νομίζω κάποτε στο ιστολόγιο ο Νικοκύρης ή κάποιος σχολιαστής (δεν θυμάμαι καλά) είχε αναφερθεί σε κάποιον «οδηγό» που είχε βγάλει αρχές ’80ς (την εποχή της πλέριας δημοτικής 🙂 ) ο στρατός, όπου προσπαθούσε να αντικαταστήσει στερεότυπες καθαρευουσιάνικες εκφράσεις με δημοτικές, και ήταν όντως πολύ αστείο.
    Αυτό όμως που δεν κατάλαβα ποτέ και μου κάθεται στο στομάχι, είναι αυτό το «ο υπογραφόμενος» ή «ο υπογεγραμμένος».
    Από πού κι ως πού μέση φωνή; Υπογράφω είναι το ρήμα, η μετοχή ενεστώτα δεν είναι «ο υπογράφων»;

  73. Alexis said

    Από τον πίνακα του Γιαννίδη:
    ασθένησα – ηρρώστησα, ηγρίευσα.

    Κι όμως:
    -Πάλι ντόρτια ήφερα;

  74. Μαρία said

    73
    Ο αιτούντας βλ. ο πλακούντας
    Ο υπογράφοντας, ο διευθύνοντας κλπ βλ. ο παράγοντας, ο ορίζοντας κλπ

  75. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο υπογράφων – ο τζίφρας;
    Ο αιτών – ο ζήτουλας;
    Ο δηλών – ο δηλωσίας ή ο λέοντας ή ο λέγοντας;

    Ο Γιανίδης γιατί δεν έβαλε αυτά τα παραδείγματα στον πίνακα που έκανε; 🙂

  76. sarant said

    76 Σου απαντάει η Μαρία προκαταβολικά. Στον πίνακα βάζουμε την ίδια λέξη προσαρμοσμένη στο τυπικό της άλλης μορφής, άρα: ο αιτούντας.

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατί αυτά, Κώστα, είναι καρικατούρες τύπου Κώτσος Παλιοκουβέντας και Κεχριμπάρα, που προφέρονται μόνο για σκιαμαχίες. Ο Γιανίδης χρησιμοποιεί γνήσιες λαϊκές λέξεις, τις οποίες «πειράζει» βάζοντάς τους καθαρευουσιάνικη κατάληξη.

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71. Η παλαιϊκή εκδοχή του τραγουδιού είναι «Ξαμουδοχωριανός συρτός» του Μιχάλη Πολυχρονάκη
    έσπασα την τσεφαλή μου ίσαμε να το θυμηθώ. 🙂

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    ΠροΣφέρονται, διορθώνω.

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    77
    Νικοκύρη, όταν άρχισα εγώ να γράφω, το σχόλιο της Μαρίας δεν είχε δημοσιευτεί.

    Πέρα απ’ αυτό άλλη είναι η δική μου ένσταση. Το αιτώ έγινε ζητώ. Γιατί δεν πλάστηκε στη δημοτική αντίστοιχη νοηματικά λέξη με το αιτών; Τί νόημα έχει να μεταπλάθουμε ως προς το τυπικό μια καθαρευουσιάνικη λέξη και δεν την αφήνουμε όπως είναι, αφού όλοι την κατανοούν;

  81. Εμένα μ΄αρέσουνε οι τύποι της καθαρεύουσας, ωραιότατοι είναι…

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot. gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  82. https://uploads.disquscdn.com/images/c620780d861f7f7f8dc5e2077c670d75ed6019b0d7392ddf198082c521b88106.jpg?w=800&h=635

  83. Corto said

    Μία περίεργη ετυμολόγηση

    Με αφορμή το σημερινό άρθρο έριξα μια ματιά στην εργασία «Το γλωσσικόν ζήτημα των Ελλήνων και των Ιταλών» του Σπυρίδωνος Α. Βλαντή (1927, εκδοτικός οίκος «Ελευθερουδάκης» Α.Ε. , εν Αθήναις), όπου ο συγγραφέας (υποστηρικτής των ιδεών του Ελισαίου Γιανίδη) γράφει το εξής:

    «…Εξ ετέρου απείρους λέξεις ελληνικάς αποφεύγομεν να γράφωμεν (ίσως διότι ο λαός τας γνωρίζει και τας μεταχειρίζεται), αίτινες όμως είναι εξ ίσου αρχαίαι, τινές δε και αρχαιότεραι άλλων συνωνύμων, τας οποίας ο λαός έχει νεκρώσει ημείς δ’ επιμένομεν να γράφωμεν τας νεκρωθείσας φρονούντας, ότι όσον απομακρυνόμεθα του λαού, τόσον περισσότερον ελληνίζομεν. Δια ποίον άλλον λόγον άρα γε γράφομεν ύδωρ, αντί του αρχαιοτέρου ίσως νερόν (εκ του σανσκριτικού νάρα, εξ ού τα νάω, ναύω, νάμα, ναυς, νηρόν, νηρηίς κλ.);…»

    (και συνεχίζει με άλλα παραδείγματα, όπως βραδύς-αργός, πρωία-αυγή, τρυγητός-τρύγος, ύελος-γυαλί, θόλος-καμάρα, κύπελον-ποτήριον, κύων-σκύλλος κλπ)

    Είναι πιθανή αυτή η ετυμολόγηση της λέξης νερό;

  84. Corto said

    Διόρθωση στο 84:
    να γράφωμεν τας νεκρωθείσας φρονούντΕς,

  85. sarant said

    84 Δεν τη θεωρώ πιθανή -την είχαμε συζητήσει όταν την είχε αναφέρει ο Λιθοξόου.

    https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/27/neronydor/

    Σκέψου: πότε έγιναν οι επαφές για να πάρουμε τη σανσκριτική λέξη; Και πώς και γιατί υποκατέστησε το ύδωρ; Και πώς θα ξεπεράσεις τις τόσες και τόσες αναφορές σε νεαρόν/νηρόν ύδωρ;

  86. Corto said

    86:
    Ευχαριστώ για την τάχιστη απάντηση!
    Ναι, την θυμάμαι την συζήτηση, αλλά μου κάνει εντύπωση που το αναφέρει ο συγκεκριμένος συγγραφέας (ήδη από το 1923, όταν γράφτηκε η παραπάνω εργασία).
    Πάντως γενικότερα το κείμενο αυτό είναι αρκετά ενδιαφέρον.

  87. Λ said

    Εμένα τελευταία με ξένισε η λέξη αποβιώσασα και ειδικά στη γενική, της αποβιώσασας, σε νομικό κείμενο. Σάμπως και προτιμώ τη λέξη αποθανούσα, της αποθανούσας.

    Είναι σαν να λέμεν απεβιωσεν ο νέος και απέθανεν η κόρη

  88. Μαρία said

    81
    Το ζητώ πήρε και τη σημασία του αιτώ, που πέθανε. (βλ.Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε.) Αλλά στη γραφειοκρατική γλώσσα ξέμεινε η αίτηση, άρα και ο αιτών, ενώ η ζήτηση κράτησε μόνο την παλιά σημασία του ζητώ.
    Τα ασυμμόρφωτα δάνεια απ’ την καθαρεύουσα είναι ένας απ’ τους λόγους που αφήνουμε αναφομοίωτες τις λέξεις απ’ τις άλλες ξένες γλώσσες.:-)

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    81, >>Γιατί δεν πλάστηκε στη δημοτική αντίστοιχη νοηματικά λέξη με το αιτών;
    οι δημοτικιστές δεν είχαν φαίνεται επαρκή (σε χρόνο και σε εκτόπισμα) εκπροσώπηση εκεί που φουρνίζουνε τους τύπους της κρατικής γλώσσας 🙂 🙂

  90. B. said

    Μια και αναφέρθηκαν τα τοπικά ιδιώματα, να πω ότι ηρρώστησα, ηγρίεψα, ήγιασα (εντάξει, με τον τόνο στην προπαραλήγουσα), καλόν κουράγιον έχω κλπ. μια χαρά φυσιολογικό ακούγεται στην Ικαρία (φαντάζομαι και σε άλλα νησιά).

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    89. Δε σε είχα δει και αυτοσχεδίασα.

  92. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ευχαριστώ αμφότερες και τις δύο κυρίες, ΕΦΗ και Μαρία. 🙂

    Ξένες λες, θα είχαν πάρει ιθαγένεια και υπηκοότητα, αλλά έφυγε από υπουργός ξαφνικά ο Ζουράρις.

  93. Γιάννης Ιατρού said

    84:
    Κώστας Καραποτόσογλου said
    1 Ιουνίου, 2011 στις 10:43

    ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΑ ΝΕΡΟ NĪRÁM

    Ὁ Manfred Mayrhofer, Kurzgefaßtes etymologisches Wörterbuch des Altindischen, τ. 2, Heidelberg 1963, σ. 172-173, ἐξετάζει τὴν ἐτυμολογία τῆς λ. «nīrám n. Wasser / water (Mahābh., usw.). Ein früh erkanntes LW aus dem Dravidischen», καὶ ὕστερα ἀπὸ ὑποδειγματικὴ ἀνάλυση ὅλων τῶν γλωσσικῶν στοιχείων καταλήγει:« Ein Zufallsanklang ist neugr. νερό(ν) “Wasser” ( < νεαρόν “das Frische”, s. Kretschmer, Glo. 15, 64, Niedermann, Emerita 12, 78, Pisani, L'Etimologia 77). Wertlos ist daher der Versuch, “indomediterranen” Zusammenhang mit nīrám zu erweisen, s. Mayrhofer, Arch. Ling. 2, 40, Saeculum 2, 304 A. 19. (= Τυχαία παρήχηση εἶναι τὸ νεοελληνικὸ νερό(ν) < νεαρόν, βλ. Kretschmer, Glo. 15, 64, Niedermann, Emerita 12, 78, Pisani, L'Etimologia 77). Συνεπῶς εἶναι χωρὶς ἀξία ἡ προσπάθεια γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ “ἰνδομεσογειακὴ” σχέση μὲ τὸ nīrám, βλ. Mayrhofer, Arch. Ling. 2, 40, Saeculum 2, 304 A. 19).

    Νίκαια 1/6/2011 Κώστας Καραποτόσογλου

  94. Μαρία said

    90, 92
    Αυτό δεν είν’ αλήθεια. Απλώς αυτοί που στη μεταπολίτευση ήταν στην επιτροπή μεταγλώττισης των διοικητικών εγγράφων δεν τόλμησαν.
    Απλώς απο τον τύπο της αίτησης, δήλωσης κλπ έφυγε το «ο/η κάτωθι υπογεγραμμένος/η». Θα μπορούσε να παραλειφτεί κι ο αιτών, δηλών κλπ ως κάτι περιττό, όπως υποστήριξε πολύ αργότερα ο Λυπουρλής.

  95. sarant said

    Α μπράβο, μου ειχε διαφύγει το σχ. 94

  96. Corto said

    94:
    Γιάννη λίαν ενδιαφέρον. Σε ευχαριστώ πολύ!
    Υποθέτω ότι εκτός των άλλων το λάθος θα προέρχεται και από κάποια σύγχυση ανάμεσα στις ετυμολογίες των Νεράιδων, των Νηρηίδων (νύμφες της θάλασσας) και των Ναϊάδων (νύμφες των γλυκών νερών).

  97. Triant said

    Το υπογεγραμμένος κατέληξα ότι μάλλον δεν έχει σχέση με την υπογραφή, αλλά σημαίνει αυτός το όνομα του οποίου γράφεται παρακάτω. Άλλωστε και το ‘υπογραφόμενος’ εκεί παραπέμπει.
    Εγώ πάντως γράφω ‘ο υπογράφων’.
    Υπάρχει καμιά επίσημη εκδοχή;

  98. Γιάννης Ιατρού said

    97: Ανδρέα,
    ίσως η παρερμηνεία κλπ. να προέρχεται κι από αυτό

  99. Γιάννης Ιατρού said

    Παραθέτω (για όποιον δεν διαθέτει το Λεξικό στην προσωπικήν του βιβλιοθήκην 🙂 ) όλο το απόσπασμα από την παραπομπή στον Mayrhofer που αναφέρει ο κ. Καραποτόσογλου στο 94:

    Manfred Mayrhofer, Kurzgefaßtes etymologisches Wörterbuch des Altindischen, τ. 2, Heidelberg 1963, σ. 172-173

  100. sarant said

    100 Α γεια σου!

  101. Corto said

    99:
    Εξαιρετικές πληροφορίες, Γιάννη!
    Από όσο καταλαβαίνω από τα παραπάνω, η ονομασία των Ναϊάδων δεν είναι βέβαιο ότι σχετίζεται με το ρήμα νάω, αφού μπορεί να προέρχεται από τον Νάϊο Δία.
    Δεν ξέρω αν υπάρχει ετυμολογική σχέση του ρήματος νάω με την νύμφη Νέδα, η οποία επίσης σχετίζεται με το υδάτινο στοιχείο (εξ ου και ο ομώνυμος ποταμός της Πελοποννήσου).

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AD%CE%B4%CE%B1_(%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1) .

  102. Γιάννης Ιατρού said

    102: Να μην σ΄αφήσω παραπονούμενο για την νύνφη, ανασύρω λοιπόν εκ της υπογείου βιβλιοθήκης 🙂

  103. Στην Κύπρο έχω ακούσει ότι λένε και γράφουν πολύ λογικά «ο αιτητής». Δεν ξέρω αν λένε και «η αιτήτρια» 🙂

  104. Κουνελόγατος said

    104. Έτσι είναι, γράφουν ο αιτητής (και μεις λέγαμε ε τι τι ε τι τι)… :mrgreen: Για το θηλυκό δεν θυμάμαι…

  105. Corto said

    103:
    Υποκλίνομαι μπροστά στην ταχύτητα και την ερευνητική σου δεινότητα!

    Από όσο κατάλαβα, από αυτό που παραθέτεις, η Νέδα ως λέξη μάλλον προέρχεται από ρίζα που αντιστοιχεί στον ήχο του νερού, κάτι σαν κροτάλισμα ή ψιθύρισμα.

    Παρεμπιπτόντως αυτό το sussurrare πολύ μου άρεσε! Όπως και το Zeus bambino!

  106. Γιάννης Ιατρού said

    106: sussurrare: Λες το «σούσουρο» (από τον ήχο που κάνει κάτι σερνάμενο ή το ψιθυριστό σ σ σ σ 🙂 ) να έχει συγγένεια;

  107. Γιάννης Ιατρού said

    ααα, μ΄ έπιασε η φάκα!

  108. Corto said

    107: Έτσι φαίνεται.

    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF&dq=

    [βεν. ρ. sussùr(o) `φωνάζω, απειλώ΄ -ο (αναδρ. σχημ.) (ουσ. sussùro `ψίθυρος΄)]

    Όχι όμως και η σουσουράδα!

    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B1&dq=

  109. Γιάννης Ιατρού said

    106: Bambino

  110. Scholasticism said

    Νομίζω ότι θα έπρεπε κάποιος να προσφέρει το βιβλίο του Ελισαίου για να πληροφορηθούν όλοι πόσο σημαντικό είναι. Ο κ. Ιατρού το ξέχασε, ή το κρατάει για τον εαυτό του, ώστε να μήν ξεστραβωθούμε εμείς οι υπόλοιποι;

  111. sarant said

    111 Το σχόλιο απελευθερώθηκε από τη σπαμοπαγίδα κατ’ εξαίρεση, για λόγους κοινής ωφέλειας.

  112. spiridione said

    112. Αφού υπάρχει στην Ανέμη Νικοκύρη, ποια κοινή ωφέλεια.

  113. Λ said

    Φυσικά και λέμε (και γράφουμε ) η ατήτρια

  114. Λ said

    86, 94 «νεαρόν ύδωρ»
    Να φανταστείται ότι εμεί’ς εχουμε χωριό που λεγεται Μωρό Νερό

  115. sarant said

    113 Δεν έχεις άδικο.

  116. ΚΑΒ said

    Νομίζω, Νικοκύρη, ότι είχες γράφει μια δόση ότι θα γραφτεί άρθρο για τις συνεκφορές νεαρόν ύδωρ, συκωτόν ήπαρ και άλλα όμοια. ή κάνω λάθος;

  117. Corto said

    110: Ωραία η Δαλιδά!

  118. Γιάννης Ιατρού said

    113: Έτσι, όπως και το «Γλωσσικά Πάρεργα – Γλώσσα και Ορθογραφία – Ελισαίος Γιανίδης, 1970» εδώ

  119. geobartz said

    Συμφωνώ, κατά βάση, με τα λεγόμενα του Γιαννίδη. Κατά τα λοιπά, λόγω ανωτέρας βίας, δεν μπόρεσα να μελετήσω δεόντως την ανάρτηση αυτή. Οψόμεθα στο μέλλον!

  120. sarant said

    117 Μισέω μνάμονα συμπότην έχει γράψει κάποιος αρχαίος 😉

  121. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121. ε μίσα ίσαμε να βρεις τη βαλίτσα (τη βιενέζα-τί έγινε;)

    117 https://sarantakos.wordpress.com/2009/05/21/sykwti/

    https://sarantakos.wordpress.com/2011/05/27/neronydor/

  122. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    122α μίσα; μπα,άλλος είτον εφτούνος!
    μίσει.
    μίσαε-μίσει θα είναι (δοκέω-δοκώ γαρ)

  123. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123. ε, φτου, τα ψόφια τ΄αρχαία! τα μισέω τώρα!

  124. sarant said

    122 Ήρθε την άλλη μέρα

    Αλλά νομίζω πως ο ΚΑΒ εννοεί γενικά για το φαινόμενο της απόπτωσης του ουσιαστικού.

  125. ΚΑΒ said

    121. Το έχεις ξαναγράψει. Κακώς .Εγώ όμως δε δίνω συνέχεια

  126. leonicos said

    Δεν μπόρεσα να μπω χτες, περιβολάροι

  127. 103, … NEDA, Nome di una
    ninfa …

    Ninfa’s και δημοφιλής αλυσίδα μεξικάνικων/Τεξ-Μεξ εστιατορίων σε Τέξας και Λουϊζιάνα (και Λειψία, λέει η Βίκη), από τα πρώτα που άνοιξαν στα 70ζ.
    Η μαμά Νύμφη μάς άφησε χρόνους μετά το γύρισμα της χιλιετίας, και η οικογένεια έχει πλέον κρατήσει μόνο το πρώτο αυθεντικό εστιατόριο, λίγο παραπάνω από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον.

  128. sarant said

    126 Αστεία το είπα, προφανώς.

  129. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κάποια καθηστερημένα σχόλια σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐνδιαφέρον νῆμα.

    Γιατὶ «τοῦ περιβολάρου» κι ὄχι «τοῦ περιβολάρεως», ὅπως λέγαμε παλιότερα:
    «ὁ Ἄρης-τοῦ Ἄρεως». 🙂

    Σχετικὰ μὲ τὴν μεταφορὰ κάποιων καθαρευουσιάνικων τύπων, ὅπως ὁ αἰτῶν, ὁ ὑπογεγραμμένος κλπ. στὴ δημοτική.

    Κτγμ τὸ πρόβλημα δὲν ἦταν νὰ μεταφέρουμε τὸ τυπικό τῶν ἐγγράφων στὴν δημοτική, ἀλλὰ νὰ ἀλλάξουμε ριζικὰ τὴ δομὴ καὶ τὴ φιλοσοφία τους. Αὐτὸ βέβαια σήμαινε ρήξη μὲ τὰ «ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια» τῆς παντοδύναμης γραφειοκρατίας. Ἂν καὶ νομίζω πὼς ὁ ὅρος σφραγιδοκρατία τὴν περιγράφει καλύτερα, ὅπως στὸ παράδειγμα ποὺ θὰ περιγράψω.
    Ἡ ἠλεκτρονικὴ συνταγογράφηση, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἔλεγχο στὴν ἀσύδοτη χορήγηση φαρμάκων καὶ τὴν ἐξοικονόμηση πόρων, ἔφερε καὶ μείωση τῆς γραφειοκρατίας καὶ τῆς ταλαιπωρίας τῶν ἀσφαλισμένων ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τρέχουν σὲ διάφορους ἀσφαλιστικοὺς ὀργανισμοὺς γιὰ ἐγκρίσεις. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἰσχύει γιὰ συνταγές ποὺ ἐκδίδονται ἠλεκτρονικὰ σὲ ΔΗΜΟΣΙΑ νοσοκομεῖα! Ἔτσι ἐνῶ τὸ κράτος ἐμπιστεύεται τὸν ἰδιώτη γιατρὸ καὶ ἀρκεῖ ἡ σφραγίδα του γιὰ νὰ εἶναι ἔγκυρη ἡ συνταγή, στὰ νοσοκομεῖα ἀπαιτεῖται καὶ ἡ ΣΤΟΓΓΥΛΗ σφραγίδα ποὺ δὲν μπαίνει ἀπὸ κάποια ἱατρικὴ ὑπηρεσία τοῦ νοσοκομείου, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ! Δηλ. ὁ ἐξωτερικὸς ἀσθενὴς πρέπει νὰ φύγει ἀπὸ τὸ ἰατρεῖο ποὺ ἐξέδωσε τὴν συνταγὴ καὶ νὰ πάει στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ νοσοκομείου γιὰ μιὰ !@#$%^&*! σφραγίδα ποὺ βάζουν κάποιοι ὑπάλληλοι ἄσχετοι μὲ τὴν ἰατρικὴ ἤ τὰ φάρμακα.

  130. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πιστεύω πὼς οἱ τύποι ὁ αἰτῶν, ὁ ὑπογεγραμμένος κλπ εἶναι δηλωτικοὶ μιᾶς σχέσης Κυρίου-ὑποτακτικοῦ, ὅσον ἀφορᾶ στὶς σχέσεις κράτους-πολίτη. Παλιότερα, ἄν θυμᾶμαι καλά, ἔγραφαν στὶς αἰτήσεις εὐπειθέστστος ὁ αἰτῶν.
    Τὸ μόνο ποὺ χρειάζεται νὰ γράφουμε εἶναι τὰ στοιχεῖα μας (ὀνοματεπώνυμο, διεύθυνση, καὶ οἱ σχετικοί μὲ τὴν περίπτωση κωδικοί, π.χ. ΑΦΜ ἤ ΑΜΚΑ) καὶ ἀπὸ κάτω ἡ λέξη ΥΠΟΓΡΑΦΗ.

  131. ΚΑΒ said

    129. Καλώς

    τι σημαίνει η παροιμία;

    μισῶ μνάμονα συμπόταν. ὅ ἐστι τὸν τὰ ἄξια σιγῆς ἐν μνήμῃ ἔχοντα καὶ ἐκκαλύπτοντα.

  132. sarant said

    Νομίζω πως το έχει ο Πλούταρχος στην αρχή κάποιου συμποσιακού και το είπα με την έννοια ότι εσύ μού θυμίζεις υποσχέσεις που έχω δώσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: