Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιος πληρώνει την Academia;

Posted by sarant στο 2 Μαρτίου, 2018


Η Academia.edu είναι ένας ιστότοπος που συγκεντρώνει άρθρα και μελέτες ερευνητών, κυρίως πανεπιστημιακών, εξού και ο τίτλος του. Να μην ξεστρατίσουμε τώρα  τη συζήτηση στο ερωτημα ποιος πρέπει να λέγεται ακαδημαϊκός στα ελληνικά, αξίζει χωριστό άρθρο. Άλλωστε ο ιστότοπος είναι διεθνής και κυρίως αγγλόφωνος.

Στην Academia γράφτηκα επειδή χρειάστηκε να κατεβάσω άρθρα που με ενδιέφεραν, πολλά από τα οποία μού τα είχαν στείλει οι ίδιοι οι συγγραφείς τους. Η εγγραφή είναι δωρεάν. Δικό μου τίποτα δεν έχω ανεβάσει, αν και κατά καιρούς, όποτε τύχει να γράψω κανένα άρθρο δοκιμιακού χαρακτήρα σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να το χτενίσω και να το ανεβάσω -αλλά τελικά βαριέμαι και δεν το κάνω. Είχα επίσης σκεφτεί να ανεβάζω τα φιλολογικά άρθρα που δημοσιεύω ταχτικά στο περιοδικό Μικροφιλολογικά (και μετά στο ιστολόγιο) ώστε μεταξύ άλλων να μπορώ να τα βρίσκω εύκολα, αλλά ούτε αυτο το έχω κάνει, δεν προφταίνω. Οπότε, την Academia δεν τη χρησιμοποιώ πολύ ή μάλλον την χρησιμοποιώ μονομερώς, μόνο διαβάζω και κατεβάζω άρθρα και δεν δημοσιεύω.

Πάντως, και για τους μη πανεπιστημιακούς, τους ανεξάρτητους ας πούμε ερευνητές, η Academia χρήσιμη είναι, αν δεν έχουν άλλο βήμα για να δημοσιεύουν τα γραφτά τους. Ένας φιλος μου, μεταφραστής στο επαγγελμα, που γράφει λίγο αλλά καλά, ανεβάζει τις μελέτες του εκεί -για τους λίγους που τον ξέρουν και τον παρακολουθούν- καθώς και σ’ ένα ιστολόγιο με απενεργοποιημένα τα σχόλια.

Κατά καιρούς φίλοι μ’ έχουν προσκαλέσει, εμένα και άλλους που εκείνοι τους διάλεξαν, να σχολιάσω άρθρα που δημοσίευσαν στην Ακαντέμια, σε ένα είδος συλλογικού σχολιασμού από ηλ-ομοτίμους. Μία φορά μόνο ανταποκρίθηκα, επειδή ήξερα το θέμα καλά και είχα χρόνο. Συνήθως δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Κατά καιρούς, παίρνω μηνύματα από την Academia, ότι ο τάδε «με ακολουθεί» δηλαδή ότι ενημερώνεται κάθε φορά που ανεβάζω άρθρο, κάτι που δεν το κάνω ποτέ, αλλά άλλοι θα το κάνουν. Πριν από κανα χρόνο, πήρα το μήνυμα ότι σε 15 επιστημονικά πέιπερ (εντάξει, δημοσιεύσεις) αναφέρεται το όνομα Nikos Sarantakos. Κλικάρισα από περιέργεια το σχετικό λινκ, όπου πληροφορήθηκα ότι για να δω ποιοι αναφέρονται στην ταπεινότητά μου θα πρέπει να γίνω συνδρομητής στην υπηρεσία Premium, η οποία όμως δεν προσφέρεται δωρεάν αλλά με πληρωμή. Η συνδρομή είναι 89 ευρώ (ή δολάρια, δεν θυμάμαι) το χρόνο.

Ο ιστότοπος προσπαθούσε να με δελεάσει να αναβαθμίσω τη συνδρομή μου, να πληρώσω δηλαδή, απαριθμώντας τα πλεονεκτήματα που απολαμβάνουν οι επί πληρωμή συνδρομητές:
Don’t miss a single Mention
Track your growing reputation
See what academics are saying about you

Εμένα τον ερασιτέχνη όλα αυτά δεν με δελεάζουν και πολύ, αλλά ίσως οι επαγγελματίες πανεπιστημιακοί και ερευνητές, που ζουν τη δικτατορία της αγοράς και των αξιολογήσεων με «αντικειμενικά» μέτρα και που απ’ αυτά τα μέτρα εξαρτάται η πρόσληψη ή η ανανέωση της σύμβασης ή η μονιμοποίησή τους ίσως έχουν ανάγκη να παρακολουθούν ποιοι μνημονεύουν και πώς τις εργασίες τους. Βέβαια, κανονικά τις συνδρομές αυτές θα έπρεπε να τις προσφέρει το πανεπιστήμιο ή το ερευνητικό ίδρυμα.

Εγω πάντως δεν γράφτηκα συνδρομητής. Όχι μόνο επειδή το ποσό που ζητούν δεν είναι ευκαταφρόνητο, αλλά κυρίως επειδή εμείς οι παλιότεροι έχουμε συνηθίσει στο αφιλοκερδές Διαδίκτυο. Άλλωστε, υπάρχει τρόπος, απλός, με το γκουγκλ, να βρεις ποια άρθρα της Academia σε μνημονεύουν (και γενικά να κάνεις αναζήτηση για ό,τι θελήσεις). Έτσι έμαθα ποιοι ήταν οι 15 που με αναφέρουν.

Αργότερα, τα δελέατα (άλατις) του ιστότοπου έγιναν πιο εξειδικευμένα. «Το όνομά σας αναφέρεται σε μια δημοσίευση μέλους του τμήματος Μεσαιωνικών και Σύγχρονων Γλωσσών της Οξφόρδης». Αυτήν την είχα δει όταν έκανα την αναζήτηση και τη θυμόμουν. «Μια δημοσίευση μέλους του τμήματος Γης και Περιβάλλοντος του πανεπιστημίου του Λιντς (της Αγγλίας) αναφέρει το όνομα Nikos Sarantakos» -αυτό μου κίνησε την περιέργεια αλλά όχι τόσο ώστε να το γκουγκλίσω, πολύ περισσότερο δε να γραφτω συνδρομητής.

Αναφέρθηκα αναλυτικά στην περίπτωση της Ακαντέμιας όχι για να περιαυτολογήσω που σφάζονται στην ποδιά μου δεκαπέντε πανεπιστήμια, αλλά για να περιγράψω το επιχειρηματικό μοντέλο με το οποίο λειτουργεί ο ιστότοπος, που κάθε άλλο παρά σπάνιο ή πρωτότυπο είναι. Ο ιστότοπος προσφέρει μια υπηρεσία, στην προκειμένη περίπτωση ένα βήμα για να δημοσιεύουν ερευνητές τα άρθρα τους. Απευθύνεται σε ένα ειδικό κοινό, που όμως είναι αρκετά πολυπληθές και αρκετά δικτυωμένο. Η βασική υπηρεσία προσφέρεται δωρεάν, αλλιώς δεν θα μπορέσει ο ιστότοπος να προσελκύσει κρίσιμη μάζα μελών. Όταν αποκτηθεί η κρίσιμη μάζα μελών, ο ιστότοπος αρχίζει να προσφέρει καποιες επιπλέον υπηρεσίες με πληρωμή -ή, στην λιγότερο γενναιόδωρη εκδοχή, παύει να προσφέρει δωρεάν κάποιες από τις υπηρεσίες που ήδη πρόσφερε. Δημιουργούνται έτσι συνδρομητές δύο ταχυτήτων, οι δωρεάν που είναι και οι περισσότεροι (αλλά που πολλοί από αυτούς απλώς γράφτηκαν μία φορά και έκτοτε μένουν αδρανείς και δεν συμμετέχουν στις δραστηριότητες του ιστοτόπου) και οι πληρωτικοί, που είναι οι λιγότεροι. Υπάρχει λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο τι προσφέρεται δωρεάν και τι με πληρωμή. Αν το δωρεάν υλικό είναι ελάχιστο, δεν θα προσελκυστούν πολλοί συνδρομητές για να υπάρξει η κρίσιμη μάζα. Αν πάλι η αξία των επί πληρωμή υπηρεσιών δεν ειναι μεγάλη, κανείς δεν θα δελεαστεί να τις αγοράσει. Φανταστείτε ένα εστιατόριο που προσφέρει δωρεάν το πιάτο της ημέρας, αν όμως πάρετε και γλυκό θα πρέπει να πληρώσετε 20 ευρώ. Υποθέτω οτι λίγοι θα δελεάζονταν.

Επειδή μου αρέσει η πεζοπορία, έχω κατεβάσει καναδυό εφαρμογές στο κινητό για να καταγράφω τις διαδρομές που κάνω, να καταστρώνω διαδρομές στον χάρτη και τα λοιπά. Οι εφαρμογές είναι δωρεάν. Η μία προσπαθεί να σε δελεάσει να αγοράσεις άλλα σύνεργα χρήσιμα για το χόμπι αυτό, η άλλη σου προσφέρει διάφορες επιπλέον υπηρεσίες επί πληρωμή, που όμως δεν τις βρίσκω καθολου απαραίτητες: η δωρεάν δέσμη υπηρεσιών είναι υπεραρκετή για τις ανάγκες μου.

Παρόμοιο μοντέλο υπάρχει και στα παιχνίδια. Οι κόρες μου με κόλλησαν το Candy Crush, που το έχω μόνο στην ταμπλέτα και το παίζω κυρίως στο αεροπλάνο, όταν δεν διαβάζω. Στο παιχνίδι αυτό, κάθε τοσο κερδίζεις διάφορα δωράκια που σε βοηθάνε να κερδίσεις πιο εύκολα -αλλά τα ίδια δωράκια μπορείς και να τ’ αγοράσεις πληρώνοντας (μικροποσά). Κάμποσοι, απ’ όσο ξέρω, πληρώνουν, εγώ προς το παρόν, και έχω φτασει κάπου στην πίστα αριθ. 1630, δεν έχω αισθανθεί την ανάγκη. Αλλά σε άλλο παιχνίδι, που έπαιζα παλιότερα, ομολογώ ότι πλήρωσα για τα επιπλέον δωράκια. Στον κόσμο των παιχνιδιών, οι μεγαλύτερης ηλικίας παίχτες που δεν αρκούνται στις δωρεάν παροχές αλλά πληρώνουν, και μάλιστα πληρώνουν κάπως μεγαλύτερα ποσά (για περισσότερα όπλα, μπάλες, ζωές, μαγικά φίλτρα ή ό,τι άλλο) λέγονται whales, φάλαινες.

Το Φέισμπουκ και τα άλλα κοινωνικά μέσα δεν απαιτούν πληρωμή, βγάζουν τα λεφτά τους από αλλού -από τα δεδομένα ολονών μας. Πόσα και πώς τα βγάζουν, δεν ξέρω ακριβώς. Άκουσα τις προάλλες ότι η εταιρία που έχει το Τουίτερ παρουσίασε πέρυσι κέρδη για πρώτη φορά στην ιστορία της. Αν δεν κάνω λάθος, το Τουίτερ είναι δωρεάν για όλους, είτε το χρησιμοποιούμε για χασομέρι και για να μιλάμε με τους φίλους μας είτε για εμπορικούς σκοπούς ή για πολιτική δραστηριότητα. Ο Πρόεδρος Τραμπ, ας πούμε, μάλλον δεν πληρώνει περισσότερα από μένα και σας.

Τούτο το ιστολόγιο που διαβάζετε, μερικοί καθημερινά και σας ευχαριστώ γι’ αυτό, φιλοξενείται στη WordPress. Δωρεάν, και γι’ αυτο βλέπετε διαφημίσεις κάποτε, μερικές ακαλαίσθητες. Αν θέλω, μπορώ να περάσω σε πρόγραμμα επί πληρωμή, που δεν θυμάμαι πόσο κάνει αλλά δεν θα είναι παραπάνω από 100 δολάρια το χρόνο, όμως δεν βρίσκω την ανάγκη. Το μόνο που ίσως με αναγκάσει θα είναι να εξαντληθεί ο διαθέσιμος χώρος για τα αρχεία του ιστολογίου -που επειδή είναι αρχεία κειμένου ως επί το πλείστον ή φωτογραφίες χαμηλής ανάλυσης, εξαντλείται πολύ αργά. Αν συνεχίσει το ιστολόγιο με τους σημερινούς ρυθμούς, υπολογίζω ότι περί το 2045 θα τελειώσει ο χώρος, οποτε ή θα σβήσω τα παλιά αρχεία ή θα αγοράσω επιπλέον χώρο. Αυτό όμως θα το συζητήσουμε τότε.

Όμως, όταν λέμε ότι χρησιμοποιούμε δωρεάν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή τα ιστολόγια ή τους ειδησεογραφικούς ιστοτόπους (που δεν έχουν συνδρομή οι περισσότεροι) παραλείπουμε το ότι όλοι μας πληρώνουμε ένα ποσό κάθε μήνα για την προσβαση στο Διαδίκτυο, μπορεί μάλιστα και δυο διαφορετικές συνδρομές, μία για σταθερή πρόσβαση και μία για κινητή -η πρώτη συνήθως είναι ένα πάγιο ποσό με το μήνα, η δεύτερη συχνά εξαρτάται από τον όγκο των δεδομένων που «καταναλώνουμε». Αν το Διαδίκτυο είναι μια πόλη και τα κοινωνικά μέσα είναι το καφενείο της, οι περισσοτεροι πληρωνουμε μόνο για το δικαίωμα να μπούμε σ’ αυτή την πόλη.

Φυσικά έχουν παρέλθει τα πρώτα χρονια όπου όλα προσφέρονταν δωρεάν, το είχαμε συζητήσει αυτό και παλιότερα, τοτε που κάναμε λόγο για τη δικτυακή ουδετερότητα και τις απειλές για κατάργησή της. Πάντως, το πνεύμα της αφιλόκερδης συμμετοχής διατηρείται ακόμα ακμαίο και αυτό είναι μια από τις λίγες φωτεινές στιγμές στους κατά τα άλλα ζοφερούς καιρούς μας.

Ποιος πληρώνει τη Βικιπαίδεια;

Advertisements

103 Σχόλια to “Ποιος πληρώνει την Academia;”

  1. Γιάννης Ιατρού said

    Μάλιστα. Σωστός ο προβληματισμός Νίκο.
    Και που να πούμε για κάτι άλλους, εκδότες (π.χ. doi κλπ.), που ναι μεν τους στέλνουν διάφοροι (και πολλές φορές αξιόλογοι) ερευνητές τα κείμενά τους *δωρεάν* και αυτοί τα διαθέτουν μόνο έναντι αδράς αμοιβής, είτε κατά άρθρο, είτε με συνδρομή κλπ.
    Ε, και το academia πρακτικά το ίδιο κάνει, μόνο που έχει και ένα πακέτο δωρεάν, όπως λες, για ευνόητους λόγους.

  2. Παναγιώτης Κ. said

    Το δέλεαρ,… τα δελέατα!!!
    Και ο πληθυντικός της λέξης «έαρ» ;
    Το φρέαρ, το ήπαρ τα ξέρουμε! 🙂

    Η Βικιπαίδεια πάντως, περιμένει τις οικονομικές ενισχύσεις από τους αναγνώστες.

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν ασχολήθηκα ιδιαιτέρως με το Ακαντέμια.
    Μου άφησε την εντύπωση ότι δεν είναι…φιλικό προς τον χρήστη.

  4. ndmushroom said

    Το Twitter είναι δωρεάν, αλλά και αυτό προσφέρει υπηρεσίες premium (παρεμπιπτόντως, επειδή εδώ λεξιλογούμε, αυτό το μοντέλο, παρόμοιο με αυτό της Academia, δεν λέγεται paywall -αυτό το κάνουν ολοένα περισσότερες εφημερίδες- αλλά freemium, και περιμένω να δω πώς (και αν) θα το αποδώσουμε). Έχει, εξάλλου, τα promoted tweets, που γίνονται ολοένα περισσότερα. Αυτό που έχει επίσης ενδιαφέρον είναι τα στοιχεία που συλλέγει από τους χρήστες του βάσει των συνηθειών τους (ποιους ακολουθούν, σε ποια tweets κάνουν like, τι γράφουν οι ίδιοι κλπ.). Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μια μέρα που βαριόμουνα είπα να τους ρίξω μια ματιά, και κάποια είναι λίγο τρομακτικά, για τα δεδομένα του Twitter τουλάχιστον -μέχρι και (κάποιες) πολιτικές προτιμήσεις καταχωρούνται! Υποθέτω ότι και αυτά με κάποιο τρόπο κεφαλαιοποιούνται.

  5. Ανδρεας Τ said

    Καλημέρα. Το ίδιο ακριβώς μου συνέβη και μένα με την Academia. Δεν έκανα βέβαια ούτε τον κόπο ούτε το έξοδο για να δω ποιός με τσιτάρει και ποιος με «ακολουθεί». Στον επαγγελματικό χώρο των θετικών επιστημών υπάρχει το Research Gate, που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά ζωρίς χρήματα. Γίνεται βαρετό στο τέλος να σουν στέλνουν πέντε μηνύματα την ημέρα για να σε ενημερώσουν ποιος διάβασε το άρθρο σου στο διαδίκτυο.

  6. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα σε όλους, με υγεία !

  7. Τελικά διαπιστώνω πως μόνο οι τζογαδόροι και οι ΠΑΟΚτσήδες δεν φοβούνται να πληρώσουν το κόστος της ήττας, οι άλλοι περιορίζονται σε παιχνίδια σχεδιασμένα για παιδιά, άντε σε κανένα σκάκι ή μπριτζ χωρίς χρήματα ενοείται.
    Εξαιρείται ο Λάμπρος κι όμοιοί του που τζογάρουν την ζωή τους στα παιχνίδια τους
    Κι όμως ο θεός έφιαξε τον κόσμο τζογάροντας ( εν σοφία που λένε κι οι θρησκόληπτοι…)

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Πράγματι, άλλο το paywall και αλλο το freemium και άντε να βρεις αποδοσεις.

  9. ΚΑΒ said

    Πλούταρχος

    οὐ γὰρ ἀναιρεῖται τὸ ζ<ῆν οὐδὲ βίος ἀπόλλυται τοῖς ἀνθρώποις, ἂν μὴ λοπάδας ἰχθύων μηδ' ἥπατα χηνῶν ἔχωσι

    Θουκυδίδης

    ἐς δὲ τὴν Ἀθηναίων πόλιν ἐξαπιναίως ἐσέπεσε, καὶ τὸ πρῶτον ἐν τῷ Πειραιεῖ ἥψατο τῶν ἀνθρώπων, ὥστε καὶ ἐλέχθη ὑπ’ αὐτῶν ὡς οἱ Πελοποννήσιοι φάρμακα ἐσβεβλήκοιεν ἐς τὰ φρέατα·

    Θεόκριτος

    τοὶ κάλαμοι, τἄγκιστρα, τὰ φυκιόεντα δέλητα,

    δέλεαρ, μοναδικός πληθ. δέλητα;δολώματα.

    To ;ἔαρ δεν έχει πληθυντικό

  10. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Το μαγαζί, η Ακαντέμια, είναι ακριβώς αυτό, μαγαζι. Γράφτηκα μετά από μια κάπως παραπλανητική διαφήμιση, που έμοιαζε να με προσκαλεί κάποιος γνωστός μου, που είχαμε δημοσιεύσει κάτι μαζί, αλλά δε νομίζω να μου φάνηκε ποτέ χρήσιμο.
    Από την άλλη, το ResearchGate που προαναφέρθηκε είναι πολύ πιο χρήσιμο, κάτι σαν φέισμπουκ των ερευνητών, με δυνατότητα ανεβάσματος ή ιδιωτικής διανομής δημοσιεύσεων κλπ, και μου έχει φανεί χρήσιμο κατά καιρούς (αν και δεν είναι η έρευνα το κύριο κομμάτι της δουλειάς μου).

    Νίκο, αυτό με τη Wikipedia στο τέλος είναι λάθος ή εγώ δεν κατάλαβα το υπονοούμενο;

  11. Meshuggah said

    To Academia κάνει πλέον ξεδιάντροπο clickbait και έχει καταντήσει κουραστικό το σπαμάρισμά του. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να διαγράψω τον λογαριασμό μου αλλά επειδή που και που βρίσκω ενδιαφέροντα κείμενα, δεν το έχω κάνει ακόμη. Το ResearchGate είναι αρκετά καλύτερο αν και είναι αυστηρότερο με τις εγγραφές του γιατί αν δεν έχεις πανεπιστημιακό μέιλ είναι λίγο επιφυλακτικοί στο να σε δεχτούν.

  12. ΚΑΒ said

    ΣΥΝΕΧΊΖΩ;μου κόπηκαν τα ήπατα
    μεταλλευτικά φρέατα

    Τα ερωτηματικά σβήνονται.

  13. Anna said

    Καλημέρα κι από μένα. Ο προβληματισμός είναι στη σωστή κατεύθυνση αν και θίγετε πολλά σοβαρά ζητήματα μαζί. Για να μείνω στα ακαδημαϊκά, η αξία των citations δυστυχώς όλο και ανεβαίνει στην πανεπιστημιακή αλλά και την εκδοτική αγορά, συχνά πια υπάρχει σχετικό πεδίο που πρέπει να συμπληρωθεί σε βιογραφικά ή σε εκδοτικές προτάσεις. Το academia premium εξυπηρετεί τη λογική του publish or die, κυρίως για τους νέους ή άνεργους πανεπιστημιακούς -οι άλλοι έχουν πρόσβαση σε αυτές τις πληροφορίες από πύλες που πληρώνουν τα ιδρύματα (π.χ. jstor). Το παράδοξο βέβαια είναι ότι ο άνεργος/επίδοξος πανεπιστημιακός δεν έχει χρήματα για να υπηστηρίξει υπηρεσίες όπως το academia premium, αλλά είναι ταυτόχρονα εκείνος που καίγεται περισσότερο να μάθει ποιος αναφέρθηκε στις δικές του δημοσιεύσεις. Ειδικά στην Ελλάδα μέχρι να φτάσει κανείς στη μόνιμη θέση στο πανεπιστήμιο πρέπει προηγουμένως να πληρώνει για τα πάντα, ακόμα και για να διδάσκει, π.χ. για να πάει να διδάξει ένα μάθημα στην Κρήτη, τα μισά από τα έτσι κι αλλιώς λίγα που παίρνει θα δοθούν στο περίφημο «μπλοκάκι» και τα άλλα μισά στη μετακίνηση. Αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη συζήτηση…

  14. Γς said

    Καλημέρα

    >ποιος πρέπει να λέγεται ακαδημαϊκός

    γενικώς,

    «Λόγω της αναγνώρισής μου από την επιστημονική κοινότητα η Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης με επέλεξε ως μέλος της».

    Ετσι άρχιζε το βιογραφικό του ένας συνάδελφός μου. Και τον θυμάμαι σε ένα δικαστήριο (μάρτυρας εναντίον μου) να ορκίζεται στο ιερό ευαγγέλιο και να λέει:

    -Ονομάζομαι Ετσι και Ετσι και είμαι καθηγητής κλπ.
    Και συνέχισε:

    -Λόγω της αναγνώρισής μου από την επιστημονική κοινότητα η Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης με επέλεξε ως μέλος της.

    -Ογδόντα δολάρια! Πετάχτηκα εγώ.

    Γυρίζει και με κοιτάζει. Κι οι δικαστές, που δεν ήξεραν ότι με 80 δολάρια σε έκαναν μέλος της Νιου Γιορκ Ακάντεμυ οβ Σάιανσιζ..

    Σου έστελναν μάλιστα και μία φαντεζί βεβαίωση για να την βάλεις σε κάδρο στο γραφείο σου.

  15. Alexis said

    #0: Φυσικά έχουν παρέλθει τα πρώτα χρονια όπου όλα προσφέρονταν δωρεάν,…

    Εγώ πάλι γιατί νομίζω ότι τώρα τα δωρεάν είναι πολύ περισσότερα από παλιά; Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια του διαδικτύου που έμπαινα σε κάτι σάιτ με επί πληρωμή κατέβασμα μουσικής.
    Κάποια στιγμή συζητούσα με κάποιον πολύ μικρότερο σε ηλικία από μένα και μου λέει: «ακόμα πληρώνεις για να κατεβάζεις μουσική στο ίντερνετ;»
    Έμεινα να τον κοιτάω σα χαζός…
    Αλλά βέβαια, έδώ μπαίνει και το μεγάλο ζήτημα της πειρατείας…

    Δεν το έχω ψάξει, ούτε ειδικός είμαι επί του θέματος, κάποιες σκέψεις κάνω…

  16. leonicos said

    Κατά καιρούς, παίρνω μηνύματα από την Academia, ότι ο τάδε «με ακολουθεί» δηλαδή ότι ενημερώνεται κάθε φορά που ανεβάζω άρθρο, κάτι που δεν το κάνω ποτέ, αλλά άλλοι θα το κάνουν. Πριν από κανα χρόνο, πήρα το μήνυμα ότι σε 15 επιστημονικά πέιπερ (εντάξει, δημοσιεύσεις) αναφέρεται το όνομα Nikos Sarantakos. Κλικάρισα από περιέργεια το σχετικό λινκ, όπου πληροφορήθηκα ότι για να δω ποιοι αναφέρονται στην ταπεινότητά μου θα πρέπει να γίνω συνδρομητής στην υπηρεσία Premium, η οποία όμως δεν προσφέρεται δωρεάν αλλά με πληρωμή. Η συνδρομή είναι 89 ευρώ (ή δολάρια, δεν θυμάμαι) το χρόνο.

    Ο ιστότοπος προσπαθούσε να με δελεάσει να αναβαθμίσω τη συνδρομή μου, να πληρώσω δηλαδή, απαριθμώντας τα πλεονεκτήματα που απολαμβάνουν οι επί πληρωμή συνδρομητές:
    Don’t miss a single Mention
    Track your growing reputation
    See what academics are saying about you

    Το ίδιο κάνουν και σ’ εμένα. Ανταποκρίθηκα όπως κι εσύ. Εμένα πια τα σαιτέισον δεν μ’ ενδιαφέρουν. Συταιοδοτήθηκα. Δεν χρ=τίζψ CV

  17. leonicos said

    Δεν χτίζω CV

  18. Πέπε said

    > > …εμείς οι παλιότεροι έχουμε συνηθίσει στο αφιλοκερδές Διαδίκτυο […] Φυσικά έχουν παρέλθει τα πρώτα χρονια όπου όλα προσφέρονταν δωρεάν…

    Ακριβώς το ίδιο μοντέλο, σε μεγαλύτερη κλίμακα. Αν η πρώτη εμφάνιση του διαδικτύου στη ζωή του καθενός ήταν επί πληρωμή*, για να κάνεις πράγματα που μέχρι τώρα δεν τα έκανες και ούτε που σου ‘χε περάσει από το μυαλό ότι σου λείπουν (και που άλλωστε ήταν πολύ πιο περιορισμένα απ’ ό,τι σήμερα), ο νεωτερισμός δε θα ‘πιανε. Τώρα που μπορείς να κάνεις τα μισά τζάμπα, ψήνεσαι να κάνεις και τα άλλα μισά πλερώνοντας.

    _________
    * Εκτός φυσικά από την ίδια τη δυνατότητα πρόσβασης.

  19. Πέπε said

    @15:
    Σωστό αυτό. Από την άλλη όμως, σήμερα ποιος κατεβάζει μουσική ολωσδιόλου; Εκεί είναι, και την ακούς όποτε θες. (Και ταινίες κ.ο.κ. – βιβλία και άρθρα ίσως όχι, εκεί δεν είναι το ίδιο.)

  20. Κάθε μέρα τρώω περίπου μια ώρα στο Academia και έχω συγκεντρώσει πάρα πολύ υλικό για μια αρκετά εξειδικευμένη έρευνα, ένα μέρος του οποίου ίσως δεν θα έπεφτε αλλιώς στην αντίληψή μου. Φυσικά δεν έχω βρει κανένα λόγο να πληρώσω το premium· καταλαβαίνω τους λόγους που θα το κάνει ένας νεαρός μεταδιδάκτορας που ετοιμάζει το φάκελό του για κάποια θέση, ελλείψει κάποιου αξιόπιστου citation index στις ανθρωπιστικές επιστήμες, αλλά και αυτό πάλι με λίγο γκουγκλάρισμα αποφεύγεται.

    Δύο θεματάκια έχει αυτό το σάιτ: το ένα, ότι κατά βάση είναι στο μεγαλύτερο μέρος του παράνομο και ανά πάσα στιγμή ο Χ εκδοτικός οίκος μπορεί να σου κάνει αγωγή επειδή ανέβασες το άρθρο σου. Από νομική άποψη, απ’ όσο ξέρω, το μόνο παράθυρο που σου αφήνει η διεθνής νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων είναι να ανεβάσεις μια pre-print εκδοχή σε σάιτ με το δικό σου όνομα, π.χ. sarantakos.com (όχι sarantakos.wordpress.com).
    Το δεύτερο, ότι σου δίνει μια πολύ μονομερή εικόνα της διεθνούς έρευνας και είναι εύκολο να παραπλανήσει ένα νεότερο ερευνητή: πρώτον, εύκολα νομίζεις πως ό,τι έχει γραφτεί για το θέμα σου εκδόθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια, και αγνοείς σχεδόν ολόκληρη τη βιβλιογραφία του 20ού αιώνα· δεύτερον, ειδικά η γαλλική βιβλιογραφία υποεκπροσωπείται (οι Γάλλοι τείνουν να σνομπάρουν τα αγγλόφωνα σάιτ) όπως κατάλαβα όταν βρήκα ένα-δυο πραγματάκια στο Παρίσι που δεν τα ήξερα παρότι ακολουθώ τους συγγραφείς τους στο Academia.

    Όσο για το κυρίως θέμα του ποστ, όταν άρχισε το σπαμάρισμα για το Premium εμφανίστηκαν δυο-τρία άρθρα που διακήρυτταν με οργή (και γερά επιχειρήματα) την ανάγκη αποχώρησής μας, και σε αντίστοιχες συζητήσεις (στα λεγόμενα sessions) προτάθηκαν ένας-δυο θεσμικοί ιστότοποι (πανεπιστημίων) που θα μπορούσαν να κάνουν την ίδια δουλειά. Δεν το παρακολούθησα όμως και έτσι δεν μπορώ να κάνω συγκρίσεις. Πάντως υπάρχει ένα ζήτημα: επειδή τα επιστημονικά βιβλία και περιοδικά είναι πανάκριβα, η σύγχρονη τάση (επιβαλλόμενη μάλιστα σε ευρωπαϊκά και εθνικά ερευνητικά προγράμματα) είναι οι δημοσιεύσεις ανοιχτής πρόσβασης, όπου στην πραγματικότητα το κόστος (σελιδοποίηση, διόρθωση κλπ) μετακυλίεται στον ερευνητή και το ίδρυμά του, αν έχει τέτοια κονδύλια, αντί για τον καταναλωτή. Επειδή εν προκειμένω ο καταναλωτής είναι κυρίως πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες, είναι λίγο σαν να βγαίνει από τη μια τσέπη και να μπαίνει στην άλλη. Από την άλλη μεριά, οι εκδόσεις ανοιχτής πρόσβασης είναι διαθέσιμες και στον ερασιτέχνη, όπως κάνουμε πολύ συχνά εδώ, κι αυτό δίνει κάποιους πόντους στο εγχείρημα.

  21. ap8938 said

    προσωπικά, βρίσκω το academia πολύ χρήσιμο γιατί από εκεί μπορείς να κατεβάσεις άρθρα που δεν υπάρχουν αλλού δωρεάν. μάλιστα, σου δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνήσεις απευθείας με τον/την συγγραφέα και να ζητήσεις άρθρο που δεν είναι καν ανεβασμένο. βέβαια, το academia ωχριά μπροστα στο sci-hub αλλά από, εκεί δεν έχεις, συνήθως, πρόσβαση στην ελληνόφωνη βιβλιογραφία.

  22. Pot said

    Καλημέρα!
    κι εγώ προσωπικά δεν το χρησιμοποιώ το academia, μου στέλνει ειδοποιήσεις ότι με έχουν αναφέρει και τις διαγράφω κατευθείαν.. την πρώτη φορά «τσίμπησα» αλλά όταν είδα ότι ζήταγε συνδρομές, την έκανα…Αρκούμαι στο δωρεάν research gate .. Όλα αυτά τα ενδιαφέροντα που γράφετε στο άρθρο κ. Σαραντάκο μου θυμίσανε μια πολύ καλή μπίζνα από την εποχή προ-διαδικτύου που φυσικά και τώρα εξακολουθεί να είναι, το «who is who». Θυμάμαι έναν καθηγητή μου που τον ενημέρωσαν ότι θα μπει στην έκδοση, ο άνθρωπος καταχάρηκε και στη συνέχεια του έστειλαν το λογαριασμό που ήταν τσουχτερός, γιατί έκαναν την τιμή να τον συμπεριλάβουν στις σημαντικές προσωπικότητες… όλα αυτά λοιπόν, «ποιός με αναφέρει» κλπ. είναι στον κόσμο των επιστημόνων δείκτες απήχησης, πολύ χρήσιμοι για τις αξιολογήσεις κλπ.. αλλά κατ’ουσίαν άχρηστοι γιατί τρέφονται από τα «σκουλήκια» της ματαιοδοξίας, της φιλοδοξίας, της υστεροφημίας…

  23. sarant said

    13-20 Ευχαριστούμε για τα σχόλια από τα μέσα 😉

  24. 20γ μερικά από τα άρθρα που ανέφερα:
    https://www.academia.edu/32809818/The_End_of_Academia.edu_How_Business_Takes_Over_Again_Ico_Maly_
    https://www.academia.edu/32809349/Dear_Scholars_Delete_Your_Account_At_Academia.edu_Sarah_E._Bond_
    https://www.academia.edu/31419253/Why_move_from_Academia.edu_to_SocArXiv.org
    και αυτή είναι μια ανταγωνιστική προσπάθεια για την οποία δεν έχω γνώμη: https://osf.io/preprints/socarxiv

  25. Avonidas said

    Καλημέρα.

    αλλά κυρίως επειδή εμείς οι παλιότεροι έχουμε συνηθίσει στο αφιλοκερδές Διαδίκτυο.

    Δεν υπάρχει αφιλοκερδές διαδίκτυο. Υπάρχει διαδίκτυο με διαφημίσεις, διαδίκτυο που το πληρώνεις εσύ και διαδίκτυο που το πληρώνει κάποιος άλλος.

    Κι αν αυτός ο άλλος είναι πανεπιστήμιο πάει κι έρχεται. Αν είναι εταιρεία, προτιμώ να το πληρώσω εγώ κι οι ομότιμοι. Αλλιώς, αργά ή γρήγορα θα πρέπει να γράψω αυτά που θέλουν οι α-τιμοι…

  26. # 19

    καλό είναι να κατεβάζεις αυτά που σ΄ενδιαφέρουν γιατί πολλοί τα αποσύρουν από το γιουτιουμπ και χάνονται. Θυμάμαι πριν 15 που έψαχνα το Σου σου Μπελέζα του Μουστακί που είχα ακούσει στην ΕΡΤ μάλλον επί χούντας. μου ο έδωσε ένας ιάπωνας για αντιγραφή από κάποιο σάιτ που κατέβαζα μετά από πολύ ψ΄΄αξιμο. Τώρα βλέπω πως από πέρισυ υπάρχει στο γιουτιουμπ

  27. spiral architect 🇰🇵 said

    Bio? For bio(s) press F12 😉

  28. Φαρμακωμενο Πιονι said

    Καλημερα και καλο μηνα κι απο μενα. Δεν ξερω αν εχω κατι να προσθεσω στα προηγουμενα σχολια, παντως το θεμα με την ελευθερη προσβαση ειναι πολυ σημαντικο για μενα, κυριως γιατι πιστευω πως η ερευνα που γινεται με δημοσια χρηματοδοτηση θα πρεπει να ειναι και δημοσια διαθεσιμη. Οι εκδοτικοι οικοι πλεον βγαζουν ενα απαραδεκτο κερδος απο την ολη διαδικασια.

    Το academia.edu εχει πραγματι κακη φημη, και το επιχειρηματικο του μοντελο το βρισκω εντελως απωθητικο. Μια αλλη λυση για την διαδοση (δεν θελω να πω δημοσιευση, γιατι ειναι αλλο πραγμα) αρθρων ειναι και το arXiv παντως, παρολο που δεν εχει τις υπηρεσιες δικτυωσης που εχει το academia.edu.

  29. Avonidas said

    Ποιος πληρώνει τη Βικιπαίδεια;

    Ξέρεις ποιος πληρώνει τη Βικιπαίδεια. Οι χρήστες της.

  30. Avonidas said

    #4. Υποθέτω ότι και αυτά με κάποιο τρόπο κεφαλαιοποιούνται.

    Μάγος είσαι; Η πληροφορία πλέον είναι το πιο πολύτιμο αγαθό κι εμπόρευμα. Η δε ανάλυση τεράστιων ποσοτήτων πληροφορίας (data mining) έχει γίνει ολόκληρη — και πολύ κερδοφόρα — επιστήμη.

  31. ΓιώργοςΜ said

    30 Κάποιοι τα λέγανε πριν από καμμια εικοσιπενταριά χρόνια:

  32. Avonidas said

    υπάρχει το Research Gate, που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά ζωρίς χρήματα. Γίνεται βαρετό στο τέλος να σουν στέλνουν πέντε μηνύματα την ημέρα για να σε ενημερώσουν ποιος διάβασε το άρθρο σου στο διαδίκτυο.

    Ω, ναι! Τα σβηνω με το που φτάνουν.

    Βέβαια, σε ό,τι με αφορά, με δελεάζουν υπηρεσίες του στυλ «βρείτε ποιος σας αναφέρει», υπό τον όρο να είναι κάπως εκλεπτυσμένες. Είναι επειδή έχω την τύχη και την ατυχία να έχω ένα επώνυμο που είναι σπάνιο στα ελληνικά και κοινότατο στη λατινογραφή του, οπότε μόνο με το πλήρες ονοματεπώνυμο (και μάλλον το affiliation) μπορώ να βρω τις δικές μου δημοσιεύσεις κι όχι όλων των άλλων.

    Α, επίσης υπάρχει το arXiv.org. Με λίγη επιμέλεια, μπορείς να ανεβάσεις όλα τα paper σου και να κρατήσεις λογαριασμό των αναφορών. Πολλά journals μάλιστα έχουν πρόβλεψη στη μεταβίβαση του copyright που επιτρέπει την παράλληλη ανάρτηση στο arXiv.

  33. Avonidas said

    #15. Εγώ πάλι γιατί νομίζω ότι τώρα τα δωρεάν είναι πολύ περισσότερα από παλιά;

    Ο βασικός κανόνας είναι ότι μόνον οι ανυποψίαστοι πληρώνουν για πρόσβαση σε περιεχόμενο. Οπότε αυτό που προσφέρεται επί πληρωμή είναι κυρίως υπηρεσίες — όπως η δικτύωση και η εξειδικευμένη αναζήτηση.

  34. Avonidas said

    #28. Α, σορι, δεν είχα δει ότι αναφέρθηκε ήδη το arXiv

    Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο για την πρόσβαση στις δημοσιεύσεις, από το (επίσης πολύ ενδιαφέρον) phdcomics:

    http://phdcomics.com/tv/?v=L5rVH1KGBCY

  35. Theo said

    Καλημέρα!
    Όταν κάποιος μου σύστησε το Academia, ανέβασα εκεί κάποια άρθρα μου, αφελώς νομίζοντας, από το edu, πως ήταν ένα ακαδημαϊκό, άρα αφιλοκερδές σάιτ. Τώρα που μου στέλνουν όλες αυτές τις ειδοποιήσεις, με εκνευρίζουν αλλά παραμένω γιατί έτσι μπορώ να μαθαίνω (χωρίς πληρωμή, προς το παρόν) τι ανεβάζουν κάποιοι ερευνητές που με ενδιαφέρουν.

  36. Οσοι αγαπάτε το ποδόσφαιρο αλλά δεν έχετε χρόνο για ενημέρωση και προσωπική άποψη μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο ενός από τους ελάχιστων -κατά το δυνατόν- αντικειμενικών αθλητικογράφων, του Αλέξη Σπυρόπουλου

    http://www.sdna.gr/podosfairo/kypello-elladas/article/439620/osoi-paiksate-paok-gia-titlo-ton-aygoysto-mi-viasteite

  37. Ditto #5 +SSRN 🙂 Και, βέβαια, έχουμε και τα λιγότερο λειτουργικά Google Scholar. 🙂

  38. ergamenis said

    Δημιουργούνται συχνά νέες πλατφόρμες που δεν εκμεταλλεύονται εμπορικά το χώρο που παρέχουν για να μπορούν οι ερευνητές να μοιράζονται διαδικτυακά τη δουλειά τους.
    Μερικοί συνάδελφοι έχουν επιλέξει τέτοιες εναλλακτικές λύσεις, έχουν κλείσει το λογαριασμό τους στο academia.edu κι ανεβάζουν για παράδειγμα humanities commons: https://hcommons.org
    Όταν βρω χρόνο θα το κάνω κι εγώ.
    Κι επειδή όλα τα νέα κανάλια μπορεί κάποια στιγμή να μεγαλώσουν και να θέλουν/χρειάζονται το κέρδος τους, θα πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα να χωροπηδάμε από το ένα στο άλλο, αν θέλουμε να αποφύγουμε να προσφέρουμε τη δουλειά μας για το κέρδος της κάθε academia.edu.
    Θα μπορούσαν τα πανεπιστήμια να παρέχουν τέτοιες πλατφόρμες και κάποια το κάνουν.
    Αλλά αυτό είναι μια λύση κυρίως για τους μόνιμους πανεπιστημιακούς.
    Εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει ακόμα να καταφεύγουμε στις άλλες τις εμπορεύσιμες πλατφόρμες.

  39. geobartz said

    Δημοσιεύω και κατεβάζω στο academia.edu, επωνύμως πάντοτε. Δεν με ενδιαφέρει το citation και δεν έχω κανένα λόγο να εγγραφώ στο Premium. Δεν πάνε να …κουρεύονται! Τα μαίλ τους συχνά τα ανοίγω, διότι μερικά περιλαμβάνουν πληροφορίες για το πόσοι και σε ποιες πόλεις έχουν διαβάσει το ή τα πέιπερ ή έχουν ψάξει για το προφίλ μου!
    Όποιος θέλει μπορεί να δει, στο παρακάτω λινκ, την τελευταία μου δημοσίευση (ή, αν θέλετε, ανάρτηση):
    https://www.academia.edu/36031655/Liberation_of_Nigrita_Region

  40. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και για τις εναλλακτικές λύσεις κτλ.

    24 Α μπράβο!

    38 Βέβαια, αυτό το συνεχές χωροπηδητό-χοροπηδητό είναι και χρονοβόρο και ψυχοφθόρο αν έχεις επενδύσει σε έναν «δωρεάν» ιστότοπο….

  41. Αυτά τα επιστημονικά περιοδικά και άρθρα είναι στην ουσία, το σύνολο του πλούτου της ανθρώπινης γνώσης στο διαδίκτυο και πολλά έχουν πληρωθεί με χρήματα των φορολογουμένων ή με κρατικές επιχορηγήσεις. Αλλά για να τα διαβάσετε, θα πρέπει συχνά να τα πληρώσετε ξανά, με τέλη σε εκδότες, όπως η Reed Elsevier.

    Τα τέλη αδειών είναι τόσο σημαντικά που οι άνθρωποι που σπουδάζουν στην Ινδία, αντίθετα με αυτούς που σπουδάζουν στις ΗΠΑ, δεν έχουν αυτό το είδος της πρόσβασης. Έχουν κλειδωθεί έξω από όλα αυτά τα περιοδικά. Έχουν κλειδωθεί έξω από ολόκληρη την επιστημονική κληρονομιά μας. Θέλω να πω, πολλά από αυτά τα άρθρα σε περιοδικά, πάνε πίσω στον Διαφωτισμό. Κάθε φορά που κάποιος έχει γράψει μια επιστημονική εργασία, αυτή θα σαρωθεί, θα ψηφιοποιηθεί, και θα μπει σε αυτές τις συλλογές. Αυτή είναι μια κληρονομιά που μας έδωσε η ιστορία των ανθρώπων που κάνουν μια ενδιαφέρουσα εργασία, την ιστορία των επιστημόνων. Είναι μια κληρονομιά που πρέπει να ανήκει σε μας ως κοινό, ως λαός, αλλά αντ’ αυτού, έχει κλειδωθεί και μπει στο διαδίκτυο από μια χούφτα κερδοσκοπικών εταιρειών οι οποίες στη συνέχεια, προσπαθούν να πάρουν το μέγιστο κέρδος που μπορούν από αυτό.

    Έτσι, ένας ερευνητής που πληρώνεται από το πανεπιστήμιο ή το λαό, δημοσιεύει ένα έγγραφο και στο τελευταίο βήμα της διαδικασίας, αφού όλη η δουλειά έχει γίνει, μετά από όλη την αρχική έρευνα, τη σκέψη, τη δουλειά στο εργαστήριο, την ανάλυση, αφού όλα έχουν γίνει, τότε ο ερευνητής θα πρέπει να παραδώσει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας του σε αυτήν την πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων επιχείρηση. Αυτό είναι αρρωστημένο. Είναι μια ολόκληρη οικονομία που βασίζεται στην εθελοντική εργασία, και στη συνέχεια οι εκδότες κάθονται στην κορυφή και απολαμβάνουν τον αφρό.

    Μιλάμε για μια απάτη.

    Από το 37:54 The Internet’s Own Boy: The Story of Aaron Swartz

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολλοί ιστότοποι ακολουθούν αυτή την τακτική. Δωρεάν προσέγγιση και μετά σου σκάνε το παραμύθι. Κάποια «δωρεάν σκάκι ον λάιν» π.χ. δεν είναι δωρεάν.

  43. spiral architect 🇰🇵 said

    Γενικά, πρέπει να γνωρίζουμε ότι, τίποτα, μα τίποτα στο μαγικό κόσμο του διαδικτύου δεν είναι δωρεάν και ότι φαίνεται ότι είναι δωρεάν, υποκρύπτει έμμεσες κρυφές χρεώσεις.
    (με το τελευταίο υπονοείται το tracking)

    Πάμε:
    – Τα λειτουργικά συστήματα υπολογιστών (Windows και MacOS) και κινητοταμπλετών.
    – Τα προγράμματα και οι εφαρμογές αντίστοιχα.
    – Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης και οι ειδησεογραφικές καθώς και τα client αυτών για κινητοταμπλέτες.
    – Το GPS σας σε συνδυασμό με τη GSM σύνδεση του κινητού σας.
    – Ο συγχρονισμός συσκευών
    Οι έξυπνες τηλεοράσεις συνδεδεμένες ενσύρματα ή ασύρματα στο τοπικό δίκτυο του σπιτιού σας.
    (δεν έχετε αναρωτηθεί, γιατί η smart TV σας ακόμα και σβηστή κάνει κλικ-κλικ όταν έχετε κοτσαρισμένο ένα σκληρό δίσκο πάνω της, ή γιατί ανά τακτά διαστήματα αναβοσβήνει το λεντάκι της, αν δεν έχετε δίσκο πάνω της;)

    Το άσχημο είναι ότι, άμα τα πετάξουμε όλα αυτά στη θάλασσα, είμαστε τυφλοί και κουφοί.
    Και κυριολεκτώ, ε;

  44. Avonidas said

    #41. Δες το βίντεο στο #34, αφορά ακριβώς αυτό το θέμα.

  45. Avonidas said

    #43. Δεν με πειράζει τόσο το να μην είναι κάτι δωρεάν (αφού τίποτα δεν είναι πραγματικά δωρεάν). Το μεγάλο πρόβλημα, ειδικά με το λογισμικό, είναι να μην είναι ανοιχτό, δηλαδή ελεύθερο copyright, ώστε να μπορεί να κυκλοφορήσει, να ελεγχθεί και να βελτιωθεί.

  46. μήτσκος said

    Συμφωνώ με τον Ergamenis (38), υπάρχουν πλέον αρκετά open repositories για όποιον θέλει να δημοσιεύσει το αποτέλεσμα της δουλειάς του. Στο χώρο των φυσικών επιστημών πχ το arxiv.org.

    Η ερώτηση για τη βικιπαίδεια με ξένισε και μένα. Εγώ πληρώνω κάθε χρόνο ένα μικρό ποσό (ας πούμε δεκάρικο). Μου έρχεται ταχυδρομικώς και απόδειξη στο σπίτι.

  47. spiral architect 🇰🇵 said

    @45: Εμένα με πειράζει και προσπαθώ να ελαχιστοποιήσω τα παρεπόμενα, λ.χ. το κινητό μου δεν έχει λογαριασμό γκουγκλ, στο πισί χρησιμοποιώ Linux και μπαίνω στο διαδίκτυο μέσω vpn.
    τα παραπάνω δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά τουλάχιστον δεν έχω πιαστεί αδιάβαστος.

    Όσο για το τελευταίο που έγραψες, όλοι οι κατασκευαστές hardware (ακόμα και πλυντηρίων) πατάνε πάνω στον ανοιχτό κώδικα, που είναι κατ΄αρχήν ελεύθερος, φτιάχνουν ένα δικό τους λειτουργικό και έπειτα το κλειδώνουν. Παράδειγμα, η τιβί που έχω, έχει τη δυνατότητα να γράψει εκπομπές, αλλά τα βίντεο δεν παίζονται σε κανένα άλλο player, λειτουργικό ή άλλη τιβί εφοδιασμένη με θύρες usb, παρά μόνο εκεί που γράφτηκαν για πρώτη φορά, δλδ στην τιβί μου.

  48. sarant said

    46 Η ερώτηση για τη Βικιπαίδεια είναι εσκεμμένα ασαφής. Διότι αυτό το εκπληκτικό επίτευγμα προχωράει με εθελοντική χρηματοδότηση, χωρίς να έχει συνδρομητές με αυξημένα προνόμια (ή κάνω λάθος;) και άλλα freemium και paywall.

  49. Avonidas said

    #48. Εμ, γι’ αυτό έχουν φαγωθεί όλοι με την «αξιοπιστία» της (κοινώς, «πλήρωνε μ@λ@κ@ για να ‘χεις πιστοποίηση»).

    Στην πραγματικότητα, η Βικιπαίδεια είναι τόσο αξιόπιστη όσο την κάνουν οι πηγές της — κάθε άρθρο που τεκμηριώνεται με αναφορές σε επώνυμα και αξιόπιστα έργα από ειδικούς μπορεί κατ’ αρχήν να ελεγχθεί. Εκείνοι που κριτικάρουν την αξιοπιστία της καμώνονται πως τα έντυπα έργα είναι απαλλαγμένα από τα αντίστοιχα προβλήματα, αλλά είναι όντως έτσι;

    Είναι αρκετά εύκολο να εκδώσω ένα βιβλίο γεμάτο αληθοφανείς βιβλιογραφικές αναφορές που μοιάζουν να υποστηρίζουν τα συμπεράσματά μου στα μάτια του μη ειδικού (έτσι ακριβώς γράφονται τα βιβλία που σπρώχνουν οι κάθε λογής λιακόπουλοι). Ένας ειδικός, βέβαια, που θα πιάσει να ξεφυλλίσει ένα τέτοιο βιβλίο θα διακρίνει εύκολα την κομπίνα, αλλά τι μπορεί να κάνει; Αντίθετα, ο ίδιος ειδικός που θα δει ένα τέτοιο άρθρο στη Βικιπαίδεια μπορεί μέσα σε 5′ να το διορθώσει, να υποβάλει τη διόρθωσή του και να εξηγήσει το ζήτημα στη Συζήτηση. Αυτό παρουσιάζεται ως τρομερό μειονέκτημα της Βικιπαίδειας («μα, ο κάθε άσχετος μπορεί να γράψει εκεί μέσα!»), παρά το αποδεδειγμένο γεγονός ότι δουλεύει.

  50. Avonidas said

    #49. Ξέχασα το βασικό: το πρόβλημα βέβαια δεν είναι το «πλήρωνε», αφού και τη Βικιπαίδεια την πληρώνουμε. Το πρόβλημα είναι το «πλήρωνε για τη *δική σου* διευκόλυνση», με τα οφέλη να περιορίζονται στους συνδρομητές. Στα ανοιχτά εγχειρήματα, τα οφέλη τα μοιράζονται όλοι οι χρήστες, είτε πλήρωσαν είτε όχι, είτε έδωσαν πολλά είτε λίγα.

  51. leonicos said

    το 2045 θα τελειώσει ο χώρος, οποτε ή θα σβήσω τα παλιά αρχεία ή θα αγοράσω επιπλέον χώρο. Αυτό όμως θα το συζητήσουμε τότε.

    to 2045 θα είμαι 101 ετών και θα έχω πείρα να σε συμβουλεύσω

  52. Triant said

    43: Υποθέτω πως ξέρεις ότι τα λειτουργικά που ανέφερες τα πληρώνεις κανονικά, εκτός βέβαια αν έχεις πειρατικά.
    47: Αυτό γίνεται για τα πνευματικά δικαιώματα πάνω στις ταινίες, για να μην μπορείς να τις (δια)μοιράσεις. Δεν είναι επιλογή της τηλεόρασης.

    Αυτό όμως που μου έφερε ρίγη είναι το εξής:

    Κοίταγα κάτι στη γειτονιά μου στο google maps και πήγα να βάλω βαθμολογία σε ένα σουβλατζίδικο όταν το google μου είπε «το επισκέφθηκες πριν από 5 ημέρες». Παρντόν;
    Ακολουθώντας τις οδηγίες του προγράμματος είδα ότι είχε όλες τις διαδρομές μου τον τελευταίο μήνα (σπίτι – γραφείο – σπίτι δυστυχώς) καθώς και σχεδόν όλα τα μέρη που είχα επισκεφθεί τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων ταξιδιών στη Ρουμανία, τη Σερβία, την Ιταλία, την Κύπρο κ.ά.

    Βέβαια 1ον έχω λογαριασμό Google και στο κινητό και στο PC και 2ον υποτίθεται ότι αυτά τα βλέπω μόνο εγώ (και η Google προφανώς) και μπορώ όποτε θέλω να το απενεργοποιήσω (υποθέτω ότι σε αυτό το σημείο η Google φιλάει σταυρό).
    Πάντως πράγματι ανατρίχιασα με τις λεπτομέρειες και με τις δυνατότητες αποθήκευσης και ανάκλησης δεδομένων που έχει αυτό το τέρας.

  53. ΣΠ said

    Ο τίτλος του άρθρου μου θύμησε αυτό:

  54. ΣΠ said

    53
    θύμισε

  55. sarant said

    53 Kι έλεγα ποιος θα το θυμηθεί πρώτος!

    52 Εγώ το έχω συνειδητοποιήσει αυτό εδω και χρόνια και μάλλον μου αρεσει. Η πλάκα είναι πως κάθε φορά που ο χαρτης δείχνει το αεροδρόμιο εδώ, εχει δίπλα μνεία του επόμενου ταξιδιου για το οποιο έχω εισιτήριο.

  56. Avonidas said

    #55. Εγώ το έχω συνειδητοποιήσει αυτό εδω και χρόνια και μάλλον μου αρεσει.

    Ενδιαφέρον. Με ποιον από τους 2 χαρακτήρες ταυτίζεσαι περισσότερο σε αυτό το κομικ; 😉

  57. gbaloglou said

    52 & 55 Ατζέντα έγινε πλέον το googlemapa!

  58. ΣΠ said

    Για να βρει κάποιος τις αναφορές (citations) σε κάποια εργασία ή κάποιον ερευνητή/συγγραφέα υπάρχουν τα:

    1. Web of Science (apps.webofknowledge.com)
    2. Scopus (www.scopus.com)
    Αυτά και τα δύο χρειάζονται συνδρομή. Η πρόσβαση μπορεί να γίνει από την IP διεύθυνση ενός πανεπιστημίου ή ερευνητικού κέντρου.

    Μπορεί, βέβαια, κάποιος να βρει τις αναφορές που ψάχνει και από τα παρακάτω, που είναι ελεύθερα αλλά έχουν μειονεκτήματα:

    3. Google Scholar (scholar.google.com). Το μειονέκτημα είναι ότι κάποιες αναφορές τις μετράει δύο ή και περισσότερες φορές ενώ μετράει και κάποια που δεν είναι στην πραγματικότητα αναφορές.
    4. ResearchGate (www.researchgate.net). Το μειονέκτημα είναι ότι έχει ένα μέρος μόνο των αναφορών.

    Για να βρει κάποιος μια δημοσίευση σε μορφή pdf υπάρχουν οι εξής δυνατότητες:

    1. Από την ιστοσελίδα του περιοδικού μέσω ενός πανεπιστημίου ή ερευνητικού κέντρου, αν το περιοδικό χρειάζεται συνδρομή, ή ελεύθερα, αν το περιοδικό είναι ελεύθερης πρόσβασης (open access).
    2. Επικοινωνώντας με έναν από τους συγγραφείς της εργασίας, είτε απ’ ευθείας με email είτε μέσω ResearchGate.
    3. Από το Sci-Hub (sci-hub.tw). Αυτό, μη όντας νόμιμο, δεν ξέρω για πόσο θα υπάρχει ακόμα.

  59. ΣΠ said

    Κάτι για τα περιοδικά ανοικτής πρόσβασης (open access). Χρειάζεται προσοχή όσον αφορά την ποιότητα του περιοδικού. Να εξετάσουμε ποιος εκδοτικός οίκος το εκδίδει. Δυστυχώς υπάρχει μεγάλος αριθμός περιοδικών ανοικτής πρόσβασης (ίσως να είναι και τα περισσότερα) που προέρχονται από άγνωστους «εκδότες» (τους λεγόμενους predatory publishers) που δημοσιεύουν οτιδήποτε χωρίς καμιά διαδικασία κρίσης μόνο και μόνο για να εισπράξουν ένα αρκετά υψηλό ποσό από τους συγγραφείς. Μια εργασία σε ένα τέτοιο περιοδικό μόνο κακό κάνει στους συγγραφείς.

  60. Pedis said

    # 59 – έτσι είναι, μα δεν είναι απαραίτητο να κάνει κακό στους συγγραφείς που δραστηριοποιούνται σε επαγγελματικά πλαίσια χαμηλής -ανταγωνιστικότητας και- αναγνωρισιμότητας, το αντίθετο, φαντάζομαι, δηλ .οτι αυτή η αγορά έχει αναπτυχθεί για να καλύψει σχετικά περιθωριακές περιοχές επαγγελματικότητας και γνώσης όσον αφορά την εφαρμογή των κριτηρίων «αριστείας»

    (φυσικά με ανταπόδοση, όπως άλλωστε, συμβαίνει με όλα σχεδόν τα κριτήρια αριστείας … εδώ, δηλ. στο πρωτάθλημα Β’ εθνικής, πληρώνεις από το στάδιο 0 για να παίξεις μπάλα, στην πρέμιερ λιγκ πληρώνεσαι στο στάδιο 0, παίζεις για να πληρώσεις στο 1, ώστε να πληρωθείς στο 2 κοκ)

  61. Λ said

    There ain’t no such thing as a free lunch, oops! read I mean

  62. ΣΠ said

    πληρωτικοί

    Νικοκύρη, υπάρχει η λέξη με αυτή την σημασία ή είναι δικιά σου επινόηση; Εγώ την έχω δει μόνο στο «πληρωτικό υλικό». Συχνά μάλιστα παραλείπεται το «υλικό».

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52.
    Εγώ μόλις ανοίγω τώρα το λάπτοπ σπίτι, βλέπω τη φωτό με την ειδικότητα και λοιπούς τίτλους του γιατρού που χειρούργησε τη γιαγιά!Η μόνη σχέση είναι ότι είχα στείλει στο μέιλ του γιατρού, απ’ το δικό μου μέιλ, τα στοιχεία για το πρώτο ιατρικό της ραντεβού. Φυσικά δε με εκπλήσσει. Μόνο ό,τι δεν έγραψες και ό,τι δεν είπες μένει κρυφό (ακόμη 🙂 )

  64. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    52/63 Όποιος ξέρει ας μου πει τι παίζει:

    Σαν παιδί κι εγώ έχω 2-3 θεματικά κολλήματα με πράματα που ψάχνω στο ίντερνετ, γιουτούμπι κλπ. Προφανώς όταν ανοίγω το ΥΤ γεμίζει η οθόνη μου με σχετικά βιντεάκια που είτε έχω δει είτε μου προτείνονται. Πώς εξηγείται όμως το να μπαίνω στο ΥΤ (chrome) από ΞΕΝΟ κομπιούτερ, σε ΞΕΝΟ σπίτι (τερματικό το οποίο χρησιμοποιώ σπανιότατα και από το οποίο ΠΟΤΕ δεν έχω κάνει τέτοιου είδους αναζητήσεις) και να μου γεμίζει με απολύτως εξειδικευμένα βιντεάκια που τα έχω δει όλα συχνά και πρόσφατα, κάτι σαν αγαπημένα ας πούμε? Δεν μου προκάλεσε ρίγη, μου προκάλεσε την ανάγκη να πα ν’ αλλάξω σώβρακο λέμε.

    ΥΓ Δεν πρόκειται για πονηρά ή αξιοκατάκριτα ενδιαφέροντα. Και επίσης, στερούμαι τζιμέιλ, σμαρτόφωνου και καλής σχέσης με την τεχνολογία.

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    64. Έχεις απάνω σου το κινητό σου.

  66. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    64 Τώρα που το ξανασκέφτομαι, το μόνο που συνδέει το δικό μου κομπιούτερ με το άλλο είναι τα ίδια τραγούδια που άκουγα στο ΥΤ από το δικό μου και κάποιο βράδυ έκανα μιά σχεδόν πανομοιότυπη ακρόαση στο ξένο.

  67. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    65 Ναι. Για λέγε… (άσχετος)

  68. Triant said

    65: Όχι ρε παιδιά. Ακόμα και αν έχει το κινητό του πρέπει με κάποιον τρόπο να επικοινωνήσει με το άλλα πισί. Να είναι τουλάχιστον στο ίδιο lan, αλλά και πάλι, τέτοιες πειρατείες δεν γίνονται. Αυτά που λέμε, κάποτε, κάπου, κάτι μας είχε ρωτήσει και είχαμε πει ναι.

    Τα άλλα, τα ύποπτα (εντοπισμός θέσης με κλειστό σμαρτόφωνο κλπ.) γίνονται στη ζούλα από διάφορες υπηρεσίες και προσέχουν να μην γίνουν επισήμως γνωστά. Δεν τα κάνει η google μέρα μεσημέρι.

    64: Μπορεί να μην έχεις τζιμέιλ αλλά μπορεί να έχεις google account για να ανεβάσεις κάτι στο ΥΤ. Αλλοιώς είναι σύμπτωση.

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    65.Κι εγώ άσχετη είμαι αλλά πιο πονηρεμένη. Ίσως απ΄τις αναζητήσεις σου *κρίθηκες* καλός καταναλωτής (υποψήφιος αγοραστής;) και (παρ)ακολουθούν τ΄ακροδάχτυλά σου…. χαχα… μέσω του κινητού σου (που σχετίζεται με το σύνηθες πισί σου.

  70. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    68 Δεν έχω γκουγκλ ακάουντ, ούτε έχω ποτέ ανεβάσει τπτ. Εδώ 6-7 χρόνια στο σλανγκ και δε σκαμπάζω ν’ ανεβάσω ένα μήδι.

    69 Δεν είναι καταναλωτικά ενδιαφέροντα. Ιστορία και Φυσική Ιστορία.

  71. sarant said

    59 Kάποιοι σου βγάζουν και το βιβλίο, έχω ακούσει. Μαλιστα υπάρχει γερμανικός εκδοτικός οίκος, λέει ο μύθος, που σου γράφει το βιβλίο (στα γερμανικά, στον επιστημονικό σου τομέα) και σου το εκδίδει, για λίγα χιλιάρικα.

    62 Το ξέρω φυσικά το πληρωτικό υλικό. Κι όμως υπάρχει σε ανεπίσημο ύφος και αυτή η σημασία, την έχω ακούσει. Και ψιλογκουγκλίζεται
    … υπαρχουν ελευθεροι sip servers, υπαρχουν και πληρωτικοι.

  72. ΣΠ said

    Μια και μιλαμε για δημοσιεύσεις, να μια ενδιαφέρουσα:
    https://link.springer.com/article/10.1007%2FBF01548861
    Ο Νικοκύρης με το ΚΚΕ, Farakos, Koutsoumbas, Sarantakos 🙂

  73. sarant said

    Και ο σ. Χιγκς!

  74. Κουτρούφι said

    #59, #60. Είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς εμφανίζονται πεδία που είναι της μόδας και μια σχετική δουλειά, ακόμη και χαμηλής ποιότητας, θα δημοσιευτεί πιο εύκολα σε «δύσκολα» περιοδικά. Αλλά, αν μια δουλειά είναι καλής ποιότητας (άριστη) θα δημοσιευτεί και σε «δύσκολα» περιοδικά ανεξάρτητα αν το πεδίο είναι παλιομοδίτικο και όχι ανταγωνιστικό πια.
    Από την άλλη, καμιά φορά, τα περιοδικά ανοικτής πρόσβασης επιλέγονται από αεριτζήδες για να αποκτήσουν κύρος και να διεκδικήσουν έτσι χρηματοδότηση, προβάλλοντας τέτοιες δημοσιεύσεις ως αποδεικτικό της ανταγωνιστικότητάς τους.

  75. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    Το νου σας ! Μην κατεβάζετε πονηρά θέματα από το ίντερνετ γιατί την επόμενη φορά που θα ανοίξετε τον υπολογιστή σας θα εμφανιστούν σχετικά διαφημιστικά ! Και αν τα δει το έτερον ήμισυ…. άντε μετά να δικαιολογηθείτε ότι τάχατες είναι διαφημίσεις από τη σελίδα του Σαραντάκου!

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66. και το μπλουτούθ κάνει τη δουλειά, μου λέει τώρα ένας ειδήμονας εδώ. Η αναγνώριση προσώπου, επίσης παίζει.

  77. ΣΠ said

    74 Από την άλλη, καμιά φορά, τα περιοδικά ανοικτής πρόσβασης επιλέγονται από αεριτζήδες για να αποκτήσουν κύρος και να διεκδικήσουν έτσι χρηματοδότηση, προβάλλοντας τέτοιες δημοσιεύσεις ως αποδεικτικό της ανταγωνιστικότητάς τους.

    Μόνο σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες. Στην εποχή του διαδικτύου είναι πολύ απλό να ελέγξει κανείς την ποιότητα ενός περιοδικού. Ένας πολύ απλός έλεγχος είναι να δει κανείς αν το περιοδικό περιλαμβάνεται στις λίστες του ISI Δημοσιεύσεις σε περιοδικά από predatory (πώς είναι στα ελληνικά;) εκδότες μόνο αρνητικά μετράνε. Να διευκρινίσω ότι δεν είναι όλα τα περιοδικά ανοικτής πρόσβασης για πέταμα. Υπάρχουν περιοδικά ανοικτής πρόσβασης από σοβαρούς εκδοτικούς οίκους όπως η Elsevier και η Springer.

  78. π2 said

    20: Για τον ερευνητή χρήστη του Academia (ακόμη και τον έμπειρο) υπάρχουν και άλλοι κίνδυνοι. Ο βασικότερος είναι το καμάρι του Academia, το γεγονός δηλαδή ότι τα αναρτημένα εκεί άρθρα παραπέμπονται περισσότερο. Στον κόσμο των εξοντωτικών προθεσμιών στον οποίο ζούμε, θα ήταν ανειλικρινές να μην παραδεχτεί κανείς ότι έχει υποκύψει στην ευκολία. Δηλαδή για ένα παραπληρωματικό θέμα, αδιάφορο για το κυρίως θέμα μιας εργασίας, άρα και θέμα στο οποίο δεν είναι κανείς πολύ εξοικειωμένος, είναι εντονότατος ο πειρασμός να παραπέμψει κανείς σε κάτι που βρίσκει διαθέσιμο με τρία κλικ (έλα, πρόσφατο είναι, σε καλούτσικο περιοδικό είναι δημοσιευμένο, με καλύπτει), παρά να ακολουθήσει τον συνήθη δρόμο, ψάχνω ένα βιβλίο, που με παραπέμπει σε ένα άρθρο, από το οποίο βρίσκω ακριβώς το εξειδικευμένο άρθρο που μου χρειάζεται με όλη τη σχετική συζήτηση και τις πηγές. Κι αυτό γιατί για τον συνήθη δρόμο, σε μια μεγάλη ερευνητική βιβλιοθήκη, χρειάζεσαι πολύ χρόνο (ποιος είναι ο κωδικός, που διάολο έχει πάει αυτός ο κωδικός, να πάρω το ασανσέρ για τον δεύτερο όροφο, να βρω τον τόμο, να βάλω φάντασμα, να επιστρέψω στο τραπέζι με τον υπολογιστή μου, να κρατήσω τη σημείωση, να επιστρέψω τον τόμο στη θέση του, να βγάλω το φάντασμα, να επιστρέψω στο τραπέζι μου, να θυμηθώ που βρισκόμουν). Η διαφορά δύο λεπτών και μισής ώρας για μια παραπομπή για ένα δευτερεύον ζήτημα είναι πολύ μεγάλη για να την παραβλέψει κανείς αψήφιστα.

  79. sarant said

    78
    Να βάλω φάντασμα -για πες τι είναι!

  80. π2 said

    79: Ένα χαρτί που λέει ποιον τόμο πήρες και πού είναι ο χώρος εργασίας σου. Δεν το λένε έτσι παντού;

  81. π2 said

    Ωχ. Δεν βρίσκω άρθρο με μεζεδάκια αλλά διαβάζω ότι ο Τσίπρας είπε «Στον παγκόσμιο επενδυτικό χάρτη είμαστε αυτό που αποκαλείται the next best thing». Υποθέτω το είπε για καλό…

  82. sarant said

    80 Δεν το ήξερα….!

  83. Λγς said

    Γράφτηκα κι εγώ στο Αcademia με ψεύτικο όνομα και παίρνω ειδοποιήσεις ότι με αναφέρουν σε άρθρα.
    Γελάω κάτω από τα μουστάκια μου…

  84. Γιάννης Ιατρού said

    83: …με ψεύτικο όνομα και παίρνω ειδοποιήσεις ότι με αναφέρουν… και παρεμφερή προηγούμενα σχόλια

    σιγά το πράμα, εδώ παίρνει ο γνωστός ακατανόμαστος 10δες ειδοποιήσεις ότι αναφέρονται οι προσωπικές του βιβλιοθήκες, άσε τις κατά λάθος ταυτοποιήσεις από τα πολλά «εξειδικευμένα» χρηστώνυμα που βάζει… 🙂

  85. 77,
    Σωστό αυτό.
    Επίσης, εδώ και χρόνια, NSF, NIH, DOE και άλλες βασικές πηγές κρατικής χρηματοδότησης (στις ΗΠΑ) επιτρέπουν στον αιτούντα να συμπεριλάβει στο δισέλιδο CV του μέχρι 5 δημοσιεύσεις σχετικές με το θέμα της αίτησης/πρότασής του και μέχρι 5 άλλες δημοσιεύσεις που ο αιτών θεωρεί τις καλύτερές του ανεξαρτήτως θέματος.

  86. 83,
    😀 😀

  87. Γιάννης Κ. said

    Εκτός από μέιλ στο γιαχού δεν έχω τίποτα άλλο δικτυωτικό.

    Η academia.edu μού είχε γανώσει το κέρατο με διαρκή μηνύματα στο μέιλ μου, στα οποία πρότεινε να ανοίξω λογαριασμό. Τα έσβηνα χωρίς να κλικάρω. Καταρχάς πού ξέρει το μέιλ μου; (Καλά, μπορώ να υποθέσω ότι βρέθηκε σε λίστα συνεργατών μου που έχουν προφίλ στο ακαντήμια -ή κάτι τέτοιο.)

    Μετά από πρόσφατη συνεργασία μου με καθηγητή στην Τεχεράνη, η ακαντήμια μού έστειλε λινκ με τον… λογαριασμό μου. Ανοίγω το μήνυμα και τι να δω: Εκτός από την πρόσφατη αυτή συνεργασία είχε βρει και συμπεριλάβει στον «λογαριασμό μου» (δηλαδή σε σελίδα κάτω απ’ το όνομά μου!) κάτι παμπάλαια άρθρα μου, δημοσιευμένα στη Γαλλία, σε προ δικτύωσης εποχές (δεν γνώριζα ότι είχαν ψηφιοποιηθεί και μάλιστα είχα εντελώς ξεχάσει την ύπαρξή τους). Με αυτήν την αφορμή, έριξα μια (πολύ βιαστική) ματιά να θυμηθώ τι ψηφιοποιημένο υπάρχει στο εξωτερικό από δικό μου υλικό. Η πλάκα είναι ότι η, οπωσδήποτε τυχάρπαστη, επιλογή της ακαντήμια δεν περιλάμβανε καν κάτι από εκείνα που εγώ θα θεωρούσα περισσότερο άξια λόγου -της ίδιας εποχής ή άλλης.

    Στη συνέχεια εξακολούθησε να με πρήζει με το να μου λέει κάθε τρεις και λίγο ότι τόσα άτομα από τις τάδε χώρες κοίταξαν τα αναρτημένα (στην ακαντήμια) άρθρα. Κάποια στιγμή βαρέθηκα και κλίκαρα να δω, επιτέλους, περί τίνος πρόκειται. Κι εκεί μού ζήτηξε τον παρά.

    Επειδή έχω κάτι λίγες βδομάδες να πάρω μήνυμά τους, ελπίζω ότι κατάφερα να απενεργοποιήσω τον «λογαριασμό μου» (τον οποίο ποτέ δεν δημιούργησα). Λέω «ελπίζω» διότι ούτε θυμάμαι τι έκανα, ούτε κι έχω καμιά όρεξη να ελέγξω, άσε που μπορεί ο έλεγχός μου να τους δώσει λαβή να με ξαναπρήξουν.

    Δεν ξέρω, άλλο το να είναι κάποιος μέλος με τη θέλησή του κι άλλο το να σου φτιάχνουν λογαριασμό, με δικές σου εργασίες (δικής τους τυχαίας επιλογής -δηλ, ούτε ό,τι εσύ προτιμάς ούτε, έστω, το σύνολο των ψηφιακά διαθέσιμων εργασιών σου) και να τις εκθέτουν σε μέλη και μη. Το βρίσκω τρομακτικό. Εκβιαστικό. Ρε πού πάμε…

  88. sarant said

    87 Απίστευτα πράγματα!

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τελικά, ο Όργουελ φαντάστηκε έναν Μεγάλο Αδερφό προσκοπάκι, μπροστά σ’ αυτά που ήδη βλέπουμε και σε όσα δυστοπικά προοιωνίζεται το παρόν.

  90. Κουτρούφι said

    #77. Με εργασίες σε τέτοιου είδους περιοδικά αποκτάς το δικαίωμα να λες ότι «εδώ είμαι και εγώ». Και με το κατάλληλο δόντι προωθείς το προγραμματάκι σου.

    Επίσης, είναι και τα περίφημα παραδοτέα όπου σε κάθε ταρατζούμ (Θαλής κλπ και τέτοια) προγράμματα έχεις υποσχεθεί της Παναγιάς τα μάτια συμπεριλαμβανομένων και δημοσιεύσεων. Με εργασίες σε τέτοια περιοδικά οπεν αξες καθαρίζεις.

  91. Γς said

    Ο κλέψας του κλέψαντος. Βιτόριο Γκάσμαν . Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και τέτοια. 60 χρόνια είχα να δω την ταινία.
    Και μόλις τελείωσε στην ΕΡΤ 2.

    Το φχαριστήθηκα, δεν λέω, αλλά…

    Τελείωνε με μια πόρτα εργοστασίου που έκλεινε και μια επιγραφή που έλεγε «Περσονάλε κομπλέτο»
    Και διάβαζες στα ελληνικά «Ισχυρό Προσωπικό»!

    Δεν λέω ότι μου την χάλασε ο υποτιτλιστής, αλλά στο φινάλε ρε γμτ;

  92. Pedis said

    # 77 – Ένας πολύ απλός έλεγχος είναι να δει κανείς αν το περιοδικό περιλαμβάνεται στις λίστες του ISI

    Ναι, αλλά ως ένα βαθμό.

    1) Τα περιοδικά που περιλαμβάνονται στις λίστες του ISI έχουν πληρώσει γι αυτό.

    2) Περιοδικά που δεν πληρώνουν βρίσκονται απέξω. Αναφέρομαι σε περιπτώσεις περιοδικών με κριτές, όχι, δηλαδή, απαραίτητα του πεταματού.

    3) Εκδόσεις Πρακτικών Συνεδρίων, που δημοσιεύουν εργασίες χωρις κριτές αλλά έχουν πληρώσει, συμπεριλαμβάνονται στο ISI, άλλες που δεν έχουν πληρώσει, προφανώς όχι.

    Μερικές συνέπειες της κατάστασης που διαμορφώνεται:

    1) εργασίες δημοσιευμένες σε περιοδικά που δεν έχουν ενταχθεί στο ISI, όχι μόνο δεν αξιολογούνται κι ούτε καν κάνουν ζουμί, αλλά δεν αναφέρονται καν.

    2) αναφορές, από εργασίες δημοσιευμένες σε περιοδικά εκτός ISI, σε εργασίες δημοσιευμένες σε περιοδικά του ISI, δεν προσμετρούνται.

    3) ο ερευνητής τείνει να διαλέγει τα συνέδρια με ένα επιπλέον κριτήριο, αν η παρουσίαση θα δημοσιευτεί σε περιοδικό εντός ISI ή όχι. Προφανώς, στην πρώτη περίπτωση τα έξοδα εγγραφής στο συνέδριο είναι αυξημένα, αλλά χου κέαρς, πληρώνει το ινστιτούτο ή το πρόγραμμα του καθενός (κι όποιος δεν έχει άκρες, δεν πρόκειται να βρει, και τον τραβάει όλο και πιο κάτω, όλο και πιο κάτω …).

    Α προπό, δεν ήταν ο Merton που εισήγαγε τον όρο Matthew effect;

    Πρόκειται για το πιο άμεσο αποτέλεσμα -αλλά και το στόχο, που δνε ομολογείται- των προβληματικών καταστάσεων που δημιουργεί το κυνήγητό της (ψευδο) αριστείας.

  93. Pedis said

    The Matthew effect in science, Robert Merton, 1968

    https://ir.stonybrook.edu/xmlui/bitstream/handle/11401/8044/mertonscience1968.pdf?sequence=1

  94. Γς said

    τω γαρ εχοντι παντι δοθησεται και περισσευθησεται του δε μη εχοντος και ο εχει αρθησεται απ αυτου

  95. Γς said

    Ηλίας Κατσούλης – Το επικοινωνιακο σύστημα της επιστήμης.
    Αναγνώριση – σύνδρομο του Ματθαίου –
    νόμος του Gresham.

    https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/sas/article/viewFile/472/469

  96. cortlinux said

    Η Γουικιπίντια όπως και το λίνουξ (ή για τους πιο γνώστες γκνου λίνουξ (GNU-Linux) χρηματοδοτούνται από δωρεές, πράγμα που δεν το βρίσκω κακό. Δεν νομίζω ότι το να δώσουμε 5 ή 10 ευρώ στην Γουικπίντια ότι μας κάνει κακό, ειδικά όταν η Αγγλόφωνη είναι αξιόπιστη πηγή πληροφοριών. Ειδικά στα θέματα των θετικών επιστημών. Το να δίνουμε κάτι, έστω το ελάχιστο σε τέτοιες δουλειές νομίζω ότι επιβάλλεται.

  97. Νίκος Κ. said

    Φαίνεται πως όσο πιο πολύ χρησιμοποιείται ένα κριτήριο, τόσο πιο πολύ ξεφτίζει. Στην αρχή ήταν ο αριθμός των δημοσιεύσεων. Πήγαμε στις αναφορές. Μετά στο h-index. Νέα «αντικειμενικά» κριτήρια αναζητούνται εναγωνίως.

    Και στις ρωγμές του συστήματος ανθίζουν Ακαντέμιες, όπεν άξες κλπ. Στον ίδιο τον μπαξέ έχουμε τα μεγάλα εκδοτικά μονοπώλια, που παίρνουν την επιστημονική εργασία δωρεάν (τους μισθούς συνήθως τους πληρώνει το κράτος), τους την κρίνουμε δωρεάν, την περιφράσουν με συρματοπλέγματα (κόπι-ράιτ) και τη μοσχοπουλάνε (συνήθως σε κρατικά επιχορηγούμενους οργανισμούς). Παλιά είχαν τουλάχιστον τα έξοδα δακτυλογράφησης και στοιχειοθεσίας, τώρα τους κάνουμε και το δακτυλογράφο· να είναι καλά το Μάικροσοφτ γουερντ.

    Η ιδιωτική πρωτοβουλία στα καλύτερά της!

  98. sarant said

    96 Ασφαλώς!

    92-93 Ετσι είναι δυστυχώς

    91 Και από αλλού άκουσα για την ταινία αυτή παράπονα. Κάτι involtini που είχαν μεταφραστεί «κανόνες»!

  99. alerosa900 said

    Ενδιαφέρον και ακριβές! Δείτε κι αυτό: https://www.forbes.com/sites/drsarahbond/2017/01/23/dear-scholars-delete-your-account-at-academia-edu/#5dc336dc2d62

  100. alerosa900 said

    https://www.chronicle.com/article/Scholars-Criticize/235102

  101. sarant said

    Ευχαριστούμε!

  102. Pedis said

    ε, τους κερατάδες.

  103. Theo I. said

    100:
    Είναι το ίδιο άρθρο με αυτό στο οποίο παραπέμπει ο Δύτης στο δεύτερο λίκνο του σχ. 24 😊

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: