Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρεις μαρτυρίες για την 21η Απριλίου 1967

Posted by sarant στο 22 Απρίλιος, 2018


Μια και χτες ηταν η θλιβερή επέτειος της δικτατορίας του 1967, αποφάσισα να ανεβάσω σήμερα τρεις σχετικά σύντομες μαρτυρίες παρμένες από ένα περυσινό βιβλίο, το βιβλίο Μαρτυρίες από τη δικτατορία και την αντίσταση του Στέλιου Κούλογλου (Εστία, 2017).

Στο βιβλίο αυτό, που εχει την επιστημονική επιμέλεια και επίμετρο του Δημ. Σωτηρόπουλου, ο Στέλιος Κούλογλου συγκεντρώνει 69 μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τη δικτατορία που τις οργανώνει σε 10 κεφάλαια. Ενδιαφέρον έχει ότι πέρα από τις μαρτυρίες αντιστασιακών υπάρχουν επισης και κείμενα ανθρώπων που υπηρέτησαν το καθεστώς.

Μια και χτες είχαμε την επέτειο της κήρυξης της δικτατορίας, διάλεξα τρεις μαρτυρίες που περιγράφουν και οι τρεις (και) την πρώτη μέρα της δικτατορίας και τις αμέσως επομενες. Μάλιστα, οι δύο πρώτες μαρτυρίες δένουν η μια με την άλλη, αφού τοσο η Άννα Σολωμού όσο και ο Αντώνης Καρκαγιάννης βρέθηκαν πρώτα στον Ιππόδρομο και μετά στη Γυάρο. Η τρίτη μαρτυρία, του Γιάγκου Σκουλά (1940-2016) περιγράφει το σχετικά άγνωστο κίνημα του Ηρακλείου Κρήτης -όπου ο εξεγερμένος λαος μάταια περίμενε έναν πολιτικό να μπει μπροστά. Ο Αντώνης Καρκαγιάννης (1932-2010) ήταν στέλεχος του ΚΚΕ με πολύχρονες φυλακίσεις στη δεκαετία του 50 και του 60, ενώ μετά τη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και έγινε διευθυντής της Καθημερινής. Για την Άννα Τεριακή-Σολωμού (1929-2009) δείτε εδώ.

Μια και στις δύο πρώτες μαρτυρίες γίνεται αναφορά στον δολοφονημενο Παναγιώτη Ελή, ας βάλουμε ένα βιογραφικό του βασανισμένου αυτού αγωνιστή για τον οποίο δεν υπάρχει ακόμα άρθρο στη Βικιπαίδεια (αν και υπάρχουν αρκετά άρθρα στο Διαδίκτυο).

Ο Παναγιώτης Ελής (1922-1967) γεννήθηκε στο Κόσμιο Ροδόπης και κατά την Κατοχή οργανώθηκε στην Αντίσταση κατά των Βουλγάρων κατακτητών. Συλλαμβάνεται και στέλνεται όμηρος στη Βουλγαρία. Στις αρχές του 1943, μεταφέρεται με άλλους ομήρους στο Κουμάνοβο της Σερβίας σε καταναγκαστικά έργα απ’ όπου επέστρεψε μετά την απελευθέρωση. Στο τέλος του 1946, ως στρατιώτης, από το Μεσολόγγι μεταφέρθηκε λόγω πολιτικών φρονημάτων στη Μακρόνησο, όπου θα υποστεί τρομερά βασανιστήρια για να υπογράψει δήλωση μετανοίας ενώ αργότερα εξορίστηκε και στον Άι Στράτη. (Εδω μια μαρτυρία της αδελφής του).

 

Άννα Σολωμού

Όταν σε πιάνουν, πού αφήνεις τα παιδιά;

Την ημέρα της 21ης Απριλίου ήρθαν να με πιάσουν από την Ασφάλεια, όπως πιάσανε και χιλιάδες κόσμο εκείνη την ημέρα. Ώσπου να διαφύγει και ο άνδρας μου, δεν άνοιξα αμέσως την πόρτα. Τη σπάσανε, μπήκανε και με πήγανε στο αστυνομικό τμήμα. Εγώ είχα δύο παιδιά. Το μικρότερο ήταν τεσσάρων χρονών. Το πήρα μαζί μου, γιατί δεν είχα πού να το αφήσω. Είχα κι ένα κορίτσι μεγαλύτερο, που έμεινε στη μητέρα μου. Ορφάνεψε κι αυτό, γιατί κυνηγούσαν και τον άνδρα μου και η μητέρα μου ήταν ανάπηρη.

Τους κρατούμενους της Αθήνας τούς είχαν στον Ιππόδρομο. Μας κράτησαν στον Ιππόδρομο τρεις ή τέσσερις ημέρες. Εκεί σκοτώσανε και τον Ελή. Βασανίσα­νε και τον Ηλία τον Ηλιού. Εγώ το παιδάκι το είχα συνεχώς κοντά μου.

Μετά, μια νύκτα, σκοτεινή μάλιστα ήτανε, πολύ σκοτεινή, μπήκε μέσα ένας στρατιωτικός και μας είπε: «Θα ετοιμάσετε τα πράγματά σας», και αμέσως πήγα­με στα καμιόνια. Εγώ κρατώντας το παιδί αγκαλιά, με βοηθήσανε και οι συγκρατούμενές μου, για να ανέβουμε πάνω στα καμιόνια.

Στον δρόμο ήταν πολύ σκοτεινά και φοβηθήκαμε μήπως μας πάνε για εκτέ­λεση. Ερημιά η Αθήνα, σκοτεινά παντού. Αυτός ο αξιωματικός που σκότωσε και τον Ελή μάς απειλούσε ως την τελευταία ώρα. Φτάσαμε στον ναύσταθμο και μας φορτώσανε στα στρατιωτικά πλοία, δεν μας είπαν πού μας πάνε. Μετά από ώρες ταξίδι, από μακριά είδαμε ένα ξερό νησί, και όσοι είχαν κάνει κρατούμενοι στον Εμφύλιο Πόλεμο το αναγνώρισαν και είπαν ότι αυτή είναι η Γυάρος.

Η Γυάρος ήταν ένα πολύ σκληρό νησί, ακατοίκητο, και υπήρχε ένα πολύ μεγάλο κτίριο, το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο, και όταν έμπαινες σου θύμιζε το Νταχάου. Ήταν νομίζω δεκατρείς θάλαμοι κι ένας αξονικός διάδρομος μακρύς, και σε δύο θαλάμους μέναμε γυναίκες. Εγώ τώρα ήμουνα με τις γυναίκες στον θάλαμο μαζί με το παιδί. Ήμασταν διακόσιες με τριακόσιες γυναίκες. Στην αρχή κοιμόμασταν κάτω. Μετά πήραμε κάτι ράντζα.

Οι πρώτοι που φτάσαμε στη Γυάρο ήμασταν από τον Ιππόδρομο, εμείς την ανοίξαμε. Αλλά μετά άρχισαν να φτάνουν και από τις άλλες περιοχές της Αθήνας και από όλη την Ελλάδα, και ήταν χιλιάδες οι κρατούμενοι. Μένανε κάτω στις σκηνές δίπλα στη θάλασσα. Δεν φτάνανε οι φυλακές.

Έχει σκορπιούς και φίδια η Γυάρος πολλά. Πρόσεχα βέβαια και φοβόμουνα για το παιδί, πώς να το περιποιηθώ; Βέβαια, σκεφτόμουν και το άλλο το κοριτσάκι, που ήταν μόνο του στο σπίτι. Δεν έχει νερό το νησί. Δεν είχαμε καθόλου νερό στην αρχή. Να σκεφτείτε ότι τα πιάτα δεν τα πλέναμε, τα σκουπίζαμε με λίγο ψωμάκι. Φαΐ δεν υπήρχε. Μαγειρεία δεν λειτουργούσαν. Κάναμε Πάσχα τις πρώτες ημέ­ρες, και ανοίξαμε κάτι κονσέρβες για να φάμε. Ιατρείο δεν υπήρχε. Αυτό ήταν το κυριότερο. Εμείς οι κρατούμενοι οργανώσαμε τη ζωή μας σιγά-σιγά. Το πρώτο πράγμα που οργανώθηκε ήταν ο ιατρείο, ώστε να υπάρχει μια στοιχειώδης ιατρο­φαρμακευτική περίθαλψη.

Το προσέχανε πάρα πολύ το παιδί όλοι οι κρατούμενοι. Μπορώ να σας πω και οι στρατιωτικοί. Γιατί και αυτοί είχαν παιδιά. Το συμπαθούσαν. Μάλιστα, μου λέγανε και οι ναυτικοί που ερχόντουσαν εκεί, οι στρατιωτικοί, να το δώσω το παιδί επάνω στα καράβια για να παίξει, αλλά βέβαια δεν τους εμπιστευόμου­να. Δεν το έδινα το παιδί σε κανέναν. Το είχα πάντα κοντά μου. Του φτιάξανε κάποια μπάλα και έπαιζε ποδόσφαιρο. Τώρα και το παιδί είχε κουραστεί βέβαια και ρωτούσε κάθε μέρα γιατί μας είχαν εκεί και βάζανε συνεχώς σύρματα. Γιατί στην αρχή, εκείνοι που μας φύλαγαν ήταν οι χωροφύλακες της Βουλής. Ήταν και αυτοί ένα είδος κρατουμένων, γιατί τους είχαν μεταφέρει και αυτούς εκεί. Μας είχαν ελεύθερα στην αρχή, δηλαδή μπορούσαμε να βγούμε έξω να κάνουμε βόλτες. Μετά άρχισαν τα περιοριστικά μέτρα και η μεγάλη πίεση για δηλώσεις, δηλώσεις υποταγής. «Μαμά, βάλε μέσα τα ποδαράκια σου», μου έλεγε το παιδί. Δεν ήθελε να μου δείξει ότι φοβάται, αλλά καταλάβαινε ότι κάτι συνέβαινε, που μας βάζανε κάθε μέρα καινούργιους περιορισμούς.

Τον πρώτο καιρό ήρθε επίσκεψη και ο Παττακός. Ήταν μαζί του κάποιος Αμε­ρικανός, μάλλον γερουσιαστής. Εγώ μάλωσα μαζί του. Του είπα ότι είναι ντροπή το παιδί να βρίσκεται εδώ, και να μας αφήσουν ελεύθερους. Και βέβαια, μιλήσανε και οι άλλες οι κρατούμενες. Τότε μας είπε ο Παττακός: «Εσάς τις γυναίκες θα σας κόψω τις γλώσσες. Είσαστε γλωσσούδες και θα σας κόψω τη γλώσσα σας».

Αλλά το τραγικό που επακολούθησε είναι ότι την άλλη μέρα με κάλεσε ο Διοικη­τής και μου είπε να δώσω το παιδί. Οπότε εγώ αναλύθηκα σε λυγμούς. Μου είπε ότι αν δεν στείλω το παιδί πίσω στην Αθήνα, θα το πάρουν σε ορφανοτροφείο. Αναγκάστηκα και το έδωσα πίσω. Το παρέλαβαν συγγενείς και η μητέρα μου, μεγάλη γυναίκα, ήταν και ανάπηρη.

Αυτά έγιναν τρεις μήνες μετά το πραξικόπημα, ήταν καλοκαίρι. Αλλά ο πρώ­τος χειμώνας που περάσαμε στη Γυάρο ήταν πολύ σκληρός, έκανε πάρα πολύ κρύο, θυμάμαι, και είχαμε έτσι μια ξυλόσομπα που καίγαμε σε έναν τεράστιο θάλαμο, μήπως ζεσταθούμε. Εγώ έμεινα δυόμισι χρόνια κρατούμενη, γιατί μετά από τη Γυάρο μάς πήγανε στις φυλακές Αλικαρνασσού, στην Κρήτη. Απολύθηκα τον Σεπτέμβριο του ’69 και ήρθαν δεκάδες να με δουν σπίτι και να συμπαρα­σταθούν. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ μεσημέρι, βράδυ, πρωί, ερχόταν πάρα πολύς κόσμος. Υπήρχε μεγάλη συμπαράσταση σε μας που είχαμε ταλαιπωρηθεί. Ήταν πολύ συγκινητικό.

Την κόρη μου την είχα στείλει στο Παρίσι, όπου είχε διαφύγει ο άνδρας μου. Το παιδάκι όμως, ο γιος μου, ήταν στην Αθήνα και συναντηθήκαμε ξανά.

Πέρασα πολλά και στερήθηκα τα παιδιά μου, αλλά ορισμένες φορές αξίζει να αγωνίζεσαι. Το 1965 δικαζόμουνα στη δίκη του Γοργοποτάμου. Στις εκδηλώσεις για την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας είχε ανατιναχθεί μια νάρκη. Εγώ ήμουνα παρούσα με τα σωματεία της Εθνικής Αντίστασης, γιατί είχα έναν αδελφό σκοτωμένο από τους Γερμανούς. Και με κατηγόρησαν για σαμποτάζ.

Όταν κατέβαινα από τη Λαμία, όπου μας πήγαν για προανάκριση, ήμουνα μαζί με έναν στρατηγό του ΕΔΕΣ, τον στρατηγό Κοσίντα. Πάλι σκεφτόμουνα τα παι­διά μου, γιατί όταν έχεις και μικρά παιδιά τα σκέφτεσαι πάντα. Μου λέει: «Μη στεναχωριέσαι, Άννα παιδί μου». Ήταν μεγάλος άνθρωπος. Εγώ ήμουν τότε νέα κοπέλα. «Είναι ευχάριστες αυτές οι αναμνήσεις στη ζωή σου. Δηλαδή, πέρα από τις δυσκολίες και τις σκληρές μάχες που υποφέρεις, ο καλός αγώνας χρειάζεται στη ζωή των ανθρώπων». Έτσι είναι.

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗΣ

Η δολοφονία του Παναγιώτη Ελή

 

Μπήκαν σπίτι [την 21η Απριλίου] και εγώ τους είδα πάνω από το κρεβά­τι. Ένας αστυνομικός κρατούσε ένα περίστροφο. Ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου. Και τότε ρώτησα: «Έχετε ένταλμα;». Αυτός θύμωσε και με έπιασε, με πέταξε κάτω από το κρεβάτι και μου φωνάζει: «Τι ένταλμα;». Γελούσαμε μετά, όταν διηγήθηκα την ιστορία. Και με πήγαν στο Τμήμα. Εκεί με υποδέχθηκε μια διμοιρία στρατιωτών, με επικεφαλής έναν υπολοχαγό, οι οποίοι άρχισαν να με χτυπούν όλοι μαζί.

Με κράτησαν στο Τμήμα μερικές ώρες, και μετά με πήγαν στον Ιππόδρομο, όπου μάζεψαν και τους υπολοίπους. Δηλαδή, έως το βράδυ της 21ης Απριλίου μα­ζευτήκαμε περίπου 500 άνθρωποι. Υπήρχε μια μεγάλη αίθουσα, όπου αυτοί που παρακολουθούν τις ιπποδρομίες παίζουν τα λεφτά τους. Μεγάλη αίθουσα ήταν, αλλά 500 άνθρωποι ήμασταν υπερβολικά στριμωγμένοι. Η φρουρά ήταν στρατός, δεν ήταν αστυνομία. Ήταν οπλισμένοι σαν αστακοί και είχαν βάλει μικρά άρματα μέσα στον Ιππόδρομο. Στην αρχή, τα πράγματα ήταν ήρεμα, αλλά από τη δεύτερη μέρα το κλίμα ξαφνικά άλλαξε. Αρχισαν να καλούν διάφορους κρατουμένους, τους βγάζανε έξω και τους γύριζαν με κουβέρτα, πολύ χτυπημένους. Μεταξύ αυτών εί­χαν βγάλει έξω και χτύπησαν άσχημα τον Ηλία τον Ηλιού, ο οποίος ήταν γύρω στα 65, και άρρωστος. Ακριβώς πριν από το πραξικόπημα είχε κάνει και μια σοβαρή εγχείρηση και δεν δίστασαν να τον χτυπήσουν, φυσικά χωρίς κανένα λόγο.

Μας έκαναν διάφορα καψόνια τα οποία είχαν μεταφέρει από τις συνήθειες του στρατού. Μας έβγαζαν έξω και μας κυνηγούσαν, φώναζαν «τροχάδην» κραδαίνοντας περίστροφα και αυτόματα. Οι μέρες μάλιστα εκείνες ήταν βροχερές και το τερέν του Ιπποδρόμου ήταν γεμάτο λάσπη. Ακριβώς σε μια τέτοια σκηνή σκοτώσανε τον [Παναγιώτη] Ελή. Δηλαδή είχαν βγάλει μια ομάδα έξω και τους κυνηγούσαν. Επικεφαλής ήταν ένας ανθυπολοχαγός, με ένα περίστροφο στο χέρι, και την ώρα που τους έβαζαν μέσα, μόλις είχαν μπει στον θάλαμο, τον πυροβόλησε και τον σκότωσε.

Εκείνη την ώρα κοιμόμουν αλλά ξύπνησα με τον πυροβολισμό και όταν πετάχτηκα επάνω είδα τον Ελή, τρία-τέσσερα μέτρα μακριά, πεσμένο στο δάπεδο. Πιο πέρα καθόταν ο Γιάννης ο Ρίτσος, ο οποίος είχε κρύψει το πρόσωπό του με τα χέρια, σαν να μην ήθελε να δει αυτό το αποτρόπαιο θέαμα.

Μετά τον πυροβολισμό επικράτησε σιγή σε όλο τον θάλαμο για δυο-τρία δευ­τερόλεπτα, και αμέσως μετά πετάχτηκαν ο Στάθης ο Τσεκούρας και ο Βασίλης ο Καλοπόδης και άρχισαν να διαμαρτύρονται έντονα. Και μετά, άρχισαν να διαμαρ­τύρονται όλοι οι κρατούμενοι που υπήρχαν μέσα στον θάλαμο.

Εμφανίστηκε ένας υπολοχαγός ο οποίος ήταν πιο ήπιος και προσπαθούσε να μας καθησυχάσει λέγοντας ότι ήταν ένα τυχαίο γεγονός. Αλλά βέβαια δεν ήταν εύκολο, νομίζαμε ότι ήταν η αρχή και άλλων αγριοτήτων ή και δολοφονιών. 0 ανθυπολοχαγός ο οποίος πυροβόλησε είχε εξαφανιστεί.

Ύστερα από λίγες ώρες, στις τρεις η ώρα εκείνης της βραδιάς, μας ξύπνησαν, μας φόρτωσαν σε καμιόνια και μας πήγαν στον Σκαραμαγκά. Δεν ξέραμε πού πηγαίναμε, αλλά από τους αξιωματικούς του πλοίου μάθαμε ότι πηγαίναμε στη Γυάρο. Ήταν πέντε τα αρματαγωγά, το δικό μας πλησίασε πρώτο. Οι περισσότε­ροι ξέραμε τη Γυάρο από παλιά, είχε χρησιμοποιηθεί ως τόπος εξορίας το 1961. Μάλιστα ήμουν με την τελευταία αποστολή που έφυγε από εκεί. Την ημέρα που πέταξε ο Γκαγκάριν στο διάστημα, εμείς εγκαταλείπαμε τη Γυάρο. Πλησιάζοντας, όταν αντιληφθήκαμε ότι η φρουρά είναι χωροφύλακες, σχεδόν κραυγάσαμε από τη χαρά μας. Διότι, αν μη τι άλλο, οι χωροφύλακες είχαν κάποια πείρα, ενώ ο στρατός δεν είχε καμιά εμπειρία και γνώση πώς να συμπεριφερθεί σε κρατουμένους. Και αυτή η έλλειψη της πείρας ήταν πάρα πολύ επικίνδυνη.

Τα κτίρια ήταν γερά, αλλά ήταν βέβαια σε άθλια κατάσταση, βρόμικα. Μέσα όμως σε μία μέρα, δύο, τα είχαμε τακτοποιήσει. Στις επόμενες μέρες, στη Γυάρο συγκεντρώθηκαν γύρω στους 8.000 με 10.000 κρατουμένους. Τα κτίρια δεν τους χωρούσαν όλους αυτούς. Και το μεγαλύτερο μέρος τους ζούσε σε σκηνές. Εμείς, που είχαμε φτάσει πρώτοι, είχαμε εγκατασταθεί στα κτίρια.

Μαζί μας είχαν μεταφέρει στη Γυάρο και τις γυναίκες. Στον Ιππόδρομο, τις κρατούσαν σε ξεχωριστό θάλαμο και δεν είχαν δει με τα μάτια τους τη δολοφονία του Ελή. Μάλιστα, η Σολωμού είχε και το παιδί της μαζί. Διότι όταν πήγαν να την πιάσουν δεν είχε πού να το αφήσει. Άλλες μητέρες είχαν αφήσει τα παιδιά τους στον θυρωρό, άλλες στη γειτόνισσα.

Γι’ αυτό τον λόγο στη Γυάρο ήταν πάρα πολύ ανήσυχες και εξαγριωμένες. Εκεί­νες τις πρώτες μέρες, νομίζω τη δεύτερη μέρα μετά την άφιξή μας, ήρθε με ελι­κόπτερο ο Παττακός. Μάλιστα ήρθε με στολή εκστρατείας, φορώντας κράνος, με χειροβομβίδες κι ένα περίστροφο να κρέμονται στη μέση του. Και πήγε στον θάλαμο των γυναικών. Οι εξαγριωμένες αυτές γυναίκες κατάφεραν και τον έκλεισαν μέσα, έκλεισαν την πόρτα. Ακούγαμε ουρλιαχτά από μέσα, και εμείς απ’ έξω ήμαστε φο­βερά ανήσυχοι -όπως και η φρουρά του Παττακού- μη συμβεί κάτι. Είχαν περικυκλώσει τον Παττακό και απαιτούσαν τα παιδιά τους. Ο Παττακός τα είχε χάσει. Του ξήλωσαν τα γαλόνια, τον τραβούσαν. Όταν μπόρεσε να απελευθερωθεί, ανέβηκε σε ένα πεζουλάκι, μέσα στο προαύλιο, και απευθυνόμενος στις γυναίκες είπε: «Ο Θεός να βοηθήσει και εσάς και εμάς». Ήταν ένα επεισόδιο τρομερό σε ένταση.

Τους επόμενους μήνες έκαναν μια επιλογή, 400 με 450 κρατούμενους, στελέχη βα­σικά, και μας πήγαν στο Παρθένι της Λέρου. Στο Λακκί, στην άλλη μεριά του νη­σιού, ήταν γύρω στους 2.000 εξόριστους. Στη Λέρο ήμουν αρχιμάγειρας, είχαμε δε καταφέρει να προμηθευτούμε ένα ραδιοφωνάκι. Ακούγαμε ξένους σταθμούς και βγάζαμε κανονικό δελτίο ειδήσεων, γραπτό, το οποίο κυκλοφορούσε μεταξύ των κρατουμένων. Απ’ αυτό το ραδιοφωνάκι μάθαμε το ’68 για τη διάσπαση του ΚΚΕ. Εγώ άκουσα την είδηση. Στην αρχή, προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε την ενότητα, στη βάση ότι όλοι ήμασταν κρατούμενοι της δικτατορίας. Αλλά το καλοκαίρι, όταν έγινε η εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία, πάνω από 60 κρατούμενοι υπογράψαμε μια αυστηρή διαμαρτυρία για την εισβολή των τανκς.

Απολυθήκαμε το 1971, μετά από παρεμβάσεις του Ερυθρού Σταυρού και άλλων ξένων οργανώσεων. Εγώ είχα βγάλει ένα ογκίδιο στο μάτι και απολύθηκα περίπου έξι μήνες πριν από τους άλλους. Με συνέλαβαν μετά το «Πολυτεχνείο» και με κρατούσαν στο αστυνομικό τμήμα της Πλάκας. Με άφησαν μετά το πραξικόπημα του Ιωαννίδη. Από τότε και μέχρι τη μεταπολίτευση κρυβόμουν. Δεν είχαν τίποτα εναντίον μου, όπως δεν είχαν και όταν με συνέλαβαν, το 1967. Αλλά εκείνη την εποχή δεν χρειαζόταν να έχεις κάνει κάτι για να συλληφθείς.

 

ΓΙΑΓΚΟΣ ΣΚΟΥΛΑΣ Η εξέγερση στο Ηράκλειο

Την 21η του Απρίλη σηκώθηκα πολύ νωρίς, ήταν ημέρα Παρασκευή, τότε έβγαζα μια βδομαδιάτικη εφημερίδα, Το Κρητικό Φως. Μόλις ακούσαμε τα εμβατήρια, πήγα να βρω κάποιους φίλους της ΕΔΗΝ, τον Κώστα τον Κληρονόμο, τον μετέπειτα δήμαρχο και ευρωβουλευτή, και τον αείμνηστο δικηγό­ρο Γιάννη Παπάζογλου. Πήγαμε στο γραφείο του αδελφού μου του Θανάση, και η πρώτη σκέψη που μας ήρθε ήταν να διαδώσουμε, ψευδώς βέβαια, ότι το 2ο Σώμα Στρατού εστασίασε, για να δώσουμε θάρρος στον κόσμο. Πράγμα το οποίο έπιασε. Το είπαμε στη Χανιόπορτα και, μέχρι να πάμε με αμάξι στην Αλικαρνασσό, είχε διαδοθεί παντού.

Ο κόσμος ανεθάρρησε και άρχισε να μαζεύεται κατά ομάδες. Ψάξαμε να βρού­με κάποιον βουλευτή για να ηγηθεί σε οτιδήποτε επακολουθούσε. Δυστυχώς, δεν βρήκαμε ούτε έναν, από τους οκτώ βουλευτές του Ηρακλείου. Κάναμε και μια συ­νάντηση με την Αριστερά, ήταν εκ μέρους των Λαμπράκηδων ο Μαυρομάτης ο Δή­μος από την Αθήνα, μέλος της καθοδήγησης που είχε έρθει για κομματική δουλειά, και ο Ανδρέας ο Κριαδάς. Αλλά δεν είχαμε κανένα δεδομένο διότι επικοινωνίες δεν υπήρχαν, όλα ήταν από το ράδιο αρβύλα.

Κατά τις πέντε το απόγευμα πήγα στις Τρεις Καμάρες, άρχισε να μαζεύεται κόσμος. Στα πηγαδάκια όλοι λέγανε να ξεσηκωθούμε. Γύρω στις έξι, ενεφανίσθη ο διορισμένος νομάρχης, ο λοχαγός Παναγής, ο οποίος άρχισε να μας βρίζει και να μας απειλεί, πετυχαίνοντας ακριβώς το αντίθετο. Η Χωροφυλακή είχε άριστη στάση. Ειδικά ο διοικητής της Χωροφυλακής, ο Μανώλης ο Σταυρουλάκης, μας έδινε συμβουλές, μας έλεγε ότι μέχρι τις εφτά, που θα λήγει η δικαιοδοσία της Χωροφυλακής, να μη φοβόμαστε τίποτα, λες και μας έλεγε «παιδιά ξεσηκωθείτε». Εάν βρίσκαμε έναν οποιοδήποτε βουλευτή εκείνη την ημέρα και έμπαινε μπροστά­ρης, το Ηράκλειο δεν θα έπεφτε. Στο ερώτημα γιατί δεν εμφανίστηκαν, πρέπει να δώσουν οι ίδιοι απάντηση.

Κατά τις εφτά είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος. Αρχίσαμε να βαδίζουμε φωνάζοντας συνθήματα, «1-1-4», «Δεν περνά ο φασισμός», κατεβήκαμε προς την πλατεία Νικηφόρου Φωκά, το Μεϊντάνι. Μόλις φτάσαμε εκεί, βλέπουμε μια τερά­στια φάλαγγα κόσμου να έρχεται από την 25ης Αυγούστου, και μετά από δέκα λεπτά έρχεται μια άλλη φάλαγγα από την Καλοκαιρινού, και γίνεται μια πολύ μεγάλη συγκέντρωση. Εκεί αποφασίζεται, στο πόδι, να κάνουμε καθιστική διαμαρ­τυρία, και στις εφτά ακριβώς, μόλις ανέλαβε ο στρατός, με συλλαμβάνουν και με πηγαίνουν στα κρατητήρια που είναι λίγο παραπάνω, στη Λεωφόρο Δικαιοσύνης. Οι άλλοι άναψαν φωτιές και έφτιαξαν οδοφράγματα με ό,τι βρήκαν μπροστά τους και συγκρούστηκαν με τον στρατό, που έβαλλε με πραγματικά πυρά. Από επίσημο έγγραφο προκύπτει ότι εκείνο το βράδυ καταναλώθηκαν 2.500 σφαίρες.

Στα κρατητήρια υπήρχε το αδιαχώρητο, γιατί όλη την προηγούμενη νύκτα συνελάμβαναν τα μέλη της ΕΔΑ, ήταν οι πρώτοι που την πλήρωναν πάντα. Και με βάλανε σε ένα από αυτά τα κελιά. Η συμπαράσταση των Ηρακλειωτών ήταν κάτι το τρομερό. Ερχονταν, φέρνανε τσιγάρα, φέρνανε φαΐ, δεν τους τρόμαξε τίποτα. Την πρώτη βραδιά, συνέβη κάτι πολύ ευτράπελο το οποίο μας ενθάρρυνε πολύ. Είχε συλληφθεί κάποιος αχθοφόρος στην Αγία Τριάδα, Τζατζαβάκης Μα­νώλης. Τον ρώτησε κάποιος χωροφύλακας Βασιλάκης, από τα μέρη της Νεάπολης: «Κύριε Τζατζαβάκη, γιατί σας φέρανε εδώ;». Λέει: «Είπα “γαμώ τον βασιλιά”». Μετά από είκοσι λεπτά, ο χωροφύλακας έρχεται από το παραθυράκι και λέει: «Κύριε Τζατζαβάκη, γιατί σας φέρανε εδώ;». Ξαναλέει: «Είπα “γαμώ τον βα­σιλιά”». Ήρθε πολλές φορές ο χωροφύλακας και του έκανε την ίδια ερώτηση, ώσπου στο τέλος τού λέμε: «Τι θέλεις, δέκα φορές σ’ το είπε». Λέει: «Μου αρέ­σει να τ’ ακούω».

Η δίκη έγινε στις 11 του Σεπτέμβρη του ’67. Κατηγορούμενοι: εγώ, ο Μά­ριος Ιωαννίδης, αδελφός του Φοίβου, η Κάτια Ιωαννίδου, ο Ξενικάκης, ο Μαρματάκης ο Αναστάσης, ο Γιαννακάκης ο Μιχάλης και ο Ηρακλής ο Ξενικάκης. Επίσης κατηγορούμενος, ο φίλος ο Άγγελος Τσαγκαράκης, τον οποίο όμως δεν τόλμησαν να τον φέρουν, γιατί αυτοί επέμεναν πως ό,τι έγινε, έγινε αναίμακτα [Ο Τσαγκαράκης είχε τραυματιστεί σοβαρά από πυροβολισμό στο γόνατο κατά τις συγκρούσεις με τον στρατό]

οπότε θα αποδεικνυόταν ότι είχε χυθεί αίμα στο Ηράκλειο. Μας καταδίκασαν σε φυλακίσεις από τρία μέχρι πέντε χρόνια, αλλά βγήκαμε με την αμνηστία τον Δεκέμβρη, μετά το αποτυχημένο κίνημα του βασιλιά. Δεν θα ξεχάσω την ημέρα που βγήκα, τα χιλιάδες φιλιά, δημόσια, στη Λεωφόρο Καλοκαιρινού, χωρίς να τους νοιάζει τίποτα.

 

Advertisements

94 Σχόλια to “Τρεις μαρτυρίες για την 21η Απριλίου 1967”

  1. Το επεισόδιο που περιγράφει η Σολωμού με τον Παττακό στη Γυάρο πρέπει να είναι το ίδιο με εκείνο που αναφέρει ο Καρκαγιάννης, ε; Έχει ενδιαφέρον και η διάκριση χωροφυλακής-στρατού, που είναι και λίγο τρομακτική αν σκεφτείς ότι οι μεν ήταν οι επαγγελματίες, οι δε οι φαντάροι.

  2. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Παναγία μου τα κείμενα!

    > > Ακριβώς σε μια τέτοια σκηνή σκοτώσανε τον [Παναγιώτη] Ελή.1

    Η υποσημείωση;

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Ναι, στο ίδιο περιστατικό αναφέρονται -και το περιγράφουν διαφορετικά

    2 Η υποσημείωση ήταν το βιογραφικό του Ελή που αποφάσισα εμπλουτισμένο να το προτάξω.

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο δολοφόνος του Ελή ήταν ο ανθυπίλαρχος Κωνσταντίνος Κότσαρης, ο οποίος κοκορευόταν αργότερα ότι έμαθε σκοποβολή σε ζωντανό στόχο και ότι σκότωσε τον Ελή, επειδή δεν του άρεσε το περπάτημά του. Δεν θα υπήρχε Παπαδόπουλος, αν δεν υπήρχαν παπαδοπουλάκια σε όλα τα επίπεδα.
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://vathikokkino.gr/archives/110237&ved=2ahUKEwiL_ZmBr83aAhWFjSwKHUr8Cm4QFjAAegQICRAB&usg=AOvVaw0KZibH8S3Iiw4nyjwyAmyE

  5. Καλημέρα

    Εντύπωση μου κάνει πως για τα γεγονότα του Ηρακλείου δεν είχε ακουστεί τίποτε κι απ’ ότι βλέπω το βιβλίο εξεδόθη μετά τον θάνατο του ανθρώπου που τα περιγράφει.

    Πάντως στην περιγραφή της κατανάλωσης 2.500 σφαιρών δεν μπορώ να αποφύγω την σκέψη πως ρίξανε καμιά 200, χρεώσανε 2 500 και οι υπόλοιπες στο εμπόριο, δωρεές είναι κι αυτά τα κρητικά έθιμα που έχουν τις ανάγκες τους. Η προσωπική μου εμπειρία λέει πως ίσως ήμουνα ο μόνος αξιωματικός που απολύθηκε χωρίς να πάρει ούτε μια σφαίρα, κι αφού είχαν πρόσβαση οι κληρωτοί, οι μονιμάδες δεν θα είχαν ;

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι πρώτοι νεκροί της «αναίμακτης επαναστάσεως»:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://mavrioxia.blogspot.com/2013/04/blog-post_25.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwja2YCdr83aAhXICSwKHbLACkoQFjABegQIBBAB&usg=AOvVaw0OiC4lLCMPXgB8I3uJEXgE

  7. sarant said

    4 Nομίζω ότι κάθισε στη φυλακή αυτός.

    Θα λείψω για μερικές ώρες.

  8. atheofobos said

    Την εμπειρία μου για την μεταφορά των κρατουμένων στην Γυάρο την έγραψα σε ένα σχόλιο στο ποστ μου: ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1967 -ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2009/04/1967.html

    Έτυχε το καλοκαίρι του 67 να πηγαίνω για διακοπές στην Πάρο και στο καράβι, κατάστρωμα, μετέφεραν πολιτικούς κρατούμενους στην Γυάρο. Άνθρωποι μέχρι 70 χρονών αξιοπρεπείς, και μάλλον πανεπιστημιακής παιδείας. Μαζί τους καθόταν ένας νεαρός αξιωματικός της χωροφυλακής και κουβέντιαζε μαζί τους.
    Φτάνοντας στην Σύρο το καράβι εμφανίζεται από κάτω ένα στραβόγιαννο χωροφύλακας και ρωτάει τον αξιωματικό:
    θα περάσουμε χειροπέδες στους κρατουμένους;
    Ακόμα θυμάμαι την θανατερή ματιά που έριξε στον ηλίθιο χωρίς να του απαντήσει ο αξιωματικός που προφανώς ντρεπότανε για την δουλειά που τον είχαν βάλει να κάνει. Ό άλλος έφυγε τρέχοντας
    .

    Στο κείμενο του ο Γιάγκος Σκουλάς αναφέρει και τον Δήμο Μαυρομάτη.
    Για τον Δήμο στην Γυάρο έχει γράψει σχετικά ο Αντώνης Καρκαγιάννης στην Καθημερινή: http://www.kathimerini.gr/687651/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/dhmos-mayrommaths
    Γράφοντας στο ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΧΑΘΗΚΕ…… http://atheofobos2.blogspot.gr/2008/01/blog-post_7808.html
    για ένα φίλο μου που το τσιγάρο τον οδήγησε στον θάνατο, όπως τον Δήμο αλλά και άλλους φίλους του Γιώργου Βότση που τον αναφέρει, προσέθεσα πως:
    Ο Δήμος που αναφέρει ήταν ο Δήμος Μαυρομάτης ,ένας δημοσιογράφος σπάνιας αξίας και ήθους, που η συμβουλή που είχε δώσει σε μία δύσκολη στιγμή στην γυναίκα μου την βοήθησε στο να σπουδάσει

  9. Γς said

    Μακάρι να γινόταν όπως στον Ιππόδρομο, που πάνω στις λάσπες και τους βρομοσταύλους σήμερα τα λουλούδια το γκαζόν τα δέντρα τα νερά οι βιβλιοθήκες η Λυρική, ο πολιτισμός.

    Ολα θαμμένα, εξαφανισμένα

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ενδιαφέρουσα είναι η προσπάθεια ανανηψάντων αριστερών να ξεπλύνουν τους Αμερικανούς από τις ευθύνες τους για την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του εθνικού αυτομαστιγώματος, στο οποίο συνηθίζουν να επιδίδονται. Ο Κλίντον, βέβαια, ζήτησε δημόσια συγγνώμη γι’ αυτό το θέμα, αλλά τι ξέρει αυτός…

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Από τα τρία κείμενα απομονώνω πέντε φράσεις οι οποίες γεννούν μύριες σκέψεις και συναισθήματα.

    » Όταν σε πιάνουν που αφήνεις τα παιδιά; »

    » Εκεί μας υποδέχθηκε μια διμοιρία στρατιωτών με επικεφαλής έναν υπολοχαγό οι οποίοι άρχισαν να χτυπούν όλοι μαζί «.
    (Παιδιά …του λαού όλοι αυτοί! Ας μη το ξεχνάμε.)

    » Του ξήλωσαν τα γαλόνια, τον τραβούσαν. »

    » Ψάξαμε να βρούμε κάποιον βουλευτή για να ηγηθεί σε οτιδήποτε ακολουθούσε »

    «Φέρνανε τσιγάρα, φέρνανε φαΐ δεν του τρόμαξε τίποτα «.

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Η wordpress τα κάνει… σαλάτα όταν πας να βάλεις εισαγωγικά.
    Θα προσπαθήσω να…αποκρυπτογραφήσω τα…γούστα της ώστε να γράφεται αυτό που θέλω. 🙂

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η μαρτυρία του Κοροβέση στους «Ανθρωποφύλακες»:
    https://www.google.gr/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://blogs.sch.gr/zoot_/files/2014/10/%25CE%25A0%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25AE%25CF%2582-%25CE%259A%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CE%25B2%25CE%25AD%25CF%2583%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2598%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%25A6%25CE%25A5%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259A%25CE%2595%25CE%25A3.pdf&ved=2ahUKEwjW6NLSuM3aAhUDjSwKHZyHDoYQFjABegQIBhAB&usg=AOvVaw3zFgFCSOZo64Hf-cltu2VS

  14. Παναγιώτης Κ. said

    Την έζησα την δικτατορία!
    Το πρώτο της μισό ως μαθητής στα Γιάννενα και το άλλο μισό ως φοιτητής στην Αθήνα.
    Η εμπειρία του βιώματος θα με βοηθούσε να μελετήσω σχετικώς εύκολα την επίμαχη περίοδο. Εντούτοις, δεν μου βγαίνει η επιθυμία να το κάνω. Απεναντίας έχω ζωηρό ενδιαφέρον για την δεκαετία του΄40. Μια περίοδος την οποία, μόνο από τα βιβλία και τις προσωπικές αφηγήσεις μπορώ να γνωρίσω.
    (Οι αφηγητές μιλούν γι αυτή την περίοδο εφόσον τους ρωτήσει κανείς. Μόνοι τους δεν το κάνουν).
    Αναρωτιέμαι: Συμβαίνει το ίδιο και με άλλους ανθρώπους με τους οποίους ηλικιακά ανήκουμε στην ίδια περίπου κατηγορία;

  15. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    8. Του Αντωνη Καρκαγιαννη
    Δήμος Μαυρομμάτης
    ΑΡΧΕΙΟ ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ 03.04.2002

    Τον Δήμο Μαυρομμάτη τον γνώρισα στη Γυάρο τις πρώτες μέρες της δικτατορίας. Τον γνώρισα καλύτερα στο Παρθένι της Λέρου, όπου μας μετέφεραν λίγο μετά. Τον είχαν χτυπήσει άσχημα στο κεφάλι και υπέφερε, αργότερα βελτιώθηκε η κατάστασή του, αλλά νομίζω ότι πάντοτε υπέφερε από εκείνο το χτύπημα. Ηταν τότε πολύ νέος, κάτω των τριάντα, πτυχιούχος ήδη της Νομικής, ίσως είχε κάνει και την άσκησή του, πάντως ουδέποτε άσκησε τη δικηγορία.

    Αλλης γενιάς από μένα, όχι τόσο λόγω ηλικιακής διαφοράς, περισσότερο από διαφορετική προέλευση μέσα στην Αριστερά. Ανήκε σε εκείνη τη φοιτητική γενιά που άρχισε τη δράση της (και τη ζωή της) στο τέλος της δεκαετίας του ’50 και την ολοκλήρωσε στην εκρηκτική δεκαετία του ’60, όπου συνέβησαν φαίνεται τα πάντα. Δεν τα γνώριζα αυτά, δεν τα είχα ζήσει και θυμάμαι τώρα την κατάπληξή μου, όταν στο στρατόπεδο Παρθενίου Λέρου συνάντησα τον Δήμο Μαυρομμάτη, τον αυθεντικότερο, ίσως, εκπρόσωπο αυτής της γενιάς.

    Η σημαντικότερη διαφορά μας είναι πώς βλέπαμε την Αριστερά εκείνη ακριβώς την περίοδο. Οι περισσότεροι είχαμε συνηθίσει (κυρίως είχαμε βολευτεί ηθικά και πνευματικά) σε μια Αριστερά της «φυλακής και της εξορίας», ηρωική μεν αλλά πολιτικά αμέτοχη, ουσιαστικά α-πολιτική, κυριολεκτικά στη γωνία να περιμένει την «επανάσταση», που πάντοτε ερχόταν και ποτέ δεν έφτανε. Ζούσαμε απομονωμένοι, κατά κάποιο τρόπο σε κοινωνικό γκέτο, κάτι σαν κοινωνική αίρεση, με το δικό μας τρόπο, τη δική μας γλώσσα και τα δικά μας νοήματα, που κανένας άλλος δεν τα καταλάβαινε. Το παράδοξο είναι ότι εκείνη η αντίληψη για μια Αριστερά κοινωνικά «ξεχωριστή» διαμόρφωνε και όλη την κλίμακα των αξιών της. H «σέκτα» λειτουργεί πάντοτε και εσωτερικά ως «σέκτα» και νομίζω ότι αυτή η εσωστρεφής και μυστικόπαθη παράδοση δεν εγκατέλειψε ποτέ την ελληνική Αριστερά, ούτε σήμερα.

    Ο Δήμος Μαυρομμάτης και οι φίλοι του, στο στρατόπεδο Παρθενίου, ήταν η πέτρα του σκανδάλου. Πολλές φορές σκέφθηκα να γράψω για το «χάος» (ο Δήμος ήταν ο αναμφισβήτητος ηγέτης του, επειδή ακριβώς η σκέψη του ήταν τόσο ανατρεπτική ώστε να μας φαίνεται χαώδης), δίσταζα όμως, αλλά κάποτε θα το κάνω. Το «χάος» ήταν η συνολική και ώς τα έσχατα αμφισβήτηση της Αριστεράς, όπως μέχρι τότε την είχαμε γνωρίσει με όλα τα ιερά και τα όσιά της και με όλα τα συναξάρια των αγίων της. Ηταν ο απόηχος μιας σύγκρουσης που είχε ήδη αρχίσει έξω από τα στρατόπεδα, στα πανεπιστήμια και στους δρόμους, ανάμεσα στη ζωντανή Αριστερά της ΕΔΑ και των Λαμπράκηδων και της αποστεωμένης Αριστεράς της «φυλακής και της εξορίας».

    Η λέξη «χάος» ξεχάστηκε και έσβησε, άλλωστε ποτέ κανείς δεν επιχείρησε να περιγράψει το περιεχόμενό της που ίσως θα αναιρούσε τη βασική έννοιά της, την ανάγκη αποδοχής όλων των μορφών σκέψης και ζωής. Σκέφτομαι τώρα ότι η καλή γνώση της αρχαίας και νεώτερης γραμματείας έκανε τον Δήμο Μαυρομμάτη ικανό για ένα τόσο τολμηρό και ανοιχτό εγχείρημα. Πράγματι, οι Αρχαίοι ιδίως, τόσους αιώνες μετά, αφήνουν την εντύπωση ότι είναι ανοιχτοί σε όλα όσα συμβαίνουν. Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια δεν καταφύγαμε στον Θουκυδίδη και τον Πλάτωνα για να κατανοήσουμε όσα συμβαίνουν σήμερα. Τα μετέπειτα γεγονότα, με την τραγική κατάρρευση του «σοσιαλισμού» (τέτοια κατάρρευση δεν έχουμε άλλη στην ιστορία) δικαιώνουν πλήρως τον ριζοσπαστισμό της «χαοτικής» κριτικής και αμφισβήτησης, αλλά και αυτό θα ήταν μία «επιβεβαίωση» και μια «αναγνώριση» που ο Δήμος δεν θα την αποδεχόταν.

    Με τον Δήμο Μαυρομμάτη, ελεύθεροι κατά μία έννοια, συναντηθήκαμε μετά στην Αθήνα και συνεργαστήκαμε στις εκδόσεις Παπαζήση (ήταν ο πρώτος που μου έδωσε δουλειά) και μετά στις εκδόσεις «Ολκός». Επειτα από τόσα χρόνια με απασχολεί πάντοτε το ερώτημα τι ήταν ο Δήμος Μαυρομμάτης. Ηταν δημοσιογράφος και επί χρόνια άσκησε τη δημοσιογραφία. Αλλά αν θα διαβάσετε τα γραφτά του θα διαπιστώσετε ότι υπονόμευε και αμφισβητούσε τη δημοσιογραφία και τον δημοσιογραφικό φορμαλισμό. Αλλά ο Δήμος ήταν πέρα από τη δημοσιογραφία και πέρα από τα γραφτά του. Για όσους τον γνώρισαν ήταν μια ζωντανή παρουσία πέρα από κάθε ορατό όριο. Ετσι τον θυμάμαι…

  16. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ

    ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 Απριλίου 1967. Το τεθωρακισμένο επί της Μεσογείων είχε στρέψει την κάνη του πυροβόλου του και σημάδευε έναν αόρατο εχθρό στην οδό Αναστάσεως, στα σύνορα Παπάγου-Χολαργού.
    Ήταν πρωί και ο πατέρας, στην Αθήνα από το 1929, μας είπε με ορολογία μεσοπόλεμου : έγινε κίνημα.

    Μάθαμε ότι δεν θα πηγαίναμε σχολείο και χαρήκαμε η αδελφή μου κι εγώ. Κλασσικά, μας έστειλε στον φούρνο για να αγοράσουμε από μια φρατζόλα ψωμί. Το σύνδρομο της κατοχής.,…

    ΥΓ Βιωματικό. Γραμμένο Φεβρουάριο 2015 ως εισαγωγή σε ένα κείμενο που δεν το συνέχισα.

  17. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Χρήστος Βακαλόπουλος «Η 21η Απριλίου κι Εμείς», περ. Ιστός, τχ. 5, 1992
    ΑΠΡ 21
    Κατηγορία: Αναγνώσεις, καταχώρηση από: Σπύρος Αραβανής

    Δεν είμαστε πια οι ίδιοι άνθρωποι που μεγαλώσαμε μαζί στο γυμνάσιο στη διάρκεια της δικτατορίας. Μαζευτήκαμε τότε γύρω από ένα συγκρότημα ροκ, τους Peppers και αργότερα Ρέμπελους, που πρόλαβαν να παίξουν σε μερικές συναυλίες και να βγάλουν ένα δίσκο σαράντα πέντε στροφών στην εταιρεία Zodiac, λίγο πριν διαλυθούν μέσα σ’ αυτή την παρεξήγηση που ονομάσθηκε μεταπολίτευση. Πίσω μας είχαμε έναν κόσμο ουσιώδους αφέλειας που δεν τον ξαναβρήκαμε ποτέ, παρ’ όλο που τα πρώτα χρόνια της χούντας συνέχιζε ακόμα να υπάρχει – οι άνθρωποι έβγαζαν καρέκλες στους δρόμους της Κυψέλης, οι θερινοί κινηματογράφοι γέμιζαν στις ταράτσες, στα πάρτυ όλοι ντρεπόντουσαν με την άνεσή τους. Όμως αυτός ο κόσμος άρχισε να εξαφανίζεται σε όφελος της τηλεόρασης, των ντισκοτέκ και του φαινομενικού αντίβαρού τους, της αμφισβήτησης

    .[….] Εφτά ολόκληρα χρόνια μαθαίναμε ο ένας τον άλλο να περιφρονεί τον τόπο του και να θαυμάζει ένα μυθικό τόπο, αποτελούμενο από συγκροτήματα ροκ, φοιτητικές εξεγέρσεις, ξεσπάσματα της κραιπάλης, ελεύθερες σχέσεις, πρίγκηπες της παρακμής, χιλιάδες παιδικές χαρές για μεγάλους. Μάθαμε να περιμένουμε κάτι και ξεμάθαμε να βλέπουμε τι γινόταν γύρω μας. Την ώρα που ο Παττακός εκτελούσε το εθνοσωτήριο έργο του μαζεύοντας γόπες στην οδό Πατησίων και ο Καράγιωργας έχανε το χέρι του ώστε να γίνει αργότερα υπουργός ο Κατσιφάρας, εμείς φανταζόμαστε τη ζωή σαν ένα σόλο του Τζίμι Χέντριξ ή μια ροχάλα του Κον Μπεντίτ. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα έπαιρνε την όψη της οδού Αχαρνών αλλά αυτό δεν μας ένοιαζε καθόλου, η Ελλάδα δεν υπήρχε για μας, όπως δεν υπήρχε και για όλους αυτούς τους αντιστασιακούς που ήρθαν αργότερα από το εξωτερικό μ’ αυτό το κουρασμένο-ύφος-του-ανθρώπου-που-ένοιωσε-τα-πάντα-στο-πετσί-του, την Ελλάδα τη χαρίζαμε στους χουντικούς μαζί με το δημοτικό τραγούδι. Εμείς οι ίδιοι, στρατιώτες του μέλλοντος, βάλαμε ένα χεράκι ώστε να την κρύψουμε για πάντα από τους εαυτούς μας και σχεδόν την τελειώσαμε μέσα μας.

    Από την 21η Απριλίου και μετά η ελληνική κοινωνία εγκατέλειψε τον εαυτό της και δεν γύρισε πίσω ποτέ. Μέχρι τότε ήξερε να ζει και να πεθαίνει, να ερωτεύεται και να ματώνει, γνώριζε όλες αυτές τις εντάσεις που τις σάρωσε η χούντα, η τηλεόραση, η αντίσταση στη χούντα, η αντίσταση στην τηλεόραση, η κατανάλωση, η αντίσταση στην κατανάλωση, ο Νίκος Μαστοράκης, τα συγκροτήματα ροκ ως αντίσταση στον Νίκο Μαστοράκη. Χούντα και αντίσταση πήγαν μαζί και συνεχίζουν να πηγαίνουν μαζί κι εκείνο που χάθηκε είναι ο ρυθμός της καθημερινής ζωής που συνδεόταν πάντα σ’ αυτόν τον τόπο με τους αιώνες, αυτούς τους φτωχούς αιώνες που τους αφήσαμε πίσω για πάντα δημιουργώντας συγκροτήματα ροκ, συγκροτήματα ελεύθερων σχέσεων, συγκροτήματα πολιτιστικών συλλόγων, συγκροτήματα πλήξης, συγκροτήματα γκρίνιας FM stereo. Οι άνθρωποι δεν βγάζουν πια καρέκλες στους δρόμους, οι θερινοί κινηματογράφοι γκρεμίζονται, στα πάρτυ δεν ντρέπεται κανείς, η καχυποψία έχει εγκατασταθεί παντού, πολύ ωραία τα καταφέραμε. Οι Ρέμπελοι διαλύθηκαν τη στιγμή που ο Καραμανλής πάτησε το πόδι του στην Αθήνα, τα μέλη τους πήγαν να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Εγώ έμεινα πίσω και νοιώθω πολύ αμήχανος όταν τους βλέπω – νομίζω άλλωστε ότι και σ’ αυτούς συμβαίνει το ίδιο.

    Δεν είμαστε πια ο εαυτός μας και το ξέρουμε. Όλοι μας φτιάξαμε ένα συγκρότημα στη διάρκεια της δικτατορίας και τώρα το διαλύουμε συνεχώς, γιατί αυτό που επιθυμήσαμε – η μυθική ευρωπαϊκή παιδική χαρά – αποδείχθηκε εξ ίσου ξενέρωτο με τη χουντική αντιαισθητική πραγματικότητα. Οι συνταγματάρχες, αυτοί οι «κακοί του καφενείου» που πήραν την εξουσία, μας οδήγησαν στο στρατόπεδο της καχυποψίας, μας έχωσαν μέσα στην ιδεολογία από την οποία δεν βγήκαμε ποτέ, ακόμη και σήμερα που ιδεολογία μας είναι η διαφήμιση. Αν είναι να ξανακάνουμε κάποιο συγκρότημα, πρέπει να τα έχουμε υπ’ όψη μας όλα αυτά και να επιστρέψουμε πίσω, όχι με σημαίες και γελοία ταμπούρλα, να γυρίσουμε πίσω μέσα μας, χωρίς να το πούμε σε κανέναν. Διαφορετικά, πρέπει να μείνουμε αμήχανοι όπως είμαστε, αποφεύγοντας την πολλή παρέα.
    http://www.poiein.gr/archives/38863/index.html

  18. Παναγιώτης Κ. said

    Σήμερα υπάρχουν αρκετοί που βρίσκουν θετικά στοιχεία στη δικτατορία και δεν είναι μόνο από τον χώρο της ΧΑ. Οι apriori αντιχουντικοί συνήθως αντιδρούμε με φράσεις του τύπου «μα τι είναι αυτά που λες τώρα» και περιοριζόμαστε συνήθως σε αυτό.
    Η πλευρά των…νοσταλγών δεν παίρνει τις κατάλληλες απαντήσεις που θα αναδείξουν την αθλιότητα της δικτατορίας. Μια αντίδραση, καταλυτική για μένα, είναι να τους πούμε να μας απαντήσουν: Τα παιδιά των συλληφθέντων τα έχετε σκεφτεί;

    Είναι… κατάλληλα στρωμένο το έδαφος για να ευδοκιμούν αυτές οι απόψεις. Κατάλληλα στρωμένο είναι γιατί ένα μόνο κριτήριο υπάρχει στα μυαλά των περισσοτέρων ανθρώπων. Είναι το κριτήριο όπου βλέπει τον άνθρωπο μόνο ως υποκείμενο της οικονομίας.
    Πιστεύουν λοιπόν πολλοί άνθρωποι ότι στα οικονομικά η δικτατορία τα πήγε καλά, κάτι βεβαίως το οποίο δεν ισχύει, οπότε παίρνει συγχωροχάρτι.

    Η άγρια καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών, η λογοκρισία, το έγκλημα στην Κύπρο, η …αισθητική της δικτατορίας, τα βασανιστήρια, το ΕΑΤ/ΕΣΑ. η Ασφάλεια με…μορφές όπως Μάλλιος, Μπάμπαλης, Καραπαναγιώτης, Λάμπρου, Κραβαρίτης…και πόσοι ακόμη αυτά και πολλά άλλα, τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. Και πως να μην τους αφήνουν; Εδώ κοτζάμ…εθνάρχης την αποκαλούσε … επανάσταση!

  19. Πέπε said

    12:
    Η WP δέχεται μόνο τα γωνιώδη εισαγωγικά («έτσι»). Αν βάλεις τα άλλα που είναι δύο κατακόρυφες οξείες, ίδια είτε ανοίγουν είτε κλείνουν, τα μετατρέπει σε γωνιώδη. Και κρίνει μόνη της αν θέλεις να ανοίγουν ή να κλείνουν ανάλογα με το τι κενά έχεις πριν και μετά. Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη στην κρίση της, ανοιγόκλεινέ τα μόνος σου: ctrl + alt + τετράγωνη αγκύλη ([αυτή]).

    Πάντως δεν είχε κι άδικο που σ’ τα ‘κανε σαλάτα, γιατί έχεις τυπογραφικά λάθη: ανοιγοκλείνοντας εισαγωγικά (ή παρενθέσεις ή ό,τι άλλο ανοιγοκλείνει) δεν αφήνουμε κενό με την αμέσως διπλανή λέξη, ούτε στην αρχή ούτε στο τέλος.

  20. Η Άννα Σολωμού ήταν σπουδαία γυναίκα, δυναμική, αγωνίστρια, συναγωνίστρια με τον Μίμη, τον πατέρα σου. Συγκινήθηκα που έγραψες γι’ αυτήν γιατί τη γνώριζα πολύ καλά. Τη ζωή της όλη την αφηγείται στο βιβλίο της «Μια ζωή μέσα από καταιγίδες». Είχα γράψει λίγα λόγια εδώ: https://katerinatoraki.blogspot.gr/2011/12/blog-post_09.html.

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν μπορείς να συζητήσεις λογικά με αυτούς τους ανθρώπους, Παναγιώτη. Δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες μαζί τους. Έχω απευθύνει το ερώτημα σχετικά με την τύχη και τα συναισθήματα των παιδιών των συλληφθέντων σε φιλοχουντικό συνομιλητή και μου απάντησε ότι ναι, τα παιδιά ήταν θύματα, αλλά ήταν θύματα των γονιών τους, που δεν τα σκέφτηκαν όταν στράφηκαν κατά της πατρίδος.
    Τι να συζητήσεις, λοιπόν;

  22. Πάνος με πεζά said

    Άσχετο :
    Περισσεύει ένα εισιτήριο από αυτά που έγιναν άφαντα, για την αποψινή φιέστα της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ (19:00).
    Είναι άνω διάζωμα, θύρα 12. Όποιος ενδιαφέρεται να δούμε το ματς παρέα, ας μου στείλει στο panp1969@gmail.com (10 ευρώ το εισιτήριο, αλλά το κερνάω).

  23. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    17. Ελληνικά τείχη (σχέδιο)

    Στη μνήμη Χ.Β

    “Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ”
    στο παρελθόν το μέσα μας , ψηλά κτίσαμε τείχη
    βλέποντας έξω το εποικοδόμημα των δυτικών
    με βάση την παραγωγή λίγο πριν το τρίτο κύμα*
    εμείς οι ανιστόρητοι, οι ψευδο-ονειροπόλοι
    δεν είδαμε τις αλλαγές απ’ τα μπάρκα του Κολόμβου
    (κολλημένοι στην Πόλη, την Αγιά Σοφιά το 1453
    λησμονώντας
    την πρώτη άλωση το 1202)
    την αρχική συσσώρευση,
    τις επαναστάσεις τις βιομηχανικές,
    την αποικιοκρατια να σπαρταρά
    [….]
    Εμείς με δυο μεγάλες μεταναστευσεις
    και δυο μεγάλες καθόδους εκατομμυρίων
    μικρασιατων και Ποντίων
    τον εμφύλιο και τον Πιουροφοϊ
    τις 100 οικογένειες του Π. Πόρτερ **
    τον σταθμό του Μονάχου και την αστυφιλία
    την σκληρή δεξιά και την σκουριασμένη αριστερά
    σχεδόν τυφλοί με σπασμένα οματογυαλια
    εστιάζαμε κάθε φορά σ’ αυτό που μας βόλευε.

    *Άλβιν Τόφλερ

    **Εκθεση Πώλ Α. Πόρτερ,(1947)

    στις 21-4-2018 8:35 pm

  24. # 17

    Οντας αρρωστος δεν βγήκα χθες να ψωνίσω και σκλεφτηκα πως δεν έχω κάτι να μαγειρέψω. Δεν πειράζει είπα στον εαυτό μου τον Κυψελιώτη, θα πάω σε μια ταβέρνα να φάω μια μερίδα ψητό κρέας φούρνου που είναι καλό με την αντιβίωση που παίρνω, μια που δεν μου αρέσουν τα κρέατα (;) των ψητοπωλείων.
    Και ξαφνικά συνειδητοποίησα πως έχουν κλείσει ο Γρύλλος και η Θράκα στην Φωκίονος Νέγρη χρόνια πριν, πάει κι ο Παεζάνο, δεν έχει φαγάδικο η Φωκίονος Νέγρη !! Μα ούτε η Συκιά, η Κληματαριά, τα Καλάμια, η Χήρα ακόμα και το Κουτούκι έκλεισε, όλα ταβερνάκια της γειτονιάς κι ο Δάσκαλος που έμεινε, έγινε γυροπωλείο.
    Οπότε κάθησα κι έγραψα αυτό :

    Τώρα που πέρασε η εθνοσωτήριος
    και ο καιρός είναι μυστήριος
    -παρ΄ότι Απρίλιος γεμάτος-
    του βαρελιού χάθηκε ο πάτος,
    ό,τι κι αν κάνουμε, στο βρόντο
    κανένας δεν μας κάνει σκόντο
    και το μνημόνιο επιμένει
    μέτρα λιτότητας κραδαίνει
    να κλείσουν θέλει οι ταβέρνες
    νερό να πίνουμε από στέρνες
    μονάχα φόρους να πληρώνουμε
    και στην τιβί να ξεφαντώνουμε
    αφού κι η βόλτα στο Γαλάτσι
    δεν γίνεται χωρίς χαράτσι.

    Κι εμείς, εμείς, εμείς, εμείς
    οι μπονβιβέρ μιας εποχής
    όπου το γλέντι ήταν συνήθεια
    σκληρά το νοιώθουμε, αλήθεια
    πως όλοι θέλουν να μας σώσουν
    χωρίς δεκάρα να πληρώσουν,
    περνάν καλά όσοι έχουν φράγκα
    και για τους άλλους η μαρμάγκα
    γιατί όπως τάφερε ο καιρός
    ψάλτης δεξής ή αριστερός
    το ίδιο απολυτίκιο ψέλνει
    και στον βυθό μας παρασέρνει.

  25. Πάνος με πεζά said

    @23 : G, πίσω από την Αγία Ζώνη, αυτός με το γουρουνόπουλο;

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τζι, ωραίο και περαστικά. Πήγαινε με τον Πάνο στο γήπεδο, να συμμετάσχεις στη φιέστα. 😉

  27. # 22

    Ε, ρε γουστάρω να σας ρίξουν ένα -10 -που είναι και το σωστό- και να μείνετε με την … φιέστα στο χέρι. Αλλά και στις άλλες περιπτώσεις θα έχειπλάκα η στάση του τίγρη, δλδ δέχεται να παόξει τα 5 λεπτά αλλά να μην μετρήσει το γκολ και δέχεται να επαναληφθεί το ματς αλλά αφου χάσει πρώτα ο ΠΑΟΚ βαθμούς ώστε με (την σίγουρη) ήττα στην Τούμπα να πάρει το πρωτάθλημα.
    Γελάει όποιος έχει λίγο μυαλό και βλέπει τον εκβιαστικό τρόπο που χρησιμοποιούν οι Βασιλειάδης-Μελισσανίδης

  28. Παναγιώτης Κ. said

    Δύο μαρτυρίες

    Η πρώτη, (σύντομη).
    Φοιτητές, μας έπιασαν για αντιδικτατορική δράση.
    Πρώτη αγωνία: η ανάκριση.
    Πέρασε κάποιο διάστημα προφυλάκισης. Η απλυσιά! Ανυπόφορη κατάσταση! Αν μάλιστα είναι και καλοκαίρι ακόμη χειρότερα!
    Δεύτερη αγωνία πότε θα οριστεί δικάσιμος!
    Δικαστήριο, απόφαση, ποινή και Γεντικουλές. Μετά από πολύ καιρό μας άφησαν να κάνουμε μπάνιο κανονικό! Δεν θέλαμε…να βγούμε από τα ντους!
    Φυλακή! Διάβαζα Διαφορική Γεωμετρία διότι άλλα βιβλία ήταν δύσκολο να μπουν στη φυλακή.
    Μου έμεινε μόνιμη κατάσταση από τον καιρό της προφυλάκισής μου, τα ιδρωτήρια που βγάζω στην πλάτη κάθε καλοκαίρι!

    Η δεύτερη (πολύ σύντομη ).
    Δυο πράγματα φοβάμαι στη ζωή. Τις μεγάλες ανατροπές που χαλάνε την τάξη των πραγμάτων δηλαδή ο γονιός να θάβει το παιδί του και τη φυλακή!

  29. # 21

    Γιάννη, η τεράστια ζημιά που έκανε η χούντα είναι πως έδειξε στους πολιτικούς πόσο μαλακισμένος είναι ο λαός μας και οι πολιτικοί το εκμεταλλεύτηκαν περισσότερο σαν πιο έμπειροι στην κραιπάλη’ να παράδειγμα θα σου πω : η χούντα αύξησε τον αριθό των εισακτέων και των μεταφερομένων μαθημάτων για να καλοπιάσει το φοιτητικό κίνημα -το μόνο που την ενοχλούσε- και γιατί κανείς δεν πήγαινε στο δημόσιο. Με την μεταπολίτευση αντί να φέρουν σε αρμονία τους πτυχιούχους με τις θέσεις εργασίας φιάξανε πανεπιστήμια μέχρι και στου διαόλου την μάνα και καταντήσανε το πτυχίο κουρελόχαρτο και την παιδεία ανύπαρκτη.

  30. Παναγιώτης Κ. said

    @19. Είμαι χαρούμενος γιατί πήρα χρηστικές οδηγίες!

  31. Αιμ said

    23. Έχεις δίκιο Τζι . Στη Θράκα έτρωγε κι ο εθνάρχης. Η φοιτητριώσα νεολαία πάντως προτιμάει τη Ρίγανη απέναντι.

  32. # 31

    Φαγάδικα έχει αρκετά, μέχρι και το τυροπιττάδικο το Σπιτικό, έχει μεταλλαχθεί. Αλλη όμως ήταν η ποιότητα στην ταβέρνα με τα κλασσικά φαγητά κι άλλη στα φαγάδικα όπου κάθε σεφ και μια άποψη.

    Στην εποχή μου το κρέας ψητό το βαστάγανε 2-3 μέρες, μετά ό,τι περίσσευε το σερβίρανε άλλες τόσες σαν βραστό μ’ ένα χεράκι στο νερό και μετά έπαιρνε τον δρόμο του για κοκκινιστό, φρικασέ και λοιπά σαλτσοειδή. Κλασσικά πράγματα, ήξερες τι τρως.

  33. Πάνος με πεζά said

    Νομίζω – λίγο πιο πέρα είναι, βέβαια – ότι έχουν κλείσει και οι Λεύκες, στη Γαλατσίου;

  34. Πάνος με πεζά said

    Α όχι, απλώς έκανε και υποκατάστημα στη Σαντορίνη.

  35. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τον Καρκαγιάννη τον είχα περί πολλού. Βλέπω όμως, όπως ήδη ειπώθηκε, ότι περιγράφει κάπως διαφορετικά το επεισόδιο της Σολωμού με τον Παττακό. Διαισθητικά, θεωρώ πιο αληθή την μαρτυρία της Σολωμού. Καμιά φορά οι προσωπικές μαρτυρίες και συνεντεύξεις αποτελούν δύσκολο τεκμήριο για ιστορικούς ερευνητές, μας απασχόλησε και σε άλλη ανάρτηση.

  36. Pedis said

    πολύ ενδιφέρουσες οι μαρτυρίες.

    «Το παρόν πρόγραμμα είναι κατ εξοχήν ενδεικτικόν δια τον ιδιωτικόν τομέα της οικονομίας. Τούτο είναι απολύτως δικαιολογημένον, καθόσον η αποτελεσματική λειτουργία των ελεύθερων οικονομικών θεσμών αποτελεί- τούτο άλλωστε προκύτπει και εκ της εμπειρίας του παρελθόντος- το καταλληλότερον μέσον προωθήσεως της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας…[2]»

    http://www.imerodromos.gr/chounta-to-ikonomiko-thavma-itan-olethros/

    κι έπεσε μάσα γερή.

  37. ΓιώργοςΜ said

    Εγώ γεννήθηκα το ’68, οπότε οι προσωπικές μου μαρτυρίες ανύπαρκτες (αυτά που θυμάμαι τα είπα πέρυσι). Διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον τις προσωπικές ιστορίες παρά την δεδομένη στενή οπτική γωνία του αφηγητή, ίσως μάλιστα για τον λόγο αυτό: Πολλές στενές σχετικά οπτικές γωνίες φωτίζουν συνολικά καλύτερα το αντικείμενο της παρατήρησης.

    Στις δύο ιστορίες, το περιστατικό με την επίσκεψη του Παττακού δεν υπάρχει κτγμ αντίφαση. Η μεν Σολωμού περιγράφει ένα στιγμιότυπο μέσα στο θάλαμο, ο δε Καρκαγιάννης μια στιγμή στο προαύλιο. Ο καθένας θυμάται αυτό που τον άγγιξε περισσότερο: Η Σολωμού το στυγνό δικτάτορα, πρόσωπο με πρόσωπο, και τη σκληρότητά του· ο Καρκαγιάννης τη στιγμή που ο Π. φαίνεται ίσως πιο συγκαταβατικός, αφού χώνεψε το συμβάν και αποδέχτηκε(;) σε κάποιο βαθμό τη σκληρότητα απέναντι στις γυναίκες.

  38. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Αυτό που με ενοχλούσε από τα 14 ακόμα στο κόμμα (ένα είναι το κόμμα 🙂 ) και ήταν η βασική αιτία της αποχώρησής μου απ΄αυτό στα 18μου (ο Ράϊχ ήταν η αφορμή) ήταν η ισοπέδωση του ατόμου μπροστά στην ιδέα, καμία ατομική βούληση κανένα ατομικό δικαίωμα καμία ατομική ανεξάρτητη σκέψη που να παρεκκλίνουν έστω και στο ελάχιστο από την κομματική γραμμή, μόνο πιστούς και υπάκουους στρατιώτες ήθελε η ηγεσία, μιά ηγεσία που τελικά αποδείχτηκε ανίκανη και ηλίθια.
    Ήμουν 16,5 (έχει σημασία ο μισός χρόνος σ΄αυτές τις ηλικίες) όταν σε μια συζήτηση στη τοπική του Ν. Ψυχικού είπα κάτι που εμένα προσωπικά είχε κάψει την ζωή μου, πως ήταν λάθος η «γραμμή» μη υπογραφή δήλωσης μετανοίας γιατί τελικά δεν εξυπηρέτησε τον αγώνα. Έγινε ένας μικρός χαμός αλλά επειδή ήμουν μικρός επικράτησε η ψυχραιμία και δεν μου έδωσαν ιδιαίτερη σημασία (όχι ότι μου έδιναν και πρίν) και περιορίστηκαν στην εξήγηση, -είσαι μικρός ακόμη και δεν καταλαβαίνεις- αλλά εγώ εκεί – μπορεί να είμαι μικρός αλλά καταλαβαίνω πολύ καλά, τόσους νεκρούς έχω στο σόϊ μου, ο πατέρας μου πρόπερσι πέθανε, τόσες δεκάδες χιλιάδες σύντροφοι φυλακισμένοι και νεκροί και ποιό το όφελος; Αν όλοι αυτοί υπέγραφαν και μετά συμμετείχαν κρυφά στον αγώνα διαβρώνοντας το σύστημα από μέσα, όπως έκαναν οι παλιοί κομουνιστές, δεν θα ήταν καλύτερα; Πώς μπορεί να ωφελήσει τον αγώνα η αδρανοποίηση του πιο δυναμικού κομματιού των συντρόφων; – Λίγο σεβασμό σύντροφε στους αγωνιστές, αν ξαναμιλήσεις έτσι θα διαγραφτείς.
    Μόνο ο Αντώνης μετά την συζήτηση έκατσε να μου εξηγήσει, ο καλός σύντροφος Αντώνης που στα γεγονότα του πολυτεχνείου τον κατέδωσε ο πατέρας του στην αστυνομία και τον σάπισαν, που από το 72 που γράφτηκα στην ΚΝΕ ήταν σαν ο μεγάλος ξάδερφος για μένα, με τα μισά δόντια που του είχαν απομείνει προσπαθούσε να μου δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, – έχω άδικο βρε Αντώνη; – κοίτα, δεν έχεις ακριβώς άδικο αλλά δεν είναι τόσο απλά όσο νομίζεις – απλός είναι ο θάνατος Αντώνη, πολύ απλός και ξέρω πολύ καλά τι λέω, μπορεί αν είμαι μικρός αλλά ξέρω πολύ καλά τι λέω, αυτοί δεν ξέρουν, κανείς τους δεν ξέρει πόσο απλός είναι ο θάνατος, κανείς τους δεν έχει δεί μαύρο αίμα, δεν κερδίζεις με τον ανόητο θάνατο Αντώνη κι οι περισσότεροι σύντροφοι πέθαναν για ανόητο λόγο και δεν κερδήθηκε τίποτε, χάσαμε Αντώνη, ΧΑΣΑΜΕ.
    Δεν χρειάστηκε να με διαγράψουν, μετά από 1,5 χρόνο έφυγα μόνος μου, και ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΠΟΤΕ, μετά από λίγα χρόνια, ήρθε η σοσιαλΗστική αλλαγή με το ΠΑΣΟΚ και δικαιώθηκαν ΟΛΟΙ, γίναμε μια ωραία ατμόσφαιρα γίναμε, και μετά μας φταίνε οι Κωστόπουλοι, ευτυχώς τώρα κυβερνούν οι «κομουνιστές» και θα τα αλλάξουν όλα.

    Κόμματα, θρησκείες, ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς το ανάλογο άβουλο κοπάδι.

    Ο ΜΠΡΑΟΥΝ Ο ΦΙΣΕΡ ΚΙ Ο ΚΡΑΦΤ, ΞΑΝΑΣΜΙΞΑΝ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΦΤΙΑΞΑΝΕ ΤΡΑΣΤ.

  39. Παναγιώτης Κ. said

    «Φοβηθήκαμε μήπως μας πάνε για εκτέλεση».

    Πφ! Αριστερές υπερβολές! θα μπορούσε να μονολογήσει ένας…χαλαρός.

    Όμως περίπου δύο χρόνια πριν, είχε προηγηθεί το ολοκαύτωμα στην Ινδονησία όπου εκτελέστηκαν 500 χιλιάδες άνθρωποι, ως επί το πλείστον, αριστεροί.
    Ήταν τότε που παραμερίστηκε ο Σουχάρτο και πρόβαλε ο στρατηγός Σουκάρνο.
    Ο καθείς μπορεί να καταλάβει με ποιων την επίνευση έγιναν όσα έγιναν!

  40. Παναγιώτης Κ. said

    @38. «Η ισοπέδωση του ατόμου μπροστά στην ιδέα».

    Πριν από δυο μήνες , ολοκλήρωσα την ανάγνωση του μυθιστορήματος του Κουβανού Λεονάρδο Παδούρα με τίτλο, «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά».(Ο δολοφόνος του Τρότσκι αγαπούσε τα σκυλιά…) Κύριο θέμα του η δολοφονία του Τρότσκι με υποθέματα, τον ισπανικό εμφύλιο, την Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του ΄30 (δίκες της Μόσχας) αλλά και η νεότερη ΕΣΣΔ καθώς και η Κούβα.

    Νομίζω ότι ο συγγραφέας έδειξε αυτοσυγκράτηση και περιόρισε τον τίτλο.Θα έπρεπε να είναι: «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά και δεν τον ενδιέφεραν οι άνθρωποι».

    Αυτό πιστεύω και εγώ για τις δηλώσεις μετανοίας παρόλο τον αντίλογο που διατυπώνεται ότι οι νικητές δεν θα αρκούνταν σε μια δήλωση αλλά θα ζητούσαν και πολλά άλλα. Θα ζητούσαν συνεργασίες , καταδόσεις κ.λπ.
    Θυμήθηκα μια παρατήρηση σε κάποιον από τους πολλούς ενδοαριστερούς διαλόγους κατά τη διάρκεια των δεκαετιών΄70 και ΄80. Η Αριστερά πορεύεται με βάση την αστική ηθική και όχι με την προλεταριακή όπως θα περίμενε κανείς.

  41. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    8-15-17 Ευχαριστουμε!

    20 Εκκρεμει να βάλω κάτι από το βιβλίο της Άννας Σολωμού

    32 Εκείνο στν πλατεία Αγίου Γεωργίου;

  42. Πάνος με πεζά said

    @ 41 : Μπράααβο ! Ωραίο εκείνο !
    Κι αν περάσει κανείς και τη Μουστοξύδη, πάει και στον Σελίμ, του Masterchef…

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    38, 40: Θυμάμαι έναν στίχο, πρέπει να ‘ναι του Λειβαδίτη, τον θυμάμαι στο περίπου:
    «Έτρεχε να σώσει την ανθρωπότητα και ποδοπάταγε τους ανθρώπους…»
    Κάπως έτσι…

  44. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    40 – Μετά από πολλά χρόνια όταν διάβασα την εκπαίδευση της αμάθειας το 2002 σε συνδυασμό με την κατανόηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών, κατανόησα το μεγάλο παραμύθι των δογματικών ιδεολογιών, θρησκευτικών και πολιτικών, διαίρει και βασίλευε, αν βρείς ποιός το εφαρμόζει, θα βρείς και ποιός ελέγχει τον κόσμο.

    Υ.Γ – Είναι σημαντικό να βρείς και τον μηχανισμό που δημιουργεί άβουλους δεκτικούς ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη.

    Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ηλιθιότητα από το ότι ΗΡΘΑΜΕ Σ΄ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΣΚΟΠΟ, έχουν χυθεί ποτάμια αίμα γι΄αυτή την ηλιθιότητα και δυστυχώς θα χυθούν θάλασσες στο μέλλον.

  45. giorgos said

    38. Ρέ φίλε , έμείς κατά πάσα πιθανότητα θά πρέπει νά γνωριζόμαστε !
    Είμαστε συνομήλικοι καί στό Ν.Ψυχικό έζησα πάνω άπό 10 χειμώνες.
    Τόν Στέφανο Πάντο δέν είχατε γραμματέα τότε εκεί ?

  46. # 41γ

    Αχ είδες μου διέφυγε…της Μαρίας. Αυτό είχε καλή φήμη, αλλά μια δυο φορές που έχω πάει δεν με είχε ενθουσιάσει. Με πρώτη ευκαιρία θα το τσεκάρω γιατί έγιναν μεγάλες αλλαγές τα καταστήματα της πλατείας. Πάντως έχω την αίσθηση πως ή έκλεισε ή άλλαξε διεύθυνση, είναι εξω από το συνηθισμένο τρίγωνο που κινούμαι, πλ.Κυψέλης – Φ.Ν.- πλ. Αττικής

  47. # 44

    Αν δεν κάνω λάθος κάτι τέτοιους δημιουργούσε ο Β.Ράιχ γι αυτό και τον χώσανε μέσα. Στην Αμερική βέβαια τέτοιες κομπίνες με θρησκευτικό ή ψευτοθρησκευτικό υπόβαθρο (το μαρξιστής στο ξεκίνημα είναι μαστ) ευδοκιμούν από τύπους Μάνσον μέχρι τον τελευταίο προχθές που τούφερνε τις γκόμενες γνωστή ηθοποιός-παρουσιάστρια κι αυτός τις πήδαγε και τις μαρκάριζε στην κοιλιά σαν τις αγελάδες των κοπαδιών …

  48. Το 1973 -77 σαν φοιτητής στα Γιάννενα γνώρισα την αδελφή του Κότσαρη ,φοιτήτρια , δεν θυμάμαι σε ποιά σχολή. Ήταν μια τραγική φιγούρα. Αριστερή η ίδια , είχε στα δεκαενιά -είκοσι χρόνια της μια θλιμένη έκφραση που σε τσάκιζε. Λες και η πράξη του αδελφού της είχε καταδικάσει την ίδια. Κι όμως με την στάση της είχε κερδίσει τον σεβασμό όλων μας. Πιθανολογώ ότι η πράξη του αδελφού της (δολοφονία του Ελή) δεν είχε τίς ρίζες της στην οικογένεια αλλά στη πλύση εγκεφάλου που γινόταν στα νεαρά παιδιά στις στρατιωτικές παραγωγικές σχολές. Ακόμη μια τραγωδία . Δεν ξέρω τι έκανε μετά στην ζωή της η κοπέλα. Μακάρι η ζωή της να εξελίχθηκε καλά.

  49. Σχόλιο για τον πανηγυριτζή Πάνο που κάποτε είπε πως όλα είναι στημένα…όοοολα ; όχι !! ένα μικρό χωριιό κ.λ.π.
    Εννοείται και όποιον άλλον δεν έχει κομματικά ή οπαδικα γιαλιά αλλά μπορεί να δει πίσω από ακατανόητες καθυστερήσεις αποκατάστασης αδικίας

    Κόντρα στις στατιστικές (10 στα 10 χωρίς θεατές), στο γκολ προσφορά στην Ξάνθη, τις απίθανες επεμβάσεις του τερματοφύλακα της Ξάνθης, τα δυο δοκάρια και δυο άουτ με τερματοφύλακα εξουδετερωμένο ο ΠΑΟΚ το γύρισε το ματς παίζοντας όπως πάνοτε ωραία μπάλλα χωρίς ηρωισμούς και τσαμπουκάδες και δεν έκανε το χατήρι των Βασιλειάδη- Κοντονή που καθυστερούν την απόφαση για το ΠΑΟΚ – ΑΕΚ γιατί προφανώς δεν θέλουν να χρεωθούν μια παράνομη δικαστική απόφαση αλλά θέλουν να επαναλάβουν το ματς (χωρίς θεατές με υπουργική απόφαση-νόμος Κοντονή) όταν όμως η ΑΕΚ δεν θα έχει πρόβλημα να χάσει…

    Ας περιμένουν τώρα το ματς με τον βάζελο μήπως και το πετύχουν και να γελάει η παρδαλή αιξ με την …αναβλητικότητα !

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ καλό αυτό για τα οπαδικά γυαλιά, Τζι. 😅

  51. spyridos said

    48

    Ο γυιός του γείτονά σου

  52. Γς said

    Πριν λίγο έξω απ του DiAngelo στο λιμάνι ψάχνοντας για να παρκάρουμε, μπαίνει ένας στο αμάξι του και βάζει μπρος. Και περιμέναμε, περιμέναμε, περιμέναμε να φύγει. Αλλά …

    Πάρκαρα άτσαλα πιο πέρα και τον πλησιάζω

    -Φύγε ρε να παρκάρω!

    Με κοιτάζει έκπληκτος, έτοιμος για παν ενδεχόμενο. Και συνεχίζω:

    -Οχι, δεν φεύγω! -Ε, μην φεύγεις! -Οχι ρε, θα φύγω!

    Ολα δικά μου. Εβαλε τα γέλια.

    38:

    >ήταν λάθος η «γραμμή» μη υπογραφή δήλωσης

    -Κάνε δήλωση ρε, να ησυχάσεις και να ησυχάσουμε κι εμείς!

    -Οχι ρε σεις, δεν κάνω!

    -Ε, μην κάνεις!

    -Οχι ρε, θα κάνω!

    Το μεγαλείο της φυλής μας…

  53. # 50

    Κοίτα Γιάννη ο ΚΑΠ προβλέπει για την είσοδο στο γήπεδο πέντε επίπεδα ποινών ανάλογα με την σοβαρότητα από επίπληξη σε χρηματικό πρόστιμο, μετά κεκλεισμένων των θυρών, μετά μηδενισμό:και τέλος υποβιβασμό. Είναι πασιφανές πως οι τελευταίες ποινές προϋποθέτουν επεισόδια και διακοπή. Επεισόδια δεν υπήρξαν ούτε διακοπή όπως έκρινε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αρνούμενο να δει το βίδδεο ή να λάβει υπ’ όψιν τις δηλώσεις των Κονέ και Χιμένες την στιγμή που ο Κομίνης αρνείται να δώσει επεξηγήσεις.
    Και τι να πει ; ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ πως δεν διέκοψε το παιχνίδι με την είσοδο Σαββίδη αλλά μιάμιση ώρα μετά ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΕΚ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

    Ψάξε τον ΚΑΠ να δεις τις ποινές και μετά να μιλάς για οπαδικά γιαλιά, σου ξαναγράφω οι δικαστές οφείλουν να εφαρμόζουν τους νόμους και τους κανονισμούς και όχι τις επιθυμίες υπουργών που ταυτίζονται με τις επιθυμίες πολλών οπαδών του πρώην ΠΟΚ

  54. Γς said

    45:

    >Είμαστε συνομήλικοι καί στό Ν.Ψυχικό έζησα πάνω από 10 χειμώνες.

    Στο χειμαδιό του. Δίπλα στις Ουρσουλίνες

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το θέμα είναι, Τζι, ότι έσπασε το μονοπώλιο του Ολυμπιακού, ότι δεν είναι απαγορευμένο να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν το πρωτάθλημα και άλλες ομάδες. Ένα καλό πρώτο βήμα.

    Για τον Κότσαρη: σαφώς στις στρατιωτικές σχολές εκείνης της εποχής η εκπαίδευση αποσκοπούσε στην κατασκευή ανθρώπων που θα υπάκουαν τυφλά στις εντολές των ανωτέρων τους. Δεν έγιναν, όμως, δολοφόνοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους. Συνεπώς, ο Ντερτιλής, ο Κότσαρης, ο Λυμπέρης (ελεύθερος σκοπευτής από την ταράτσα του ΟΤΕ στην εξέγερση του Πολυτεχνείου) πρέπει να είχαν ενδιάθετη ροπή προς το έγκλημα.

  56. sarant said

    55 Πράγματι, αυτό είναι σημαντικό.

  57. Και για όσους αμφισβητούν τις καινούργιες συμμαχίες έρχεται η δήλωση του Καραπαπά(ρα) ο οποίος για την ήττα του ΟΣΦΠ από τον Απόλλωνα διαμαρτύρεται για την διαιτησία κατηγορώντας τον ΠΑΟΚ.

    Καταλάβατε γιατί ο ΟΣΦΠ άλλαξε ρότα και δεν ζητά την τιμωρία της ΑΕΚ όπως έκανε αμέσως μετά το ματς ΠΑΟΚ – ΑΕΚ ή ακόμα ;

    Ο Καραπαπάς μίλησε για 4 πέναλτυ, τα δυο είναι στην φαντασία του, ένα είναι απότα λεγόμενα 50-50 κι ένα στο 91 που έπρεπε να δοθεί αλλά σε τέτοια αναμπουμπούλα και από την θέση που ήταν ο διαιτητής ήταν δύσκολο να το δει.
    Περιέργως ο Θεοδωρίδης δεν μίλσε για διαιτησία !!! Για κοιτάξτε τον φούρνο της γειτονιάς σας

  58. Πάνος με πεζά said

    @ 49 : Ρε συ, το στήσατε με το Λουτσέσκου, διπλό ημίχρονο-άσο τελικό, και μιλάς κι από πάνω; (σε πειράζω)

  59. Πάνος με πεζά said

    Όσο για το Σάββα Θεοδωρίδη, παραληρεί αυτή τη στιγμή στην Α.Κ.

  60. # 55

    Με συγχωρείς αλλά το πρόβλημα είναι να μην υπάρχουν παράγκες είτε της ΕΠΟ (όπου δεν κάνει κουμάντο ο Γραμμένος αλλά ο άνθρωπος της ΑΕΚ , κατά Κούγια ) είτε κυβερνητικές. Γιατί όπως είχαμε παράγκα Βαρδινογιάννη, όχι μονοπωλιακή όπως έγινε της μόδας μετά από τους Κόκαλη-Πατέρα-Μαρινάκη, αν είναι να έχουμε τώρα παράγκα Μελισσανίδη τότε η πρότασή σου ίσως κρύβει την επιθυμία να γυρίσει κάποτε η παράγκα στην ομάδα σου
    Γιατί η δήλωση Μελισσανίδη πως η ΑΕΚ πήρε το πρωτάθλημα στα γήπεδα και προσπαθεί να της το πάρει ο ΠΑΟΚ στα χαρτιά άλλα δείχνουν. Γιατί στην βαθμολογία που μας μοστράρει δεν μας λέει ποιοί σκόραραν στα ματς ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ 0-3 και ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 0-3, πριν τρελλαθούμε εντελώς…

  61. Μαρία said

    Ο Κώτσαρης συμμετείχε και στο πραξικόπημα της πιζάμας αλλά αθωώθηκε με ψήφους τρεις κατά δύο.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=77933&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASMASHASSASP&CropPDF=0

  62. sarant said

    61 Δεν είχε ακόμα δικαστεί για τον Ελή, λοιπόν.

  63. Γιάννης Ιατρού said

    Αποσιωπάτε όμως πως η χούντα έκανε δρόμους, οδικό δίκτυο κλπ.
    Μόνο που όλοι τους καταλήγανε στη φυλακή… !

  64. Alexis said

    Συγχαρητήρια για το άρθρο Νίκο, που για μια ακόμη φορά μας θυμίζει τι είναι και τι ακριβώς σημαίνει χούντα.
    Γιατί κάποια καλόπαιδα σήμερα κοντεύουν να το ξεχάσουν κάνοντας ανόητες και ανιστόρητες συγκρίσεις…

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το 2009 , με αφορμή τη δίκη των υπεύθυνων του φόνου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ο Αντώνης Καρκαγιάννης αναφέρεται στο φόνο του Ελή:
    …Ο Τάσος(Βουρνάς) αποκαλούσε τον φόνο «εκτέλεση» και τον απέδιδε σε προειλημμένη απόφαση της Χούντας. Ισως, αμέσως μετά τον φόνο, από φόβο δεν τολμούσα να δεχθώ αυτή την ερμηνεία και πίστευα (το πιστεύω ακόμη) ότι ο φόνος διαπράχθηκε σε περιβάλλον σκόπιμα υποκινούμενης έξαψης, ώστε σαφώς να διαμορφωθούν τα αντίπαλα στρατόπεδα. Βγάζω αυτό το συμπέρασμα από το ηλίθια τρομοκρατημένο ύφος του ανθυπολοχαγού και από την απόγνωση ενός λοχαγού, που προφανώς εκτελούσε χρέη διοικητή βάρδιας και μάταια προσπαθούσε να καθησυχάσει τα πνεύματα.
    Δεν ξέρω γιατί αυτή η ερμηνεία του περιστατικού θεωρείται ελαφρυντική για τον φονιά. Ασφαλώς είναι διαφορετική και περισσότεροι οι ένοχοι..
    http://www.kathimerini.gr/717885/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/aprephs-istorioyla

  66. Μαρία said

    62
    Είχε προηγηθεί η δίκη τον Ιούνιο.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=77505&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARvAScASZASJAScASXASMASRASSASNASHASX&CropPDF=0
    Το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, 1975, το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο μείωσε την ποινή σε 6 χρόνια.
    Λεπτομέρειες έχει το βιβλίο του Καλλιβρετάκη, που έβγαλε η εφσυν, στο κεφάλαιο: Τα θύματα του πραξικοπήματος.

  67. Alexis said

    Το πόσο γελοία ήταν η χούντα των συνταγματαρχών φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι, αν και στρατιωτικό καθεστώς, δεν κατάφερε ούτε καν αξιόμαχο στράτευμα να φτιάξει, με αποτέλεσμα να «ξεβρακωθεί» στην επιστράτευση-παρωδία του ’74.

  68. giorgos said

    54. Μπα πού τέτοια τύχη ! Σ’ ένα καφενείο εκεί κοντά ξημεροβραδιαζόμουν… Πάντως τώρα πού τό λές , τόσα χρόνια έκεί πέρα δέν είχα ακούσει ποτέ κανένα νά πεί ότι είχε γνωρίσει κάποια κοπέλα από εκεί μέσα ! Πολύ «κλειστό» σχολείο !

  69. Μαρία said

    65
    Κρητικάτσι ο επικεφαλής μαυροσκούφης επίλαρχος. Παπαδομανωλάκης.

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γυναίκες στον Αντιδικτατορικό αγώνα

    Μαρτυρία Άννας Σολωμού
    στο 3:30 περίπου

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    69. Ναίσκε!
    «Αριθμός 6344. Προς ΣΥΤ. Ο Επίλαρχος Νικόλαος Παπαδομανωλάκης, Β.Σ.Τ. 902 τη 25/4/1967 Θέμα: Θανάσιμος τραυματισμός κρατουμένου.
    Εν συνεχεία τηλεφωνικής μου αναφοράς, αναφέρεται ότι την 25/4/1967 εξετέλουν τα καθήκοντα επικεφαλής Φρουράς κρατουμένων εις Ιππόδρομον Νέου Φαλήρου.
    Την 17.40′ ώραν της ανωτέρω ημερομηνίας ηκούσθησαν πυροβολισμοί τινες εκ του έξωθι του στρατοπέδου χώρου και καθ’ ην στιγμήν ο κρατούμενος ιδιώτης Ελλής ή Γιαλίς Παναγιώτης (κάτοικος Αθηνών, Παρασίου 18, Η’ Αστυνομικόν Τμήμα) επέστρεφεν εις τον θάλαμον κρατουμένων μετά 5 ή 4 συγκρατουμένων μεθ’ ων είχεν εξέλθει δια σωματικήν του ανάγκην.
    Ο μόνιμος ανθυπίλαρχος Κότσαρης Κωνσταντίνος, ευρισκόμενος κατά την στιγμήν εκείνην εις μικράν απόστασιν από του θαλάμου των κρατουμένων, διέταξε την ταχυτέραν είσοδον εντός του θαλάμου, ενώ ταυτοχρόνως επυροβόλησε σχεδόν ε ξ επαφής τον κρατούμενον …

    Γιάννης Κάτρης, Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα, εκδόσεις Παπαζήση, 1974
    http://vathikokkino.gr/archives/110237

  72. Μαρία said

    70
    Και μόλις τελείωσε το βίντεο στην κάτω αριστερή γωνία είδα τη φάτσα του Στεφάνου του Στεφάνου.
    Πάλι για τα Γιούρα https://www.youtube.com/watch?v=LX3Mm8eMDNU

  73. # 67

    Η πραγματική αιτία που έπεσε η χούντα ήταν η γενική επιστράτευση με τα Κυπριακά όπου φάνηκε πως κάποιοι είχαν πουλήσει τα όπλα του στρατού. Στον Λίβανο που πήγα τεσσερα χρόνια αργότερα μιλούσαν ανοικτά για όπλα αγορασμένα από Ελλάδα.

  74. spiral architect 🇰🇵 said

    Ένα «λάθος» που γίνεται, είναι η αποσπασματική και από προσωπική σκοπιά καταγραφή των γεγονότων σε συνδυασμό με άστοχους παραλληλισμούς της «τότε» εποχής με το σήμερα. Η απριλιανή χούντα ήταν ένα ώριμο τέκνο εκείνης της εποχής, μιας εποχής όπου η πίσω αυλή των ΗΠΑ (Λατινική Αμερική) ήταν επίσης ελεγχόμενες αμερικανοκίνητες δικτατορίες με την απριλιανή να γίνεται το πρώτο αντίστοιχο πείραμα στην Ευρώπη σε μια χώρα όπου οι πληγές του εμφύλιου ακόμα έχαιναν και η αριστερά είχε απήχηση. Χρόνια μετά αποκαλύφτηκε ότι είχαν έτοιμα σχέδια (Gladio) και για τους γείτονες Ιταλούς όπου το Κομμουνιστικό τους Κόμμα είχε μεγάλη επιρροή ανεξαρτήτως των οπορτουνιστικών του θέσεων.

    Σήμερα οι στρατιωτικές δικτατορίες είναι ντεμοντέ, ο έλεγχος (πολιτικός, οικονομικός, κοινωνικός) γίνεται άνετα από συστημικά κόμματα που εκλέγονται, οι «θέσεις» τους μεταλλάσσονται κατ’ εντολήν του κεφαλαίου και αυτές τις κωλοτούμπες τους έρχονται να καλύψουν τα ΜΜΕ και τα στελέχη τους. Όλα όμορφα και νοικοκυρεμένα λοιπόν, ούτε Ιππόδρομοι και Γυάροι, ούτε ξύλο και εν ψυχρώ δολοφονίες αντιφρονούντων, με τις δηλώσεις για νέους εξοπλισμούς (με λίζινγκ!) να περνούν στο ντούκου, γιατί κάποιοι άλλοι θα βγάλουν στη φόρα άλλο ένα σκάνδαλο του Κούλη και της Μαρέγκας.

    Καλά να περνάμε! 🙄

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74.
    https://www.avgi.gr/documents/10179/8846803/40avgi-2052.jpg/633169dc-46bb-4d11-9f14-6cf2c8223e94?t=1524305640444

  76. Γς said

    72:

    >Πάλι για τα Γιούρα

    Ε, να το ξαναβάλω το προχτεσινό:

    Και θάβαμε το απόγευμα με την φίλη μου την Ιωάννα κάποια στο ΦΒ.

    -Θα τη στείλουμε στο σπίτι της!

    Κι εγώ «Ζήτω!» απ τη χαρά μου.Μόνο που της το έγραψα Ηurrah!. Και μου απάντησε:

    -Ναι θα την στείλουμε στα Γιούρα

    —-

    Τα Γιούρα. Νησί των Βορείων Σποράδων, βόρεια της Αλοννήσου. Καταφύγιο της μεσογειακής φώκιας

  77. Γς said

    73:

    >Στον Λίβανο που πήγα τεσσερα χρόνια αργότερα μιλούσαν ανοικτά για όπλα αγορασμένα από Ελλάδα.

    Μην τα φωνάζεις αυτά.

    Να δεις ότι μετά τον Παπαδόπουλο και τα όπλα στη Σαουδική Αραβία θα πιάσουν αυτά τα όπλα.

    -Κα θα’ χουμε την Χριστοδουλοπούλου που βγάζει λάδι τον Καμμένο να ζητά την κλήτευση του Ελληνολιβανέζου Γς-τζιούνιορ,

    Να τρέχει ο παππούς Γς και να μην φτάνει

  78. nikiplos said

    Μια μόνο λεπτομέρεια για την εποχή… Μόλις έγινε το πραξικόπημα στην πόλη που ζούσαμε μικροί, ο πατέρας μου είπε πως μάζεψαν τα ΤΕΑ της εποχής, εφαρμόζοντας το σχέδιο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ που μιλούσε για κομμουνιστικό κίνδυνο, περίπου 3000 κατοίκους της ευρύτερης περιοχής ως κομμουνιστές ή συμπαθόντες τον κομμουνισμόν.

    Μόλις οι χωροφύλακες πήγαν για τις διατυπώσεις στους κλεισμένους στο στρατόπεδο, τραβούσαν τα μαλλιά τους, γιατί άλλες περιοχές αντιστοίχου βεληνεκούς είχαν φέρει μόλις 200 ή 300! Αφέθηκαν ελεύθεροι οι περισσότεροι εξ’ αυτών μετά από διατυπώσεις της Ασφάλειας, που είχε καλύτερη ενημέρωση από τους φακέλους της.

    Να πούμε μόνο λίγα λόγια για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.

    Οι Απριλιανοί – ας τους πούμε έτσι καταχρηστικά, έδρασαν βαθιά μέσα στη νύχτα, παίρνοντας το τρομακτικό πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού με πολλές ελευθερίες κινήσεων. Μέχρι το επόμενο πρωί έχουν συλλάβει όλη την πολιτική ηγεσία της χώρας και έχουν καταλάβει πολλά νευραλγικά σημεία, όπως οι τηλεπικοινωνίες, το στρατιωτικό επιτελείο κλπ

    Οι Απριλιανοί είχαν μαζί τους τον Αρχηγό του στρατού, τον Σπαντιδάκη. Αυτός έδωσε την εντολή για την ενεργοποίηση του νατοϊκου σχεδίου ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ (το οποίο είχε να κάνει με την ενεργοποίηση του Στρατού για την αποτροπή κατάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστάς). Οι διάφοροι αξιωματικοί όταν έλαβαν την εντολή από τον αρχηγό ΓΕΣ να θέσουν σε εφαρμογή το συγκεκριμένο θα ήταν λίγο δύσκολο να σκεφτούν να την αμφισβητήσουν, πρώτον γιατί αφορούσε ένα καθόλα νόμιμο επιχειρησιακό σχέδιο (Προμηθέας) και δεύτερον επειδή η διαταγή προέρχονταν από τον νόμιμο ηγέτη του στρατό, τον αρχηγό ΓΕΣ. Οπότε λοιπόν έπραξαν όπως τους ζητούσε ο ανώτατος ηγέτης ττου στρατού, ευρισκόμενος στην υψηλότερη θέση της στρατιωτικής ιεραρχίας.

    Ο Βασιλιάς και το Παλάτι, κατώτατοι των περιστάσεων, αναγνώρισαν, επιδοκίμασαν και πιστοποίησαν το πραξικόπημα έγκαιρα, θεωρώντας το ως δικό τους. Πανίβλακες οι Παλατιανοί, ανόητοι και αδίστακτοι μαφιόζοι της εξουσίας επί τοις ουσίας, δεν ορρωδούν να αποδεχθούν τους οποιουσδήποτε τους εξεδήλωναν ότι θα ήταν «οι άνθρωποί τους». Τους άξιζε αυτό που έπαθαν στη συνέχεια. Αντίθετα ο Ισπανός Βασιλιάς, που ήταν εξυπνότερος, δεν αποδέχτηκε, ούτε επιδοκίμασε τους εκεί πραξικοπηματίες και είναι ακόμη στη θέση του.

    Με το να συλλάβουν όλη την πολιτική ηγεσία σχεδόν ευθύς αμέσως, οι απριλιανοί κατέστησαν αδύνατο η τελευταία να ηγηθεί κάποιας μορφής εναντίωσης σε αυτούς. Την επόμενη μέρα δεν υπήρχε τίποτα και κανένας για να κατευθύνει την εναντίωση στους πραξικοπηματίες – οι πολιτικοί ηγέτες ήταν άφαντοι (γιατί είχαν συλληφθεί), ο Βασιλιάς συναινούσε στο πραξικόπημα , η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία εμφανίζονταν πλήρως ταυτισμένη με τους πραξικοπηματίες.

    Επομένως, τα ανώτατα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί, οι στρατιώτες και οι ΤΕΑ της υπαίθρου, κανέναν λόγο δεν είχαν να μην εφαρμόσουν με σθένος και να μην επιδείξουν προθυμία να υπακούσουν εντολές της τότε καθεστηκυίας εξουσίας.

    Η Ελληνική Χωροφυλακή είχε και τους φακέλους και το know-how να διεκπεραιώσει τα όποια έγγραφα ήταν απαραίτητα. Επί τοις ουσίας τίποτε δεν άλλαζε σε σχέση με το παρελθόν, ο Γιώργος Παπατζής ήταν μια τραγική παρένθεση, τα Ιουλιανά ήταν αποτέλεσμα της υπερβολικής δημοκρατίας και των κακών ερασιτεχνιών των κατεψυγμένων και πάει λέγοντας.

    Τα ξερονήσια, ήταν μόλις 5 έτη εγκατελειμμένα, με πανέτοιμες όμως εγκαταστάσεις που έχρηζαν μόνο μικρής ανακαίνισης, το ηττοπαθές θυμικό των αριστερών, έτοιμο κι εμπεδωμένο.

    Πιστεύω πως όλα τα προηγούμενα – εμφύλιος μετεμφυλιακό κράτος κλπ- έπαιξαν ρόλο στο να γίνει ότι έγινε αναίμακτα. Κάποιοι έκαναν αναφορά στην Ινδονησία, εγώ κάνω στη Χιλή του Αλιέντε. Ας μην ξεχνάμε πως λίγο μετά οι Αμερικανικές Μυστικές Υπηρεσίες τρων τον Μπόμπυ Κένεντυ (Robert Francis «Bobby» Kennedy) στα 1968. Ο κόσμος τότε κλυδωνίζεται επικίνδυνα για ακροβατισμούς… 🙂

  79. Ιωάννης Δάσκαλος said

    38.:
    Σας συγχαίρω που, αν και νέος, είχατε την ευφυΐα και ωριμότητα να καταλάβετε ότι «ήταν λάθος η “γραμμή” μη υπογραφή δήλωσης μετανοίας γιατί τελικά δεν εξυπηρέτησε τον αγώνα»!
    Ο κομμουνισμός δεν χρειάζεται «μάρτυρες».
    Ο Επαμεινώνδας Παπαγιάννης γράφει:
    «Αποτέλεσε τραγικό σφάλµα η εµµονή τής ηγεσίας τού ΚΚΕ να µην υπογράφουν οι κοµµουνιστές τις δηλώσεις που ζητούσαν οι αστικές κυβερνήσεις. Προφανώς, ξέχασαν και τη γνωστή ρήση τού Ленин, ότι πρέπει να εκµεταλλευόµαστε τους αστούς όσο µπορούµε περισσότερο. Χιλιάδες άνθρωποι υπέφεραν. ∆εν θα ήταν υπερβολή να επισηµανθεί ότι οι εξόριστοι, µε εξαίρεση όσους ήταν στη Μακρόνησο, ταλαιπωρήθησαν λιγότερο από σηµαντικό αριθµό «χαρακτηρισµένων» που κατοικούσαν στα χωριά και στις κωµοπόλεις· εάν όλοι υπέγραφαν και ζούσαν στα σπίτια τους, είναι ευνόητο ότι δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί ασφαλίτες για να τους παρακολουθούν όλους ούτε τόσοι πολλοί παρακρατικοί για να τους κάνουν την ζωή δύσκολη. Η ειρωνεία είναι ότι (σε αντίθεση µε την πλειονότητα τών φορέων τής λεγόµενης «Επαναστατικής Αριστεράς») και το ΚΚΕ γραφείο εσωτερικού και το ΚΚΕ γραφείο εξωτερικού ουδέποτε αρνήθησαν να υπογράψουν την γνωστή δήλωση τού άρθρου 1 § 2 Νοµοθετικού ∆ιατάγµατος 59/23.9.1974 (ΦΕΚ 259 α΄). Με λίγα λόγια, άλλοι κοµµουνιστές παρέµεναν στην εξορία επειδή πειθάρχησαν και δεν υπέγραφαν δηλώσεις, άλλοι είχαν τις γνωστές δυσκολίες, άλλοι «σπιλώθησαν» επειδή υπέγραψαν, και τα δύο µαζικότερα «αποκόµµατα» του, προκειµένου να λάβουν µέρος στις εκλογές, υπέγραφαν αδιαµαρτύρητα (και το εναποµείναν ΚΚΕ γραφείο εξωτερικού εξακολουθεί να υπογράφει).»

  80. nikiplos said

    Ειλικρινά πιστεύει κανείς πως η απλή υπογραφή ενός χαρτιού θα έπειθε το τότε συστημικό πλέον στρατόπεδο, μεσούντος του εμφυλίου κι επερχομένου του μακαρθισμού, να αφήσουν απείραχτο το στρατεύσιμο τμήμα του πληθυσμού που μόλις τον προηγούμενο καιρό ήταν στο αντίπαλο στρατόπεδο?

    Δύο χαρακτηριστικά:
    α. Κοντή μνήμη. Το Γ’ ψήφισμα δεν στηρίχτηκε σε καμία απώλεια υπογραφής και μια χαρά έστειλε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, εκατοντάδες νέους και νέες πριν την ώρα τους.
    β. Θα στήνονταν κατηγορίες, θα απαιτούνταν να καρφώσει κανείς κάποιον δικό του ή να «δώσει» συντρόφους κλπ. Θα έβαζε στην εφημερίδα δηλώσεις μετανοίας, υποδεικνύοντας τους «υπαιτίους» κλπ.

    Επομένως μια απλή υπογραφή δήλωσης δεν εξυπηρετούσε σε τίποτε τον υπογράφοντα, ούτε το Σύστημα. Το τσάκισμα του μηχανισμού ήταν το προκείμενο και ενόσω οι υπογραφές «δούλευαν» έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους. Αν δεν «δούλευαν» γιατί οι κομμουνιστές έπαιρναν άνωθεν εντολή να υπογράφουν, τότε μην ανησυχείτε, κάτι άλλο θα εφευρισκόταν ώστε να δώσει τη λύση του μπαγλαρώματος και του βιολογικού τσακίσματος, των παίδων του ΕΑΜ και των συμπαθούντων αυτών.

    Γι’ αυτό άλλωστε υπήρξε το … φακέλωμα που κράτησε αλώβητο μέχρι το …1989 – πανίβλακα Κουβέλη που συναίνεσες στο κάψιμο των φα(σ)κέλων.

  81. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    45 – Δεν θυμάμαι κανένα Στέφανο Πάντο, όταν γράφτηκα το 1972 απ΄ό,τι μου είχε πεί ο αδερφός μου, υπεύθυνος ήταν κάποιος Γιώργος Μ (καμία σχέση με τον δικό μας Γιώργο Μ 🙂 ). Γενικά ήμουν το παιδί για τα θελήματα (αφισοκόλληση μοίρασμα Ρίζου, καφέδες τσιγάρα κλπ) και κανείς δεν μου έδινε σημασία μέχρι τα 16μου που άρχισα να έχω άποψη και να μιλάω, τότε άρχισαν να με προσέχουν αλλά ήταν αργά. Απ΄τους καμιά τριανταριά που είχα γνωρίσει μέχρι το 79 που έφυγα 4,5 θυμάμαι με το ονοματεπώνυμό τους και καμιά δεκαριά με τα ονόματά τους, έχουν περάσει από 39 – 46 χρόνια από τότε, δεν τα λές και λίγα. 🙂

    Πού έμενες; πήγες καθόλου σχολείο εκεί; Το γήπεδο το πρόλαβες;

    79 – Δεν χρειάζεται κάποια ευφυϊα κανείς για να αντιληφθεί το παράλογο του ανόητου θανάτου, σίγουρα όμως η επαφή με το αίμα και τον θάνατο σε ωριμάζουν και σε κάνουν να βλέπεις την ζωή εντελώς διαφορετικά απ΄ότι πρίν, προσδιορίζεις διαφορετικά τις αξίες και τι είναι τελικά αυτό που αξίζει στην ζωή, και κοιτάζοντας τον κόσμο μ΄αυτά που βασανίζεται, γελάς, γελάς πολύ, μέχρι δακρύων, στο τέλος καυτών δακρύων.

    80 – Δεν είναι τόσο η δήλωση όσο το ότι δεν υπήρξε ποτέ πραγματικό επαναστατικό σχέδιο που να αφορά την Ελλάδα παρά μόνο τυφλή εκτέλεση των εντολών του ΚΚΣΕ. Κι εδώ έχουμε δύο τινά, ή η ηγεσία είχε άγνοια για το ξεπούλημα του αγώνα από τον Στάλιν (χλωμό) ή ήταν τόσο ηλίθιοι κι ανίκανοι (το πιθανότερο) να κατανοήσουν πως ήταν ΑΔΥΝΑΤΟΝ με τα μεταπολεμικά δεδομένα να νικήσουν, εκτός κι αν……!

    Η λογική λέει πως δεν έρχεσαι ΠΟΤΕ σε κατά μέτωπο αντιπαράθεση με τον κατά πολύ ισχυρότερο, είναι γνωστό ιστορικά πως η εκ των έσω φθορά είναι πιο ακίνδυνη και πολύ πιο αποτελεσματική, ακολουθείς αυτήν την τακτική μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να είναι ευνοϊκές που κυρίως σημαίνει, ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ στήριξη από την μεγάλη πλειοψηφία του λαού κι όχι από το 10,20, η μάξιμουμ 30% κι αυτό χωρίς να ξέρει τι του γίνεται.
    Θέλω να πώ πως αν υπήρχε από πρίν μακροπρόθεσμος εθνικός σχεδιασμός, θα υπήρχαν και οι δικλείδες προστασίας των μελών, δεν θα στέλνονταν ως πρόβατα επί σφαγή για να μη πώ να θυσιαστούν σαν τους χριστιανούς στα λιοντάρια.
    Μιά καλή αντιστοιχία, είναι και οι καμικάζε όλων των εθνικοτήτων και αντιλήψεων, ποτέ δεν έχουν πετύχει τον στόχο για τον οποίο υποτίθεται σκοτώθηκαν.
    Τέλος πάντων, μεγάλη και αδιέξοδη συζήτηση, η γενική άποψή μου, είναι πως οι πιστοί γενικώς, ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΑ ΚΟΡΟΪΔΑ και πως τον εχθρό, τον πολεμάς καλύτερα με τα δικά του μεγάλα όπλα που δεν μπορεί να σου απαγορεύσει την χρήση τους, άσε που τις περισσότερες φορές, είναι αναίμακτα.

  82. giorgos said

    81. Ρε σύ τόν αδερφό σου Παναγιώτη τόν λένε ? Εγώ είμαι γεννηθείς τό ’61 καί έμενα στήν πλατεία Φανερωμένης στό Χολαργό , στό σπίτι τής θείας μου. Αλλά όλες οί παρέες μου καί οί φίλοι μου ήταν στό Ν.Ψ.
    Σύχναζα στό καφενείο τού Τσαμούταλη , έκεί πού έρχόσασταν όλοι οί κομμουνιστές 🙂 Γι’ αύτό σού λέω ότι είναι πολύ πιθανόν νά γνωριζόμαστε . Ο Στέφανος είναι Πολιτικός Μηχανικός , είχε γραφείο στό ύψωμα , στόν δρόμο πού πάει γιά τό σχολείο καί ήταν γιά πολλά χρόνια γραμματέας καί άν θυμάμαι καλά , κάνα -δυό φορές ήταν καί υποψήφιος γιά Δήμαρχος .

  83. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    82 – Ναι Παναγιώτη τον λένε, αυτός εξακολουθεί να είναι ΚΚΕ,☺ κι εγώ του 61 είμαι, πάρε το μέηλ μου από τον Νικοκύρη και στείλε μου μήνυμα να τα πούμε. Στην Φανερωμένη μέναμε πριν πάμε στο Ν.Ψυχικό το 68, θα βρεθούμε και συγγενείς στο τέλος.☺

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74. της Μαρέγκας
    http://www.tovima.gr/blogs/article/?aid=507417

  85. spiral architect 🇰🇵 said

    Δείτε το βίντεο και ξεράστε ελεύθερα!
    Για όσους δεν γνωρίζουν, αριστερά και ομιλών ο πρώην Ρηγάς και νυν Αδωνίτσα Σάκης Μουμτζής, δεξιά ο ξύνων την καράφλα και τη μύτη του ο πρώην του κάπιταλ.γρ και νυν του λίμπεραλ.γρ και εκδότης της θνησιγενούς εφημερίδας Φιλελεύθερος Θανάσης Μαυρίδης γνωστός και ως ΛαυρέντηςΜπέρια4.

    «Ο θεός να σε φυλάει από παλιά πουτάνα και από πρώην κομμουνιστή», έλεγε ο πατέρας μου. 😉

  86. sarant said

    85 Είναι και ο Μαυρίδης πρώην;

  87. giorgos said

    83. Eλα ρέ φίλε , δέν κάναμε παρέα αλλά γνωριζόμαστε . Σού γράφω τό δικό μου email : dozas33@yahoo.gr καί άν θέλεις πάρε με καί τηλάφωνο 6944278591

  88. spiral architect 🇰🇵 said

    @86: Μάλλον όχι, δείχνει για ορίτζιναλ.

  89. Γερμανοφιλλανδοαγγλοαμερικανοεβραιοτσολιάς said

    80 & 81

    Όταν έχεις χάσει ένα εμφύλιο που αφελώς (μη γράψω τίποτα χειρότερο) προκάλεσες (το Γαλλικό ΚΚ και το Ιταλικό ΚΚ ήταν σαφώς πιο μαζικά από το ΚΚΕ και, όμως, αυτοί απέφυγαν τον εμφύλιο) και έχεις την αμετροέπεια (βλαμμάρα;) να λες «το όπλο παρά πόδα», η νικήτρια θα σε «ισοπεδώσει» (φιλοσοφία χρειάζεται;)· βέβαια, και για να είμαστε δίκαιοι, εάν τυχόν εμείς είχαμε νικήσει, θα είχαμε προβεί σε προγκρόμ που θα ξεπερνούσε και τις καλύτερες επιδόσεις του Στάλιν.
    Στο θέμα μας: εάν υπέγραφαν αυτή την «ακατανόμαστη» δήλωση (να δούμε τι άλλο ακόμα θα ζητούσε η αστική τάξη), αφενός ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΛΟΥΣ και αφετέρου ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΚΑΨΩΝΙΑ!

  90. nikiplos said

    @89, Καμιά φορά παρασυρόμαστε και βλέπουμε την ιστορία ως ρετροσπεκτίβα, οπότε αναπόδραστα αποκτούμε μια ιστορική ψευδαίσθηση. Δλδ προβαίνουμε σε συμπεράσματα που δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά γεγονότα, όταν αυτά συμβαίνουν και όπως τα ζει ο κόσμος τότε που συμβαίνουν, αλλά έχουν την προϋπόθεση του σήμερα, που ξέρουμε τι έγινε.

    Ο ελληνικός εμφύλιος θα μπορούσε να αποτραπεί ακόμη και μετά το 1946, αλλά αυτό προϋπέθετε άλλες συγκυρίες και πολλή τύχη. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε το Γ’ ψήφισμα, θα υπήρχε το Δ’ το Ε’ κλπ.

    Το να συγκρίνει κανείς την Ελλάδα του 1940 με την Ιταλία και τη Γαλλία, είναι το ελάχιστον αφελές ή υπερβολικά αγαθό και καλοπροαίρετο, για μια χώρα κατσικοκλεφτών με ελάχιστη αστική τάξη, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας προερχόταν από τις νέες χώρες, δλδ δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής της εσωτερικής όσμωσης. (Αλεξάνδρεια, Πόλη, Σμύρνη, Κριμαία).

    Και να συγκρίνει ένα νέο κράτος άρτι ραγιάδων κυρίως με δυό Υπερδυνάμεις της εποχής που είχαν κατακτήσει τον κόσμο, είχαν αστική τάξη 400 χρόνων, καπιταλισμό 400 χρόνων (από τους Φούγγερ και τους Μεδίκους) και φυσικά έκαναν επεκτατικούς πολέμους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

    Η Ελλάδα του 1940 είχε έναν πρωτόγονο κοινοτικό πολιτισμό. Οι χώρες αυτές είχαν κοινότητες που είχαν κατακτήσει τον κόσμο και είχαν οικοδομήσει αριστουργήματα…

  91. Γερμανοφιλλανδοαγγλοαμερικανοεβραιοτσολιάς said

    90

    Δεν διαφωνώ μαζί σας ότι το ελληνικό εργατικό κίνημα ήταν sui generis, κύρια διότι δεν υπήρχε σωστή αστική τάξη ούτε σωστό βιομηχανικό προλεταριάτο (αν και οι συνθήκες στη τσαρική Ρωσία ήταν μάλλον πιο «πρωτόγονες»).
    Το θέμα είναι ότι η ηγεσία του ΚΚΕ ήταν ανίκανη των περιστάσεων να καταλάβει ότι ήταν αδύνατο να νικήσει ένα πόλεμο. Και αφού τον έχασε, πήρε στο λαιμό της τους αγνούς κομμουνιστές αφενός με «το όπλο παρά ποδά» και αφετέρου με την εμμονή της μη υπογραφής δηλώσεων.

  92. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

    Πέθανε ο Κυριάκος Σταμέλος

    Πέθανε στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν από καιρό ο Κυριάκος Σταμέλος, μια από τις εμβληματικές μορφές της λεγόμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου», από ένα βαρύ εγκεφαλικό, σημερα Τετάρτη 18 Απριλίου 2018 σε ηλικία 65 ετών.

    Ο Ιλάν Σολομών γράφει για τον Κυριάκο Σταμέλο

    Η Δίκη των έντεκα. Ήταν 17 του Φλεβάρη του 1973. O μελανιασμένος Μάκης Μπαλαούρας, με εμφανή τα σημάδια του ξυλοδαρμού, o Κυριάκος Σταμέλος, o Βασίλης Χριστόπουλος, o Σάκης Παπαθεοδώρου, o Μάνος Τζανεττής (όρθιος), o Δημήτρης Αρχοντής κ.ά. Η κατηγορία ήταν… .
    «τεντυμποϊσμός». Ποινή τους, η υποχρεωτική στράτευση. Τις μέρες του Πολυτεχνείου, πήρανε απολυτήριο.

    Ο Σταμέλος πρόλαβε, γύρισε κι ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με τους στρατηγούς της χούντας για την ασφαλή έξοδο των φοιτητών από το Πολυτεχνείο, μαζί με τον Κώστα Λαλιώτη. Οι υπόλοιποι ήταν καθ’ οδόν για την Αθήνα. Δικηγόρος ήταν ο Τάκης Παππάς. Στη δίκη είχε καταθέσει σαν μάρτυρας υπεράσπισης ο αείμνηστος καθηγητής της φιλοσοφίας Δημ. Νιάνιας.

    Όταν τον γνώρισα ήταν ένα 15χρονο παιδί, μαθητής του 2ου Γυμνάσιου της Χέυδεν, συχνά συνοφρυωμένος και με το βλέμμα σκοτεινό. Όταν γελούσε όμως έτριζαν τα τσιμέντα. Η οικογένεια του, αριστεροί με διωγμούς και εξορίες, είχαν λουφάξει κάτω από το βάρος της Χούντας.

    Συμφοιτητές πια στο Πολυτεχνείο, ο Κυριάκος ήταν ο πιο τακτικός επισκέπτης της κατσαρόλας της μάνας μου. Ήταν η εποχή που τον είδα να μεταμορφώνεται καθημερινά. Διάβαζε με μανία τα «απαγορευμένα» βιβλία του πατέρα μου, που ο δικός του είχε κάψει φοβισμένος μη χάσει το τυπογραφείο και δει τα Μακρονήσια ξανά, τους δικούς μας «Παρθενώνες». Λένιν, Μαρξ, Ένγκελς κλπ. Άρχισε να μου μιλάει με τα δικά τους λόγια. Τον ανακαλούσα συχνά στην φιλική τάξη, μέχρι που τον γνώρισα ξανά, αυτή τη φορά έναν ψηλό, δυναμικό εικοσάχρονο φυσικό ηγέτη με σηκωμένη τη γροθιά και βροντερή τη φωνή, στην πρώτη αντιδικτατορική διαδήλωση, στις εσωτερικές σκάλες της Σχολής των Μηχανολόγων. Ήταν η μέρα των πρώτων «δοτών» φοιτητικών εκλογών, προοίμιο της «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος και της επερχόμενης ακόμα σκληρότερης χούντας του Ιωαννίδη. Με τα καρφιά της Ασφάλειας να βουίζουν γύρω μας και τα διορισμένα Διοικητικά Συμβούλια των φοιτητών στις Σχολές να μας ειρωνεύονται για τις αυταπάτες μας.

    «14 Φεβρουαρίου του 1973, στην πρώτη κατάληψη του Πολυτεχνείου κατά του νόμου για τις στρατεύσεις, που είχε δημοσιευθεί την προηγούμενη. Εισβολή της αστυνομίας από τις πλαϊνές πόρτες, συνωστισμός στην έξοδο της Πατησίων, ανάμεσα σε διαδρόμους μπάτσων που χτυπούσαν με ότι είχαν. Στα σκαλιά της πρυτανείας ένας μπάτσος βγάζει τη σιδερόβεργα από μια τριανταφυλλιά και ορμάει. Ο Τζανεττής έπιασε τη σιδερόβεργα για να αποφύγει το χτύπημα και ο μπάτσος τον έπιασε από τα μαλλιά και τον έσυρε στην κλούβα. Έτσι μάζεψαν τους 11 κατά την έξοδο, ενώ οι υπόλοιποι έβρισκαν κάτω από την πόρτα το ραβασάκι για τη στράτευση. Έπρεπε να παρουσιαστούν «εντός τριών ημερών» στην Τρίπολη ή την Καλαμάτα. Εκεί έφτασαν σε λίγες μέρες και οι 11 αφού πρώτα πέρασαν από δίκη» θυμάται ο Νίκος Δ. Μετά από την ανάληψη της Κυβέρνησης από τον Μαρκεζίνη, δόθηκε η «αμνηστεία» κι επέστρεψαν οι φοιτητές του Πολυτεχνείου. «Τους υποδεχτήκαμε στο μεγάλο αμφιθέατρο των Χημικών Μηχανικών, Τετάρτη πρωί της 14 Νοεμβρίου ήταν . Μετά άρχισαν τα επεισόδια. Οι της »Πανσπουδαστικής» και του »Ρήγα» βγήκαμε έξω … » (Λ.Χρ).


    Με το άσπρο φανελάκι του, σαν σημαία παράδοσης και υποταγής, πήδηξε τα κάγκελα μαζί με τον Κώστα για να διαπραγματευτεί την έξοδο των παιδιών, λίγο πριν ο Γουνελάς ρίξει το τανκ πάνω στην πύλη της Πατησίων. Ο Κυριάκος, ήρεμος στα σκαλιά της Αρχιτεκτονικής, περίμενε μέχρι να τελειώσει η εκκένωση. Ήξερε πως γι αυτόν δεν υπήρχε οδός διαφυγής. Στο τέλος, ο χοντρός του Σπουδαστικού της Ασφάλειας του λέει: «Πάμε Κυριάκο».

    Φαντάρος πια, στην πρώτη μου άδεια, τον συναντώ μετά τον «κύκλο με την κιμωλία», το ξύλο και τη φάλαγγα, είκοσι μέρες όρθιος μ’ ένα μπουγέλο να τον ξυπνά στα κάτεργα του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Εκεί, στην πλατεία Βικτωρίας, μου ζήτησε την «άδεια». Παραξενεύτηκα κι ας το περίμενα. Του την έδωσα. Μακάρι να μη του την είχα δώσει. Η Βάσω, η πρώην μικρή αγαπημένη μου με τα φωτεινά πράσινα μάτια, του άρεσε πολύ, το ήξερα χρόνια πριν. Αυτός όμως έλπιζε πως θα του φωτίσει την ήδη σκιασμένη του ζωή. Παντρεύτηκαν. Και χώρισαν αφού πρώτα παίδεψαν ο ένας τον άλλο πολύ.

    Τελειόφοιτος ήταν θυμάμαι, όταν πήγε το καθιερωμένο ταξίδι της Σχολής στη Μόσχα. Οι Κνίτες συνάδελφοι, «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα», πήραν σβάρνα τα κολχόζ και τα σοβχόζ κι όλες τις τιμημένες φάμπρικες της Σοβιετικής Εργατιάς. Ο Σταμέλος κι ο κουμπάρος του, εξαφανισμένοι για δέκα μέρες στα παζάρια και τα μπορντέλα της Μόσχας, φτάνουν την τελευταία στιγμή, επιδεικτικά πανευτυχείς, στο Μοσχοβίτικο αεροδρόμιο, φορτωμένοι με ένα μεγάλο φουσκωτό, τίγκα στις γούνες και τα χρυσάφια από τη μαύρη αγορά για τις αγαπημένες τους, υπό τα αηδιασμένα βλέμματα των δογματικών αλλά και των αναθεωρητών συμφοιτητών τους. Quelle decadence!

    Η απαρέσκεια των συντρόφων, έγινε αποστροφή. Τέτοιες επιλογές δεν είχαν σχέση με την αριστερή ηθική. Αίσχος! Τότε ήταν που αποφάσισε την στροφή. Απέναντι σε όσους είχαν ήδη αρχίσει να καταλαμβάνουν τις νέες θέσεις τους στις κομματικές νομεκλατούρες των πολιτικών χώρων τους, αυτός θα έκανε πολλά λεφτά σαν καλός μηχανικός που ήταν, για να αποδείξει την ανωτερότητά του. Και έκανε. Και έχασε. Τζογάρησε την ζωή του. Κι απέτυχε. Και έγραψε. Κι ας μην τον καταλάβαινα συχνά.

    […]
    http://zoornalistas.blogspot.gr/2018/04/blog-post_736.html

  93. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Επιστολή προς Π. Μάρκαρη

    Από τον Κυριάκο Σταμέλο, που υπογράφει ως «πρώην ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος ΕΜΠ και νυν μουσικός του δρόμου», λάβαμε την παρακάτω ανοικτή επιστολή προς τον κ. Πέτρο Μάρκαρη και τη δημοσιεύουμε:

    «Αγαπητέ κύριε Μάρκαρη,

    Πρόσφατα δηλώσατε “πιστεύω η Γενιά του Πολυτεχνείου οφείλει έναν απολογισμό”. Στήσατε μεγάλο γλέντι. Ακούστε τα όργανα.

    Ματζόρε: Ο Αριστοτέλης ανέδειξε, με σαφήνεια, την τεράστια διαφορά μεταξύ των ρημάτων “νομίζω” και “γνωρίζω” (αυτή του πρώτου, το “πιστεύω” χειρότερο). Διδάσκοντας στον Αλέξανδρο το εκπληκτικό για την εποχή εκείνη εργαλείο νόησης, τον κατέστησε Μέγαν. Εντεύθεν του Αριστοτέλους, σοβαροί διανοητές όπως εσείς, όταν λέγουν “νομίζω”, “πιστεύω”, “έχω την αίσθηση”, επιζητούν την έκφραση και κάποιας αμφιβολίας ή/και επιφύλαξης. Πριν και μετά τον Αριστοτέλη, οι σοφιστές, βέβαια, κινούνται προς αντίθετες κατευθύνσεις.

    Μινόρε: “Γενιά του Πολυτεχνείου” όπως λέμε “Σπονδυλωτά”; Ολα τα γένη μαζί; Εξάλλου η γενιά μας δεν κατατρίβεται εις περιοδικού τύπου εκλογάς προς ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων της. Προτείνοντας κάτι ανέφικτο, στο πολιτικό πεδίο, αγνοείτε και τον Θουκυδίδη.

    Ουσάκ: “Οφείλει έναν απολογισμό”. Κάκιστα τα ελληνικά σας. Ακούστε σωστά ελληνικά.

    Ο Κώστας οφείλει έναν καφέ.

    Η Λόλα οφείλει ευγνωμοσύνη στη γιαγιά της.

    Η Γενιά του Πολυτεχνείου οφείλει να κάνει έναν απολογισμό (των πεπραγμένων της Παναθηναϊκής Συμμαχίας;). Και επιτέλους, όλο μαζί, σωστά.

    “Είμαι σίγουρος πως η Γενιά του Πολυτεχνείου οφείλει να κάνει τον απολογισμό της. Αλλά τούτο είναι ανέφικτο”. Διανοητή θα σας καθιστούσε η αυτοαναίρεσις επί του ανέφικτου δέον γενέσθαι. Ταυτοχρόνως, θα ισχυροποιούσε την ατάκα σας.

    Ματζορομινόρε: Η γενιά μας, άνοιξε βέβαια, πέντε σαμπάνιες παραπάνω στην τραγουδίστρια. Ωστόσο, οι ιδιοκτήτες των κέντρων, τα αφεντικά των μπράβων και οι εισαγωγείς όλων των ποτών, ανήκαν στη δική σου τη γενιά, του “114″ ή και παλαιότερες. Εμείς “παίρναμε” μέχρι λουλουδού. Για την τραγουδίστρια -ή τηλεπαρουσιάστρια- ούτε λόγος. Κάθε ούγια πάνω τους γράφει ακόμη το τελευταίο άρθρο κάποιου συντάγματος.

    Χιτζάζ: Ασε λοιπόν ήσυχη τη γενιά μας. Γίνεσαι σοφιστής. Η υπόθεση-πλαίσιο των βιβλίων σου είναι λανθασμένη και εξυπηρετεί τους πραγματικούς ενόχους της χρεοπιστωτικής κατάστασης της χώρας».

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=342178

  94. sarant said

    92-93 Καλό είναι να υπάρχουν εκεί αυτά τα δύο κείμενα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: