Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όσα δεν είπε ο Μπιλ Μαζάουερ

Posted by sarant στο 16 Απρίλιος, 2018


Ο τίτλος ίσως σας κάνει ν’ απορήσετε, αφού ο γνωστός ιστορικός, που έχει γράψει εκτενώς για την Ελλάδα και την ιστορία της, λέγεται Μαρκ Μαζάουερ.

Ωστόσο, στο τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε πέρυσι στα αγγλικά και πολύ γρήγορα στη συνέχεια στα ελληνικά από τις εκδόσεις Άγρα, πρωταγωνιστούν δυο άλλοι Μαζάουερ, που φαίνονται και στη φωτογραφία του εξωφύλλου: ο πατέρας και ο παππούς τού συγγραφέα.

Το βιβλίο έχει τίτλο «Όσα δεν είπες» (What you did not tell) -απευθύνεται ο γιος προς τον πατέρα. Με το που πέθανε ο πατέρας του ο Μπιλ, ο Μαρκ Μαζάουερ συνειδητοποίησε, όπως γράφει, ότι «ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του» τού ήταν άγνωστο, έψαξε στα χαρτιά του πατέρα του και βρήκε τα ημερολόγιά του (κρατούσε ημερολόγιο επί πενήντα χρόνια ο Μπιλ!) και τα διάβασε, αλλά η ανάγνωση αυτή του δημιούργησε ακόμα περισσότερες απορίες. Κι έτσι, ο Μαζάουερ ως ιστορικος πια, διερεύνησε την οικογενειακή ιστορία του πατέρα του και του παππού του, και έγραψε αυτό το γοητευτικό βιβλίο που περιέχει «όσα δεν του είπε» ο πατέρας του. Ή ίσως «όσα δεν είπε» γενικά, μια και η σιωπή και η λακωνικότητα είναι ένα θέμα που διαπερνά το βιβλίο, αφού και ο παππούς του συγγραφέα ήταν άνθρωπος που απέφευγε να μιλάει για το δικό του παρελθόν.

Είναι πολύ συνηθισμένο να γράφει ο γιος τη βιογραφία του πατέρα -το έκανε και ο δικός μου πατέρας για τον δικό μου παππού (το βιβλίο το έχουμε παρουσιάσει σε συνέχειες στο ιστολόγιο). Όμως ο Μαζάουερ δεν έκανε μόνο αυτό -δεν περιορίζεται στη βιογραφία του πατέρα του, αλλά επίσης βιογραφει τον παππού του, τη γιαγιά του, τα ετεροθαλή αδέρφια του πατέρα του, κάποιους άλλους θείους. Πρόκειται δηλαδή για μια, θα λέγαμε, «οικογενειακή βιογραφία», που γίνεται σε μεγάλο βάθος και πλάτος αλλά από αυστηρά πατρογραμμική σκοπιά, δηλαδή βιογραφούνται μόνο οι συγγενείς από τη μεριά του πατέρα του συγγραφέα. Η μητέρα του αναφέρεται ελάχιστα και οι δικοί της πρόγονοι σχεδον καθόλου, ενώ αφιερώνονται σελίδες π.χ. στον πρώτο σύζυγο της γιαγιάς του συγγραφέα.

Και βέβαια, η εξιστόρηση ξεκινάει από την τσαρική Ρωσία στα τέλη του 19ου αιώνα, αφού τόσο οι Μαζάουερ (Μαζόβερ τότε) όσο και οι Τουμάρκιν (η οικογένεια της γιαγιάς του συγγραφέα) ήταν Ρωσοεβραίοι, από την «Ζώνη Εγκατάστασης» (στα αγγλικά Pale of Settlement), τις περιοχές δηλαδή όπου επιτρεπόταν η εγκατάσταση Εβραίων στην τσαρική Ρωσία, περιοχές στα δυτικά της χώρας: οι Μαζόβερ ήταν από το Γκρόντνο, που σήμερα βρίσκεται στη Λευκορωσία, αλλά κοντά στη Λιθουανία και την Πολωνία ενώ οι Τουμάρκιν από το Σμόλενσκ. Στα τέλη του 19ου αιώνα, στη Ζώνη ζούσε το 95% των Εβραίων της τσαρικής Ρωσίας, δηλαδή περίπου οι μισοί Εβραίοι του πλανήτη. Ήταν πολύ δύσκολο για έναν Εβραίο να του επιτραπεί να ζήσει εκτός Ζώνης, και ακόμα περισσότερο στην Πετρούπολη ή στη Μόσχα.

Ο Μαρκ Μαζάουερ γεννήθηκε το 1958. Δεν πρόλαβε τον παππού του, τον Μαξ, κανονικά Μόρντχελ πριν εξαγγλίσει το όνομά του, ο οποιος γεννήθηκε το 1874 στο Γκρόντνο και πέθανε στο Λονδίνο το 1952. Ο πατέρας του συγγραφέα, ο Μπιλ, γιος του Μαξ, γεννήθηκε το 1925 στο Λονδίνο και πέθανε το 2009.

Ο Μαξ στο Γκρόντνο ήταν λογιστής και ταυτόχρονα ηγετικό στέλεχος του (ή της) Μπουντ, δηλαδή της Der Algemeyne Yidisher Arbeter Bund in Lite, Poyln un Rusland, της Γενικής Ένωσης των Εβραίων Εργατών στη Λιθουανία, την Πολωνία και τη Ρωσία. Έβαλα τον τίτλο και στα γίντις, τη γερμανική διάλεκτο που μιλούσαν οι Εβραίοι της Ζώνης μαζί με τα ρώσικα ή τα πολωνικά. Η (ή το) Μπουντ ήταν εβραϊκό σοσιαλιστικό κόμμα που είχε μεγάλη επιρροή στην προεπαναστατική Ρωσία και ειχε έρθει σε σύγκρουση με τους μπολσεβίκους του Λένιν διότι επέμενε στην οργάνωση σε εθνική βάση (αλλά και με τους σιωνιστές, καθώς είχε απορριψει τον σιωνισμό).

Ο παππούς Μαξ (όχι αμέσως) μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση έφυγε για το Λονδίνο όπου έζησε ευημερώντας ως διευθυντικό στέλεχος εταιρειών και αποτυγχάνοντας ως επιχειρηματίας. Άφησε πίσω του αδέρφια που χάθηκαν το 1942 όταν οι Ναζί εξολόθρευσαν τους Εβραίους των εδαφών που είχαν κατακτήσει. Έμεινε πάντα στην Αριστερά, αλλά ποτέ δεν μιλούσε για την επαναστατική και παράνομη δράση του στη Ρωσία, κι ετσι ο συγγραφέας αναγκάζεται να σκιαγραφήσει την εικόνα του με βάση ψήγματα που έχει συγκεντρώσει με πολύ κόπο από πάμπολλες πηγές, συμπληρώνοντας τα κενά με εικασίες. Καθώς το διάβαζα, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι σε κάποια σημεία ο εγγονός κάπως υπερτονίζει τις αγωνιστικές περγαμηνές του παππού που δεν γνώρισε, ενώ τα σχετικά τεκμήρια ειναι ισχνά. Αλλα αυτό είναι δική μου εντύπωση και σε κάθε περίπτωση είναι ανθρώπινο.

Τα πρόσωπα του βιβλίου κινούνται σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, αφού οι αδελφές της γιαγιάς Φρούμας έζησαν στη Μόσχα, ένας αδελφός της εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, ο ετεροθαλής αδελφός του μπαμπά Μπιλ ύστερα απο διάφορες περιπλανήσεις κατέληξε στη φρανκική Ισπανία, ενώ ο πρώτος σύζυγος της Φρούμας πέθανε στην Κριμαία. Ειρωνικά ίσως, αφού ο Μαζάουερ έχει γράψει πολλά για την Ελλάδα, στο βιβλίο δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στον ελλαδικό χώρο ή σε Έλληνες.

Όλα τα βιβλία του Μαζάουερ είναι καλογραμμένα, όμως τούτο εδώ, που ξεφεύγει από το αυστηρά ιστορικό σύγγραμμα, νομίζω πως είναι, από λογοτεχνική άποψη, το καλύτερο. Και παρόλο που δεν είναι αυστηρά ιστορικό σύγγραμμα, η βιβλιογραφία και ο υπομνηματισμός ακολουθούν απολύτως τους κανόνες της τέχνης, ενώ ο Μαζάουερ έχει χρησιμοποιήσει κάθε λογής πηγές -από δυσπρόσιτα αρχεία έως προσωπικές συνεντεύξεις. Σε πολλά σημεία αναφέρει τις προσπάθειες που εκανε να βρει ίχνη π.χ. κάποιου συμφοιτητή του πατέρα του -και βέβαια δεν τους βρήκε όλους στη ζωή.

Για τον αναγνώστη που έχει κάποιο ενδιαφέρον για το ρωσικό επαναστατικό κίνημα πριν το 1917 ή για τον εβραϊσμό το βιβλίο θα είναι πολύ ενδιαφέρον. Αλλα και όλοι οι άλλοι θα σαγηνευτούν, πιστευω, από τις εκατοντάδες, κυριολεκτικά, μικροϊστορίες, που κρύβονται μέσα στις σελίδες του και φανερώνονται στους αναγνώστες με αφορμή τις περιπέτειες των δυο οικογενειών.

Θα δώσω ένα μόνο παράδειγμα. Στις σελ. 46-49 μαθαίνουμε ότι ο νεαρός Μαξ, ως μέλος της Μπουντ στη Βίλνα, συμμετείχε σε έναν κύκλο που μετέφραζε σοσιαλιστικά λογοτεχνικά έργα στα γίντις για να τα διαδώσει στην εβραϊκή εργατική τάξη. Τα γίντις ήταν ως τότε προφορική κυρίως διάλεκτος και πρόσφατα είχε αρχίσει να γράφεται (Το τελευταίο μέρος στον κόσμο όπου ακόμα μιλιούνται και τυπώνονται τα γίντις πρεπει να είναι η Νέα Υόρκη). Λοιπόν, ο Μαξ είχε μεταφράσει στα γίντις ένα «ριζοσπαστικό» μυθιστόρημα της Έθελ Βόινιτς. Η Βόινιτς ήταν αριστερή Αγγλοϊρλανδή συγγραφέας, κόρη του Τζορτζ Μπουλ (θα θυμάστε ίσως την Άλγεβρα Μπουλ και τις λογικές-Boolean μεταβλητές) και παντρεύτηκε έναν Πολωνό εξόριστο παλαιοβιβλιοπώλη -αυτόν που ανακάλυψε το μυστηριώδες χειρόγραφο Βόινιτς! Ο ήρωας του έργου της ενέπνευσε τον Βρετανό «άσσο των κατασκόπων» Σίντνεϊ Ράιλι (λέει ο Μαζόουερ) ο οποίος χρησίμεψε ως πρότυπο για τον μυθιστορηματικό Τζέιμς Μποντ.

Τέτοιες γοητευτικές μικροϊστορίες ξεπηδάνε σε κάθε σελίδα σχεδόν του βιβλίου. Το συνιστώ λοιπόν. Ένα πλεονέκτημα της έκδοσης είναι ότι συνοδεύεται από λιτές αλλά καίριες φωτογραφίες, ενώ στο τέλος υπάρχει το γενεαλογικό δέντρο των δυο οικογενειών.

Η παρουσίαση του βιβλίου θα μπορούσε να σταματήσει εδώ, αλλα επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι θα μου επιτρέψετε να γκρινιάξω στα επόμενα για μερικά λάθη της μετάφρασης και της επιμέλειας του βιβλίου. Και επειδή η γκρίνια είναι φλύαρη ενώ ο έπαινος λακωνικός δεν θέλω να συμπεράνετε ότι το βιβλίο είναι κακό -κάθε άλλο.

Ούτε η μετάφραση είναι κακή, το αντίθετο: είναι καλή, επαρκής, αλλά δεν αποφεύγει λάθη ίσως επειδή δεν έχει γίνει καλή επιμελεια.

Από έναν εκδοτικό οίκο όπως η Άγρα έχουμε απαιτήσεις να μην υπάρχουν γραμματικά λάθη στο κείμενο -κι όμως υπάρχουν. Για παράδειγμα σε πολλά σημεία (π.χ. σελ. 202, 329, 374) υπάρχει ο τύπος «διήρκησε» που είναι λάθος. Το ρήμα διαρκώ στον παρατατικό κάνει διάρκεσα (χωρίς αύξηση) ή διήρκεσα (με αύξηση), αλλά όχι… διήρκησα! Το περίεργο είναι ότι στη σελ. 14 εμφανίζεται ο σωστός τυπος (διήρκεσαν). Οπότε, πρόβλημα επιμέλειας.

Παρομοίως, στη σελ. 215 διαβάζουμε: (μια εταιρεία του Σέφιλντ) «κατασκεύαζε εργαλεία και τα εξήγαγε στη Ρωσία επί δεκαετίες». Μα, αν τα πουλούσε στη Ρωσία επί δεκαετίες, χρειάζεται διαρκής χρόνος: τα εξήγε λοιπον. Ή τα έκανε εξαγωγή. Ή τα έξαγε. Πάντως όχι «εξήγαγε».

Τέτοια λάθη είναι παρωνυχίδες αλλά στα βιβλια της Αγρας (και κάθε σοβαρού εκδοτικού οικου) είναι απαράδεκτα.

Υπάρχουν όμως και λάθη που έχουν να κάνουν με τη λειψή, μάλλον, εξοικείωση της μεταφράστριας με τα σοβιετικά πράγματα. Το πιο σοβαρό από αυτά τα λάθη, ευτυχώς δεν υπάρχει πια, διορθώθηκε. Να εξηγήσω. Συζητώντας στο Φέισμπουκ με έναν φίλο για το βιβλίο, ο φίλος παραπονέθηκε οτι έχει και μερικά μεταφραστικα λάθη, με πιο τρανταχτό ότι γράφει για «έναν μισότυφλο Εβραίο επαναστάτη ονόματι Φάννυ Κάπλαν» που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Λένιν. Στο δικό μου αντίτυπο, στη σελιδα 80, η Φάννυ Κάπλαν έχει το σωστό φύλο, αφού ήταν γυναίκα. Αλλά εγώ έχω αντίτυπο της πρώτης ανατύπωσης (Φεβρ. 2018) ενώ ο φίλος μου έχει της πρώτης έκδοσης (Δεκ. 2017).

Αυτό σημαίνει ότι η πρώτη έκδοση περιείχε το λάθος, που ειναι πολύ χοντρό, αλλά το είδαν γρήγορα κι έτσι στην ανατύπωση το διόρθωσαν. Πολύ θετικό αυτό και πρέπει να επαινεθεί, αλλά… αλλά τέτοιο λάθος δεν έπρεπε να γίνει. Δεν μπορεις να μεταφράζεις βιβλίο που να αναφέρεται στην ΕΣΣΔ και να μην ξέρεις για τη Φάννυ Κάπλαν! Η αγγλική διατύπωση δεν επιτρέπει να φανερωθεί το γένος, αφού λέει a Jewish half-blind revolutionary named Fanny Kaplan, αλλά το όνομα έπρεπε να ειναι γνωστό στη μεταφράστρια, χώρια που με δυο κλικ θα έβρισκε τα πάντα για τη σοσιαλεπαναστάτισσα αγωνίστρια που μισέρωσε τον Λένιν και ενδεχομένως άλλαξε τον ρου της ιστορίας.

Τέλος πάντων, να μη γκρινιάζω για λάθη που διορθωθηκαν. Όμως απόμειναν κι άλλα πραγματολογικά προβλήματα. Για παράδειγμα, στη σελ. 247 η μεταφράστρια μάς πληροφορεί σε υποσημείωση ότι οι Νέοι Πρωτοπόροι ήταν η οργάνωση νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Όχι βέβαια. Η οργάνωση νεολαίας ήταν η Κομσομόλ. Οι Νέοι Πρωτοπόροι ήταν η παιδική οργάνωση, για τις ηλικίες 10-14. Ή, στη σελ. 182 διαβάζουμε ότι στη νεαρή ΕΣΣΔ η αριστερή αντιπολίτευση κατέκρινε την εξάρτηση «της κυβέρνησης από τους γραφειοκράτες και τους ειδήμονες». Όχι της κυβέρνησης, καταρχάς. Ο Άγγλος λέει government, αλλά εδω νοείται η κρατικη μηχανή, η δημόσια διοίκηση. Κι έπειτα, όχι «ειδήμονες». Έχει καθιερωθεί να λέμε για «ειδικούς» ή έστω «σπεσιαλίστες» στην παλιότερη βιβλιογραφία.

Επίσης, το μυθιστόρημα της Έθελ Βόινιτς για το οποίο έκανα λόγο παραπάνω, έχει τίτλο The Gadfly, το οποίο η μεταφράστρια το αφήνει αμετάφραστο. Όμως, το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα ελληνικά το 1987 με τον τίτλο Ο οίστρος, και κυκλοφορεί ακόμα. Έπρεπε λοιπόν να μπει με τον ελληνικό τίτλο. Εγώ το ξέρω επειδή τότε που εκδόθηκε το βιβλίο συνεργαζόμουν με τη Σύγχρονη Εποχη που το εξέδωσε και είχα ανακατευτει στη διαδικασία. Η μεταφράστρια δεν ήταν υποχρεωμένη να το ξέρει, μπορουσε όμως να το βρει με δύο κλικ.

Όλα αυτά είναι ελάσσονος σημασίας (εκτός από τη Φάννυ Κάπλαν!) και δεν είναι και καθαυτό μεταφραστικά. Να σημειώσω κι άλλο ένα, που μάλλον είναι απροσεξία. Μιλώντας για ένα σχολείο, που προφανώς είχε οικότροφους μαθητές, διαβάζουμε ότι τα παιδιά έμεναν σε εστίες «με ονόματα όπως Αθήνα, Σπάρτη, Καρθαγένη, Ρώμη και Τροία». Όμως Καρθαγένη, στα ελληνικά, είναι μια πολη στην Ισπανία και μια μεγαλύτερη στην Κολομβία που λέγονται Cartagena στα ισπανικά. Το αγγλικό κείμενο λέει Carthage αλλά αυτή είναι η Καρχηδόνα, όπως ταιριάζει άλλωστε να κάνει παρέα με Αθήνα, Ρώμη και Σπάρτη. Τα δυο ονόματα είναι συγγενή, αλλά η αρχαία πόλη ειναι μόνο η Καρχηδόνα. Οπότε, είναι λάθος που έπρεπε να το πιάσει ο επιμελητής.

Είπα πιο πάνω ότι η μετάφραση γενικά είναι καλή και ρέει αβίαστα και ευχάριστα, αν και όχι πάντα. Σημείωσα αδέξιες φράσεις όπως

«κατείχε θέση με μεγάλη δύναμη στα πράγματα Βρετανίας του Μεσοπολέμου» (285)

ή

«η ζωγραφιά της Ίρα ενός Potato Pete έπαιξε έναν μικρό αλλά εμβληματικό ρόλο».

Αυτά δεν είναι στρωτά ελληνικά. Η Ira ζωγράφισε τον Potato Pete, έναν ήρωα με μορφή πατάτας για να κάνει τα παιδιά να τρώνε λαχανικά στον πόλεμο, αλλά στα ελληνικά λέμε «η ζωγραφιά του Potato Pete από την Ίρα έπαιξε…»

Τέλος, να πω ότι δεν έκανα αντιπαραβολή με το πρωτότυπο, φυσικά, παρά μόνο σε μία σελίδα -και βρήκα ένα αφανές λάθος που με κάνει να υποψιάζομαι ότι θα υπάρχουν κι αλλα, ίσως πολλά.

Λέω «αφανές» λάθος διότι δεν φαίνεται όπως διαβάζεις το κείμενο. Στη σελ. 182 διαβάζουμε: Μεταξύ των πλέον οχληρών επικριτών ήταν ο Γκαβριίλ Ίλυιτς (!) Μυασνίκοφ, ένας εργάτης μεταλλουργίας από τα Ουράλια· ο Μυασνίκοφ δεν ήταν κανένας φανατικός φιλελεύθερος· ήταν παλαίμαχος μπολσεβίκος και το 1918 ειχε οργανώσει τη δολοφονία του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς….

Το θαυμαστικό το έβαλα για την εξεζητημένη μεταγραφή αντί του πεζού Ίλιτς, αλλά κατά τα άλλα το κείμενο κυλάει καλά. Μόνο που ο Μαζάουερ δεν λέει «φανατικός φιλελεύθερος», όπως θα δούμε αν ανατρέξουμε στο πρωτότυπο, αλλά: Myasnikov, no bleeding-heart liberal but a longtime Bolshevik who in 1918….

To bleeding-heart liberal δεν σημαίνει «φανατικός». Εννοεί τους φιλελεύθερους που δείχνουν υπερβολική ευαισθησία (κατά τους επικριτές τους) σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων κτλ. Μπορει να αποδοθεί «υπερευαίσθητος», μπορει και «ευαισθητούλης» ή «ψυχοπονιάρης». Στα συγκεκριμένα συμφραζομενα ταιριάζει το «υπερευαίσθητος».

Δεν έκανα όμως αντιπαραβολή με το πρωτότυπο σε άλλα σημεία, οπότε δεν ξέρω αν υπάρχουν αλλα αφανή μεταφραστικά λάθη. Στατιστικά, θα υπάρχουν.

Και κλείνω τη γκρίνια με ένα σχεδόν ανεξήγητο λάθος επιμελειας που με εκνεύρισε πολύ. Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν όπως είπα τα γενεαλογικά δέντρα των δύο οικογενειών. Και στη σελ. 425 διαβάζουμε ότι ο πρώτος σύζυγος της Νάτας (αδελφής της Φρούμας) ήταν ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι.

Τώρα, ο Ντζερζίνσκι (ή Τζερζίνσκι, δεν ξέρω γιατί πρέπει τον Dzerzhinsky Дзержинский να τον μεταγράφουμε με αρχικό Ντζ- λες και είναι ο Ντζιώρας ή ο Ντζούνος) δεν είναι τυχαίο πρόσωπο, ήταν παλιός Πολωνός μπολσεβίκος, ο πρώτος αρχηγός της Τσεκά, ο Σιδερένιος Φέλιξ, ένας από τους ηγέτες πρώτης γραμμής των Μπολσεβίκων, για τον οποίο γίνεται και κάποια αναφορά στο βιβλίο. Αλλά θα ήταν εντελώς απίθανο να έχει παντρευτεί τον Τζερζίνσκι η μακρινή θεία του Μαζάουερ και να μην αναφερεται ρητά στο βιβλίο. Κι αφού έψαξα ξανά όλο το βιβλίο να δω μήπως είχε αναφερθει αυτός ο γάμος και μου ξέφυγε, τελικά βλέπω ότι η αγγλική έκδοση στο γενεαλογικό δέντρο δεν έχει τον διάσημο Felix Dzerzhinsky αλλά κάποιον άσημο Felix Radutsky.

Δεν ξέρω ποιος ακριβώς δαιμονας έδρασε στην ελληνική έκδοση και μετέτρεψε τον Ραντούτσκι σε Ντζερζίνσκι, αλλά αφού η Άγρα, οπως είδαμε, διορθώνει τα μεταφραστικά λάθη στις επόμενες ανατυπώσεις, ας διορθώσει και αυτό να μην ενοχλούνται όσοι ψείρες σαν κι εμένα ψάχνουν τέτοιες ανθυπολεπτομέρειες!

 

 

 

 

 

Advertisements

157 Σχόλια to “Όσα δεν είπε ο Μπιλ Μαζάουερ”

  1. Λεύκιππος said

    Τα έξαγε; Κάτι δεν μου πάει. Ίσως μετά χρόνια να ισχύσει, αλλά σήμερα μου ακούγεται καλύτερα το (λανθασμένο) εξήγαγε. Γούστα είναι αυτά.

  2. Raf said

    Καλημέρα!

    >>> Αλλά εγώ έχω αντίτυπο της πρώτης ανατύπωσης (Φεβρ. 2018) ενώ ο φίλος μου έχει της πρώτης έκδοσης (Δεκ. 1917).

  3. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.
    Ίου, 😮 το τελευταίο είναι χοντρό λάθος.

  4. Ωραίο βιβλίο όσο το ξεφύλλισα, και μου θυμίζει τον αγαπημένο μου Ζέμπαλντ. Για κάποιο λόγο και μένα μου είναι οικείος ο Ντζερζίνσκι με ντζ, νομίζω ότι αυτή ήταν η καθιερωμένη μεταγραφή των μεταφραστών σοβιετικών έργων τις δεκαετίες ’70-’80.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Αν δεν μπορείς το σωστό «εξήγε» ή το επίσης σωστό αλλά ακόμα αδόκιμο «έξαγε», θα αποφύγεις το ρήμα, δεν θα χρησιμοποιήσεις λάθος χρόνο!

    2 Ιστορικό! Θα διορθώσω, ευχαριστώ!

    4 Συμφωνώ οτι Ντζ-ερζίνσκι ειναι η καθιερωμένη μεταγραφή, αλλά δεν καταλαβαίνω το λόγο.

  6. Γς said

    >Der Algemeyne Yidisher Arbeter Bund in Lite, Poyln un Rusland

    και εβραϊκή εργατική τάξη γενικώς. Σαν τους … σπόρους λ.χ.

    Και ποιος είπε

    » «Οι σπόροι δεν θα συμπεριφέρονται ανταγωνιστικά στην απορρόφηση των πόρων αλλά θα συνεργάζονται σαν τους εργάτες που ανήκουν στην ίδια τάξη».

    Ο Πατερούλης σηκώνεται και χειροκροτεί »

    Ο Πατερούλης βέβαια ήταν ο Στάλιν. Ο μέντορας του.

  7. Φαντάζομαι από κατά γράμμα μεταγραφή του ρώσικου Дзержинский (το ίδιο έκαναν και οι αγγλοσάξονες με το Dzerzhinsky αντί για Tzerzhinsky).

  8. ΚΩΣΤΑΣ said

    > … αλλά στα βιβλια της Αγρας …

    Ως τώρα είχα τη γνώμη .ότι είναι ο Άγρας. Τώρα λίγο μπερδεύτηκα, τα βιβλία (της εκδοτικής) (ο) Άγρας ή η Άγρα της Άγρας; Μια διευκρίνιση θα με διευκόλυνε πολύ.

  9. Ριβαλντίνιο said

    Κανόνες τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπικῆς Συνόδου
    Συνεκλήθη ἐν Καρθαγένῃ τῆς Ἀφρικῆς
    419 μ.Χ.

    https://el.wikisource.org/wiki/Κανόνες_της_εν_Καρθαγένη_Συνόδου

    Αυτή είναι η γνωστή Kαρχηδόνα ;

  10. 9 Ναι, η επισκοπή Καρθαγένης έχει συγχωνευτεί σήμερα με εκείνη της Τρίπολης της Λιβύης. http://www.patriarchateofalexandria.com/index.php?module=content&cid=004001
    https://en.wikipedia.org/wiki/Archdiocese_of_Carthage

  11. Ριβαλντίνιο said

    Άρα το λέμε το Καρθαγένη για την Καρχηδόνα. Το λέω γιατί το έχω δεί πολλές φορές σε ιστορικά άρθρα. Αν θυμάμαι καλά και οι Βυζαντινοί συγγραφείς αναφέρουν ανάμικτα τα «Καρχηδόνα» και «Καρθαγένη». Τις άλλες Καρθαγένες τις λένε συνήθως «Νέα Καρθαγένη». Δεν είμαι και σίγουρος όμως.

  12. 8 Κώστα, εδώ λέει «τα δώρα της Άγρας» για τους σελιδοδείκτες των εκδόσεων: http://www.agra.gr/gifts/index.html
    Μπορεί να έμενε στο Παγκράτι ο Πετσόπουλος https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%B3%CF%81%CE%B1 ή να κυνηγά σπάνια βιβλία https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B1

  13. 11 Νομίζω θα πρέπει οπωσδήποτε να λέμε Καρχηδόνα την προχριστιανική πόλη. Για τη χριστιανική, μιας και αναφέρεται και η Καρθαγένη, παίζεται 🙂 Άλλωστε η φοινικική πόλη ισοπεδώθηκε από τους Ρωμαίους και η, ξερωγώ, Καρθαγένη ξαναχτίστηκε από την αρχή.

  14. spiridione said

    Η ονομασία «Άγρα» δεν προέκυψε από μια εννοιολογική ερμηνεία της λέξης. Είναι ίσως πολύ πεζό, αλλά η οδός Άγρας ήταν ο πίσω δρόμος του σπιτιού μου, στο Καλλιμάρμαρο, και η πρώτη μας έδρα.
    http://blog.public.gr/o-ekdotis-tou-mina-ekdosis-agra-apoklistiki-sinentefxi/

  15. ΚΩΣΤΑΣ said

    12 Ευχαριστώ Δύτη, εγώ νόμιζα είναι από το Τέλλος Άγρας. Γηράσκω αεί διδασκόμενος.

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    14 Αγνοούσα την ιστορία της ονοματοδοσίας. Πολύ ενδιαφέρον κι ας είναι πεζό.

    13 Ακριβώς.

  17. Ριβαλντίνιο said

    Όποιος θέλει να διαβάσει κάποια πράγματα για τον Μαζάουερ από την εθνι(κι)στική πλευρά :

    – Μαζάουερ, Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων
    ( παλιό Portaaurea )

    http://www.antibaro.gr/article/3094
    ______________________________________________

    – Βιβλιοκριτική στο βιβλίο «Πόλη των Φαντασμάτων, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι, 1430-1950» του Mark Mazower
    του Ιωάννη Τουλουμάκου
    Ομ. Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.
    δημοσιεύτηκε στο τεύχος «Μακεδονικά , 2007, ΛΣΤ» της Εταιρείας των Μακεδονικών Σπουδών

    http://www.istorikathemata.com/2011/03/1430-1950-mark-mazower.html
    __________________________________________________
    – Τα αρνητικά σημεία της επικράτησης του ΕΑΜ στην Ελληνική ύπαιθρο κατά την διάρκεια της Κατοχής σύμφωνα με τον Ιστορικό Mark Mazower

    http://www.istorikathemata.com/2012/05/mark-mazower.html

  18. Στα υπόψιν.

  19. 17 Η πρώτη κριτική δεν έχει κάτι ιδιαίτερα άξιο λόγου (βρήκα και εκτενή αποσπάσματα από τον παλιόφιλο τον Χαϊρουλλάχ-Παπάζογλου*), η δεύτερη, του Τουλουμάκου, οπωσδήποτε φαίνεται να έχει βάση. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, το ξεφύλλισα μόνο, πιο πολύ ξέρω τον Μ. ως ιστορικό της ναζιστικής Ευρώπης.
    *τον οποίο χρησιμοποιεί και ο Μαζάουερ ε!

  20. gbaloglou said

    Το βιβλίο αυτό το αντίκρισα για πρώτη φορά στην προθήκη του βιβλιοπωλείου «Ακυβέρνητες Πολιτείες», και με έκανε να μπω μέσα (με το αριστερό 🙂 ) για να του ρίξω μια ματιά! Πολύ ενδιαφέρουσα η εδώ βιβλιοπαρουσίαση του, θα ήθελα να το διαβάσω κάποια μέρα αν ο χρόνος κλπ το επιτρέψουν… (Όσον αφορά το γυναικείο όνομα Fanny … αυτό θα μπορούσε να είναι γνωστό και στους μη γαλουχηθέντες … από το Fanny and Alexander 🙂 ) Μέσα στον ενθουσιασμό μου σας αφιερώνω το μόνο τραγούδι στα Γίντις που με συγκίνησε, και, για όσους επιθυμούν να δουν την τραγουδίστρια του ‘ζωντανή’, έναν σκοπό του Χατζιδάκι! (Παρά το πέρασμα μου από ένα πανεπιστήμιο όπου το ένα τρίτο των φοιτητών ήταν Εβραίοι, Ασκεναζίδικης καταγωγής στην συντριπτική τους πλειοψηφία, εμένα με κέρδισαν μουσικά οι Μιζραχίδες 🙂 🙂 )

  21. Γς said

    14:

    Δεν το ήξερα και μπράβο μου που το ‘μαθα.

    Και σε σας που είστε ο κύριος Αγρας!

  22. spiral architect 🇰🇵 said

    @14: Θα μπορούσε να υπονοεί και το κυνήγι.
    (της γνώσης)

  23. sarant said

    22 Αυτό σκέφτεται κανείς, πράγματι.

  24. rogerios said

    Ευχαριστούμε πολύ, οικοδεσπότη, για την ωραία ανάρτηση και την πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφική πρόταση.

    Κατά τα λοιπά, Σμολένσκ (και όχι Σμόλενσκ) και Φάννι Καπλάν. Κανονικά και Μάζογουερ (όπως θα μπορούσε να επιβεβαιώσει και ο συνήθης μεταφραστής των ιστορικών βιβλίων του Μ. στα ελληνικά), αλλά αφού έτσι το καθιερώσαμε…

    [δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη στιγμή να πω το παράπονό μου για τις μεταφράσεις των βιβλίων του Γ. Ροτ στην «Άγρα»]

  25. sarant said

    24 Το Σμολενσκ δεν θυμάμαι πού τονίζεται στο βιβλίο και δεν το έχω μπροστά μου τώρα. Όμως την Κάπλαν την έχει έτσι.

  26. rogerios said

    Κι επίσης… μόνο δική μου εντύπωση είναι ότι εμείς πάντα για «Πιονέρους» κάναμε λόγο, κι ότι οι «Νέοι Πρωτοπόροι» είναι μάλλον εφεύρημα της μεταφράστριας;

  27. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Βλέπω στο Λονδίνο εγώ τη Fanny στο κρεβάτι σου άλλον να φιλεί

  28. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @22 και προηγ.

    Παλιότερα είχε συσχετιστεί και με την Άγρα, της Ινδίας, γιατί νομίζω ότι μία από τις πολύ επιτυχημένες πρώτες εκδόσεις της γνωστής «μαύρης» σειράς Αστυνομικής Λογοτεχνίας, της Άγρας (εκδ.) , ήταν το «Σήμα των Τεσσάρων» (» The Sign of Four»), του Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, του οποίου η ιστορία έχει την αρχή της (και τη λύση της) στην ινδική Άγρα.

  29. 26 Μια και το είπε ο Ακριβοθώρητος, κι εγώ σκέφτηκα τους Πιονέρους. Νέοι Πρωτοπόροι ήταν το μαθητικό της ΚΝΕ τα παλιά τα χρόνια (ωραία περνούσαμε!) και το ομώνυμο πολύ ωραίο περιοδικό τους σε αρχισυνταξία του Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή. 🙂

  30. Γς said

    Η οδός Αγρας και τα μυστήρια της

  31. sarant said

    26-29 Εγώ γιατί θυμάμαι Πιονιέροι; (και όχι Πιονέροι;)

  32. gpoint said

    # 25

    Μικρός θυμάμαι ένα θειό μου να παίζει τις εξάρες στο τάβλι μετρώντας θριαμβευτικά » μία, δύο, τρεις και ο Ιωάννης ο εκ του Σμολένσκ » !!!!!

  33. Πάνος με πεζά said

    Άσχετο βέβαια. αλλά μου θύμισε αυτό !

  34. Νέο Kid said

    Κι εμείς οι σκακιστές ,τους Σοβιετικούς Πιονέρους μάθαμε και ξέρουμε. Από τα σκακιστικά πιόνια —-> πιονέροι.

  35. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @13,

    Η Καρχηδόνα, από την Αφρική, «μετοίκησε» ως Καρθαγένη (Cartagena), στην Ιβηρική Χερσόνησο (τώρα σημαντική ναυτική βάση εκεί) κι από εκεί στη Νότιο Αμερική, στην Κολομβία. Το «Περί Έρωτος και Άλλων Δαιμονίων», του Γκαρσία Μάρκες, που ως τίτλο του τον «έκλεψε» επιτυχώς ο Βασιλικός, έχει σαν σκηνικό αυτή την κολομβιανή Καρθαγένη.

  36. gbaloglou said

    19 Και προχειρότητα και σκοπιμότητα υπάρχει στα «Φαντάσματα», η πρώτη αναπόφευκτη σχεδόν για κάποιον πολυγραφότατο και ανερχόμενο πανεπιστημιακό, η δεύτερη άξια περαιτέρω διερεύνησης (όπως και η τεράστια προβολή που είχε και έχει το βιβλίο στην πόλη μας). Ίσως έχουμε συζητήσει εδώ και την σκληρή κριτική του Θεσσαλονικιού ιστορικού Γιάννη Μέγα: παραβρέθηκα στην ιστορική ‘αντιβιβλιοπαρουσίαση’, και αυτό που θυμάμαι από την ομιλία του Μέγα είναι ότι η μαρτυρία του Έλληνα αξιωματικού για την Θεσσαλονίκη που αναφέρει και ο Τουλουμάκος … είναι η αρνητικότερη για την πόλη μας μαρτυρία που μπορεί να βρεθεί σε συγκεκριμένο βιβλίο (δεν θυμάμαι ποιο) αφιερωμένο σε αναμνήσεις Ελλήνων αξιωματικών από την απελευθέρωση (τολμώ ακόμη να λέω) της Θεσσαλονίκης! Από πλευράς μου του είχα καταλογίσει του Μαζάουερ την εντύπωση που δημιουργεί ότι η ιστορία της πόλης αρχίζει το 1430, και επίσης η αναφορά του σε διαμαρτυρίες «Τούρκων και Εβραίων» — όχι όμως και Ελλήνων — για την απομάκρυνση των «Μαγεμένων» το 1864.

    Παρ’ όλα αυτά … έδωσε ο άνθρωπος μια ολοζώντανη περιγραφή της πόλης μας κατά την σκοτεινή της (για εμάς τους Έλληνες) περίοδο. Όσοι διαφωνούν με το έμμεσο συμπέρασμα του περί μιας Τουρκοεβραϊκής πόλης που είναι συμπτωματικά Ελληνική σήμερα … ας απαντήσουν με στοιχεία και μαρτυρίες που τονίζουν το Ελληνικό/Βυζαντινό/Χριστιανικό παρελθόν της Θεσσαλονίκης, όπως αυτή εδώ ας πούμε! (Δεν είναι τυχαία η επιλογή μου, κάθε μέρα περνάω από εκεί: ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΤΟΥΤΟΝ ΧΩΡΟΝ ΕΜΑΡΤΥΡΗΣΕΝ ΔΙΑ ΠΥΡΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΕΚ ΓΡΑΝΙΤΣΗΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΤΗΝ 21ην ΜΑΡΤΙΟΥ 1544)

  37. Νέο Kid said

    31. Εσύ παραήσουν μάλλον σκακιστής, για να λες πιονιέροι αντί για πιονέροι…😛

  38. Ναι, πιονιέρους θυμάμαι κι εγώ, στέκω διορθωμένος.

  39. gbaloglou said

    38 Πω πω Αγγλισμός («I stand corrected»), μόνο 8 χρήσεις μου βγάζει το γκουγκλ, οι μισές τουλάχιστον … Δυτικές 🙂

  40. spiridione said

    Κι εγώ ‘πιονέρους’ πάντα ήξερα.

  41. 39 ε δεν είναι αγγλισμός ακριβώς, μάλλον αστεϊσμός… όπως το «ξεκουράζω τη βαλίτσα μου» για το οποίο θα σου δώσει παρόμοια αποτελέσματα το γκουγκλ 🙂

  42. Ριβαλντίνιο said

    @ 13 Δύτης των νιπτήρων
    @ 16 β) sarant

    Η πρώτη ελληνική αναφορά του «Καρθαγένη» είναι μετά το 1 μ.Χ. δηλαδή ; Αν ναι τότε μάλλον έχετε δίκιο.

    ____________________________________________
    @ 19 Δύτης των νιπτήρων

    Και το πρώτο έχει κάποια καλά, π.χ. εκεί με τον Παλαμά.

    _____________________________________________________________-
    Το «The Pioneers» του Τζέημς Φένιμορ Κούπερ στα ελληνικά εκτός από «Οι Πιονέροι» λέγεται και «Οι Πρωτοπόροι» και «Οι Σκαπανείς».

  43. sarant said

    40 και πριν

    Το λεξικό πάντως έχει «πιονιέρος»
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%80%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82&dq=

  44. Ριβαλντίνιο said

    Α, τώρα που το θυμήθηκα.
    Είχαμε μια συζήτηση στου Σμέρδ για το αν το άντε/άιντε είναι ελληνικό ή τουρκικό.
    https://smerdaleos.wordpress.com/κατηγορίες-άρθρων/comment-page-1/#comment-9568

    Για δώστε φώτα !

  45. gbaloglou said

    44 Σαφώς τουρκικό, το είχαμε συζητήσει με τον Νικ Νικ το βράδυ που αναφέρεται εδώ 🙂

  46. spiral architect 🇰🇵 said

    @30: Ψάχνοντας για την ονοματολογία της οδού Άγρας έπεσα πάνω στα μυστήρια και ομολογώ ότι ανατρίχιασα λιγάκι. Τι γάτες, τι μπρούτζινες επιγραφές, τι αρχαία ιερά, πολύ μεταφυσική ρε παιδί μου! 😱

  47. 46 Αν πατήσεις το λινκ του Γς θα δεις διάφορους από μας. Η προέλευση της μυστηριώδους επιγραφής έχει συζητηθεί κι αλλού, χωρίς αποτέλεσμα: http://buzz.reality-tape.com/story.php?title=%E1%BD%89-%CE%BB%CF%8C%CF%86%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%E1%BF%A6-%E1%BC%88%CF%81%CE%B4%CE%B7%CF%84%CF%84%CE%BF%E1%BF%A6-%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6-%CE%BF%E1%BC%B1-%CE%B3%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%84%E1%BF%86%CF%82-%E1%BD%81%CE%B4%CE%BF%E1%BF%A6-%E1%BC%8C%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%82-%28%CE%A4%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BB%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%85%29 και https://lexilogia.gr/forum/showthread.php?7686-The-cat-I-remain

  48. Λ said

    Η πλατεία Ντζερζίνκι ήταν ο σταθμος του μετρό στη γειτονιά μου. Τώρα στην πλατεία επιστράφηκε το παλιό της όνομα Λιουμπιάνκα. Το ανέκδοτο τότε ήταν η ερωτηση απο πιο σημείο της Μοσχας μπορεις να τεις τη Σιβηρία; Η απάντηση ήταν απο την Πλατεία Ντζερζινκι. Ο λόγος ηταν ότι στην τεράστια πλατεία βρισκόντουσαν τα γραφεία της Γκαγκεμπέ

    Τον Οίστρο της Βόινιτς τον διάβασα παλιά και ήξερα και την σύνθεση του Σοστακόβιτς, για την ομώνυμη σοβιετική ταινία που έγραφε και μουσική για σινεμά, για βιοπορισμό νομίζω.

    https://en.m.wikipedia.org/wiki/The_Gadfly_Suite

    The Gadfly suite, Op. 97a: VIII. Romance https://g.co/kgs/46edrm

  49. gbaloglou said

    20 Ακόμη ένα χαριτωμένο από την Chava Alberstein … που δεν θυμάμαι να είχα ακούσει ‘τότε’ — Yiddish for ever! 🙂

  50. spiral architect 🇰🇵 said

    @47: Άλλο ένα μυστήριο είναι ότι, στο streeview του γούγλη και στο αυτόνομο Maps.me του κινητού μου η οδός Άγρας είναι αμετάφραστη.
    Τι μας κρύβουν! 😀

  51. sarant said

    30-46 κε Τα αγνοούσα όλα αυτά

  52. Λ said

    Σόρι για τα συντακτικά λάθη στο 48.

    Οίστρος αλογόμυγα βοϊδόμυγα και απού έχει μούγια μουγιάζεται.

  53. Λ said

    31. Απλά επειδή τονίζεται το έψιλον:)

  54. Λ said

    44. Προσθέστε και το Κυπριακό άτε. Μαλλον απ τα τουρκικά μας ήρθε. Σίγουρα το λένε οι Βούλγαροι ίσως κι’ άλλοι Βαλκάνιοι

  55. ΣΠ said

    24 Μάζογουερ

    Μάλλον όχι.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Mark_Mazower
    https://el.forvo.com/search/mazower/

  56. gpoint said

    # 44
    επί του πιεστηρίου… -9 στον ΠΑΟ !!!

  57. Λ said

    Μια άλλη παρεξήγηση για ονομασία δρόμου υπάρχει στη Λευκωσία. Ηθελαν να τιμήσουν την Ελισάβετ Σιενιέ, Πολίτισσα λόγια και μητέρα του Αντρε Σιενιέ Κυπριακής καταγωγής. Μετάγραψαν το όνομα της από τα γαλλικά και απο Σάντη Σιενιέ έγινε Ξάνθη Ξενιέρου. Προχθές που πήγα στο δρόμο αυτό αντιλήφθηκα μια νέα επιχείρηση το Χόστελ Ξάνθης. Την Ελισάβετ δεν τη θυμάται κανςις πια.

  58. spiridione said

    Νικοκύρη, δες τη μαρμάγκα.

  59. Πάνος με πεζά said

    @ 33 : Kαι που, το εξώφυλλο του Καζαντζίδη, έχει βέβαια και ορθογραφικό, «Ότι» αντί «Ό,τι»…

  60. Λ said

    Ίσως δεν γνωρίζετε ότι το Σμολένσκ είναι συνδεδεμένο κατά κάποιο τρόπο με την Ελληνική ιστορία. Από εκει περνούσε ο δρόμος που συνέδεε τους Βίκινγκ με τους Έλληνες

  61. Μαρία said

    51
    Είν’ εκεί και το σπίτι του Σεφέρη, αριχεκτονικά σκέτη ανορθογραφία.
    Την επόμενη φορά ραντεβού για μαμ στην Επ’ αυλή Αρχιμήδους και Άγρας γωνία. 🙂

  62. spyridos said

    Carthago delenda est

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    62. Mόλις τέλειωσα το διάβασμα και τα σχόλια, κι όλο έλεγα βρε του Μούτση το Carthago delenda est δε θυμήθηκε κανείς; και να το στο τέλος! 🙂

  64. spiridione said

    43. Και λέγεται προφορικά και ‘πιονιέρος’;

    Για την Καρχηδόνα/Καρθάγενα:
    Κατά τον Μελέτιον Γεωγράφον και την γραμματικήν της γεωγραφίας, Καρχηδών και Καρθάγενα η αυτή εστίν, αλλ’ εκείνως μεν ονομάζεται καθ’ Έλληνας, Καρθάγενα δε κατά Λατίνους. Ο δε Ζωναράς και Βλάσταρης*, εν τη κατ’ αυτούς προθεωρία ταύτης της Συνόδου, την Καρθάγεναν βούλονται μέρος της Καρχηδόνος, ταύτην δε επαρχίαν της Αφρικής.

    * Ιωάννης Ζωναράς (12ος αιών.), Ματθαίος Βλάσταρης (14ος αιων.), εκκλησιαστικοί συγγραφείς.

    https://books.google.gr/books?id=OC9kAAAAcAAJ&pg=PA193&lpg=PA193&dq=%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B1+%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82+%CF%84%CE%B7%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82&source=bl&ots=5oFJr1ISDu&sig=LzJHjp9OGLQx9yH1l5jqPMH7QM8&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiV5bKI0b7aAhUO6aQKHQKvAAQQ6AEIJjAA#v=onepage&q=%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%B1%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B1%20%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82&f=false

  65. Jago said

    Διάβασα κι εγώ το βιβλίο το οποίο βρήκα πολύ συναρπαστικό με τον τρόπο που ο Μαζάουερ ξεδιάλυνε την ιστορία της οικογενείας του μέσα από ισχνά στοιχεία και τις σιωπές της. Περίμενα ότι ο Νικοκύρης θα έβρισκε μερικά ψεγάδια στη μετάφραση, πχ αυτό με του Νέους Πρωτοπόρους μου είχε έρθει η απορία χωρίς να συνειδητοποιήσω ολικά το ατόπημα όπως και με τη Φάννυ Κάπλαν αν κι αυτό ήταν αρκετά προφανές, την πρώτη έκδοση πήρα κι εγώ.

    Να σημειώσω δυο τρία πράματα. Ναι ίσως ο συγγραφέας να «υπερτονίζει τις αγωνιστικές περγαμηνές του παππού» αλλά στην τελική δεν μου φαίνεται και τόσο παράξενο ή άτοπο. Ο Μαξ μπορεί να κινούνταν σε περιφερειακό ρόλο στην Ιστορία αλλά η συμμετοχή του σε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα σημεία της δεν είναι αδιάφορη. Κι αυτό επειδή βρισκόταν κάθε φορά σε κύκλους που άμεσα ή έμμεσα θα είχε ούτως ή άλλως επαφές με μεγάλα ιστορικά πρόσωπα. Άμεσα, πχ η Έμμα Γκόλντσμαν ή έμμεσα η διαβόητη Άυν Ραντ! Δεν είναι λιγότερο εντυπωσιακό αυτό.

    Υπάρχει μια εξήγηση γι αυτό, η μετοίκηση του Μαξ και της αεικίνητης Φρούμας στο Λονδίνο, συγκεκριμένα σε περιοχές όπου η συγκέντρωση του εμιγκρέδικου στοιχείου ευνοούσε τέτοιου είδους συμπτώσεις και συναντήσεις. Σήμερα αυτές οι περιοχές, το Χάιγκεητ, η λεωφόρος Όουκσοτ, το Σάουθ Χιλλ βλέπει κανείς από το στρητ βιού πως είναι πλέον «αριστοκρατικές» συνοικίες, από προάστια που ήταν τότε, και σε μια περίπτωση απροσπέλαστη από προστατευτικές μπάρες.

    Κι αυτή η περίπτωση του ετεροθαλή Αντρέ ήταν πραγματικά πολύ σοκαριστική, φαντάζομαι πόσο και στον συγγραφέα που η οικογένειά του επιμελώς αρνούνταν την επιβίωση της μνήμης του.

    Να σημειώσω επίσης, η Gadfly, ο Οίστρος στην ελληνική έκδοση, μας είναι πολύ γνωστότερη σε άλλος σκέλος. Πρόκειται για τη κινηματογραφική σουίτα του Σοστακόβιτς, η Αλογόμυγα, για την ξεχασμένη ταινία Ovod (1955). Στο διαδίκτυο υπάρχει μόνο σε ρωσικό σάιτ και καλή εικόνα και σε κινεζική μεταγλώτισση (ψιλοχάλια εικόνα). Μου φαίνεται όμως σε ένα σημείο ότι ο Μαζάουερ αναφέρεται φευγαλέα και σε μια ελληνική παροικία στο Παρίσι ή κάνω λάθος; Μπορεί να το διάβασα ταυτόχρονα από αλλού και δεν το βρίσκω. Είναι επίσης εντυπωσιακό ότι και η ιστορία των Μπουντιστών είναι σχεδόν άγνωστη για μας εδώ τουλάχιστον, ίσως για ευνόητους λόγους αν διαβάσετε το βιβλίο.

    Πάντως είναι μαστορικά γραμμένο έργο, αξίζει.

  66. sarant said

    64 Εγώ έτσι το λέω, και μόνο έτσι. Πιονιέρος.

    65 Για κάποιο λόγο, είχε κρατηθεί. Ωραίο σχόλιο.

  67. Κουνελόγατος said

    Το τελευταίο διάστημα η -με τα χρήματά μας ανακεφαλαιοποιημένη- ΩΜΕΓΑ ΜΠΑΝΚ, έχει αλλάξει τη σύγχρονη γραμματική στις διαφημίσεις της, και με γύρισε στην εποχή της εθνοσωτήριας… Ακούγεται όντως βαρύ… Αλλά εγώ ήξερα πως η επιχείρηση γίνεται της επιχείρησης στη γενική, η αποταμίευση γίνεται της αποταμίευσης κλπκλπ. Για τη διαφήμισης με τον γνωστό ηθοποιό Χ., κλίνεται της επιχειρήσεως, της αποταμιεύσεως και όλο και κάτι θα μου ξέφυγε. Και το κάνουν τόσο εμφατικά, που βγάζει μάτι πως το κάνουν εξεπίτηδες. Και θέλω να πω ότι με ενοχλεί ΠΟΛΥ. Εσάς;
    Κατά τα λοιπά, χαίρομαι που σας ξαναδιάβασα, χρόνια πολλά.

  68. Μαρία said

    66
    Κι εγώ αλλά κι οι Γάλλοι και οι Ιταλοί.

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και πιονιέρισσα επίσης

  70. Μαρία said

    Η κριτική του Λένιν μεταξύ άλλων και στο Λίμπμαν της Μπουντ εδώ: https://www.marxists.org/francais/lenin/works/1913/10/vil19131000.htm

    Βλέπω τώρα οτι υπάρχει και σε ελληνική μετάφραση https://praxisreview.gr/v-i-lenin-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B8%CE%B57/

  71. ΣΠ said

    66
    Κι εγώ πιονιέρος το ξέρω. Και τα λεξικά ΛΚΝ και Μπαμπινιώτη έτσι το έχουν.

  72. sarant said

    67 Νάσαι καλά. Δεν έχω δει τη διαφήμιση, θα με ενοχλούσε κι εμένα.

  73. cronopiusa said

    Η Φάννυ Κάπλαν δεν ήταν σοσιαλεπαναστάτισσα αγωνίστρια, αλλά αναρχική …

    Θα διαβάσω το «Όσα δεν είπες», ευχαριστώ γιατί χάρη σ’ εσάς το έμαθα…

  74. ΣΠ said


  75. sarant said

    74 A, ωραία!

    73 Δεν ήταν μέλος του κόμματος των Εσέρων;

  76. Μαρία said

    75
    Των αριστερών εσέρων, δηλαδή όπως έγραψες σοσιαλεπαναστάτρια, όταν αποπειράθηκε να δολοφονήσει το Λένιν. Πρώην όμως αναρχικιά.
    Με το κολπέτο του Σταύρου http://sci-hub.tw/10.2307/2498997

  77. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίο φαίνεται το βιβλίο, στα υπόψη για το καλοκαίρι. Πολύ χοντρό, πράγματι, το λάθος με τη Φάνι (Φάνια) Καπλάν. Υπήρξε όντως αναρχική στα πολύ νιάτα της. Το πέρασμά της από τον αναρχισμό στο σοσιαλεπαναστατικό κίνημα είναι αποτέλεσμα της συνάντησής της, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με την Μαρία Σπυριντόνοβα, γνωστή μορφή των Σοσιαλεπαναστατών με ένοπλο προσανατολισμό.

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίο φαίνεται το βιβλίο, στα υπόψη για το καλοκαίρι. Πολύ χοντρό, πράγματι, το λάθος με τη Φάνι (Φάνια) Καπλάν. Υπήρξε όντως αναρχική στα πολύ νιάτα της. Το πέρασμά της από τον αναρχισμό στο σοσιαλεπαναστατικό κίνημα είναι αποτέλεσμα της συνάντησής της, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με την Μαρία Σπυριντόνοβα, γνωστή μορφή των Σοσιαλεπαναστατών με ένοπλο προσανατολισμό.

  79. Ωραίο φαίνεται το βιβλίο, στα υπόψη για το καλοκαίρι. Πολύ χοντρό, πράγματι, το λάθος με τη Φάνι (Φάνια) Καπλάν. Υπήρξε όντως αναρχική στα πολύ νιάτα της. Το πέρασμά της από τον αναρχισμό στο σοσιαλεπαναστατικό κίνημα είναι αποτέλεσμα της συνάντησής της, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, με την Μαρία Σπυριντόνοβα, γνωστή μορφή των Σοσιαλεπαναστατών με ένοπλο προσανατολισμό.

  80. (επανάληψις μήτηρ μαθήσεως) 😀 😀

  81. Jago said

    Παρέλειψα να πω ότι εδώ υπάρχουν σαν πρόγευση δυο ωραία αποσπάσματα από το βιβλίο του.
    http://www.lifo.gr/articles/book_articles/173513

    73. Κρονοποιούσα, πολύ ωραία εκτέλεση αυτής της Αλογόμυγας!

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    77, 78, 80: Ναι, ρε γμτ, κάποια σχόλια μού τα βάζει δυο φορές. Να φταίει το σμαρτφόνι; 😇

  83. cronopiusa said

    Ο αναρχικός ατομικισμός στον οποίο κατέληγαν κάτι τέτοιες σκέψεις, ήταν η αφορμή για την πιο οδυνηρή πραγματικότητα για μας τους ίδιους. …. το ξέσπασμα του Εμφύλιου πολέμου (1918, μετά τη διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης) και την απόπειρα δολοφονία του Λένιν από την αναρχική Ντόρα Καπλάν.
    Αναμνήσεις ενός επαναστάτη, Βικτόρ Σερζ

    Νεολιθική νυχτωδία στην Κροστάνδη – Νίκος Καρούζος

    Η απόπειρα εκτέλεσης του Λένιν από την Φάνια Εφίμοβνα Καπλάν

    Η Επανάσταση των «Σπαρτακιστών» και η προδοσία του Λένιν

  84. Νίκος Κ. said

  85. ΣΠ said

    Mark Mazower’s What You Did Not Tell: The fate of a 20th century family from Russia by Clara Weiss.

  86. 84 Στο δεύτερο, για το οποίο μίλησα στο #29, πρωτοδιάβασα τον Μικρό Νικόλα του Γκοσινί.

    60 Και με άλλον ένα τρόπο είναι συνδεδεμένο το Σμολένσκ με την ελληνική ιστορία 🙂

  87. Γς said

    61:

    >Την επόμενη φορά ραντεβού για μαμ […] Αρχιμήδους και Άγρας γωνία.

    Υπήρξε και προηγούμενη φορά, πριν 20 χρόνια! Νικοκύρης, Γς κι ο συντάκτης του πονήματος «Η οδός Αγρας και τα μυστήρια της» Σχ. 30.

    Στα σχόλια ο Κάκτος (Γς) αναφέρεται και στα μυστήρια εκείνης της συνάντησης στην ταβέρνα

    http://llogopedia.blogspot.gr/2010/12/blog-post.html?showComment=1293352226589#c6735839313338788921

  88. Λ said

    Εδώ ένα κακομεταφράσμενο βιογραφικο για την Ντόρα- Φανια Καπλάν. http://mythiki-anazitisi.blogspot.com.cy/2017/03/blog-post_86.html?m=1

  89. Μαρία said

    78, 79
    Η Σπιριδόνοβα αναφέρεται μόνο στη γερμανική βίκι https://de.wikipedia.org/wiki/Fanny_Kaplan Την έβγαλαν κι αυτή τρελή.
    Δύτη, διαβάζεις και γερμανικά;

  90. Λ said

    88. Εδώ ελπιζω να ειναι το σωστό λινκ
    http://stuki-druki.com/authors/Kaplan-Fanni.php

  91. Πέπε said

    @64, 66 κλπ.:
    Κι εγώ πιονιέρος το ξέρω. Πρωτοέμαθα τη λέξη από τους Έλληνες μεταφραστές του Λούκυ Λουκ! Και στο #84 «Πιονιέρ» λέει – θυμίζω ότι το Σοβιέτ γράφεται COBET.

  92. 89 όχι ακριβώς. Και το 79 δεν είναι ακριβώς δικό μου 🙂

  93. Μαρία said

    92
    Τώρα συνειδητοποίησα το ακριβές αντίγραφο 🙂

  94. 52 Υπηρετούσα ως καθηγήτρια Μαθηματικών στο νομό Δράμας, όταν σε ένα πηγαδάκι ένας συνάδελφος φιλόλογος μας διηγήθηκε ένα περιστατικό που συνέβη στην τάξη του σε ένα Γυμνάσιο ενός χωριού του νομού Σερρών. Ο Επιθεωρητής επισκέφτηκε την τάξη του και διάβασε ένα απόσπασμα λογοτεχνικού κειμένου, όπου υπήρχε η λέξη «οίστρος». Απευθυνόμενος λοιπόν στους μαθητές ρωτά: «Ξέρετε τι είναι ο οίστρος παιδιά;». Απόλυτη σιγή επικράτησε στην τάξη. Ψιλός ιδρώτας άρχισε να περιλούζει τον συνάδελφο για την κακή εντύπωση που θα σχημάτιζε ο επιθεωρητής για λόγου του, άσε που ήταν νεοδιόριστος και ψαρωμένος. Ώσπου ο τελευταίος μαθητής της τάξης, που δεν είχε ανοίξει το στόμα του όλη τη χρονιά, γιος κτηνοτρόφου της περιοχής, πετάγεται και ανακράζει με ενθουσιασμό: «Τάβανος, κύριε!». Ο Επιθεωρητής, εξαιρετικά εντυπωσιασμένος από την αναπάντεχη απάντηση που αναφερόταν στο λαϊκό συνώνυμο του ποιητικού οίστρου – από τον οποίο τα ζώα της οικογένειας του πιτσιρικά ταλαιπωρούνταν επανειλημμένως, ανταποδίδει «Μπράβο σου παιδί μου!», φέρνοντας την καρδιά του συναδέλφου στη θέση της και μετατρέποντας την παραλίγο τραγωδία σε θρίαμβο. «Όταν έφυγε ο Επιθεωρητής», κατέληξε ο συνάδελφος, «φώναξα τον μαθητή και του είπα: Με αυτό σήμερα, έχεις περάσει το μάθημα από τώρα!».

  95. Γς said

    Πιονέρος κλπ διαβάζαμε και λέγαμε.

    Ακούγαμε κιόλας

    Τωρα πια που pioneer μ ένα στέρεο ους που μας έμεινε…

  96. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    94 Ωραία ιστορία!

  97. «…και το Πιονεράκι, να πούμε, μέσα να παίζει…»
    λέει και ο Χάρρυ Κλυνν.

  98. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μαξ Μαζάουερ και Αβραάμ Μπεναρόγια, βίοι παράλληλοι. Εβραίοι, σοσιαλιστές επαναστάτες, από αλλού ξεκίνησαν (Ρωσία – Ελλάδα), αλλού κατέληξαν (Λονδίνο – Τελ Αβίβ). Έμμεση και άμεση σχέση με Θεσσαλονίκη. Του πρώτου ο εγγονός Μαρκ ασχολήθηκε με την ιστορία της, ο δεύτερος είχε την κύρια δράση του σε αυτήν.

  99. Πέπε said

    @94:
    Συγγνώμη για τη χαζομάρα μου, αλλά δεν την κατάλαβα την ιστορία.

    Οίστρος είναι στ’ αρχαία η αλογόμυγα (ή τέλος πάντων η βοϊδόμυγα), με συνώνυμο στα νέα ελληνικά τον ντάβανο. Οίστρος στα νέα ελληνικά είναι το σκίρτημα της έμπνευσης. Άρα ο ν.ελλ. οίστρος δεν είναι ο ντάβανος. Είναι δυνατόν ο επιθεωρητής να διάβασε κείμενο όπου ως οίστρο εννοούσαν το έντομο; Ή εννοούσαν μεν την έμπνευση αλλά εντυπωσιάστηκε που ο μαθητής πέτυχε (πώς το πέτυχε όμως;) την αρχική σημασία της λέξης;

    _____________________

    Και κάτι άλλο:

    Λέει ο Sarant στην ανάρτηση: > > στα τέλη του 19ου αιώνα, αφού τόσο οι Μαζάουερ (Μαζόβερ τότε) …

    Η μόνη γλώσσα που μπορώ να σκεφτώ όπου το Mazower διαβάζεται Μαζόβερ είναι τα πολωνικά. Τι προέλευσης είναι αυτό το επώνυμο;

  100. Μαρία said

    98
    Ο Μπεναρόγιας απ’ τη Βουλγαρία ξεκίνησε.

  101. Λ said

    99. Γιατι οχι; θα μπορούσε να είναι ένα κειμενο για τον Πήγασο που τον τσίμπησε ο οίστρος.

  102. ΚΩΣΤΑΣ said

    100
    Ναι, η κύρια δράση του όμως έχει σχέση με την Θεσσαλονίκη, και ο γιος του ξαναζήτησε ελληνική ιθαγένεια.

  103. Πέπε said

    Για το ντζ του Ντζερζίνσκι:

    > > Φαντάζομαι από κατά γράμμα μεταγραφή του ρώσικου Дзержинский (το ίδιο έκαναν και οι αγγλοσάξονες με το Dzerzhinsky αντί για Tzerzhinsky).

    Δεν είναι το ίδιο.

    Στ’ αγγλικά, και σε όποια άλλη γλώσσα προφέρει το z ως ζ, υπάρουν τέσσερις δυνατοί συνδυασμοί γραμμάτων για στιγμιαίους συριστικούς φθόγγους: t+s, t+z, d+s, d+z. Οι συνδυασμοί t+s και d+z είναι μονοσήμαντοι: στον πρώτο έχουμε άηχο+άηχο, οπότε ο φθόγγος που αποδίδει το σύμπλεγμα θα είναι κατ’ ανάγκην άηχος (άρα τσ), στον δεύτερο έχουμε ηχηρό+ηχηρό, άρα όλο μαζί ηχηρό (τζ).

    Στους άλλους δύο συνδυασμούς έχουμε είτε άηχο+ηχηρό είτε το αντίστροφο. Άρα θα πρέπει να επικρατήσει το ένα από τα δύο. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να μας υπαγορεύσει ποιο από τα δύο θα πρέπει να επικρατήσει, είναι θέμα επιλογής. Έχει επικρατήσει στο μεν tz να επικρατεί το άηχο του t, οπότε όλο μαζί να διαβάζεται τσ, το δε ds να μην υπάρχει ολωσδιόλου ως συνδυασμός παρά μόνο ως δύο διαδοχικά σύμφωνα που το καθένα διατηρεί την κανονική του προφορά. (Υποθέτω ότι ο λόγος που στο tz επικρατεί το άηχο είναι ότι αυτός ο συνδυασμός γραμμάτων, ανύπαρκτος σε καθαυτού αγγλικές λέξεις, εμφανίζεται κυρίως σε γερμανικά δάνεια, που διατηρούν τη γερμανική προφορά. Στα γερμανικά το tz διαβάζεται τσ για λόγους που αφορούν τη γερμανική γλώσσα, και στους οποίους δε χωράει νερό.)

    Έτσι, για τον φθόγγο τζ η γραφή dz είναι μονόδρομος. Άρα Dzerzhinski.

    Στα ελληνικά είναι αλλιώς: δεν έχουμε γράμμα για τον ηχηρό φθόγγο d, μόνο για το άηχο τ, οπότε δεν έχουμε τέσσερις πιθανούς συνδυασμούς αλλά μόνο δύο: τ+σ και τ+ζ, άηχο+άηχο και άηχο+ηχηρό. Προφανώς θα επιλέξουμε το τσ για τον άηχο φθόγγο τσ (ts), και το τζ για τον ηχηρό φθόγγο τζ (dz). Άρα, Τζερζίνσκι.

    Η γραφή -ντζ- δε συνιστά κάτι ξεχωριστό, φθόγγο που να απαιτεί τρία γράμματα. Είναι ένα ν και ένα τζ, π.χ. νεράντζι [nerandzi], άσχετα αν το ν δεν το προφέρουν όλοι και δεν το ακούν όλοι όταν το προφέρει ο άλλος (πολλοί το προφέρουν χωρίς να το ακούν οι ίδιοι!).

  104. Λ said

    Ευχαριστώ, θυμήθηκα και εμαθα πολλά σήμερα, για το χειρόγραφο Βoιντς, για το φρικτο τέλος της Ντόρας- Φαννυ Κάπλαν που δεν ηξερα και ούτε μπορούσα να φανταστώ, το χειρόγραφο Βόιντς κ.α.

  105. Corto said

    98 (ΚΩΣΤΑΣ):
    Εύλογος ο παραλληλισμός. Ωστόσο υπάρχει και μία μεγάλη διαφορά: ο Μπεναρόγια(ς) ήταν επιφυλακτικός έως και αντίθετος με την Μπουντ, ενώ ο Μαξ Μαζάουερ, σύμφωνα με το άρθρο, ήταν «ηγετικό στέλεχος» της.

  106. Y. G. said

    Πολυ ενδιαφερον φαινεται το βιβλιο του Mazower. Συνιστω θερμα και αυτο — An Odyssey: A Father, a Son, and an Epic http://www.danielmendelsohn.com/books/an-odyssey

  107. Πέπε said

    @101:
    Ναι, θα μπορούσε, αλλά γενικά είναι μικρή η πιθανότητα.

  108. ΚΩΣΤΑΣ said

    105 Κόρτο, εντάξει δεν ταυτίζονται, εγώ λειτούργησα και λίγο συναισθηματικά. Και οι οι δύο έχουν σχέση με την πόλη που ζω, τη Θεσσαλονίκη. Από αυτό προέκυψαν συνειρμικά και τα υπόλοιπα κοινά στοιχεία τους.

  109. Λ said

    Για την σημαδια και την ετυμολογία του ονόματος Ντζιερζινσκι Κρατικού

    power

    Ukr. power «state», art.-slav. drzhava κράτος, bolg. state «, serbochorv. drzhava, Slovenes. držâvą, czech. država, polish. dzierżawa «possession, lease». To hold; see Bernecker 1, 258. Cf. s.-v.-r. power, caress. – about his wife (Barsov, Prichit.).

  110. Λ said

    Μια και αναφέρθηκε το βιβλίο της Βόινιτς κρίμα είναι να μην αναφερθεί και ο Ματσίνι και τι τράβηξαν οι Ιταλοί από τους Αυστριακόυς. Τον αγάπησα πολύ το Ματσίνι όταν διάβαζα τον Οίστρο. Ηταν ο τέλειος ήρωας

  111. Corto said

    108:
    Μα και βέβαια υπάρχουν κοινά στοιχεία. Εξάλλου και στην Φεντερασιόν τελικώς επεκράτησαν οι «μπουντιστικές» τάσεις. Αλλά και ο ίδιος ο Μπεναρόγια δεν είχε σταθερές απόψεις σε όλη του την ζωή.
    Πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε πλήρως το κλίμα της εποχής. Όμως πράγματι, ασχέτως ιδεολογιών, οι προσωπικές ιστορίες αυτών των ανθρώπων έχουν αναλογίες.

  112. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    106 Καλώς την!

    99 Εβραικό δεν είναι;

  113. Corto said

    111:
    Να προσθέσουμε ότι στην Θεσσαλονίκη έζησε ένα διάστημα και ο Μπεν Γκουριόν (το 1911):

    «On 7 November 1911, Ben-Gurion arrived in Thessaloniki in order to learn Turkish for his law studies.»
    https://en.wikipedia.org/wiki/David_Ben-Gurion

  114. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και στην ελληνική βίκη η Σπυριδόνοβα:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://el.m.wikipedia.org/wiki/%25CE%259C%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25AF%25CE%25B1_%25CE%25A3%25CF%2580%25CE%25B9%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B4%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25BF%25CE%25B2%25CE%25B1&ved=2ahUKEwjpquDqsr_aAhUNzqQKHfjOC6kQFjAAegQIABAB&usg=AOvVaw06nCXy3Fde-7DLXGgTBK1S

  115. gbaloglou said

    94, 99, 101, 107 Όπως αναφέρουμε στα Σχόλια του Entertaining Tale of Quadrupeds*, η έννοια «οίστρος» = «αλογόμυγα» επιζεί σε νεοελληνικές διαλέκτους: παράδειγμα δεν δίνουμε, παραπέμποντας απλώς στον Ανδριώτη, αλλά το περιστατικό με τον μαθητή σχεδόν το αποδεικνύει αυτό 🙂 [Επίσης … Από τα 400 είδη εντόμων τα πιο γνωστά είναι: η μέλισσα, η σφήκα, ο σκόρος, η φυλλοξήρα, ο οίστρος των αλόγων-αλογόμυγα, η σκνίπα, το κουνούπι, ο δάκος της ελιάς.] Συμφωνώ ότι ο επιθεωρητής μάλλον εννοούσε την ευρέως εννοούμενη έμπνευση … αλλά εντυπωσιάστηκε και από την γνώση της άλλης έννοιας εκ μέρους του μαθητή.

    *Καὶ ὅταν εἰς οἶστρον κινηθῇ καὶ πυρωθῇ ὀλίγον,
    ὁµοιάζει τὸ κεφάλιν του φράγκικον σαλτζαρόλιν

  116. ΚΩΣΤΑΣ said

    113
    Κόρτο, αυτό με τον Μπεν Γκουριόν δεν το ήξερα. Σε ευχαριστώ για τη γνώση που απόκτησα. Και τι βρήκα ψάχνοντας…

    “Με κάποια αυταρέσκεια και υπερηφάνεια ο Μπεν Γκουριόν αναφέρει ότι διαβάζει και καταλαβαίνει τα αρχαία κείμενα από την αττική διάλεκτο ως την αλεξανδρινή, αλλά δεν μπορεί να βρει άκρη με την δημοτική, την οποία θεωρεί ως γλώσσα παρακμής. Ξαφνικά με ρωτά, με μιαν ενημερότητα που με κατέπληξε, γιατί οι σύγχρονοι Έλληνες εγκατέλειψαν την προσπάθεια αναβιώσεως της αρχαίας γλώσσας που είχεν αρχίσει με την καθαρεύουσα. Την θεωρεί δυνατή και μου φέρνει για παράδειγμα την αναβίωση της βιβλικής γλώσσας…..

    http://antizitro.blogspot.gr/2017/03/blog-post_18.html

  117. gbaloglou said

    113 Λέγεται επίσης ότι ήταν στην πόλη μας που ο μέλλων ηγέτης του Ισραήλ πίστεψε ότι οι Εβραίοι μπορούν να είναι ΚΑΙ εργάτες … όταν είδε για παράδειγμα τους χαμάληδες της παραλίας. Οι τελευταίοι αναφέρονται και σε ένα απόσπασμα από την ΟΔΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑΔΟΣ που ανέβασα χθες στο προσωπολόγιο (ΦΒ) και παραθέτω εδώ:

    «Δίπλα τους, από την άλλη μεριά, ξεφορτώνουν αλάτι. Το καΐκι είναι χαμηλό και δεν έχει βίντσι και οι Εβραίοι χαμάληδες γεμίζουν μικρά σακιά και τα μεταφέρουν στην πλάτη πάνω σε ειδικά σαμάρια, πατώντας σε στενή σανίδα.

    Πιο πέρα χαρούπια. Παρακάτω άλλοι.

    Άμα η δουλειά πρέπει να συνεχιστεί, δεν ανηφορίζουν στο σπίτι για μεσημεριανό. Κάθονται και τρώνε στου «Στρατή». Τα ξύλα πρέπει να φύγουν οπωσδήποτε, για να προλάβουν οι κόφτες, πριν νυχτώσει, να τα κόψουν.

    Είναι ωραίο εστιατόριο. Πάντα γεμάτο. Ιδίως το βράδυ, τους καλοκαιρινούς μήνες, που βγάζει τραπέζια και έξω και τα ψητά στα κάρβουνα σού σπάζουν τη μύτη.

    Όλες αυτές οι εργασίες άρχιζαν με το λιόβγαλμα, τότε που η πρωινή αχλύ διασκορπίζεται και ξυπνά η πόλη που κοιμάται.

    Η παραλία σε όλο της το μήκος γίνεται ένα απέραντο εργοτάξιο.

    Κάρα, πλάστιγγες, χαμάληδες σε ατέλειωτο «πήγαινε έλα» και οι σωροί των προϊόντων καλύπτουν όλη την έκταση: πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, τενεκέδες, βαρέλια με λάδι, σακιά με όσπρια, σιτάρια, αλεύρια, πατάτες, κρεμμύδια, κάρβουνα. Ό,τι βάλει ο νους του ανθρώπου. Τα περισσότερα από εσωτερικές αγορές.

    Είναι η μερμηγκοφωλιά που δουλεύει ακατάπαυστα.

    Το απόγευμα όμως, τότε που κατηφόριζε να βασιλέψει ο ήλιος και οι κοκκινόχρωμες ανταύγειες χρύσωναν πέρα στη δύση τα νερά, άλλαζε το τοπίο και, μαζί με τη λιοφώτιστη ημέρα που έφυγε, χάνονται, ως δια μαγείας και όλα αυτά: κάρα, πλάστιγγες, εμπορεύματα, βίντσια, εργαζόμενοι.

    Ελευθερώνεται όλος ο χώρος. Μόνο τα μαδέρια ακουμπούν στην άκρη να μπαινοβγαίνουν στα καΐκια οι θαλασσινοί.

    Τώρα ένας άλλος κόσμος ζει επάνω της.

    Είναι οι περιπατητές που ξέρουν ν’ απολαμβάνουν αυτήν την ώρα τη φύση. Οι άνθρωποι που ήρθαν να δουν να φωσφορίζουν μέσα της τ’ άστρα τ’ ουρανού. Να αισθανθούν στο πρόσωπο την ελαφριά πνοή του αγέρα.

    Αυτό το κομμάτι είναι η ψυχή και τα μάτια της πόλης και η δική του λατρεία.»

  118. gbaloglou said

    116 Πολύ ενδιαφέρον, έχω πάντως ακούσει από Ελληνοϊσραηλινό ότι η απόσταση ανάμεσα σε Βιβλικά και Ισραηλινά Εβραϊκά μπορεί τελικά να είναι μεγαλύτερη (!) από την απόσταση ανάμεσα στην Καινή Διαθήκη και στην Δημοτική. (Είπε χαρακτηριστικά «τα παιδιά μας δεν τα βγάζουν πέρα με την Βίβλο».)

  119. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εκ πείρας ως εκ γεωργοκτηνοτροφικής οικογένειας προερχόμενος. Άλλο η αλογόμυγα και άλλο ο ντάβανος που τσιμπάει τις αγελάδες και στριγγλιάζουν. Κάποιοι επαρχιώτες με αντιλαμβάνονται 🙂

  120. sarant said

    117 Για τους εβραίους χαμάληδες έχουν γράψει αρκετοι -και ο Τόλης Καζαντζης.

    118 Να ένα θέμα που θα ήθελα να μπορώ να γράψω άρθρο.

  121. Corto said

    116:
    Κώστα να είσαι καλά! Εξαιρετικά ενδιαφέρον το απόσπασμα που παραθέτεις (και το άρθρο επίσης).
    Να σημειώσουμε ότι ο Μπεν Γκουριόν σχετίστηκε με τα πολιτικά/ επαναστατικά κινήματα της εποχής του, ως μέλος της Ποάλε Τσιόν (Poale Zion), η οποία ήταν η μεγαλύτερη σοσιαλσιωνιστική οργάνωση και η οποία συνδέετο με την Διεθνή.

    117 (GBaloglou):
    Πολύ ζωντανό το απόσπασμα με εικόνες της Θεσσαλονίκης της εποχής και την εβραϊκή της κοινότητα.
    Νομίζω ότι κορυφαία κείμενα που αποδίδουν αυτό το κλίμα, αλλά και την ύπαρξη πάμπλουτων και πάμπτωχων Εβραίων στην Θεσσαλονίκη στα τέλη του 19ου αιώνα, βρίσκονται στο ρεπορτάζ του Χρήστου Χρηστοβασίλη «Εντυπώσεις εκ Θεσσαλονίκης».

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Μπεν Γκουριόν και η ΛυΖιστράτη:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://m.huffingtonpost.gr/nikos-agouros/-_6750_b_11199596.html&ved=2ahUKEwj91rHT1r_aAhUrCpoKHUibDSkQFjAPegQIBhAB&usg=AOvVaw1QcpBolHHMP-DZzSop93sC

  123. ΚΩΣΤΑΣ said

    117 > οι Εβραίοι χαμάληδες γεμίζουν μικρά σακιά και τα μεταφέρουν στην πλάτη πάνω σε ειδικά σαμάρια, πατώντας σε στενή σανίδα.

    Οι Εβραίοι χαμάληδες… αμ! εγώ; έχω μεταφέρει, μεταφέρει χιλιάδες τσουβάλια γεμάτα σιτάρι πάνω στην πλατφόρμα του τρακτέρ, πατώντας στην στενή σανίδα (πόντος).

    Το βιβλίο θα το πάρω σύντομα και από ότι κατάλαβα, μάλλον είμαστε συμπολίτες. 🙂

  124. Πέπε said

    @118:
    Κι εμάς μας δυσκολεύουν τα βιβλικά ελληνικά, όχι γιατί είναι δύσκολα ελληνικά αλλά γιατί είναι δύσκολα κείμενα. Τώρα τελευταία δεν είχε συζητηθεί εδώ ένα χωρίο της ΠΔ όπου δε βγαίνει άκρη αν, μεταξύ άλλων, δεν ξέρεις εβραϊκά;

    Μου φαίνεται αρκετά λογικό ότι σε μια νεκρή γλώσσα που σώζεται σε αρχαία κείμενα, τα κείμενα αυτά συνήθως θα είναι δύσκολα. Στα ελληνικά σώζονται και κάτι επιγραφές σε αγγεία «ο Τάδε καλός» (Τάδε + Δείνα LFE, θα λέγαμε σήμερα), αλλά ο κύριος όγκος της γραμματείας είναι άλλης φύσης κείμενα. Στα εβραϊκά δεν ξέρω τι κείμενα σώζονται εκτός από θρησκευτικά.

    Για να φέρεις μια τέτοια γλώσσα σε σημείο που να τη μιλάς για να καλύπτεις τις καθημερινές σου ανάγκες επικοινωνίας, θα πρέπει είτε να μαντέψεις είτε να επινοήσεις τις πιο απλές της λειτουργίες. Αυτό σε φέρνει πιο κοντά στην ίδια τη γλωσσα, αλλά σε απομακρύνει από τη χρήση της όπως σώζεται στα κείμενα, αφού ο μέσος Ισραηλινός μαθητής δεν είναι περισσότερο προφήτης απ’ όσο ο μέσος Έλληνας μαθητής είναι Δημοσθένης, έστω κι αν του Ισραηλινού είναι πλέον η μητρική του γλώσσα.

    Συν, φυσικά, το γεγονός ότι μια αρχαία γλώσσα καλύπτει και αρχαίες έννοιες που πλέον δεν υφίστανται ή δε μας απασχολούν τόσο, ενώ οι σύγχρονες έννοιες που δεν υπήρχαν τότε εκφράζονται με γλωσσικά μέσα που η γνώση τους δε βοηθάει σε τίποτε την κατανόηση των αρχαίων κειμένων.

  125. gbaloglou said

    121 Ναι, πολύ ζωντανό το βιβλίο του Σαρίσχουλη γενικώς! Κύριο θέμα του η περίοδος της Κατοχής στην Θεσσαλονίκη και τα λίγα ανέμελα χρόνια που προηγήθηκαν. Για τους Εβραίους αναφέρει αρκετά, και με μεγάλη αντικειμενικότητα νομίζω. Ο συγγραφέας είναι καθηγητής φιλόλογος (που ονειρεύονταν να γίνει ναυτικός), την έκδοση διεκπεραίωσε ο γιος του, επίσης φιλόλογος (Ομηριστής). Τα σπάει όλα ο ενσωματωμένος μεγάλος χάρτης μεγάλου τμήματος της Δυτικής Θεσσαλονίκης … με λεπτομερή αναφορά πολλών καταστημάτων κλπ!

  126. gbaloglou said

    124 «αφού ο μέσος Ισραηλινός μαθητής δεν είναι περισσότερο προφήτης απ’ όσο ο μέσος Έλληνας μαθητής είναι Δημοσθένης»

    «Εσείς οι Έλληνες διακριθήκατε στην φιλοσοφία και εμείς οι Εβραίοι στην προφητεία», είχε κάποτε πει ο Πέρες στον Μητσοτάκη (ή ίσως σε κάποιον άλλον Έλληνα επίσημο που επισκέφτηκε το Ισραήλ) 🙂 🙂

  127. Μαρία said

    Για τους φτωχούς Εβραίους συνιστώ αυτό http://www.biblionet.gr/book/222492/%CE%9C%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B5,_%CE%A1%CE%AF%CE%BA%CE%B1/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B1
    με πλούσια βιβλιογραφία.

    Για τον Μπεν Γκουριόν, που ήρθε κι απο δω αλλά απήλθε γρήγορα, γιατί δεν βρήκε πολλούς σιωνιστές
    αυτό http://leuven.pagesperso-orange.fr/Palestine-Pappe-preface.htm

  128. ΚΩΣΤΑΣ said

    126 Ευχαριστώ για τις πρόσθετες πληροφορίες. Με ενδιαφέρει πολύ ο χάρτης καθώς και η δυτική Θεσσαλονίκη.

  129. ΚΩΣΤΑΣ said

    127 α
    Για τους Εβραίους ξέρω μερικά και από πρώτο χέρι. Γνώριζα προσωπικά το ζεύγος Ρόλι Αμαρίλιο & Έρικα Κούνιο-Αμαρίλιο. Είχα ακούσει και για την Ρίκα Μπενβενίστε. Η Έρικα Κούνιο εξέδωσε το «πενήντα χρόνια μετά…»

  130. Μαρία said

    129
    Αυτόν τον υπερτυχερό Λαρισαίο κουμαρτζή τον ξέρεις; https://www.dikaiologitika.gr/eidhseis/koinonia/203362/sto-kino-kseplenan-xrimata-tou-oaed

  131. ΚΩΣΤΑΣ said

    130 Δεν είχα καν υπόψη μου το γεγονός. Μπορεί να μάθω…

  132. Μαρία said

    131
    Παλιό είναι. Απλώς τώρα αποκαλύφτηκε η αγάπη του για τις κυνοδρομίες 🙂 και θα κάτσει στο σκαμνί.

  133. Μαρία said

    http://www.eleftheria.gr/%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1/item/92562-%CF%85%CF%80%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B7-8,4-%CE%B5%CE%BA-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CE%B1%CE%B5%CE%B4-%CE%BB%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1%CF%82.html

  134. spiral architect 🇰🇵 said

    @129: Ο Κούνιο ήταν ο πρώτος που έφερε (το ΄60) τις φωτογραφικές Olympus στην Ελλάδα..

  135. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    121 Του πότε είναι ο Χρηστοβασίλης; Μπορεί να μπει κι εδώ;

  136. ΚΩΣΤΑΣ said

    134 Ναι, μέλος αυτής της οικογένειας ήταν η Έρικα Κούνιο.

  137. Γς said

    134

    Εγω αγόρασα τη δικιά μου το 62 από τη στοά της Οπερας της Λυρικής. Μ συναλλαγματικές και τέτοια. Φωτογραφία δεν έμαθα

  138. spiral architect 🇰🇵 said

    Το Φώτο Ολύμπια
    (για τη φωτογραφία πρέπει να το’ χεις) 😉

  139. gbaloglou said

    134 Το σαράκι της φωτογραφίας, βέβαια, το είχε από παλιά. Ετσι όταν γυρίζει στη Θεσσαλονίκη παρουσιάζεται σε ένα από τους πρώτους ιδιοκτήτες φωτογραφείου της εποχής, τον Σαλβαντόρ Κούνιο. «“Θέλω να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή” του λέω. “Να αγοράσεις” μου απαντά. Τότε οι καλές μηχανές ήταν οι γερμανικές, όπως η Roleflex. Μόνο που στοίχιζε 3.500 δραχμές, που εγώ δεν τις είχα. Τότε λέει στον γιο του: “Τύλιξε τη μηχανή και δώσ’ τη στον Κυριακίδη”. “Μα εγώ έχω 150 δραχμές μόνο” του θυμίζω. “Οχι, θα την πάρεις” επιμένει. “Δεν την παίρνω” του ξαναλέω. Τελικά μου την έδωσε με το ζόρι, αφού πρώτα τον ρώτησα γιατί. “Σε διάβασα μέσα στα μάτια ότι είσαι αγνός άνθρωπος και ότι θα μου τα επιστρέψεις”. Και του τα επέστρεψα. Ετσι απέκτησα την πρώτη μου μηχανή» συνεχίζει ο Κυριακίδης. Βρισκόμαστε πια στο 1950 και ο νεαρός φωτορεπόρτερ ξεκινά τη μακριά του πορεία στη φωτογραφία.

  140. spiral architect 🇰🇵 said

    @139: Μπράβο, έτσι! 🙂

  141. sarant said

    139 Κι ηταν κι εβραίος, σε πείσμα του στερεότυπου.

  142. Corto said

    135 (Sarant):

    Τα κείμενα του Χρήστου Χρηστοβασίλη με γενικό τίτλο «Εντυπώσεις εκ Θεσσαλονίκης» έχουν χαρακτήρα ταξιδιωτικών ανταποκρίσεων και εστιάζουν κυρίως στην εβραϊκή κοινότητα της πόλης. Αποτελούνται από 11 επιστολές που γράφηκαν κατά πάσα πιθανότητα για δημοσίευση στην εφημερίδα «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη το 1894.
    Δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στην εφημερίδα ή κάπου αλλού, μέχρι την ανεύρεση και την αξιοποίησή τους στο αρχείο των εγγονών του συγγραφέα Αλέξη και Ντόρας Μπακοπούλου, από την μελετήτρια και επίσης εγγονή του συγγραφέα Δροσιά Κατσίλα. Εκδόθηκαν τελικώς το 2007 στον τόμο «Περί Εβραίων» μαζί με δύο άλλα ενδιαφέροντα κείμενα του Χρηστοβασίλη σχετικής θεματολογίας, από τις εκδόσεις «Ροές», με εκτενή εισαγωγή της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου και φιλολογική επιμέλεια της Δροσιάς Κατσίλα.

    Από την άποψη της έκτασης κάποια από αυτά τα κείμενα θα μπορούσαν κάλλιστα να παρουσιαστούν εδώ (και μάλιστα η 9η επιστολή με τίτλο «Εβραίικη φτώχεια» που έχει και λογοτεχνική αξία), διότι έχουν μέγεθος μεσαίου διηγήματος (περίπου 1000 έως 2000 λέξεις).
    Αν υπάρχει ζήτημα πνευματικών δικαιωμάτων δεν το γνωρίζω, πάντως ευχαρίστως μπορώ να πληκτρολογήσω κάποια από αυτά τα κείμενα.

    Παρεμπιπτόντως ενδιαφέρουσες σκηνές από την οθωμανική Θεσσσαλονίκη έχει και το σπάνιο χρονογράφημα από την Νέα Αλήθεια, του Ιωάννη Μπήτου, που είχα στείλει πριν κάποιους μήνες. Εκεί αναφέρονται και σεφαραδίτικα.

  143. Τις απόψεις του Μπεν Γκουριόν για το ελληνικό γλωσσικό ζήτημα 🙂 μας τις είχε αναφέρει εδώ κάποτε ο Βάτμαν (και παλιότερα μια από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις του)

  144. Spiridione (14), βάζε και εισαγωγικά όταν παραθέτεις αλλουνού λόγια 🙂 Για μια στιγμή είπα «καλά, ο Spiridione είναι ο Πετσόπουλος; Μα Σταύρο τον λένε, όχι Σπύρο!»

  145. Κουνελόγατος said

    144. Είπα κι εγώ, τι έχω χάσει; Καλημέρα, χρόνια πολλά Άγγελε.

  146. «Πιονέρος» χωρίς δεύτερο ι δεν είχα ξανακούσει ποτέ. Πάντως είναι λάθος: προέρχεται από το γαλλικό pionnier, το οποίο, ναι, είναι ομόρριζο με το «πιόνι». Η αρχική σημασία και των δύο ήταν ‘πεζικάριος’ (λατ. pedo και pedonarius, από το pes = πους).
    Το ελληνικό αντίστοιχο των Σοβιετικών Пионeри (που όντως είναι έτσι, χωρίς δεύτερο и ή ь) στα καθ’ημάς είναι πάντως οι Σκαπανείς (της ΕΟΝ του Μεταξά).
    Ας θυμηθούμε και τους Πρωτοπόρους του Ουολτ Χουίτμαν:
    Come my tan-faced children,
    Follow well in order, get your weapons ready,
    Have you your pistols? have you your sharp-edged axes?
    Pioneers! O pioneers! (κλπ.)

  147. gbaloglou said

    139 Την ιστορία αυτήν την είχα ακούσει κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου του, στην οποία ο ίδιος ο Γιάννης Κυριακίδης δεν παραβρέθηκε για λόγους υγείας. Αν θυμάμαι καλά … η βεβαιότητα του Σαλβατόρ Κούνιο (που τον ώθησε να παραχωρήσει την ακριβή μηχανή στον μετέπειτα διάσημο φωτογράφο) αφορούσε όχι τόσο την εντιμότητα του Κυριακίδη όσο την φωτογραφική του δεινότητα: διέγνωσε δηλαδή ο Κούνιο ότι είχε μπροστά του ένα πραγματικό ταλέντο … και αποφάσισε ότι άξιζε τον κόπο να το ρισκάρει … έτσι το είχα αντιληφθεί τότε!

    141 Άσχετη (;) ιστορία, μπορεί να την έχω διηγηθεί ήδη εδώ: σε πτήση Νέας Υόρκης — Ζυρίχης ανταλλάσσω, κατόπιν έκκλησης της αεροσυνοδού προς όλους, την ‘προνομιούχο’ θέση μου (παράθυρο ή διάδρομο, δεν θυμάμαι) με μία μεσαία θέση, έτσι ώστε να μπορέσουν να καθήσουν μαζί ένας νεαρός και μια κοπέλλα^ αμέσως μετά την μετακόμιση, ο καινούργιος μου γείτονας, Εβραίος έμπορος έργων τέχνης όπως προέκυψε αργότερα, μου λέει «η μητέρα μου μού έμαθε να μοιράζομαι ένα καρβέλι ψωμί με έναν πεινασμένο δίπλα μου, αλλά να μην του δίνω ολόκληρο το καρβέλι», εγώ απαντώ «ους ο Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω», συνεχίζεται η συζήτηση, και καταλήγει στο θεϊκό «they may not even be married — there goes your theory» 🙂 🙂 🙂

    [Πιθανό δίδαγμα (και σύνδεση ανάμεσα στις δύο ιστορίες): οι Εβραίοι ίσως είναι περισσότερο προσεκτικοί παρά σφιχτοί με τα χρήματα τους.]

  148. spiridione said

    144. Χα, χα, όχι δεν έχω εκδοτικό οίκο.

  149. voulagx said

    #147 @Μπαλο: «…μια κοπέλλα^ αμέσως μετά…»
    Πως φαίνεται ο μαθηματικος! αμεσως να υψωσει την κοπελλα με δυναμη! 🙂

    #133: Φαινεται, τσαλαβουτουσε στο μελι ο τυπος.

  150. Παναγιώτης Κ. said

    Στην ανάρτηση αυτή έχουμε τρεις γενιές. Εγγονός, πατέρας και παππούς.
    Θυμήθηκα αυτό που διάβασα πριν καιρό (δεν θυμάμαι ποιος το είπε) ότι αν ο οποιοσδήποτε άνθρωπος δεν γνωρίζει τους προγόνους τρεις γενιές πίσω από αυτόν δηλαδή εκτός από τον…πατέρα του να ξέρει τον παππού και τον παππού του πατέρα του, τότε δεν υπάρχει αίσθηση της συνέχειας… Κάπως έτσι το είπε.

    Σκέφτομαι τώρα: Αν η εκπαίδευσή μας ήταν κάπως διαφορετική από αυτό που είναι τότε οι δάσκαλοι θα μπορούσαν να βάλουν ως άσκηση στα παιδιά την κατάρτισή του γενεαλογικού δέντρου τόσο από την μεριά του πατέρα όσο και της μάνας.
    Πιστεύω ότι τα παιδάκια θα το έβρισκαν ενδιαφέρον, θα κινητοποιούσαν οπωσδήποτε γονείς και παππούδες και γιαγιάδες και θα μιλούσαν για το οικογενειακό παρελθόν τους.
    Θα είχαμε λοιπόν την αίσθηση της συνέχειας που έγραψα πριν.

  151. 150. Γίνεται αυτό στο δημοτικό σχολείο. Το προτείνουν διάφορα μαθήματα είτε γλώσσας είτε μελέτης περιβάλλοντος. Σε κάθε τάξη, κάποια στιγμή υπάρχει αυτή η ιδέα. Τα παιδιά ενθουσιάζονται (σχετικά) αλλά πολλές φορές οι γονείς που πρέπει να βοηθήσουν με πληροφορίες καθόλου. Μαθαίνουμε έτσι και εμείς οι δάσκαλοι τι παίζει σε οικογένειες με προβλήματα σχέσεων και χωρίς να το θέλουμε τα αναμοχλεύουμε…

  152. Μαρία said

    151
    Προβληματικό είναι στην έκθεση και το θέμα «Η οικογένειά μου». Δεν ξέρω αν το βάζετε ακόμα.

  153. Παναγιώτης Κ. said

    Πραγματικά χαίρομαι και ευχαριστώ για την πληροφορία.
    Το σχόλιό μου παραπάνω εκπορεύτηκε από τη δική μου εμπειρία ως μαθητή και την εμπειρία από τις θυγατέρες μου όταν αυτές ήταν στο δημοτικό πριν είκοσι χρόνια.

    Όσο για τον …κίνδυνο αναμόχλευσης και πως θα τον αποφύγουμε, προτείνω να δίνεται ακόμη ένα και να επιλέγει ο κάθε μαθητής ό,τι θεωρεί πιο ευχάριστο.

  154. gbaloglou said

    149 Πέρα από την δύναμη τους … μπορεί να μας έλκουν και τα καπέλα τους 🙂 [Για τις κοπέλες μιλάω, όχι για τους Εβραίους 🙂 🙂 ]

  155. sarant said

    142 Ωραια, αυτό με τη φτώχεια μια χαρα φαίνεται. Αν μπορείς…

  156. Corto said

    155:
    Θα το στείλω σύντομα, μαζί με ό,τι άλλο μπορέσω.

  157. gbaloglou said

    127 κ.α. Ωδή ενός πορτοφολά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: