Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αι εντυπώσεις του υιού ενός εκ των υπουργών μας (Χρονογράφημα του Ν. Λαπαθιώτη)

Posted by sarant στο 11 Μαρτίου, 2018


Κυκλοφόρησε πριν απο μερικές μέρες το 43ο τεύχος (Άνοιξη 2018) του εξαμηνιαίου περιοδικού Μικροφιλολογικά της Λευκωσίας, με το οποίο συνεργάζομαι τακτικά εδω και μερικά χρόνια.

Όπως συνηθίζω, τις συνεργασίες μου στα Μικροφιλολογικά τις αναδημοσιεύω εδώ, στο ιστολόγιο, φυσικά αφού κυκλοφορήσει το τεύχος. Το ίδιο θα κάνω και σήμερα.

Παρόλο που αρκετά από τα θέματα του περιοδικού έχουν ειδικό κυπριακό ενδιαφέρον, η ύλη του ασχολείται με ολόκληρη την ελληνική λογοτεχνία και σας συνιστώ να το αναζητήσετε -ακόμα καλύτερα, να γραφτειτε συνδρομητές, προς 15 ευρώ τον χρόνο (πρέπει να στείλετε ηλεμήνυμα στον Λευτέρη Παπαλεοντίου, που τη διεύθυνσή του τη βρίσκετε εδώ).

Δεν αποκλείεται να παρουσιάσω στο μέλλον και κάποιο άλλο από τα άρθρα του τεύχους αυτού. Προς το παρόν αναδημοσιεύω το δικό μου άρθρο, το οποίο παρουσιάζει ένα χρονογράφημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη αλλά και ένα πεζό ποίημα του ποιητή για το οποίο γινεται λόγος στο χρονογράφημα.

 

Αι εντυπώσεις του υιού ενός εκ των υπουργών μας – Χρονογράφημα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Στην αυτοβιογραφία του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, ο ποιητής αναφέρεται στην περίοδο κατά την οποία ο πατέρας του, στρατιωτικός καριέρας, διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών μετά την επανάσταση (ορθότερα ίσως «προνουντσιαμέντο») του 1909. Η περίοδος αυτή ήταν σύντομη· διάρκεσε λίγο περισσότερο από 4 μήνες (Αύγουστος – Δεκέμβριος 1909), καθώς ο πατέρας Λαπαθιώτης ήταν χαρακτήρας ασυμβίβαστος και οξύθυμος κι έτσι εξαναγκάστηκε σε παραίτηση ύστερα από μια έντονη σύγκρουση που είχε στη Βουλή με την (εχθρική προς την επανάσταση) πλειοψηφία των βουλευτών.

Γράφει λοιπόν ο Λαπαθιώτης:

Δεν θ’ αναφέρω [από την περίοδο αυτή] παρά ένα αρθράκι μου, στο Νέον Άστυ του Πετροβίκη, όπου περιέγραφα τις εντυπώσεις μου, από την περιπέτεια εκείνη, σε τόνο μάλλον χιουμοριστικό, και θεωρηθέν ως «ιδιόρρυθμο».

Μετά το αρθράκι μου αυτό, έδωσα και μια σειρά χρονογραφήματα –κάπου δέκα– στο ίδιο φύλλο, σε καθαρεύουσα, και όμως αρκετά νεωτερίζοντα.

Όπως σωστά υποσημειώνει ο Γιάννης Παπακώστας που εξέδωσε την αυτοβιογραφία («Η ζωή μου», Κέδρος 2009) το «αρθράκι» του Λαπαθιώτη με τις εντυπώσεις από την υπουργοποίηση του πατέρα του δεν ήταν το πρώτο του στο Νέον Άστυ, όπως αφήνει να εννοηθεί η παραπάνω διατύπωση. Πράγματι, ο Λαπαθιώτης δημοσίευσε συνολικά 8 χρονογραφήματα στην εφημερίδα αυτή, από τις 12 Μαΐου έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1909, το δε «υπουργικό» χρονογράφημα, στις 20 Αυγούστου 1909, ήταν όχι το πρώτο αλλά το έκτο της σειράς.

Θα παρουσιάσω σήμερα αυτό το «ιδιόρρυθμο» χρονογράφημα του Λαπαθιώτη. Μονοτονίζω και εκσυχρονίζω την ορθογραφία, εκτός από το παράθεμα που προτάσσεται ως μότο:

 

ΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΕΝΟΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΜΑΣ

 

Σκιὰ ἦν καὶ παρέδραμε· καπνὸς
ἦν καὶ διελύθη· πομφόλυγες ἦσαν
καὶ διερράγησαν· ἀράχνη ἦν καὶ
διεσπάσθη…

(Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

 

Είναι ωραίον και συνάμα πρακτικόν να διέρχεται κανείς την ζωήν του χωρίς μερίμνας, δίχως να κατατρίβεται εις εκνευριστικάς και πολυπλόκους ασχολίας, αι οποίαι αφαιρούν κάθε ψυχικόν οργασμόν προς  κάτι μέγα και υψηλόν και εξαντλούν τας ζωικάς δυνάμεις εις βαθμόν ανυπολόγιστον· είναι ωραίον να ζει κανείς ως ερημίτης ή ως ονειροπόλος εις τους ιδικούς του κόσμους, μακράν πάσης επικοινωνίας προς την βιοπάλην, το αισχρόν αυτό τέρας των νεοτέρων χρόνων.

Τότε η ζωή λαμβάνει μίαν ιδιαιτέραν χροιάν και εξωραΐζεται κατά ιδιαίτερον τινά τρόπον, τον οποίον μόνον οι μύσται των θελγήτρων της γνωρίζουν. Και ο μύστης της τοιαύτης ζωής είναι σχεδόν φαινόμενον. Είναι σχεδόν σπανία τις και παράδοξος εξαίρεσις, ο τοιούτος αδιάφορος προς πάντα και αυθόρμητος ονειροπόλος, σπάνιόν τι και εξωτικόν άνθος, το οποίον δεν φύεται καθ’ εκάστην, αλλά χρειάζεται την ύπαρξιν ορισμένου περιβάλλοντος και έχει ανάγκην εκκολάψεως υπό ορισμένας συνθήκας, χρονικάς και τοπικάς.

Η καθημερινή ζωή αντιμάχεται διαρκώς με τον ονειροπόλον και σπανίως ηττάται εις τον άνισον αυτόν αγώνα· αι λεπτομέρειαι της υπάρξεως, αι φροντίδες του οικογενειακού βίου, αι ανησυχητικώς πληθυνόμεναι ανάγκαι του ατόμου, απαιτούν την έντασιν όλης της προσοχής και την δαπάνην όλων των δυνάμεων· η κατανάλωσις αυτή της ενεργείας είναι τρομακτική, αλλ’ η έξις μάς αφοπλίζει από το να την κατανοήσομεν καθ’ όλην την έκτασιν και το πλάτος αυτής.

Το μεγαλύτερον σημερινόν πρόβλημα είναι η διατήρησις μιας αταράχου vie contemplative, απροσκόπτως μέχρι τέλους.

Αυταί αι σκέψεις μ’ επολιόρκησαν την ημέραν κατά την οποίαν ο πατήρ του υποφαινομένου εχρίσθη υπουργός· διά μιάς ησθάνθην την άμεσον επαφήν τής ζωής, η οποία αιφνιδίως κατέκλυζε τους πόρους μου και ο πτωχός ονειροπόλος τής χθες αφυπνίσθη από την γλυκυτάτην του ηρεμίαν διά να βαπτισθεί εις την τρικυμίαν τής πραγματικότητος.

Θόρυβοι αμαξών και στολών χρυσοποικίλτων  μαρμαρυγαί, και χειραψίαι μέχρις αποπνιγμού, και μυστηριώδη κρυφομιλήματα διαμειβόμενα μεταξύ προσώπων ιλαρών ή αυστηρών συνοφρυωμένων ή φαιδρών, και αποφθέγματα περί της πολιτικής καταστάσεως, εκπεμπόμενα από στομάτων, δίκην μύδρων, εσκόρπισαν εις τους τέσσαρας ανέμους τας ωραίας χιμαίρας, αι οποίαι, εις τας σκοτεινάς γωνίας, ύφαινον τους μυστικούς και αβρούς πέπλους των, καθώς αράχναι αλλόκοτοι και ονειρώδεις.

Ο πυρετός της υπάρξεως και της ζωής ο παλμός εδόνησαν την ειρηνικήν ατμόσφαιραν εντός της οποίας εβαυκαλίζετο λανθάνουσα η ατέρμων γαλήνη της φαντασίας μου· ήλθε μία πνοή και εξηφάνισεν όλους τους πέπλους οι οποίοι κατέπιπτον και εξαΰλωναν το θέαμα του κόσμου με σαγηνευτικάς φωτοσκιάσεις.

Οι στίχοι μου ετινάχθησαν αλλόφρονες από το απροσδόκητον κτύπημα και ετράπησαν προς αγνώστους δρόμους, ως εάν είχον καταληφθεί υπό πανικού…

Χθές, εδοκίμασα να χαράξω ολίγας γραμμάς.

Ήρχιζα  ως εξής, αν δεν απατώμαι :

«Άρρωστο και θαμπό, σαν πικραμένη και σαν απελπισμένη παπαρούνα, το κόκκινο φεγγάρι ξεφυλλιζότανε αργά αργά προς τη βαθιά θάλασσα.»

Αλλά τι σας ενδιαφέρει πώς ήρχιζα; το αποτέλεσμα είναι ότι…

—Γκριννννν…

—Ποιος είναι;

—Ο κύριος υπουργός;

—Λείπει!

—Ε! τότε… ο υιός του;

—Μέσα είναι!

—Τον φωνάζετε, σας παρακαλώ;

Ες κόρακας! το φεγγάρι μου έμεινε μετέωρον επάνω από τη βαθιά θάλασσα!…

Αιωνία του η μνήμη…

Διά μιάς –βλέπετε– αυτοδημιουργούνται εκ του μηδενός χίλιαι υποχρεώσεις, χίλια καθήκοντα και η διάνοια πρέπει να ευρίσκεται εις διαρκή υπερέντασιν διά να καταπίεις τούς λόγους και τας συζητήσεις και τας τορνευμένας φράσεις.

Κάποιος με ζητεί.

—Ο κύριος υπουργός εξήλθε;

Εξήλθε! Τί ωραίον πράγμα δι’ ένα δημοτικιστήν, υποστηρίζοντα την ζωντανήν ομιλουμένην γλώσσαν, να ομιλεί με το «εξήλθε»!

Απαντώ ευγενώς:

—Όχι, κύριε.

—Αλλά;

—Εβγήκε, κύριε…

Ένα λοξόν βλέμμα, εμβρόντητον και εταστικόν, ετοξεύθη επάνω μου.

Ο κύριος ανεχώρησεν ως προσβεβλημένος ινδιάνος…

Αλίμονον! το ενόησα πολύ αργά.

Αυτό που έκαμα ήτον πολύ… αντιδημοτικόν!

Ναπολέων Λ. Λαπαθιώτης

 

Το εισαγωγικό παράθεμα είναι παρμένο από την Ομιλίαν εις Ευτρόπιον του Ιωάννη Χρυσόστομου. Το vie contemplative θα μπορούσε να αποδοθεί «στοχαστική ζωή».

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι στίχοι τους οποίους αναφέρει ο Λαπαθιώτης στο χρονογράφημα («Άρρωστο και θαμπό, σαν πικραμένη και σαν απελπισμένη παπαρούνα….»), που τους άφησε στη μέση εξαιτίας της επίσκεψης του φίλου του πατέρα του, αντιστοιχούν σε υπαρκτό (πεζό) ποίημα του Λαπαθιώτη. Πράγματι, έτσι ακριβώς αρχίζει το πεζό ποίημα «Το κόκκινο φεγγάρι», που δημοσιεύτηκε στο 10ο τεύχος του περιοδικού Δάφνη στις 8.10.1909 (σελ. 3, μαζί με άλλα δύο πεζά ποιήματα με τον γενικό τίτλο «Ουγγρικές ραψωδίες») και στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε στο Μπουκέτο (1 Μαΐου 1932) και συμπεριλήφθηκε στο Χαίρε Ναπολέων του Τάκη Σπετσιώτη (σελ. 286).

Καθώς δεν είναι πολύ γνωστό, αξίζει να το θυμηθούμε, μια και συμπληρώνει τη σεληνιακή παλέτα του Λαπαθιώτη με ένα κόκκινο, αρρωστημένο φεγγάρι:

Άρρωστο και θαμπό, σαν παραπεταμένη παπαρούνα, το κόκκινο φεγγάρι ξεφυλλιζότανε προς τη βαθιά θάλασσα…

Ξεφυλλιζότανε προς τη βαθιά και άλαλη θάλασσα…

Ωσάν νεκροκεφαλή, με πεσμένα τα ματόφυλλα, ανάσκελα πεσμένη μέσα στα χάη κείτεται.

Σα φέτα κίτρινου πορτοκαλιού και σα σιδερένιο πύραυνο, μέσα στη φωτιά κοκκινισμένο, λιώνει απόψε το άρρωστο φεγγάρι…

Ένας τρόμος δένει τα μάτια που το πολυκοιτάζουνε…

Είναι σαν τα κέρινα κεφάλια των πεθαμένων που δε βρίσκουνε ησυχία και ξαπόσταμα, που όλο σαπίζουνε μέσα στα μαδημένα τριαντάφυλλα…

Ένα πικρό φως ως τα βουνά κυλάει, ένα πικρό φως…

Κι εγώ μέσα στην αγκαλιά μου πιο πολύ σε σφίγγω, γιατί άρρωστο και θαμπό σαν παραπεταμένη παπαρούνα, το κόκκινο φεγγάρι ξεφυλλιζότανε προς τη βαθιά θάλασσα…

Ξεφυλλιζότανε προς τη βαθιά και άλαλη θάλασσα…

Ευτυχώς, οι αναπόφευκτοι περισπασμοί από τους επισκέπτες του υπουργού πατέρα δεν εμπόδισαν τελικά τον γιο να τελειώσει το ποίημά του!

Advertisements

44 Σχόλια to “Αι εντυπώσεις του υιού ενός εκ των υπουργών μας (Χρονογράφημα του Ν. Λαπαθιώτη)”

  1. Το contemplative βγήκε coutemplative στο κείμενο ελέω OCR. Βίος θεωρητικός είναι ο πρωτότυπος ελληνικός όρος: http://www.oxfordreference.com/view/10.1093/acref/9780195046526.001.0001/acref-9780195046526-e-5773 Εν αντιθέσει με τη vita activa δηλαδή.
    Πώς αναχωρεί κάποιος «ως προσβεβλημένος ινδιάνος»;

  2. Το συγκεκριμένο τεύχος των Μικροφιλολογικών έχει και τη σπάνια ιδιαιτερότητα να περιέχει άρθρο του Κεχαγιόγλου που δεν τα βάζει με κανέναν ειμή τον εαυτό του 🙂

  3. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Νίκο, στο εισαγωγικό της ανάρτησης λες «μονοτονίζω και εκσυγχρονίζω την ορθογραφία». Το εισαγωγικό αυτό μας πληροφορεί ότι αναδημοσιεύεις ένα άρθρο από το περιοδικό.

    Παρακάτω αρχίζει η αναδημοσίευση του άρθρου, το οποίο επίσης έχει δικό του εισαγωγικό. Και εκεί, ομοίως, διαβάζουμε «μονοτονίζω και εκσυγχρονίζω την ορθογραφία».

    Άρα στην εδώ ηλεκτρονική αναδημοσίευση δεν μονοτονίζεις ούτε εκσυγχρονίζεις, αφού αυτές τις αλλαγές τις βρήκες ήδη έτοιμες στην έντυπη δημοσίευσή σου! Καλύτερα λοιπόν «έχω μονοτονίσει και εκσυγχρονίσει» για το εισαγωγικό της ανάρτησης.

  4. Γς said

    —Γκριννννν…

    —Ποιος είναι;

    Κουδούνι ήταν. Οχι τηλέφωνο, που νόμισα.

    Πόσα τηλέφωνα να υπήρχαν το 1909;

    Το τηλέφωνο πρωτοεμφανίστηκε το 1892 ενώ το 1895 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το πρώτο Τηλεφωνικό Κέντρο µε 60. συνδροµητές.
    Το 1922 οι συνδροµητές γίνονται 2.000

  5. ΚΩΣΤΑΣ said

    > … μακράν πάσης επικοινωνίας προς την βιοπάλην, το αισχρόν αυτό τέρας των νεοτέρων χρόνων.

    Ωραίος ο Λαπαθιώτης, αλλά γιος του μπαμπά. Αυτή η νοοτροπία του τον οδήγησε στο άδοξο βιολογικό του τέλος.

  6. Μαρία said

    Το μότο είναι απο την «Ομιλία εις Ευτρόπιον ευνούχον πατρίκιον και ύπατον». Την διαχτήκαμε στην Ε’ Γυμνασίου. Τόσο μας άρεσε η λέξη πομφόλυγες που την κολλήσαμε για παρατσούκλι στη γυμνασιαρχίνα μας.

  7. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εγώ πως το θυμάμαι «οι προς Ευτρόπιον λόγοι», ίσως να κάνω λάθος.

  8. Μαρία said

    7
    Μπορεί να έχεις άλλη έκδοση και με τη 2η ομιλία. Για ομιλίες πρόκειται πάντως.

  9. Μαρία said

    6
    https://books.google.gr/books?id=VuDRAAAAMAAJ&pg=RA3-PA457-IA9&dq=%CE%9F%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1+%CE%B5%CE%B9%CF%82+%CE%B5%CF%85%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF%CE%BD+%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%BF%CE%BD&hl=en&sa=X&ved=0ahUKEwjq4p_Y7OPZAhXpK5oKHTcRBukQ6AEIKjAA#v=onepage&q=%CE%9F%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%20%CE%B5%CE%B9%CF%82%20%CE%B5%CF%85%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%B9%CE%BF%CE%BD%20%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%87%CE%BF%CE%BD&f=false

  10. Μαρία said

    τας χιμαίρας, Αι οποίαι

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μου αρέσουν πολύ τα πεζά του Λαπαθιώτη, το στυλ της γραφής του. Εκτός από τα ωραία διηγήματα, υπάρχει περίπτωση να κυκλοφορήσει και κάνας τόμος με χρονογραφήματα, Νικοκύρη;
    Οι τέσσερις πρώτες παράγραφοι του κειμένου με εκφράζουν απολύτως, αλλά, δυστυχώς, έτσι όπως την κάναμε τη ζωή, από το πρωί μέχρι το βράδυ σκεφτόμαστε τις υποχρεώσεις που μας τραβάνε απ’ το μανίκι.
    Βίος θεωρητικός ή βίος στοχαστικός; Το δεύτερο μου φαίνεται πιο εκφραστικό.

  12. Σα φέτα κίτρινου πορτοκαλιού και σα σιδερένιο πύραυνο, μέσα στη φωτιά κοκκινισμένο, λιώνει απόψε το άρρωστο φεγγάρι…

    κίτρινο(;) πορτοκάλι και σαν κατακόκκινο πυρωμένο σίδερο το φεγγάρι… ένα θεματάκι με τα χρώματα το έχει ο ποιητής…

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πώς αποχωρεί κάποιος σαν «προσβεβλημένος Ινδιάνος», Δύτη; Κάπως έτσι:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.protothema.gr/life-style/Hollywood/article/470833/indianoi-ithopoioi-apohoroun-exalloi-apo-ti-nea-tainia-tou-adam-sandler/&ved=2ahUKEwjhmomp9OPZAhXBE5oKHYWMAekQFjAAegQIBxAB&usg=AOvVaw3fuKSu_vsgEvDErvfYbE0p
    Ο Λαπαθιώτης έβλεπε μπροστά. 😊

  14. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολυ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Μερσί για τη διορθωση.
    Ο ινδιάνος ειναι ο διανος, η γαλοπούλα. Φαντάσου ότι προσβάλλεις έναν κορδωμένο διάνο, ε, τέτοιο ύφος είχε 🙂

    2 🙂

    3 Τελικά έσβησα την εισαγωγική αναφορά

    11 Λες να είχε ενδιαφέρον ένας τόμος με χρονογραφηματα, 100+ χρόνια μετά; Να το σκεφτούμε τότε.

    Υπάρχουν βέβαια και τα πεζά ποιήματα που δεν έχουν εκδοθεί (παρά μόνο μια επιλογή από τον Σπετσιώτη).

  15. Παναγιώτης Κ. said

    Πρακτικός βίος-πνευματικός βίος.
    Όλα καλά αυτά μόνο που, οι πνευματικοί άνθρωποι οποιασδήποτε ιδεολογικής απόχρωσης, συνήθως αποφεύγουν να ασχοληθούν με εκείνους που διεκπεραιώνουν πρακτικό έργο.

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν θα γίνει μπεστ σέλερ, Νίκο, αλλά οι …ρέκτες της κομψής γραφής και των στιγμιότυπων παλαιότερων εποχών θα το εκτιμήσουν πολύ. Ένα αντίτυπο ήδη έχει πουληθεί. 😊

  17. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλημέρα!
    Η ρήση του Χρυσοστόμου, άρεσε και στον Ιω. Δαμασκηνό:

  18. Νέο Kid said

    Δύτη, εικάζω ότι στο «προσβεβλημένος ινδιάνος» το ινδιάνος έχει την αρχική του σημασία ινδιάνος=ινδός=εξ Ινδιών. Οι Κύπριοι ακόμα όταν λένε «ινδιάνος» εννοούν ινδός.
    Οι Ινδοί δεν προσβλύνονται εύκολα, αλλά όταν το κάνουν, το κρατάνε μανιάτικο μεν αλλά με κάποιο σικ (chique). Ποιος ήταν εκείνος ο μαχαραγιάς που πήγε στην αγγλία να αγαράσει μια (ακόμη…) Ρολς, έφαγε πόρτα, και μετά γύρισε στην Ινδία κι έβγαζε στο χωριό του τις Ρολς ρόυς για να μαζεύουν τα απορρίματα; 🙂

  19. 18 Μπα, νομίζω η εκδοχή του Νικοκύρη (διάνος, γαλοπούλα) μου φαίνεται πιο πειστική…

  20. Νέο Kid said

    19. Και πώς προσβλύνεται δηλαδή μια γαλοπούλα ρε παλικάρι, για ναχουμε καλό ρώτημα; Ενώ για τσοι Ινδοί κάτι ξέρουμε… και ο Ναπολέων ήτο Κυπραίος, μην το ξεχνούμε. Κάτι μπορεί να του είχε μείνει από τις κυπριακές προσφωνήσεις. Αράπη(δ)ες οι Άραβες, Ινδιάνοι οι Ινδοί.

  21. Πέπε said

    20
    > > Και πώς προσβλύνεται δηλαδή μια γαλοπούλα ρε παλικάρι, για ναχουμε καλό ρώτημα;

    Εύκολα, με το τίποτα. Αν τους παρατηρήσεις για 5-10 λεπτά (τους αρσενικούς), φέρονται όλη την ώρα σαν να τους συνέβη κάτι που δεν το ανέχονται και θυμώνουν. Φαίνεται πως έτσι είναι η φωνή και η κινησιολογία που τους χάρισε ο θεός.

  22. BLOG_OTI_NANAI said

    Ωραία και παραστατική η περιγραφή : «Οι στίχοι μου ετινάχθησαν αλλόφρονες από το απροσδόκητον κτύπημα και ετράπησαν προς αγνώστους δρόμους«

  23. Νέο Kid said

    21. Εντάξει, μια ιδέα έριξα. Υπάρχει άλλη περίπτωση όπου ο διάνος λέγεται ινδιάνος; Δεν έχω ιδέα επίσης πότε και αν στην Ελλάδα οι Ινδοί λέγονταν και Ινδιάνοι. Τροφή για σκέψη (που λέμε και στην Κύπρο γκοτ άφτερ σέηβ δε Κουίν)

  24. sarant said

    Ναι, το έχω δει συχνά να λέγεται ινδιάνος (σε παλιά κείμενα) ο γαλος.

  25. Νέο Kid said

    24. Οκ. Κέης κλόουζντ

  26. Μαρία said

    19
    Μπορείς να σκέφτεσαι και το Δένδια.

  27. ΣΠ said

    23, 24

    ινδιάνος ο [inδiános] Ο18 : το οικόσιτο πτηνό γαλοπούλα.

    [λόγ. < Iνδιάνος σημδ. ιταλ. pollo d΄India]

    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82&dq=

  28. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εκτός του ότι είναι σύνηθες να παρουσιάζεται κάποιος που καμαρώνει και φουσκώνει σαν διάνος, αν εννοούσε Ινδό, θα το έγραφε με κεφαλαίο ι.

  29. BLOG_OTI_NANAI said

    Μικροφιλολογικά:

  30. sarant said

    29 Από την αρχική τριάδα, οι δυο πρώτοι έφυγαν πρόωρα από τη ζωή…

  31. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    πολύ ωραίος καιρός σήμερα, μόλις επέστρεψα από βολτίτσα στα μέρια του (εξαφανισθέντος πλέον) Ηριδανού …
    Α, και χαιρετίσματα στην γνωστή παρέα, από τον ΑΟΑ …. 🙂

    Για τον «προσβεβλημένο ινδιάνο» μια μικρή συνεισφορά:
    Στα γερμανικά υπάρχει κάτι αντίστοιχο, η έκφραση «προσβεβλημένο λουκάνικο» (beleidigte Wurst).

  32. dryhammer said

    Όταν διάβασα για τον προσβεβλημένο ινδιάνο, πριν διαβάσω τα σχόλια, σκέφτηκα έναν ερυθρόδερμο να κοκκινίζει κι άλλο από θυμό. Ίσως έχω επιρροές από κόμιξ.

    Παρεμπιπτόντως έχω δει κινέζο (από τους πολύ ξέσπριους) να χλομιάζει και το θέαμα μου ήταν κωμικό.

  33. 14,

    Νομίζω πως το διάνος έκανε διάνα:

    Ο Ινδιάνος έκανε τον καμπόσο,
    κι ο άλλος του τη βγήκε καμπόης.

  34. 31, τέλος
    😀

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    30: Μόλις το έγραψες θυμήθηκα ότι στον Σάββα Παύλου είχες κάνει αφιέρωμα: https://sarantakos.wordpress.com/2016/04/10/savvaspavlou/

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    31α >> βολτίτσα στα μέρια του (εξαφανισθέντος πλέον) Ηριδανού …Κάτω στο Μοναστηράκι
    και σε τούνελ σκοτεινό
    έχουνε φυλακισμένο
    τον αρχαίο ποταμό.

  37. Λ said

    Νικοκύρη, αλήθεια που κυκλοφορά και που μπορούμε να το βρούμε. Έχω φάει τους τόπους αλλά δεν το βρίσκω. Μια φορά που το χρειάστηκε ένας φίλος έπρεπε να παρακαλώ γονατιστή τα βιβλιοπωλεία για να μου εξασφαλίσουν ένα τεύχος.

  38. sarant said

    37 Μέιλ στον Λευτέρη Παπαλεοντιου.
    τη διεύθυνσή του τη βρίσκετε εδώ:

    https://www.blogger.com/profile/14549099690857670576

  39. Λ said

    Ευχαριστώ

  40. Λεύκιππος said

    ΑΣΧΕΤΟ Μόνο εγώ είδα τον λάΪνσμαν μετά την επίτευξη του γκολ του ΠΑΟΚ να τρέχει προς την Σέντρα; Πότε και κυρίως γιατί ξαναγύρισε και έγιναν όσα έγιναν;
    Άντε και όνειρα γλυκά…..

  41. Γς said

    31:

    >«προσβεβλημένο λουκάνικο» (beleidigte Wurst).

    Και προσβελημένη Conchita.

    Conchita Wurst

  42. leonicos said

    Θα είχε χάσει η λογοτεχνία μας αν τελικώς δεν είχε αποτελειώσει ο Λαπ. το ποίημά του;

    Ε, όχι!

  43. # 40

    Ισως μια μέρα αποδειχθεί πως τον ειδοποίησαν με ενδοσυνενόηση. Εχει ξαναγίνει το ίδιο σκηνικό στο περσινό Ατρόμητος – ΑΕΚ…σύμπτωση !!

  44. sarant said

    42 Αυτό όμως μπορείς να το πεις για το 99% των έργων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: